Առհասարակ, Վարդան Հակոբյանի պոետական տեսողությանը յուրահատուկ է միստիկևտեսիլային ուրվապատկերումը։ Առարկաները, իրերը, երեւույթները նրա ընկալմամբ պարուրված են մտահայաց, մտասեւեռ, գերզգայական պատրանքի, հաճախ մղձավանջի հասնող խորհրդավորությամբ։ Նրա սյուժեներում գրեթե անէանում են գործողության շարժումը, ժամանակի ու տարածության չափումները, իրականությունն առնվում է սուբյեկտի ներհայեցությամբ պատկերված ուրվանկարի տեսիլքին։ «Գողգոթա» պոեմում տեսիլքի միստիկական մղձավանջի մեջ հայտնվում է նահատակի այրին, որ գիտե զոհողության արժեքը, բայց ցնորքի չարչարանքներով վերապրում է կարոտի ողբերգական ցավը.