Այսպես, ըստ այդ նյութերի և քննարկման ընթացքում դիտորդական խմբի ղեկավարի կողմից հրապարակած զեկույցի, իբր, ցմահ դատապարտյալները իրավունք չունեն աշխատել, մինչդեռ Հայաստանի Հանրապետության քրեակատարողական օրենսգրքի 85-րդ հոդվածով սահմանված է, որ դատապարտյալը հնարավորության դեպքում ապահովվում է աշխատանքով: Նկատենք, որ նշված դրույթում որևէ սահմանափակում չկա ցմահ ազատազրկման դատապարտվածների համար, ինչը նշանակում է, որ որևէ դատապարտյալի նկատմամբ նման արգելք գոյություն չունի: Իսկ եթե խումբը նկատի է ունեցել ոչ թե աշխատելու իրավունք` այլ հնարավորություն չունենալը, ապա մի շարք օբյեկտիվ հանգամանքներից ելնելով ներկայումս խիստ սահմանափակ է դատապարտյալների աշխատանքով ապահովելու հնարավորությունը: Տեղեկություն է տարածվել նաև այն մասին, թե իբր ցմահ դատապարտվածները հնարավորություն չունեն ուսում ստանալու, այն դեպքում, երբ կրթություն ստանալու ցանկություն հայտնած ցմահ դատապարտվածներից երկուսը ներկայումս սովորում են բարձրագույն ուսումնական հաստատությունում: Որևէ անձի, խմբի կամ կառույցի կողմից հնարավոր չէ բերել անգամ մեկ օրինակ, երբ, մինչ օրս, որևէ դատապարտյալ ցանկություն հայտնի ուսում ստանալու և քրեակատարողական համակարգի կողմից այդ ցանկությունը չբավարարվի, որի պարզ վկայությունն է ՙԱբովյան՚ քրեակատարողական հիմնարկում, այս տարում, երկու դատապրտյալի բարձրագույն ուսումնական հաստատություն ընդունվելը: Ըստ դիտորդական խմբի կողմից տարածած խեղաթյուրված նյութերի, իբր, ցմահ դատապարտվածները չեն ստանում պատշաճ բուժսպասարկում, իբր այն պատճառով, որ ՙԴատապարտյալների հիվանդանոց՚ քրեակատարողական հիմնարկում վերջիններիս համար չեն ստեղծվել պատշաճ պայմաններ: