Ես ուրախություն եմ ապրում՝ մամուլում ընթերցելով, թե դիարբեքիրցին կամ դերսիմցին ինչպես է 100 տարի անց գտնում իր հարազատներին, որովհետև ավագներից, ովքեր այսօր այլևս չկան, պատգամ ունեն՝ գտնել միմյանց: Եվ գիտենք, 100 տարի անց որքա՜ն մարած հույս է վառվում հայոց օջախներում: Արևմտյան Հայաստանում ապրող իրենց ազգային ինքնությունը համարյա թե կորցրած մարդիկ նոր կյանք են ստանում, նոր հույս ու հավատ: Այս կերպ մենք կարող ենք 100 տարի հետո ուղղել մեր մեջքը և վերընձյուղվել: Եվ մեր ընդհանուր նպատակին հասնելու համար պիտի շարունակենք ուխտավորներ լինել, բայց և պահանջատեր՝ որ մի օր մենք մեր տուն ենք վերադառնալու: