Պատմում	են, թե	բոլոր	խաների	միջին	սրանից	լավը	չէ՛ր	նստել: Մեկ	քանի	օր	որ	անց	ա	կենում, մեկ	գիշեր	հանկարծ	մելիք	Աբրահամին	կանչիլ	ա	տալիս: Ողորմելու	արինը	ջուր	ա	դառնում, բայց	հենց	կուշտն	ա	գալիս, սրան	բարկացած	հարցնում	ա, թե	ինքը	լսել	ա, որ	հայերը	առանց զանգակի	ժամ	չեն	գնալ, ի՞նչպես	ա, որ	զանգակի	ձեն	չի	լսում: Մելիքը	որ	դողալով	չի՛	ասում, թե նրա	ահու	չե՛ն	տալիս, իսկույն	բարկանում, հրամայում	ա, որ	գնա, հայերին	ասի, թե	նա	էկել	ա, որ	խալխին	պահի, նրանց	տիրություն	անի, նրանց	ցավին	հասնի	ու	ո՛չ	նրանց	նեղացնի: Ու	էս արժանահիշատակ	խանն	ա, որ	խալխի	խարջը, կոոը	բաշխում, շատ	ումուդ, շաֆաղաթ	ա	տալիս, բայց	թուրը	երկար	չի՛	կտրում: Ախպորը	որ	Դարաբաղումը	Սադըղ	խանը	չի՛	սպանում, Երևանու հայ, թուրք	բերդը	բռնում, սրան	զոռով	դուրս	են	անում, որ	ղաջարի	անունը	իրանց	վրա	չըլի, էնպես	որ	ողորմելին	հազար	մուննաթով	ու	աղաչանքով, բռանց	ա	գլուխը	պրծացնում	ու	էլ	ետ իր	երկիրը	քաշվում: Փոքր	վախտ	սրանից	հետո	Մակվա	խանն	ա	գալիս, Երևան	նստում, չունքի որ	Մահմադ	խանի	ազգականն	ա	ըլում: Ֆաթ	Ալի	շահը	որ	նստում	ա, ՄաՀմադ	Խանը	շահի	մորը մեջ	ա	քցում, մինչև	10	000	թուման	Երևանու	փող	ռուշվաթ (կաշառ) խոստանում	ու	էլ	ետ	գալիս, իր	տեղը	բոնում: