Ըստ Սիմեոն Ա Երևանցի կաթողիկոսի «Տոնացույց»-ի (հրատ. 1774 թ.), որն արտացոլում է ուշ միջնադարից մինչև անցյալ դարասկիզբ Հայ Եկեղեցում գործող աստվածպաշտության ավանդությունը՝ մշտապես կատարվում են օրվա բոլոր ժամերգությունները, բացի տերունի օրերից, որոնցում ընդհատվում են Արևագալի և Խաղաղական ժամերը, և շաբաթ օրերից ու տերունական տոների նախօրեներից, որոնցում զեղչվում է Խաղաղական ժամը: