Ճիշտ է, ժամանակներն այլ են. թուրքերն ու ադրբեջանցիներն ավելի ու ավելի են գլխացավանք դառնում շատերի համար, եւ ոչ միայն տարածաշրջանում: Բայցեւայնպես՝ ներկայիս գլոբալ փոփոխությունների շրջանում չի կարելի բացառել քաղաքական փոքրոգության գործոնը իշխանության տարբեր կենտրոնների միջավայրում: Նույնիսկ նախագահ Ալիեւի՝ Երեւան վերադառնալու ծրագրերի մասին հայտարարությունը կարող է լինել ինչ-որ մեկի «դաբրոն» նախապես ստանալու արդյունք: Հազիվ թե Ալիեւը հավատաց իր հզորությանը՝ դա այդ ազգի ավանդույթին հարիր չէ: Ի վերջո, հայտնի են թյուրքական ինքնության այլ հատկանիշներ. թուրքն ի վիճակի չէ պաշտպանվել, եթե իր թիկունքին ինչ-որ մեկը կանգնած չէ: 1990-ական թվականների ղարաբաղյան պատերազմն ակներեւաբար ցույց տվեց ադրբեջանցիների այդ յուրահատկությունը՝ հենց որ հայտնվեց վտանգը, ոչ ոք չպաշտպանեց իր բնակավայրը: Բոլորն անխոս ու միահամուռ կերպով աճապարեցին հեռու՝ անվտանգ վայրեր: