Երկինք, երկիր, սար, ձոր` անկաջ, աչք	խփել, լալիս, սուգ	էին	անում, դոշներին	ծեծում, գլխներին տալիս, երեսները	պոկում, պռճոկում, ամպք	ուզում	էին	Խլղարաքիլիսեն	վերև	քաշեն, անդունդք` իրանց	ծոցը	քաշեն, պահեն. քար	ու	հող	իրար	կտրատում, սպանում	էին, բայց	աստուծո	պատկեր մարդը` աչքը	բաց, անկաջը	սրած, կռները	վեր	քաշած, կայծակի	թուրը	ի՛ր	գլխին	էր	խփում, նա իր	թուրը՝ ողորմելի	խչղարաքիլիսցվոց	գլխին: Ամպի	կարկուտն	ի՛ր	դոշին	էր	վեր	հատում, որ աստվածանից	վախենա, նա	իր	թվանքի	կարկուտը	անճար	հայերի	էրեխեքանց, անմեղ մանկանց, նորահաս	հարսների	գլխին	էր	վեր	ածում: Երկիրն	իրա՛ն	էր	ուզում	քարի, հողի	տակով անի, նա	մեր	ազգի	ողորմելի	ջիվան	որդիքն	էր	արյան	ծովումը	խեղդում, ջախըբուրդ	անում: Սարերն	ուզում	էին	պարսից	գլխին	թափին, խո՛ր	տանին, նրանք	մեր	անտեր	խալխի	տուն, տեղ կրակում, իրանց	սրի	բերնով	ղիմա-ղիմա	տալիս: