Որովհետև ցեխը և խառնաշփոթն ու զայրույթը ոչ թե կաթիլ-կաթիլ, այլ դույլերով է թափվում վրաներս, կարծես մեզ դա է պակասում: Անձրևը նաև պայքար է: Միապաղաղ պայքար: Միանգամից ջրով լի տաշտը նետված կատվի ձագերի պես տասը միլիոնով անմիջապես անիմաստ կռվի ենք բռնվում կաթիլների հետ: Իրականում չի կարելի ասել, որ այս պայքարում մենք մենակ ենք: Այնուամենայնիվ, Ստամբուլի փողոցները, որոնց թիթեղյա ցուցանակներին խոշոր անուններ են գրված, մեզ հետ պայքարում են: Փողոցները, սրբերի` չորս կողմը տարածված գերեզմանաքարերը, ամեն անկյունում սպասող աղբակույտերը, մոտ ժամանակներս ժամանակակից շենքերի վերածվելիք տգեղ, մեծ կառույցները ու մեկ էլ ճայերը... Նրանք էլ կան այս կռվի մեջ: Երբ երկինքը սկսում է թքել մեր գլխին, զայրանում ենք: