Սկիզբը, Նորան չի հասկնար անցյալը վերապրելու Ստեփանի համառ հակումը: «Այդ ամենը մոռացված, անցած հեքիաթներ են: Ինչո՞ւ անցյալի տխրությունը դուրս հանել մեր օրերը: Ինձ համար դրանք դեղնած թերթեր են, անորակ կլիշեներ: Այդ շրջանը իմ մեջ նողկանք է առաջացնում: Ինչքան հեռանանք` այնքան լավ: Չեմ ուզում լսել` ինչ է եղել մեր թվագրությունից առաջ: Իմ թվագրությունից առաջ»: Նոր ժամանակի մարդ, նոր հոգեբանության տեր` ներկայով ու ապագայով միայն կհետաքրքրվի ինք: Նորայի նման ըլլալու է նաև հեղինակը: Բայց անցյալը գոյ է ներկայի մեջ, անխուսափելի է պարզապես: Անոր հաճախանքեն չի կրնար ազատիլ ո՛չ մտածումի, ո՛չ ալ վիպական կառուցումի մարզին մեջ: