օրորեց գլուխը: Ճանապարհ ընկնելու օրը Ռոզն ու Մուսթաֆան օդանավակայան գնալու համար կեսօրից հետո ժամը չորսին դուրս էին եկել տնից: Երկու ուղերթով էին հասնելու, առաջինը երկար էր, երկրորդը՝ ավելի երկար: Նախ Սան Ֆրանցիսկո էին հասնելու, այնտեղից էլ՝ Ստամբուլ: Առաջինը «Ամերիքան Ուեսթերն» էր, երկրորդը՝ «Թյուրք հավայոլլարը»: Ռոզն առաջին անգամ էր դուրս գալիս երկրից: Օտար լեզվով խոսող և նախաճաշին թխկու սոուսի մեջ թաթախված կրեպ չուտողների մի վայր էր գնալու, ուստի իրեն ի սկզբանե ափ նետված ձկան պես էր զգում: Իրականում երբեք արկածախնդիր չէր եղել: Եթե Բանգկոկյան ճամփորդությունը չլիներ, որն այնքան շատ էր ուզում, բայց չկարողացավ իրականացնել, անգամ անձնագիր չէր ունենա: Շուրջերկրյա ճանապարհորդության հետ ամենամոտ կապը «Քայլ առ քայլ Եվրոպա» վավերագրական շարքը դիտելիս էր հաստատվեր Հավաքածուն բաղկացած էր վեց սերիայից, յուրաքանչյուր երկրի համար հիսուն րոպե: Բոլորն ուշադրությամբ դիտել էր ավելի շատ մասնագիտական, քան անձնական հետաքրքրությունից ելնելով: Այս տարի չորրորդ դասարանցիներին էր դասավանդելու. երեխաները կարող էին եվրոպական երկրների մասին հարց տալ: Քանի որ Թուրքիան էլ էր այդ տեսաշարի մի մասը, գիտեր, թե այդ երկիրն ինչպիսին է. տեսանյութերը ամուսնության ընթացքում Մուսթաֆայի արած մի քանի հատուկենտ պատմություններից լավն էին: Միակ խնդիրն այն էր, որ Ռոզը վեց տեսաերիզը մի շնչում էր նայում: Քանի որ Թուրքիան ամեևավերջին հատվածում էր, այսինքն՝ Մեծ Բրիտանիայից, Ֆրանսիայից, Իսպանիայից, Պորտուգալիայից, Գերմանիայից, Ավստրիայից, Շվեյցարիայից, Իտալիայից, Հունաստանից և Իսրայելից հետո, երբ փորձում էր հիշել, չէր կարողանում մտաբերել միտքը եկած տեսարանները Թուրքիայում էին, թե այլ երկրում: «Քայլ առ քայլ Եվրոպա» վավերագրական ֆիլմաշարը կրթական տեսանկյունից խիստ գործնական և օգտակար էր. հատկապես օվկիանոսից այն կողմ գտնվող փող, ցանկություն կամ ժամանակ չունեցող ամերիկացի ընտանիքների համար: Բայց եթե նկարահանողները հավաքածուի