Նրա հոգում անդադար արձագանքել է Աշխարհի Պատկերը. այն ապրել է հայրենի ծեսում, հարսի գործած գորգի նախշում, այդ նախշի տակ օրորվող օրորոցին հմայող մոր երգում: Այն ապրել է երկնակամարով սլացող ու հայրենի լեռներին նմանակող անմեկնելի շուրջպարում, հրաշապատում հեքիաթում, արդար կենցաղում և իր նման պարզուկ ու խոր երգերում: Այդ պարզ մարդու վեհ ու անհասանելի տեսիլները մարմին են առել համաշխարհային հանճարների ստեղծագործություններում ու ինչպես հարազատ հոգու վերադարձ՝ հնչել են Մարդու էության անդունդներում: Եվ մարդու հոգում, ինչպես հարազատ տան մէջ, ապրել ու ապրում են Բախը, Մոցարտը, Բեթհովենը, Կոմիտասը և բոլոր նրանք, ովքեր եղան թարգմանը Մարդու անտակ հոգու, դարձան Մարդու էության Ձայնը, Գույնը, Խոսքը, Շարժումը, Քարը, Կավն ու Հողը: Պարզ մարդու համար իր ողջ հայրենիքը առասպելականացված էր: Այդ հայրենիքի տարածքը սրբազան աշխարհագրություն է, ոչ թէ մագաղաթի կամ թղթի, այլ հայրենի լեռների, ձորերի, ջրերի ու դաշտերի վրա գրված սուրբ գիրք է: Հայրենի լեռները շուրջպար են բռնել երկնքում, լճում լողանում է սիրո աստվածուհին և մշուշ սփռում, որ իրեն չտեսնեն, պատերազմում ընկած իր արևանուն արքան է դարձել լեռ ու ուխտատեղի, երկինքը հայրն է, ու երկիր-հողը` մայրը: Ամենը` սար, ջուր, գետ, բլուր, քար, ծիլ ու ծաղիկ, թռչուն ու կենդանի, համայնքի անդամ են և զատ-զատ ունեն իրենց առակն ու հեքիաթը և տիեզերքում արձագանքող հայրենի ձայնի ելևէջը` ամենքիս Տուն կանչող…