1936 թ.-ին Թուրքիան Ազգերի լիգայում բարձրացնում է «Հաթայի հարցը», պահանջելով իրեն փոխանցել Ալեքսանդրետի սանջակը, որը հանդիսանում էր Ֆրանսիայի մանդատի ներքո գտնվող Սիրիայի անբաժանելի մասը: Թուրքիան այդ տարածքի նկատմամբ իր հավակնություններն էր ներկայացնում դեռևս 1923թ. թուրք-ֆրանսիական համաձայնագրի կնքումից սկսած: Ազգերի լիգայի ճնշման ներքո և Անգլիայի գործուն աջակցությամբ Ֆրանսիան ստիպված եղավ համաձայնվել սանջակի ինքնավարությանը: 1938 թ. Ալեքսանդրետի սանջակի օրենսդիր մարմնի ընտրությունների արդյունքում, որոնք անցան թուրքական կողմի բազմաթիվ կեղծիքներով, հռչակվեց «Հաթայի պետությունը» `թուրք-ֆրանսիական համատեղ վերահսկողության ներքո: 1938 թ. հուլիսի 5-ին ֆրանսիական իշխանությունների համաձայնությամբ թուրքական զորքերը մտան Ալեքսանդրետի սանջակ։ Իսկ 1939 թ. հունիսի 23-ին Ալեքսանդրետի սանջակը (»Հաթայի պետությունը») պաշտոնապես լուծարվեց և բռնակցվեց Թուրքիային, ստանալով Հաթայի վիլայեթ անվանումը: Այդ բռնակցման հետևանքով հուլիսի 16-23-ը ընկած ժամանակահատվածում տեղաբնակ շուրջ 40,000 հայեր լքեցին իրենց բնակավայրը և հաստատվեցին Սիրիայի այլ շրջաններում ու Լիբանանում: Թուրքիային անցած տարածքում միայն մեկ հայկական գյուղ մնաց` Վաքուֆլուն (Vakıflı), որը մինչ օրս էլ Թուրքիայի` 780 հազար քկմ տարածքի միակ հայկական գյուղն է` իր շուրջ 150 բնակչով: