«Ասիլ դի՝ խի՞ չկանչիք, խոսամ»,-ասում է Սուսան տատն ու ձայն տալիս: Գալիս է Էմմա տատն ու պատմում՝ «առողջություն չունենք, օր չունենք, գիշերը կրակոցների ձեռը քնել չենք կարում»: Չէր հասցրել Էմմա տատն ավարտել խոսքը, երբ հեռախոսին զանգ եկավ: Թոռն էր Ռուսաստանից զանգահարել: Գիշերը կրակոցներ էին եղել: Ուզում էր տեսնել՝ տատն ինչպես է: «Մարդս էլ մեռավ, տղես էլ մեռավ, թուրքն էլ նեղացնում ա, մնացի սենց, ո՞ւր գնամ, ի՞նչ անեմ, գնալու տեղ չունեմ»,-ասում է Էմմա տատը: Այս կանանցից որեւէ մեկը գյուղից անգամ մեկ մետր հեռանալ չի պատրաստվում: Մի բան են ուզում՝ խաղաղություն…Ու կատակում՝ «Պատերազմ չլիներ, խաղաղություն լիներ, կարկուտին էլ կդիմանայինք»: