Ուշագրավ է այն հանգամանքը, որ քննարկումներին մասնակցած ուժերի ներկայացուցիչները իրենց գոհունակությունն արտահայտում էին ոչ թե ունեցած տեղեկատվական քաղցը հագեցնելուց, այլ տարբեր կարճ ու երկար մեկնաբանություններով միայն մեկ միտք էին արտահայտում. հանգիստ մնացեք, Սերժ Սարգսյանը չի պատրաստվում «Ղարաբաղը ծախել»։ Իրավիճակի ողջ աբսուրդն այն էր, սակայն, որ այդ հանգստությունը նախագահը նրանց փոխանցել էր առանց որեւէ հիմնավորում, փաստարկ ներկայացնելու։ Հակառակ դեպքում նրանցից որեւէ մեկը, թեկուզ անուղղակիորեն, այդ փաստարկները կներկայացներ հանրությանը։ Փոխարենը բոլորը մի մարդու նման պնդում էին, թե նախագահը մի աննախադեպ քայլ կատարեց. նստեց ու այդքան լուրջ հարցը քննարկեց քաղաքական ուժերի հետ։ Իսկ դա, ոչ ավել ոչ պակաս, քաղաքական հասարակական երկխոսության արմատավորման նախադրյալ է։