«Հավաքվել ենք նշելու աներևակայելի դժվարին պայմաններում մաքառող ազատատենչ մարդու հոգու հաղթանակն ընդդեմ խավարի,- իր խոսքն այսպես սկսեց նարեկագետ ԱՇՈՏ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԸ: -Արմենակը բանտում մկրտվել է, «մտերմացել» է Նարեկացու հետ, միայն դրանից հետո հանդես է եկել աղոթագրքով: Շատերն են ցանկացել շարունակել նարեկագրությունը, բայց չեն հաջողել՝ ոչ թե տաղանդի, այլ հոգևոր փորձառության պակասից: Արմեն Մնջոյանին հաջողվել է. նրա աղոթքները աստվածաբանական իմաստով անթերի են, դավանաբանական որևէ շեղում չունեն, որովհետև կառուցված են ամուր հիմքի վրա»: Նարեկագետը գրքի առաջաբանում նկատում է, որ եթե գաղափարի համար ցմահ դատված բանտարկյալը նաև հավատացյալ է, ապա նրա կյանքը քիչ է տարբերվում հոգևորական ճգնավորի կյանքից, վստահեցնում է նաև, որ ազատության պայմաններում էլ (եթե մի օր Աստծու ողորմածությամբ և հավատավոր պատասխանատու մարդկանց սթափ մտածողությամբ նրանք թոթափեն կապանքները) նրանց ամեն մի օրը կլինի ի բարեկեցություն հայոց աշխարհի: