Ես չեմ կարող խոսքերով նկարագրել թե ինչ էի զգում այդ ժամանակ: Մեզ վատթարագույնին էին պատրաստում, եթե դա կարելի է պատրաստում համարել: Բայց մենք չհանձնվեցինք: Մենք սկսեցինք հիվանդությանը «ռմբակոծել» երկնքից: Իմ եւ ամուսնուս հարազատները մեր խնդրանքով գիշեր ուզօր աղոթում էին մեր որդու ապաքինման համար: Կամաց-կամաց մեզ միացան, նաեւ մեր հարազատների ծանոթներն ու ընկերները եւ գնալով աղոթողների թիվը ավելանում էր: Մենք խնդրում էինք, որ Աստված Ադամին առողջություն շնորհեր: Իսկ բժիշկները սկսեցին քիմեոթերապիան: Միայն Աստծուն են հայտնեի մեր երեխայի տանջանքները: Եւ այսպես քիմեոթերապիայից քիմեոթերապիա կյանքի համար պայքարից անցավ մեկ տարի: Մեր շուրջը ավելի ու ավելի շատ մարդիկ էին հավաքվում աղոթելու Ադամի համար: Իմ մոտ դեպրեսիա սկսվեց ես ստիպված էի հանգստացնող դեղեր ընդունել՝ օր օրի ավելի ու ավելի շատ: Միայն Աստված ինձ օգնեց, որ դեղերից կախվածություն չունենամ: Ես նորից հղիացա, սկզբում հղիությունս շատ դժվար էր ընթանում եւ նույնիսկ որոշ ժամանակ ստիպված եղա հիվանդանոց պառկել: Ինձ սրսկումներ էին անում ու դեղեր տալիս, որ հղիությունը պահպանեն: Տիրոջ ողորմածությամբ ամեն ինչ բարեհաջող անցավ եւ ես ունեցա մի գեղեցիկ աղջիկ, որին անվանակոչեցինք Աննա: