Ստեղծագործական խմբով 2004-ին նկարահանած «Իմ որդին հայ պիտի լինի» վավերագրական ժապավենը տեղ գտավ Կանադայի ազգային կինոկենտրոնի ֆիլմադարանում: Հաջորդ տարվա ապրիլի 24-ից Լոս Անջելեսի հայկական հեռուստաալիքներն սկսեցին մշտապես ցուցադրել Գուդսուզյանի ֆիլմերը: «Goudsou» ստուդիան, «տեղական պահանջները» բավարարելուն համընթաց, համարձակվեց զարգացնել հայկական թեման: Շուրջ 250 հեռուստաֆիլմերի փորձառությամբ կարողացավ Հայաստանում նկարահանել ազգայինը խորհրդանշող անզուգական 5-6 կինոպատում: Հողի աշխատավորի երգն ու պարը, հումորաշաղախ ասքն ու թատերականացված ծեսը, մոգական խաչքարն ու կիսավեր մատուռը, ձեռագործ գորգն ու ծաղկած ծիրանենին, Սևանա լիճն ու երկնասլաց բարդին բազմերանգեցրին հայկական զգացողությունները: Բուժքույր Ռուզաննա Ավետիսյանի ազգագրական երգին միախառնվեցին Մայր աթոռի երկձայն հոգևոր երգչախմբի տիրամեծար պատարագի, Լոռու մարզի 30-ամյա ազգագրական երգչախմբի աշխարհիկ խաղիկներին` Ռոբերտ Մլքեյանի խմբավարությամբ Սաղմոսավանքում արական երգչախմբի կողմից Սահակ Պարթևի ու Մեսրոպ Մաշտոցի երաժշտալեզվով հնչեցվող երկնառաք աղոթքի այլաթրթիռ ելևէջները: Դուդուկի, դհոլի ու զուռնայի նվագակցությամբ Ալաշկերտի շուրջպար բռնած Վարդանյան քույրերից էապես տարբեր իրենց հայկական զգացողություններով համակեցին Սոֆի Դևոյանի «Պարի և հոգու» թատրոնի նորօրյա նաիրուհիները: Լավաշ հացի անուշ բուրմունքով պարուրվեցին Սբ. Հռիփսիմեում մկրտվող սփյուռքահայ մանուկները, հաշմված արցախյան ազատամարտիկը, կարմրահանդերձ լարախաղացը, խաչքարագործ Հրաչ Կարապետյանը, թառահար Տիգրան Դեմիրճյանն ու ժողովրդական նկարիչ Հակոբ Հակոբյանը: «Ես ալ չգիտեմ, թե ինչ կնշանակե հայ,- քանիցս կրկնում է նշանավոր հայ տարագիրներից այս մեկի հախուռն պատասխանը Հակոբ Գուդսուզյանը` ասես բարձրաձայն մենախոսելով։- Բայց ես հայ եմ հազարավոր տարիների պատմությամբ: Բնությո՛ւնը որոշած է, որ ես հայ եմ: Դուն հայ ծնած ես, և քո ծնողները քեզմե 5 հազար տարի առաջ են եղել: Ինչպե՞ս կրնանք մեզի կորսնցնել»: