Մարոն նստած էր նիվենու տակ ընթերցանությամբ տարված Սաֆիյեի կողքին և խանձարուր էր կարում երեխայի համար, որը ծնվելու էր երկու ամսից։ Այս փոքրիկից ազատվելու անհաջող փորձից հետո Մարոն համակերպվել էր նրա գոյության հետ և նույնիսկ սկսել էր սիրել ամիսների ընթացքում։ Երբ երեխան շարժվում էր, Մարոն մտքում խոսում էր նրա հետ, որպեսզի նա իրեն ցանկալի զգար և չկասկածեր, որ ինքն ուզել էր նրանից ազատվել։ Նա մեղք չուներ, որ իրեն ստեղծել էին և չպետք է տառապեր այն հանգամանքների հետևանքով, որոնք ուղեկցել էին նրա սաղմնավորմանը։ Ազնիվ խանումը սովորություն ուներ կրկնելու, որ փոքրիկ երեխան զգում է իր մոր մտքերը արգանդում եղած ժամանակ։ Առանց իսկապես հավատալու այդ բանին, Մարոն այնուամենայնիվ հետևում էր այդ նախապաշարմունքին, և որպեսզի երեխան չշփոթվեր իր հոր ինքնության վերաբերյալ, նա խուսափում էր մտածել Վարդանի մասին, կամ էլ բացասական զգացմունքներ տածել Ռըզայի նկատմամբ։ Նա ուզում էր, որ երեխան աշխարհ գար երջանիկ, և ինքն իրեն ստիպում էր հղիությունը տանել հանդարտորեն։ Երեխայի ծնվելուց հետո Մարոն ժամանակ կունենար նորից անդրադառնալու այդ երեխայի գոյությամբ բարդացած իր և Թովմասի ապագայի խնդրին։