Նա ստեղծում է նկարներ ու քանդակներ, գրում “Նոա-Նոա” վերնագրով ինքնակենսագրականը, փնտրում նորանոր հնարքներ` Պոլինեզիայի կոլորիտը փոխանցելու համար: Վառ ու մաքուր գույների կիրառումը արևի լուսավորության տպավորություն է թողնում նույնիսկ այնտեղ ուր երկինքը բացակայում է: Կիսամերկ ոսկեգույն մաշկով մաորիները պատկերված են բնական հանգիստ կեցվածքով (“Երկու թաիթյան կանայք”, 1892թ., “Իսկ դու չէ՞ս խանդում”, 1892թ., “Կինը` պտուղը ձեռքին” կամ “Ո՞ւր ես գնում”, 1893թ.,): Պարզեցումն ու ոճավորումը առաջացնում են կամայական դեկորատիվ մոտիվներ (“Հրաշալի աղբյուր (Քաղցր երազներ)” 1894թ.,):