Էնկիդուի մահը ողբացող Գիլգամեշը նշան է: Այն մեր տրոհվող կյանքի` վերարտացրվող լիցքերի, մեր հույզերի և անծիրի փոխհարաբերության քննումն է: Սա բանական արարածի խորհուրդն է, բանականության մաքուր դրսևորումը, նրա ընդվզումն ու հարցադրումը, մարդկային էության, նրա որոնումների անհագուրդ ու անհաս հավերժական գագաթն է և ոչ թե որպես միտք կամ հայեցողություն, այլ զուտ ապրվող զգացողություն, նրա առարկայական տեսքը: Մի՞թե ցնորք է այս կյանքը, կամ ինչպե՞ս կարող է սպառվել այն: Մի՞թե հավասարապես կործանման են դատապարտված խինդ ու տառապանք, սեր և ամենայն մեր ապրումները: Այդ ո՞ր հույզն է օժտված անկործան լինելու զորությամբ: Կա՞ գեթ մեկը: Չկա՛ պատասխան, չկա՛ մուտք Աստծո աշխարհ: Իմաստուններն ա՛յդ դռներն են հսկում: Աշխարհն ունի անփառունակ օրինակներ, թե ինչ է լինում, երբ մարդը փորձում է խցկվել այնտեղ ու խոսել Աստծո անունից: