Սմբատը	դարձավ	Զարգարյանին	և	հարցրեց, արդյոք	չե՞ն	հայտնել	մշակներին, թե	առաջիկա	ամսի	մեկից	նրանց ռոճիկները	պիտի	ավելացնեն: Դուրս	եկավ, որ	Սուլյանը	դեմ	է	և՛	այս	բանին: Նրա	կարծիքով, Ալիմյանի	մշակներն	առանց այդ	էլ	բավական	խոշոր	ռոճիկներ	են	ստանում: Բայց	այս	ձևով	էլ	չկարողացավ	հաճելի	թվալ	Սմբատին: Պաշտպանելով Ալիմյանի	շահերը, ցույց	տալով	իրեն	այդ	շահերի	վերաբերմամբ	ժլատ, կարծում	էր, որ	իր	առջև	կանգնած	է	դարձյալ Մարկոս	աղան: Սխալվեց, և	այս	անգամ	մտքում	վճռեց	տակտիկան	փոխել: Նա	սկսեց	ցույց	տալ	իրեն	ազատամիտ մշակների	դրության	վերաբերմամբ	և	գովեց	այն	ծրագիրը, որ	հնարել	էր	Սմբատը	նոր	կացարանների	համար: Փոփոխությունն	այնքան	ճարպիկ	էր, որ	Սմբատն	անգամ	չնկատեց	և	սկսեց	խորհրդածել	նրա	հետ: