Հեղինակային խոսք – վերջերս հայկական հեռուստալրահոսներից մեկի ժամանակ կար մի տեսանյութ. “ …ինչու˚ է լացում Տաթևի վանքը…” մոտավոր խորագրով: Տեսանյութը պատմում է վանքի “հոգու” ցավի մասին, այն անտարբերության մասին, որին այսօր մատնված են մեր մշակութային կոթողները… այն մասին, թե ինչպիսի ջանասիրությամբ ու վարպետությամբ են ամիսների ընթացքում վեր խոյանում նորակառույց եկեղեցիները, ի տարբերություն նրան, որ ներկա ժամանակներում հայկական մշակույթի յուրօրինակ մասունքներ են կործանման ու անհետացման եզրին կանգնած… Վանքը իր ու իր բախտակիցների ցավն էր լացում…