Եթե նայում ենք մեր իշխանություններին, նրանք ապրում են ճգնաժամից ճգնաժամ: 97-98 թթ. Տեր-Պետրոսյանի հրաժարական` ճգնաժամ, 99թ. հոկտեմբերի 27` ճգնաժամ, 2003թ. ընտրություններ` ճգնաժամ, 2008թ.` ճգնաժամ: Հիմա մենք պետք է դուրս գանք այդ ճգնաժամերի մոդելից: Պետք է երկրի ներսում գտնենք որոշակի մոդել, որը թույլ է տալիս հասարակության տարամետ ուժերին (իսկ հասարակությունն իսկապես շատ է շերտավորվել, և տարբեր ուժերի շահերը դարձել են զուտ հակադիր) հակադիր շահերի որոշակի համակցություն ստեղծել, որը երկրին հնարավորություն կտա զարգանալ: Դրա մեխանիզմները մի քանիսն են: Մեկը պետության և կուսակցությունների անջատումն է: Մենք վերջին հինգ տարվա ընթացքում ՀՀԿ-ի և պետության շատ ուժեղ սերտաճում ունեցանք: ՀՀԿ-ն հայտնվել է արտոնյալ դերի մեջ: Դա ճիշտ չէ, քանի որ մնացած ուժերը` թե՛ քաղաքական, թե՛ հասարակական, ավտոմատ հայտնվում են անբարենպաստ վիճակում, այն դեպքում, երբ նրանք պակաս հայրենասեր չեն, պակաս ինտելեկտուալ չեն, պակաս ռեսուրսներ չունեն և այլն: ՀՀԿ-ի մոնոպոլիան պետք է վերացնել, պետք է նրան անջատել պետությունից: Պետությունը պետք է լինի պետություն և վերարտադրվի որպես պետություն: Դրա մեխանիզմները կան, իսկ կուսակցությունները պետք է մրցակցեն իրար հետ: Դա, ինձ թվում է՝ այս ճգնաժամից դուրս գալու կարևոր տարրերից մեկն է: