Նամակներից 7-երորդն ընդարձակ էր և իրենից ներկայացնում էր Սասունի դեպքերի մասին՝ խնամքով կազմված մի տեղեկագիր: Այդ տեղեկագիրը մեծ դժվարությամբ ու միասնական ջանքերով կազմել էին մի քանի անձինք, որոնցից՝ մինչև իսկ մեկի ստորագրությունը, գրքի հեղինակի կարծիքով, «ինքնին բավական էր այդ գրառումներին մեծ կշիռ տալու»: Ստորագրողները բարձր կացության տեր և ընդարձակ ազդեցություն ունեցող անձինք էին: Նրանք կենդանի կերպով նկարագրում էին թուրքերի բարբարոսությունները, և ընթերցողը չէր կարող առանց արտասվելու ընթերցել Զեքի փաշա կոչված հրեշի մասնակցությամբ կատարված անդրգազանային արարքների պատմությունը: Նամակագիրները հաստատում էին, որ Թուրքիան Սասունում իր դեմ ի սկզբանե ապստամբներ չի ունեցել և նրա դաժան պատժամիջոցները, բնավ, արդարացված չէին: Ն. 4-րդն իր ամերիկյան ոճով գրում էր հետևյալը. «Սուլթանն անմիջապես հրամայեց, որ հեծյալ և հետևակ զորագնդերը հարձակվեն՝ հայերի ապստամբությունը ճնշելու, և նրանք էլ հարձակվեցին: Միայն թե՝ իրենց դեմ և ոչ մի ապստամբություն չգտնելով՝ երկիրն այնպես մաքրեցին, որ ապագայում այդ տեսակ մի բան չպատահի»: