Անդրանիկ զորավարը ցնցվեց, երբ Համզե Պճուկից լսեց Դուռեի պատմությունը: Դուռեին շա՛տ վաղուց գիտեր: Երբ ինքը Տալվորիկի զինագործ Համզեի մարագում հրացանի խզակոթերն էր տաշում, գեղեցկուհի Դուռեն հաճախ էր հյուր գալիս հարազատներին: Կաքավի պես գեղեցիկ էր, սևաչ ու սլացիկ… Հաճախ էր դռան արանքից Անդրանիկին ժպտում… Մի օր նրանց հայացքները օդում հանդիպեցին, երկար մնացին այդպես, վախենում էին շարժվել կամ հայացքները փախցնել, հանկարծ երազը կցնդեր… Այդ օրվանից մորաքրոջ պատրաստած թանը ավելի շատ Դուռեն էր ցանկանում հասցնել մարագում զենք նորոգող շապինգարահիսարցուն…