Աւետարան՝ մէկը ա՜յնքան երկար, երգ, շարական եւ քարոզ, բոլորն ալ թախծալից շեշտերով եւ մելանուշ ողբաձայնութեամբ,- խնկամանի մը մէջէն քուլայ-քուլայ վեր պողող կնդրուկի ոլորապտոյտ ու մոլորայած մուխ ու ծուխերուն հետ, - կը լեցնէին կամարն ու մթնոլորտը սգապատ տաճարին, պարուրելով ու շղարշելով նաեւ Խան ու Խաչեալը։ Եւ ալ կը խառնէի լացս՝ խուլ հեծկլտանքներուն հետ մամիկներուն, անշուշտ նաեւ մայրիկիս…