-Այո, մայրաքաղաքից դուրս գտնվող թատրոնների վիճակը մեզ համար անհանգստացնող է: Գյումրու և Վանաձորի թատրոնների մասին չէ խոսքը, որտեղ այսօր կան հզոր առաջնորդներ` Նիկոլայ Ծատուրյան և Վահե Շահվերդյան, այդ թատրոններում շատ խնդիրներ լուծված են, այդ թատրոնները նորից պարտադրում են խոսել իրենց ձեռքբերումների մասին: Սակայն Արտաշատի, Գավառի, Կապանի, Գորիսի թատրոնները չեն կարող դեռևս չհուզել ու մտահոգություններ չձևավորել: Գավառի թատրոնի շենքն այսօր վերանորոգվում է: Լավ է, ուրախանում ենք այս փաստով, սակայն թատերախումբը մատնված է անորոշության, գրեթե ներկայացումներ տեղի չեն ունենում: Ծանր կացության առջև է կանգնած Կապանի թատրոնը, որի շենքի հարցը լուծեցինք, ԵԹԿՊԻ Գորիսի մասնաճյուղից այստեղ եկան մի քանի երիտասարդ դերասան, սակայն այստեղ լուծված չէ ռեժիսուրայի հարցը, թատրոնին պրոֆեսիոնալ բեմադրիչներ են հարկավոր: Մեր միությունը ստանձնեց Գորիսի պետական թատրոնի հովանավորությունը, այստեղ գործուղվեց երիտասարդ բեմադրիչ Գոռ Մարգարյանը, կան երիտասարդ դերասաններ, սակայն պետք է մշակվի գործունեության համակողմանի ծրագիր: Արտաշատի թատրոնը միշտ էլ կայուն դերասանակազմ է ունեցել, սակայն վերջին տարիներին այստեղ ստեղծվող բեմադրությունների գեղարվեստական որակները մեզ անհանգստացնում են, անհանգստացնում է այն հանգամանքը, որ երեկոյան ներկայացումների թիվը կրճատվել է, թատրոնը գլխավորապես աշխատում է պատանի հանդիսատեսի համար: Այս խնդիրն այսօր կա գրեթե բոլոր մարզային թատրոններում: Անհրաժեշտ է, որպեսզի վերջնականապես լուծվեն մարզային թատրոնների կարգավիճակի խնդիրները, հստակեցումներ լինեն, այստեղ չիշխեն վարչարարական մեթոդները: Իհարկե, այս բոլոր դժվարություններն ու խնդիրները հաղթահարելու համար ցանկություն է պետք, կամք է պետք: Միությունն աշխատում է լինել բոլոր թատրոնների կողքին, աջակցել բոլորին: Սակայն մենք հասարակական կազմակերպություն ենք` շատ սուղ հնարավորություններով, մինչդեռ հատկապես անհրաժեշտ է մարզային իշխանությունների աջակցությունը, լուրջ վերաբերմունքը թատրոնի հանդեպ: