Դռան մոտ կանգնած Զելիհա մորաքույրը Ասյային նայեց այնպիսի հոգնածությամբ, ինչպես կնայեր ամբողջ գիշեր խմելով աշխատած քանդակագործը, որն առավոտյան իր ստեղծած քանդակը տեսնելով' խոր հիասթափություն է ապրում: Հետո հասկանալով, որ դուստրն իր արտացոլանքն է, դառը ժպտաց: Ինչքա՛ն նման էր իրեն: Ինչքան նման էին իրար և ինչքան տարբեր էին: Զելիհա մորաքույրը հիշեց իրեն այդ տարիքում, կասկածամտությունը, ըմբոստությունը, զայրույթը կարծես ամբողջովին անցել էին դստերը: Անհասկանալի կերպով Քազանջը ընտանիքի սպիտակ ագռավները երկուսն էին: Սակայն Ասյան շատ երիտասարդ լինելու պատճառով դեռ չէր հոգնել աշխարհից, բայց ընդունակ էր ինքնաոչնչացման: Կյանքում բոլորը չէ, որ ընդունակ են իրենց ստեղծածը սեփական ձեռքերով ոչնչացնել: Այս հարկի տակ այդ առանձնահատկությունն ունեցող երկուսից