Հենց	պատվական	մարմինը	տեղ	հասավ, հենց	մուզիկի	ու	շարականի	ձենը	կտրեցին, մեիդը	վեր բերին, որ	հոգոց	ասեն, հենց	Ներսես	սրբազանը	էն	սուրբ	բերանը	բաց	արեց, ա՛ստված, ո՞վ	ունի էն	լեզուն, պատմի, ինչ	որ	էստեղ	պատահեցավ: Սար	ու	ձոր	կրակ	ընկավ, խալխի	գլխին	ջուր մաղվեցավ, էլ	բերան	չէ՛ր	բաց	ըլում. աչքն	էր	իր	կրակը	վեր	ածում, սիրտն	էր	իր	խանչալները փոխում, շունչն	էր	իր	ծուխն	ու	բոցը	քթիցը	քուլա-քուլա	դուս	փչում: Ալամ-աշխարք	մնաց քարացած, կանգնած: Երազ	չէ՜ր, որ	աչքըները	բաց	անեին, պրծնեին, կրակ	չէ՛ր, որ	փախչեին, դինջանային. ջիգյար	էր, որ	էրվում	էր, սիրտ	էր, որ	պատռվում	էր: