Օգոստոսի	չոր	և	ջերմ	օրերից	մեկն	էր: Արեգակը	թեքվել	էր	դեպի	մուտքը	և	նրա	վերջին	ճառագայթները	ողողել	էին բուսականությունից	զուրկ, անհրապույր	քաղաքը	և	նրա	առջև	տարածված	ծովի	մակերևույթը: Ծանր	ու	ճնշող	է	այդ քաղաքի	արտաքին	տպավորությունը: Հեռվից	դիտողին	նա	իր	տափակ	տանիքներով, մերկ	փողոցներով, պատկերանում	է այնպես, որ	կարծես	մի	սոսկալի	հրդեհ	լափել	է	բոլորը, ինչ	որ	կարող	է	լափվել	կրակից, և	թողել	է	մի	վիթխարի	կմախք: Շրջակայքն	ավազուտ	կամ	նավթի	լճերով	ծածկված, այստեղ	ոչինչ	չի	մեղմացնում	արեգակի	տրոպիկական	տապը, նույնիսկ	ծովը: Քարե	պատերը	շիկանում	են	կիզիչ	ճառագայթներից, ավազը	խանձվում	է, օդը	դառնում	հեղձուցիչ: Բնակիչները	շտապում	են	լողարանները	և	օրը	մինչև	երեկո	ծովը	լի	է	մերկ	մարմիններով, որոնք	մերթ	փայլփլում	են արեգակի	տակ	և	մերթ	սուզվում	ջրի	մեջ	որպես	դելփիններ: