Ինքնըստինքյան հասկանալի է, խոսելով ազատ և համարձակ ցուցահանդեսների, բանավեճերի մասին, մենք նկատի չունենք անարխիան: Ազատությունը արվում է ոչ թե լուսամուտների ապակիները ջարդելու համար, այլ սեփական «ես»-ի լրիվ արտահայտման համար, որը հիմնված է ազգային և համաշխարհային արվեստի լավագույն ավանդույթների վրա, որի ընթացքում երբեք չեն դադարում ապագային նայելուց: Չէ՞ որ ամեն մի իսկական արվեստագետ մուծում է արվեստի զարգացման մեջ մի նոր որակ, թարմ մտածողություն և հենց այդ հատկությունն էլ գեղարվեստական արժեքի ամենաորոշիչ չափանիշն է: