— Անշուշտ: Ոճի, ձևի, գրականության մասին: Սրանք գրեթե միևնույն բանն են: Գրականությունը մի բան է, որը ես զգում եմ ֆիզիկապես: Այն բաղկացած է անորսալի, դժվար բնորոշելի տարրերից, որոնք սակայն քրտնաջան աշխատանք են պահանջում: Այսօր շատ հաճախ ենք լսում, որ պետք է գրել այն, ինչ մտածում ես, այն միջոցներով, որ ունես, որ պետք է գրել բնական ձևով: Զարմանում են, երբ ասում եմ, որ աշխատում եմ բառարաններով, որ օգտվում եմ հոմանիշների բառարաններից: Բայց բանն այն է, որ ինձ համար ամենամեծ դժվարությունը ածականն է, ածականի տեղը, և դրանից է կախված, իմ կարծիքով, թե այսինչ գրվածքը պատկանում է թե չի պատկանում գրականությանը: Ենթադրենք, ես նկարագրում եմ փոշոտ, ամայի մի գյուղ, կիզիչ արևի տակ, կեսօրվա հանգստի ժամին, երբ այն անմարդաբնակ է թվում, և ես պետք է պատկերեմ մի կին, որը շարժվում է փողոցով կամ դատարկ հրապարակով, նա սև է հագած: Եթե հենց այնպես գրելու լինեմ, մի ածական կփակցնեմ արևին, մեկ ուրիշը շոգին, փոշուն և այլն: Բայց եթե ես սահմանափակվեմ առարկաները թվարկելով, իսկ վերջում կնոջ հագուստի սև գույնին ավելացնեմ, ասենք, անողոք ածականը, ես միանգամից ի մի կբերեմ այն ամենը, ինչի մասին խոսել եմ՝ արևը, ամայի գյուղը, շոգը և այլն: Ես հանկարծ և անսպասելի թանձրություն կհաղորդեմ ամբողջ պատկերին: Ինձ համար սա է գրականությունը. այն կախված է արտաքուստ անկարևոր, երկրորդական թվացող մի բանից՝ ածականից: Ուրեմն՝ ածական և ռիթմ: