Կը յիշեմ այն խոր կսկիծը, զոր կը զգայի պատանութեանս օրերուն, երբ կը տեսնէի թուրք զօրքերու տողանցքը ծննդավայր քաղաքիս մէջ: Մեր ցեղը գերի էր, իր ազգային կեանքը եւ իր նւիրական սրբութիւնները պաշտպանող զինւորութիւնը չունէր. ռազմական ուշագրաւ ուժեր կու տար օտար ազգերուն, բայց ինք զուրկ էր իր ազգային ինքնապաշտպան բանակէն. Զէյթուն, Սասուն սարերուն խումբ մը կտրիչներուն մէջ միայն դեռ կենդանի կը մնար հայ մարտիկի հին սխրալի տիպարը: