Մեր ժուռնալիստները շատ լուրջ են գրում: Այնքան լուրջ որ երբեմն զարմանում ես: Ասենք թե գրում են որևէ գործչի մասին: Այդ դեպքում անպայման սկսում են թվել նրա պաշտոնները և աստիճանները: «Սկզբում նրան տվեցին այսի՛նչ պաշտոնը, հետո այնի՛նչը, հետո երրո՛րդը, չորրո՛րդը…»: Այդպիսի դեպքում կարդալիս իմ մեջ ցանկություն է առաջանում բղավել «ուռա՜…»: Կան մարդիկ, որոնք սիրում են տիտղոսներ: Ժուռնալիստներ էլ կան, որոնք սիրում են թվարկել այդ տիտղոսները և ընթերցողին ստիպում են բղավել «ուռա՜…»: