Ինչպես տեսնում ենք, առկա է գրական մի պատկառելի ժառանգություն, որն ինքնին արժանի է ուսումնասիրության՝ մասնավորապես արցախյան գրականության պատմության եւ նրա զարգացման հեռանկարների տեսակետից։ Այստեղ խնդիրն առնչվում է Վարդան Հակոբյանի բանաստեղծության պոետիկայի քննությանը՝ ուղեկից ունենալով ինքնաճանաչման իր իսկ սահմանումները։ Ի դեպ, ասեմ, որ նա տիրապետում է բանաստեղծության գիտությանը եւ իր էսսեներում ձեւաբանել է միանգամայն հետաքրքիր ու ինքնատիպ հայացքներ տաղաչափական արվեստի եւ բառի գեղագիտության վերաբերյալ։