Նա հասավ մեծ բացատին, ուր դեռ վերջերս սպաները ձիախաղեր էին կազմակերպում, հատկապես արգելապատերով մրցավազք, որոնց ժամանակ Վարդանն ու նրա բարեկամ Իբրահիմ Ալիզադեն միշտ հաղթող էին դուրս գալիս։ Վարդանն գգում էր այդ մրցումների պակասը։ Զգում էր նաև կադրային սպաների մի քիչ կոպիտ մտերմիկության պակասը, որոնք ուշադրություն չէին դարձնում այն հանգամանքի վրա, որ ինքը քաղաքացիական անձ էր, որ զորակոչվել էր նախորդ աշնան սկզբին և, ավելին, որ ինքը հայ էր։ Սակայն այս ամսվա ընթացքում շատ բան էր փոխվել։ Սպաները իրենից խուսափում էին, և միայն գնդապետ Իբրահիմն էր, որ վկայում էր անդավաճան բարեկամություն։