Սասունի դեպքերի, ինչպես նաև երկրի բոլոր ծայրերում տիրող ընդհանուր թշվառության մասին պատմող նամակները գրված էին ազդեցիկ ոճով, ու թերևս, այդ աղբյուրներն էին, որ նշված ժամանակահատվածում Անգլիայի կրոնական և աշխարհական շրջաններում մեծ հուզումների և Թուրքիայի հանդեպ ընդհանուր զայրույթի սկիզբ դրեցին: Ն. 7 նամակը Սասունի հայուհիների արիության և քրիստոնեական անձնվիրության վկայությունն էր. «Ամենից ավելի գեղեցիկ կանանց մի խմբի առաջարկվեց ուրանալ իրենց կրոնը և կյանքերն ազատել: Սակայն նրանք պատասխանեցին, թե՝ մենք չենք ուրանա Քրիստոսին, և ցույց տալով իրենց ամուսինների ու եղբայրների դիակները՝ գոչեցին՝ մենք նրանցից առավել չենք, մե՛զ էլ սպանեք: Եվ այսպիսով՝ նահատակվեցին»: