Մանրամասների առատության հետ մեկտեղ Գանի բեյի մտքում պարզորոշ ուրվագծվում էր այն մարդու կերպարը, որին նա ուզում էր մահապատժի ենթարկել։ Որքան էր հիմա ափսոսում, որ թույլ չէր տվել Մուսթաֆային ոչնչացնել բանտարկյալին իր աչքի առաջ։ Նա լսել էր այդ դավաճան Իբրահիմի խորհուրդը։ Այդ հայը համակիրներ ուներ բանակում։ Ուստի Թալեաթ փաշան իրավացի էր, որ կասկածում էր բանակի բարձրաստիճան սպաներին հեղաշրջում նախապատրաստելու մեջ։ Պալյան... Ինքը կարծում էր, որ նա անմեղ էր, որ ընդամենը պոտենցիալ վտանգ էր ներկայացնում, ինչպես մնացած աչքի ընկնող հայերը, և որ այդ վտանգը պետք էր վերացնել պարզապես զգուշությունից։ Ինչպիսի սխալ։ Նա անկասկած կապեր կունենար ապստամբների, բանակի անհնազանդ տարրերի հետ, միգուցե ծառայում էր թշնամուն։ Եվ նման մարդը ազատության մեջ էր։