­­Տար­բեր չէր կրնար ըլ­լալ գրո­ղի եւ պատ­մա­բա­նի հո­գեմ­տա­ւոր աշ­խար­հը 1 ­­Նո­յեմ­բեր 1911ին ­­Մոս­կո­ւա ծնած ­­Լեւ Աս­լա­նի ­­Թա­րա­սո­վի (հե­տա­գա­յին հա­յա­ցո­ւած վե­րա­նո­ւա­նու­մով՝ ­­Լե­ւոն Ա­լեք­սանդ­րի ­­Թո­րո­սեա­նին), որ մե­ծա­հա­րուստ յար­կի տակ ան­ցուց իր ման­կու­թեան ա­ռա­ջին տա­րի­նե­րը, վա­յե­լեց ա­մէն կար­գի շռայ­լու­թիւն, ու­նե­ցաւ ա­ռան­ձին հո­գա­տար­ներ եւ զո­ւի­ցե­րիա­ցի դաս­տիա­րա­կու­հի, հմտա­ցաւ ռու­սե­րէ­նին ու ֆրան­սե­րէ­նին եւ կա­պո­ւե­ցաւ հա­մա­պա­տաս­խան մշա­կոյթ­նե­րուն։ ­­Բայց այդ բո­լոր բա­րիք­նե­րէն յան­կարծ զրկո­ւե­ցաւ, երբ պոլ­շե­ւիկ­նե­րու իշ­խա­նու­թեան գլուխ գա­լով՝ տա­նու­տէր Ա­լեք­սանդր ­­Թո­րո­սեա­նը ըն­տա­նեօք հե­ռա­ցաւ ­­Մոս­կո­ւա­յէն, վե­րա­դար­ձաւ ­­Կով­կաս եւ սպա­սեց պոլ­շե­ւիկ­նե­րու իշ­խա­նու­թեան… մօ­տա­լուտ ան­կու­մին։ ­­Բայց երբ դէպ­քե­րը հա­կա­ռակ ուղ­ղու­թեամբ զար­գա­ցան եւ Ս­պի­տակ ­­Ռուս­նե­րը շա­րու­նա­կա­կան պար­տու­թիւն­ներ կրե­ցին, Ա­լեք­սանդր ­­Թո­րո­սեան 1920ին ո­րո­շեց եւ կրցաւ, իր ըն­տա­նի­քով, Ս­պի­տակ ­­Ռուս­նե­րը պոլ­շե­ւի­կեան հա­լա­ծան­քէն փրկող վեր­ջին նա­ւը բարձ­րա­նալ Խ­րի­մէն, անց­նիլ ­­Կոս­տանդ­նու­պո­լիս (ուր ­­Հա­յաս­տա­նի ­­Հան­րա­պե­տու­թեան ա­տե­նի դես­պա­նա­տան կող­մէ ստա­ցաւ հայ­կա­կան՝ ­­Լե­ւոն Ա­լեք­սանդ­րի ­­Թո­րո­սեան ա­նու­նով ան­ցա­գիր) եւ հոն­կէ ալ ­­Փա­րիզ, որ դար­ձաւ ­­Թո­րո­սեան­նե­րու վերջ­նա­կան բնա­կա­վայ­րը։