Մշակը	հեռացավ, գլուխ	տալով: Օրիորդը	ձեռները	դրեց	ծոցը, հայացքը	հառեց	հեռու: Նա	չէր	տեսնում	Սմբատին, բավական	հեռու	լինելով: Անշարժ, գլուխը	թեթևակի	ուսին	ծռած, այժմ	հիշեցնում	էր	հին	դպրոցի	մի	նկար, որ	տեսել	էր Սմբատը	Պետերբուրգի	Էրմիտաժում	և	խոր	տպավորություն	էր	գործել	նրա	վրա: Նա	հիացած	նայում	էր, չքաշվելով Սուլյանից, որ	շարունակ	խոսում	էր, ձգտելով	մերձենալ	միլիոնատեր	երիտասարդի	սրտին: Այո՛, դա	մի	ամայի	դաշտում բուսած	մի	հատիկ	մանիշակ	է: Ոչ	վառվռուն	վարդ, որ	հենց	առաջին	անգամից	գրավում	է	անցորդի	հայացքն	իր	գույնով	և ոչ	էլ	գոռոզ	շուշան, — ինչպես	է	օրիորդի	անունը, այլ	իսկ	և	իսկ	մանիշակ, հրապուրիչ	ինքն	իր	հեգությամբ	և	նուրբ բուրմունքով: