Հենց	մութը	գետինն	առավ, նրանք	նի	մտան	Ապարանու	քանդված	եկեղեցին, չունքի	օրն	էլ	կարճ էր. արեգակը	քիչ	էր	մնացել	մեր	մտնի, որ	նրանք	գեղիցը	դուս	էկան: Ձիանքը	որ	շունչ	չէին քաշում, աչքըները	արին	էր	քցում, քիթ	ու	բերան՝ կրակ: Ամեն	մեկ	շունչ	քաշելիս	փոր	ու	աղիք իրար	էին	կպչում, էնքան	էին	քշել: Վաթոն	սկսեց	ձիանը	ման	ածիլ, Կարոն՝ սար	ու	ձոր	աչքի տակն	առնիլ, ղարավուլ	քաշիլ	Մուսեն՝ Աղասուն	ուսին	դրած	մտավ	եկեղեցու	խարաբին, գլուխը դրեց	գոգն, ձեռը` երեսին, ու	աչքը	երկինքը	քցեց, որ	իմանա, թե	աստղերն	ի՞նչ	են	ասում: Մեկելներն	ընկան	դես	ու	դեն, որ	ձիանոնց	համար	մի	քիչ	եմ (ուտելիք) ճարեն: Բայց	էն	վախտին չոլումն	ի՞նչ	կըլեր: Խոտի	չոփերն	էին	մնացել	տեղ-տեղ	ցից-ցից	կանգնած: