Նրանք երկնքի յաւերժութեան անմերձենալի փառահեղ օթեակներում, իրենց գաղթականի ցուպը թողել են արդէն եւ հանգչել յաւիտենական երանութեան լուսեղէն գրկում: Դաժան գաղթականութիւնը նրանց համար «բախտաբեր» չէր եղել, որպէսզի կարողանային սպանդից ազատւելով, հասնել հիւրընկալ երկրներ: Մեր նահատակներից շատերը իրենց տներում, ուրիշները իրենց մշակութեան դաշտերում, եւ կամ՝ ռազմի դաշտում ընկան, հայրենի հողին միախառնելով իրենց մաքրամաքուր արիւնը: Մեր սուրբ նահատակներից դժբախտագոյնները եղան նրանք, որոնք վտարանդի լինելով պապենական երկրից, հայրենազրկւած հայութեան երախայրիքը հանդիսացան, սակայն չեղան այնքան «բախտաւոր», որ ամբողջացնէին աքսորի թշւառ եւ տատասկապատ ճանապարհը: Նրանց էր վիճակւել տառապանքի այն դառն բաժակը, որից պատմութեան մէջ մէկ օր խմեց նաեւ Աստւածորդին Գողգոթայի կատարին: