Թովմասը մղձավանջից արթնացավ։ Նա հարդարում էր Հուր Կրակին։ Հանկարծ նժույգը բռնեց Թովմասի օձիքից և նրան նստեցրեց իր մեջքին։ Տեղից արագ պոկվելով, նա գետին տապալեց Վարդանին, Մարոյին ու Ազնիվ խանումին, որոնք փորձում էին նրան կանգնեցնել։ Թովմասը բղավում էր, սակայն չէր համարձակվում վայր ցատկել ձիու վրայից։ Հուր Կրակը խրխնջաց, սակայն այդ խրխնջոցը ծիծաղի էր նման։ Նա մեկ թռիչքով սարեր էր հաղթահարում, ցատկում էր հեղեղատների վրայով։ Նա Թովմասին այնքան հեռու էր տարել, որ նա այլևս չէր կարող իր տունը գտնել։ Նրանց առջև հրե պատ հայտնվեց, և ձին նետվեց կրակի մեջ։ Թովմասը արթնացավ և նստեց մահճակալի մեջ։ Նա դեռ զգում էր ծխի հոտը, որից նրա քիթը ծակծկում էր։ Նա գլուխը թափ տվեց վատ երազը վանելու համար։