Այս ամենը, ի վերջո, իր հանգուցալուծումն է գտնում թղթախաղի տեսարանում, որտեղ հերոսները ծիծաղում են ռևիզորի կողմից իրենց կնքած մականունները վանկարկելով: Ահա այս տեսարանում է, որ բեմադրիչը ահազանգում է մոտալուտ կործանում: Այս տեսարանում զգուշացնում, որ գահավիժումը սկսված է ու կանգ առնելու ժամանակը եկել է: Այդ է պատճառը, որ Ղազանչյան-ռեժիսորը Խլեստակովին հայ բեմի կենտրոն բերելով նրա շուրթերով հնչեցնում է մեծ գրողի «Հայաստան ասելիս» բանաստեղծական տողերը: Այս խոսքերը, թվում է, «ապտակում» են, «ապտակում» նորից ու նորից, ստիպում հիշել արմատներդ, ազնիվ ապրել, սիրել հայրենիքդ, արժանի լինել Հայաստանիդ: Այս խոսքերը, թվում է, եկեղեցու զանգերի նման ղողանջում են, ընդգրկում հեռուները: