Երկու տարի անց, հոգնելով վճռական օրվա սպասումից, Շիրակը խզել էր կապերը իր ղեկավարների հետ, որոնք նրա կարծիքով ավելի հակված էին ճառեր արտասանելու և քաղաքական գործարքների։ Նա վճռել էր համախոհների հետ միասին գործի անցնել։ Օսմանյան կայսրության և Ռուսաստանի միջև սկսված պատերազմը այն երանելի պատրվակն էր, որը նրան հնարավորություն տվեց զինված պայքար սկսել։ Շիրակն անհեթեթ էր համարում, որ հայերի մի մասը ցարի հպատակը լինելով, իսկ մյուս մասը՝ սուլթանի, կռվում էին միմյանց դեմ հակառակորդ բանակների շարքերում։ Անհրաժեշտ էր օգտվալ հանգամանքից և ազատագրել Հայաստանը օտարների՝ թե՛ ռուսների, թե՛ օսմանցիների տիրակալությունից։ Ինչպես և իր համախոհները, որոնք շուրջ երկու հարյուր հոգի էին, Շիրակը իրեն ֆիդայի էր հայտարարել և երդվել էր կյանքը զոհել իր ժողովրդի համար։ Սկզբում նա բավարարվում էր օսմանյան բանակի պահակախմբերի վրա հարձակումներ կազմակերպելով։ Տեղահանությունների դեպքում նրանց թվում էր, որ իրենց ավելի ազնիվ աշխատանք էր բաժին ընկնում. թույլերի և ճնշվածների պաշտպանությունը։