— Ոչխարները չե՞ն։— Լինեին` լեռան կատարից ձայն տայի` հեե-հե՜եյ… ոչխարներդ գտել եմ` արի՛… արի՜…,— հետո փոքրամարմին ու ծերացող հովվի անօգնական թիկունքն ու քայլերի անիմաստ ապահովությունը մեկեն զայրացնում են ինձ և մտքումս հայհոյում եմ,— «շան որդի, գոնե շուն կունենայիր հետդ»։