Աստված իմ, դեմս Համո Սահյանն է կանգնած՝ խռոված, ծեր և արժանապատիվ: Միանգամից ծիծաղս և լացս եկավ: Մնում է պարզել՝ ո՞ր պահից սկսվեց Հասմիկ մայրիկի մեղադրական հայացքը: Ես մրսելով ու դողալով, լրիվ գորիսյան բարբառով ասացի. «Էս տունն ինչու՞ ա էսքան ցուրտ: Հասմիկ մայրիկը չի՞ մրսում, շուտ վառեք, շուտ, շատ ցուրտ է…»: Հասկացա, թոռ Արթուրը երևի չի վառել, ծուլացել է կամ՝ ուրիշ գործով է ընկել. առավոտ է դեռ, գյուղ տեղ…Սկսեցի Արթուրին նախատել՝ ավագին չլսելու համար…Պարզվում է՝ ոչ, Հասմիկ մայրիկի խռովելու պատճառն այլ է…Եվ սկսեց խոսել՝ համարյա Գորիսի բարբառով, նույնիսկ մի պահ մտածեցի՝ Սահյանի արմատները հո Գորիսից չե՞ն…