Իսկ ե՞րբ էր, որ վերջին անգամ տեսայ Արա Կիւլերը, շատ լաւ կը յիշեմ: Թերեւս տարի մը առաջ էր, մէկու մը հետ ժամադրութիւն ունէի, բայց ժամադրութիւնը մէկ ժամ վերջուան էր: Ժամանակ անցընելու համար քալեցի մինչեւ Կալաթասարայի նշանաւոր «Արա» սրճարանը, որպէսզի նստիմ ու սպասեմ: Դուրսը տեղ չկար: Չկրցայ աթոռ մը գտնել: Բարկացայ: Բայց չէի գիտեր, որ ատիկա բարեբախտութիւն մը պիտի դառնար, որովհետեւ, երբ դուրսը տեղ չգտայ, մէկ մըն ալ ներսը նայիմ` ըսի, ներս մտայ ու տեսայ, որ քիչ անդին Արան նստած է` կնոջ մը ընկերակցութեամբ: Ան ալ զիս տեսաւ ու յանկարծ ձեռքի շարժումով մը զիս իր մօտը կանչեց: Ողջագուրուեցանք, որովհետեւ երկար ժամանակէ ի վեր զիրար չէինք տեսած: Երիկամներէն անհանգիստ էր, իրեն ընկերակցող կնոջ հոգածութեամբ շաբաթը երեք անգամ տիալիզի կ՛երթար: Ասիկա սպառիչ յոգնութիւն մըն էր անոր համար: Բայց նոյն «պոհէմ» Արան էր: Հինէն-նորէն խօսեցանք` առանց մտածելու, որ ասիկա պիտի ըլլար մեր վերջին հանդիպումը: