Այժմ ունինք հակառակ պատկեր մը։ Իրար նման կամ իրարմէ ոչ էական յատկանիշներով տարբերուող ու ազգային արժէքներէն հեռացած կուսակցութիւններ, որոնք թերեւս միայն իրենց ղեկավարներու անձնական նկարագիրներով իրարմէ կը տարբերին։ Կուսակցութիւնները զիրար մրցակից կը նկատեն, խոստումներ կը կատարեն,կը ներկայանան որպէս երկրի հարցերը լուծող միակ ճիշտ այլընտրանքը, ընտրապայքար կը մղեն իշխանութիւն ձեռք բերելու համար, յաճախ յանուն իրենց շրջապատի շահերուն: Բայց ժողովուրդը վերջապէս որո՞նց միջեւ ընտրութիւն պիտի կատարէ.- պայծառ ապագայ խոստացողի՞,ապագայ քանդողի՞ թէ ակնյայտ կողոպտիչի՞ մը միջեւ։ Մինչեւ հիմա ականատես կ'ըլլանք «ոչ ընտրութեան» քանի որ ժողովուրդը յաճախ կ'ընտրէ իշխող կուսակցութիւնը չընտրելու տարբերակը ու կը քուէարկէ ուրիշի մը օգտին սակայն հոս ալ վստահ ու համոզուած չըլլալով։ Իրականութեան մէջ ընտրութիւնները կը նմանին տխուր բեմադրութեան մը։