Լուսանկարը, իհարկե, տարածվեց, բայց դժվար թե այն Ալիեւին հանեց ֆրուստրացիայից, որը երեւի դեռ երկար կտեւի: Ալիեւի համար Թուրքիայի տապալված հեղաշրջումը նավթի գների անկմանը հավասար հարված էր: Ոչ հասկանալի է, թե այսուհետ Թուրքիայում ինչ է լինելու, եւ այսօր Էրդողանի կողքին շատ երեւալը վաղը օգտակար կլինի, թե վնասակար: Ոչ էլ, մանավանդ, այլեւս որեւէ հնարավորության կա Թուրքիայի խողովակով Արեւմուտքի եւ քաղաքակիրթ աշխարհի հետ հարաբերվելու, քանի որ Անկարայի հարաբերությունները թե Վաշինգտոնի, թե Բրյուսելի հետ մոտեցել են բոլոր ժամանակների նվազագույն ու վատթարագույն մակարդակին: Վերջապես, եթե հինգ տարվա ճառերից ու երդումներից հետո Էրդողանը պատրաստ է Ռուսաստանի հետ սակարկման առարկա դարձնել իր կողմից սիրիական ընդդիմությանն աջակցության դադարեցումը, միայն թե Ռուսաստանն էլ PKK-ին ու քրդերին չօգնի, այլեւս ի՞նչ իմանաս, թե որ ճնշումից հետո Էրդողանն ինչպես կճկվի, եւ այդ ճկուն առարկայի վրա ի՞նչ հույս դնես: