-Քե մատաղ, բա հեքիաթի վերջում երկնքից ընկնող խնձորներն ո՞ւր մնացին,- ասում է Սաթենիկն ու դրանք հանում իր գրպաններից,- մեկը՝ պատմողին, մեկը՝ լսողին, մեկն էլ իր հողն ու ջուրը, իր երկիրն ու լեզուն սիրող աշխարհի ամենաարդար աշխատողին։