Մինչ Կոլոնատայում Սկալոկիելայի նկուղներում մշակվում էր 600 տոննա մարմարը, Ջիլմա Մադեռան հասնում է Կարարա: Հմայիչ և ստեղծագործական հարուստ փորձ ու հմտություն ունեցող մի արվեստագետ, որի անունը կարիբյան կորած ցեղերի լեզվով նշանակում է վայրի խոլորձ: Տարի ու կես (մինչ 1958թ. օգոստոսը) նա Քրիստոսի կերպարի վրա աշխատում էր օրեկան 16 ժամ: Կուբացի Արտուրո Հեկտորի գրավոր հավաստմամբ. «Ջիլմա Մադեռան տեղափոխվել է Կարարա, ուր ծնվում են մոլորակի ամենագեղեցիկ արձանները: Սպիտակ մարմարը, որի մասին երազել էր, մշակվել է, և այժմ նա քանդակում է Քրիստոսի արձանը: ….Օր ու գիշեր Մադեռան բանվորների մոտ է, փոխում է չափերը` ծավալի և ստվերի թեորիային համապատասխան: Մարմարե մարմինը ձև է ստանում: Մարդկային ձեռքով պատրասատված կտորները վեր են հանվում վերամբարձ կռունկով, ամրացվում…»: Նույն այդ ժամանակահատվածում` 1957-1958թթ.-ին, Կուբայում հեղափոխական գործողություններ են ծավալվում. Ֆիդել Կաստրոն և Չե Գևարան գրավում են կղզին: