Ընկ. Վիգէն Եագուպեան իր խօսքին մէջ յատկապէս ընդգծեց. «Վահէն եղաւ այն ընկերը, որուն վստահութիւնը վայելելով, կրնաս ինքզինքդ զգալ ապահով, ամուր, պաշտպանուած եւ պինդ… Եւ այդպէս էր Վահէն։ Սակաւախօս, սակայն վիթխարի ապառաժի նման՝ լուռ կանգնած կողքիդ։ Ծայրայեղ խնայասէր՝ երբ կարգը կու գար բառերու եւ խօսքի գործածութեան, սակայն անծայրածիր կերպով առատաձեռն՝ իր ընկերներուն հանդէպ հոգատարութեան եւ բարեսիրութեան մէջ։ Կը կարծեմ, որ Վահէն կ՛առաջնորդուէր կեանքի իր փորձառութեամբ եւ ստացած դաստիարակութեամբ բիւրեղացած բարոյական ներքին մէկ արժէքային համակարգով, որ կը ծառայէր իբրեւ անշեղ կողմնացոյց»։