Հիմա արդեն կինը նայեց նրան։ Երկու տղամարդկանց էլ այնպես էր նայում, կարծես առաջին անգամ էր տեսնում։ Վիլսոնին՝ սպիտակամորթ որսորդին, իրոք որ առաջին անգամ էր տեսնում։ Նա միջահասակ էր, ավազագույն մազեր ուներ, կարճ խուզած մորուք, արևից կարմրած դեմք։ Չափազանց սառն ու կապույտ աչքերի տակ հազիվ նշմարելի սպիտակ կնճիռներ կային, որ ծիծաղելիս աշխուժորեն սփռվում էին աչքերի շուրջ։ Նա հայացքը Վիլսոնի դեմքից սահեցրեց ուսերի կորությամբ, որոնք լայն բաճկոնի տակից լավ ընդգծվում էին։ Բաճկոնի ձախ գրպանի օղակներից չորս մեծ փամփուշտներ էին կախված։ Հետո նայեց մեծ, սևացած ձեռքերին, հնամաշ տաբատին, կեղտոտ կոշիկներին ու նորից հայացքն ուղղեց կարմիր դեմքին։ Նկատեց դեմքի կարմիրն ավարտող սպիտակ երիզը՝ մնացած լայնեզր գլխարկից, որն արդեն վրանի հենասյան մեխերից մեկից էր կախված։