Մենք մեր հա­մայն­քի բուն քա­նա­կը չգի­տենք, իս­կա­պէս մենք քա­նի՞ հա­զար հո­գի ենք: Ա­յո՛, ես այս մա­սին հարց­րի իշ­խա­նու­թիւն­նե­րին, երբ անձ­նագ­րե­րում ազգային պատ­կա­նե­լիու­թեան մա­սին գաղտ­նի քո­տա­ւո­րում­նե­րի մա­սին աղ­մու­կը բարձ­րա­ցաւ: Մեճ­լի­սում ներ­քին գոր­ծե­րի նա­խա­րա­րու­թեա­նը պաշ­տօ­նա­կան հար­ցում յղե­ցի, այ­սինքն՝ ե­թէ այս­պի­սի մի բան ենք ա­նում մեր գլխին, թող գո­նէ դրա­կան ինչ-որ բա­նի ծա­ռա­յի, մենք մեր հա­մայն­քում ի­մա­նանք՝ քա­նի՛ հո­գի ենք, քա­նի՛ հայ կայ, որ­պէս­զի մեր ներ­քին խնիդր­նե­րը ա­ւե­լի նպա­տա­կա­յին լու­ծենք: Հի­ւան­դա­նոց­ներ ու­նենք հա­մայն­քա­յին, դպրոց­ներ, մենք հա­շո­ւենք, օ­րի­նակ, ի­մա­նանք՝ մեր հայ­կա­կան դպրոց­նե­րը քա­նի՛ ա­շա­կերտ կա­րող են ըն­դու­նել եւ այլն: Ի հար­կէ, իշ­խա­նու­թիւն­նե­րից պա­տաս­խան չե­կաւ: