Ավետիսի նկարների հերոսները խոշոր ու տխուր աչքերով են: 10 տարի առաջվա նկարներում նրանց դեմքերը հստակ արտահայտված չեն, ինչպես հիմա: Ու չնայած դրան՝ դեմքերն արտահայտում են, կարծես, նույն տխրությունը: Ավետիսն իր ստեղծած աշխարհը հեքիաթ է անվանում: Նրա որոշ նկարների մեջ աղմուկ կա, որն աստիճանաբար վերածվում է լռության: Հետզհետե այդ լռությունը համակում է նաև դիտողին: Ավետիսի գրեթե բոլոր նկարները տաք գույներով են, ու զարմանալի է, երբ այդ տաքության մեջ զգացվում է սառը լռությունը: Միեւնույն ժամանակ այդ լռությունը լցված է ասելիքով: