Որքան էլ դպրոցական ծրագրերը ազգային շեշտադրումներ ունենան, որքան էլ դաստիարակությունը ռազմահայրենասիրական ուղղվածություն ունենա, սերնդի, ազգի կերպարը ձևավորելու է ազգային պատկանելության կրող, հայրենասեր ու ազգասեր ուսուցիչը։ Ինչպիսին ուսուցիչն է, այնպիսին դպրոցն է։ Ինչպիսին դպրոցն է, այնպիսին սերունդն է, ինչպիսին այսօրվա սերունդն է, այնպիսին վաղվա հասարակությունն է։ Մեր դպրոցի ուսուցիչները հասարակական գործիչներ էին, իսկական մտավորականներ, ազգապաշտ մարդիկ։ Հայրենիքի, ազգի հանդեպ իրենց պաշտամունքը փոխանցում էին դպրոցի սաներին։ Իմ հայերենի ուսուցիչը քերականության դասը 20 րոպեում ավարտում էր ու հայրենասիրական պատմավեպեր էր ընթերցում մեզ համար։ Դա սովորական ընթերցանություն չէր, բառերով դժվար է նկարագրել այն պաթոսը, ոգին, խանդավառությունը, որ փոխանցվում էր մեզ։ Ու պատահական չէ, որ իրանահայ հասարակությունը ներծծված էր հայկականությամբ։ Հայրս հասարակ մարդ էր, բայց երբ ընկերներով հավաքվում էին մեր տանը, նա բարձրաձայն ընթերցում էր Աշոտ Երկաթի մասին… շատ լավ հիշում եմ։