Գիտենք, որ պահը գա, Ղազախստանը նույնպես ատամ ցույց կտա: Մյուսներին թողնենք մի կողմ, իսկ Հայաստանն այսօր էլ այլընտրանքներ ունի և ճկուն արտաքին քաղաքականություն վարելու հնարավորություն ու պայմաններ: Իհարկե, լավ կլիներ, որ մենք մնայինք քարտուղարությունում, մինչև մեր ժամկետի ավարտը, բայց մեծ հաշվով դա «եղանակ» չի ստեղծում: Այստեղ կարևորն ստեղծված իրավիճակից օգուտներ քաղելն է, նոր այլընտրանքներ մշակելը, մանավանդ մեր վարչապետն ի սկզբանե հայտարարել էր, որ Հայաստանը վարելու է հայաստանանպաստ քաղաքականություն: Մտքովս նոր անցավ. Լուկաշենկոն չլինի՞ Փաշինյանից է քաղաքականություն սովորում: Ի դեպ, դեռ մայիսին, երբ Նիկոլ Փաշինյանն ստանձնեց ՀՀ ղեկը, արդեն պարզ էր՝ փոփոխություններ են լինելու տարբեր ուղղություններով: Որքան էլ վարչապետը հայտարարի, որ մեր արտաքին քաղաքականությունն անփոփոխ է, միայն ինքը իր տեսակով հնարավոր է իր ազդեցությունն ունենա իրավիճակների վրա: Դա նույնիսկ անկախ մարդու կամքից կարող է լինել. մարդու էներգետիկան հզոր ուժ է, կարող ես անգամ ոչինչ չանել, բայց ազդել: Սա նկատի ունենալով պիտի ուրախանալ, որ նախկին՝ լճացած, գորշ արտաքին շփումային դաշտից մեր երկիրը դուրս է գալու-գալիս, ոչ թե Ֆեյսբուքով մեկ սուգ բարձրացնել, թե՝ վա՜յ, Խաչատուրովի տեղը կորցրինք: Էլ ո՞նց կլիներ»: