Ա՜խ, սի՛րելի	հայ, էս	բաները	լսելիս, ինչ	ունիս-չունիս	տո՛ւր, որ	քո	ազգը	քիչ-քիչ	մեկ	լավ	օր	քաշի: Սրանք	են, որ դռնեդուռ	ման	են	գալիս, ողորմություն	խնդրում, որ	գնան, իրանց	գերիքն	ազատեն, որ	էս	դառն	ժամանակին Բայազիդ	կամ	Ղարս	ծախել	են, որ	մյուսներին	պահեն: Որդուդ	նայի՛ր, աստծուն	փառք	տո՛ւր, որ	քո	առաջին խնդալով, խայտալով	խաղում	են: Ա՜խ, քո	դուռն	էկողի	ցավն	իմացի՛ր, մի՛	երեսդ	դարձնի՛ր: Սրանք	տանից, տեղից	ընկած, որդուց, օղլուշաղից	զրկված, սոված, ծարավ` քե՛զ	են	ապավինել: Մի՛	ասիր, թե	թամբալ	են, բանից փախչում	են, սրանց	ամեն	մեկի	սրտումը	հազար	թուր	կա	ցցված: