Այսօր պատկերը բոլորովին այլ է։ 2016թ․ հետո ԱԶԿ-ի դրսևորած վարքը բոլոր 3 չափանիշներն էլ անիմաստ դարձրեց։ Նախ Էրդողանի իշխանության օրոք կամայականություններին առաջնահերթություն տվող մեկ անձի կառավարման սկզբունքը և դրա հետ եկած օպորտունիստական մշակույթն անկարևոր դարձրեցին այլընտրանքների որակի հարցը։ Երկիրը հրատապ կարիք ունի նորմալ պայմանների վերադառնալու։ Այլևս որևէ հավանականություն չի մնացել, թե ԱԶԿ-ն կվերադառնա իր հիմնադրման պահի սկզբունքներին, կադրերին և բարոյական նախապատվություններին»։