— Վա՜յ, իմ	աչքս	դուս	գա, տա՛նուտեր	ջան, վա՜յ, ես	դժոխքի	փայ	ըլիմ, վա՜յ, վա՜յ, վա՜յ, էդ	ի՞նչ	ա	քո	հալը, գլխիդ	մեռնիմ, մկամ	քո	Կոտանը	մեռել, կորել ա, որ	դու	էդ	օրն	ես	ընկել, — ասեց	խեղճ	գզիրն	ու	աչքը	կեռացրած, մեկ	դհի վրա	թեքված՝ վրա	թռավ, որ	նրա	գլուխը	լա, նրա	ցավին	մեկ	դարման	անի: