Գեր­մա­նա­կան «­Մե­տա­ղա­գի­տա­կան Հան­դէս»ը, իր 12րդ հա­տո­րով, յա­տուկ մա­հագ­րու­թեամբ մը, Անդ­րէաս Արծ­րու­նին կ­’ար­ժա­նաց­նէ մե­ծար­ժէք գիտ­նա­կա­նի կո­չու­մին։ Կ’ընդգ­ծէ, որ հայ գիտ­նա­կա­նը հե­ղի­նակ էր ա­ւե­լի քան յի­սուն ար­ժէ­քա­ւոր աշ­խա­տա­սի­րու­թիւն­նե­րու, ո­րոնք գեր­մա­նե­րէ­նով, ռու­սե­րէ­նով եւ ի­տա­լե­րէ­նով հրա­տա­րա­կո­ւած են գի­տա­կան հե­ղի­նա­կա­ւոր հան­դէս­նե­րու մէջ, նե­րա­ռեալ` «­Մե­տա­ղա­գի­տա­կան Հան­դէս»ը։ Կը շեշ­տէ, որ եր­կու հան­քա­յին մե­տաղ­ներ` groddeckite եւ utahite ա­ռա­ջին ան­գամ գի­տա­կա­նօ­րէն յայտ­նա­բե­րո­ւած ու նկա­րագ­րո­ւած են Ա. Արծ­րու­նիի կող­մէ։ Կ’ընդգ­ծէ նաեւ, որ եր­րորդ մե­տա­ղի մը (Chilian) գի­տա­կան յայտ­նա­գոր­ծու­մը, ո­րուն վրայ Ա. Արծ­րու­նի կ­’աշ­խա­տէր 1895¬1896ի ձմե­ռը, Բ­րի­տա­նա­կան Կի­նէա­յի մէջ, չկրցաւ իր ա­ւար­տին հասց­նել, ո­րով­հե­տեւ տաս­նա­մեակ­նե­րու իր տքնա­ջան աշ­խա­տան­քը հրաբ­խա­յին գօ­տի­նե­րու եւ հան­քե­րու մէջ, ծան­րօ­րէն քայ­քա­յած էր ա­նոր ա­ռող­ջա­կան վի­ճա­կը, իսկ 1896ի ձմրան ցուր­տը ուղ­ղա­կի ան­կո­ղին գա­մեց զինք։ Ս­տի­պո­ւե­ցաւ ա­պա­քին­ման հա­մար եր­կար ժա­մա­նա­կով մնալ Զո­ւի­ցե­րիոյ Ռայ­նի ա­ռող­ջա­րան­նե­րը եւ մա­հա­ցաւ 10 Սեպ­տեմ­բեր 1898ին ու փո­խադ­րո­ւե­ցաւ Թիֆ­լիս` թա­ղո­ւե­լու հա­մար իր ըն­տա­նե­կան դամ­բա­րա­նին մէջ։