Մերօրյա պետություններում պետական կառավարումն էվոլյուցիոն զարգացման շնորհիվ վերաճել է հանրային կառավարման: 20-րդ դարի կեսերին քաղաքացիական հասարակության ձևավորման ալիքի վրա առաջ եկավ հանրային կառավարմ անըմբռնումը: «Հանրային կառավարում» արտահայտությունը համեմատաբար նոր է մտել շրջանառության մեջ՝ իբրև գիտական կատեգորիա, այն որակապես տարբերվում է «պետական կառավարում» հասկացությունից և մեկնաբանվում է տարբեր կերպ: Հանրային կառավարման համակարգի առանցքը պետական կառավարման համակարգն է, սակայն ժամանակակից պայմաններում հանրային կառավարմանն ակտիվորեն մասնակցում են ոչ միայն պետական և տեղական իշխանությունները, այլև հասարակական-քաղաքական կազմակեր-պությունները և զանգվածային լրատվական միջոցները: Հանրային կառավարման մեջ այս անուղղակի մասնակիցների առաջնային գործառույթը շահերի` կարգավորված կերպով ներկայացումն ու իրացումն է: Դա կարող է դրսևորվել որոշումների ընդունմանը մասնակցելու, պետական կառավարման մարմնի գործողությունները վերահսկելու կամ որևէ այլ ձևով: