-Ուրախ եմ՝ քաղաքում նոր բնակիչ ունենալու համար,- հեգնում է Մերին ու ծիծաղում: Նրա կրծքերը ցնցվում են: Ես այնպես եմ ուզում, որ նա զգացմունքների զեղումից բռնի գլուխս ու խոթի իր կրծքերի մեջ: Նրա կուրծքը ինձ պատկերվում է իբրև մեծ ու ջերմ տուն: Տուն, որտեղ ես կարող եմ փակել աչքերս ու տեսնել փղեր, վագրեր ու արջեր, որոնց կհաջորդեն եղևնիներ, հետո բազմաշերտ շրջազգեստներ հագած սիրուն պարուհիներ, որոնց շրջազգեստներից շերտերը վարդի թերթիկների պես մեկ առ մեկ կպոկվեն... Հետո հանկարծ ամեն ինչ ու ամեն ոք կանհետանա ու...