— է՛ս	վախտին, է՛ս	հալին՝ աջա՜բ-աջա՜բ, Ա՛ղասի	ջան, խե՛ր	ըլի, — ձեն	տվեց	աղա	Ն., որ	նրա հետ	միասին	տարերով	հաց	էին	կերել, ու	ուրախ-ուրախ	դուռը	բաց	արեց, ձիանը	ներս	քաշիլ տվեց	ու	ղոնաղների	ձեռիցը	բոնեց, տարավ	սաքուն: