Թուրքիոյ կա­ռավա­րական հա­մակար­գը, յատ­կա­պէս վեր­ջին տա­րինե­րուն, շնոր­հիւ Նա­խագահ Էր­տո­ղանի բարձր հե­ղինա­կու­թեան, մեծ ուժ մը ըլ­լա­լով կը ներ­կա­յանայ։ Էր­տո­ղան եւ իր գլխա­ւորած կա­ռավա­րու­թիւնը իրենց կամ­քը գոր­ծադրե­լու առու­մով գե­րազան­ցած են հան­րա­պետու­թեան շրջա­նի նա­խորդ կա­ռավա­րու­թիւննե­րը։ Տի­րացած են այնպի­սի հզօր ու­ժի, որ ցան­կա­ցած պա­հուն կրնայ փո­թորիկ­ներ ստեղ­ծել քա­ղաքա­կան գետ­նի վրայ։ Դիւ­րաւ կրնայ կռիւ­ներ ստեղ­ծել իր դաշ­նա­կից­նե­րուն դէմ, կամ խա­ղաղու­թեան մեղմ հո­վեր գո­յաց­նել վա­ղեմի հա­կառա­կորդնե­րուն հետ։Ո՞ր պե­տու­թիւնը չու­զեր նման ու­ժի մը տի­րանալ։