Այո, շատ, բայց, Անուշ, 70 միլիոնի մեջ, ո՞նց կանգնեցի Արտո լինելով, ո՞նց չդարձա Ահմեդ կամ Յուսիֆ․․․ Ծեծ կերա, շատ ծեծ կերա․ զինվորության ժամանակ ասացին՝ գեներալը չի ուզում այդ անունը լսել։ Երկու հայ էինք՝ Արտոն ու Գալուստը։ Գալուստին «Քամիլ» անունով կնքեցին (ա՜խ, տաղանդավոր Գալուստը)․․․Առաջին օրը գեներալը նայեց թղթիս, ասաց՝ անունդ ասա, ասացի՝ Արտո, հետո միայն աստղերն էին աչքիս երեւում․ «չափալախս» կերել էի։