Սա ես ասում եմ՝ ելնելով իմ անձնական փորձից. իմ ընտանիքը 2008 թ-ից բնակվում է Եվրոպայում՝ Սլովենիայի Հանրապետությունում, երեխաներս այնտեղ են դպրոց գնացել, համալսարան ավարտել: Ապրիլ-մայիս ամիսներին տղաս, որ սովորում էր Եվրոպայում, զանգահարեց և ասաց, որ ուզում է տեղափոխվել Հայաստան: Ինձ համար հաճելի անկանկալ էր, որ տղաս ունենալով Եվրոպայի կացության փաթաթուղթ, ՌԴ քաղաքացիություն, կրթություն և մի քանի լեզվի իմացություն, պատրաստվում է գալ և ապրել Հայստանում, ի դեպ, ոչ թե Երևանում, այլ գյուղում: Նա վաճառեց մեր ամբողջ ունեցվածքը՝ թողնելով միայն առաջին անհրաժեշտության և մեզ համար թանկ իրերը՝ գրքեր, մի քանի հավաքածուներ, այդ թվում նաև կնոջս հավաքած սպասքեղենը և այլն: Հատուկ ծառայությունը այդ ամենը փաթեթավորեց, մինչև վերջին դանակը-պատառաքաղը հաշվի առնելով՝ փաստաթղթերը ձևակերպեց և տրասպորտային ընկերության միջոցով ուղարկվեց Հայաստան: Տրանսպորտային ընկերությունը մեկ շաբաթվա ընթացքում բեռը Եվրոպայից տեղափոխեց Հայաստան: Մենք հայտ ներկայացրեցինք այն ստանալու, և մեզ մերժեցին՝ ասելով, որ յուրաքանչյուր կգ-ի դիմաց x գումար պետք է վճարվի, որովհետև մենք Ռուսաստանի քաղաքացի ենք և ոչ Եվրոպայի։ Հաշվի չառան նույնիսկ, որ երկար տարիներ ապրել ենք Եվրոպայում, և ունենք կացության փաստաթուղթ: