Մե­ծա­նուն հայ գիտ­նա­կա­նը իր ե­տին թո­ղեց նաեւ եր­կու հիմ­նա­կան աշ­խա­տա­սի­րու­թիւն­ներ, ո­րոնք բազ­մա­թիւ հրա­տա­րա­կու­թեանց ար­ժա­նա­ցած են եւ ի­րենց բնա­գա­ւա­ռին մէջ կը նկա­տո­ւին դա­սա­կան ար­ժէ­քով գոր­ծեր։ Ա­ռա­ջի­նը 1883ին լոյս տե­սած «­Բիւ­րեղ­նե­րու քի­միա­կան բա­ղադ­րու­թեան եւ ա­նոնց քի­միա­կան ու ֆի­զի­քա­կան յատ­կու­թիւն­նե­րու կա­պը» ա­նու­նով աշ­խա­տա­սի­րու­թիւնն է։ Երկ­րոր­դը` «­Բիւ­րեղ­նե­րու ֆի­զի­քա­կան քի­միան» կը կո­չո­ւի եւ լոյս տե­սած է 1893ին։