Առավոտյան մարդն արևածագից էլ վաղ արթնացավ։ Երբ առաջին շողը սահեց նրա վրայով, նա արդեն նախաճաշել, վերջացրել էր և բարձրանում էր ժայռն ի վեր։ Փքված ժայռակտորները ոտքերի համար հենարան դարձնելով, նա բարձրացավ սարի գագաթը ու նայեց չորս կողմը։ Նրա շուրջը շունչ կենդանի չկար։ Չորս կողմում, ինչքան կտրում էր աչքը, խումբ֊խումբ ձգվում էին լեռները։ Մարդու հայացքը թռչում էր սարից սար, չափում նրանց միջև ընկած տարածությունները. արևելյան կողմում գլխավոր լեռնաշղթան էր՝ Սիերրայի ձյունաճերմակ գագաթները, որ կարծես խրվել էին երկնքի լազուրի մեջ։ Եվ այդ լեռների օվկիանոսի հիմնական հունին միախառնվում էին հարավի և հյուսիսի իրար հյուսված լեռնաշարքերը։ Դեպի արևմուտք լեռների ալիքները խումբ֊խմբի հետև ցածրանալով, մեղմանում էին ու միաձուլվում նախալեռների կլորահարթ բլուրներին, իսկ սրանք էլ իրենց հերթին կարծես հալչում էին հոսելով դեպի անտեսանելի, անծայրածիր հարթությունը։ Այդ վեհասքանչ տարածություններում, պատառոտված բլրալանջից բացի, ոչինչ չէր հիշեցնում մարդու, կամ նրա ձեռքի գործերի մասին։ Մարդը նայում էր երկար և ուշադիր։ Նրան թվաց, որ հազիվ նկատելի ծխի քուլա է տեսնում ինչ֊որ մի տեղ, կիրճի խորքում։ Նա նորից նայեց այդ կողմը, և նորից որոշեց, որ դա ժայռոտ ծերպերում կապույտին տվող մառախուղի կտոր է։