Վարդանը դուրս էր գալիս հոսպիտալից։ Յուրաքանչյուր աշխատանքային օրվա վերջում նա զեկույց էր ներկայացնում և չնայած նրան, որ շտապում էր տուն վերադառնալ, չուզեց կարգը խախտել։ Պարետը անսովոր զուսպ ու սառն էր նրա հետ, և երբ Վարդանը պահանջեց, որ վիրաբույժը այցելեր իր հիվանդներին, նա խուսափողական պատասխան տվեց։ Այդ պահին Վարդանը դեռևս չգիտեր, թե ինչ էր կատարվել քաղաքում իր բացակայության ընրացքում։ Ուստի նա զարմացավ՝ նկատելով բուժակների խոժոռ հայացքները։ Դուրս գալով բակ, նա հարցուփորձ արեց Իզեթին՝ նիհար, կորացած մեջքով մի զինվորի, որը հսկում էր իր ձիուն։ Վարդանը հաճախակի դեղորայք էր տալիս նրա բազմաթիվ երեխաներից որևէ մեկի համար, և Իզեթի երախտագիտությունը երբեմն չափազանցված էր լինում՝ վերածվելով զզվելի ստրկամտության։ Նա հաճույքով պատմեց այն ամենը, ինչ գիտեր գավառապետի սպանության մասին։ Մոռանալով, որ մայոր Վարդանը հայ էր, զինվորը պատմեց նաև Շիրակ Թևոնյանի գերեվարման մասին, որին նա մասնակցել էր։