Ցավակցական այդ խոսքերը ազդանշան եղան Մարոյի համար, որն անձնատուր եղավ իր վշտին։ Այնթապից հեռանալուց ի վեր նրան ուղեկցող լարումն անցնում էր։ Նրա տառապանքը չէր թեթևանալու, սակայն գոնե չէր լինի այդ թաքուն ընկճվածությունը, որը նրան հնարավորություն չէր տալիս ապրելու։ Թեթևություն զգալով, որ Վարդանը հարցեր չէր տալիս, նա թույլ տվեց, որ Վարդանն իրեն օրորեր իր ուժեղ բազուկներում։