Խոսակցությունը	դարձյալ	գործերի	մասին	էր, սկսվել	էր	դրսում, այժմ	շարունակվում	էր	նույն	եղանակով: Նոր կացարանների	շինության	մեջ	Սմբատը	նկատել	էր	թերություն, որ	Սուլյանի	անտեղի	խնայողության	հետևանքն	էր: Նա հանդիմանում	էր	կառավարչին	մեղմաբար, բայց	հուզված	էր, և	երբեմն	ձայնի	մեջ	հնչում	էր	բարկություն: Պարզ	էր, որ Սուլյանը	չէր	նրա	դժկամության	բուն	պատճառը: Ինժեներն	արդարացնում	էր	իրեն, ասելով, թե	միշտ	սովոր	է	խնայել Ալիմյանների	միջոցները, անտեղի	ծախսերից	խուսափել	ու	հենց	այս	պատճառով	միշտ	սիրելի	է	եղել	հանգուցյալ	Մարկոս աղայի	աչքում: