Թո՛ղ	կարդացողը	ինքը	միտք	անի, թե	էս	գիշեր	ի՞նչ	գիշեր	կըլեր	էս	ջրատար	եսրների	համար, որ ամեն	մեկ	ոտք	փոխելիս` իրանց	մահն	էին	տեսել, իրանց	մահին	էին	սպասում, թե	ի՞նչ	սրտով նրանք	աղոթք	կանեին, ի՞նչ	հոգով	իրար	կնայեին	ու	աստծուն	փառք	կտային: Հենց	էն	կոտորելու ժամանակին	էր	Աղասին	դուս	թռել, Էն	դռան	երկու	քրդի	մընին	էլ	սպանել, մյուսը	փախցըրել, ու խեղճ	հայի	էրեխեքանց	աչքերի	ու	ձեռների	կապը	իրան	ձեռովն	ետ	արել, իրան	ուսին	ներս տարել: Զարմացած, մահի	դուռը	գնացած	ու	ետ	եկած	հայերը	որ	աչքըները	բաց	չարին, իրանց ազատողին	տեսան, ուզում	էին	ոտներն	արտասնքով	լվանան, բայց	համեստ	պատանին	հենց	էն էր	խնդրում, թե	աստծուն	փառք	տան, սուրբ	Սարգսի	անունն	հիշեն: Տեսնելով, որ	քրդստանցիք սուրբ	Կարապետին	ավելի	են	ճանաչում, ասեց.