Նրանք սովորաբար ինձ հրավիրում են երեկոն անցկացնելու կամ քաղաքի կենտրոնում, կամ էլ բազմահարկ շենքի վերին հարկում: Հնչում է երաժշտությունը: Նրանք սրամտում են մի որոշ ժամանակ, հետո նորից հնչում է երաժշտությունը: Նրանք ինձ հետ պարում են տարօրինակ քայլերով և արտիստական շարժումներով: Սա զուտ ներշնչում է, որովհետև իրականում նրանք պարել չգիտեն: Ես ուրախությամբ միանում եմ նրանց, հետո ձևանում եմ, որ իբր թուլանում եմ նրանց անուժ ձեռքերի մեջ: Սրա վրա նրանք ամեն ինչ մոռանում են և իրենց քիթը սեղմում եմ իմ լանջաբացվածքին, որովհետև այս երկուսի բարձրությունը նույնն է: Եվ դոփում են տեղում, ինչպես պարի մարաթոնի վերջին փուլում: