Երրորդ բաժնում նա խօսեց Աստւածաշնչի կարեւորութեան մասին եւ նրա իւրաքանչիւրի կեանքում ունեցած յոյժ կարեւոր դերակատարութեանը։ եւ ծնողներից հնչած որոշ հարցումների որպէս պատասխան նա ակնարկեց, որ Աստւածաշունչը իր Հին ու Նոր Կտակարաններով գրւել է շուրջ 1500 տարիների ընթացքում, աւելի քան 40 Աստծու Հոգով ներշնչւած հեղինակների կողմից։ Նա յիշեցրեց, թէ պարզ է, որ այնտեղ հանդիպենք որոշ արձանագրւած ճշմարտութիւնների, որ շատ յաճախ այսօրւայ մտածողութեամբ, երբ մօտենում ենք մի քիչ կարող է խրթին, անորոշ կամ անհասկանալի թւայ մեզ, սակայն Աստւածաշնչին մօտենալու համար պէտք է նկատի ունենանք հետեւեալը նաեւ, թէ դա սկսել է գրի առնւել սրանից երեք հազար հինգ հարիւր տարիներ առաջ եւ Հին Կտակարանը գրւել է արեւելեան մտածողութեան լոյսի տակ այն ժամանակւայ աշխարհաքաղաքական, ընկերային եւ կրօնական ընդհանուր այդ մտածողութեամբ եւ բառապաշարով, եւ եբրայերէնով, իսկ Նոր Կտակարանը՝ յունարէնով եւ թարգմանւել զանազան լեզուների նրանց կարգին նաեւ՝ Հայերէնի։ Ուրեմն, Աստւածաշունչը կարդալիս վստահաբար որոշ բաներ անհասկանալի պիտի լինեն, սակայն դա չպէտք է վհատեցնի մեզ կամ գայթակղեցնի եւ կամ նրա վաւերականութեան հանդէպ կասկած արթնացնի մեր մէջ, այլ պէտք է մղի մեզ լրացուցիչ բացատրողական ու մեկնողական գրքեր կարդալու եւ ամենապարզ պարագային, դիմելու եկեղեցական հայրերին, որպէսզի լրացուցիչ եւ լուսաբանական պատասխաններ տան մեզ, ասաց Սրբազան Հայրը, եւ ոչ թէ քմահաճ եւ անձնական բացատրութիւնների կամ եզրահանգումների դիմենք, որը անկասկած հաւատքի շրջագծում մեր երեխաների ինչու չէ նաեւ՝ մեզ համար կործանարար հետեւանքներ կարող են ունենալ։