ԱՊԱՃՈՒՄ, ատրոֆիա (<հուն․ άτροφεω – քաղցում եմ, հյուծվում եմ), մարդկանց և կենդանիևերի օրգանների և հյուսվածքների չափերի փոքրացում, որն ուղեկցվում է տվյալ օրգանի կամ հյուսվածքի գործունեության անկումով։ Ա–ման պրոցեսը չպետք է շփոթել օրգանի ի ծնե թերզարգացման՝ հիպոպլազիայի հետ։ Ա․ լինում է ֆիզիոլոգիական, ախտաբանական, ընդհանուր և տեղային։ Կաղապար:Ֆիզիոլոգիական Ա․ ի հայտ է գալիս օրգանների կամ հյուսվածքների բնականոն զարգացման տարբեր փուլերում (մարդու սեռակաև հասունացումից հետո ուրցագեղձի, ծերունական հասակում՝ կմախքի և բոլոր օրգանների Ա․)։ Ախտաբանական, ընդհանուր Ա․ (հյուծանք) առաջանում է անբավարար սնուցման, քրոնիկական վարակիչ հիվանդությունների, ինքնաթունավորումների, ներզատիչ գեղձերի և նյարդային համակարգի մի շարք հիվանդությունների հետևանքով։ Ախտաբանական տեղային Ա․ առաջանում է նյարդասնուցողական խանգարումների (կմախքային մկանների Ա․ պոլիոմիելիտի ժամաևակ), անբավարար արյունամատակարարման (գլխուղեղի կեղևի Ա․ ուղեղայիև աթերոսկլերոզից), ֆունկցիայի խանգարման (տեսողական նյարդի Ա․ աչքը հեռացնելուց հետո), ճնշման (երիկամների Ա․ միզածորանի խցանման դեպքում), օրգանի անգործության (վերջույթների մկանների Ա․ երկարատև անշարժացումից), քիմիական և ֆիզիկական գործոնների ազդեցության (ավշային հյուսվածքի Ա․ ճառագայթային էներգիայից, վահանաձև գեղձի Ա․ յոդի պրեպարատների օգտագործումից) հետևանքով։ Ա–ման ժամանակ օրգանի չափերը փոքրանում են, բայց երբեմն ճարպային հյուսվածքի գերաճման հետևաևքով, որը փոխարինում է ապաճած հյուսվածքին, օրգանը մեծանում է։ Ախտաբանական Ա․ որոշ փուլերում վերադարձելի է, իսկ խորացած դեպքերում բուժումն անհնար է։ Լ․ Մարգարյան