Մեծանուն լեզուաբան հայագէտ, Սորպոնի համալսարանի արեւելեան լեզուների եւ քաղաքակրթութիւնների ազգային ինստիտուտի նախկին անդամ, փրոֆ. Ֆրետերիք Ֆէյտիի անունը թանկ է յատկապէս մեզ՝ Հայերիս համար, քանզի իր ապրած 83 տարիներից աւելի քան 50 տարիներ նա ծառայել է հայագիտութեան։ Անթուան Մեյէ, Օկիւսթ Գարիեր, Ֆրետերիք Մաքլեր, Ժորժ Տիւմեզիլ… ֆրանսացի հայագէտների այս փառահեղ համաստեղութիւնը համալրուել ու հարստացել է Ֆրետերիք Ֆէյտիի անունով։ Ծնուել է Փարիզ, 1908-ին։ Միջնակարգ կրթութիւնը ստացել է Վերսայի վարժարանը (lycée Hoche), որտեղ սերմանւում է հին լեզուների եւ Արեւելքի հանդէպ ապագայ գիտնականի հետաքրքրութիւնը։ Իսկ Հայոց լեզուին նա ծանօթացել է 1924-ին, երբ ընդամէնը 16 տարեկան էր։ Այդ ժամանակ Ֆեսլիքենեան ազգանունով արեւմտահայ մի ընտանիք առժամեայ բնակւում էր Ֆէյտիների հարեւանութեամբ։ Երեք ամիս անց հայ ընտանիքը տեղափոխւում է այլ բնակավայր, տեղում թողնելով Յ. Գազանճեանի «Քերականութեան առաջին դասընթացքը» եւ Եղիա Տէմիրճիպաշեանի «Հայերէն-ֆրանսերէն» փոքր բառարանը։ Այդ բառգիրքի օգնութեամբ պատանի Ֆէյտին ինքնուրոյն գրել-կարդալ է սովորում, որը եւ դառնում է նրա հայերէնի առաջին դպրոցը։ Մի քանի տարի անց Սեւրի Սամուէլ-Մուրատեան վարժարանում Ֆէյտին ստանձնում է ֆրանսերէն լեզուն վարժեցնողի պաշտօնը, միաժամանակ ուսումը շարունակելով Փարիզի Արեւելեան լեզուների հիմնարկի մէջ, աշակերտելով հայագէտ Ֆրետերիք Մաքլերին, որ այդ տարիներին ղեկավարում էր կենտրոնի հայագիտական ամբիոնը։ Ուսմանը զուգահեռ Ֆէյտին միաժամանակ հետեւում է Անթուան Մեյէի դասախօսութիւններին՝ Փարիզի բարձրագոյն գիտութեանց (École Pratique des Hautes Études) դպրոցում։ Ուսումն աւարտելով Ֆէյտին հրաւիրւում է Վենետիկի Մուրատ-Ռափայէլեան վարժարանը իբրեւ ֆրանսերէնի ուսուցիչ, ուր մանկավարժական աշխատանքին համատեղ կատարելագործում է իր հայերէնի իմացութիւնը։