Օրինակ մը տալու համար դէպք մը կ’ուզեմ պատմել: Օր մը հրթիռ ինկաւ մեր դպրոցին մօտ: Ծնողները շատ վախցան, որովհետեւ հրթիռները կը յաջորդեն մէկը միւսին, եւ վազեցին-եկան, որ փոքրիկները տուն տանին: Երբ դպրոց մտան, տեսան, որ ես կը շրջիմ միջանցքին մէջ ու դասասենեակներուն դռներուն առջեւ կանգնելով` կը ժպտիմ երեխաներուն, որպէսզի անոնք հանգստանան, հասկնան, որ ոչ մէկ վտանգ չկայ, որովհետեւ տնօրէնը կը ժպտի: Չես կրնար ծնողներուն մեղադրել, իրենց իրաւունքն է, որ ապահովեն իրենց փոքրիկներուն կեանքը, տուն տանին: Բայց ես անոնց ըսի, որ դպրոցին մէջ իրենց զաւակներն աւելի ապահով են, քան փողոցը: Ի վերջոյ, մեզի նոյնպէս նախ եւ առաջ կը հետաքրքրէ մեր փոքրիկներուն կեանքը, ապահովութիւնը: Եւ իրենց իջեցուցինք ներքնասրահ, ուր շատ աւելի ապահով է: Ծնողները համոզուեցան, որ դպրոցին մէջ իրենց երեխաներուն ոչ մէկ վտանգ չի սպառնար: