Ինչպես նշեցի, հանրությունը այժմ գտնվում է տրանսֆորմացիոն շղթայական գործընացի պայմաններում: Իսկ վերոհիշյալ օրենքը պետք է ադապտացիոն ինչ-որ շրջափուլ անցնի եւ, որպես վերջնական արդյունք, դառնա մարդկանց գիտակցության անբաժանելի մասնիկը: Այլընտրանք չկա, կանխատեսվող արդյունքի վրա կասկածել պետք չի, քանի որ փոփոխվող աշխարհի հետ միասին փոխվում է նաեւ հանրությունը, փոխվում է հայի ինքնությունը՝ աստիճանաբար ստանալով պետական արժեքներ դավանող համակեցության կարգավիճակ: Ձեւավորվում է հայաստանցու նոր ինքնություն, որի առանցքում լինելու են ոչ թե ավանդույթները, ադաթներն ու եկեղեցին, այլ անկախությունը, պետականությունը, սոցիալական արդարության ձգտումն ու սահմանադրականությունը: Արժեբանական այս միջավայրում ընտանեկան բռնությունն այլեւս կդիտարկվի որպես խորթ երեւույթ, իսկ օրենքը, վստահաբար, կնպաստի դրան: