Ա՜խ, չէ՛, չէ՛. անկաջդ	կա՛լ, սի՛րելի, մարդի	միսը	սրսռում	ա, գլխին	կրակ	վառվում: Աստղերը	դուս են	էկել, պելացել, ցավակից	լուսինը	տխուր, դառնավարամ՝ հենց	աչքը	Ապարանի	երեսին	առավ թե	չէ, էլ	ետ	չոքըչոք	արևմուտն	ա	փախչում, որ	անկաջները	կալնի, էս	ողբալի	աղաղակը	չլսի. երկիրն	իր	սև	սգի	շորը	հաքավ, աչքերը	խփեց, որ	էս	դառը	տեսարանը	չտեսնի, միմիայն	անսիրտ, անգութ	սարերը	սիրտ	ու	բերան	բաց	արած՝ չար	հրեշտակ	քամու	ձեռովը	խաբար	են	իմանում, խաբար	տալիս, ծիծաղելիս՝ ծիծաղում, հրհռալիս՝ հրհռում, հառաչելիս	հառաչում, գոռալիս՝ գոռում, լալիս` լաց	ըլում, ու	մեկ	րոպեում	հազար	տեսակ	ձեն	իրար	հետ	խառնում, ու	մեկն	էլա իրանք	չիմանում: