- Բավական է: Ո՛չ: Ես ոչնչի կարիք չունեմ: Նյութական ցանկություննե՞ր: Ինձ համար այդ ամենը ծիծաղելի է: Հրաշքնե՞ր ու երազանքնե՞ր: Ես չեմ հավատում դրանց: Մարդի՞կ: Նրանք բնության ամենազզվելի ու կեղտոտ ծնունդներն են: Մարդիկ են, որ պղծում են ամեն մաքուրը, բարին, կուսականը: Ինձ պետք չի ոչինչ ու ոչ ոք: Ասա` ինչ ունեմ փնտրելու դռնից այն կողմ, որը չունեմ այստեղ: Ասա՛ ինձ: Ի՞նչ կա քո այդ աշխարհում: Ես այն առաջին օրվանից չեմ ընդունել: Մոտեցի՛ր դարակներին, դե՛, մոտեցի՛ր: Վերցրու՛ ցանկացած գիրք և բացիր ուզածդ էջը: Ես այստեղ գտնվող բոլոր գրքերն անգիր գիտեմ, տող առ տող կան մտքումս: Ու գիտե՞ս` դրանք մի քանի այդպիսի աշխարհ ունեն իրենց մեջ: Սակայն դրանցում ոչ մի նոր բան չկա: Քո այդ աշխարհի նկարագրությունն է միայն` տարբեր ձևերով ու երանգներով: Ոչ ոք չի տալիս գլխավոր ու միակ հարցի պատասխանը` ինչ կլիներ, եթե այս աշխարհում մարդիկ չապրեին: