Դեռ մանկուց սիրում էր նստել ու ջրի մեջ նայել իր արտացոլանքին: Այս անգամ ևս արտացոլանքը թեթևակի տարուբերվում էր ջրում: Սակայն մի բան անհանգստացրեց Աբեղային. ինչ-որ բան այն չէր: Իր դեմքն էր, իր աչքերը, իր ձեռքերը: Աբեղան ժպտաց ինքն իրեն ու սկսեց ավելի ուշադիր զննել: Հանկարծ ապշահար նկատեց, որ կրոնավորի իր սև սքեմի փոխարեն Անդրադարձի հագին աշխարհիկ հագուստ էր՝ կապույտ գույնի ջինսե տաբատ, հաստ կտորից գեղեցիկ վերնաշապիկ, ժամանակակից բարձրաներբան կոշիկներ և իրանը գրկող գոտի: Աբեղան նորից վեհերոտ ժպտաց իր արտացոլանքին, իսկ արտացոլանքը մտերմաբար ձեռքով արեց նրան: Աբեղան սոսկաց. ինքը ոչ մի շարժում չէր արել: Աբեղան խաչակնքեց: Անդրադարձը չկրկնեց նրա շարժումը: Ջրի վրա թեթևակի կռթնած՝ սպասում է…