Թուրքերը	լավ	էին	իմանում, թե	էշը	ո՞րտեղ	ա	կորել, ու	ինչ	տեղ	ուզում	էին, որ իրանց	գազանությունը բանացնեն, իրանց	արինը	իրանց	սիրտն	էր	թափում, չունքի, թե	քիչ, թե	շատ, էլի	Փամբակու, Լոռվա, Ղարաբաղու, Մշու, Բայազդի	հայերը	սարում, չոլում	մեծանալով, շատ	տերտերի	ու	ժամի	ձեն	չլսելով՝ մինչև	էսօր	էլ	իրանց սոպռության	հետ	էն	քաջ	տղամարդության	հոգին	էլ	ունին, որը	որ	ունեցել	են	մեր	անհաղթելի	նախնիքը, ու	տեղն ընկած	վախտը	է՛լ	ավետարանի	ու	վարդապետի	խոսք	նրանց	չէ՛ր	վախացնում, թե	որ	արին	վեր	ածեն, դժոխքը կերթան, ու	մատը	բարձրացնողի	սաղ	ձեռն	էին	բերանը	կոխում, հավ	թռցնողի` գլուխը	թռցնում: էս	էր	պատճառը, որ	թուրքերը	էսօր	էլ	էս	ձորերովը	անց	կենալիս՝ էնքան	քարափի	լեռ	քարիցը	չեն	վախենում	ու	գետի կատաղությունիցը, որքան	քարափների	բերնիցը, որդիանց	որ	քաջ	լոռըցոնց	թվանքի	գյուլլեն, կամ	մեկ	լդրանի թուրը	անցկենողի	գլուխը	սոխի	պես	էին	թռցնում	ու	իրանց	թշնամու	մարմինը	իրանց	ձորերին	մատաղ	անում: