Վարդանը հասկացավ, որ ըմպելիք վաճառողի օգնականն իրեն խաբել էր։ Մութը թանձրանում էր, և շուրջը չկար մեկը, որից կարելի կլիներ ճանապարհը հարցնել։ Թողնելով գյուղացուն, որը չգիտեր, թե երեք ուղղություններից որ մեկն ընտրեր, Վարդանը շարունակեց ճանապարհը դեպի արևելք։ Վերջապես նա տեսավ կարմիր շենքը և ենթադրաբար շարժվեց դրա երկայնքով ձգվող ծառուղիով։ Նա հայտնվեց խարխուլ պահեստների ողորմելի մի թաղում, ուր այդ շինությունները միմյանցից բաժանվում էին ծուռումուռ փողոցներով։ Լիալուսինը լուսավորում էր նրա ճանապարհը։ Երկար ժամանակ նա քայլում էր առանց իմանալու, թե ուր էր գնում, և առանց կենդանի շունչ հանդիպելու։ Հետո նա մի անկյունում ծվարած մի էակ տեսավ։ Մուրացկան էր, որը ոտքի կանգնեց և կաղալով եկավ նրան ընդառաջ։ Նա Վարդանին մեկնեց աջ ձեռքը, իսկ ձախով քորում էր իր դեմքը ծածկող թարախակալած վերքը։