Բնական է, որ անցումային շրջանում պետք է լիներ տնտեսության անկում, բայց ոչ այն չափով, ինչ արձանագրվեց: Ունենք բավական լավ օրինակª Չարենցավանի կարի ֆաբրիկան: Երեւի մեկ ամիս հետո ես կայցելեմ այդ ձեռնարկություն, որտեղ մենք աշխատատեղերը զրոյից հասցրել ենք հինգ հարյուրի: Մի գործարան, որը երեք տարի առաջ թալանվում էր, գործարանի սարքավորումների մի մասը ապամոնտաժված էին, մյուս մասն արտահանվում էրª վաճառելու նպատակով: Ուղղակի միջամտեցի, կանգնեցրել ենք այդ գործընթացը, փորձել ենք օգնել գործարանին եւ այսօր իտալացիների հետ հետաքրքիր համագործակցություն կա: Նման օրինակներ շատ կան Հայաստանում: Ես կարծում եմ, այո, մենք տնտեսական անկում պետք է ունենայինքª կապված անցումային շրջանի հետ, շուկայական նոր հարաբերությունների ու մոտեցումների հետ, բայց նման անկում, որ տեղի ունեցավ, չպետք է լիներ: Այդ անկումը բերեց նրան, որ գործարարների մոտ մի քանի տարի հուսահատ տրամադրություններ էին, նրանք իրենց բիզնեսի համար հեռանկար չէին տեսնում: Նրանցից մի մասը որպես անշարժ գույք վաճառեցին, մաս-մաս բաժանեցին գործարանները, որոնք հնարավոր էր աշխատացնել: Համոզված եմ, ժամանակին ավելի ծրագրային մոտեցում պետք է լիներ սեփականաշնորհման գործընթացին: Չեմ կասկածում, որ մարդիկ հատուկ ինչ-որ սխալ քայլեր են արել: Ոչ, բայց կար մոտեցում, որ մենք ճարպիկ ենք, լավ աշխատող ենք եւ բոլոր հարցերը միանգամից կլուծենքª առանց համապատասխան պայմանների: Հիմա փորձում ենք հաղթահարել այդ դժվարությունները, մասամբ ստացվում է, մասամբª ոչ: Ժամանակը նաեւ ցույց կտա, թե ինչ չափով է հաջողվել: