Բոլոր	Ղազախ-Բոռչալու	դոնմիշ	էր	էլել, շատ	էսիր	սրանք	էին	բըռնում	իրանց	միջիցը	ու	ղզլբաշի	ձեռը	տալիս: Ճամփա	ասես, վելադություն	ասես՝ սրանք	էին	անում	ու	թշնամուն	կամ	իրանց	մեջը	բերում, կամ	իրանք	խեղճ հայերի	տունն	ու	տեղը	թալանում: Շատ	անգամ	էն	մարդի, որի	հետ	որ	աթադան, բաբադան, մուղարար, տարերով	նստել, վեր	էին	կացել, հացը	կերել, հարևանություն	արել, գալիս	էին	ափաշկարա, օրը	ճաշին	տունը կտրում, ունեցած	չունեցածը	վերցնում	ու	հետն	էլ	ասում, որ`