Եթե Ձեզ համար, որպես հումանիստ մարդու, տարբերություն չկա «սեփական թե օտար ժողովրդի նկատմամբ է բռնություն կիրառվում», ապա ինձ համար տարբերությունը մեծ է: Այսօր իմ իշխանավորը իմ հայն է, և եթե հայրենիքի ու ժողովրդի ցավը իր համար առաջնային չէ, նա ատելի է դառնում՝ ավելի, քան օտարի իշխանությունը: Սովորաբար միջակությունները ավելի նպատակասլաց են որոշակի դիրքի հասնելու համար: Այն փաստը, որ մեր ժողովրդի դժգոհությունը սեփական իշխանության նկատմամբ հասել է ճակատագրական սահմանին, ապացուցում է, որ մեր իշխանավորների մեծ մասը այդ դասի կրողն է: Նրանց համար առաջնայինը շահն ու աթոռն է և ոչ թե դարերով դաժան ճանապարհ անցած հայն ու հայրենիքը: