Գիշերը տեղատարափ անձրև ու կարկուտ սկսվեց: Վերցրին վանքի հարստությունը և անձրևախառն կարկտի տեղատարափով բոլորը թշնամու բանակի միջով հեռացան դեպի անտառը: Ո՞Ւմ մտքով կանցներ նման հանդուգն քայլ: Թշնամին միայն ժամեր անց հասկացավ կատարվածը: Վանքի հարստությունը թաղեցին մի մացառուտում ու շարժվեցին դեպի Մուշ: Մազե կամրջին Դավիթ Երիցյանն իր ֆիդայիներով սպասում էր: Սեմալ գյուղի մոտ քրդական մեծ ջոկատ էր ամրացել: Սկսվում է կատաղի կռիվ: Հրացանը ձեռքին՝ ֆիդայու պես առաջինը զոհվում է տեր Ստեփան վարդապետը: Ընկնում են շատերը: Թշնամին նահանջում է: Աղջեն կենդանի մնացած իր վեց զինվորներին ուղարկում է Մուշ՝ ռուսական զորքին միանալու, իսկ ինքը շտապում է Մարութա սար՝ իրենց գյուղերը։ Հարկավոր էր ամեն ընտանիքից մեկ-երկու երիտասարդ ուղարկել Մուշ, որ հանկարծ տան ծուխը չմարի։ Ինքն էլ հորեղբոր որդիների՝ «Սասնա ծռեր» էպոսի բանասաց թազվեցի Առաքել Սարուխանյանի և Իրիցանք գյուղից Զաքար Գուլոյանի հետ հասնում է Մուշ, որ սասունցիներից ու մշեցիներից նոր ջոկատ կազմի և վերադառնա Սասուն: