-Նորից վերադառնանք նրան, որ ես անձնական ոչինչ չունեմ ոչ մեկի հետ, բոլորին շատ հարգում եմ, որովհետեւ մասնագետներ են, որ ճանապարհ են անցել, բայց այստեղ ինչն է կարեւոր, որ բոլորն աշխատեն, զբաղված եւ տարված լինեն այդ մտքով, իսկ ո՞րն է այդ միտքը՝ խաղացանկը։ Հենց դա լինի՝ հայկական, ռուսական, եվրոպական, մանկական, էքսպերիմենտալ ներկայացումներով, ժամանակ չենք ունենալու դժգոհելու։ Իհարկե, դժգոհությունը կարեւոր պահ է, որովհետեւ այն շարժիչ ուժն է, որ պետք է մեզ առաջ մղի, աշխատանքային պրոցեսը կմաքրեր այս ամենը, եւ ոչ ոք չէր նկատի, որ, օրինակ, Կոնստանտին Օրբելյանին պետք է ընտրեին, ոչ թե նշանակեին, եթե ինքը լավ աշխատեր, բոլորն աչքերը կփակեին այս ամենի վրա, բայց այս նեգատիվ բաները գալիս են առաջ, երբ գործ չկա թատրոնում։ Մենք ինչո՞վ պետք է մասնակցենք համաշխարհային մրցավազքին՝ մեր ոգով ու բալետով։ Բալետն ամբողջ աշխարհում նույնն է՝ ե՛ւ Ռուսաստանում, ե՛ւ Վրաստանում, ե՛ւ ամբողջ աշխարհում։ Բալետը բալետ է, ավելին ասեմ՝ բալետը՝ այդ ծիսական հին բաները մեր հայկական լեռնաշխարհում են ծնվել, ու դրա մասին հետազոտություններ ենք անելու, որը պետք է Գյումրիում իմ նոր կենտրոնն իրականացնի։