Հովհաննես Թումանյանի հետ կապված մի հայտնի պատմություն կա. նա կարողանում է ինչ-որ տևական ժամանակ կանխել իրենց տարածաշրջանում բախումը հայերի ու թուրքերի միջև, կարողանում է միայն նրա համար, որ հեղինակություն ուներ, մտավորականի հեղինակություն, ու այդ հեղինակությունը, մտքի, խոսքի զորությունը անվերապահ ընդունեց թուրքն անգամ: Դե համեմատեք Թումանյանի խավար, անգրագետ ժամանակները մեր գրագետ ու քաղաքակիրթ ժամանակների հետ: Քիչ է մնում ամոթից գլուխդ կախես անգրագետ չոբանի ու այդ թուրքի առաջ: Մշակույթ չունեցող թուրքը դրա արժեքը քեզնից հազար անգամ ավելի է հասկանում, ցավոք սրտի, ու դրա համար էլ առաջին հերթին ձեռքը նրա վրա բարձրացրեց: Թերևս այստեղ իրարից քիչ ենք տարբերվում: