Խոսքս այստեղ ընդհատվել է ոչ իմ մեղքով։ Մի քանի օր գրիչ չէի վերցնում։ Ներեցեք, խնդրում եմ, որ պատմությունս շեղումներով է ստացվում։ Մի քանի օր առաջ Արցախ էր եկել Ադրբեջանի պրեզիդենտը՝ Մութալիբովը։ Եվ ի՞նչ։ Զենք ու զորքով շրջապատված՝ ապահովության համար, մտել է թուրքաբնակ գյուղերը, սիրտ տվել իր ցեղակիցներին ու ասել, որ հայերը Արցախում հյուրեր են, կենվորներ, դուք պինդ մնացեք, տներ կառուցեք... Ապա նույն կերպով մտել է Ստեփանակերտ՝ անպայման ավտոմատների խիստ վերահսկողությամբ, հասել նախկին մարզկոմի շենքը (այդ շենքը շինող վարպետը մեր գյուղացի Սիմոնն է եղել, մտքովն անգամ չի անցել, որ կարող էր իր դրած պատերի ներսում իր ժողովրդի դեմ դավ նյութվեր երբեւէ), հավաքել գլխին սաֆոնովյան զորականներին ու մեդալներ բաժանել... Այդ մասին երեկ հաղորդեց նաեւ «Ժամանակ» ինֆորմացիոն ծրագիրը, հաղորդեց անամոթաբար, փաստերը խեղաթյուրելով... Նույնիսկ նշեց, որ Արցախում մեքենաներ են ջարդել, սակայն մի բերան չզորեց ասել, որ այդ մեքենաներից մեկում տանում էին մարտակերտցի մի գողացված տղայի, որ բանակից նոր էր զորացրվել։ Տանում էին խորհրդային զինվորները՝ հազարական ռուբլի կաշառք ստացած լինելով թուրքերից... Այսպես է, ահա, վիճակը...