Համոզվելով, որ դայակը երեխաների ուղեկցությամբ հեռացել էր, Մարոն շարունակեց իր մարմնի մանրակրկիտ ուսումնասիրությունը։ Կասկածից վեր էր, որ իր կուրծքը լցվել էր, կոնքերը լայնացել էին, իսկ փորն անշեղորեն մեծանում էր։ Վատթարագույնը տեղի էր ունեցել։ Դրանով կարելի էր բացատրել վերջին շաբաթների իր առավոտյան սրտխառնոցները։ Տեղահանությունից ի վեր նրա դաշտանն անկանոն էր դարձել, և նա ուշադրություն չէր դարձրել, որ այն ընդհատվել էր և արդեն երեք կամ չորս ամիս։ Հղիությո՜ւն։ Ապշած՝ նա չէր կարողանում պատկերացնել այդ աղետի բոլոր հետեանքները։ Նրա առաջին ռեակցիան հախուռն ըմբոստացումն էր և մերժումը. «Ոչ։ Անհնար է։ Ես չեմ ուզում»: Նրա մտքում այս խոսքերն էին պտտվում, որոնք նա արտասանում էր որպես աղերսանք, որը կոչված էր այդ դժբախտությունն իրենից վանելու։ Այդուհանդերձ պետք էր ընդունել իրողությունը։