Այդ նախաձեռնության նկատմամբ իր անհամաձայնությունն ընդգծելու համար էր, որ քահանան համառորեն դեմքով չէր դառնում դեպի սեղանը։ Շիրակը չպետք է այդտեղ լիներ։ Քահանան, ինչպես և Սվասի քաղաքացիների մեծամասնությունը, համարում էր, որ ապստամբների գործունեությունն առիթ էր տալիս կառավարությանը կոշտացնելու իր վերաբերմունքը հայերի նկատմամբ։ Ուսուցիչը տրամագծորեն հակառակ կարծիքի էր։ Հիմա խնդիրն է՛լ ավելի էր բարդանում։ Շիրակի ներկայությունն այս վայրում վտանգում էր նրանց բոլորի վիճակը։ Այդ տաքգլուխը միայն հոգս էր պատճառելու, իսկ իրենց բեռն արդեն անտանելի էր։ Գոնե նավապետ Արմենը շուտ գար, և իրենք հնարավորինս շուտ ավարտեին...