Յովհաննէս Թումանեան իր մէկ սիրուն գրուածքի մէջ կը պատկերացնէ կովկասեան խնջոյք մը. սեղանապետը նստած է գինիի բաժակը ձեռքը, շրջապատուած իրեն պէս ծերունիներով, իսկ դիմացը՝ յարգանօք կանգնած են պատանիները: Ծերունին խօսքը կ’ուղղէ փոքրերուն եւ կ’ըսէ.