-Այո, իմ կարծիքով՝ կարելի է ասել, որովհետև գեղանկարչությունն ավելի անհատական մոտեցում է պահանջում, մինչդեռ թատրոնը, կինոն՝ ավելի կոլեկտիվ, խմբակային։ Իհարկե, Փարաջանովն արդեն իսկ որպես երևույթ կա մեր արվեստի մեջ, և դա մեզ համար արդեն իսկ մեծ դպրոց է, և այդ իմաստով շարունակականություն չէր կարող չլինել։ Բացի դրանից, գեղանկարչության հարցում եթե հասարակության մտածողությունը մի փոքր այլ է, կոլեկտիվ ստեղծագործությունների հարցում դժվար է հասարակությանը բերել դեպի այդ մտածողությունը։ Նկարչության մեջ մարդն իր արվեստանոցում ստեղծում է, ու եթե դա նույնիսկ չընդունվի հասարակության կողմից, ավելի մեծ իմաստով խնդիր չի կարող ստեղծել, բայց օրինակ կինոյի ասպարեզում ներդրումներ կան, և դեռ պետք է անպայման ինչ-որ չափով վերադարձ ակնկալեն նյութական իմաստով։ Մի խոսքով՝ շատ բարդ է վերջնական բնորոշումներ տալ։