Բախտաբաժնի ժամանակ, երևի, Աստված իրեն չնկատելու է տվել կամ նայել է մյուս՝ ապակյա աչքով, որովհետև տրված շնորհը սոսկ անպտուղ որձությունն է: Անկողնային որոշ շնաձնկեր կուզենային իր չափ սիրառատ լինել՝ կանանց համար սրտակեր ասպետ դառնալով, բայց, դե՜, Տերն ամենին օժտում է գիտեցածի չափով. իր չափաբաժինն էլ դա է: Այն, ինչ բնական վիճակում է տեսել՝ սոսկ թանձր վարագույրների ճեղքից՝ պատուհանից պատուհան վազելով. իրիկնաժամերին, շենքերի հետևում թափառելիս, գողունի ծիկրակել է և քնելու համար զգեստափոխվող կանանց մտովի հոշոտելով՝ հագուրդ տվել կրքերին, որպեսզի հետո, անկողնում պառկած, վայելի վերապրածը՝ մերկ զիստերի շլացնող ձյունագույնը…