Սմբատը, որ	վաղուց	չէր	տեսել	նման	հանդեսներ, անցնում	էր	սենյակից	սենյակ	և	հետաքրքրությամբ	դիտում: Նա	ինքը քաղց	չէր	զգում	և	զարմանում	էր	ուտողների	ախորժակի	վրա: Շատերն	սկսեցին	գինու	ազդեցությամբ	կատակներ	անել	ու ծիծաղել, միմյանց	հյուրասիրելով, որպեսզի	իրենք	ևս	առիթ	ունենան	խմելու: Սմբատի	զգացումները	վիոավորվում	էին: Մի	կոշկակար	ամեն	անգամ	բաժակը	դատարկելիս, հարևանին	արմունկով	բոթում	էր	և	աչքով	անում` դեմուդեմ	նստած	իր արհեստակցի	կողմը, ձեռքը	քսելով	կրծքին. օխայ, ի՜նչ	անուշ	է	հարստի	գինին: Կային	այնպիսիները, որ	բերանները կերակուրով	լեցուն	ցինիկ	անեկդոտներ	էին	պատմում	և	ծիծաղ	շարժում: Ոմանք	արդեն	կարմիր	գինով	ներկել	էին ճերմակ	սփռոցները	և	վրեն	աղ	սփռել: Նրանք, որոնք	կշտացել	էին, բղկոցն	էին	տալի: Մի	քանի	գործակատարներ զանազան	միմոսություններով	աշխատում	էին	միմյանց	ծիծաղեցնել: Նրանց	զվարճության	գլխավոր	առարկան «ադվակատ» Մուխանն	էր — դեղնագույն, ուռած	քթով	մի	մարդ, որ	կերակրի	յուրաքանչյուր	պատառը	կուլ	էր	տալիս	մերթ գինով, մերթ	օղիով: Մազերը	փոշիոտ, գզգզված, ալեխառը	միրուքս	խճճված	շատ	գործածված	ավելի	պես, աչքերի շրջանակները	կարմիր, կեղտոտ, հնամաշ	անգույն	ռեդինկոտը	կուչկուչված, նա	հիշեցնում	էր	ասիական	բաղնիսի մոխրատան	բնակչին: Առավոտից	մինչև	երկու-երեք	Ժամը	Մուխանը	հաշտարար	դատարանի	առջև	սրա	ու	նրա	համար հատը	տասը	կոպեկով	խնդրագիր	էր	հորինում	կամ	օրենքներ	բացատրում, իսկ	այնուհետև	օրվա	վաստակածը	հանձնում էր	օղետներին	ամենայն	բարեխղճությամբ: