Հիմա նույնիսկ ամառվա ամենաշոգ օրերին դերասանը փակում էր բոլոր դռներն ու պատուհանները, և սոսկ Աստծուն էր հայտնի՝ որքան տառապանքներ էր կրում ամեն գիշեր լուսաբացին սպասելիս: Հենց այդպիսի մի դժխեմ գիշեր էլ նա որոշեց՝ ինչ գնով էլ լինի, ատրճանակ ձեռք բերել: Այդ խնդրանքով նա դիմեց միլիցիայում ու զինկոմիսարիատներում աշխատող բազում ծանոթների: Սակայն նրա խնդրանքը որևէ այլ հույզի փոխարեն միայն ծիծաղ շարժեց այդ մարդկանց մեջ, որոնք սովոր էին նրա միայն տեսքից ծիծաղել: Եվ երբ դերասանը զենք հայթայթելու և իր տանը գոնե չնչին հանգիստ գտնելու հույսն արդեն բոլորովին կորցրեց, մի հայտնի գրող, ում պիեսները բեմադրվել էին իրենց թատրոնում, մատնացույց արեց (ընդամենը երկու օր առաջ) ամենապարզ ելքը: Նրա հավաստիացմամբ՝ այժմ Ժողովրդական ճակատի յուրաքանչյուր անդամ մեկական կան նույնիսկ մի քանի զենք ուներ: Եվ այդ «տղաների» օգնությամբ հնարավոր էր գնել ոչ միայն «մակար» կամ «կալաշնիկով», այլև ամենաիսկական գնդացիր: Եվ ահա, հեղինակավոր գրողի համոզմամբ՝ Նուվարիշ Ղարաբաղլիի պես հայտնի դերասանին ընդամենը բավական է գնալ Ժողովրդական ճակատի շտաբ և մի երկու բառ շշնջալ Գլխավոր Բեյի ականջին: