Թատրոնն ապշելու աշխարհ էր, սակայն կինոն եղավ ավելի կանչող: Անասելի, անհասկանալի ինչ-որ ռոմանտիկա կար նկարահանումներում, ու ես ամբողջովին այդ մթնոլորտում էի, որովհետև, նկարահանումների գնալիս, երեխաներիս էլ էին տանում հետները: Ապրում էինք մեկ ընդհանուր կյանքով, ամբողջովին կինոյի մեջ ու չկար ընկալումը, թե սա ռեժիսոր է, նա` վարորդ: Ամեն մեկն իր տեղում համարվում էր շատ կարևոր, ընդհանուր գործի անբաժան մաս: Արվածի համար բոլորն էին հավասարապես պատասխանատու: Այս մթնոլորտն է, որ պիտի հետ բերել կինո… Հրաշալի հիշում եմ, թե ինչպես էր նախապատրաստվում «01-99»-ը: Իմ աչքի առաջ պապիկն ու Ֆրունզը ստեղծում էին իրավիճակները, մշակում երկխոսությունները, խաղում դրվագը: Ֆիլմը սկսվում էր սցենարից, դերասանի հետ խոսելուց, անելիքը քննարկելուց… Սա ահռելի դպրոց էր: