Գիտաժողովի առաջին իսկ օրն անցավ աշխատանքային աշխույժ մթնոլորտում: Ներկայացվող զեկուցումներին հաջորդում էին բուռն քննարկումները, որոնք աչքի էին ընկնում իրենց մասնագիտական բնույթով: Էպոսագետ Սարգիս Հարությունյանն իր զեկուցման մեջ խոսեց տարբեր ժամանակներում կատարված «Սասնա ծռերի» ուսումնասիրությունների և դրանց հեռանկարների մասին: Գրականագետ Ազատ Եղիազարյանի ելույթը վերաբերում էր էպոսի գրավոր գոյակերպին, որը քննվում էր` սկսած «Գիլգամեշից» ու հոմերոսյան պոեմներից մինչև հայկական էպոսի առաջին գրառումները: ՀՀ ԳԱԱ հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի մասնակիցներից կարելի է առանձնացնել Արմեն Պետրոսյանի և Լևոն Աբրահամյանի զեկուցումները: Արմեն Պետրոսյանի զեկուցումը հայկական և կովկասյան էպոսների առնչությունների մասին էր: Լևոն Աբրահամյանը խոսեց էպոսում թշնամու սպանության ծիսաառասպելաբանական կողմի մասին: Նույն ինստիտուտի գիտաշխատող, էպոսագետ Արուսյակ Սահակյանի ելույթն էպոսում պետականության խնդրի մասին էր: «Նիբելունգների երգի» և հայկական էպոսի աղերսների մասին զեկուցում կարդաց Հայ-ռուսական (սլավոնական) համալսարանի ռուս և արտասահմանյան գրականության ամբիոնի վարիչ Լիլիթ Մելիքսեթյանը: Բավականին բովանդակալից էր գերմանացի էպոսագետ Կառլ Ռայխլի զեկուցումը, որում հեղինակը հանգամանորեն անդրադարձել էր Սասունցի Դավթի և Փոքր Մհերի մենամարտին`քննելով այն հնդեվրոպական գրականության համատեքստում: