Վեպի էջերը լցնող քաղաքական շրջադարձային իրադարձությունների ստվերում հեղինակը շարունակ ցույց է տալիս, թե ինչպես է ամեն բան կառավարվում մարդու՝ իր նմանի ընկերակցությունը փնտրելու հիմնական փափագով: Ժիվագոն և Պաշան, նույն կնոջը սիրելով, կտրում անցնում են ողջ Ռուսաստանը՝ այդ անկայուն ժամանակներում փնտրելով միևնույն կայունությունը: Նրանք երկուսն էլ յուրովի ներգրավված են 20-րդ դարասկզբին Ռուսաստանը փոթորկած խռովահույզ իրադարձությունների գրեթե բոլոր փուլերում, մինչդեռ նրանց բոլոր գործողությունների խթանիչ ուժը կայուն ընտանեկան կյանքի փնտրտուքն է: Երբ առաջին անգամ հանդիպում ենք Ժիվագոյին, նրա մեջ տակնուվրա է եղել ամեն բան: Նա հեկեկում է մոր շիրիմին կանգնած: Ողջ վեպի ընթացքում նա փնտրում է հենց այն կայունությունը, որ կորցրել էր այդքան վաղ տարիքում: Մորը կորցնելուց հետո Ժիվագոն իր կյանքում հանդիպած կանանց հետ հարաբերություններում շարունակ տենչում է այն, ինչ Զիգմունդ Ֆրոյդն անվանել է «մոր կերպար» (կանացի սեր և քնքշանք)[15]: Նրա առաջին ամուսնությունը Տոնիայի հետ չի ծնվել կրքից, այլ միայն բարեկամությունից: Ինչ որ կերպ Տոնիան ստանձնում է սիրող մոր դեր, որին միշտ ձգտել է ունենալ Ժիվագոն: Այնուամենայնիվ, սա սիրային կապ չէ, և թեպետ իր ամբողջ կյանքում նա խոր նվիրվածություն է զգում Տոնիայի հանդեպ, երբեք չի կարողանում իսկական երջանկություն գտնել նրա հետ, քանի որ նրանց հարաբերություններում բացակայում է այն կիրքը, որը Ժիվագոյի և Լարայի հարաբերություններում նրանց անբաժան ուղեկիցն է: