Ինքն անձամբ շատ զարմացած է, որ վերջին հինգ տարում ամեն ինչ թանկացել է, բացի հասարակական տրանսպորտի տոմսի գնից և գտնում է, որ սակագինը պետք է բարձրացվի։ Զարմանալի է, որ արդեն քաղաքապետ ընտրված Հայկ Մարությանն այդքան շուտ հետ կանգնեց երբեմնի ակտիվիստ Հայկ Մարությանի դիրքորոշումից, ով 2013թ. տրանսպորտի սակագինը բարձրացնել փորձողների դեմ կատաղի պայքար մղողներից էր։ Զարմանալի է նաև այն, որ Մարությանը նոր է սկսել մտածել այն մասին, որ խելամիտ չէ 15 տարի շարունակ անփոփոխ սակագին ունենալը, ինչպես նաև այն, որ երթուղայինից շախմատի ձի դարձած իջնելն ազնիվ չէ։ Երևի որ 2013-ին ժողովրդի աչքի փուշ դարձած ՀՀԿ-ն էր նույն հարցերը բարձրացնում, պետք էր դա անարդարացի համարել ու այդ «սևերին» քարկոծել, հիմա, երբ իրենք՝ «սպիտակներն» են իշխանության, արդեն արդարացված է թե´ սակագնի բարձրացումը, թե´ տրանսպորտային ցանցի արդիականացումը։ Բա ոնց։ Չէ՞ որ մեծ տարբերություն կա, թե ում ձեռքով է քաղաքացու գրպանից ավել գումար հանվում։ Բայց չշտապենք. երևանցիները դեռ դրա թույլտվությունը չեն տվել նորընտիր քաղաքագլխին ու անհավանական էլ է, որ կտան։ Լավագույն դեպքում մայրաքաղաքի հանրաքվեասեր ղեկավարի առաջադրած խնդրի լուծման երկրորդ տարբերակը՝ սակագնի ավելացումը պետական սուբիսդավորմամբ փակելու ճանապարհը կընտրեն քաղաքի բնակիչները, եթե իհարկե, հիասթափությունն իր թևերն անդառնալի չփռի նրանց վրա։