Այդ ժամանակից ի վեր Ալբերտը ձեռքից բաց չթողեց կերտաձողը, բրիչը, մուրճը և արձանագործի այլ գործիքներ՝ միաժամանակ շարունակելով զբաղվել գեղանկարչությամբ։ Ի՞նչը մղեց նրան զբաղվել քանդակագործությամբ։ Ալբերտ Սարգսյանը դժվարանում էր պատասխանել այս հարցին։ Հավանաբար՝ ձևի, ծավալի հանդեպ սերը, որը միշտ նրան՝ նկարչին, հրապուրում էր դեպի կերպարվեստի նորանոր բարձունքներ։ Նրա խոսքով՝ գեղանկարչությունը գույնի ներդաշնակությունն է, իսկ քանդակը՝ ձևի։ Նկարելով գեղանկարիչը ձգտում է պատկերի երևակայության մեջ ծնված իր զգացմունքները, հույզերը կամ բնության ու մարդկանց իրական կերպարները փոխանցել ոչ այնքան գծերի և ուրվագծերի օգնությամբ, որքան ներկերի, և գույնը գերիշխող է դառնում գեղանկարչության պրոցեսում։ Մեկ այլ բան է քանդակը, որտեղ առանցքայինը ձևն ու ծավալն են, որոնք ճիշտ զգալու համար նույնպես մեծ վարպետություն ու ստեղծագործական ներըմբռնում է պահանջվում: Իսկ Ալբերտի մոտ դրա պակասը չկա։