Իրականում արդեն հազար յոթ հարյուր տարի ամբողջ պայքարը մի բառի դեմ է: Գիրը ջնջեցին, ծեսերի նշանակությունը խլեցին ու Գաղափարի նշանին հարմարեցրին տոները, գիտության վրա խաչ քաշեցին (եվրոպական ինկվիզիցիան այստեղից է սերում. այն թափանցել էր Եվրոպա թոնդրակեցիների դաժան հալածանքների արդյունքում), և երբ ամեն ինչ մոխրով ու մրուրով էր պատված, տեսան, որ ոչինչ էլ չփոխվեց և ոչինչ էլ չի փոխվելու: Սկսվում է տևական, անողոք ու ատելությամբ առլի պայքարը սոսկ մի ըմբռնումի, մի աշխարհընկալման` Աստված բառի դեմ: Անդադար ու մոլեռանդ խրթնաբանությունը ուր որ է մարդակերության հասնող վախի ու սարսափի որոգայթներում փորձում է նույնացնել Աստծո մեր զգացողությունը, Արարչին մեր արյամբ զգալու բնատուր շաղկապվածությունը չգիտես ինչի հետ, չգիտես ինչ կաղապարի մեջ և չգիտես ինչ պատկերով, բայց գլխավորը` անսեռ, այսինքն` սիմետրիայի բնածին հավասարակշռությունը սպանելու փորձով: