Եվ առաջին անգամ հետախույզները նրան ու Մելիք պապին են հանդիպել այս ձորում։ Երկրաբանները որոնել են, քանդել, ծակել: Սիրամարգ նանը չի հասկացել, թե ինչ են անում, բայց ուրախացել է նրացով ու միշտ հացավորել է նրանց։ Սիրամարգ նանը չի հասկացել, թե ինչ են անում նրանք, բայց նրանց շորերն է լվացել, մերություն արել նրանց։ Հետո շատացել են նրանք։ Նրանց գործիքներին պահակ է դարձել։ Հետո հիմնարկ է ստեղծվել, ու այդ հիմնարկի համար ինքն էլ է սկսել ճամփա շինել «էս ջանովս, ու հիմա ընչի՞ տեր եմ»։ Արամ կար նրանց մեջ, Արփիար կար, նրանց ջոջը՝ Բաբկեն Վարդապետյանը, էստեղից գնաց Մոսկվա, էնտեղից նամակ-ներ գրեց, նոր տարիներ շնորհավորեց, ու ամեն նամակի վերջում՝ նանի ջան, քեզ նման մայր չեմ տեսել, գրեց։ Գործարանն էլ, որ կառուցեցին, լավ էին նայում։ Գիտեին, պետքական կին է, նայում էին։ Հիմա չէ, աչքից հեռու են թողել այս կնոջը… Ինը երեխա իր մերն է բերել, ինքն է մնացել, ինը երեխա ինքն է բերել, Մեխակն է մնացել.