Այլևս	ծանր	վիշտը	բավական	փարատվել	էր, մնում	էր	հանցանքի	գիտակցությունը: Այլևս	դառնության	հետ	զգում	էր	նաև մի	անիմանալի	հոգեկան	հաճույք: Նա	ուրախ	էր, որ	Գրիշան	կրկնակի	վիրավորեց	իրեն, վռնդելով	իր	տնից: Արդյոք, նա ինքն	ավելի	կոշտ	չէր	վարվի, եթե	Գրիշայի	տեղը	լիներ: Նա	այժմ	զգում	էր	մի	բան, որ	երբեք	չէր	զգացել, այն, որ վիրավորվածի	դրությունն	ավելի	հաճելի	է, քան	վիրավորողինը: Քանի	իրեն	անպայման	մեղավոր	էր	համարում	Գրիշայի առջև, տանջվում	էր	հոգով	անպայման, այժմ	երբ	Գրիշան	վրեժ	էր	առել	նրանից	և	ինքը, փոխադարձ	վրեժը	առնելու	տեղ, ներումն	էր	խնդրել — այժմ	թվում	էր	նրան, որ	խիղճը	համեմատաբար	հանգիստ	է: Լավ	էր, որ	զսպեց	իրեն, խոնարհվեց, չհետևելով	ընկերների	խորհրդին: Նա	կատարեց	ոչ	այն, ինչ	որ	պահանջում	էր	կեղծ	ինքնասիրությունը, այլ	այն, ինչ որ պահանջում	էին	անկեղծ	զգացումները: Նա	ենթարկվեց	այն	ներքին	դատավորի	վճռին, որի	մասին	խոսում	էր	Սմբատը: Այժմ	թող	բոլորը	ծաղրեն	նրան	միևնույն	է: