Նույնիսկ եթե համաձայնվենք, որ «ազգ-բանակ» ռազմավարությունը դրական իմաստ ունի, դրա իրականացումը չի կարող արմատապես որեւէ բան փոխել բանակում, եթե այն տեղի չի ունենում երկրի ընդհանուր իրավաքաղաքական բարեփոխումների համատեքստում: Մեծամասնության համոզմամբ՝ Հայաստանում վաղուց է ձեւավորվել քրեաօլիգարխիկ կոչվող քաղաքական համակարգը: Երկրի ռազմական խնդիրների նկատմամբ նշյալ համակարգը ցուցաբերում է ամենամեծ անարդարությունը, քանի որ իշխող ընտրախավը, որը սերտաճած է բիզնեսի հետ, իր համար ստեղծել է արտոնյալ պայմաններ: Մասնավորապես՝ կոռուպցիոն սխեմաների միջոցով զինվորական ծառայության նկատմամբ իրականացվում է կաստայական մոտեցում, որն իշխող խմբերի անդամներին ազատում է զինվորական ծառայությունից: Հետեւաբար՝ զինծառայողների պարտականությունները դրվում են անապահով քաղաքացիների վրա: Այս հանգամանքն արդեն բավական է, որպեսզի համակարգային կոռուպցիան արմատանա երկրում եւ, մասնավորապես, բանակում: Միեւնույն ժամանակ, ուշագրավ է, որ այս կաստայական մոտեցումը լեգիտիմացնելու մտադրությունները դրսեւորվում են «ազգ-բանակ» հռչակված ռազմավարության շրջանակներում. առաջարկվում է օրինականացնել «ծառայությունից գումարով ազատվելը»: Հասկանալի է, որ նման մոտեցումների պահպանման պարագայում հասարակության եւ բանակի համախմբման փորձերը չեն կարող արդյունավետ լինել: Ընդհակառակը՝ դրանք կստեղծեն նոր կոռուպցիոն ոլորտներ եւ կուժեղացնեն անարդարության աստիճանը: