Սակայն Գոդոն չի գալիս, և չի էլ գա, քանի որ նա իր խնդիրն արդեն լուծել է: "Նա ոչինչ չի անում, պարոն"-ը նշանակում է, որ Գոդոն այդ խնդիրը չունի՝ ժամանակը մեռցնելու, քանի որ նա իր "քաղքենիական" կոմֆորտ գոտում է այժմ. նա իր վրայից "ժամանակի հիվանդությունը" նետել է ողջ մարդկությանը, որպես մի համատարած ժանտախտ բոլորիս համար, և միգուցե հիմա վերևից վայելում է տեսարանը, որպես անձնական ողբերգությունը ապրած, սեփական խաչը Գողգոթա բարձրացրած մեկը, տեսնելով, թե մյուսները ինչպես կպայքարեն ժամանակի ձանձրույթի, այդ պարապուրդի դեմ: Եվ մենք հեշտությամբ կարող ենք նկատել, որ ովքեր առօրյան “լցնելու” խնդիր ունեն, (իսկ ինչպես տեսնում ենք, այդպիսի մարդիկ շատ են մեր կյանքում), բոլորը միմյանց հետ կապված են նույն տկարություններով ու թուլություններով: Այսինքն՝ կյանքի կանգուրդը համատարած է՝ միշտ ու ամենուր: Մենք մի՛շտ սպասելու ենք մեր ժամին, որը չգիտենք երբ է գալու, և այդ սպասումի պատճառովլ ամբողջ մեր կյանքը, որը բնավ էլ կարճ չէ, հանկարծ դառնում է մի ակնթարթ: Հետևություն. մեղավորը՝ սպասումն է: