Մի պատմություն պատմեմ. Մի անգամ Կաննի կինոփառատոնում, երբ ես զբաղված էի իմ Սևանյան դեբյուտային՝ «Մեկը ձեզ սիրում է» («Somebody loves you») ֆիլմի առաջխաղացման աշխատանքերով, պալատի աստիճաններին ես պատահաբար հանդիպեցի ֆրանսիական հայտնի կինոփառատոնի ու կինոշուկայի ընտրող ժյուրիի անդամներից մեկին: Ես անմիջապես մոտեցա նրան՝ ասելով. «Վերցրեք իմ ֆիլմի սկավառակը, կդիտեք այն» (Այն ժամանակ դեռ սկավառակներ կային): Նա, բնական է, որ նման ուշադրությունից արդեն վաղուց հոգնած, փորձեց ինձանից ազատվել ու շարունակեց իջնել, և արդեն մուտքի մոտ, միայն քաղաքավարությունից դրդված, հարցրեց. «Ֆիլմը որտեղի՞ց է»: «Հայաստանից»,- պատասխանեցի ես: Ու հանկարծ նա անսպասելի կանգ առավ, ետ դարձավ, վերցրեց սկավառակը, հետաքրքրությամբ նայեց շապիկին ու դրեց պայուսակի մեջ՝ ասելով. «Եթե Հայաստանից է, ապա կվերցնեմ, Հայաստանից շատ քիչ արտադրություն է գալիս»: Այն ժամանակ ինձ թվաց, որ ժամանակակից հայկական կինոն արտասահմանյան կինոփառատոններում քիչ է հայտնի, դրա համար էլ այն հետաքրքիր է: