Արևելքի երկրների զարգացման բնորոշ գծերից է խարիզմատիկ առաջնորդի առկայությունը: Եվ սա ցայտուն երևում է հատկապես Թուրքիայի Հանրապետության օրինակում[ii]: 1923թ.-ին Հանրապետության ստեղծումով Թուրքիայում քեմալական ռազմական-բյուրոկրատական վերնախավը որդեգրեց բարեփոխումների արևմտյան մոդելը երկրի արդիականացման համար: Սակայն իրականացված լայնածավալ փոփոխությունների արդյունքում Թուրքիայի հասարակությունը զրկվեց համերաշխման հիմնական ձևերից, որոնք հիմնված էին այսպես կոչված «ավանդույթի իշխանության վրա»: Այդ պատճառով քեմալական քաղաքական վերնախավը գիտակցաբար կիրառում էր հասարակության համախմբման այնպիսի մեխանիզմներ, որոնք «ավանդույթի իշխանության» սիմուլյակրներ էին: Հատկապես կարևոր նշանակություն ուներ խարիզմատիկ առաջնորդության սիմուլյակրը, որը երբեմն ձևավորում էր քաղաքական առաջնորդի անձի պաշտամունք[iii]: Սա կիրառվել է Թուրքիայի իշխող վերնախավի կողմից հանրապետության պատմության ողջ ընթացքում և այսօր էլ շարունակվում է: Խարիզմատիկ առաջնորդության երևույթը հաճախ կապվում է քաղաքական գործչի անձնային հատկանիշների ու առաջ բերած գաղափարների հետ, այնինչ թուրքական օրինակի համեմատական դիտարկումը այլ արևելյան քաղաքական համակարգերի համատեքստում ցույց է տալիս, որ խարիզմատիկ առաջնորդությունը մշտապես առկա է թուրքական քաղաքական համակարգում` հանդիսանալով սոցիալ-մշակութային դինամիկայի կարևորագույն բաղադրիչ[iv]: 20-րդ դարի առաջին կեսին Եվրոպայում ստեղծվող ամբողջատիրական, ավտորիտար վարչակարգերում կարևոր գործոն էր անհատի պաշտամունքի ինստիտուտը[v]: Եվրոպայում տեղի ունեցող գործընթացների ազդեցության տակ, ինչպես նաև ներքաղաքական զարգացումների արդյունքում, Թուրքական Հանրապետության հիմնադիր Քեմալ Աթաթուրքը կարճ ժամանակ անց դարձավ տիպիկ արևելյան ավտորիտար առաջնորդ։ Նրա անձի շուրջ ստեղծվեց պաշտամունք[vi], որի դրսևորումները շարունակվում են մինչ օրս: