Տանը նույնպես ուսուցչուհի էր, երբեմն՝ նույնիսկ ավելի խիստ, քան անհրաժեշտ էր: Ավելի շատ ուսուցչուհի էր, քան տատիկ: Զրուցակիցս շարունակում է հիշել. «Երբ ավագ թոռս՝ Ռուբենը, սկսեց դպրոց հաճախել, հենց առաջին օրն իմ աշակերտներից մեկին խնդրեցի երեխային բերել ինձ մոտ (ես այլ մասնաշենքում էի), որպեսզի իմանար՝ որտեղ է տատիկը եւ դասերի վերջում գար ինձ մոտ՝ միասին տուն գնալու համար: Սակայն տեւական ժամանակ Ռուբենն ամաչում էր մենակ գալ: Երբ սկսեց դպրոց հաճախել Ռոբերտը, կրկին առաջին օրն աշակերտ ուղարկեցի՝ նրան բերելու: Հաջորդ դասամիջոցին տեսնեմ՝ Ռոբերտը կողքիս կանգնած է: Եվ այդպես գրեթե ամեն օր: Զանգը հնչելուց հետո մինչեւ հասնում էր իրենց մասնաշենք, ուշանում էր դասից: Մի օր էլ դասվարը՝ ընկեր Մովսիսյանը, ասել է. «Ռոբե՛րտ ջան, բալի՛կ ջան, չի կարելի ամեն անգամ ուշանալ եւ ինձնից հետո մտնել դասարան»: Ռոբերտը կարմրել է, գլուխը կախել, ուսուցչուհին էլ կարծել է՝ ներողություն պետք է խնդրի ու շարունակել է. «Լավ, ես տատիկիդ հետ կզրուցեմ»: Սակայն Ռոբերտն անմիջապես արձագանքել է. «Չէ՛, տատիկիս հետ ինչո՞ւ եք խոսում, ընկե՛ր Մովսիսյան, ավելի լավ է՝ Դուք մի քիչ ուշ մտե՛ք դասարան, որ ես չուշանամ»: