Տրդատ — Իհարկե, իմը միայն խրախճանք է ու վայելք… Հիմար Գրիգոր… Դու ինչ գիտես իմ հոգու մասին, որտեղ նույնիսկ քեզ համար տեղ կա… Կարծում ես չե՞մ տառապում քեզ համար… Բայց ի՞նչ կարող եմ անել, եթե դու ինձ չես օգնում, չես ուզում ձեռք մեկնել ինձ… Մի հատիկ «ոչ»-ը ինչ է, որ զլանում ես ասել և դուրս գալ այս գեհենից… Մտքիդ մեջ ում ուզում ես պաշտիր, բայց միայն մտքիդ մեջ… Ես կներեմ, քանի շրթներդ փակ կլինեն… Համաձայնիր, Գրիգոր… Գիտես ինչ տաք արև է այստեղ… Թռչունները ինչ քաղցր են ճռվողում… Գետակի գլգլոցը խաղաղություն է սփռում չորս բոլորը… Մի՞թե չարժե այս ամենը դարձյալ տեսնել ու զգալ…