Ըստ այդմ՝ քաղաքաշինական տեսանկյունից անթույլատրելի է ոչ միայն այդ աշտարակներից բարձր կառուցապատում անելը, այլեւ նույնիսկ՝ երբ դրանք մտնում են մրցակցության մեջ իրար հետ՝ խեղաթյուրելով քաղաքաշինական իմաստը։ «Ժամանակին՝ 1994-ին, բարձրաձայնեցի այս խնդրի մասին եւ ասացի, որ դա համարում եմ անթույլատրելի, որովհետեւ դրա կողքի բոլոր շենքերը երկու հարկանի են, եւ, ընդհանրապես, Աբովյան փողոցի մասշտաբը եղել է երկու հարկանի շենքերի կառուցապատում։ Եվ երբ այսօր, այսքան տարի անց տեսա, որ այն նորից քանդում են, մեծ ուրախություն ապրեցի, որովհետեւ եթե քանդվում է այն, ինչ եղել է, կարգի բերելու նպատակով, դա միայն կարելի է ողջունել, որովհետեւ կամաց-կամաց կտեսնենք Երեւանի այն հեռանկարը, որ կարելի է երազել»,- ասում է Գուրգեն Մուշեղյանն ու նկատում, որ թեեւ ուշ, բայց ժամանակի մեջ տրված իր գնահատականները ժամանակի քննությունը բռնեցին․ «Պատահական չէ, որ եվրոպական քաղաքներում պահպանվում է քաղաքի կենտրոնը, որովհետեւ նա ավելի հին է, եւ նույնիսկ այսօրվա խնդիրները լուծելու համար չեն քանդում այդ հինը, կենտրոնը պահպանվում է որպես հետիոտն գոտի, որպես պատմական նշանակության կենտրոն, մյուս խնդիրներն արդեն լուծվում են այդ գոտուց դուրս»։