Տեսադաշտումդ ամենևին օտար մի աշխարհ է` իր վարք ու բարքով, նիստ ու կացով: «Չարտասանված ճառի» վերջնահանգում էկրանին հայտնվում է հոգին սրբացնող Սիրո հավատավոր բանաստեղծի գովերգած անվերջ ընթացող Հին ասպետի մերօրյա կերպարով մի հեծյալ, որը դանդաղընթաց վարգում է իր նժույգի ընթացքը դեպի սրբազան Արարատ լեռը, դեպի իր տապանը` չիմանալով, թե իրականում որտեղ է այն գտնվում: Կրակոցով վերջակետվում է ենթադրյալ ճառը արև երազող «հին ու բարի արքայի ծաղրածու» բանաստեղծի, որի արցունքները հորդանում են` միախառնվելով գուցե թե վերահաս կործանման հստակվող տեսիլքից ընկճված իր արքայի արցունքներին:1915-ի նախճիրի կանխազգացու՞մն էր հետապնդում արդյոք «մոլորված մեծ անուրջ, տապալված աստվածե պոետին, իր չքնաղ հայրենիքի բնավերության տագնա՞պը... Վերահաստատվում է համատարած խավարը, որում ջանում են աղճատել Սևակի թողած հետագիծը: