Մեր ճակատին ուղղված հրազենը, ինչպես միշտ, այդ օրն էլ նույն բանն էր ասում՝ ենթարկվել։ Գերի լինել։ Մի բան, որն այլեւս հնարավոր չէ ոչ մի արցախցու համար։ Ինչո՞ւ երկրի կառավարությունը սա չի հասկանում։ Պարզ է, իրեն ձեռնտու չէ։ Եվ հարցնում եմ Ձեզ, ինչո՞վ է եղեռն կազմակերպող օսմանյան կառավարությունից տարբերվում եղեռնի օրը նշել չթողնող խորհրդային կառավարությունը, արդյոք, իր արարքով չի՞ դառնում եղեռնի հովանավոր ու կազմակերպիչ։ Ինչո՞վ հատկանշական չէ բռնապետության անվանումը երկուսի համար էլ հավասարապես։ Ոչ միայն նշել, այլեւ սրտիդ խորքում հառաչել չի թողնում։ Մեր Համո Սահյանը լավ է ասել. «Ինձ հառաչել չթողին, էլ ո՞ւր մնաց շառաչել»։ Եվ ահա արցախցի հանդուգն, անհնազանդ գրողները, մտավորականները, որոնց նախորդներին գազանաբար հոշոտել են 1915-ին (հոշոտել են այսօրվա «օկուպանտների» նախորդները), համարձակվել են հուշահամալիրին ծաղիկներ դնելուց հետո հարազատ ժողովրդին սգի ու հուսադրման խոսք ասել... Ի՞նչ իրավունքով, մտածել են «կոմենդատուրայի» արթուն զինվորները, նրանք պետք է նման քայլերի դիմեն։ Դա դուր չեկավ ամենեւին բոլոր նրանց, ովքեր ադրբեջանական կառավարության կողմից հանձնարարություն ունեն արցախահայությանը խեղդամահ անել անձայն-անշշուկ... իսկ ահա Հրաչյա Բեգլարյանի նմանները ոչ միայն շշուկ են հանում, այլեւ աղմկալի բողոքում են։ Դուք գիտեք, այդ մասին եւ հեռախոսով եմ հայտնել, եւ հեռագրով... Չգիտեմ ինչ ձեւով, ինչպես է հեռագիրը Ձեզ հասել (հիմա կապն անգամ գործում է անկապ ձեւով), ահա մեր տված հեռագիրը. «Լեռնային Ղարաբաղը շարունակում է մնալ շրջափակման մեջ, արագ թափ է վերցրել հատկապես հոգեւոր շրջափակումը, որը հղի է օսմանյան Թուրքիայում 1915թ. կազմակերպված ցեղասպանության կրկնությամբ։ Ավելին, այդ եղեռնի 75-ամյակին հայ գրողը սգո խոսք ասելու համար, հառաչելու համար կալանվում է, ենթարկվում դժոխային հալածանքների։ Ադրբեջանական պետական բարբարոսությունը Արցախում սահմաններ չի ճանաչում արդեն։ Ապրիլի 26-ին մարզի մի խումբ մտավորականներ, այդ թվում՝ ԽՍՀՄ գրողների միության չորս անդամներ Հրաչյա Բեգլարյանը, Գուրգեն Գաբրիելյանը, Սոկրատ Խանյանը, Արկադի Թովմասյանը, գիտնականներ Ռոնա Բալայանը եւ Համլետ Գրիգորյանը կալանվել են։ Նորից անմեղ արյուն է թափվում արդարության կարոտ Ղարաբաղում, նորից ողբ է ու կական։ Ադրբեջանի «նոր» կառավարությունն իր հայատյացությամբ ձգտում է գերազանցել իր նախորդներին, իսկ Մոսկվան շարունակում է ոգեւորել։ Մենք ազատություն ենք պահանջում կալանվածների ու ամբողջ արցախահայության համար, որն արդեն 70 տարուց ավելի է՝ կալանքի տակ է։ Ղարաբաղյան պրոբլեմն արդարացի լուծում է պահանջում։ Սթափվիր, Մոսկվա, վաղը ուշ կլինի, չի կարելի արդարությունը փոխարինել բռնապետությամբ, զինվորական դիկտատուրայով։ Չի կարելի չլսել ժողովրդի ձայնը։ Ղարաբաղը երբեք ծնկի չի գա։ Ազատությո՜ւն Ղարաբաղին»։