Գոմը չէր մաքրվել և թրիքի կույտերի վրա ճանճեր էին հավաքվել։ Թովմասը վերցրեց բահը և սկսեց մաքրել հատակը։ Բահն իրենից մեծ էր և այնքան ծանր էր, որ նա հազիվ էր այն բանեցնում։ Սկզբում նրա մաշկը խոնավացավ, իսկ քիչ անց քրտինքը հոսեց նրա դեմքով։ Նա քրտնաջան աշխատում էր և երբեմն դադար էր առնում ափով ճակատի քրտինքը սրբելու համար։ Երբ սայլակը լցվեց, նա բահը վայր դրեց, ձեռքերը դրեց գոտկատեղին ու հետ թեքվեց տնքալով։ Իր տատն այդպես էր անում, երբ երկար կռացած էր մնում հացի խմորը հունցելիս։