Դու ինձ չես կարող կանգնեցնել, Որովհետև ես չեմ էլ շարժվում, Չեմ էլ վազում. կամ քայլում. Ահա մեխվել եմ երթուղային տաքսու Եվ Բոդլերի արանքում Ու անշարժ կանգնել. Ամուր գրկելով իմ վաթսունքանի կիլոգրամ Ոսկորները. Ահա իմ դիտանկյունը՝ Իմ կրունկները սերտաճել են ասֆալտին, Իսկ մազերը ձգվել ու կապվել են երկնքի մորթուց, Ահա ես` ընթացքից դուրս պրծած մի անորոշություն, Ճնճղուկի ոտքերից կապված մի փուչիկ, Ցեխի մեջ ընկած ամուր երկաթե ձող. Ես՝ մի օվկիանոս՝ մեջս լիքը շնաձկներ, Կուզես, դարձիր իմ ափը` Ափ օվկիանոսի ափին… Քո վրա մենք ճայեր կպահենք ցերեկները, Իսկ մարդիկ իրար կսիրեն գիշերները, Երբ ճայերն իմ միջի ձկներով կշտացած Քնած կլինեն… Ու այսպես կպառկեմ անշարժ, Անպատասխանատու, անհեռատես ու անտեղյակ Ու ճայեր կթռչեն իմ գլխով Ու սիրով կզբաղվեն քո ափին…