Լինելով հայ կաթոլիկական եկեղեցու վարդապետ, Մ. Չամչյանցը հայոց քրիստոնեկան դավանանքի երկու ճյուղերի՝ Առաքելական և կաթոլիկական եկեղեցիների համագործակցության ջերմ ջատագովն էր: Այս գաղափարները նա արծարծել էր իր «Վահան հավատո, որում հաստատի ուղղափառություն Հայաստանեաց եկեղեցվո» տպագրված աշխատության մեջ: Այս գիրքը Վատիկանի հավատաքննության գերագույն ատյանը որակեց հերոտիկոսություն և 1818թ. այրեց խարույկի վրա: