Երկրորդ՝ Բարեգործականի հիմնադիրները այնքան խնամք տարած էին Սուլթան Համիտի կառավարութիւնը եւ անոր Եգիպտոսի Քօմիսէռը չի վիրաւորելու, որ կը յայտարարէին. «Փոքր Ասիոյ հայբնակ գաւառներուն մէջ երբ սով, երկրաշարժ, հրդեհ, երաշտութիւն պատահի, Միութիւնը դրամական օգնութեան պիտի փութացնէ»։ Ո՛չ մէկ խօսք այն ահաւոր կոտորածներուն, զազրելի բռնաբարումներուն, կառավարական եւ քրդական յափշտակութիւններուն եւ քաղաքական այն ամէն արհաւիրքներուն մասին, որոնց մէջ կը տապլտկէր տաճկահայ գաւառներու ժողովուրդը, ճիւաղային քաղաքականութեան մը երեսէն։ Ոչ մէկ խօսք, որովհետեւ Հ[այ] Բ[արեգործական] Ը[նդհանուր] Մ[իութեան] հիմնադիրները չէին իսկ ուզեր յիշատակել թէ հայաբնակ գաւառներու իսկական ցաւը ո՞րն էր. չէ՞ որ այդ յիշատակութիւնը կրնար դժգոհութիւն պատճառել Սուլթան Համիտին։ Ի զո՜ւր պոռացինք հայ մեծահարուստ «բարերար»ներու երեսին, թէ բարեգործութիւնը ընելէ առաջ փոխանակ թոյլ տալու որ տուներ հրդեհուին, գոյքեր յափշտակուին, կիներ առեւանգուին, փոխանակ թոյլ տալու որ անգղերն ու բուերը մշտնջենապէս բոյն դնեն մեր երդիքներուն վրայ, աւելի օգտակար է, ու աւելի տրամաբանական է խորհիլ եւ ստեղծել այն միջոցները, որոնցմով կարելի պիտի ըլլար չարիքը իր արմատէն չորցնել ու տաճկահայ ժողովուրդը միանգամ ընդմիշտ ազատել իր թշուառութենէն։ Հայ բարերար—հարուստները, այնքա՛ն գործնական իրենց անձնական խնդիրներուն մէջ, չի հասկնալ կը ձեւացնէին այս ճշմարտութիւնը, կարծես ըսել ուզելով. «Մեր նպատակը բարեգործութիւն ընել չէ արդէն. տաճկահայ ժողովուրդի ճակատագիրը քիչ կը հետաքրքրէ զմեզ. մեր բո՛ւն նպատակն է հայ յեղափոխութիւնը քանդել»։