Քամին աջից էր, ուրեմն ճղպորու ծմակը դեպի ձախ էր գնում, բայց երբ հասավ քարաժայռին, մի պահ ոտքը կախեց. ճղուպուրները խփվում էին քերծին ու որը չէր ջարդվում, առվի հետ ձորն ի վար հեռանում էր, եւ ետեւից նոր ընկուզենիներ էին բարձրանում, էդպես է, մինչեւ, ով գիտե, թե ուր. որն էլ ջարդվում է, անտառահավերը չրթոցը որսալով, վրա են վազում ու սոված չեն մնում, ոնց ասում են։ Յուրաքանչյուր աշնան վերջին, ոնց լինի-չլինի, քամին մեկ-մեկ բարձր, անմատչելի ճյուղին մնացած ու կեղեւաթելից կախված իր ճղուպուրներից, բլրի վրայով, շպրտում էր դեպի մեր բոստանը, ուր հողն էլ հող չէ հո, իսկույն վերցնում է ու հաջորդ գարնանը մեկ էլ ես տեսնում էստեղից-էնտեղից «ծուկլուկու» տված ընձյուղներ են դուրս գալիս։ Մայրս ասում է. «Էսքան շատ ճղպորե ծառեր մին էլ իմ հերանց Սաղուն տափեն բոստանում կային»։ Հերս, եղբայրներս, ես կռվում ենք, իսկ մայրս միշտ ուզում է առաջկտրուկ անել, մինչեւ ձյունը վեր կկենա բոստանից ու կանաչը գլուխ կբարձրացնի, ժենգյալ-մենգյալ, ժեխռ-մեխռ կկոխեն հողը, փխրեցնում է, մոշու երես առած թփերը կտրտում, պատրաստում ցանքսի. «Աստված որ մարդուն մի բերան է տվել, հետն էլ երկու ձեռք է տվել...»։ Դեռ խոսքը չավարտած՝ ֆը՜ըռ՜ռ, մեր գլխավերեւով արկը գնաց՝ ծառերի կատարները խուզելով, խփեց ժայռին։ Ծուխ ու կրակ դարձավ, հետո՝ փոշի։ Ծեր մայրս, որին ես էի թեւանցուկ, ձեռքը բռնած այգի բերել, տագնապած, գրեթե վազելով՝ ինձ քաշեց տուն. «Թուրքերն են խփում»։ Մայրս չէր ասում բարձր, բայց որ մեկ-երկու օր դադար էր լինում, մտածում էր. «Աստված, չլինի՞ կռիվը սրանով էլ պրծնի, խաղաղություն գա, էս երեխեքն իրենց գործին մնան, էլ կռիվ չգնան»։