Սմբատը, զզվանքը	զսպելով, շտապեց	անցնել «պատվավորների» սենյակը: Այդտեղ	էլ	ուտում	էին	ախորժակով, բայց արժանավայել, խմում	էին	շատ, բայց	ոչ	շտապով	և	ոչ	աղմկալի, ծիծաղում	էին, բայց	ցածր	ձայնով: Տեր-Աշոտ ազատամիտը	ոգևորված	խոսում	էր	ազգի, եկեղեցու	նորագույն	պահանջների	մասին: Նրա	ազատամիտ	հայացքները կատաղեցնում	էին	պահպանողական	Տեր-Սիմոնին, որ	առհասարակ	ատելով	ատում	էր	իր	երիտասարդ	պաշտոնակցին: Շուտով	նրանց	մեջ	սկսվեց	մի	թեթև	վիճաբանություն, որ	հետզհետե	տաքացավ: Բանն	այն	է, որ	յուրաքանչյուրն աշխատում	էր	փայլել	իր	գիտությամբ	հարուստ	սեղանակիցների	ուշադրությունն	ու	համակրանքը	գրավելու	համար: Այնինչ` հարուստները	լսում	էին	վիճաբանությունն	արտաքուստ	ուշադիր, իսկ	մտքով	զբաղված	իրենց	գործերով	և Մարկոս	աղայի	թողած	հարստությամբ: Մեկը	նավթահոր	էր	փորել	տալիս	և	երեկ	խողովակը	ծռվել	էր	հորի	մեջ, մյուսի գործակատարը	գողություն	էր	արել, երրորդը	վաղը	պիտի	բանկից	ազատեր	իր	մուրհակները, մի	ուրիշն	էլ	մտածում	էր արդյոք	լավ	չի	լինիլ, որ	ինքն	էլ	իր	հանքում	գետնի	տակով	խողովակ	անցկացնելով, հարևանի	նավթը	գողանա, ինչպես ասում	էին	ոմանք: Մի	խոսքով	ոչ	մեկը	գլուխ	չուներ	Տեր-Աշոտի	լուսավոր	գաղափարները	լսելու...