Այն երանելի հակապետական ժամանակներում, երբ Ս. Ս.-ի եղբայր Սաշիկը կիսում էր երկրի ինչքը, հայությունը խենթանում էր զայրույթից, իսկ մարդկությունն ապշում էր սույն տոհմի սելջուկյան հայատյացությունից, դու, չնայած սրան, դարձյալ Սերժի հետ էիր, զի նրա զինվորն էիր՝ նույն աննուղելի ինքնամոռացն ու ինքնակորույսը, քանզի քեզ համար տաք էր նրա ծնողական գիրկը ու ոչինչ, որ դա իրականում Գորգոնի գիրկ էր: