Երեւանյան բնապատկերներից շողարձակող գույները, մոռացված ֆրազներ դառնալով հիշեցնելով-հաշտեցնում են քաղաքի ներկան անցյալի հետ…Մայրաքաղաքի տարվա չորս եղանակների թաքուն ներդաշնակությունը ներկայացնող նկարիչը, մանկության շղարշը ետ քաշելով, ասես մոռացված երազ է ետ բերում։ Այս ամենով հանդերձ, Ա. Էլիբեկյանը անավարտ է թողնում ասելիքը: Նա այն արվեստագետներից է, որոնք չեն թույլատրում իրենց ափեզրին մինչեւ վերջ մոտենալ։ Պարզ մի պատճառով՝ եզրագծի սահմանը իրենք չեն նշում, երբեմն այն նույնիսկ իրենց նախանշածից ավելի ու շատ ավելի հեռվում է լինում… «Հեռուն» դեռ ապագայում է, ներկայի մաս կազմող էջերից մեկը՝ երեւանյան ցուցահանդեսն էր, որի բովանդակությունը հուշող՝ «Փարիզ-Երեւան» խորագիրը հազիվ թե երկու մայրաքաղաքների միջեւ զուգահեռներ տանելու միտումով է ընտրվել։ Իսկ ինչու՞ չէ։ Կարելի է երկու քաղաքների միջեւ զուգահեռ տանել` ոչ միայն համեմատության առումով, այլ պարզապես սուբյեկտիվ տեսանկյունից դիտարկված։ Ստեղծագործելու լիցքերը, որ ստացել եմ Փարիզից ու Երեւանից, նույնն են։ Երկու քաղաքներն էլ ներշնչանքի աղբյուր են ինձ համար։ Բացի այդ Երեւանն, իսկապես գեղեցիկ քաղաք է ու կարող է նկարչի համար նույնքան հետաքրքիր լինել, որքան եւ Փարիզը։ Նկարչի համար ներշնչանքի աղբյուր դարձած երկու երկիր էլ կա. Կանադան, որտեղ նա հաստատվել է 1992-ից սկսյալ եւ… Կուբան։ Կուբայում, սակայն մայրաքաղաք Հավանան չէր առանձնացվել, այլ Սանտ Յագոն։ Առաջին անգամ այս երկիր, Արեգը պտույտի էր մեկնել 2006-ին։ Հետո արդեն չգնալ չէր կարող, որովհետեւ՝ «հրաշալի բնաշխարհով ու շատ բարի մարդկանցով անասելի գեղեցիկ երկիրը ձգողական մեծ ուժ ունի»։ Այս տարի Արեգը ոչ թե պտույտի, այլ այստեղ կազմակերպվող Արվեստի միջազգային փառատոնին մասնակցելու է մեկնելու։ Այնպես է թվում, թե քաղաքը կամ քաղաքները ստեղծագործական թեմա դարձնելը պապից՝ Վաղարշակ էլիբեկյանից է ժառանգել երիտասարդ արվեստագետը։ Միայն թե ավագ Էլիբեկյանը իր ստեղծագործությունների հիմք է դարձրել հին Թիֆլիսը իսկ կրտսերի հետաքրքրությունների քարտեզում միայն ծննդավայր Երեւանը չէ, այլեւ Փարիզը, Մոնրեալը եւ Սանտ Յագոն. Չգիտեմ, գուցե իսկապես գենետիկորեն փոխանցված ընտրություն է։ Գիտեմ, որ քաղաքային թեման Մոնրեալում ծնվեց՝ երբ ծանոթացա ֆրանսիական հատվածին ու սկսեցի դրսում նկարել. մարդկանց, անկենդան փողոցները, որոնք հետո պիտի քաղաքը շնչավորեն՝ հեւասպառ լինելու աստիճան։ Ապա ստեղծվեցին փարիզյան պատկերները։ Ինձ դուր է գալիս թեմատիկ իմ ընտրությունը։ Քաղաքը որպես արվեստանոց ունենալու հանգամանքը մի տեսակ ավելի լայն հնարավորություններ է տալիս, հայացքիդ համար անիմաց հորիզոններ ու թաքուն անկյուններ բացում։ Ես ինձ բաց տարածքում ավելի լավ եմ զգում, քան պատերով առանձնացված իմ արվեստանոցում, որտեղ մենակ եմ։ Մարդկային շփումներն ինձ համար նույնպես շատ կարեւոր են։ Մանավանդ որ նկարչի հանդեպ մարդիկ ջերմ վերաբերմունք են ցուցաբերում, հատուկ ուշադրության արժանացնում։ Ֆրանսիա, Կանադա, Լիբանան, Միացյալ նահանգներ անհատական եւ խմբակային ցուցահանդեսներ ունեցած նկարչի համար այս՝ 2011 տարին հատկապես է առանձնանում։ Երեւանյանից հետո մինչեւ Կուբայում անհատականով ներկայանալը, նա Նոյեմբերին խոշոր ցուցահանդես է ունենալու Կանադայում, որը կարեւորվում է նախ այն պատճառով, որ նկարչի ստեղծագործություններն առաջին անգամն են երկու հարկ զբաղեցնող սրահներում ցուցադրվելու։ Թվով վաթսուն գեղանկար ներառող ցուցադրության մաս են կազմելու նաեւ մեծածավալ մի շարք աշխատանքներ։ Արեգ Էլիբեկյանը շատ է կարեւորում այս անհատականը ոչ միայն այն պատճառով, որ առաջին անգամ է նման խոշոր ցուցահանդեսով ներկայանում, այլ որովհետեւ կազմակերպիչները կանադացիներ են։ Բնականաբար նրան հետաքրքրում է, թե մոտ քսան տարվա ընթացքում ստեղծած գործերն ինչպիսի արձագանք են ստանալու մի երկրում, որտեղ նա հաստատվել է 19 տարի առաջ։ Երկիր, որտեղ նա գտնվում է ոչ թե որպես ճանապարհորդ կամ զբոսաշրջիկ։ Առհասարակ, Արեգ Էլիբեկյանը, ասես մերժում է օտար եզերք ասվածը, քանզի ամեն երկիր նրա համար ոչ թե հիշողությունների շտեմարան է հարստացնում, այլ հարազատ մի վայր դառնալով, ստեղծագործական կենսագրության նշանակալից մաս է կազմում…