Կներես, քեզ այդքան տանջելու և ցավ պատճառելու համար, բայց ես էլ չեմ ուրախանում։ Տես, արցունքներս հոսում են կարծես ծորակից, ատամներս դողում են, սփրթնել եմ, սիրտս առանց քեզ չի աշխատում։ Ետ արի, ես քեզ սպասում եմ, սովորեցրու ապրել, տար ինձ քեզ հետ։ Գժվել կարելի է, ես էլ այստեղ չեմ, ես անհետանում եմ առանց քեզ, դառնում փոշի, որոնք մարդիկ շնչում և փռշտում են։ Անտանելի է առանց քեզ․․․։