Ուրիշ մի օր էլ, առաւօտեան, տարբեր մի շէնքի բարձրադիր յարկում եմ։ Այնտեղ է ապրում նոյնպէս մենակ, տարիքն առած մի հայուհի, Սեբաստիայից գաղթած իր գերդաստանի վերջին շառաւիղը, որին բախտ չի վիճակուել ամուսնանալու։ Նա խնամել է իր ծնողներին, աշխատել է մի հիւանդանոցում իբրեւ բոյժ քոյր, իսկ այժմ, գիտակից իր վախճանին, ջերեռանդ աղօթքով պատրաստւում է անվերադարձ ճամբորդութեան։ Բերում է հաց, աղ եւ ջուր, խնդրում է կատարել տնօրհնէքի արարողութիւն։