Արցունքները կաթում էին աղջկա կարմիր այտերից։ Աղջիկը հայացք գցեց իր ոտքերին և մտովի հրամայեց նրանց գնալ այդ ափից։ Ոտքերը չէին լսում․․․։ Աղջիկն իրականում սպասում էր, նա չէր ուզում մենակ կանգնել։ Սառը քամին ստիպեց աղջկան նորից դողալ։ Հիշում էին արդյո՞ք նրան: Երևի։ Ահա նա նորից լուսնին նայեց։