Ստեփանակերտի կենտրոնում հայր և որդի Սարգսյանների ոչ մեծ արվեստանոցն ասես պատուհան լինի դեպի մեծ արվեստի աշխարհ։ Այստեղ ամենուր քանդակներ են՝ որոշները՝ տարբեր ժամանակներում ծնունդ առած, մյուսները՝ դեռ անավարտ։ Նա, ով առաջին անգամ է ոտք դնում այս արվեստանոցի շեմը, դժվարությամբ կտարբերի՝ որ աշխատանքն է պատկանում հորը, որը՝ որդուն. այնքան նման են իրար երկու Սարգսյանների ոչ այնքան ձեռագրերը, որքան նրանց ստեղծագործական աշխարհայացը։ Ուշադիր հայացքը, սակայն, Սարգսյան-ավագի գործերում նկատում է բազմամյա փորձը, իսկ Սարգսյան-կրտսերի քանդակներում՝ թեթև հանդգնությունը։