Չգիտեմ այդ նույն Դադոյի, Խթրավանքի, թե մանավանդ ուրիշ վանքերի հետ է Խադայի տունը, որը հիշում է Կիրակոսը՝ վարդապետներից ոմանց մասին ասելով. «Խաչենի սուրբ վարդապետներ, միմյանց հարազատ Գրիգորիսը եւ Տեր Եղիան, որը (վանքը) Աստված զարդարել էր երկու մարդով, այս աշխարհից տեղափոխվեցին Քրիստոսի մոտ եւ գտնվում են աստվածափառ Խադայի տան պահեստում. առաջինը վախճանվել է ՈՁԷ (1238)թ., իսկ Եղիան՝ ՈՂԸ (1249)թ.,»: Սրանց տապանագիրը ընդօրինակում են Ջալալյանները, բայց չեն նշում որոշակի տեղը այլ Խթրավանքի արձանագրությունների թվում նշում են առանց վերնագրի. «Այս է գերեզմանն ու շիրիմը վեհիմաստ ու արդյունավոր վարդապետներ, սուրբ միաբանության առաջնորդներ Գրիգորի եւ Տեր Եղիայի. ովքեր կմտնեն խորանը, թող հիշեն հանուն Քրիստոսի, աղաչում եմ ձեզ՝ նաեւ Գրիգոր եպիսկոպոսին հիշեցեք հանուն Տիրոջ»: Երկուսն էլ գտնվեցին Գանձասարի եկեղեցու օծման նավակատիքի ժամանակ, եւ ինչպես խոսքերից երեւում է՝ Եղիան վախճանվել է 1249թ, որը այն վանքի առաջնորդն էր, որի տեղը մեզ անծանոթ է, բայց ստույգ երեւում է, որ անունը Թադեոսի աշակերտի անունով է, որի մասին ասում է նույն վանական Վարդապետը. «Եղիշեն եւ Խադան յոթանասունից երկուսն են, որոնք Թադեոսի հրամանով գնացին Աղվանքի կողմերը եւ այնտեղ վախճանվեցին»: Այսպես վկայում է Քրիստոսի երեք աշակերտների մասին, որոնք հյուրընկալվել են Արցախի անձուկ մարզում: