Մին­­­­­չեւ 1935 թո­­­­­ւակա­­­­­նը Վա­­­­­նաձո­­­­­րը կո­­­­­չուել է Ղա­­­­­րաքի­­­­­լիսա, այ­­­­­նուհե­­­­­տեւ դար­­­­­ձաւ Կի­­­­­րովա­­­­­կան, բայց կի­­­­­րովա­­­­­կան­­­­­ցին այդպէս էլ չկա­­­­­րողա­­­­­ցաւ ասել Վա­­­­­նաձոր, ինչպէս լե­­­­­նինա­­­­­կան­­­­­ցին չկա­­­­­րողա­­­­­ցաւ վե­­­­­րանո­­­­­ւանել իր լեն (լայն) քա­­­­­ղաքը՝ Գիւմրի։ Ստե­­­­­փան Դալ­­­­­լա­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­քեանի ծնած (1949 թ.) տեղն էլ Գու­­­­­գարքի շրջա­­­­­նի Շա­­­­­հալի կա­­­­­յարանն է, որը այ­­­­­նուհե­­­­­տեւ վե­­­­­րանո­­­­­ւանո­­­­­ւեց Վա­­­­­հագ­­­­­նի գիւղ։ Այդ գիւ­­­­­ղում է ծնո­­­­­ւել Սո­­­­­վետա­­­­­կան Հա­­­­­յաս­­­­­տա­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­նի 1966-1974 տա­­­­­րինե­­­­­րի ղե­­­­­կավար Ան­­­­­տոն Քո­­­­­չինեանը (1913-1990)։ Սա­­­­­կայն այդ գիւ­­­­­ղում է ծնո­­­­­ւել նաեւ գու­­­­­սան Սար­­­­­գիս Զա­­­­­քարեանը (1923-1995)։ Ժա­­­­­մանա­­­­­կը հետզհե­­­­­տէ փո­­­­­խում է տե­­­­­ղերու անուննե­­­­­րի կշի­­­­­ռը. քա­­­­­ղաքա­­­­­կան գործչի անու­­­­­նը հա­­­­­զուա­­­­­դէպ է վե­­­­­րապ­­­­­րում իր ժա­­­­­մանա­­­­­կաշրջա­­­­­նը, մինչդեռ արուես­­­­­տա­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­գէտը կրկին վե­­­­­րադառ­­­­­նում է այս աշ­­­­­խարհ՝ շնոր­­­­­հիւ իր աշ­­­­­խարհըն­­­­­կալման, որ տեղ է գտել իր եր­­­­­գե­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­րում։ Իրա­­­­­կանում երգչի գոր­­­­­ծի­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­քը ոչ թէ իր ձայ­­­­­նա­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­լարերն են, թառն ու քա­­­­­ման­­­­­չան, այլ՝ ունկնդրի հո­­­­­գու լա­­­­­րերը. կը կա­­­­­րողա՞նայ ար­­­­­դեօք եր­­­­­գի­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­չը շար­­­­­ժել եւ յու­­­­­զել այդ լա­­­­­րերը։ Այ­­­­­սօր գու­­­­­սան Զա­­­­­քարեանի եր­­­­­գե­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­րը կա­­­­­տարում է Ստե­­­­­փան Դալ­­­­­լա­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­քեանը՝ այնպէս, ինչպէս դա գու­­­­­սան Սար­­­­­գիս Զա­­­­­քարեանի սրտով էր։ Նա ոչ միայն կա­­­­­տարում է գու­­­­­սա­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­նի եր­­­­­գե­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­րը, այլ նաեւ հա­­­­­ւաքում է դրանք, նո­­­­­տագ­­­­­րում եւ փրկում մո­­­­­ռացու­­­­­թիւնից։