Վերջացրի։ Պատուհանից ձայներ, աղմուկ է լսվում։ Գնամ։ Գնամ՝ ձուլվեմ այդ ձայներին։ Արցախի հողից բարձրացող, Ավարայրի դաշտից ու Սարդարապատից եկող այդ ձայները մեծ, անսխալ խորհուրդ ունեն, որ ապրում է ժողովրդի մեջ։ Գնամ։ Երբ շատ եմ տխրում, ժողովրդի մեջ տխրությունս դառնում է ցասում, դառնում է վրեժ, դառնում է համառություն ու նպատակ։ Եվ ես ավելի, ավելի խորն եմ սիրում իմ տանջված, չարչարված, բայց աշխարհում իր նմանը չունեցող, անկրկնելի, Մայր Հայաստանից սրով զատված ու ընդմիշտ նրան միացած փոքրիկ Արցախը։ Մխիթար Սպարապետը Շուշվա սարին սպասում է, հենց որ նշան անենք՝ կգա... Ձիու ոտնաձայները լսում ենք՝ ինչքան էլ պարետային զինվորներն իրենց կրակոցներով ժխոր հանեն...