Շատ	ողորմելի, երկու	հոգիս	մեր	կինարմատ՝ շունչը	բերնին	դեմ	առած, մեկ	քոռփա	ծծին	ուներ	բռնած, մեկը` քամակին	կապած, որի	էլ	ձեռիցը	բռնած՝ հազար	տեղ	չոքում, հոգին	ուզում	էր	տա	ու	իր	սև	սհաթիցը	պրծնի: Չէ՛ր գիտում` ի՞ր	գլուխը	լաց	ըլի, թե	ողորմելի	երեխեքանց	ձեն	կտրի, որ	սոված, ծարավ, շոգի	ձեռիցը	թուլացած, ոտները	յարալու-փարալու, չունքի	շատը	բոբիկ	էր	գնում, իրանց	մոր	ծնկներովն	էին	փաթաթվում, ճտովն ընկնում, որ	իրանց	կտոր	հաց	յա	մեկ	պուտ	ջուր	հասցնի: Շատ	հեր՝ երեխեն	ուսին	յա	շալակին, խալիչա, խուրջին քամակին, դեմը	գնում, դեմը	լալիս, հենց	որ	ուզում	էր	մի	քիչ	նստի, շունչ	քաշի, թրի	ոռքն	յա	թվանքի	լուլեն	էին աչքը	բուռը	քցում, որ	տեղիցը	վեր	կենա, վազի, որ	ետ	չմնա: Որի	հերն	էր	մերձիմահ՝ տանը	մնացել	ընկած, որի հարսը	կամ	կնիկը, կամ	պառկած	ծննդկանը, կամ	ծծկեր	երեխեն՝ օրորոցումը: Տեսնողի	սիրտը	կրակ	էր	ընկնում, բայց	անողորմ	ղզլբաշի	թուրն	ու	արինաթաթախ	ձեռը	ո՛չ	հեր	էր	հարցնում, ո՛չ	հիվանդ, ո՛չ	ծեր, ո՛չ	տղա, ո՛չ	մեր, ո՛չ	աղջիկ: Որին	քարով	էին	սպանում, որին	թրով, որի	ոտիցը	քաշում, ջուրը	քցում, որին	բանհոգի	անում, որ մնացողները	ձեռք	վերցնեն, գնան: Անբան, հայվան	շները	շատ	էին	ցավում, կսկծում	էս	դառն, սոսկալի տեսարանի	վրա, քանց	բանական	մարդիկը: Ա՜խ, ո՞վ	կարա	է՛ն	ողբը, է՛ն	կսկիծը, է՛ն	սուգն	ու	արտասունքը պատմիլ	ինչ	որ	էս	ողորմելի	խալխը	վեր	էին	ածում	ու	քաշում: Մարդի	սիրտ	պատռվում	ա, բայց	երկինք-գետինք մեկ	փուլ	էլ	չէին	գալիս, որ	նրանց	տակով	անեն, մեկ	չէին	էլա	ճաքում, սիրտըները	բաց	անում, որ	նրանց	կուլ տան, պրծացնեն: