Ահա արդեն մի քանի տարի է, ինչ Գրիգոր Գուրզադյանը գամված է անկողնուն։ Թերեւս ես միակն եմ, որ հաճախակի այցելում է նրան։ Եվ ոչ միայն այն պատճառով, որ ապրում ենք միեւնույն սանդղահարթակում։ Անցնելով նրա դռան մոտով, չեմ կարող չհիշել, որ այնտեղ, քիչ հեռվում, բազկաթոռի մեջ նստած է թանկ ու մտերիմ մի մարդ, որին ճանաչում է ոչ միայն Հայաստանը։ Նստած է անշարժ։ Նա ոչինչ չի տեսնում, ոչինչ չի լսում։ Բայց բարեբախտաբար սիրտը ռիթմով բաբախում է կրծքում։ Նշանակում է՝ ապրում է։ Հիշենք իմաստունին. «Dum spiro, spero» (Քանի դեռ շնչում եմ, հուսով եմ)։ Այո, ապրում է։