Պապի աչքերը մշուշվեցին, անվերջ ձգվող գաղթի ճամփան իր աչքին կարմիր գետ դարձավ, ալիքներին մանկան ուռած ու կապտած մարմիններ էին լողում։ Մարութա սարից իջնող մառախուղը ճերմակ սավանով իրիկնամուտին ծածկում էր արյունոտ դիակները։ Իսկ գետը խուլ մռնչում էր։ Ծերունուն թվաց, որ Բաթմանա ջրից իր դեմքին արյան հետքեր մնացին։ Հանեց թաշկինակը, դեմքը արյունից սրբեց, հետո բեղերը։