Ամենաշատը հավանեցի «Ամենագեղեցիկ ջրահեղձը» պատմվածքը, որում մարդկանց արձագանքը մահացածի վերաբերյալ հասնում է աբսուրդի: Կանայք արդեն ձանձրացել էին իրենց ամուսիններից, իսկ դիակը, ում անունը «կնքեցին» Էսթեբան, նորություն էր իրենց համար. հետո՞ ինչ, որ մահացած էր: Իրականում, Էսթեբանի մահացած լինելն ավելի ձեռնտու էր կանանց, քանի որ այդպես նրանք կարողացան հորինել նրա մասին այն, ինչ ցանկացան և իրենց հորինածը ընդունեցին որպես զուտ ճշմարտություն: Մենք էլ ենք երբեմն հորինում բաներ, և դրանք ընդունում որպես ճշմարտություն: Անգամ որոշ ժամանակ անց այդ հորինվածը մեզ համար դառնում է իրականություն և մտածում ենք՝ արդյոք դա հորինված է: