Հանկարծ	երեք	մշակ, խումբը	ճեղքելով, վազում	են	առաջ: Բարձրանում	է	միահամուռ	ծիծաղ: Ոմանք	ծափահարում	են, ոմանք	քարեր	արձակում	մշակների	հետևից: Ասիական	երաժիշտները	նվագում	են	ինչ-որ	եվրոպական	քայլերգ: Մշակների	ուս¬րի	վրա	նստած	են	Գրիշան, Մոսիկոն	և	Միքայելը: Գդակները	վեր	բարձրացրած	ու	գոռգոռալով, նրանք ոտներով	անխնա	հարվածում	են	բանվոր	գրաստների	փորերն	ու	կողերը: Ինչո՞ւ	չէ. նրանք	մի	ռուբլի	են	տվել	մարդկային էակներին, որ	կատարեն	անասնի	պաշտոն, իսկ	մի	ռուբլին	մշակի	երկու	օրվա	վարձն	է: Եվ	մշակներն	ուրախ	են, ծիծաղում են	ու	քրքչում, աղաներն	են, թող	քեֆ	անեն, աղային	ամեն	ինչ	ներելի	է: