— Նրանք բանտարկյալ են,— ասաց Արամը, որի լեզուն կոնյակից բացվեց։ Նրա քինոտ ձայնը զարմացրեց բոլորին և նրանք շրջվեցին տղայի կողմը, որը կանգնած էր լուսամուտի մոտ։ Ծեր մարդու և նրա կնոջ շփոթված տեսքից, իսկ Վարդանի կատաղած հայացքից Արամը հասկացավ, որ ավելի լավ կլիներ, եթե չբացահայտեր իր ատելությունը։ Այնթապի հիշատակումը նրան Պետրիին հիշեցրեց և արնաշաղախ Արուսյակին։ Նա շրչջվեց և աչքերը փողոցին հառեց։