«Վեներա-էքսպրես» զոնդը, օգտագործելով աստղի խավարումը, ցույց տվեց, որ գիշերային կողմի մթնոլորտային ծուխը տարածվում է ավելի վեր, քան ցերեկային կողմում: Ցերեկային կողմի վրա ամպային շերտը ունի 20 կմ հաստություն և տարածվում է մինչև 65 կմ-ի, այն ժամանակ երբ գիշերային կողմում ամպային շերտը խիտ մառախուղի տեսքով հասնում է 90 կմ բարձրության և թափանցում է մեզոսֆերայի մեջ նույնիսկ ավելի վեր (105 կմ), արդեն թափանցիկ ծխի տեսքով[18]: Վեներան ունի ձգված և համարյա միշտ թերմոսֆերայի հետ համընկնող իոնոսֆերա, 120—300 կմ բարձրության վրա[15]: Իոնիզացիայի բարձր ցուցանիշները պահպանվում են մոլորակի ցերեկային կողմում: Գիշերային կողմում էլեկտրոնների կոնցենտրացիան պրակտիկորեն հավասար է զրոյի[15]: Վեներայի իոնոսֆերան կազմված է երեք շերտից՝ 120—130 կմ, 140—160 կմ և 200—250 կմ[15]: Այնպես և կարող է լինել հավելյալ շերտ 180 կմ-ի շրջանում: Էլեկտրոնների մաքսիմալ խտությունը (միավոր ծավալում էլեկտրոնների թիվը) 3×1011 մ−3-ի հասնում է երկրորդ շերտում[15]: Իոնոսֆերայի վերին սահմանը՝ իոնոպաուզան տեղաբաշխված է 220—375 կմ բարձրության վրա[27][28]: Առաջին և երկրորդ շերտում հիմնական իոնները, դրանք O2+-ի իոններն են, այն ժամանակ երբ երրորդ շերտը կազմված է O+-ի իոններից[15]: Դիտումների համաձայն, իոնոսֆերային պլազման գտնվում է շարժման մեջ, իսկ արևային լուսաիոնիզացիան ցերեկային կողմում և իոնների վերամիավորումը գիշերային վրա, հանդիսանում են հիմնականում, պլազմայի դիտվող արագությունների արագացմանը նպաստող պրոցեսներ[29]: