Այս փուլում բանաստեղծական ոգու քննախույզ դիտարկումը համոզում է, որ մինչ 1913 թ. կեսերը, այսինքն` մինչև «Մի՞թե վերջին պոետն եմ ես…» բանաստեղծությունը, Տերյանի կողմից գտնված է միայն գեղագիտական իդեալը, այն դեռևս չի նվաճել գաղափարական ոլորտը, կապը հայրենիքի հետ սահմանափակվում է նրա կենսագրական ժամանակի շրջանակներով, և հայրենի տունը դեռևս չի ընդարձակել իր ընդգրկման ոլորտները մինչ այն պատմաաշխարհագրական-հոգևոր տարածքի ծերերը, որ կոչվում է «Երկիր Նաիրի»: