Այդ օրվանից նա ինձ ատեց, քանի որ թզուկի մեջ ուրիշ զգացում չկա, ատելությունից բացի, նրա մոտ սերը, բարությունն ու ուրիշ հատկանիշներն արտահայտվում են հենց այդ ձևով: Այդ ատելության համար մի կարևոր պատճառ էլ կար. դա նրա կնոջ` Էլդնայի արտառոց երկար քիթն էր, որն այնքան մեծ էր, որ այդ տիկնոջը գցում էր հավասարակշռությունից, մինչև որ Լոնդոնում այն կտրեցին: Այժմ այդ քիթը բրիտանական թանգարանի զարդերից է, իսկ Էլդինայի մոմե արձանը կարող եք տեսնել այն հանրահայտ տիկնոջ (այս պահին անունը լավ չեմ հիշում, կարծեմ Տյուսո) հռչակավոր մարդկանց թանգարանում: Էլդինան այստեղ կանգնած է վեհաշուք, իսկ քիթն հենված է Ջորջ Հարիսոնի կիթառին: Այս մանրամասները գուցե և պետք չեն, բայց չէ որ նման երևույթները մեր փոքր ժողովրդի զարդն են կազմում, նրա հպարտությունը: Թեկուզ և այն, որ այսօր, երբ մեր բազմաչարչար ազգն անկախություն է ստացել, մենք կարող ենք արդեն ազատորեն մեր թզուկներին արտահանել ուրիշ երկրներ, որտեղ նրանց պակասը խիստ զգացվում է: