Դևիդ Պուտնամը լուսամուտի մոտ կանգնած նայում էր, թե ինչպես էին թափվում ձյան թաց և ծանր փաթիլները, որոնք գետնին հասնելուն պես հալչում էին։ Դա հազվագյուտ երևույթ էր Կոստանդնուպոլսի համար։ Նա նյարդային շարժումով թափ էր տալիս ծխախոտի մոխիրը, որը թափվում էր բազմոցի վրա։ Նյարդայի՞ն։ Ավելի շուտ չարացած, որ ստիպված էր վատ լուր հաղորդողի դերը խաղալ։ Դռնապանը ներս բերեց գերգրգռված Վարդանին, որը մտնելուն պես հարցրեց.