Չի բացառվում, որ նախարարը վիրավոր զինվորին օգնելու քայլին գնաց զուտ խղճի խայթից ելնելով, իսկ եթե PR-ի համար էր, ապա սխալ հաշվարկ էր: Գաղափարի հեղինակը լինելով, նա կարող էր մեծահոգաբար ստվերում մնալ: Նրա խիղճը պակաս հանգիստ չէր լինի, եթե այդ կոչով հանդես գար Արցախյան ազատամարտի մասնակից մի հայորդի, ով վայելում է ժողովրդի սերն ու հարգանքը: Համոզված եմ, ոչ թե մեկ այլ մի քանի տասնյակ զինվորի արտերկրում վիրահատության ու բուժման գումար կհանգանակվեր: Ցավոք, այդպիսիք քիչ չեն: