Ասել, որ իմ համար դա մղձավանջ էր, կնշանակի ոչինչ չասել ու մինչև հիմա էլ զզվելով եմ հիշում իմ այդ «արկածը» և անիծում այն պահը, երբ որոշեցի սրամտություն դրսևորեմ՝ Ալյոնային անկողին քաշելու համար։ Չեմ մանարամասնելու, դեռ մի բան էլ ամեն ինչ անելու եմ, որ էս հիշողությունը մեջիցս ջնջեմ… զզվելի էր ու զզվանքս չէին մեղմվում անկողնիս կողքը դրված նոր-նոր 100 դոլարանոց երկու թղթադրամները։