Այշան քսան տարեկան էր։ Շատ լավ գիտակցելով իր գեղեցկությունը՝ նա չէր համակերպվում այն մտքի հետ, որ ինքն այն պետք է թաքցներ ամուսնանալուց հետո՝ արդեն չորս տարի։ Նա ափսոսանքով էր հիշում տղամարդկանց վավաշոտ հայացքները իր հայտվելուն պես և ձանձրանում էր այս առանձնացած ագարակում, որտեղից շատ հազվադեպ էր դուրս գալիս գյուղի շուկան գնալիս։ Չարսավի մեջ փաթաթված՝ նա նմանվում էր այլ գեղջկուհիների մուգ և լուռ ուրվագծերին, որոնք հնազանդ հետևում էին իրենց ամուսիններին։