Վերցրեք Երևան քաղաքը. Օպերայի մոտ հանկարծ հայտնվում է Ռոդենի արձանը: Ռեցիպենտի համար նշանագիտություն իմանալը պարտադիր չէ, նա օգտագործում է ընկալման իր ապարատը` որպես պրագմատիկ ասպեկտ: Դա նրա փորձն ու գիտելիքներն են, սակայն շատ, թե քիչ տեղյակ մասնագետը գիտի (պիտի իմանա), որ հեղինակային հեռանկարային կենտրոնի գաղափարը խաթարված է արձան տեղադրողների կողմից. տեքստ-համատեքստ հարաբերություններից փոխվում է տեքստի իմաստը: Այստեղ որպես համատեքստ առաջին մակարդակում պիտի լինի արձանի պատվանդանը, ինչն էլ որպես առանձին տեքստ ունի իր համատեքստերի բուրգը (կոնկրետ աշխարհագրական վայր, Երևան քաղաք և այլն): Գաղափարը, համարյա առանց պատվանդանի հաստատում է այն, որ ասում եմ, թե հեղինակը «չի մեռել», այսինքն՝ Ռոդենը պիտի քայլի, լինի հետիոտներից, զբոսնողներից մեկը, բայց ոչ ավտոների չվերջացող շրջագծում, չէ՞, այլ այնտեղ, որտեղ մարդկանց, շրջիկ-հետիոտների հոսք է: