Ըստ Արիստոտելի հանրությունը ինքնաբավ մարդկանց միություն է: Եվ չնայած այն հանգամանքին, որ այդ ինքնաբավ միավորներն առանձին-առանձին կարող են ճեղքում արձանագրել, բայց այնուամենայնիվ մղման և ներազդման տեսանկյունից հիմնական դերակատարությունը վերապահված է տվյալ հանրույթի ներսում սահմանված խաղի կանոններին՝ ինստիտուտներին ու միջավայրին: Այսինքն անհատը սահմանափակված է ինստիտուտների ներգործությամբ և գրեթե միշտ գործում է համակարգի ուղեծրի շրջանակներում: Ես չեմ փորձում պնդել, թե աշխարհը բացառապես պատճառային է՝ չբացառելով պատահականության և հանգամանքների համընկնման հնարավորոթյունը: Ավելին՝ այդ ինստիտուտներն ու խաղի կանոնները օդից չեն ընկնում, պարզ է, որ դրանք ստեղծվում և ընթացքի մեջ են հայտնվում հանրույթի կամքով և անմիջական մասնակցությամբ՝ պայմանագրականության սկզբունքով: Մարդկային խմբերը կարող են փոխել իրենց իսկ կողմից սահմանված խաղի կանոնները, եթե դրանք արդյունավետ կամ էլ արդար չեն: Այսինքն միանշանակ է, որ անհատները մեծ դեր են խաղացել մարդկության պատմության ընթացքում և նույնիսկ ունեցել վճռական և վերջնական ազդեցություն այս կամ այն գործընթացների վրա: Առնոլդ Թոյնբին գեղարվեստական հրաշքի և անհատի մասին խոսելիս նշում է, որ այդ հրաշքն արարող մարդիկ ապահովում են իրենց հանրության աճը, նրանք ավելին են, քան պարզապես մարդ լինելը, քանզի նրանց տրված է անել այն, ինչ մյուսներն ընկալում են որպես հրաշք: Նրանք որոշ իմաստով գերմարդ են և առանց փոխաբերության: Նույն կոնտեքստում Անրի Բերգսոնը գրում է, թե ցատկը տեղի է ունենում, երբ հասարակությունը փորձարուրության որոշում է կայացնում, դա նշանակում է, որ հասարակությունը կամ տոգորվել է որևէ համոզմունքով, կամ ինչ-որ մեկը ցնցել է նրան, բայց հատկապես ինչ-որ մեկը: