Ինչ էլ մարմնավորեց կինոէկրանին՝ մայր, քույր, դուստր, Գալյա Նովենցը միշտ հավաստի էր, անկեղծ, խորունկ ու հարազատ ժամանակի բոլոր հայ կինոբեմադրիչների ֆիլմերում: Երբեմն թվում էր, թե առանձնապես չի էլ ճգնում նոր դեր կերտելիս, կարծես թե ինքն իրեն, իր տարատեսակ, երբեմն իրարամերժ «ես»երն է կինոպաստառին դյուրությամբ պատկերում... Այդուհանդերձ կուտակած կատարողական ներուժն ամբողջ ուժգնությամբ փայլատակեց 1984-ին, նրա անուրանալի շնորհները վստահաբար վերաբացահայտած Ալբերտ Մկրտչյանի «Մեր մանկության տանգոն» կինոպատումի մեջ: Հրաշալի դերասանական զույգ կազմելով Մհեր Մկրտչյանի հետ՝ Նովենցը ծիծաղի ու արցունքի ներդաշն համադրությամբ ստեղծեց համամարդկային չափորոշիչներին համարժեք հայ կնոջ հավաքական կերպար: Լինելով ավանդական հայ ընտանիքի պարկեշտ կին ու զավակներին անմնացորդ նվիրված մայր՝ շիրակյան հնգամյա ստեղծագործական շրջափուլում «բնօրինակից» որսալով իր Սիրանույշի էկրանային ամենաբնութագրական, անկանխատեսելի, բայցև հոգեբանորեն միանգամայն արդարացված մարդկային հատկանիշները՝ Գալյա Նովենցը հմուտ ոսկերչի հանգույն քանդակեց իրական կյանքից ասես կինոպաստառին հայտնված հյութեղ կերպար, որի անկանխատեսելի վարքագիծը կինոդիտողի հայացքն ու միտքը պարզապես գամում է երկնագույն էկրանին, նույնիսկ մոռացնել տալիս դրա գոյության մասին...