Իր «յուրահատկությամբ» աչքի է ընկնում նաև հեղինակի նոյեմբերի 20-ի Գարաքենդի ողբերգությանը, Հունվարի 20-ի կոտորածներին և Խոջալուի ողբերգությանը տված բացատրությունը: Շահնազարովը, 1991 թ. նոյեմբերի 20-ին հայեր բնակվող Գարաքենդ գյուղի երկնքում Ադրբեջանից, Ռուսաստանից և Ղազախստանից եղող բարձրաստիճան պաշտոնյաներ կրող քաղաքացիական ուղղաթիռը ում կողմից խփվելու և դրա պատճառները լուսաբանելու փոխարեն, ավելի շատ ուռճացնելով՝ ինչ որ անհայտ ուժերի ավելի վաղ դեպքի վայրը գալով, այնտեղից տաբելային զենքերը և հեռուստախցիկները վերցնելը, աշխատում է խուսափել հինական թեմայից: Հայ հեղինակը Հունվարի 20-ի կոտորածների զոհերին ներկայացնելով, որպես Բաքվի «հայկական կողոպուտների» մասնակիցներ ու պատահական կրակից զոհվածներ, արդարացնում է կոտորածները: Շահնազարովը Խոջալու ողբերգության հարցում ավելի առաջ անցնելով, առաջ է քաշում՝ հակառակորդի կողմից կրակ բացելու համար, հայկական միավորումների կիսախավարում անզեն ադրբեջանցիներին զինվորականներից չտարբերելու համար պատասխան կրակով Խոջալուի բնակչությանը կոտորելը, նրանց մարմինները անճանաչելի դարձնելը ադրբեջանցիների կողմից իրականացնելու անհիմն վարկածը: