-Գուցե բիճ եմ, դրանից է,- ասաց Ասյան' մի ջոինթ էլ վառելով:- Նույնիսկ չգիտեմ' հայրս ով է: Երբեք չեմ հարցրել, երբեք չեն ասել: Երբեմն կարծում եմ, որ մայրս ինձ նայելիս նրան է տեսնում, բայց ոչինչ չի ասում: Բոլորս ձևացնում ենք, որ «հայր» ասվածը չկա: Միայն «Հայր» կա, մեծատառ «Հ»-ով: Երբ Աստված վերևից լսում է մարդուն, էլ ինչ կարիք կա հայր ունենալու: Բոլորս նրա երեխաները չե՞նք: Չնայած' մայրս կուշտ է այս խոսակցություններից: Իմ ճանաչած բոլոր կանանցից ավելի կասկածամիտ, ավելի ըմբոստ է: Խնդիրն էլ դա է: Ես ու մայրս շատ նման ենք իրար, բայց շատ տարբեր ենք: