— Թուր, թվանք	հազիր	պահեցե՛ք, — ասեց	թուրքի	մեկն	էլ	ետ, — սատանին	նալլաթ. կըլի, որ հենց	էս	քարերի	տակին	տափ	ըլին	կացել, ասածներս	լսեն	ու	բիրադի	էնպես	վրա	թափին, որ	էլ չկարենանք	ձեռըներս	գլխըներս	տանիլ: Սրան	Ապարան	կասեն: Աղասու	պես	ասլանը	էսպես տեղը	քսան	ձիավորի	մենակ	չի	ասիլ, թե	աստված	է	ստեղծել: