Ա՛խ, լեզուն, լեզուն, լեզուն	որ	չըլի, մարդ	ընչի՞	նման	կըլի: Մեկ	ազգի	պահողը, իրար	հետ	միացնողը	լեզուն	ա	ու հավատը: Լեզուդ	փոխի՛ր, հավատդ	ուրացի՛ր, էլ	ընչո՞վ	կարես	ասիլ, թե	ո՞ր	ազգիցն	ես: Ինչ	քաղցր, պատվական կերակուր	էլ	տաս	երեխին, էլի	իր	մոր	կաթը	նրա	համար	շաքարից	էլ	ա	անոշ, մեղրից	էլ: Մեր	կաթն	էլ	որ	ծախենք, առնող	չի՛	ըլիլ: Մեր	աչքը	որ	հանենք, ուրշին	տանք, ուրիշը	կարելի՞	ա	դնել	տեղը: Մեր	օրորոցի	վրա	մեր	լեզվով մեզ	նանիկ	ասեցին, է՛ն	էլ	ա	մեր	միտքը	չի՛	պետք	է	ընկնի՞: Ասենք՝ նոր	ապրանք	շատ	ես	առել, հինը	պետք	է	դե՞ն ածած: Էն	վայրենի	ազգերն	էլ	իրանց	սոպռ	լեզուն	աշխարքի	հետ	չե՛ն	փոխիլ: Հո	լսել	ես	շատ	անգամ	մուզիկի ձեն, ասա՛, քո	սազն	ու	բայաթի՞ն	ա	քեզ	դիր	գալիս, թե՞	Էն: Էնպես	մարդ	կա՝ տասը-տասնըհինգ	լեզու	գիտի, ամա նա	իր	լեզուն	միշտ	ամենիցը	լավ	աշի, իր	ազգի	հետ	խոսալիս	ամոթ	ա	համարում	կամ	ուրիշ	լեզվով	իր	միտքն ասի, կամ	ուրիշ	բառ	հետը	խառնի: Խառնի՛ր	քո	սիրեկան	խաշի	հետ	ձուկը, շաքար, կանֆետ (շաքարեղեն), չամիչ, չիր, խիզիլալա, տե՛ս, ի՞նչ	համ	կունենա: Ախր	որ	ասեմ	ես՝ փրոքուլիվաթսա	արի, սքուչնա	եմ, օփիժաթսա	էլա, փրոշենի	տվի, սանյաթիե	շատ	ունիմ, գլուխս	քրուժիթսա	էլավ, փեզչեսթնի	մարդ	ա, րազփոյնիք	ա, յափեթնիք օքմին	ես, գնանք	քուփաթսա	ըլինք, սոփրանիեմեն	եմ	գալիս, փրոիգրաթսա	արին, ճամփին	ֆսեթքի	ութոփնո	ա, շատ	խլափոթ	սլուչիթսա	չի՛	ըլում	և	այլն: Ա՛չքիս	լիս, մի	մտածի՛ր, թե	լսողն	ի՞նչ	կասի: Իսկ	գիտուն, լուսավորյալ մարդը	նա	է, որ	ամեն	լեզու, քանի	կարա, իստակ	խոսա: Դու	քո	լեզուն	որ	իստակ	խոսաս, ի՞նչ	վնաս	ունի, հենց գիտում	ես	խելքդ	ձեռիցդ	կառնե՞ն, թե՞	սովորած	իմաստությունդ	ջուրը	կթափի, կամ	թե	չէ, տերության	սիրտն	ես ուզում	շահի՞լ: Բարեխնամ	տերությունը	ե՞րբ	կուզի, որ	մարդ	իրան	լեզուն	կտրի, իր	ազգիցը	հեռանա: Բաս	էլ	ո՞ւր են	էսքան	վարձատուն	շինում, վարժապետ	պահում, աստիճան, պատիվ	տալիս: Ֆրանցուզ, նեմեց, ինգլիզ	որ	քո լեզուն	սիրում, գովում	են, քանի՞	պատիկ	դու	էլ	պետք	է	սիրես	ու	գովես: Քեզանից	չեմ	նեղանում, ա՛չքի	լույս, մեր բախտիցը	ժամանակն	էնպես	ծռվել	էր	մինչև	հիմա, որ	մարդ	իր	գլուխը	չէ՛ր	կարում	պահիլ, ո՞ւր	մնա՝ լեզվի դարդը	քաշիլ: էս	ա	պատճառը, որ	մեր	նոր	լեզվի	կեսը	թուրքի	ու	պարսից	բառ	ա: Բայց	սրա	դեղն	էլ	հեշտ	ա, քիչ-քիչ	կարելի	ա	իստակել, երբ	որ	ազգը	ուսումն	առնի	ու	իր	լեզվի	բառերը	քիչ-քիչ	հասկանա: էս	էլ	հերիք	ա, որ թուրքի	լեզուն, որ	իրանք	թուրքերը	չեն	գրում, միմիայն	խոսում	են, ու	մեզանից	որքան	բռի	են	ու	կոպիտ, բայց	էլի էնքան	ա, նրանց	լեզվի	համն	ընկել	մեր	ազգի	բերանը, որ	խաղ, հեքաթ, առակ	թուրքերեն	են	ասում, իրանց լեզուն	թողում, պատճա՞ռ. չունքի	սովորություն	ա	ընկել: Ազգին	անհավատ	են	կանչում, լեզուն	սիրում, զարմանալու	չէ՞: Ախր	ո՞վ	ա	լսել, թե	ծծմոր	կաթը	մոր	կաթիցը	լավ	ըլի: էսքան	խառը	լեզվի	հետ	դու	էլ	որ	քո իրոքուլիվաթսան, մրոքուլիվաթսան	ես	խառնում, ախր	դրանից	ի՞նչ	համ	դուս	կգա: էլ	ավետարան, գիրք, ժամասացություն	ի՞նչ	կհասկանաս: