Կանգառին մոտիկ մի կին, ճպռոտ աչքերով մոտեցավ. «Աղջի՛կս, դեղիս փողը կորցրել եմ, աչքերս լավ չեն տեսնում, հինգ հարուր դրամ կտա՞ս՝ դեղն առնեմ, թե չէ տուն չեմ հասնի»: Մուրացկանությունն էս տեսակ էլ ա լինում, մեկը լացում ա, մեկը ծիծաղում ա, որ փող պոկի: Բայց խղճացի, ասում եմ՝ դե իհարկե չես վերադարձնի, բայց վերցրու: Ու շտապ հանում եմ կոպեկներիս միջից հինգհարյուրանոցը, տալիս նրան: «Չէ՛, վաղն անպայման կտամ, հենց էս ժամին արի, կտամ բալես, ապրես, զորանաս»: Ինքը դեռ խոսում էր, ես շտապում եմ գործի՝ չէ մի չէ, կտաս: Աշխատանքի վայրում վերջին զգուշացումն է, անընդհատ ուշանալու համար կհանեն գործից: Տնօրենը հետս նրբանկատ, բայց խիստ է խոսում: Չեմ ուզում ասել, որ տանը ծեր կին եմ խնամում: Տնօրենը ցրված վիճակիցս ավելի է լարվում, լռում է, հետո խիստ՝ օրվա անելիքն էր հանձնարարում: Նկատում եմ, որ բոլորի մեջ պառավիկիս եմ փնտրում: Պարանոցս մրմռում ա Մաքուրիկի ճանկռոցից: