Արյունոտ ոտնահետքերը գնում են մինչեւ Բաղրամյան պողոտա ու հետ վերադառնում յուրաքանչյուր հայի օջախ։ Փորձում եմ ապաշխարհություն գտնել եկեղեցում, սակայն ոտքերս չլփալով խրվում են արյան փոսի մեջ, եւ նույնիսկ Հիսուսի արյունը չի կարողանում լերդացնել եկեղեցում լճացած արյունը։ Մինչեւ ծունկս մխրճվում եմ արյան մեջ, որի ակունքը Բաղրամյան պողոտայից մեծանում ու մի փոքրիկ վտակից դառնում է վարարող գետ։ Երեւանի կենտրոնում արդեն երեւում են արյան շիթեր, որոնք հրաբխի լավայի պես ժայթքում են վերեւ ու արյան կաթիլները ցպնում աջ ու ձախ։ Կաթիլները շփալով թռչում են դեմքիս, ու ես ինձ զգում եմ որպես ամենավերջին անպետքություն, քանզի ձեռքերովս ու մարմնովս չեմ կարողանում փակել գետնի տակից դուրս եկող արյան շիթը։