Չնայած այն հանգամանքին, որ, ինչպես նշեցինք վերեւում` միայն ստալինյան համատարած բռնություններից հետո է հնարավոր եղել խոսել ԽՍՀՄ-ում սակավաթիվ այլախոհների մասին, եւ դասական այլախոհության ի հայտ գալը ԽՍՀՄ-ում ընդունված է ետստալինյան երեւույթ համարել, Հայաստանի Հանրապետության 1994 թ. հունիսի 14-ին ընդունված Բռնադատվածների մասին օրենքն այլախոհներին արհեստականորեն ներառեց Ստալինյան շրջանի բռնադատվածների բանակի մեջ: Ճիշտ այնպես, ինչպես ստալինյան շրջանում էին իրական այլախոհները տարրալուծվում բռնադատվածների հոծ բազմության մեջ ու չէին առանձնացվում, այնպես էլ` անկախ Հայաստանում բոլորը բռնադատված են համարվում: Ավելորդ է ասել, որ բռնադատվածը եւ այլախոհության համար դատապարտվածը լիովին տարբեր հասկացություններ են: Մի դեպքում համատարած բռնությունների զոհ են դառնում բացարձակապես անմեղ, երկրի դրվածքին եւ կարգերին չընդդիմացող, նույնիսկ այդ կարգերին հավատարիմ մարդիկ, որոնց մտքով անգամ չէր անցնի, որ կդատապարտվեն, իսկ մյուս դեպքում` դատապարտվում է իր երկրի անկախության համար պայքարողը կամ մարդու իրավունքների պաշտպանությամբ հանդես եկողը, որը գիտի` իր գործողությունները չեն ներվելու երկրի իշխանությունների կողմից, գիտի, որ դատապարտվելու է եւ գիտակցված անում է քայլեր, որոնք նրա ազատազրկման պատճառ են դառնալու: Ժամանակին այս երկու բացարձակապես տարբեր երեւույթները մեկ օրենքի մեջ ներառելով նույնականացնելը ե՛ւ սխալ էր, ե՛ւ վիրավորական այլախոհների համար։