Նորին Սրբութիւնը մատնանշեց ապա ժամանակակից աշխարհին մէջ քրիստոնէական հաւատքին աստիճանաւոր «մթագնութեան» ինչպէս նաեւ մարդ անհատի արժանապատուութեան նկատմամբ արհամարհանքին, դրամապաշտութեան, բռնութեան ծաւալումին, բնական կենսամիջոցներու չարաշահումին, այս բոլորը նկատելով՝ «նշաններ ողբերգական իրականութեան մը՝ որուն դիմաց չենք կրնար վհատիլ», ըսաւ Ֆրանչիսկոս Պապ, համաձայն գտնուելով նաեւ Բարթողոմէոս Ա-ի հետ թէ «անընդունելի է որ ընկերային զօրակցութեան ու արդարութեան այլընտրական ձեւերու զարգացումը անտեսուած ըլլայ…Մեր եկեղեցիներու մէջ կը փորձարկենք օրհնեալ վստահութիւնը թէ ապագան չի պատկանիր «ունենալ»ուն այլ «ըլլալ»ուն , չի պատկանիր ժլատութեան այլ բաժնեկցութեան եւ ոչ իսկ անհատականութեան ու եսասիրութեան այլեւ հաղորդութեան ու զօրակցութեան։ Ապագան չի պատկանիր բաժանումին՝ այլ սիրոյ»։