Արի՛, հմիկ	գոմի	դռանը	կանգնի՛նք	ու	մեր	քեդխուդեքանց	քեֆին	թամաշ անե՛նք: Բայց	ի՞նչ	անես, որ	չե՛ն	թողում. Հազար	յադ	ու	այլազգի	էլ	որ	ըլիս, սրանց	սովորությունն	Էնպես	ա, որ	աոանց	քեզ	թիքա	չեն	բերանները	դնիլ. չգնաս՝ կխռովին, ու	ամեն	մարդ	իր	տունը	կերթա. Գնա՛նք, ի՞նչ	կա	որ, հո	մեզ չե՞ն	ուտիլ: Տարով	մեջըներումը	մնաս, քեզ	տնետուն	ման	կածեն, քեֆ	շհանց կտան: Բարիկենդան	օրը	հո, որ	քարվան	մտնի	գեղը, ճամփից	ետ	կդարձնեն. քեզ	էլ	կպահեն, նոքարներիդ	էլ, ձիանոնցդ	էլ, իրանք	քո	հոգսը	կհոգան, քեզ քնից, տեղից	չեն	ժաժ	տալ, Էնքան	ղոնաղասեր	են: