Փաստարկը խոցելի է նաև ոչ էմոցիոնալ առումով։ Խնդիրն այն է, որ Իրանից ադրբեջանցիների ներթափանցումը Հայաստան այս արոտավայրերով չի սկսվել ու արոտավայրերով նույնիսկ չի սրվելու։ Ես Երևան եմ եկել 2002-ին ու Մալաթիայից և Փեթակից առաջին տպավորությունս այն էր, որ որտեղ թքեիր, մի ադրբեջանցու կկպնեիր։ Այն ժամանակ իրանցիների և մասնավորապես իրանցի ադրբեջանցիների ներկայությունը Երևանում տեսանելի էր միայն այդպիսի տեղերում, իսկ հիմա դա տեսանելի է նաև փողոցում։ Կոմիտասի վրա ամեն օր իրանցի (ադրբեջանցի՞) ԸՆՏԱՆԻՔՆԵՐ եմ տեսնում։ Ու իրենք տուրիստ չեն, հիմա ձմեռ է, իրենք այստեղ ապրում են։ Հաջորդ քայլը գիտե՞ք որն է լինելու, երբ Երևանում կձևավորվի իրանական համայնք։ Այ «ուրախ» կյանքն այն ժամանակ կսկսվի։ Թե ինչ է պետք անել, որ այդ «ուրախ» կյանքը չսկսվի, ես կարող եմ առաջարկել. 2 լուծում կա, կամ քյառթու փակում ես սահմանը, կամ էլ այդ մասսային փորձում ես ձուլել, իսկ եթե ավելի պոլիտկոռեկտ արտահայտվենք` ինտեգրել։