Արա Աբրահամյանն անկեղծորեն ուրախանալու և հպարտանալու պատճառ ունի նման ուշադրության համար: Բայց Աբրահամյանը (եթե, իհարկե, հարկ համարի) նաև լուրջ մտորումների առիթ պիտի ունենա այս դեպքից հետո: Բանն այն է, որ նա իր ողջ գիտակցական կյանքի ընթացքում երբեք նման նամակ ու շնորհավորանք չի ստացել բուն հայրենիքից՝ Հայաստանից: Երբեք և ոչ ոք հարկ չի համարել Աբրահամյանին հիշել մեր ազգային տոների ժամանակ: Իսկ սա այլ բան չի նշանակում, քան այն, որ Արա Աբրահամյանը չի համարվել Հայաստան երկրով, նրա հարուստ պատմությամբ, յուրահատուկ հոգևոր ժառանգությամբ հպարտացող մարդ, մի բան, որը սիրով արել է օտար երկրում և արժանացել է գնահատանքի: Եվ ուրեմն կարիք չկա, որ ամեն առիթով նա հայտարարի, թե իր Հայրենիքի նվիրյալ զավակն է: Ռուսաստանում այդ բանը կարող է հանգիստ ասել, որովհետև դա փաստում են ուրիշներն էլ, ընդհուպ Պուտին: