Ահա այսպիսի միջավայրում էր զարգանում նոր թուրքական մեդիան, երբ 2002թ. իշխանության եկավ Արդարություն և զարգացում կուսակցությունը (ԱԶԿ)։ Սկզբնական փուլում Էրդողանը և իր թիմակիցները հենվում էին Ֆ. Գյուլենի մեդիա ցանցի վրա և բավական հաջող քարոզում էին իրենց տեսլականները։ Պատահական չէ, որ այդ ժամանակ Թուրքիայում ամենամեծ տպաքանակ ունեցող պարբերականը գյուլենականներին պատկանող «Զաման» (Zaman) օրաթերթն էր, որը իշխանության գլխավոր խոսափողն էր (ինչպես հայտնի է, «Զամանը» փակվեց գյուլենականների դեմ սկսված արշավի շրջանակներում)։ Սակայն երբ 2010-ականներից Էրդողանը և ԱԶԿ-ն ուժեղացրին իրենց ավտորիտար նկրտումները և բացահայտ սկսեցին հանդես գալ որպես միանձնյա իշխանություն, թուրքական մամուլը հայտնվեց Էրդողանի թիրախում։ Մեդիա ռեսուրսները աստիճանաբար սկսեցին անցնել այն բիզնես ընկերություններին, որոնք մոտ հարաբերություններ ունեին Էրդողանի և իր թիմակիցների հետ։ Տարիների ընթացքում Էրդողանը կարողացավ իր ուղղակի և անուղղակի վերահսկողության տակ վերցնել թուրքական ԶԼՄ-ների 2/3-ը։ Ընդ որում այդ վերահսկողությունը ենթադրում էր ոչ միայն նախկինում ընդդիմադիր պարբերականների խմբագրական քաղաքականության փոփոխություն, այլև անցանկալի ու անվերահսկելի լրագրողների, խմբագիրների լռեցում, ազատազրկում, բռնագաղթ, պարբերականների փակում։ Այս միջավայրը խստացավ 2013 թվականից հետո, երբ գյուլենականների հետ սկսված հակամարտության արդյունքում գյուլենական ամբողջ մեդիացանցը անցավ իշխանություններին, և սաստկացավ 2016թ. զինվորական հեղաշրջման փորձից հետո սկսված արտակարգ ռեժիմի պայմաններում (համաձայն TurkeyPurge.com-ի տվյալների՝ 2016-2018թթ. փակվել է 189 մեդիա ռեսուրս, ձերբակալվել՝ ավելի քան 300 լրագրող)։