Արևմուտին լուսավոր օրն ասես կորցնում էր իր բոլոր գույները։ Տաք իրիկունն իջնում էր դանդաղ` երազանքի պես, պատառ-պատառ. հետո մարում էին ձայները, խոր տրտմության մեջ վերջանում էին անվերջանալի օրվա գունեղ սարսուռները։ Եվ մանուկը, որ կորել էր փոշոտ ճանապարհներին, տուն էր վերադառնում որդան կարմիրի հազվագյուտ ու նորահայտ գեղեցկությունը վրան։