«Այս ցու­ցաս­րա­հին հիմ­նու­մը պա­տա­հա­կան չե­ղաւ, անի­կա իմ սրտիս շատ խօ­սող բան մըն էր, մա­նա­ւանդ որ հայ­կա­կան շունչ պի­տի ըլ­լար, ատի­կա մե­զի հա­մար շատ կա­րե­ւոր է: Ցու­ցաս­րա­հը սա­տար եղաւ հայ գա­ղու­թին, Պուրճ Հա­մու­տին, ամէն ինչ շատ յա­ջող ան­ցաւ, քով-քո­վի եկան ար­ուես­տա­գէտ­նե­րը, որոնց հա­մար այս հան­դի­պում­նե­րը շատ կա­րե­ւոր են: Հա­րա­զատ սրահ մըն է, կար­ծես բո­լորս մէկ տան մէջ կը հա­ւաք­ուինք, տա­քուկ ու ջերմ բան մը կայ ատոր մէջ, մա­նա­ւանդ որ բո­լորս ալ գրե­թէ զի­րար կը ճանչ­նանք: Ու­րախ եմ, որ այս­պէս բան մը եղաւ, ատ­կէ աւե­լի մեծ ու­րա­խու­թիւն չկայ ին­ծի հա­մար»: