Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում ազատ ժամանակի ինքնակարգավորման հնարավորությունը՝ ենթադրելով մի շարք սկզբունքների հաշվի առնում։ Դրանցից մեկն օրգանիզմի և հոգեկանի ռեսուրսների առավելագույն օգտագործումն է՝ կենսագործունեության ռիթմերին համապատասխան։ Սակայն, չափազանց մեծ ջանքերը հանգեցնում են հոգնածության, հուզական, ինտելեկտուալ ակտիվության և ընկալունակության նվազմանը։ Ջանքերի համաչափությունը, ռիթմը, կարգավորվածությունը և օրգանիզմի պատրաստվածությունը գործունեության, զբաղմունքների բաշխման, կարևորագույն պայման է ազատ ժամանակի ռացիոնալ օգտագործման համար։ Իհարկե, դա հեշտ չէ, քանի որ մարդը ներառված է հասարակական համակարգի մեջ, որը նրանից պահանջում է այս կամ այն դերերի և գործառույթների կատարում։