Այս խոսքերն ակամա դուրս թռան բերանից: Կարծես աշխարհի տարբեր կողմերում չէին, կարծես կապը չէր կտրվել ընտանիքի հետ, իրենց տոհմը կտորների ու հատվածների շղթայի չէր վերածվել, կարծես կարող էին կանգնած տեղից շարունակել, առանց անցյալի, առանց հիշողության, հավերժական, այս պահի մեջ կարող էին ապրել... Կարծես հեքիաթի ժամանակում էին ապրում... երկնքից երեք խնձոր ընկավ... կարծես ժամանակը մի շրջան է, որն ամեն վայրկյան վերադառնալով՝ կարող ես ջնջել... լինում է, չի լինում, գուցե ոչինչ տեղի չի ունեցել...