Եվ այնուամենայնիվ եկեք Խաչատուր Ազիզյանի մեր այս «ընթերցումը» վերն եղած ու որոշակի անկումային տրամադրությունների բերող նոտայով չավարտենք, որովհետև, ի դեմս նրա, գործ ունեք ինքնատիպ, ասելիքի խորքով առանձնացող, բաց նյարդով ապրող, գիծը` շարժումի, շարժումը` գույնի, գույնը` հույզի, հույզը` թրթիռի, թրթիռը` խորքի, խորքը փիլիսոփայության վերածած արվեստագետի հետ, ում կտավներում կա դեպի Արարիչը տանող լույս, լույս, որն արդեն գույներից երանգների վերածված համանվագ է` գեղեցիկի, կյանքի, սիրո ու արարումի փառաբանում: