Ահաւասիկ, այս տեսակ կեանք մը՝ որ ուրիշներու նուիրուած ծառայութեան հետեւանքով «անձնական մեծութիւն» մը կամ հարստութիւն մը չէ կրցեր կերտել, կրնա՛յ ձախողուածք մը, պարտութիւն մը համարուիլ։ Եւ այս կերպով աննշան եւ անծանօթ՝ մութի մէջ մնացողները կրնան «պարտուած»ներ սեպուիլ՝ փառքի եւ համբաւի երկրպագուներու կողմէ…։