Կուզեի Մակոնդոյում ապրել, դա իմ համար մի տեսակ եթերային քաղաք է։ Էն շինարարության եռուն ժամանակ, որ բոլորը գալիս են Մակոնդո, կարդալուց շունչս կտրվում էր, ոնց որ անընդհատ ինչ֊որ մի բանի դեմ առնեի, ինձ թվում էր՝ այնտեղ քայլում եմ։ Ես էդ ձեւով եմ այդ գիրքը կարդացել՝ ծայրից ծայր ապրել եմ։ էս գրքում ոչ մի իրական բան չկա, բայց սրանից ավելի իրական գիրք ինձ դեռ չի հանդիպել՝ ոնց որ Վիսոցկու երաժշտությունը։