Երբ կը խօ­սինք լու­ծում­նե­րու անհ­րա­ժեշ­տու­թեան մա­սին, ան­մի­ջա­պէս դէմ յան­դի­ման կը գտնո­ւինք կա­րե­ւոր հար­ցի մը. գա­ղա­փա­րա­կան ի՞նչ հիմ­նա­ւո­րում­ներ պի­տի ու­նե­նան այդ լու­ծում­նե­րը: ­Լու­ծում տա­լը պէտք չէ նմա­նի ծա­գած հրդեհ մը պար­զա­պէս մա­րե­լու ճի­գին՝ ինչ­քան ալ անհ­րա­ժեշտ ըլ­լայ ա­տի­կա: Այլ՝ ստեղ­ծել հա­մա­կարգ մը, մի­ջա­վայր մը, որ հիմ­նո­ւած ու կա­ռու­ցո­ւած ըլ­լայ ան­խու­սա­փե­լիօ­րէն ծա­գե­լիք հրդեհ­նե­րը կան­խար­գի­լող մտա­ծո­ղու­թեան վրայ: