Իտալիայում հաստատվեց սահմանադրական միապետություն։ Երկրի միավորումից հետո Իտալիայում կապիտալիզմի զարգացումն արագացավ։ Պետությունն ակտիվորեն միջամտում էր տնտեսական կյանքին։ 1880—1890-ական թթ. ուժեղացավ մարքսիզմի գաղափարների ներթափանցումը Իտալիա։ Մարքսիզմի ականավոր պրոպագանդիստ էր Ա. Լաբրիոչան։ 1892-ին Իտալիայի սոցիալիստական կուսակցության (ԻՍԿ) ստեղծումով բանվորական շարժումը կանգնեց ինքնուրույն քաղաքական պայքարի ուղու վրա։ Դեռ նոր ստեղծված իտալական պետությունը գաղութային պատերազմներ սկսեց։ 1880—1890-ական թթ. իտալական Էքսպանսիան ուղղված էր Հյուսիս-Արեելյան Աֆրիկայի դեմ։ Իտալիան Գերմանիայի և Ավստրո-Հունգարիայի հետ կազմեց Եռյակ միությունը: 1889-ին գրավեց Սոմալին և Էրիթրեան (1890)։ 1895-ին իտալական զորքերը ներխուժեցին Եթովպիա, սակայն գլխովին ջախջախվեցին։ 1911—1912-ին Իտալիան գրավեց Լիբիան: 1915-ին Իտալիան, պատերազմող կողմերի հետ դիվանագիտական առուծախից հետո, պատերազմի մեջ մտավ Անտանտի կողմում։ 1919-ի Սեն-ժերմենի հաշտության պայմանագրով և 1920-ի Ռապալլոյի պայմանագրով Իտալիան ստացավ Տրենտինոն, գրեթե ողջ Իստրիան և մի շարք այլ հողեր։ 1919—1920-ին, Հոկտեմբերյան սոցիալիստական մեծ հեղափոխության ազդեցության տակ, տեղի ունեցավ հեղափոխական բուռն վերելք։ Դեռես 1906-ին ստեղծված Աշխատանքի համընդհանուր կոնֆեդերացիան (ԱՀԿ) դարձավ մեծ ուժ։ 1919-ին Ա. Գրամշիի գլխավորությամբ Թուրինի բանվորները ֆաբրիկաներում և գործարաններում ստեղծեցին ֆաբրիկա-գործարանային սովետներ։ Սակայն բանվորների հեղափոխական ելույթները ձախողվեցին սոցիալիստական կուսակցության և արհմիությունների ռեֆորմիստական ղեկավարների կողմից։ Սոցիալիստական կուսակցության ձախ թևը դուրս եկավ կուսակցությունից, և 1921-ի հունվարի 21-ին կազմակերպվեց իտալական կոմունիստական կուսակցությունը (ԻԿԿ)։ Խոշոր բուրժուազիան անցավ հակահարձակման։