Երկու հանդիպում՝ մեկ տարվա ընդմիջումից հետո՝ նույն գեղանկարչի հետ։ Երկուսն էլ աշնանային Երեւանում, երկուսն էլ նույն՝ Աբովյան-13 ցուցասրահում եւ նույն 15.00 ժամին. Արեգ Էլիբեկյանը երեւանյան առաջին անհատական ցուցահանդեսից հետո, երբ մեկնում էր Կանադա, դեռ չգիտեր, որ մեկ տարվա ընդմիջումից հետո վերադառնալու է իր ծննդավայրը։ Եւ գալու է նոր՝ «Փարիզ-Երեւան» վերտառությամբ ցուցադրությունը ներկայացնելու։ Խորագրի ընտրությունը պատահական չէր՝ քանի որ նկարչի ստեղծագործական կենսագրության համար երկու քաղաքներն էլ կարեւոր նշանակությամբ են առանձնանում. «Երբ առաջին անգամ Փարիզ գնացի հայրիկիս հետ, ստեղծագործական մեծ ներշնչանք ունեցա։ Փարիզը գերեց։ Ամեն-ամեն ինչ դառնում էր թեմա՝ քաղաքի փողոցները, Սենայի կամուրջները, գետի՝ թափանցիկ կամ պղտոր հոսքը խախտող նավակները, արագ ու անշտապ քայլքով ինչ որ տեղ գնացող ուրախ եւ մտահոգ, ջահել ու ահել մարդիկ, սրճարաններում աշխույժ զրույցի բռնված սիրահար զույգերը… Ուզում էի աչքիս տեսածն ու զգացողություններս վերծանել արտահայտել կերպարվեստի լեզվով»։ Ոչ միայն փարիզյան, այլ մինչ այդ եւ հետագայում նկարիչը ստեղծում է գործեր, որոնք ռոմանտիկական սուբյեկտիվիզմի արտահայտություններ կարող են դիտվել աշխարհի ներկա տագնապալից համապատկերում, ուր կյանքի իրականության մաս են դարձել սարսափելի դաժանությունները, նյութապաշտությունից ծնվող տգեղ, այլանդակության հասնող աղավաղումները։ Արեգի ստեղծագործությունները աշխարհը քայքայող այս իրողություններից մարդկանց հայացքը «շեղելու» եւ նույն աշխարհը գեղեցկացնող երեւույթները մոռացության չմատնելու հրավեր է։ Նկարիչը իր ստեղծագործությունների թեմա է դարձնում բնության պոռթկուն շքեղությունը եւ կյանքի հանդարտ ռիթմը պահող մարդուն, նաեւ մարդկային ժեստերը։ Երկու տարբեր, նույնիսկ հակադիր իրողություններ, որոնք արվեստագետի գեղանկարչության մեջ համատեղվում, բայց չեն միաձուլվում։ Եւ դիտողին տեղափոխելով անեղծ մի տարածություն, հուշում են, որ ամեն ինչ չէ, որ կորսված է ու մեծ ցանկության ունենալու դեպքում դեռ կարելի է պահպանել հավատն ու անդորրն աշխարհի։ Սրա հետ միաժամանակ գույների հրաշալի ներդաշնակությամբ ստեղծված գործերը ներքաշելով, տանում են օտար, անծանոթ եզերքներ, որտեղ հայտնվելով, հեղինակը փորձել է «բացահայտել» այն առեղծվածը, որ տվյալ վայրն է առաջարկել։ Հեռավոր քաղաքներից առնված այդ պատկերներն իմացության սահմաններ ընդլայնելու հետ, խոր ու տեւական ազդեցությամբ են տպավորվում։ Արվեստների կենտրոն համարվող Փարիզում ներկայանալն ամեն մի նկարչի երազանքն է, իսկ Արեգ Էլիբեկյանի համար այն իրադարձություն դարձավ, քանի որ 1993-ին, այստեղ բացվեց նրա անհատական առաջին ցուցահանդեսը։ Մոնրեալ քաղաքում ապրելով, դեռ չէր գրավել տեղի պատկերասրահների տնօրենների կամ արվեստասերների ուշադրությունը։ Պատճա՞ռը. «Իմ երկչոտությունն էր, օտար երկրում հայտնված մարդուն ինքնավստահություն ձեռք բերելու համար ժամանակ է պետք։ Փարիզում ինչպես ստեղծագործելը, այնպես էլ ցուցահանդեսը, մի տեսակ ինքնաբուխ ստացվեց»։ Երեւանում բավական ուշացումով առաջին անհատական ցուցահանդեսն ունեցած նկարչի նոր գործերով հայրենիք գալը, կարելի բնորոշել ֆրանսիացի բանաստեղծի խոսքերով՝ «երկիրը կա, գոյություն ունի եւ «ներկայություն» բառն ունի իր իմաստը» ։ - Հավանաբար նաեւ կուտակումների արդյունք է։ Երեւանը իմ քաղաքն է, գեղեցիկ քաղաք է ու թեեւ շատ մեծ փոփոխությունների ենթարկվելով, «ինչու՞» հարցին տեղիք տվող շատ երեւույթներ կան, այդուհանդերձ այն չի կորցնում իր հմայքը։ Բացի այդ առաջին ցուցահանդեսն իմ բավական լավ ընդունելության արժանացավ։ Մի հանգամանք, որը համարձակություն տվեց երկրորդ անգամ ներկայանալու։ Մանավանդ որ, մեր քաղաքի, մեր երկրի մասին «պատմող» նոր գործեր էի արել՝ տպավորություններ, էսքիզներ, մտապահված պատկերներ, որոնք Մոնրեալում մոտ 45 գեղանկարով ամբողջացվեցին։ Թեպետ ժամանակին շատ եմ նկարել Երեւանը, բայց ներկայացված գործերում այսօրվա Երեւանն է: Ես չեմ ուզում տգեղ երեւույթները, ճարտարապետական ձեւախեղումները, քաղաքաշինության աղավաղումները ստեղծագործական թեմա դարձնել։ Հուսով եմ, որ կգա մի ժամանակ, երբ մեր իշխանությունները կանդրադառնան այն սխալներին, որոնք թույլ են տվել քաղաքապետարանի պատասխանատուները եւ պարտադիր կշտկվեն թույլ տրված սխալները։ Հիմա թե՛ տեղացին, թե՛ եկվորը Երեւանից իրարամերժ տպավորություններ են ստանում. ի՜նչ բավականություն, ի՜նչ հաճույք է, օրինակ Գաֆէսճյան կենտրոնի կանաչապատ ու ծաղկազարդ տարածքում զբոսնելը։ Հրաշալի միջավայր է։ Մինչդեռ օպերայի շենքի մերձակա տարածքը տխուր, շատ տխուր տպավորութոյւն է թողնում։ Հոյակերտ շինությունն, ասես օկուպացված լինի սրճարաններով։ Սրճարանը լավ բան է, բայց ամեն ինչ չափի մեջ է գեղեցիկ։ Ես գրեթե վստահ եմ, որ մի օր անճոռնի բոլոր կցորդումները կհանվեն, մանավանդ որ ներկայիս շինությունները հիմնականում բետոնե կառուցապատումներ են եւ քանդելը հեշտ է։ Եւ կանաչապատելով, նոր ծառեր տնկելով Օպերայի հրապարակը, ուրեմն Երեւանի կենտրոնը նոր կյանք, նոր շունչ կստանա… Արեգ Էլիբեկյանի փարիզյան շարքը կազմող նկարները գունային սքանչելի համադրությամբ ստեղծված ավարտուն նովելներ են, որոնց բովանդակության ծանոթանալիս նորանոր մանրամասներ ես հայտնաբերում։ Նկարիչը, ասես ընկղմվում է Փարիզի բազմաբարդ ու բյուրավոր հանգույցներում ու գույների սեփական համակարգումով ներկայացնում եզակի քաղաքի, եզակի միջավայրը եւ այդ միջավայրում (հիմնականում պուրակներում, փողոցերում, փակ ու բացօթյա սրճարաններում նաեւ Սենայով եզրագծված տարածքում), ծավալվող գործողությունները։