Հետխորհրդային որևէ պետության մեջ (բացառությամբ Ռուսաստանի նախագահի) գործող քաղաքական որևէ գործիչ իր գործելաոճով չի հասել մեծ մարդ լինելուն, նրանց վրա պարզապես կամ ամբոխն է շպրտել մեծության գաղափարը, կամ նրա դրսևորած ուզուրպատորական էությունից ելնելով` վերագրվել է մեծություն: Թուրքմենստանի առաջին նախագահ Սափարմուրադ Նիյազովը թերևս ասվածի ամենաէական ներկայացուցիչը կարող է լինել: Կենդանության ժամանակ փողոցներ էին կոչվել նրա անունով, արձաններ էին կանգնեցվել, պոեմ էր գրել, որը դարձել էր թուրքմեն ժողովրդի համար մի իսկական Ղուրան: Մեռավ նա, և նրա վրա ամբոխի շպրտած մեծությունը կարճ ժամանակում շագրենի կաշվի պես կրճատվեց և անհետացավ: Ի տարբերություն այդ քաղաքական գործչի, հայ իրականությունում քաղաքականություն մուտք գործելու առաջին օրվանից նրա վրա «ժողովուրդը» շպրտեց մի մեծության պիտակ և տարիներ շարունակ «ժողովուրդը» (չեմ օգտագործում «ամբոխ» բառը, որովհետև մի ամբողջ ժողովուրդ չէր կարող ամբոխի վերածվել, և ժողովուրդ բառն էլ առնում եմ չակերտների մեջ, որովհետև մի ամբողջ ժողովուրդ չէր, որ գնում էր նրա հետևից) անսահման հավատով ու սիրով էր տալիս նրա անունը և նրա հետ էր կապում ազգային վերածննդի և երկրի զարգացման հետագա բոլոր հույսերը: Ընդամենը ինքնուրույն կառավարման (ասում եմ ինքնուրույն, որովհետև ԽՍՀՄ-ը ֆիզիկապես դեռևս շնչում էր մինչև 1990 թվականի Բելովեժյան պուտչը) մեկ տարի և մինչ այդ ժողովրդին պատած ամբոխի հոգեբանությունը սկսեց վերանալ և ժողովուրդը զգաց իր կուռքի հոգու ողջ դատարկությունը: Ասել, թե նախագահը կառավարման փորձ չուներ և դա էր ողջ խնդիրը, կնշանակի մեղանչել ճշմարտության դեմ, որովհետև այստեղ էականը ոչ միայն կառավարման փորձի, այլև որպես պետական, ազգային մտածողի բացակայությունն էր: Նրա կառավարող ողջ թիմի հոգեբանությունը կարելի է բնութագրել հայտնի երգի տողերով. «Կեր, խմի, քեֆ արա շարունակ, աշխարհը խալի է ոտքիդ տակ»: