Դա ծանր է գրողի համար և դառնացնում է նրա կյանքը, բայց… ինչպես ասում են` «Չկա չարիք առանց բարիքի»… Ոչինչ այնրան չի օգնում գրողի հեղինակությանը, ինչրան միտումնավոր քննադատությանը, որը, համարյա միշտ, տալիս է հակառակ արդյունքը: 1947 թվականին, «Նորք» գրքիս հրատարակումից հետո, ես, ինչպես ամեն մի երիտասարդ բանաստեղծ, երազում էի… գոնե մի գրախոսություն… Եվ հանկարծ, մեկի փոխարեն, համարյա բոլոր թերթերում ու ամսագրերում լույս տեսան միտումնավոր, ջախջախիչ հոդվածներ, որոնց շնորհիվ ես, բոլորովին անհայտ մի երիտասարդ բանաստեղծ, իսկույն հայտնի դարձա: