Սեպտեմբերի 8-ին Մոսկուա­­­յի Քրեմ­­­լում կա­­­յացաւ պատ­­­մա­­­­­­­կան հան­­­դի­­­­­­­պում, որի մա­­­սին շատ կը խօ­­­սեն, կը գրեն, կը քննար­­­կեն, վեր­­­ծա­­­­­­­նելով ամէն ար­­­տա­­­­­­­սանած բա­­­ռը… Չար ու­­­ժե­­­­­­­րը շատ կը նե­­­ղուեն, բայց աշ­­­խարհաս­­­փիւռ հայ ազ­­­գը կը ցնծո­­­ւի։ Պատ­­­մութեան մէջ առա­­­ջին ան­­­գամ հա­­­յը խօ­­­սեց ռու­­­սի հետ ար­­­ժա­­­­­­­նապա­­­տուօ­­­րէն։ Յա­­­մենայ­­­դէպս ես, ով ծնո­­­ւել է մի երկրում, որը մտնում էր Սո­­­վետա­­­կան Միու­­­թեան կազ­­­մի մէջ, իսկ իրա­­­կանում Ռու­­­սաստա­­­նի կայսրու­­­թեան, եր­­­բե­­­­­­­ւէ չեմ տե­­­սել հայ ղե­­­կավա­­­րի, ով չի խո­­­նար­­­հո­­­­­­­ւել Մեծ Եղ­­­բօր առ­­­ջեւ։ Յատ­­­կա­­­­­­­պէս ամօթ ու զզո­­­ւանք էի ապ­­­րում, իսկ ազ­­­գա­­­­­­­յին ար­­­ժա­­­­­­­նապա­­­տուու­­­թիւնս ոտ­­­նա­­­­­­­հար­­­ւում էր, երբ տես­­­նում էի վեր­­­ջին եր­­­կու նա­­­խագահ­­­նե­­­­­­­րի՝ Ռո­­­բերտ Քո­­­չարեանի եւ Սերժ Սարգսեանի վար­­­քա­­­­­­­գիծը՝ Փու­­­թի­­­­­­­նի հետ հան­­­դիպման ժա­­­մանակ։ Հա­­­մացան­­­ցում բազ­­­մա­­­­­­­թիւ լու­­­սանկար­­­ներ յա­­­ւեր­­­ժացրել են այդ խայ­­­տա­­­­­­­ռակու­­­թիւնը. Փու­­­թի­­­­­­­նի ար­­­հա­­­­­­­մար­­­հանքը եւ այդ եր­­­կու նա­­­խագահ­­­նե­­­­­­­րի (եւ ոչ միայն նրանց, այլ բո­­­լոր բարձրաս­­­տի­­­­­­­ճան հայ պաշ­­­տօ­­­­­­­նեանե­­­րի) քծնան­­­քը եւ ներ­­­քե­­­­­­­ւից վե­­­րեւ նա­­­յելը, կար­­­ծես, Աստծոյ հետ են առընչւում։ Չեմ մո­­­ռանայ Քո­­­չարեանի հրճո­­­ւանքն ու ծի­­­ծաղը 1999-ի Հոկ­­­տեմբե­­­րի 27-ին Ազ­­­գա­­­­­­­յին Ժո­­­ղովում ահա­­­բեկ­­­չութեան ութ զո­­­հերի յու­­­ղարկա­­­ւորու­­­թեան ատեն. օփե­­­րային թատ­­­րո­­­­­­­նի դահ­­­լի­­­­­­­ճում սգո արա­­­րողու­­­թիւն էր ըն­­­դա­­­­­­­նում, իսկ երկրի նա­­­խագա­­­հը չէր կա­­­րող զսպել իր հրճո­­­ւան­­­քը, որով­­­հե­­­­­­­տեւ… նրա կող­­­քին կանգնած էր Ռու­­­սաստա­­­նի նա­­­խագահ Վլա­­­տիմիր Փու­­­թի­­­­­­­նը, ով ժա­­­մանել էր ցա­­­ւակ­­­ցութեան հա­­­մար։