Աշխատասիրության ֆորփոստ` դա բավական ստույգ նկարագրություն է, և բնավ ոչ պոետական հայացք: Հենց դարերի միջից եկող անհոգնում աշխատանքն է հազարամյակներ շարունակ եղել այն հիմքը, որը ժողովրդին թույլ է տվել չընկճվել ոչ մի փորձության առաջ: Եվ եթե այնուամենայնիվ մարդիկ ստիպված են եղել հեռանալ հարազատ հողից, ապա նաև օտարության մեջ իրենց աշխատասիրության շնորհիվ, որը դարձել է հայերի ազգային բնութագրի մի մասը, հայերը կարողացել են ոչ միայն գոյատևել այլև ապրել ըստ արժանվույն և զարգանալ` վայելելով այլ ազգերի հարգանքը: Եվ բնավ զարմանալի չէ, որ հայտնի «պրոլետարիատի պոետ» Հակոբ Հակոբյանի հայտնի ստեղծագործությունը կոչվում է «Պատիվ և աշխատանք»: Հակոբյանին, իհարկե, խորհրդային գրաքննադատությունը այնպիսի բարձունքի պատվանդանի հասցրեց, որին նա իր գրական շնորհով գուցե արժանի էլ չէր: Սակայն պոետներին հատուկ է մտքի հանճարեղ փայլատակումներ: Մի քանի տողում նա արտահայտել է իր ազգային բնույթի ողջ էությունը, ընդգծելով, որ արդար աշխատանքը օգնում է մարդուն բարձր պահել գլուխը` կյանքի ճանապարհով անցնելիս` չանհանգստանալով իր ազնիվ անվան համար: