Նմանօրինակ քաղաքականութեան տրամաբանական շարունակութիւնն էր Ադրբեջանի կողմից Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետութեան դէմ լայնամասշտաբ ռազմական գործողութիւնների վերսկսումը, ինչը հանդիսանում է 1994-95 թթ. զինադադարի ռեժիմի հաստատման եւ զինադադարի ռեժիմի ամրապնդման մասին եռակողմ՝ Ադրբեջան, Լեռնային Ղարաբաղ, Հայաստան, անժամկէտ համաձայնագրերով իր միջազգային պարտաւորութիւնների կոպտագոյն խախտում: Ադրբեջանական ագրեսիան իրականացւում էր միջազգային մարդասիրական իրաւունքի՝ ԴԱԷՇ-ի դաժանութեանը չզիջող կոպտագոյն խախտումներով, ներառեալ՝ դպրոցները հրետակոծելը, որի արդիւնքում զոհւեցին եւ վիրաւորւեցին երեխաներ, տարեց անձանց կտտանքների ենթարկելը, խեղելը եւ սպանելը, ինչպէս նաեւ զինւորներին գլխատելը: Ընդորում, Ադրբեջանի նախագահը ցուցադրաբար պարգեւատրեց հայ ռազմագերուն գլխատած բարբարոսին ճիշտ այնպէս, ինչպէս ժամանակին հերոսացրել էր Բուդապեշտում ՆԱՏՕ-ի դասընթացների ժամանակ հայ զինծառայողի կացնահարած մէկ այլ բարբարոսի: