Որոշ “փորձված” մայրեր կարող են խորհուրդ տալ երեխային մի քանի կաթիլ հյութ տալ: Պետք է նշել, որ հյութը բարձր թթվայնությամբ լուրջ գրգռիչ է: Բացի դրանից այն պարունակում է մեծ քանակությամբ ածխաջրեր: Երեխայի աղեստամոքսային համակարգը չի կարող նման բան մարսել, քանի որ հյութ մարսելու համար նրան անհրաժեշտ են հավելյալ ֆերմենտներ, որոնք երեխայի ենթաստամոքսային գեղձը այդ տարիքում չի արտադրում: Ի՞նչ է սա նշանակում: Սա նշանակում է, որ երբ ածխաջրերը սկսում են գրգռել երեխայի ստամոքսի լորձաթաղանթը, օրգանիզմը հրաման է ստանում հնարավորինս շուտ ազատվել ագրեսորներից և արտադրել ֆերմենտներ հյութի ածխաջրերը քայքայելու համար: Երեխայի աղիները կուտակում են հավելյալ հեղուկ ագրեսիվ շաքարների ազդեցությունը չեզոքացնելու համար և սկսում են գործել՝ գրգռիչ գործոնները դուրս մղելու համար: Սա է պատճառը, որ հյութ խմելուց հետո երեխայի աղիները կարող են բավական արագ գործել: Սակայն հարցը հետևյալն է՝ արժի դեֆեկացիայի հարցը լուծել նման ագրեսիվ և երեխայի օրգանիզմի համար սթրեսային մեթոդով: Հյութը երեխայի օրգանիզմի վրա ազդելու ամենադաժան մեթոդներից մեկն է: