Եվ ահա իր հրաշալի պատկերագրքի շնորհանդեսին, նա իր և իր սիրելի տիկնոջ՝ Մարիի անունից Մատենադարանին է նվիրաբերել իր լավագույն գեղա­նկարներից ևս մեկը՝ Գրիգոր Նարեկացու ՙՄատյանի՚ մոտիվներով կերտած իր ՙՈղբը՚՝ նվիրված ծնողներին, որի մեջ ներքին դրամատիզմից, ողբերգականությունից բացի այնքան լուսավոր ու պայծառ գուներանգներ, կենսական ալիքներ կան։ Լուսավոր այդ շաղախն ահա, ինչպես Արշիլ Գորկու հիշատակին ձոնված նրա կտավի դեպքում, խառնվում է Մատենադարանի կենսոլորտին, եթե կուզեք, սերունդների հոգևոր երթին։ Եվ հիմա այդ երկու հանրահայտ գործերը դիմահայաց իրար են նայում։ Դրանք մի ամբողջ պատկերասրահի ներուժ ունեն, և, միանալով Մատենադարանի ցուցասրահներին, ժամանակների փոխկանչի տպավորություն են թողնում՝ ծիր կապելով անցյալի, ներկայի ու գալիքի միջև։ Դրա վկայությունն է նաև Մարտիրոս Սարյանի նկարների ցուցադրությունը Մատենադարանում, որն անցնում է մեծ հաջողությամբ, ինչպես նաև իր ուսուցչի՝ Երվանդ Քոչարի ՙՄայր հայրենիք՚ կոչվող արձանը, որ տարածական նկարչության նմուշ է և տեղադրված է Մատենադարանի նոր շենքի շքամուտքում։