Ու­րիշ հարց մըն ալ, ո­րուն մա­սին վեր­ջերս սկսայ մտա­ծել. հի­մա կայ սփիւռ­քին Ս­փիւռ­քը՝ ­Հա­յաս­տա­նի մէջ: Այ­սինքն՝ սփիւռ­քա­հա­յեր, ո­րոնք ե­կած են ­Հա­յաս­տան եւ եր­կար տա­րի­ներ հոս կ­՚ապ­րին, ձե­ւով մը «Ս­փիւռք» մըն են՝ ­Հա­յաս­տա­նի մէջ, ո­րով­հե­տեւ ա­նոնք ընդ­հան­րա­պէս ­Հա­յաս­տա­նի հա­սա­րա­կու­թեան կող­մէ կը դի­տո­ւին որ­պէս սփիւռ­քա­հա­յեր, ոչ թէ իբր հա­մա­քա­ղա­քա­ցի­ներ, եւ ա­նոնք կրկին կը մնան Ս­փիւռք, այս ան­գամ՝ հայ­րե­նի­քի մէջ: Եւ ու­նինք նաեւ միւս ե­րե­ւոյ­թը՝ ­Հա­յաս­տա­նի Ս­փիւռ­քը՝ սփիւռ­քի մէջ: Այս հար­ցե­րը ու­սում­նա­սի­րու­թեան նիւ­թեր են, ո­րոնք կրնան տոք­թո­րա­կա­նի լաւ նիւթ դառ­նալ: