Բայց	այդ	ի՞նչ	է: Այն	մարդը, որ	կատաղի	արտահայտում	էր	սրտի	թույնը, այժմ	բոլորովին	անհասկանալի	դարձավ: Թուլացած, ընկճված	նստեց	աթոռի	վրա, նայեց	մոլոր	հայացքով	Շուշանիկի	երեսին, դրեց	գլուխը	սեղանի	ծայրին	և հեկեկում	է: Այո՛, հեկեկում	է, ինչպես	երեխա: Այդ	արդեն	կոմեդիա	չէ, մարդ	չի	կարող	արհեստական	կերպով	այդպես արտասվել: Բայց	արտասուք	և	Միքայել	Ալիմյան — ի՜նչ	հակադրություններ: