-Հա­­յերէն «Աս­­տուածա­­շունչ»ե­­րու ամե­­նէն «գե­­ղեց­­կա­­­տիպ»ը 1733 թուակա­­նի Վե­­նետի­­կի պատ­­կե­­­րազարդ հրա­­տարա­­կու­­թիւնն է: Ու­­նե­­­ցանք «արա­­գատիպ» տպա­­րան­­ներ, ինչպէս Թիֆ­­լի­­­սի Մնաց­ա­կան Մար­­տի­­­րոսեանի եւ Թաւ­­րի­­­զի հա­­յոց թե­­մական տպա­­րան­­նե­­­րը: Հա­­յը տե­­սաւ «դժո­­խատիպ» դէմ­­քեր, վի­­հեր, բան­­տեր, «տղմա­­տիպ» կեն­­ցաղներ, «լու­­սա­­­տիպ» պատ­­կերներ, «ան­­տիպ» բա­­նաս­­տեղծու­­թիւններ, «վի­­մատիպ» դի­­ման­­կարներ, թա­­տերա­­կան յայ­­տա­­­րարու­­թիւններ, «սկզբնա­­տիպ» ձե­­ռագ­­րեր, «ինքնա­­տիպ» ճար­­տա­­­րապե­­տու­­թիւն, «խա­­չատիպ» եկե­­ղեցի­­ներ, «աս­­տուածա­­տիպ» սուրբեր, «ոս­­կե­­­տիպ» մա­­տեան­­ներ, փոքր կամ մեծ «տպա­­քանակ» ու­­նե­­­ցող հրա­­տարա­­կու­­թիւններ, «տպա­­ւորա­­պաշտ» գե­­ղան­­կա­­­րիչ­­ներ, կրա­­կի նման «հրա­­տիպ» աչ­­քեր, գե­­ղաձոյլ «վա­­յել­­չա­­­տիպ» տա­­ռեր, կոյ­­սեր եւ վեր­­ջա­­­պէս՝ «հրեշ­­տա­­­կատիպ» գե­­ղեց­­կուհի­­ներ,- ինչպէս ան, որ տպա­­ւորեց միջ­­նա­­­դարու տա­­ղասաց Յով­­հաննէս Կա­­ֆացին.