«Չափազանց բարեկամասեր էր: Ժամանակ առ ժամանակ գտնում էր Աբաջյան ազգանվամբ որեւէ մեկին ու գալիս, ինձ հարցնում էր, թե բարեկամական կապ ունի՞ արդյոք մեզ հետ,-հիշում է Գեւորգ պապը,- ավտոմեքենաների նկատմամբ մեծ սեր ուներ, անգիր գիտեր բոլոր ավտոմասերը: Եթե որեւէ բան չգիտեր, հարցնում էր ու սովորածը մտապահում: Մեքենա վարելն էլ նրա տարերքն էր: Մի օր մեր տուն հյուր պետք է գար, տան տեղը հեռախոսով բացատրում էինք, չէին հասկանում: Ռոբերտիկը ելքը գտավ. հեռախոսը վերցրեց ու ասաց. «Դուք հենց Շրջանային սպասե՛ք, ես հիմա կգամ ձեզ կբերեմ»: Ու հորեղբորից վերցրեց մեքենայի բանալիները: Ամեն ինչ կաներ, միայն թե ինքը վարեր մեքենան»: