­Բա­րա­ցու­ցա­կան օ­րի­նակ մը. կ­՛ու­զենք տես­նել վար­չա­պետ մը, որ գլխա­ւոր դա­տա­խա­զին յանձ­նա­րա­րէ՝ ան­մի­ջա­պէս լծո­ւիլ Պ­ռո­շեա­նի գիւ­ղա­պետ Հ­րաչ ­Մու­րա­դեա­նի օր ցե­րե­կով սպա­նու­թեան խնդի­րի բա­ցա­յայ­տու­մին: ­Սա սոսկ ան­հա­տի մը վե­րա­բե­րող խնդիր չէ. սա օ­րէն­քի գե­րիշ­խա­նու­թեան խնդիր ըլ­լա­լով՝ ուղ­ղա­կի կ­՛առն­չո­ւի պե­տա­կա­նու­թեան հի­մե­րուն: Այն­պէս որ, պա­նա­նի նե­րա­ծու­մի մե­նաշ­նոր­հը ջնջե­լուն չափ ու ատ­կէ շա՛տ ա­ւե­լի կա­րե­ւոր է օ­րէն­քի գե­րիշ­խա­նու­թիւ­նը կեան­քի, փաս­տի վե­րա­ծե­լու վար­քա­գի­ծը: