Արմանուշը նստած տեղից չէր հասկանում երգի բառերը, բայց լսում էր ռիթմը: Ականջակալներից տարածվող Քեշի բարիտոնը, ինչպես և ներսի ու դրսի հակասական ձայները լսելը դուր էր գալիս նրան: Հեռու մզկիթներից արձագանքող առավոտյան էզանը, մոտերքում «ՔՈԻՐԴ ԵՍ, ՔՐԴԵՐԵՆ ԽՈՍԻՐ, ՄԻ' ՁՈՒԼՎԻՐ» գրությունը դեռևս չավարտած մի խմբի քշող ոստիկանության մեքենայի շչակը, նպարեղենի խանութի դիմաց կաթ լցնող կաթնավաճառի ձայները, Հինգերորդ Սուլթանի և Ասյայի զարմանալի համահունչ շնչառությունը. անհասկանալի էր, թե ձայների այդ խառնաշփոթի մեջ որն ումն էր: Պարոն Բաղդասարյանին ամենապատշաճ պատասխանը փնտրող Արմանուշի մատների ծայրերի՝ ստեղնաշարին հպվելու ձայնը... Լույսը բացվեց: Չնայած քիչ էր քնել, Արմանուշն իրեն թեթևացած էր զգում, քունը հաղթահարելու զգացումն էր: Ներքևում' ձախ կողմի անկյունում, Գյուլսում տատիկի սենյակն էր: Հիմա քնած էր, երազ էր տեսնում: Նախկին կյանքում գուցե և Իվան Ահեղն է եղել: Նրա կոպտությունն իր պատճառներն ուներ: Ինչպես բոլորը, այնպես էլ տատիկը ժամանակի ընթացքում հնացած պատմություն ուներ: Էգեյան ծովի ափին, շատ գեղեցիկ, բայց աղքատ փոքրիկ գյուղաքաղաքում է մեծացել: Իրենցից ավելի հարուստ, ավելի քաղաքաբնակ, բայց հաստատ ավելի դժբախտ Քազանջըների ընտանիք է հարս եկել: Նրան անհանգստացնում էր, որ զգացմունքային և հիվանդությունների հակված գյուղի աղջիկ հարս է եկել մի տուն, որտեղ տղամարդիկ շուտ են մահանում և ադամանդի պես թանկարժեք են համարվում: Հանկարծակի զգաց տղա երեխա ունենալու պարտավորվածությունը: Ինչքան շատ տղա ունենա, այնքան լավ, որովհետև հայտնի չէ, թե նրանք որքան կապրեն... Սակայն մեկը մյուսի հետևից աղջիկներ ունեցավ' «Վա՜յ ինձ, մի աղջիկ էլ, վա՜յ ինձ, մի աղջիկ էլ, վա՜յ ինձ, մի աղջիկ էլ»: Բացի այդ, ամեն ծնունդի հետ տեսնում էր, թե ամուսինը որքան է հեռանում իրենից: