Արդեն այլ գույներ են ներկում Արցախի բնանկարը, «սեւ ստվերներում խցանված գիշերներում», «քարերը չարագուշակ ճիչ են արձակում», «մութը ոռնում է խավար ոհմակում» եւ երկնի վրա լուսինն է գամվում որպես «արյունոտ կյանքի հետք»։ Արթնանում է հողի հիշողությունը եւ ոգու կանչի ղողանջներ են հղում Գանձասարի ու Ամարասի զանգերը.