«Իրենք էլ գիտեն, որ հայրենիքն ուրիշ է, բայց ինչ-ինչ պատճառներով վախենում են թեկուզ հենց իրենք իրենց խոստվանելուց: Վախենում են ու արդարացնում իրենց օտարությունը. այս աշխատավարձով Հայաստանում ինչ կա, այսքան նպաստով չես ապրի, փողոցները կեղտոտ են, մարդիկ տխուր են, երեխեքին ապագա չկա… և այսպես շարունակ,-ասում է Աննան, ով բնակվում է Լեհաստանում և հավելում,- մեր երկրում ամեն ինչ շատ ավելի լավ է: Միգուցե այստեղ ամեն ինչ գեղեցիկ է, կոկիկ, օրենքով, միգուցե իշխանություններից այդքան զզված չեն մարդիկ, բայց այստեղ մարդիկ քայլում են մեխանիկորեն, խոսում ու բարևում են ռոբոտի պես, ժպտում են, բայց սառն են: Երբեք ոչ մի երկիր Հայաստան չի դառնա, ավելի ճիշտ՝ քեզ համար հայրենիք»: