Ես չեմ ցանկանում հանդես գալ այն մարդու դերում, ով դասեր է տալիս այդ ժողովրդին, այդ երիտասարդությանը: Ո՞վ եմ ես՝ դա անելու համար: Բայց քանի որ ես զոհերի ժառանգ եմ եւ բացի այդ` հասարակական գործիչ, ուրեմն նաև հատուկ պատասխանատվություն եմ զգում այս հարցում… Ես էլ եմ ինչ որ կերպ կրում այդ մեր զոհերի չհանգչող տանջանքների ծանրությունը, և բարոյական հատուցման խիղճն է կապում ինձ նրանց հետ: Ես լսում եմ նրանց աղոթքները, իսկ նրանք անվերջանալի են ու ամենուրեք՝ այդ բազում աղոթքները… Մահացածները` անպաշտպան են: Եւ կենդանի մարդիկ պետք է զգոն լինեն նրանց հիշատակը արժանապատվորեն պահելու համար, որպիսի մոռացությունն ու ժխտումը՝ նրանց նորից չսպանի: Ես համարում եմ, որ դա՝ ամեն հայի սուրբ պարտականությունն է…