Ե․Կ․Երբ ես Հայաստան եկա, սկզբում կարծես սպիտակ աղմուկ էր իմ շուրջ։ Ես հայերեն ոչ մի բառ չէի հասկանում։ Բոլորը շատ ակտիվ ձեռածում էին, և ինձ անընդհատ թվում էր, որ ինչ որ միկրոբախումներ կան, քանի որ մարդիկ շատ զգացմունքային հարաբերություններ էին պարզում։ Բացի այդ, երբ ես երեկոները դուրս էի գալիս, ինձ զարմացնում էր տղաների՝ 10-15 հոգանոց խմբով հավաքվելու և պարզապես կանգնելու սովորությունը։ Ես չէի կարողանում հասկանալ այդ հավաքների նպատակը։ Երևանում ամեն ինչ մոտիկ է, հավաք, և, իհարկե, դուր է գալիս այլ մտածելակերպը։ Անկախ տարածաշրջանից կամ տեղանքից՝ այստեղ ընդունված է հոգատար լինել։