Փղերին պարսիկները չէին բաց թողել: Այդ արել էին հարյուր հայ երիտասարդները: Նրանք անձնազոհ երիտասարդներ էին, ովքեր ծպտյալ, պարսկական հագուստով անցել էին պարսից բանակի հետևը՝ սպարապետի առաջադրանքը կատարելու: Երբ նրանք տեսան, որ պարսից զորքի ուշքն ու միտքը հայոց բանակի կողմն է, բաժանվեցին խմբերի, մոտեցան փղերին ու սրածայր դանակներով կտրեցին նրանց ետին ոտքերի ջղերը: Այդ անելուց հետո փղերը կատաղած առաջ էին վազում, իսկ որոշներն էլ ուղղակի տրորում էին իրենց ոտքերը կտրողներին: Այդպիսիք, բարեբախտաբար, քիչ էին: Փղերը մի քանիսը չէին, այլ՝ հարյուրը, երկու հարյուրը, երեք կամ գուցե չորս հարյուրը: