Հենց	իմանաս՝ դժոխքն	առաջին	բաց	էր	էլել: Հազար	գլխանի	դիվան	ատամներ	ղրճտացնում, զարհուրելի	ձևով	խնդում, ծիծաղում, ժընգժընգացնում, չանգերը	սրում, հազրում, բոցն	ու	կրակը չաղ	ըլեին	անում, որ	նրան	էրեն, խորովեն, կտրատեն, թիքա-թիքա	անեն, իրանց	փայ	շինեն: Հազար	կպրե	կարաս, հազար	օձ, կարիճ` բերանները	բաց, նրան	ըլեին	սպասում, որ	քրքրեն, կուլ տան, մարսեն: Դեռ	աչքը	էս	սարսափելի	քնիցը	չբաց	արած` էնպես	էր	երևում	նրան, թե	սարդարի ջալլաթները (դահիճ) կռները	վեր	քաշած, արինն	աչքըները	կոխած, թրերը	սրած՝ գալիս	էին, որ իրան	տանին: Թոփչին	թոփն	էր	սրբում, հազրում. Գյուլլաչին	գյուլլեն	ջոկում, մոտ	բերում: Հեր, մեր, ազգական, էրլու, անցվորական՝ հեռու	տեղից	գոռում, հարայ	ըլեին	տալիս, գլխըներին, ծնկներին	խփում, ծեծվում, ջարդվում, իրան	անունը	տալիս	ու	սուգ	ըլեին	անում: