— Վե՛ր	քցի	թուր	ու	թվանք	ձեռիցդ, որ	էս	սհաթիս	փառչալամիշ	կանեմ: Դու	էստեղ	չի՛	պետք	է	սատկիս, հայակեր շո՛ւն, իմ	թուրն	ափսո՛ս	ա, որ	քեզ	պես	թշվառ	ճիճուն	սպանի, չէ՛, ամոթ	ա	իմ	տղամարդությանը, որ	քեզ	քարի տակի	կամ	չոլումն	սատկացնեմ, որ	ղշերը	ջամդաքդ	ուտեն, քարերն	ու	հողը	քո	մուռտառ	արինդ	ծծեն, ու	լսողը Էնպես	կարծի, թե	կռվումը	մեռար. Է՛դ	անիրավ	լաշդ	չի՛	գտնի, մեռած	հողիդ	վրա	էլ	չի՛	թքի, ու	ամեն	անց	կենող մեկ	քար	չի՛	վրեդ	քցի	ու	գյոռիդ	ուշունց	տա, թե	քո	անաստված	ոսկերքն	են	Էնտեղ	հող	դառել: Հլա	քանի	Երևան չե՛ն	առել, քեզ	հետս	շան	պես	քաշ	կտամ, սարեսար	կքցեմ: Ճանճը	սպանիլ	ի՞նչ	տղամարդություն	ա: Հլա	շատ	օր պետք	է	հայի	հաց, խոզի	միս	ուտես, հայի	մեծահոգությունը	ու	մարդասիրությունը	տեսնիս, որ	նեղ	օրվան	ղադրը իմանաս, իմանա՛ս, թե	տնաքանդությունը, մարդասպանությունը	ի՞նչ	զատ	ա, իմանա՛ս, թե	Քրիստոսի	օրենքն ո՞րքան	սուրբ	ա, ու	կամ	մեր	խաչին	ղուլ	դառնաս, մեր	հավատը	պաշտես, որ	հոգուդ	փրկություն	ըլի, յա	թե	չէ, որ էդ	արինաթաթախ	ձեռներովդ, էդ	սատանի	փայ	հոգվովդ	ուզենաս	ձեր	ջհանդամը	գնալ, քեզ	էն	հայերին	տամ, որի	որդիքը	կոտորել, տները	քանդել, աչքերը	քոռացրել «ես», որ	միսդ` ղիմա-ղիմա, արինդ	շանը	տան	ու	գլուխդ գեղեգեղ, աշխարքե-աշխարհ	ման	ածեն, առաջիդ	մատաղ	մորթեն	աստծու	համար, չունքի	մատաղի	ու	մարդի արնի	էդքան	ծարավ	էր	քո	հարամ	սիրտը, որ	բալքի	թե	իմ	խեղճ	ազգի	սիրտը	հովանա: Հազար-հազար	գլուխ	ես կըտրել, Ղարս	ու	Բայազիդ	քանդել, ավերել, ափսոս	չի՞	էդ	ղոչ	գլուխդ	քարի	տակի	մնա: Չէ՛, չէ՛, Հասան	շուն, հայի սիրտը	մեծ	ա. քեզ	վրա	պետք	է	գյոռ	շինած, քար	կաղնացրած, անունդ	ա	պատմությունդ	վրեն	գրած, որ	մեր որդիքն	էլ	քո	տղամարդությունն	իմանան	ու	ձեզ	պես	շան	ձեռին	գերի	չընկնին, ձե՛զ	գերի	անեն, ձե՛զ	կոտորեն, ձե՛ր	հողին	հանեն: էս	էն	քարերն	են, որ	ոտնատակ	էիր	տալիս	ու	հազար	գերի	վրներովը	տանում	կամ	սպանում, որ	հմիկ	ոտդ	բռնել	են, քեզ	ուզում	են	կուլ	տան, քեզանից	վրեժ	պահանջեն. բայց	ես	չե՛մ	տալ, ես	քո	արինը	էդպես էժան	չե՛մ	ծախիլ, էդ	թանկ	ջանդ	ի՞նչպես	շուտով	վարթարաֆ	կանեմ. հլա	ինձ	շատ	պետք	է	տեսնիս, որ արածներդ	միտքդ	բերես, դու	ամաչես, որ	հայի	ղուլ	ես	դառել. ես	ուրախանամ, որ	քեզ	լավություն	կարողացա անիլ	ու	մեկ	քանի	ժամանակ	էլ	կյանքդ	երկարացրի: Երեսիդ	խաչ	հանի՛ր, երեսդ	մեր	աղոթարանը	դարձրո՛ւ, դու մեր	անտեր	հայերին	շատ	ես	քո	քյաբի	կողմը	դարձրել	ու	շլինքը	կտրել. էսօր	էլ	դու	մեր	աղոթարանը	ճանաչի՛ր. մերիցը	արեգակն	ա	դուս	գալիս, մեր	դաշտերը	ծաղկացնում, ձերիցը	տաք	քամի	գալիս, հանդերը	էրում, չորացնում: Չոքի՛ր, Հա՛սան	խան. տերտեր	չե՛մ, ամա	գետը	մոտիկ	ա, ջուրը	կքաշեմ, Հասան	անունդ	կդնենք Օհան: Մեր	պասը	դեռ	չե՛ս	պահել, չունքի	միս	ուտելու	սովոր	ես: Օ՜, մեր	սրբությունը, որ	էնքան	ոտի	տակ	ես տվել, թե	որ	աստված	տա, համն	առնիս, էն	ժամանակը	է՛դ	սև	երեսդ	կսպիտակի, է՛դ	գիլի	աչքերդ	գառնի կդառնա, է՛դ	հոտած	բերանդ	կդառնա	աստուծո	տաճար: Մինչև	մեր	Քրիստոսին	չպաշտես, մեր	սրբերի	առաջին հազար	անգամ	չչոքես, մեր	մեռոնը	երեսիդ	չքսվի, մեր	տերտերի	ձեռը	չպաչես, Աստված	երկնքիցը	ձեն	տա, քեզ չէ՛	թե	բաց	թողամ, փառչա-փառչա	կանեմ, էդ	փիս	հոգիդ	սատանեքանցը	կտամ: Շո՛ւտ, չոքի՛ր, չոքի՛ր, թե	չէ, տեսնո՞ւմ	ես	թուրը, գլուխդ	սոխի	պես	կթռցնե՛մ, չոքի՛ր...