Սասունը չէր կարող կռահել, որ իր տերը տրամադրություն չաներ իր հետ խաղալու։ Նա Թովմասին էր տալիս իր գնդակը և վիզը ծռած վնգստում էր, հետո, համբերությունը կորցնելով սկսում էր հաչել։ Նա մերթ պառկում էր Թովմասի ոտքերի մոտ, մերթ վեր էր թռչում և հարձակվում էր շագանակենու տակ նստած կեռնեխների վրա, հետո նորից պառկում էր սանդուղքի տակ։