Վարդանը ոչ մեկի կողմը չէր ուզում բռնել, հատկապես որ ճիշտ մտքեր կային և՛ մեկի ասածներում, և՛ մյուսի, սակայն պակասում էին տարրեր, որոնք թույլ կտային կանխատեսել այն շրջադարձը, որ կարող էր անել պատմությունը առաջիկա ամիսների և տարիների րնթացքում։ Եվ, բացի դրանից, նա գիտեր, որ անիմաստ էր փորձել հաշտեցնել Մեսրոպի և նրա որդու տեսակետները։ Բավական էր, որ մեկը մի տեսակետ հայտներ, ապա մյուսը անմիջապես հակառակը կասեր։ Չնայած անսահման սիրուն, որը միավորում էր նրանց, նրանք միշտ հակադրվել էին միմյանց, անկասկած այն պատճառով, որ իրար շատ նման էին։ Նրանք միայն մեկ հարցում էին համամիտ եղել՝ հակասություններից խուսափելու միակ միջոցը Տիրանի առանձին ապրելն էր։