-Բանաձևի երկարաշունչ տեքստը կարող էր լինել ավելի պարզորոշ և չպարունակեր զոհի կերպար ձեռք բերելու գործընթացը: Այնուամենայնիվ, մեր օրենսդիրներն հաստատակամ հայտարարերեցին, որ հայերի «ճակատագիրը» 20-րդ դարին բնորոշ ահասարսուռ զանգվածային ոչնչացումների, էթնիկական զտումների, արտաքսումների և ցեղասպանությունների վառ օրինակ է: Միևնույն ժամանակ մենք գիտենք նաև Հոլոքոստի նման եզակի հանցագործության մասին, որի համար Գերմանիան պատասխանատու է և «մեղավոր»: Ներկայիս բանաձևում նույնպես կրկնվում են «վտարումներ» և «կոտորածներ» եզրույթները, որոնք արդեն օգտագործվել էին նախորդ՝ 2005թ. բանաձևում, որտեղ նրանք հանդես էին գալիս որպես վերաձևակերպումներ՝ «ցեղասպանության» իրավական գնահատումից խուսափելու նպատակով: Այդ գնահատումն այժմ հստակ կերպով արտահայտված է՝ թեպետ փոքր-ինչ անուղղակի կերպով: Գերմանիայի հայերի և արամեական լեզուներով խոսող քրիստոնյաների (արամեական ազգերի, ասորիների և քաղկեդոնացիների) համար բանաձևն, այնուամենայնիվ, մեծ սփոփանք է, մխիթարություն և հույս՝ դպրոցներում ցեղասպանության վերաբերյալ իրազեկվածության բարձրացման և օսմանական ժամանակաշրջանի ցեղասպանությունների ոլորտում ծավալուն հետազոտությունների իրականացման առումով: Ցավոք սրտի, բանաձևում հստակ մատնանշված չեն Օսմանական կայսրության հույները՝ «ի տարբերություն արամեական/ասորական և քաղկեդոնցի քրիստոնյաների», որոնք ներկայացված են որպես հայերի հետ զոհ գնացած մարդիկ: Գերմանիայում և նրա սահմաններից դուրս բնակվող հույն համայնքների համար այն թեթև մխիթարություն է այնքանով, որքանով, որ Բունդեսթագի քննարկման ժամանակ մի քանի պատգամավորներ իրենց բանավոր ելույթներում հիշատակեցին նաև Պոնտսի հույներին: