Մարոն անմիջապես հրապուրվել էր Վարդանի հմայքով ու արտաքինով, և Վարդանի հաղթանակը վերջնական էր եղել, երբ Մարոն հայտնաբերել էր նրա խելքը և բանիմացությունը։ Ի տարբերություն տղամարդկանց մեծ մասի, Վարդանը իր հերթին չէր սևեռվել միայն Մարոյի գեղեցկության վրա և վարվել էր նրա հետ հավասարի պես։ Նրանք պարտեզում զրուցել էին ամբողջ երեկոյի ընթացքում, զարմանքով հայտնաբերելով, որ շատ ընդհանրություններ ունեին։ Մարոն վախենում էր, որ Վարդանն իրեն կձանձրացներ, խոսելով քաղաքականության մասին, մինչդեռ նա խոսում էր ավելի գրականությունից և երաժշտությունից։ Նա ուդ էր նվագում ու գիտեր հայկական և օսմանյան դասական ամբողջ նվագացանկը։ Հանդիպումների ժամանակ Մարոն հայտնաբերել էր, որ Վարդանն ավելի զգացմունքային, քնքուշ և ավելի ուժեղ բնավորության տեր մարդ էր, քան ինքը կարծում էր, և մինչ իրենց հարսանիքն ընկած ժամանակը Մարոյին շատ երկար էր թվացել։