Նազարէթ Էօզսահակեան խորացուց իր քննադատութիւնները, ներառնելով նաեւ Յարութիւն Շանլըն։ Ան յայտնեց, որ իր խօսքերը չեն վերաբերիր Ալճանի ակադեմական գործունէութեան, սակայն պնդեց իր քննադատական մօտեցումներուն վրայ։ Էօզսահակեան տակաւին հարցաքննութեան բացաւ Ալճանի ընտրութեան շրջանի՝ շուրջ երեք տարուան վաղեմութեամբ անցուդարձերը։ Ան յիշեցուց, որ այդ ժամանակ ինքն ալ թեկնածու էր այդ պաշտօնին համար եւ քուէարկութիւնը կորսնցուցած էր միայն երեք քուէի տարբերութեամբ։ Այդ ժամանակ Յարութիւն Շանլը փոխանորդաբար, լիազօրագրերով քուէ գործածած էր չորս հաստատութեան անունով, բոլոր քուէները կեդրոնացուցած էր Թորոս Ալճանի վրայ եւ ապահոված՝ անոր ընտրութիւնը։ Իր ենթարկուած անիրաւութեան լոյսին տակ Էօզսահակեան պնդեց, որ եթէ ինք ընտրուած ըլլար, ապա շատ աւելի լուրջ օգուտներ կրնար ապահովել մեր համայնքին համար, առնուազն լուծած կրնար ըլլալ մեր վաքըֆներու ընտրութեան հարցը։