Իսկ ես ասում եմ՝ ԴՈՒ ԵՐԲԵՔ ՉԵՍ ՄԵՌՆԻ, ՀՈՎՀԱՆՆԵ՛Ս ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ, մե՛ծ պոետ, դու միշտ էսպես հոգատար ու բարի հետևելու ես մեր ընթացքին, ծիկրակելու ես թաքուն ու հրճվանքով հետևելու ես մեզ՝ հիրավի քո երեխաներին, որովհետև անընդհատ կարդալու ենք քեզ, որովհետև անընդհատ հիշելու և սիրելու ենք քեզ, որովհետև շարունակելու ենք մեր սերերը խոստովանել քո՛ բանաստեղծություններով, որովհետև շարոնակելու ենք սիրել մեր սրտաչափ հայրենիքը քո՛ պես, քո որովհետև ԴՈՒ ՆԱ ԵՍ, ՈՒմ ՁԵՌՔԸ ՄԻՇՏ ՄԵՐ ԳԼԽԻՆ Է ԼԻՆԵԼՈՒ՝ ՕՐՀՆՈՒԹՅԱՆ ՆՄԱՆ...