Դիմացի պատին հանկարծ աչքովս ընկավ մի կնոջ դիմանկար: «Ի՜նչ գեղեցիկ աչքեր ունի», - մտածեցի: Թեյն արդեն պատրաստ էր: Մենք լուռ ծխում էինք, հանկարծ կինը ձեռքս բռնեց ու ինձ մյուս սենյակ տարավ: Սենյակի պատերին փոքրիկ երեխայի դիմանակարներ էին: Թվում էր` տարբեր են նկարները, բայց բոլորի մեջ կար մեկ ընդհանրություն՝ աչքերի ու քթի, կարծես նույն մարդն էր ու նույն մարդու նկարած կտավները: Ես փոքրիկ տարիքում իմ նկարներից չէի տեսել, բայց աչքերիս առաջ իմ փոքրիկ ու մեծ աշխարհը կտավի միջոցով ապրում էի: Կինը գիտեր` ով եմ ես: Ես չգիտեի` նա ով է: