Դա	մարդկային	ամբոխ	չէ, այլ	ինքը	դառն	աշխատանքը, հազար	ու	մի	կենսական	հոգսերի	ու	վշտերի	մարմնացումը: Եկել էր	գեթ	մի	քանի	ժամով	թոթափելու	իր	հոգուց	մռայլության	փոշին, և	կեղտի, մրի	ու	ցնցոտիների	տակից	ծիծաղելու: Սակայն	ուր	ոտք	էր	դնում, այնտեղ	մտցնում	էր	սևություն	ու	մռայլ: Նույնիսկ	արեգակի	պայծառ	շողերը	մթնում	էին` ընկնելով	մարդկային	մթին	ծովի	վրա: Բայց	փույթ	չէ. մթին	ծովն	այսօր	գոհ	է	շատ	քիչ	գոհ` եղանակի	ջերմությունից, երկնի	պայծառությունից	և	մանավանդ	այն	փշրանքից, որ	պարգևում	է	նրան	հարուստ	տերերի	քիմքը: