«Նոր Ստամբուլում» էի. ուղարկեցին Կաննի փառատոն: Կաննում մի քանի օր կորցնելուց հետո գնացի Փարիզ: Սիրահարվել էի մի ֆրանսուհու: Ասաց, թե՝ մնա այստեղ: Ես էլ զանգեցի Ստամբուլ, ասացի՝ չսպասեք, ես մնում եմ: Խմբագիր Վեդաթ բեյն այդ օրերին Փարիզում էր: Կանչեց: Ասաց. «Գնա, բուխարու վրայի փողերից վերցրու»: Ուզում էի մերժել, չստացվեց: Ես մի քանի ֆրանկ վերցրի: «Քիչ է,- ասաց,- էլի վերցրու»: Մի երկու հատ էլ վերցրի: Զայրացավ, թե՝ ամբողջը վերցրու: Մի քանի հարյուր ֆրանկ կլիներ: Հետո էլ, թե՝ «Աղջկադ հետ ման ես գալիս, ինչ ես անում արա, մի ամսից Ստամբուլում կլինես»: Մի ամիս կերուխում արեցի աղջկա հետ ու վերջում, մի կերպ հավաքելով ինքնաթիռի տոմսի գումարը, թռա Ստամբուլ: Է՜հ, ջահելություն»,- հիշում է Գյուլերը: