Ո՛վ	էս	սհաթը	Երևան	էր	մտել, հենց	կիմանար, թե	ջրհեղեղը	նոր	ա	էկել	աշխարհս	քանդել: Ապարան	դառել	էր մարդի	ղասաբխանա: Օր	չէ՛ր	ըլում, որ	սարից, չոլից	մարդ	չի՛	բռնեն	ու	Հասան	խանի	առաջը	չբերեն: Ամեն	գլուխ բերող	նրա	աջու	ձեռն	էր	դառնում, փեշքաշի	տուտը	Ղարս	էր	հասել: Առանց	մարդ	սպանելու	մեկ	օր	աչքը	չէ՛ր կպցնում: Տեղիցը	վեր	կենալիս, նամազը	պրծածին	պես, առաջին	գործն	էն	էր, որ	ջրատար, մոլորած	եսըրների, որ էստեղ-էնտեղ	ճանկում, բերում	էին, կամ	աչքըները	հանի, քիթ	ու	պռունկը	կտրի, կամ	ոտն	ու	ձեռները	կտրիլ	տա, կամ	կտրատած	ձեռները	դաղած	եղի	պղնձի	մեջը	կոխիլ	տա, որ	արինը	կտրվի, կամ	նրանց	սաղ-սաղ փառչալամիշ	անի: Նաղի	խանի	ու	Օքյուզի	ղոչաղ	ծառեքը	հրաշք	էին	գործում: