«Է է՜ է՞ս… ճղոպրուտի՞ն։ Էդ տափը երեկ-մյուս օր ենք անտառիցը խլել։ Մենք մի տափ չենք ունեցել, քե մատաղ։— Ծերունին, որ անկողնու մեջ էր թաղել հայացքը, ինձ է նայում, և տեսնում եմ նրա շատ կենդանի, տարիքից շատ ջահել աչքերը։— Մի տափ չենք ունեցել, է՜, էն ղոչի տափը որ խլեցին, ելանք թազա մեկ էլ ճղոպրուտը բացեցինք»։