Միայն մի տեղ՝ ապակեպատ պատշգամբից ոչ հեռու, դռան մոտ, նստարան էր երևում: Միջանցքում նստելու ուրիշ տեղ չկար: Գլխապտույտ և վերահաս սրտխառնուք զգալով՝ Նուվարիշ Ղարաբաղլին դանդաղ գնաց նստարանի կողմ: Նա արդեն վաղուց էր ուզում ծխել, բայց նույնիսկ ձեռքը գրպանը տանելու, տուփը հանելու ուժ չուներ: