Հայ	մշակների	մեջ	կար	մի	պատկառելի	ծերունի` Գասպար	անունով: Նա	մի	ժամանակ	եղել	էր	գյուղական	տանուտեր	ու հարուստ	և «գիտեր	մեծամեծների	հետ	նստել, վեր-կենալը»: Նա	մեկ-մեկ	առաջարկում	էր «աղաների» կենացները	և գոռում` «հուռա՜ա»: Ամբոխը	ձայնակցում	էր	նրան, բաժակները	վերև	բարձրացնելով: Երբ	հերթը	հասավ	ինժեներ Սուլյանի	կենացին, տիրեց	անհարմար	լռություն: Ամբոխը	չկարողացավ	կեղծել: Ոմանք	մի	քիչ	գինի	կում	անելով, բաժակները	հետ	դրեցին, իսկ	շատերը	բոլորովին	չխմեցին: