Շեքսպիրի վաղ տարիներին գրած այս ողբերգությունը, որ ծայրից ծայր արյան հեղեղ է, հնարավորություն էր տալիս հայ արվեստագետին` իր մեղադրականը կարդալ ընդդեմ ոճրի: Ռեժիսորի արժանիքն այն էր, որ կարողացել էր գտնել պատմական անցքերին արդիական հնչեղություն հաղորդելու արտահայտչամիջոցներ: Նա բարձրացել էր ոճրագործության տառից, ներկայացրել էր ոգին. ոճիր, որ պետք է դատապարտվի, երբ և որտեղ էլ կատարված լինի: Բարբարոսաբար հատում են մարդու ձեռքը. գործող անձը հագնում է սև ձեռնոցը մինչև կանգունը, և հանդիսականը տեսնում է խոշտանգված, ձեռնատ թշվառին: Թատերական այս անսովոր պայմանականության իմաստը լիովին հասնում էր ամենապարզ հանդսատեսին անգամ: Այս կարգի սինվոլ-պատկերները իրար հաջորդելով, երկրորդ գործողության ավարտին, այսպես «կոչված մահվան երթը» տեսարանում վերափոխվում էին ցնծող մի պատկերի, մարդկային մարմիներից ձուլածո կոմպոզիցոն մի քանդակի, որից այն կողմ անմրդկային թշվառությունը սահման չէր կարող ունենալ: Դա ռեժիսորի և դերասանական խմբի հուժկու ճիչն էր ընդդեմ բռնակալության, ընդդեմ ոճրագործության ու աշխարհի անտարբերության: Նման սինվոլ-պատկերների նույն տարիներին մենք պետք է հանդիպեինք Սերգեյ Փառաջանովի կինոնկարներում, որոնք անկորչելի են ժապավենի շնորհիվ, միչդեռ Գրիգոր Մկրտչյանի բեմական պատկերները ժամանակի հոլովումի հետ ջնջվել են անգամ ականատեսների հիշողությունից: Ահա թե որն է բեմական արվեստի ողբերգությունը: Խորհրդանիշ-պատկերներով հարուստ է և Լ. Պիրանդելոյի «Մերկ կյանքը» պիեսի հեռուստատեսային բեմադրությունը, որն այնպես էլ անըմբռնելի մնաց հեռուստատեսությունը տնօրինող մարդկանց համար, մերժվեց իբրև «սոցալիստական ռիալիզմի» ոգուն խորթ ստեղծագործություն: