­Զար­մա­նա­լիօ­րէն քա­ղա­քա­կան բե­մին վրայ կը շա­րու­նա­կեն գե­րիշ­խել միեւ­նոյն դէմ­քե­րը՝ ի­րենց հին քէ­նե­րով ու հին­ցած խոս­տում­նե­րով, հա­կա­ռակ այն ի­րո­ղու­թեան, որ ժո­ղովր­դա­յին լայն խա­ւե­րը բազ­միցս յու­սա­խաբ ե­ղած են ա­նոնց­մէ ու խո­րա­պէս հիաս­թա­փո­ւած: Ան­պայ­ման պատ­ճառ մը կայ, ո­րուն հե­տե­ւան­քով 25 տա­րին բա­ւա­րար չե­ղաւ, որ նոր դէմ­քեր գան ու նոր տես­լա­կան­նե­րով թար­մու­թիւն բե­րեն քա­ղա­քա­կան կեան­քին: ­Բա­ցա­սա­կան այս ե­րե­ւոյ­թին յան­ցան­քի գլխա­ւոր ծան­րու­թիւ­նը բնա­կա­նա­բար կը կրէ երկ­րի քա­ղա­քա­կան ղե­կա­վա­րու­թիւ­նը, որ են­թադ­րե­լի է, թէ չի քա­ջա­լե­րեր սերն­դա­փո­խու­թիւ­նը, ար­գելք է նո­րե­րու ծաղ­կու­մին: ­Դար­ձեալ հին ա­նուն­ներն են, որ թեկ­նա­ծու­թեան ցան­կե­րու մէջ կը գրա­ւեն հա­ւա­նա­կան ընտ­րե­լի­նե­րու ա­ռա­ջին կար­գե­րը: Ա­նոնք բազ­միցս գտնո­ւած են նոյն տե­ղե­րը, բայց քո­ւէ­նե­րու թի­ւով ա­ռա­ջըն­թաց չեն ար­ձա­նագ­րած ի­րենց պատ­կա­նած կու­սակ­ցու­թեանց հաշ­ւոյն: