«Նորք»ի դի­­մագ­­րա­­­ւած առա­­ջին դժո­­ւարու­­թիւննե­­րէն մէկն ալ հա­­յերէն տա­­ռատե­­սակ­­նե­­­րու հար­­ցը կ՚ըլ­­լայ։ Հասկնա­­լի է. 1988-ին հրա­­տարակ­­չա­­­կան աշ­­խա­­­տանքնե­­րը դեռ նոր սկսած էին հա­­մակար­­գի­­­չով կա­­տարուիլ, տա­­ռատե­­սակ­­նե­­­րը այ­­սօ­­­րուան պէս թա­­փած չէին կայ­­քէ­­­ջերուն վրայ։ Կո­­պէլեան ու գոր­­ծա­­­կից­­նե­­­րը երբ կը մտա­­ծէին լու­­ծում մը գտնե­­լու մա­­սին, Քա­­լիֆոռ­­նիայէն Ալա­­ճաճեան անուն անձ մը իրենց կը վա­­ճառէ քա­­նի մը տա­­ռատե­­սակ, զորս կը բա­­րելա­­ւեն ու կը ստեղ­­ծեն «Նորք» հրա­­տարակ­­չա­­­տան յա­­տուկ տա­­ռատե­­սակ­­ներ, որոնք պի­­տի դառ­­նա­­­յին ստո­­րագ­­րութիւն, զայն իր նման­­նե­­­րէն զա­­տորո­­շող դրոշմ։ «Նոյ­­նիսկ քա­­նի մը տա­­ռատե­­սակ մենք ետ վա­­ճառե­­ցինք պա­­րոն Ալա­­ճաճեանին», կ՚ըսէ Յա­­կոբ ծի­­ծաղե­­լով։