Եկա՛վ։ «Այ տղա, Մհո, ո՞ւր ես, ինչի ձեն չես հանում»։ «Չհասկացա,- զարմանք է Մհոն,- երկիր-երկինք գիշեր-ցերեկ պայթյուններ են, էդ ձեն չէ՞»։ Շուշիում խմեցինք, իջանք Ստեփանակերտ։ Ու «Քոչարին» մրրկեց Կարկառ գետի (ակունքը Շուշվա քերծի տակ է, իսկ քերծի վրա Ղազանչեցոց եկեղեցին է) մի ափից՝ մյուս ափը, ձեռք-ձեռքի տված Հարությունի, Մհերի, Վահանի, Անուշի, Սերոբի, Անահիտի, Վաչիկի եւ ուրիշների մարմնի ու հոգու մեջ, թիկունք-թիկունքի վառվող մոմերի հանգույն (Արայիկին ինչքան ասացինք՝ ոտքիդ վերքով չի կարելի ջրում շատ մնալ, չլսեց) պարի մեղեդին տրվեց ալիքներին, գնա՜ց-գնա՜ց, ծաղիկներին ու ծառերին, մեր ազատվելիք հողերին հասավ, ծովերին հասավ ու հասավ անհասանելի հորիզոնին։