Պարսիկ	նրան	շինեց՝ խորամանկ, խաբեբա, թե	օսմանցի	նրա	հիմքը	գրեց՝ կատաղի, անհաշտ, ո՛չ	գիր	կա, ո՛չ	թարեղ: Նրա	պատմությունը	խավարի	միջումն	ա, մարդ	ուղիղ	չի՛	գիտի, չի՛	լսել. բայց	հազարավոր	ժամանակավ՝ անահ, անվախ, պինդ	երեսը	լիրբ	գազանի	պես	դեմ	տված, որքան	թոփի, թոփխանի	գյուլլեք	էլ	նրա	կոշտ	քամակին, նրա	կակող	դոշին, նրա	բաց	գլխին դիպան, ո՛չինչ	չի՛	ազդեց, քյար	չարեց: Կորցրած	թևերն	էլ	ետ	սաղացրած, ջարդած	ոսկորներն	էլ ետ	պնդացրած՝ գլուխը	վեր	քաշեց, էլ	ետ	շունչ	առավ, վեր	կացավ, կանգնեց, ուսերը	դզեց, ոլորեց, սարքեց	ու	էլ	ետ	հարբա	գալով, հաթաթա	տալով, իր	գլուխը	քորողի, իր	շվաքի	հետ խաղացողի	թողության, փոքրոգության, անզորության	ու	հիմար	հանդգնության	վրա	ծաղր անելով, ծիծաղելով, ծափ	տալով	պպին	կանգնեց, մատը	ցցեց	էս	հողաշեն, այլ	ո՛չ	քարաշեն բերդը	ու	խենեշ	դիմոք, իր	կոտրած	ոտները	Զանգվի	բերանը	խցկելով` մնաց	տեղը	նստած, Զանգվի, որ	գիշեր — ցերեկ	անքուն, անղարար, գժված, կատաղած՝ նրա	բաց	դոշին, նրա անիրավ	սրտին	իր	պլոկած	ջրի	անբերան	թրովը, քարի	ուրագովը	վեր	հատում, զարկում	ա, բայց տեսնելով, թե	չի՛	կարում, ջիգր	հանիլ, վրեժն	առնիլ	նրան	քանդիլ, գոռալով, գանգատելով, կական	բառնալով, քիչ-քիչ	ձենը	փորը	քցում	ու	մունջ-մունջ	երեսը	կալնում, Զանգիբասարի	ծոցն ա	մտնում	ու	հույսը	կտրած, սիրտը	կոտրած՝ տխուր	դես	ու	դեն	ցրվում, ցնորվում	ու	հազար բարի, հազար	պտուղ	ու	արդյունք	տալով, բաշխելով	ճամփեն	մոլորում, կորչում	ու	չի՛	կարում	իր սիրուն	քվորն	էլա՝ Արազին, մեկ	խաբար	տանի, չունքի	Երևանու	թամարզու, կարոտ	բնակիչքը նրա	ճամփեն	բռնում, նրան	սիրով	խտտում, իրանց	մեջը, իրանց	հանդն	են	տանում, որ	նրա սուրբ, կաթնահամ	ջրովը	իրանց	էրված	սիրտը	հովացնեն, իրանց	դառը	քրտինքը	նրանով լվանան	ու	նրա	տված	պտղովը	իրանց	գլուխը	պահեն: