Հիմա, թերևս, ինձ համար առաջնային է իմ ապագան, իմ երազանքի իրականություն դառնալը` բուհ ընդունվելը: Երկու ամիս անց արդեն պարզ կդառնա` ի՞նչ արժեցավ 12 տարի իմ դպրոցում սովորելս: Ուզում եմ լրագրող դառնալ, քանի որ ասելիք ունեմ: Դառնալ ոչ թե այսօրվա այն լրագրողներից, ովքեր չեն գիտակցում իրենց մասնագիտության լրջությունն ու կարևորությունը, ովքեր չեն գնահատում իրենց ստորագրության պատիվը: Ես ուզում եմ դառնալ այն լրագրողներից, ովքեր իրենց գրչով ստեղծում են հասարակական կարծիք` միմիայն ճշմարիտ հիմքերի վրա: Իսկ երբ փորձում եմ ավելի խորը գնալ դեպի ապագա, մտածում եմ. «Արդյո՞ք բուհ ընդունվելուց և ավարտելուց հետո կունենամ աշխատանք, թե՞ հարյուրավորների նման դիպլոմը կօգտագործեմ որպես ցուցադրական «զենք», որը ոչ մի էական նշանակություն չի ունենա»: