Իսկ Խա­­չատուր Աբո­­վեանի հա­­մար գո­­հարը օտար լե­­զու­­ներն էին. հա­­րուստ եւ շող­­շո­­­ղուն, ան­­կասկած։ Սա­­կայն, ըստ մեծ հայ­­րե­­­նասէ­­րի, մեր մայ­­րե­­­նին ալ գե­­ղեցիկ է մե­­զի հա­­մար. «Ասենք՝ ջա­­ւահի­­րը, ալ­­մա­­­զը շատ ջու­­հար ու­­նի, շատ մեծ գին, ի՞նչ անես, որ նրա­­նով տուն շի­­նիլ չի՛ կա­­րելի, ամէն մար­­դի ձեռք չի՛ ընկնում։ Ա՜խ, լե­­զուն, լե­­զուն. լե­­զուն որ չը­­լի, մարդ ըն­­չի՞ նման կը­­լի… Լե­­զուդ փո­­խի՛ր, հա­­ւատդ ու­­րա­­­ցի՛ր, էլ ըն­­չո՞վ կա­­րես ասիլ, թէ ո՞ր ազ­­գիցն ես»։