Ալյոշը , ընկերների հետ, կրակի տակ էր առել ազերիներին։ Մի քիչ ավելի ուշ նրա արձակած գնդակից վարձու նշանառուն քերծից վիժեց դեպի անդունդ՝ փտած տանձի կաթուկ հիշեցնելով։ Գյուղի դիրքերը ռազմավարական առումով, չափազանց ճշգրիտ էին տեղադրված։ «Գարաժների» կողմից կրակող ազերիները նախճիր էին նախապատրաստել։ Վալունց Շուրայի աղջնակին՝ Մարինային, որ փամփուշտ էր հասցնում հարեւանին, ազերու գնդակը հասավ հենց փողոցում։ Օգնության վազող հարեւան շոշեցիներն ու քարաշենցիները շրջափակման մեջ էին ընկել ճանապարհին։ Կռիվը թեժացել էր եւ Հանգստարանի դիրքերում։ Կռվից սարսափահար դուրս ճողոպրող ասկյարի արձակած գնդակը Ալոշին գտավ Խաչին սըռում։ Մի պահ երերաց Ալոշը, շրջվեց, տեսնելով մոտեցող ազերուն՝ չընկավ, հենվեց ծառին՝ պապի ձեռքով տնկված, ծառը պահեց նրան, ասես համբուրեց ու վերքը փակվեց... «Ալոշն էն սխրանքը գործեց,- տարիներ հետո պիտի սպարտացիների կողքին կանգնելով, վերհիշեր Քարինտակի պատմության ուսուցիչ Արմոն,- ինչ 2500 տարի առաջ, Թերմոպիլեի լեռնանցքը պաշտպանելու ժամանակ, կատարեց Լեոնիդասը»։ Ալոշը գնդացրի մի ամբողջ լիցքատուփ դատարկեց ասկյարների վրա։ Վճռորոշ էր նրա մարտը։ Չնայած ծանր վերքին, Ալոշը չէր ուզում լքել դիրքը։ Նորապսակներ Աբոն ու Ադելան դիրքավորվել էին Շամիրանց բաղից վերեւ, Ջաղացի մոտերքում։ Եվ հանկարծ Ադելան նկատեց, որ Աբոն արյունոտ է, սակայն չի ուզում խոստովանել վիրավորված լինելը. կինը հասկացավ՝ փրկել էր պետք։ Եվ անմիջապես գյուղի աղջիկները, որ բուժքույրի, զինվորի ու, ինչու չէ, ինչ-որ տեղ նաեւ հրամանատարի պարտավորություններ էին ստանձնում, ծանր վիրավորներին՝ Ալոշին ու Աբոյին, դնում են «Ժիգուլի» մեքենայի մեջ՝ Ադելայի հսկողությամբ, ճանապարհում Ստեփանակերտի հիվանդանոց։ Քաղաքից օգնության եկող «ԲՄՊ» մակնիշի մեքենան մինչեւ ճանապարհ կտար վիրավորներ տեղափոխող մեքենային, ազերիները խփում են ու արկը պայթեցնում է «Ժիգուլին»։ Կենդանի է մնում միայն «ԲՄՊ»-ի վարորդից ճանապարհ խնդրելու համար մեքենայից դուրս եկած վարորդը։