Մաքսիմը գոհ է, հպարտ: Ասում է' «արի գնանք մեր տուն, մի քիչ կհանգստանաս, հաց կուտենք»: «Սովա՞ծ ես»,-հարցնում եմ Մաքսիմին: Ասում է.«Չէ, հենց-նենց եմ ասում»... Մաքսիմը խորհուրդ է տալիս.«Կրակոցների ժամանակ գիտե՞ս' չպիտի գլուխս կորցնես: Առաջին պահին, հա, իրար ես խառնվում: Հետո, սովորել եմ, մի քանի հատ խորը շունչ եմ քաշում ու սկսում մերոնց նայել, թե ուր են: Հա, էդպես ա, բա հո մենակ քո՞ մասին չես մտածելու: Որ էդպես լինի' գնդակը կզգա, կգա ու հենց քեզ կկպնի: Լուրջ եմ, է, ասում»: