Ընտանիքով որոշեցինք, որ եթե պետք է բուհ ընդունվեմ, պետք է ընտրեմ լեզուներ: Քննարկեցինք, որոշեցինք, որ արևելագիտական պետք է ընդունվեմ: Դուրս չեկավ, բայց ընտանիքս էր որոշել, պետք է համակերպվեի: Մոտ 2 տարի գնացի պարապմունքի և մի օր մորս ասացի. «Այլևս չեմ ուզում գնալ պարապմունքի, չեմ ուզում արևելագիտական ընդունվել, ավելի հետաքրքիր բան որոշենք»: Որոշեցինք, որ պետք է Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտ ընդունվեմ: Գտա հարցաթերթիկը, կարդացի հանձնարարված գրքերը, գնացի քննության՝ ընդհանրապես հույս չունենալով, որ կընդունվեմ, հետո էլ անունս գտա երկրորդ շարքում. անվճար սովորելու հնարավորություն էի ստացել: Հասկացա՝ ճիշտ տեղում եմ: