Երկրորդ, որովհետեւ մեր մեթոդը գործում է։ Շատ եկեղեցիներ բոլորովին ավետարանչություն չեն անում։ Բայց եթե անում են, գնում են փողոցներում կամ տան դռան առջև մարդկանց հետ խոսում են։ Նրանց անմիջապես կործ մարդկանց “փրկության ծրագիրը” բացատրում են և նրանց ասում են “մեղավորի աղոթքը” աղոթեն նույն պահին։ Սա “decisionism” որոշում կայացնել է և անձը որ “որոշում” է կատարում համարվում է ապաշխարած և “փրկված”։ Նրանից հետո եկեղեցիները “հետեվում են” այս մարդկանց – բայց համարյա ոչ մեկը եկեղեցի չեն գալիս։ Իմ հայրը, Դկ. Քէյգընը մի ֆոնդամենթալիստ Մկրտչական եկեղեցի այցելեց, որտեղ ամեն շաբաթ 900-ից ավելի մարդկանց հետ աղոթք էին անում – բայց եկեղեցու անդամները միայն 125 հոգիներ էին։ 900 հոգիներ որոշում էին կատարում, բայց ոչ մեկը եկեղեցի չէին գալիս։ Նրանք մի աղոթք աղոթեցին, բայց երբեք չ՛եկան Քրիստոսին։