Այս ներշնչումները, զորս կ’ընէին Ռոստոմն ու Յովնանը, օդին մէջ պարապի խօսքեր չէին մնար: Անոնք արձագանգ կը գտնէին առաջին սերունդի հոգիներուն մէջ: Ատոր համար էր, որ մեր առաջին մարտական խումբի ղեկավարը դարձաւ ուտիացի Կուկունեանը, իսկ անոր իբր զինուոր` ուրմիացի հրեայ մը, որուն անունը մոռցած եմ: Ատոր համար էր, որ դէպի Երկիր գացողներուն եւ իրենց արիւնը չխնայողներուն մէջ կային քիւրտեր Մստոյի եւ Աւտոյի նման եւ կային ասորիներ Գրէի եւ Սահակի նման: Այս ներշնչման արդիւնքն էր, որ թաթար Բաղըր եւ Սաթթար խաներ դաշնակցեցան Նիկոլ Դումանին եւ Քեռիին հետ, իսկ Բախտիար պարսիկները` Եփրեմին հետը: Ատոր համար էր, որ բուռ մը հայեր Ռոստոմի շունչին տակը նոր ռեժիմի թթխմոր դարձան Պարսկաստանի մէջ, հակառակ ռուս կայսրութեան, հակառակ իշխող տարրերուն եւ, ուրախութիւն պատճառելով անոնց` որոնք ազատ ժողովրդավար կարգեր կ’ուզէին եւ կողմնակից էին Պարսկաստանի ազատութեան եւ յառաջդիմութեան: