1992-ին սոցիալական ապահովագրության միջոցների զգալի մասը արհմիությունից անցավ պետության կառավարմանը, որի հետևանքով արհմիության աշխատակազմում կրճատվեցին հավատարմատար բժշկի, սոցապ հրահանգչի, նաև այն հաստիքային պաշտոնները, որոնց ֆինանսավորման աղբյուրը պետական միջոցներն էին: Քանի որ աշխատանքի պաշտպանությունը արհմիության գործունեության հիմնական ուղղություններից է, ապա աշխատանքի տեխնիկական տեսուչի` նախկինում պետհիմնարկների աշխատողների արհմիության Կենտրոնական Կոմիտեի միջոցներից ֆինանսավորվող հաստիքը պահպանվեց Հանրապետական Խորհրդի միջոցների հաշվին: Արհմիությանը պատկանող պետական սոցիալական ապահովագրության չնչին միջոցներն ուղղված էին հանգստյան տներում ու առողջարաններում արհմիության անդամների հանգստի և բուժման կազմակերպմանը: 1999թ. այդ միջոցներն արդեն ամբողջությամբ անցան սոցիալական ապահովագրության պետական հիմնադրամին, որի հետևանքով հազարավոր արհմիության անդամներ զրկվեցին զեղջ գներով հանգստյան տների և առողջարանների ուղեգրեր ձեռք բերելու հնարավորությունից, որը հանգեցրեց արհմիության անդամների նոր արտահոսքին: Իրավիճակը զգալիորեն բարդացավ. աշխատողը, որի բարեկեցության համար տարիներ շարունակ հոգացել էր արհմիությունը, առկա շուկայական հարաբերություններում տարակուսեց` ինչ է փոխհատուցելու արհմիությունն իր աշխատավարձից պահված անդամավճարի դիմաց: Նման մտածելակերպը հանգեցրեց արհմիությունից մասսայականորեն դուրս գալու գործընթացին: Հարկ է նշել, որ այդ ժամանակահատվածում պետհիմնարկների և հասարակական սպասարկման աշխատողների հանրապետական խորհուրդը կորցրեց շուրջ 50000 արհմիության անդամ: Հանրապետական խորհրդի աշխատակազմի 13 աշխատակիցներից կրճատման հետևանքով 2000թ. մնացել են 5-ը: “Հասարակական կազմակերպությունների մասին” ՀՀ օրենքին համապատասխան (ընդունված 22.10.1996թ.)` Հայաստանի պետհիմնարկների և հասարակական սպասարկման աշխատողների հանրապետական խորհուրդը 2000թ. մարտի 2-ի արտահերթ համագումարում վերանվանվեց և պետական ռեգիստրում գրանցվեց որպես “Հայաստանի պետհիմարկների և հասարակական սպասարկման աշխատողների արհմիության հանրապետական խորհուրդ” հասարակական կազմակերպություն: