Քսանուերեք	տարեկան	էր	Սմբատը, երբ	հանդիպեց	քսանուվեց	տարեկան	Անտոնինա	Իվանովնային: Անվերադառնալի՜ ժամանակներ, երիտասարդական	առաջին	շրջանի	անցողիկ	վայրկյաններ, որ	այնքան	թանկ	նստեցիք	նրան: Վառ երևակայությունը	մի	հասարակ	ուսանողուհու	աստվածացրեց	Տուրգենևի	ու	Տոլստոյի	վեպերի	ազդեցությամբ: Հափշտակվեց	Անտոնինա	Իվանովնան	անվախ	զգացումներով	և	կյանքի	մասին	ունեցած	համարձակ	հայացքներով: Բայց շուտով	Անտոնինա	Իվանովնան	կորցրեց	նրա	աչքում	իր	հրապույրը	ոչ	միայն	իբրև	կյանքի	ընկերուհի, այլև	իբրև	կին: Անդունդը	փորվեց	այն	պահից, երբ	մարդ	ու	կին	հասկացան, որ	իրենց	բարոյական	շահերը	շատ	հանգամանքներում	չեն հաշտվում	և	չեն	կարող	երբեք	հաշտվել, որքան	ևս	զիջող	և	ներողամիտ	լինեն	փոխադարձ: Կային	Սմբատի	սրտին մերձավոր	խնդիրներ, որոնք	անհասկանալի	և	երբեմն	նույնիսկ	ծիծաղելի	էին	Անտոնինայի	համար: Եվ	կինը	չէր	զգում, թե որքան	է	խոցոտում	նրա	հոգին, երբ	անտարբեր	է	վերաբերվում	այդ	խնդիրներին: