— Այո: Երասխը հայոց համար միայն գետ չէ, նրա կաթիլների զորությամբ է բացվել հայի լեզուն: Նա հիշեց մի հին զրույց: Բյուր ու բյուր տարի առաջ Հայոց աշխարհի մարդիկ նման էին համրերի: Նրանց լեզուները չէին բացվում: Մարդիկ խոր ծերության էին հասնում և առանց մի բառ արտաբերելու` հրաժեշտ տալիս աշխարհին: Այդ ժամանակ հայոց մեծ աստված Արամազդը խորհուրդ տվեց, որ մարդիկ իրենց բերանները օծեն Երասխի ջրով: Մարդիկ հետևեցին աստծու խորհրդին, և ամենքի լեզուները բացվեցին: Հայոց աշխարհի բոլոր կողմերում հնչեց հայերենը, հնչեց հեքիաթային, սրտապարար երգի պես: Այնպես որ Երասխը ազգախոսիկ գետ է, նրա ամեն մի կաթիլի մեջ հայերենի ավիշ կա: Աշխարհում շատ արհավիրքներ են եղել: Երբեմն հայերին ստիպել են խոսել օտար լեզվով: Հայը ցույց է տվել, թե կատարում է բռնակալի կամքը, բայց հետո Երասխի ջրերով մաքրել է օտար լեզվի դառնահամը: Այնպես որ հայը չի կարող ապրել առանց Երասխի: Մայրենին մոռացած մարդուն կարող է կենդանություն տալ միայն Երասխի ջուրը: