կորցնելուց հետո Բանու մորաքույրը չկարողացավ նրա հետ ապրել: Երբեմն հին տուն էր գնում, այդ տան յուրաքանչյուր տարրը դեժավյուով իմացող օտարերկրացու պես շրջում էր այնտեղ: Գնալիս միշտ ծիրանի չիր էր տանում ամուսնու համար, նրա ամենասիրած բանը: Գնալուն պես մի քիչ մաքրություն էր անում, պոկված կոճակևերն էր կարում, մի քանի կերակուր պատրաստում, հավաքում տունը: Շատ հավաքելու բան էլ չկար, որովհետև ամուսինը մաքրասեր մարդ էր: Մինչ Բանու մորաքույրն աշխատում էր, նա կողքին կանգնած հետևում էր: