Խոհանոցի անբռնազբոս մթնոլորտը ճաշասենյակ տեղափոխելու Արփինեի ու Լուսիկի ջանքերին հակառակ, սեղանի շուրջը տիրում էր որոշակի լարվածություն։ Մարոն դարձյալ փակվեց իր խխունջի մեջ, քանի որ Մեսրոպ քեռու հայացքը անընդհատ վերադառնում էր նրա վրա, և այդ հայացքում հետաքրքրասիրություն կար, որը վիրավորում էր Մարոյին։ Նա բարձրաձայն էր խոսում, ծիծաղում էր, պատմում տպարանում տեղի ունեցած ծիծաղելի միջադեպերը, ասում էր, որ փառք էր տալիս Աստծուն, որ նա վերջապես միացրել էր Վարդանին ու Մարոյին, և ցանկանում էր, որ Թովմասն էլ շուտով միանար նրանց, խուսափում էր ակնարկել Մարոյի մոտակա անցյալի մասին, սակայն ամեն ինչ ապարդյուն էր, քանի որ ծեր մարդը չէր կարողանում իր ձայնին բնական հնչեղության տալ։ Բայց դա ցանկության պակասից չէր։ Իրենից անկախ նա մնում էր իր ստացած դաստիարակությունից ժառանգած նախապաշարմունքների և պատվի մասին մի քիչ սահմանափակ պատկերացումների գերին։ Չնայած այն հանգամանքներին, որոնք արդարացնում էին Մարոյին, այդուհանդերձ քեռու աչքերում նա մնում էր որպես հավատարմությունը դրժած կին։ Մեսրոպի հոգում վերակենդանացել էր խանդի և սեփականատիրոջ զգացումը, որոնք Արփինեն արդեն վաղուց ի վեր չէր գրգռում և երբեք առիթ չէր տվել դրան, և նա իրեն պատկերացնում էր իր զարմիկի իրավիճակում։ Այդ բանը բնազդաբար զգում էին մնացած հյուրերը։