Քարինտակը պլթպլթում էր կրակի ու արյան մեջ։ Ձյունասպիտակ հրեշտակները Ղազանչեցոց եկեղեցու եւ Կանաչ ժամի նախշաքանդակ կամարներից պոկվել, եկել, թեւերի շոյանքով բալասանում էին վերքերը զինվորների, հավատ ու հույս էին ցրում մանանայի պես, քարինտակցու ուժն ու կորովը բազմապատկում էին։ Շենացիների աչքի առաջ Վագիֆի միջով յոթ գնդակ է անցել, բայց այդպես էլ նա մնացել է կանգուն ու կռվել է մինչեւ վերջ։ (Վագիֆը նահատակվեց ավելի ուշ, 1994թ., զենքը ձեռքին)։ Ինչ տղաներ զոհվեցին, ինչ տղաներ... ամեն մեկը՝ մի տան սյուն, ամեն մեկը՝ մի տան ճրագ, ամեն մեկը՝ մի օջախի կրակ... Վաչոն, Գրիշան, Գարիկը, Հենոն, Կարոն, Միշան, Աբոն... Նրանցից ոչ մեկը չի եղել մինչեւ այդ Տղմուտ գետի ափին՝ 451-ին, բայց այդ օրը՝ եղավ, նրանից ոչ մեկը չի եղել Մուսալեռում արծվենի, բայց այդ օրը եղավ, նրանցից ոչ մեկը չի եղել Զեյթունում, բայց այդ օրը ՝ եղավ ու «լաց եղան թրքաց մայրեր», նրանցից ոչ մեկը չի եղել Սարդարապատում... Բայց չէ, Միքայել պապը Սարդարապատում եղել էր, երբ դեռ տասնիննամյա պատանի էր, այդ օրն էլ եղավ ու վերապրեց ամբողջը. հայ քաջորդիներով Քարինտակը առավել Քարինտակ եղավ... Բայց նրանք մենակ չէին։ Ասում են, Անդրանիկ Զորավարը, իր սպիտակ ձիու վրա, շրջում է հայոց աշխարհում, անտես (միայն Աստված է վերեւից օրհնում նրա ուղին), հայի ամեն մի նեղ պահին իր սուրը պարզում է։ Նույնիսկ նրան այդ օրը իր ձիու վրա նստած տեսել է, երդվում է, փոստատար Աթունը, Քարինտակի մոտ՝ Չուրչուռի մասում, թուրքի դեմ կռվելիս։ Իսկ Ահմեդին ո՞նց հանդիպեցիր՝ մեկ-մեկ էլ կատակում են քարինտակցիներ Գարեգինը, Վլադիկը, Շահենը, Լյովան, Ավետը, դիմելով Աթունին, որին, ճշմարտությունը աղուկինձով չարած, այսինքն՝ չհամեմած, չհղկած, դիք-դիք ասելու համար շենացիները անվանում են Վըրցըկյեզար (որձ եւ գազար բառերից է) Աթուն։ Ճամփան անցնում էի՝ համ էլ հաշվում ազերիների լեշերը՝ 130-ից անցնում էր թիվը, մեկ էլ տեսա Մաքունց «քիրվայի»՝ միաչքանի Ահմեդի լեշը հենց ճամփի մեջտեղում փռված, անշնչացած, պատմում է Աթունը։ Ոտքս կախ գցեցի, ասի՝ մինչեւ որ սրտինս չասեմ, չեմ հովանա։ Ասացի՝ ում ես մի պատառ տվել, Ահմեդ քիրվա, առողջ աչքիդ չի դիպել գնդակը, համ էլ հիշեցրի՝ ուրիշի տունը թվանքով մտնողի վերջն էլ դա է լինում։