ՊԱՏՄԻՉ. - Կացիններ... Յոթանասուն տարի՝ այսպես։Լափելու ձեւը փոխել են։ Սկզբում խժռում էին եղբայրական պատառաքաղ-դանակներով՝ անձեռոցիկներով մաքրելով բերանները։ Անձայն։ Լուռ։ Գդալ-դանակով։ Հետո ամեն ինչ փոխվեց։ Հետո... Երբ ձայն հանեցին ուտվողները, դանակները միանգամից դարձան կացիներ։ Եվ Սումգայիթյան շիթերով ողողվեցին Քիրս ու Մռովի գագաթները... Ու հայոց արցունքներն ընկան մեզ խաբող-կապող դրոշների վրա ու տեսանք, որ նրանց կարմիրը սուտ է։ Ու տեսանք, թե ոնց նրանց կարմիրը քամվեց-քամվեց ու դարձավ մեզ վառող կրակ, մեզ կենդանի-կենդանի, գազօջախի վրա խանձող հրդեհ։ Ու սկսվեց... արյան մի հեղեղ։