«Փոր» բա­­ռի հիմ­­նա­­­կան եւ առա­­ջին իմաստն է «ծակ, պա­­րապու­­թիւն, փոս, խո­­ռոչ, գոգ»։ Այդ իմաս­­տով ալ զար­­գա­­­ցեր են «փոր անօ­­թոց», «փոր նա­­ւի» եւ «փոր սե­­խի» բա­­ռակա­­պակ­­ցութիւննե­­րը։ Իմաս­­տի զար­­գա­­­ցու­­մով, ապա սկսեր է նշա­­նակել ստա­­մոքս եւ աղիք, նաեւ քա­­ղիրթ, փո­­րոտիք, մարմնի այն մա­­սը, որու մէջ տե­­ղաւո­­րուած են ստա­­մոք­­սը, լեար­­դը, աղիք­­նե­­­րը, փայ­­ծա­­­կը եւ այլ գոր­­ծա­­­րան­­նե­­­րը։ Գա­­ւառ­­նե­­­րու մէջ «փոր» կը նշա­­նակէր կնոջ ար­­գանդը։ Երեք փո­­խաբե­­րու­­թիւննե­­րով ան դար­­ձաւ աւե­­լի իմաս­­տա­­­լից։ Առա­­ջինը՝ «ծին, ծնունդ», որ յայտնի է Գո­­րիսի զա­­ւակ, վի­­պագիր Սե­­րօ Խան­­զա­­­դեանի հե­­տեւեալ տո­­ղին մէջ. «Միւս փորդ տղայ լի­­նի, կնիկ», երկրոր­­դը՝ «ապ­­րուստի մի­­ջոց», իսկ վեր­­ջի­­­նը՝ «անօթ­­նե­­­րու ու­­ռուցիկ մի­­ջին մա­­սը»։ Անոր հա­­մար է, որ կ՚ըսենք «կու­­ժի փոր», «կո­­ղովի փոր»։