Եվ ես քուն մտա… ՈՒ երազ տեսա. դարձյալ նույն Արագածի մայրախնամ թևերի տակ, բայց երկնային լազուրը ավելի հոգեթրթիռ էր և խորը, իսկ Արագածը ադամանդի թագի պես շողշողում էր գլխուս վերա. ծաղիկները՝ խելագարության հասած, բազմերանգությամբ վառում ու ժպտում էին մանկական աղջիկների պես, իսկ զեփյուռը բուրում էր երկնքից, աստղերի, այդ իրկնային ծաղիկների կրծքից, և փայլում էր գետակը, կայլակում էր ու առաջ թռվռում և երգում էր այն լեռնագագաթների պերճ լազուրի մասին, որտեղից թռչել էր, այն փերիների մասին, որոնք իր գրկում լողացել էին և այն աստղերի մասին, որոնց հետ իր ջրերում խաղացել էր…