­Կաս­կած չկայ, որ 100ա­մեա­կը հա­յօ­ճախ­նե­րու մէջ եւս ար­ժա­նա­ւո­րա­պէս, փառ­քով ու պա­տի­ւով պի­տի պան­ծա­ցո­ւի, հո­գի­նե­րը պի­տի լե­ցուին յու­զու­մի ա­լիք­նե­րով ու հպար­տու­թեամբ: Ո­գե­շունչ ճա­ռեր ալ պի­տի ար­տա­սա­նո­ւին ու լսո­ւին: ­Բայց այդ բո­լո­րը պի­տի խթա­նե՞ն, որ սփիւռ­քը իր վրա­յէն թօ­թա­փէ կա­մա­կոր կրա­ւո­րա­կա­նու­թիւ­նը եւ վե­րագտ­նէ՛, վե­րա­կեն­դա­նաց­նէ՛ քա­ղա­քա­կան իր ջիղն ու պայ­քա­րու­նա­կու­թիւ­նը: