Նրանում, որ ամեն հարմար առիթով կրկեսի արենայում հայտնվում են ոչինչ չմոռացած ու ոչինչ չսովորած հհշականները, զարմանալու բան չկա։ Ինչքան ավելի քիչ է մարդուն բնորոշ ռեֆլեքսիան, «ի՞նչն ենք սխալ արել» հարցի շուրջ մտահոգվելու հակումը, այնքան ավելի նա կձգտի վերադարձնել անցյալը, երբ իշխանությունն իրեն էր պատկանում։ Առավել եւս՝ նրան բնորոշ կլինի համոզմունքը, թե այն ավելի քան տասը տարիները, երբ երկիրը ազատված էր հերոսից, ընդամենը թյուրիմացություն է։ Քանզի բարի ժողովրդի միակ բաղձանքն իր սիրելիների վերադարձն է։ Կոմս դը Արտուա, ապագա Կարլոս X, 1815 թվականին։