Դահիճները	թուրըները	սրել, գլխըներին	կանգնել	էին: — Սա՛րդար, մեր	գլուխն	էլ	սրանցի	հետ տո՛ւր, — ասեցին, չոքեցին	ու	ուզում	էին	իրանց	ձեռովն	իրանց	աչքը	կապեն: — Տուն, մալ, դովլաթ, օղլուշաղ, ղովում, ղարդաշ՝ գլխիդ	եսիր	ըլին: Ձեռըներիցը	բռնի՛ր, ջուրն	ածի՛ր, մեր հոգին	ա՛ռ	ու	էս	անմեղ	խալխին	սուրը	մի՛	քաշիր: Սարը	քո	առաջին	գլուխ	չի	բարձրացնիլ, ծովը, քեզ	տեսնելիս, բերանը	կփակի, ոտդ	թափ	տաս` երկիրը	թև	կառնի, կթռչի. արարած	աշխարքը թրիդ	առաջին	ղուլ	ա	դառել. անունդ	երկնքումն	ա	ձեն	տալիս, ոտդ	որտեղ	դնում	ես, ծաղիկ	է դուս	գալիս, աչքդ	որտեղ	քցում	ես, արեգակ	է	բաց	ըլում. Ի՞նչպես	ես	մեկ	լաչար	աղջկա	խաթեր, մեկ-երկու	նոքարի	խոսքով՝ Էսքան	տուն	քանդում. Բաս	ո՞ւր	մնա	քո	ռահմն	ու	քյարամաթը, որ ալամ	աշխարք	տեսել, զարմացել	ա: Ի՞նչպես	էս	Էդ	հալալ	բերնիդ	լայեղ	տեսնում, որ	սրանց արինը	վեր	ածիլ	տաս: Քո	քոշք	ու	սարեն	ողորմության	դուռն	ա, ընչի՞	ես	արնի	տեղ	շինում: Սրանց	ծեր	հասակին, սրանց	խեղճ	եթըմներին	խնայի՛ր: Սրանք	ի՞նչ	են	արել, որ	մեկ	տղի, մեկ թուլի, հարամու	գլխին	եսիր	ես	անում: Երկինքն	էլ	ա	քոնը, ի՜նչ	թե	երկիրս: Արարած	աշխարքս քե՛զ	ա	գլուխ	վեր	բերում. մեկ	աղջիկն	ի՞նչ	ա, որ	նրա	խաթեր	քո	խալխի	տունն	ուզում	ես քանդես: Աղջիկ	ես	ուզում, հազարը	կա: Ո՞ւմ	աչքդ	առնի, որ	քեզ	մատաղ	չըլի: Մեր	ջանն	ուզի, որ քեզ	տանք, աղջիկն	ո՞ւմ	շունն	ա: Դո՞ւ	չես, որ	հալալ	բերնովդ	ամեն	օր	ասում	ես. Հայերը	քո	աջու թևն	են, քո	երկիրը	շենացնողը, խազինեդ	լցնողը. քո	թուրը	կտրուկ, երեսդ	պարզ	անողը	նրանք են: Ի՞նչ	կըլի, որ	էս	սհաթին	քո	ցասումդ	մեզ	վրա	թափես, սրանց	խեղճ	գաս: Ասլանին	ի՞նչ փառք՝ գառի	գլուխը	ջարդի: Չէ՛, սրանք	քո	չրաղն	են, քո	ըմբրիդ	դվաչին. Ընչի՞	ես	նհախ	տեղը կորցնում: Անողը	պետք	է	բռնած, սրանք	ի՞նչ	մեղք	ունին: Ում	ձեռն	արնոտ	ա, նրա	աչքը	պետք	է հանած, սրանք	ի՞նչ	են	արել: Սա՛րդար, երկնքի, երկրի	տե՛ր, սա՛րդար. Դու	չես	մեր	շլինքը	տալ, մե՛նք	մեր	թուրը	մեր	սիրտը	կխրենք: Թե	մեր	արինը	քեզ	համար	թանկ	ա, սրանց	գլուխը	մեզ բաշխի՛ր: Քո	դռան	շունն	ենք, մեզ	մի՛	կորցնի՛ր: