Այնքան մահեր կային տարագրութեան ճամբաներուն վրայ, անգերեզման մնացած մահեր, որ երբ հեղինակին մայրը կը մահանայ 1955-ի Յունիսին ու զայն Առաքելական Հայոց շարականներով կը տանին գերեզմանատուն, Արմէն Անոյշը կը գրէ. «երբ հողին յանձնեցինք իր սպառած մարմինը, «բախտաւոր կին» հեծեցին շրթունքներս, «տոկացիր, դիմացար, որպէսզի քու միջոցովդ գերեզման մը ունենայի ես, որովհետեւ մեռելներ շատ ունիմ, բայց գերեզման՝ երբեք»։