Եվ պիտի ասել, որ ադրբեջանական կառավարության ենթակայության տակ գտնվող զինվորական ուժերը, փաստորեն, թուրքական քաղաքականության համալսարանի ուշիմ սովորողներ են այսօր։ Ակտիվ, գործարար սովորողներ։ Մանավանդ իմացել են, թե մեր ժողովուրդը ինչով է անհաղթելի, այդտեղից էլ բռնում են. երկու տարուց ավելի է` մարզում արգելված են համերգներն ու թատերական ներկայացումները, կինոն ու կուլտուրան, մյուս բոլոր միջոցառումները։ Հատուկ ծրագրված գրոհ է մեր հոգեւորի վրա։ Մեզ ուղղված հրացանն այնքան վտանգավոր չէ, որքան սա։ Մի քանի ամիս է՝ չենք կարողանում հնարավորություն ստեղծել, որ Մոսկվայից ցանկացող գրողները (իսկ այդպիսիները շատ են) այցելեն Արցախ։ Ցանկանում են այցելել, բայց... Այս մի քանի օրը պետք է խմբով Արցախ վերադառնա վերահսկող հանձնաժողովի նախագահ Վ.Կ. Ֆոտեեւը։ Ասում եմ՝ վերադառնա, որովհետեւ մի քանի օր առաջ այստեղ էր։ Ի դեպ, նա ներկա եղավ ապրիլի 26-ի պատմածս դեպքերին։ Հանդիպումներ ունեցավ Ստեփանակերտի ակտիվի, միլիցիայի մարզային աշխատողների, Ասկերանի շրջանի աշխատավորների հետ։ Ամենուրեք էլ նրան ուղղված պահանջն այս էր. Արցախը Հայաստանից բռնի ձեւով անջատված նրա մի մասն է։ Ազատություն։ Մեր ժողովուրդը սթափ է՝ ավելի քան երբեւէ, իմաստուն է, համառ ու աննկուն։ Եվ այնքան միամիտ չենք, որ կարողանանք նորից խաբվել։ Չմոռանամ ասել՝ Ֆոտեեւը ինչ-որ չափով կարողացավ միջամտել, մեր գրողներից մի քանիսի նկատմամբ կիրառված կալանքի ձեւերը փոխարինվեցին տնայինով։ Գոհ ենք, մեր գրող ախպերները, մեր պատժվող արցախցիներն ամեն պարագայում էլ վեհ են ու անդրդվելի։