… Անկեղծ ասած` նախագահը քաղաքական գործունեության ընթացքում մեծադղորդ խոստումներ շատ է տվել, որոնք այդպես էլ մնացել են անկատար: Բավական է սկսել հրաշագործ «Արմենիկումի» հետ կապված ծիծաղաշարժ պատմությունից, հիշատակել Ստեփանակերտ-Երեւան ինքնաթիռի առաջին ուղեւորը լինելու, «մեծ ձկներին» գլխից բռնելու խոստումները եւ ավարտել եռամյա վաղեմության այն հավաստիացումներով, թե Ռուսաստանը մեզ չի ստիպում միանալ ԵԱՏՄ-ին, եւ Հայաստանի միանշանակ նախընտրությունը Եվրամիության Ասոցացման համաձայնագիրն է: Տարիներն անցան-գնացին, բայց «Արմենիկումը» բլեֆ դուրս եկավ, Արցախի օդանավակայանից ոչ մի ինքնաթիռ օդ չբարձրացավ, «մեծ ձկների» գլուխները մնացին իրենց տեղում անվնաս, իսկ ԵԱՏՄ-ի մասով փուչիկը պայթեց ընդամենը մեկ գիշերվա մեջ: Հիմա մարդիկ ինչո՞ւ պիտի հավատան, որ մեկ շնչին բաժին հասնող ՀՆԱ-ն «մի քանի տարում» (էշ, մի սատկիր, գարուն կգա) կհասնի 10 հազար դոլարի, ասել է թե՝ կաճի ներկայիս համեմատ գրեթե երեք անգամ: Մեր երկրում կանոնավոր աճող միակ բանը պետական պարտքերն են, որոնք Սերժ Սարգսյանի նախագահության օրոք հատել են վտանգավոր սահմանագիծը եւ այժմ հավասարվել պետական բյուջեի 60 տոկոսին: Իր ելույթում գործող նախագահը երկրի սոցիալ-տնտեսական անմխիթար վիճակի համար կշտամբում էր բոլորին՝ բացի իրենից. «Պետք է մարդկանց կշտամբել նրա համար, որ չեն ուզում աշխատել: Արդեն բավական է, հասկանո՞ւմ եք, պետությունն ի վիճակի չէ բոլորի սոցիալական խնդիրները լուծել»,- գանգատվել է նախագահը: Ապա՝ դիմելով համայնքապետերին, ասել է. «Մենք պատրաստ չենք տեսնելու, թե ձեզնից ոմանք ինչպես են մեր բնակչության փողերը տանում իրենց տուն: Ամո՛թ է»: Հիմա ինչպե՞ս հասկանալ՝ ամոթն այն է, որ տանո՞ւմ են ժողովրդի փողերը, թե՝ այն, որ իրե՛նց տուն են տանում: Ի դեպ, խրոնիկ խոստումնազանցությունը, ժողովրդին պարբերաբար սին խոսքերով կերակրելը նույնպես ամոթալի երեւույթներ են: Արժե այդ մասին լրջորեն մտածել: