Ամպամած եղանակին կես ժամից ավել սպասում եմ անփոխարինելի 90 համարիս, որի հետ դեռ մի ժամ ճամփա պիտի գնամ… սովոր եմ այս երթուղայինին երկար սպասել… 20 րոպեն մեկ են ժամանում: Բայց այսօր ռեկորդ սահամնվեց 😀 Կանգառում անցկացրածս 40 րոպեում երեք 38 հայացքով ճանապարհեցի: Ես երթուղաինը տեսնելուց հատկապես էի ջղայնանում. 2 օր առաջ էր, որ մի էսքան էլ սրան սպասեցի ու այդպես էլ չժամանեց: Անձրևն էլ գնալով ուժեղանում էր… կալաբոկիս ասած “կռուպնի” կաթիլներով էր գալիս 😀 քիչ անց արդեն կատաղած կարկուտից ծվարել էինք կանգառում: ՈՒ… հրաշք…. Կարկուտի կուլմինացիոն պահին կանգառած երթուղայինների շարքի վերջում չարաբաստիկ 90-ն էր… Դե արի ու վազի… էտ ինչ առվակներ էին հոսում ոտքիս տակով… մի խոսքով 2 մետրում հասցրի նենց թրջվել, որ ամբողջ մի ժամ ճանապարհին չորանում էի: