2008-ի վերջից արձակուրդ չէի ունեցել… մասնավոր օֆիսի աշխատանքս արձակուրդ չունի… ու մի տեսակ համակերպվել է, որ այս ամառն էլ անցածի պես եմ անցկացնելու… но не тут то было… 😀 այ թե ինչ է անում ճարտար լեզուն… մի խոսքով,, շեֆիս համոզեցի ինձ 6 օրով բաց թողնել: Խնդիրն էնա, որ իմ գործը միայն համակագչով աշխատելն է. տպել օրվա հաշվետվությունը, որ պարտադիր պետք է ամեն օր տեղ հասնի, իսկ ինձնից բացի համակարգչից գլուխ հանող չկա մեր օֆիսում: Մի կողմից ուրախալի է,, էտ պահին ինձ անփոխարինելի աշխատող եմ զգում, բայց նման դեպքերում էլ տխուր է ստացվում: Վերջը…. մինչև իմ գալը նույն գործը անող տղան շուշուտ է օֆիսում լինում գործերով, ու վերջինիս պարտական եմ մի շաբաթ հանգստիս համար!!! Կիրակի գնում եեեեեեեեեեեմ, ոնց եմ ուրախացել, էսօրվանից ապրում եմ եկող շաբաթով: 7 օր ջրի ափին… ինչ լողալ եմ սովորել, ջուրը անչափ սիրում եմ: Շատ էլ ուրախացել եմ, որ սևանալու եմ, արևայրուք… 😉 հրաշք, չնայած ծնողներս սփրթնած դեմքս ավելի են գերադասում … մեկա` ճաշակին ընկեր չկա. ես էլ թուխ մաշկ եմ սիրում: Ուրախ ու արկածային հանգիստ Անուշիիիկ 😉