Իմ առաջին քննադատը ռեժիսորն է, իրենից հետո արդեն ամեն ինչ արդարացված է: Եթե ունեցել եմ համբույրի տեսարան, ուրեմն՝ ռեժիսորն այդպես է ուզել, որ լինի, այլ ոչ թե տպավորություն ենք ստեղծել, իբրև թե համբույրի տեսարան է: Ես կարևորում եմ նրա կարծիքը: Չեմ ուզում խաղալ պուպուշ տղայի դեր, որը միշտ ժպտում է ու շուտ վիրավորվում: Թող լինի համարձակ, թող մարդիկ խոսեն: Դերասանի խնդիրն է անել այն, ինչը փակ աչքերով կամ մտքում պատկերացրել է ռեժիսորը: «Ավազե դղյակը» բացառիկ է նաև այն առումով, որ ստեղծագործական թիմի ու տեխնիկական անձնակազմի հետ մտերիմ չէի: Մինչ այդ բոլոր նախագծերում, որ աշխատել եմ, մեծ մասն իմ ընկերներն են եղել: Իրականում այդ փաստն ինձ չի խանագարել, քանի որ տեսակով հարմարվող մարդ եմ: