«Դիւականացման» հասկացութիւնը փորձում են հիմնականում բացատրել անձնական փորձառութեամբ, այսինքն՝ տեսնելով մէկի, ով «հաստատ» քրիստոնեայ է, դեւի ներգործութեամբ ինչ-ինչ բաներ անելիս: Այստեղ յոյժ կարեւոր է թոյլ չտալ, որ մեր անձնական փորձառությունը կամ կարծիքը ազդի Սուրբ Գրքի մեկնութեան վրայ: Ընդհակառակը, մեր անձնական փորձառութիւնն ու կարծիքը պէտք է զտուեն սուրբգրային ճշմարտութեամբ (Բ Տիմոթէոս 3.16-17): Տեսնելով մեր կարծիքով քրիստոնեայի, ով դիւահարի վարքագիծ է դրսեւորում, արժէ կասկածի տակ առնել նրա հաւատի իսկութիւնը: Դա պատճառ չէ, որ փոխենք քրիստոնեայի դիւահարութեան կամ դիւականացման անհնարինութեան մեր համոզմունքը: Միգուցէ մարդն իսկապէս ճշմարիտ քրիստոնեայ է, բայց սաստիկ կերպով ճնշւում է դեւից կամ հոգեբանական լուրջ խնդիրներ ունի: Կրկնենք. մեր փորձառութի՛ւնը պէտք է համապատասխանի Աստուածաշնչին, ոչ թէ հակառակը: