…Պապայանն այն եզակի թարգմանիչն էր, ով բավարար չէր համարում սոսկ գրական գործի թարգմանությունը. նա պիտի ամենայն մանրամասնությամբ ներկայացներ հեղինակին, իսկ եթե վերջինս` ինքն անձամբ, կամ նրա գրական գործը որեւէ կապ ունեն հայերի հետ, ուրեմն պիտի որոներ, գտներ ու ներկայացներ հարաբերությունների, համադրումների բոլոր աղերսները: Այդպես էր Տյուտչեւի պարագայում, որի քնարերգության մեջ Պապայանի համար սիրելի էր մտածող մարդը, բնության երեւույթները որպես Աստվածային երեւույթներ դիտողը, քրիստոնեական հավատքին ամուր կառչած եւ այդ հավատքի միջով բնության երեւույթները քննողն ու վերլուծողը եւ ընթերցողին` մարդուն, այդ երեւույթներին բերող-մոտեցնողը: Թարգմանչի սերը փոխանցվում է ընթերցողին, եւ աշխարհի ու բնության երեւույթների հանդեպ տյուտչեւյան բարությունն ու խոնարհ վարմունքը դառնում են այլեւս նոր մոտեցում ու նոր վերաբերմունք: Եվ այս ամենով հանդերձ Պապայանը Տյուտչեւի մեջ սիրեց նաեւ նրա տողերի խորքում թաքնված հայկականությունը: Զարմացա՞ք: Պապայանը ձեր այդ զարմանքը փարատում էր մի շարք փաստերով` սկսած հայերի հետ ունեցած Տյուտչեւի մտերիմ կապերից, վերջացրած հայ ժողովրդի ճակատագրով մտահոգ պոետի` հենց այդ թեմաներով գրած բանաստեղծություններով, ներկայացնում նրա մտերիմ հարաբերությունները Լազարյանների, Աբամելիքների եւ այլ հայ նշանավոր գործիչների հետ, ներառյալ հանդիպումը Գեւորգ Դ Ամենայն Հայոց կաթողիկոսի: Եվ արդյունքում`