Երևանը ջոկվում է իր շինանյութով` տներն այստեղ վարդագույն են, այդ քաղաքը ջոկվում է նաև մեկ ուրիշ բանով. 1959 թվականին ես տեսա բանաստեղծ Եղիշե Չարենցի հուշարձանը, հետո Սարյանի հետ Չարենցի կամարի մոտ գնացինք, այնտեղ քարի վրա նրա բանաստեղծություններն են, իսկ աչքերիդ առջև լեռները և Արարատյան դաշտը իր անսովոր կանաչությամբ: Գլխավորը, որ առանձնացնում է Երևանը սովետական մյուս քաղաքներից` բնակիչների բնավորությունն է: Չլինելով հիշաչար, նրանք ոչ մի կերպ չեն ուզում հրաժարվել հիշատակից, տեսնելով նրա մեջ մարդու առանձնաշնորհը: Նրանք չտեսնված աշխատասեր են: Բավական է ասել, որ խաղողի բազմաթիվ այգիներ տնկված են լեռնոտ տեղերում` ուրիշ տեղերից բերված հողի վրա: Ցամաքային ծանր ցրտերի նախօրեին, խաղողի վազերը ծածկում են, ինչպես վարդի թփերը մերձմոսկովյան այգիներում: Հայերը չունեն մեր «թերևս»-ը: Միևնույն ժամանակ նրանք երազողներ են, փիլիսոփաներ, բանաստեղծներ: Լինելով լիովին ժամանակակից մարդիկ, հիանալի ֆիզիկոսներ, աստղագետներ, քիմիկոսներ, տան խորքերում, ավելի ճիշտ, սրտերի խորքում` նրանք հիշում են լեռնային աղբյուրի լեզուն: Նրանք ինձ շատ բան սովորեցրին: