Իսկ իր սիրելի ուսուցիչներից մեկին՝ Սիմոն Երեմյանին գրած նամակում դառն վշտով փակում է այդ չարաբաստիկ խնդիրը հետևյալ տողերով. «Այդ հատորիկը չեղավ, ինչ որ պետք է ըլլար: Բայց այդ մասին ալ իմ փափաքներուս վիժած դիակը պիտի չօրորեմ»: (Նույն տեղ, էջ 59, 1906 թ. մարտի 5-ին Գենտից գրած նամակից):