«...Ինչո՞ւ արդյոք մեր դարավոր ժողովուրդը, մանուկի մը պես, աչքը մութին մեջ փակած, ուզեր էր չարն անտեսել ու բարին երազել, բարիին շուրջ հեքիաթներ հյուսել, իր ծուռ Մհերներովը հալածել չարը աշխարհի երեսեն: Արդյո՞ք հայ ոգին շատ էր մեծ, թե միտքը` մանկունակ: Կամ թերևս` գաղափարապաշտ իր հոգիի համար շա¯տ էր ապականած շուրջի աշխարհը»: (Յակոբ Յ. Ասատուրեան, «Հովակիմի թոռները»)»: