Այս ինչքան անխիղճ են ճանկռոտել ու արյունել… Հետո եղավ այն, ինչ իմ երազանքի գագաթնակետն էր թվում ինձ… Հորդառատ անձրև եկավ, ու մինչև ոսկորներս թրջվեցի… Ինչիս էր պետք… Այսպիսի ցուրտ մինչև հիմա չէր ներխուժել մարմինս… Կյանքումս առաջին անգամ մրսեցի… (Փռշտում է): Եվ ոչ մի լավ բան չկար դրանում… Չէ, երազանքը պիտի երազանք մնա… Չպետք է այն կեղտոտել իրականությամբ… (Նկատում է, որ սրահի մթության մեջ, անկյունում մի մարդ է կանգնած: Արագ մոտենում է ու հանգստա-նում, տեսնելով, որ պատմիչն է): Ա՜, Ագաթանգեղոս… Չէի ուզենա, որ ուրիշը ինձ տես-ներ այս ստոր վիճակում… Չգրես այս մեկը…