Երբ գիշեր եղաւ ու քնանալու գացին, իր մայրը չկար իր քով այլեւս որպէսզի զինք քնացնէր, վերմակը իր վրան գոցէր ու մայրական անոյշ ձայնով մը <> ըսէր ու համբոյր մը դրոշմէր իր ճակտին:Իր սեփական ննջասենեակն ալ չունէր պառկելու համար, այլ կը գտնուէր մեծ ու ընդարձակ ննջարանի մը մէջ ուր կը պառկէին երեսունի մօտ աշակերտներ որոնցմէ ոչ մէկը կը ճանչնար, խօսած լեզունին անգամ լաւ չէր հասկնար:Մայրը իր քովը չէր այլեւս որպէսզի գաւաթ մը ջուր ուզէր իրմէ ինչպէս կ՜ընէր ամէն գիշեր : Բոլորովին առանձին էր այլեւս: