Մուսթաֆայի ներսի նկուղի դուռը հանկարծ կոտրվել էր: Հետևում հում, արև չտեսած թշնամանք կար: Կուտակված թշնամանքը գինու նման էր: Տարիների հետ չէր հնանում, ավելի համեղ էր դառնում: Հենց ազատ էր թողնում, ուզում էր հոսել, այնքան շատ էր կուտակվել: Հասկացավ, որ ուզում է քրոջը ցավ պատճառել: Ոչ թե խփել ու անցնել, այլ խփել ու հետք թողնել... այնպիսի հետք, որ ամբողջ կյանքում չանցնի, չկարողանա անցնել: