Ե­թէ հան­րու­թեան առ­ջեւ լի­նի ո­րո­շա­կի ծրա­գիր, ուր պար­զօ­րէն ներ­կա­յա­ցո­ւեն, թէ ի՞նչ ուղ­ղու­թեամբ պի­տի ըն­թա­նանք եւ ի՞նչ մա­կար­դա­կի դժո­ւա­րու­թիւն­ներ պի­տի յաղ­թա­հա­րենք, իմ ներ­քին հա­մոզ­մունքն է, որ ո՛չ մէկ հայ չի զլա­նայ մաս­նա­կից լի­նե­լու այդ լու­ծը քա­շե­լու՝ նե­րա­ռեալ սփիւռ­քի մաս­նակ­ցու­թիւ­նը, որ­քան էլ ծանր լի­նի այն։