Ջուզեպպե Արչիմբոլդոն ծնվել է միլանցի նկարչի ընտանիքում, վաղ մանկությունից նա հորը օգնել է եկեղեցական նկարներ ստեղծել, ինչպես նաև մասնագիտացել էր գոբելենների և գունավոր ապակիների էսքիզների ստեղծման վրա։ Ձեռք բերելով համբավ և հեղինակություն՝ 1562 թվականին նա հրավիրվել է Վիեննա՝ Մաքսիմիլիան II կայսրի Սրբազան Հռոմեական կայսրություն, այնուհետև Պրահայում ծառայել է նրա իրավահաջորդ Ռուդոլֆ II-ին։ Բացի իր պալատական գեղանկարչի և գեղազարդչի պարտականություններից, նա նաև վերահսկում էր արվեստի գործերի ձեռքբերումը, զբաղվում էր միջոցառումների կազմակերպմամբ, ինչպես նաև կատարում էր ճարտարագիտական աշխատանքներ։ Պահպանվել են այն ժամանակաշրջանի Արչիմբոլդոյի մոտ երկու տասնյակ աշխատանքներ՝ պաշտոնական դիմանկարներ և առանձնահատուկ նկարներ, որոնք կատարված էին անսովոր իրերի, բույսերի և կենդանիների համադրությամբ․ հնարավոր է, որ այդ ոճի յուրահատկությունը պայմանավորված էր պալատական կունստկամերայի ազդեցությամբ, որը վերահսկում էր գեղանկարիչը։ Այս ոճը խրախուսվում էր կայսր-պատվիրատուների կողմից, և նույնիսկ որպես օրինակ էր ծառայում։ Կայսր Ռուդոլֆ II-ը 1580 թվականին Արչիմբոլդոյին ազնվականության կոչում է շնորհել։ Մոտ 25 տարի Հաբսբուրգում ծառայելուց հետո, 1587 թվականին նկարիչը թոշակի է անցնում և վերադառնում Միլան, սակայն շարունակում էր իր կողմից ընտրված ոճով աշխատանքներ ստեղծել, որոնք ուղարկում էր Պրահա: «Ռուդոլֆ II-ի դիմանկարը Վերտումնի կերպարում» աշխատանքի համար նկարչին շնորհվել է պֆալցգրաֆի պատվավոր կոչում։ Նրա մահվանից հետո այդ ոճը և ֆորմալ փորձերը մոռացվել են, իսկ Արչիմբոլդոյի ժառանգությամբ հանդեպ նոր հետաքրքրությունը ծագեց 1930-ական թվականներին։ Այդ ժամանակից ի վեր նա համարվում է եվրոպական գեղանկարչության դասական, ով որոշակիորեն ընդլայնել է ձևի և բովանդակության սահմանները։ Արչիմբոլդոյի կյանքը փաստագրված է խիստ անհամաչափ. մինչ 1562 թվականը և 1587-1593 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում նրա կյանքի հանգամանքները և աշխատանքները արխիվային փաստաթղթերում արտացոլված են միայն մասնակի։ Նրա կյանքի մասին բազմաթիվ տեղեկատվություն, որը ներկայացվում է կենսագիրների կողմից, հիպոթետիկ են և չստուգված։ Վազարիի «Կենսագրականներում» նրա կենսագրությունը բացակայում է։