-Ընդհանրապես, կրթական համակարգում փորձարարությունն ինքնին վատ բան չէ: Աշխարհում նույնիսկ ամենալավ երկրներում պարբերաբար փոփոխություններ կատարվում են կրթական ոլորտում: Սակայն մեր խնդիրն այն է, որ մենք լավ չենք պատրաստվում ռեֆորմներին և, ամենակարևորը, համակարգը չենք պատրաստում: Լինկոլնը մի լավ խոսք ունի, ասում է, եթե ինձ տան կացին և 6 ժամ` փայտ կոտրատելու համար, ես 4 ժամը միայն կծախսեմ կացինը սրելու վրա: Այսինքն` մենք մարդկանց չենք համոզում, չենք բացատրում բարեփոխության անհրաժեշտությունը և բախվում ենք նախևառաջ ներքին դիմադրության: 2005 թվականից բոլոն-յան համակարգի մեջ ենք. դասախոսներից քանի՞ տոկոսն է համաձայն այս համակարգին, մի տասը տոկոսը հազիվ լինի: Հիմա տեսեք, եթե ռեֆորմների առաջամարտիկը չպետք է լինի ուսուցիչը, տնօրենը, դասախոսը, ռեկտորը, ապա ո՞վ պետք այդ ռեֆորմն իրականացնի: Սրա համար էլ ոչ մի բարեփոխում չի մտնում ո՛չ լսարան, ո՛չ դասարան: Ես միշտ մեր կրթական համակարգը համեմատում եմ ծովի հետ, որի վրա անընդհատ ալիքներ են, ինչ որ փոփոխություններ են, սակայն խորության վրա կատարյալ հանդարտ է: Ճիշտ եք, իհարկե, երբ ասում եք, որ ինչ որ բաներ կարող են անդառնալի լինել, որովհետև կրթության համակարգի սպեցիֆիկան այն է, որ այն շատ աննկատ է քանդվում… Օրինակ՝ խորհրդային կրթական համակարգը շատ թերություններ ուներ, բայց անգրագետ ուսուցիչներ, ըստ էության, չուներ: Բոլորն իրենց առարկային տիրապետում էին, բայց հիմա ունենք նոր սերնդի ուսուցիչներ, որոնք իրենց իսկ առարկան լավ չգիտեն, որովհետև, ասենք` 7 միավորով են ընդունվել բուհ: Հիմա, երբ դու քո առարկայի բովանդակությունը չգիտես, ինչպե՞ս պետք է ոգևորես աշակերտին: Եվ ցավոք սրտի, այսօրինակ ուսուցիչները մնում են կրթական համակարգում մինչև թոշակի տարիքը: Այստեղ արդեն կորուստն անդառնալի է, որովհետև 30-40 տարի պետք է սերունդն հանդուրժի այս տեսակ ուսուցիչներին, քանի որ նախ մի որոշ ժամանակ հետո ուսուցիչների մեծ մասն այլևս ոչինչ անել չի կարո-ղանում`բացի դասավանդելուց, ապա` նման ուսուցիչներին ազատելու մեխանիզմներ չկան: