Բազի	խեղճ	մարդ	էլ	է՛սքան	հեռու	տեղիցն	ու	է՛նքան	վտանգավոր	ճամփերով՝ գլուխը	փեշն	էր	դնում, օղլուշաղն ուրշի	յա	աստծուն	պահ	տալիս, ետ	դառնում, գալիս, որ	համ	իր	բաղերին	ու	հանդին, համ	իր	հարևանների	մլքին օրոն	անի, ջրի, պահի, որ	չի՛	չորանան: էս	խեղճերն	էլ	ցերեկը	փշերի	տակին, քոլերի	միջումն	յա	քարափներումն էին	տափ	կացած, ու	գիշերը՝ մութը	գետինն	առնելիս, ոտ	ու	շփլթու	կտրվելիս, մահվան	դողով	ու	քրտնքով	դուս էին	գալիս, իրանց	բաղերը, հանդերը	ջրում, իրանք	էստեղ	հալվում, մաշվում	ա՜խ	ու	վա՜խ	քաշելով, իրանց ողորմելի	օղլուշաղն՝ էն	ղարիբ	երկրներումը: Շատը	հենց	իմանալով, թե	ոտը	խաղաղվել	ա, որ	դուս	չէին	գալիս, իսկույն	հարամին	բկին	չոքում, գլուխը	կտրում, հոգին	առնում	էր: Գլուխը	դառել	էր	մեկ	սոխի	գլուխ, ինչպես	որ ասում	են: Սար	ու	ձոր	հարամով, գողով, ավազակով	լցվել	էին. ղուշը	երկնքիցը	վեր	էին	բերում: Օդը	ապականվել էր	ջամդաքի	հոտով, ու	հարամի	ղշերը, որ	աշխարքի	տակիցն	ասես, թռել, էստեղ	էին	հավաքվել, որ	իրանց	փորը կշտացնեն: Ջուր	ասես՝ մարդ	էր	բերում, քամի	ասես՝ մարդահոտ, քար	չկար, որ	արինաթաթախ	չըլեր	էլած: Երկինքը	պելացել, մտիկ	էր	անում, որ	տեսնի, թե	ի՞նչքան	չարություն	մարդ	կարա	անիլ, որ	էնըգյորա	նրա պատիժը	տա: