Փաշիկը ճանապարհի մեջտեղով քարշ է տալիս ջրով լի սայլակը՝ «կաչկան»: Դեմքը ցրտից կարմրել է: Համագյուղացի Ալիկն ասում է, թե այ տղա, քեզ պե՞տք էր Սիբիրից վեր կացար եկար էստեղ, բայց Փաշիկը չի լսում սա: Ալիկը շարունակում է, թե երկու ամիս է Սիբիրից եկել, բայց ոչ իր կամքով: Ալիկի խոսքերում և դառնություն կա, և հոգատարություն, և զարմանք: Ասում է՝ գյուղից խոպան գնացողները էլ հետ չեն գալիս, և այստեղ մնացել են արտագաղթելու հնարավորություն չունեցողները: