Կգա ժամանկ, կզիջես, երբ որ կհասկանաս, որ հին կաղապարները մերժելով նորը հաստատելը հնի կրկնություն ա, ու երբ կհասկանաս, որ կյանքը առաջ ա գնում… Երբ որ ինձ նման ցանկություն կառաջանա մի տեղ կանգ առնել ու ասել վերջ, էլ ոչ մի նորության չեմ գնալու, բայց հետո կկհասկանաս, որ առանց էդ առաջ գնալու ու քո իսկ ստեղծած կաղապարները ինքդ ջարդելու (չսպասելով, որ հետեւիցդ եկող ջահելը ջարդի) չես կարա… Էս մտքերս պատճենի-պահիր (բուն գրաբարով` copy past), պետք են գալու…­­