Այ­­­սուհան­­­դերձ՝ ար­­­դէն ժա­­­մանակն է ամ­­­բողջա­­­կան ճշմար­­­տութեան վե­­­րականգնու­­­մին եւ վե­­­րար­­­ժե­­­­­­­ւորու­­­մին՝ ըսե­­­լու հա­­­մար, որ ինչպէս Չա­­­րենցնե­­­րը, նոյնպէս եւ Խան­­­ճեան­­­նե­­­­­­­րը պա­­­տանե­­­կան գի­­­նովու­­­թեամբ տա­­­րուե­­­ցան պոլ­­­շե­­­­­­­ւիզ­­­մի քան­­­դիչ մո­­­լեգ­­­նութեամբ, եւ այդ օրե­­­րու իրենց գի­­­նովու­­­թեամբ՝ հա­­­յոց ազ­­­գա­­­­­­­յին սրբու­­­թիւննե­­­րը քար­­­կո­­­­­­­ծեցին ու ոտ­­­նա­­­­­­­կոխե­­­ցին եւ իրենց գա­­­ղափա­­­րական-քա­­­ղաքա­­­կան խա­­­բուա­­­ծու­­­թեան ու մո­­­լարան­­­քին անդրա­­­դար­­­ձան շատ ուշ, միայն այն ատեն, երբ ար­­­դէն իրենց իսկ գլու­­­խը պա­­­հելու դժո­­­ւարու­­­թիւն ու­­­նէին, որով­­­հե­­­­­­­տեւ հրէշ­­­ներ սնու­­­ցած էին մեր երկրի եւ ժո­­­ղովուրդի ծո­­­ցին մէջ…