Իսկ քիչ անց, երբ խաղաղվեց, հասկացավ, որ լարախաղացի հավասարակշռություն պահելու իր բոլոր ճիգերն այլևս ապարդյուն են, քանզի մատներն էլ չեն զգում ձողի ամրությունը, այն ամենը, ինչը ճախրանքի պատրանք էր ստեղծում: Եվ հոգում խլրտացող ժահրը պատեպատ խփվեց՝ փախուստի պատրաստ օձի հապճեպությամբ, բայց հեռու չգնաց. խոհանոցի կողմից նենգաբարո ժպտում էր: Ու Մհերը, հացի դանակը գոտու մեջ խրելով, մի պահ մոտեցավ պատուհանին. վաղուց իրիկնաժամ էր, բայց շուրջն ամեն ինչ կարմիր էր, ճչացող կարմիր, ինչպես մոր դեմքին լերդացած արյունը: