Չկարողանալով իրեն զսպել՝ Մարոն հեռացավ հյուրասենյակ, իր որդուն թողնելով Ազնիվ խանումի խնամքին։ Նրա կոկորդ պատռող հեկեկոցը արագ անցավ։ Մարոն նստեց բազմոցի ծայրին և հայացքը հառեց պատերին, սակայն ոչինչ չգրավեց նրա ուշադրությունը։ Այլևս ոչինչ նրան արժեքավոր չէր թվում՝ ոչ նկարները, ոչ կահույքը, ոչ հին իրերը, ոչ դաշնամուրը։ Նա արդեն լքել էր այդ տունը, ուր անց էր կացրել ութ երջանիկ տարիներ։ Նա անտարբեր հայացքով նայում էր այդ բոլոր իրերին, որոնց հետ կարծես թե կապված էր, սակայն դրանք արդեն մեռած իրեր էին, պարզապես այն պատճառով, որ նա վճռել էր դեմքը թեքել անցյալից։ Այսուհետ նրա կամքը լարվելու էր միայն մեկ մտահոգությամբ՝ վերապրել իր որդու և մոր հետ միասին։ Կենդանի էր մնացել նաև Վարդանին գտնելու խենթ հույսը։