Մեծ քայլերով զարգացում էր ապրում նաև զբոսաշրջության ոլորտը: Նույնպիսի արագ տեմպերով զարգանում էր նաև ոսկերչությունն ու ադամանդագործությունը: Այս ամենի արդյունքում ավելացան աշխատատեղերը, տասը տարիների ընթացքում 6 անգամ բարձրացավ միջին աշխատավարձը: Տարիներով թոշակ չստացած ծերերը, ովքեր այլևս չէին հավատում, որ հանարավոր է ճիշտ ժամանակին ամեն ամիս ստանալ իրենց հասանելիք ոչ մեծ գումարը, հաճելիորեն զարմացած էին: Այդ թոշակներն էլ տասը տարիների ընթացքում անընդհատ աճում էին: Դրան գումարվեց ընտանեկան նպաստի համակարգը, որը կրճատեց ծայր աղքատների հսկայական թիվը մեր երկրում: Ասել, թե աշխատավարձերը, թոշակներն ու նպաստները բավարարում էին քիչ թե շատ բարեկեցիկ ապրելու համար, կնշանակի կեղծել իրականությունը: Բայց թե աշխատավարձերը, և թե սոցաիալապես անապահով խմբերին տրվող տարատեսակ նպաստներն ու թոշակները ավելանում էին ամեն տարի, ավելանում էին շեշտակի` ճիշտ այդքանով բարելավելով Հայաստանի քաղաքացու սոցիալական վիճակն ու կյանքը: Այս ամենը նպաստեցին, որ 2002թ.-ին, ի վերջո, երկրից մեկնողների ու վերադարձողների թիվը գրեթե հավասարվեց, իսկ 2004-ից արդեն դրական մնացորդ ապահովվեց: