Եթե օրինակ է բերում հին Հունաստանն ու Աթենքը, ապա այնտեղ կարծիք հայտնելու և բանավիճելու հնարավորություն գոնե կար, իսկ այստեղ վարչապետը հավաքում է իր կողմնակիցներին հրապարակում ու ասում՝ դուք եք ժողովուրդը, առանց մոռանալու, որ նրանք ժողովրդի մի մասն են, բայց ոչ ողջ ժողովուրդը…Ու հայ հասարակության մի մասը, որն իր կրթությամբ ու անցած ճանապարհով սովոր չէ ամեն մի բարձրագոչ ասված բանի միանգամից համաձայնվել, այս երկրի ու պետության խորթ զավակն է: Չէ, սա ժողովրդավարություն չէ. սա նշանակում է՝ դու ունես կողմնակիցների մի բանակ, որին ուզում ես տաք պահել, ոգևորել իրեն հաճո մտքերով ՝ հարկ եղած դեպքում, որպես գործիք, որպես շանտաժ՝ քեզ հակառակ քաղաքական հայացքներ ունեցողների /լինեն նրանք խորհրդարանում, թե ոչ/ նկատմամբ: Սա ամբոխվարություն է. ժողովրդի այն մասի կողմից, որը տեղավորվում է հրապարակում: