Հայր… հայր… Ուրեմն, ծնվեցիր Ղարսում, ապրեցիր Երևանում, ոտքով անցար Ռուսաստանն ու Գերմանիան, կյանքիդ մեծ մասն ապրեցիր Բուենոս Այրեսում, որտե՞ղ ասես չապրեցիր և… հավիտենապես մնալու ես Նյու Յորքում: Հորս մոտալուտ մահվան մասին մտածում եմ մի տեսակ հաշտված, որովհետև չորս տարի առաջ, երբ առաջին ու վերջին անգամ լինելով, ես տեսա նրան Արգենտինայում, նա արդեն կարծես ժամադրված էր Մահի հետ և ինձ թվաց, թե պարբերաբար մի աներևույթ ժամացույցի էր նայում: Տաբատս փոխում եմ ջինսով, ի վերջո, ազատվում կոշիկներիս կաշվե կաղապարներից և մեկնվում եմ բազմոցի քիմիական փափկության վրա: հարևանս դեռ նստած էր նույն դիրքով, բայց հիմա մտասույզ ինչ-որ թղթեր է կարդում: Դեմքը փոքր-ինչ ծանոթ է թվում, որտե՞ղ եմ հանդիպել,մազերն ալեխառն են: Երևի հիսունի մոտ պիտի լինի, իմ տարիքին: Բազմոցին մեկնված վառում եմ սիգարեթս: Համարյա երեք օրվա տաղտկալի ճանապարհ էր առջևում և ուզած-չուզած, պիտի մտորես, պիտի հուշեր արթնանան, համակրելի և հակակրելի դեմքեր, ստիպված պիտի մտածես արածներիդ ու չարածներիդ մասին: Իմ հիշողության խնայդրամարկղում որևէ ցանկալի հուշ չկա, որի տոկոսներով ապրեմ, իսկ մտածել չեմ ուզում բոլորովին: Բայց եթե հարյուր տարվա անքնություն էլ ունենաս, չես կարող երեք օր անընդմեջ քնել: Այս հարևանս էլ՝ խոսել կարծես թե չգիտի, գոնե շախմատ խաղար: Մեկ-երկու դետեկտիվ կա ճամպրուկումս, կկարդամ: Լավ է գոնե որ հարևանս տղամարդ է ու ծխող, հանկարծ ու նազելի մի օրիորդ լիներ կամ թառամած տիկին և փափուկ ժպիտով ստիպեր ծխելու համար ամեն անգամ միջանցք դուրս գալ: Այս մեկը գոնե բախտ էր, որովհետև սա շատ ավելի մոլի ծխող է թվում, քան նույնիսկ ես: