Ժողովրդական այս ասացվածքը, որ և ասողին է վերբերում և լսողին, նշանակում է ամեն մի խոսքից պետք չէ շատ ոգևորվել, և ամեն ասված բան էլ պետք չէ հերոսական պաթոսով հնչեցնել: Ամեն դեպքում դժվար է գտնել մի այլ ասացվածք կամ թևավոր խոսք, որ այսքան կբնորոշի ներկա իրողությունները: Ասել մի բան, բայց անել ճիշտ հակառակը, կամ ասել մի բան, խոստանալ և մոռանալ խոստումդ: Սա աստիճանաբար ողջ քաղաքական վերնախավի վարքում ասես կանոն է դարձել և այլևս մարդկանց չի զարմանցնում: Այսինքն լսելիս ոգևորված բեղ ոլորող էլ չկա: Այ ասելիս՝ ուրիշ բան: Սկսած միջին կարգի չինովնիկից մինչև առաջին դեմքեր այլևս հարկ չունեն մտածելու իրենց խոսքի ու խոստման արժեքի մասին: Տված խոստումը չպահելու կամ դրան տրամագծորեն հակառակ գործելու ցանկացած դեպքի վերաբերյալ այնքան «յուղալի», բայց լպրծուն բացատրություններ, պատճառաբանություններ ու հիմնավորումներ են տրվում, որ թվում է, թե մեզ բոլորիս հիշողությունից զուրկ զոմբիների տեղ են դնում: Կասեն՝ խոստումը քաղաքական կատեգորիա չէ: Այդ դեպքում հասկանալի չէ, թե առհասարակ ինչն է քաղաքական կատեգորիա: Երբ սեփական խոսքի պատիվն ու կշիռը անկարևոր են դիվանագետի համար, դեռ մի կերպ կարող ես ընկալել: Մարդ էր, դիվանագիտական տեսանկյունից գուցե նպատկահարմար էր ասել ու հայտարարել մի բան, բայց անել մեկ այլ բան: Սակայն լրիվ ուրիշ տպավորություն է, երբ նույն բանն է անում քաղաքական, պետական գործիչը, կուսակցապետը, գործարարը, չինովնիկը, մտավորականը, բժիշկն ու առևտրականը: Հայերս պատիվ բառին զուգահեռ կամ դրանից էլ ավելի հաճախակի սիրում ենք օգտագործել թասիբ օտարալեզու բառը: Ահա այդ թասիբ կոչվածի աղետալի պակասն է այսօրվա մեր իրականության ամենաբնորոշ հատկանիշը: