Երևանու	բե՛րդն, Երևանու	բե՛րդն, ուր	որ, քանի	Հայոց	թագավորությունը	իր	աշխարքիցը	ձեռք վերցրեց, ու	քրիստոնեությունը	դառավ	Հայոց	ազգի	հույսն	ու	ապավենը, ու	երկնից արքայությունը, ու	պարսիկ, օսմանցիք	հռովմայեցոց	գլուխը	Եվրոպա	ուտելով, հունաց	ազգը Էնտեղ	տանջելով, ասորոց, բաբիլոնացոցը՝ Ասիա	վերջացնելով, թուրըները	սրած, կատաղած ասլան-ղափլանի	պես, մեկն	էս	դհից, մյուսն՝ Էն, մեր	ազգի	արնին	էին	ծարավել, որ	իրանց անկուշտ	վարին	մատաղ	անեն, ու	մեկը	ծամում	էր, մյուսին	տալիս, մյուսը	արինը	խմում, մեկի չանգը	քցում, — մնացել	էր	հարիր	հիսուն	տարուց	հառաջ	օսմանցոց	ձեռին, որ	Նադր	շահը	դուս Էկավ	ու	Հնդստան, Արաբստան	ոտի	տակը	տալուց	ետև	երեսը	ետ	դարձրեց	Երևանու	վրա: Սար	ու ձոր	նրան	գլուխ	էին	վեր	բերում, մեկ	բուռը	հողը	ու	լենաշալվար	օսմանցին	ո՞վ	էր, որ	աոաջին դիմանա: Հենց	Մուրադ	թափի	գլխին, Քանաքռուց	մի	քիչ	բարձր, նրա	չադրի	ծերն	էրևաց, ղաջար Հասան	Ալի	խանը	օսմանցվին	ընչանք	Ղարս	մին	քշեց, ու	կտրիճ	զորապետը	Էնքան	թուրն	ածել, օսմանցվի	գլուխ	էր	թռցրել	յա	ուս	վեր	բերել, որ	ձեռը	փետացել	էր, թուրը	գուլացել, ու	ինչ ժամանակ	ետ	դառավ	ու	Նադր	շահի	չադրի	առաջին	որ	մզրախը	չշպրտեց, մզրախը	դողալով գետնումը	ցցվեց, բայց	քաջի	արած	տղամարդկությունը	շահի	աչքումը	տնկվեց, ու	պատվի, փառքի	փոխանակ՝ ողորմելի	խանի	աչքերը	իսկույն	հանել	տվեց, որ	արեգակի	աոաջին	լուսինը չերևի, ու	իրան	անունը	չկոտրվի: Էս	կույր	ողորմելին	էր, որ	օսմանցվից	հետո	Երևանու խանությունը	ստացավ, ու	էլի	պարսից	անիծած	ոտը	մեր	աշխարհը	մտավ: Սրանից	հետո	իր ախպեր	Հուսեին	Ալի	խանն	սկսեց	նստիլ, որ	է՛նքան	աջիզ, խեղճ	էր, մինչև	վրաց	Հերակլ թագավորն	Էկավ	վրեն, ջարդեց	ու	3000	թուման	էլ	հարկ	դրեց	ուսին: Սրա	որդի	Մահմադ	խանն	էլ որ	նստեց, Աղա	Մահմադ	խանն, որ	ավելի	անունն	Ախտա	շահ	էին	կանչում, դուս	Էկավ, Նադրի պես	սար	ու	ձոր	ջարդելով՝ ինքը	դեպի	Ղարաբաղ	ու	Թիֆլիզ	երըմիշ	էլավ, իր	ախպեր	Ալի	Ղուլի խանին	Երևանու	վրա	ղրկեց: Բայց	մինչև	Թիֆլիզու	գերին	Երևան	չհասավ, ՄաՀմադ	խանը	երկրի խալխը	գլխին, բերդումը	թոփ	արած՝ իր	ջիլավը	թշնամու	ձեռը	չի	տվեց, որ	Երևանու	բերդի	չորս կողմը	կտրել, նստել	էր, բայց	կռիվ	չէ՛ր	տալիս, չունքի	խանն	ասում	էր.