Խօսելով Ազնաւուրի կայացման մասին, պարտադիր յիշատակում են Էտիթ Փիաֆի (Edith Piaf) դերը նրա կեանքում։ Ամէն մի արտիստ հետաքրքիր է իր երկրորդ տաղանդով. դերասանը երգով, երգիչը՝ պարով։ Փիաֆի եւ Ազնաւուրի հանդիպումը կայացաւ 1946-ին (Փիաֆը 30 տարեկան էր, Ազնաւուրը՝ 21) ինչ—որ ռատիօհաղորդման ատեն։ Յետոյ Փիաֆը Ազնաւուրին ու Փիեռ Ռոշին, որի հետ միշտ հանդէս էր գալիս Շարլը, տանում է իր տուն, եւ հէնց պարի մէջ է քննութիւն բռնում Ազնաւուրը Փիաֆի առջեւ։ Փիաֆը հարցնում է, արդեօք վալս պարել գիտի՞ Շարլը, այն էլ փողոցային վալս, եւ Ազնաւուրը մատները տանում է բերանը եւ սուլում է. դա նշանակում էր, որ ոչ թէ տղամարդը պիտի մօտենայ կնոջը, այլ կինը տղամարդուն, այդպէս էր պահանջում փողոցային կարգը։ Եւ Շարլը պտտեցրեց Էտիթին վալսում, յետոյ թանկոյում, յետոյ… երկար տարիներ եղաւ նրա մտերիմների շրջապատում, մինչեւ որ թեւեր առաւ ու ձերբազատուեց Փիաֆի «բռնակալութիւնից», քանզի ինչպէս Փիաֆը ինքն էր սովորեցրել, կարիերան միայնակով են անում, տղամարդավարի։ Եթէ անպայման պէտք է նշել մէկին, ով օգնել, քաջալերել եւ նոյնիսկ համոզել է Ազնաւուրին տուն առնել, երբ նա պարտքերի մէջ խրուած էր, իսկ հանդիսատեսը նրան խորհուրդ էր տալիս հրաժարուել երգելուց, դա երաժշտական հրատարակիչ Ռաուլ Պրեթոնն էր, որը հաւատում էր Ազնաւուրին, ինչպէս ոչ ոք։