Կա մեկ ռեսուրս, որն անսպառ է. ամեն մի թուրք խորապես համոզված է, որ ինքը միշտ կարող է հասնել նպատակին՝ ծառայելով ուժի որեւէ ազդեցիկ կենտրոնի: Թրքալեզու ժողովուրդների (մասնավորապես՝ թուրքերի եւ ադրբեջանցիների) կազմավորման ողջ պատմությունը հաստատում է կարծիքը, որ այդ ժողովուրդների առանցքային քաղաքական սկզբունքը եղել եւ մնում է ուժեղ խաղացողին որեւէ ծառայություն մատուցելը, ինչի դիմաց նրանից ակնկալելով «կամայականության» թույլտվություն կամ լռելյայն համաձայնություն ցանկացած անօրինություն կատարելու: Թուրքն առաջ է գնում՝ միայն ստանալով հրավերը, ինչպես նաեւ համոզված լինելով, որ իր կոնկրետ հակառակորդի ձեռքերն ինչ-որ մեկի կողմից կապկպված են: Իսկ այդպիսի քաղաքականության արդյունավետության հանդեպ վստահությունը գալիս է այն համոզմունքից, որ «զորեղներն այս աշխարհի» մի օր կկռվեն իրար դեմ կամ կգժտվեն եւ ստիպված կլինեն դիմել թուրքի ծառայությանը: Էրդողանի ակնարկը, թե «միշտ չէ, որ հաղթում են ուժեղները», հենց այդ համոզմունքն է արտահայտում: Իհարկե, հաճախ հաղթում են նրանք, ովքեր միշտ պատրաստ են անգնահատելի ծառայություն մատուցել կողմնակի մեկին: Դրանում համոզվելու համար բավական է աչքի անցկացնել մոտ ու հեռու տարիների բազմաթիվ փաստեր: