Եւ ­Չա­րենց սո­վո­րա­կան յե­ղա­փո­խա­կան չէր։ ­Պա­րոյր ­Սե­ւա­կի իսկ բնո­րո­շու­մով՝ «­Յե­ղա­փո­խու­թիւ­նը նրա հա­մար ոչ թէ կե­ցո­ւածք էր, ինչ­պէս շա­տե­րի հա­մար, այլ պար­զա­պէս կե­ցու­թիւն»։ Այս յե­ղա­փո­խա­կան «կե­ցու­թեան» ար­գա­սիքն էր «­Գիրք ­Ճա­նա­պար­հի»ն, իսկ հոն տեղ գտած բա­նաս­տեղ­ծա­կան չոր­րորդ կտո­րը՝ «­Մա­հո­ւան ­Տե­սիլ»ը ­Չա­րեն­ցի ազ­գա­յին «ճամ­բոր­դու­թեան» թա­գադ­րումն է։