ԱՆԴՐԱԴԱՐՁ – Մարդուն նույնիսկ Սերը չի կարողանում համոզել, որ նա մինչև հոգու խորքը բացվի որևէ մեկի առաջ: Նրա ներսում, նրա հոգու հեռավոր ու մթին հետնախորշերում միշտ ապրում են բորոտների նման իրենք իրենցից խորշող ցմահ բանտարկյալներ՝ մեղքեր: Մարդը չի բացվում նույնիսկ այն դեպքում, երբ այդ մեկն ինքն է: Նա առանձնապես չի վախենում այն մեղքերից, որոնց մասին գիտեն կամ չգիտեն ուրիշները: Նա սարսափում է իր այն մեղքերից, որոնք իր ներսում են, որոնցից ինքն ամաչում է… և որոնք անկարող է խոստովանել ինքն իրեն: