Ներքևի հարկի բաղնիքի դուռը հենց այդ պահին բացվեց, և Արմանուշը բավական քնատ, հոգնած, բարձրացավ նրանց մոտ: Ոչ ոք համարձակության չուներ նրան ասելու, որ տխրությունն իրեն ավելի էր գեղեցկացրել: Հիմա կարծես այլ դեմք ուներ: Շրջակա աշխարհի հետ գրեթե ոչ մի կապ չունեցող, կարծես ավելի մեծացած Արմանուշ: Ծանր ու դողդողալով էր կրում իր մարմինը: