Անշուշտ ակնկալել, որ Պարսից ծոցի երկու ափերի միջեւ առկայ խզումը կարել է վերացնել մէկ օրում կը լինի մեղմ ասած պարզամտութիւն, մանաւանդ, որ հիմնական ախոյեանների՝ Թեհրանի եւ Ռիադի տարածաշրջանային նպատակներն ու շահերը թւում են անհամատեղելի: Սակայն, միանշանակ է նաեւ այն իրողութիւնը, որ դիւանագիտական նման մակարդակի շփումները կարող են որոշակի բեկում մտցնել առկայ լարւածութիւնը մեղմելու գործում, եթէ հաշւի առնենք նաեւ այն հանգամանքը, որ Պարսից ծոցի համագործակցութեան խորհրդի անդամ երկրներից գոնէ երկուսին՝ Օմմանին ու Քուվէյթին աւանդաբար այնքան էլ չի գոհացնում Սաուդական Արաբիայի եւ նրա անմիջական կցորդների՝ Կաթարի, Բահրէյնի եւ ԱՄԷ-ի ընդգծւած հակաիրանական քաղաքականութիւնը: