Վերջ ի վերջոյ մեզի համար՝ հայեցի դաստիարակութեան նպատակն էր, պատրաստել հայ անհատը հասարակական կեանքին, նաեւ հայկական արժէքներ փոխանցել եւ ասոնց կողքին աշակերտներուն սրտին ու հոգիին մէջ նոր եւ արդի մեթոտներով հաւատք ներշնչել, հայու ոգի սերմանել եւ ինքնագիտակցութիւն արթնցնել, արեւմտահայերէնի զարկ տալ, եւ վերջապէս հայութիւն ստեղծել: Այս բոլորին համար էական էր հայերէն լեզուի արդի դասագիրքը, մեր մայրենի լեզուին (արեւելահայերէն եւ արեւմտահահյերէն) մաքրութիւնն ու ճիշդ գործածութիւնը, անոր՝ օտար բառերէն զերծ մնալու ու մաքրագոր-ծուելու անհրաժեշտութիւնը, հայրենքի կամ Սփիւռքի տարածքին, հաւասարապէս: