Ո՛չ Ար­ցա­խը եւ ո՛չ ալ ­Հա­յաս­տա­նը եր­բեք չեն գե­րա­զան­ցեր Ատր­պէյ­ճա­նին թէ՛ բա­նա­կի թի­ւով, թէ՛ զէն­քի քա­նա­կով ու ո­րա­կով, սա­կայն դա չի խան­գա­րել մեզ յաղ­թե­լու։ 90ա­կան թո­ւա­կան­նե­րի պա­տե­րազ­մում դա չի խան­գա­րել մեզ կեր­տե­լու ա­զատ եւ ան­կախ Ար­ցախ, դա չի խան­գա­րել մեզ կանգ­նեց­նե­լու Ապ­րի­լին՝ Ատր­պէյ­ճա­նի հրո­սակ­նե­րին, դա չի խան­գա­րել մեզ յաղ­թե­լու այս ճա­նա­պար­հին։ ­Մենք Ար­ցա­խում հա­մո­զո­ւած ենք, որ ա­յո՛ զէն­քի ո­րա­կը եւ քա­նա­կը շատ կա­րե­ւոր են եւ այդ ուղ­ղու­թեամբ ո­րո­շա­կի քայ­լե­րի ձեռ­նարկ­ւում են, բայց ա­մե­նա­կա­րե­ւո­րը զի­նո­ւո­րի ո­գիին ամ­րապն­դումն է՝ նո­ւի­րո­ւա­ծու­թեամբ եւ պատ­րաս­տա­կա­մու­թեամբ պայ­քա­րե­լու իր երկ­րին հա­մար։