Հենց	տեսան	նրան	գալիս, բնությունը	իմանալով` հարիր	տեղից	ձեն	տվին, ձեռով, գդակով	արին, որ	հեռանա, բայց	շունչը	բերնին	դեմ	էր	առել, էնպես	ձին	չափ	էր	քցել. էլ	մաջալ	չէ՛ր	անում, որ տեսնի` թվանքը	լիքն	ա	երա՞բ, թե	դարտակ: Առյուծի	պես	ներս	ընկավ	հսկա	երիտասարդը. ճամփին	անկաջովն	էր	ընկել, թե	ի՞նչ	խաբար	ա: Երկուսի	գլուխը	սրբելեն	ետև, մյուսներն ուզեցան, որ	թուր	հանեն, բայց	քաջն	Աղասի	որ	բերանը	բաց	չի՛	արեց: Դժո՛խքի	որդիք, ձեզ	ո՞վ	ա ղրկել	էստեղ, ո՞ւմ	վրա	եք	էդպես	կատաղել: Ասենք, թե	հայը	ձեն	չի՛	հանում, պետք	է	նրան	սաղ-սաղ	ուտե՞ք: Աչքըներիդ	լիսը	կթռցնեմ	էս	սհաթը, կորե՛ք, թե	չէ	ամեն	մեկդ	ճուտի	պես	առաջիս կթպրտա: Քանի	էս	կուռը	վրես	ա, դուք	էստեղանց	թել	չե՛ք	կարող	դուս	տանիլ: