Կյանքում օրինականն ու ապօրինին, հանցանքն ու զանցանքն այնպես դյուրությամբ չեն տարորոշվում, ինչպես օրենսգրքում: Ահա, խնդրեմ, Ծառուկյանի նման, մարդիկ «կարգին մարդիկ են, հագնում են ոչ հին, ոչ նոր հագուստ, տոպրակները ձեռքներին շուկայից գալիս ծանոթներին բարևում են ժպտալով, և համարյա թե միշտ տնային լիազոր են լինում հասարակական կարգով»: Կարծես, ասվում է ի միջի այլոց և վատ բան էլ չի ասվում: Սա այն մարդն է, որ ամենից հաստատ միայն մի բան գիտի, «թանաքն ու շտամպը նրա համար են, որ թուղթը դարձնեն փաստաթուղթ»: Եթե նման մարդկանցից «տասը ռուբլի խնդրես մեկ օրով, վերարկու առնելու, նրանք կմտածեն ու խորհուրդ կտան.— փողդ դես-դեն մի գցիր»: Ի՞նչ կա դատապարտելի այս բնորոշումների մեջ: Կարծես թե ոչինչ: Ոչ ոքի դեռ դատական պատասխանատվության չեն ենթարկել սեփական փողը պինդ պահելու, ժլա-տության, մերձավորին օգնության ձեռք չմեկնելու կամ փաստաթղթի պաշտամունք ունենալու համար: Օրենսգրքի սահմաններում նա նույնքան անխոցելի է, որքան անտառամիջցի այն գեներալը, որ կարող է, բայց չի բարեհաճում, իրեն նեղություն չի տալիս միջամտել ու համագյուղացիներին դուրս բերել փորձանքից: Նրան բան են ասում («Ընկեր գեներալ, տղաներին անմեղ տեղը…»), սա խոսքը կտուրն է գցում, կատակի է տալիս, չհասկանալ է ձևանում, ձեռնունայն ճանապարհ է դնում եկողին ու դեռ ասում. «Որ գալիս եք քաղաք` ուրիշ տեղ մի գնացեք: Եկեք մեզ մոտ, մի քաշվեք»: Սա ի՞նչ մարդկություն է: Ճիշտ է, նման վարքագծի համար օրենսգրքով ոչ մի պատիժ չի սահմանված, բայց տմարդությունը մնում է տմարդություն: