Նա նշում է, որ լուսանկարչի հետ իր ընկերութիւնը սկսւեց 2003 թւականից, երբ իր գրքի համար լուսանկարներ էր փնտրում Գիւլէրի բազմահազարանոց լուսանկարչական արխիւից: «Մեր ընկերութեան սկզբում մենք երբեք չէինք խօսում Արայի հայկական արմատների ու օսմանեան հայերին կոտորելու ցաւոտ պատմութեան մասին՝ մի թեմա, որը մինչ օրս Թուրքիայում արգելւում է: Ես զգացի, որ դժւար կը լինի այս թեմայով խօսել նրա հետ, որ դա լարւածութիւն կարող է առաջացնել մեր յարաբերութիւններում: Իսկ նա գիտէր, որ այդ թեմայով խօսելը կը բարդացնէր կեանքը Թուրքիայում: Տարիների ընթացքում նա ինձ աւելի վստահեց եւ սկսեց երբեմն անդրադառնալ այնպիսի քաղաքական թեմաների, որոնց մասին ուրիշների հետ չէր խօսի: Նա պատմեց, որ 1942 թւականին, խուսափելու համար թուրքական կառավարութեան հռչակած «Ունեցւածքի հարկ»-ից, որը վերաբերում էր բացառապէս ոչ մուսուլման քաղաքացիներին, ինչպէս նաեւ խուսանաւելով պարտադիր աշխատանքային ճամբար արտաքսւելուց, նրա դեղագործ հայրը թողել էր Գալաթասարայում իր տունն ու ամիսներ շարունակ թաքնւել մէկ այլ տանը՝ ոչ մի անգամ փողոց դուրս չգալով: