Վարդանի դեպքում լրիվ ուրիշ պատկեր էր։ Ընթերցանությունն ու ստեղծագործությունը նրան հեռու էին տանում, իսկ երբ երազում էր, Արուսյակին թվում էր, որ նա հեռանում էր մի աշխարհ, որի մասին ինքը պատկերացում չուներ։ Վարդանը տարբերվում էր իրենից, իր ճանաչած բոլոր տղամարդկանցից և, անկասկած, դա էր, որ նրան այդքան գրավիչ էր դարձնում իր համար։ Նրանց բաժանող պատնեշի պատճառը նրա կրթվածությունն ու լայն մտահորիզոնը չէր, քանի որ նա պատրաստակամորեն կիսում էր գիտելիքները ուրիշների հետ, իսկ Արուսյակն իր մտքի ճկունության շնորհիվ շուտ էր սովորում։ Ոչ, նրանց բաժանում էին հիշողություններն ու զգացմունքները, որոնք հին, սակայն կենդանի էին Վարդանի հոգում, և որոնց ինքը երբեք չէր հաղորդակցվելու։ Եվ այդ տևական ինքնամփոփման պահերի հետևանքով Արուսյակը զգում էր, որ նա օտար էր մնում իր ներքին աշխարհին։