Ինչ­պէս ամէ­նու­րէք, սուր­ի­ա­ցիք բարձր գնա­հա­տած են հայ ժո­ղո­վուր­դի զա­ւակ­նե­րուն դե­րա­կա­տա­րու­թիւնը ի խնդիր սուր­ի­ա­կան հայ­րե­նի­քի յա­ռաջ­դի­մու­թեան ու զար­գաց­ման` կեան­քի տար­բեր բնա­գա­ւառ­նե­րէն ներս: Հա­յեր նա­եւ ար­եան գնով պաշտ­պա­նած են երկ­րի ազա­տու­թիւնն ու ան­կա­խու­թիւնը, գոր­ծօն կեր­պով, նոյ­նիսկ մաս­նակ­ցե­լով անոր ազա­տագ­րա­կան պայ­քա­րին, մին­չեւ ան­կա­խա­ցում` Ապ­րիլ 17, 1946: Այս առի­թով, սուր­ի­ա­կան կա­ռա­վա­րու­թիւնը Ար­ժան­եաց Առա­ջին Կար­գի Շքան­շա­նով պատ­ուած է այդ օրե­րու Բեր­իոյ Թե­մի Առաջ­նորդ` Զա­րեհ Եպս. Փա­յասլ­եա­նը (ապա Մե­ծի Տանն Կի­լիկ­իոյ Կա­թո­ղի­կոս):