Մարկ Նշանյանը, իբրև մեթոդաբանական կարևոր ելակետում, արձանագրում է Օշական-Նիցշե հարաբերությունները, ուսումնասիրում ողբերգության նիցշեական տեսաբանության օշականյան կիրարկումները, կարևորում է «զոհի փոխանորդության» գաղափարը, «հավիտենական վերադարձի» հղացքը9: Երկու հերոսներն էլ զոհ են դառնում: Հաճի Ապտուլլահը դառնում է իր երկրորդ կնոջ հոր մեքենայությունների զոհը, իսկ Մուստաֆան ավագ քրոջ ձեռքից ընդունում և գիտակցաբար ուտում է թունավոր ուտեստը: Փախուստը ոճրից միայն տանում է ոճրի նոր հանգրվանի: Թեկուզ ուշացումով, սակայն գալիս է գիտացության արթնացման ու պատասխան տալու պահը: «Մարդն, անշուշտ, այս կամ այն հանգրվանում հայտնվելուց հետո է, որ անում է ճակատագրական հարցադրում` այս ինչպե՞ս եղավ: Եվ հարցադրմանը հետևում է անցած ճանապարհի, կատարած գործողությունների, արարքների տքնաջան քննությունը: Բնականաբար այդ քննությունը չի կարող ընթանալ միագիծ ուղղությամբ: Այն մերթ շաղախվում կամ զուգահեռվում, հեռանում կան հատվում է այլ գործոնների հետ»,10— գրում է Կիմ Աղաբեկյանը: