Տամբուր	մայորը	թոփուզը	պտտեց, սալդաթները	կարգ	ընկան, մուզիկեն	իր	կսկծալի	ձենն	սկսեց, սև	ձիանոնց	գլուխն	ու	դագաղի	ծերն	երևեցան, ու	գեներալ, աֆիցեր՝ Ներսես	սրբազանին	մեջ արած, դուս	Էկան. ոտը	շարժիլն	ու	սգի	ձենը	մեկ	էլավ: Հազար	բաշից, հազար	կտրից	աչք	էր, որ մրմնջում	էր. սիրտ	էր, որ	էրվում, մղկտում	էր. բերան	էր, որ	ա՜խ	քաշելիս՝ քարերն	էլ	հետը	ա՜խ էին	քաշում, սզլթում: