Սակայն հավերժ է գետի ընթացքը և մեր օրերում` մեծ հայտնության գինը` «ձկնորսի ճիչը զվարթաձայն, որ քաշել է ուռկանը գետից»: Ջերմանում է բանաստեղծը, քանի որ Նարեկացու մեջ տեսնում է պոետական ազգային ակնաղբյուրը, իր այնքան սպասված ուսուցչին: Հույզը, որով համակված է, թաքցնել չի կարողանում, այն բացվում է պատկերային կառուցվածքներով շերտ առ շերտ: Մի տեղ գետի ավազներից «պսպղում են բոլորովին կենդանի ժամացույցներ», իսկ մի այլ տեղ, հավանաբար, ժամանակից դուրս, հանդիպում են բանաստեղծն ու Նարեկացին.