- Ընդհանրապես՝ չի կարելի որեւէ մշակութային միջավայրի վերաբերյալ համանման բացարձակ պնդումներ անել, առաջին հերթին՝ դա հակագիտական մտայնություն է: Նույնիսկ իսլամական հասարակությունների վերաբերյալ այդպիսի ձեւակերպումներն անընդունելի են: Որեւէ մշակութային միջավայրի ընտանեկան բռնությունը բնորոշ չէ, իսկ դրա համապատասխան դրսեւորումները պետք է դիտարկել ոչ թե բռնությունն այս կամ այն միջավայրին բնորոշ լինելու համատեքստի մեջ, այլ հանրույթի պատմական զարգացման առանձնահատկությունների ծիրում: Հնարավոր է՝ ինչ-որ մեկը պնդի, թե Իսլամին բնորոշ է ընտանեկան բռնությունը: Իսկ մենք կարող ենք համանման պնդմանը հակադարձել այն իրողությամբ, որ 7-րդ դարում Մուհամմադ մարգարեն հասավ նրան, որ կանանց զանգվածային շահագործման, անառակության դրսեւորումները նվազագույն մակարդակի բերվեցին, բազմակնության անկանոն ծավալները սահմանափակվեցին, արգելվեց նորածին աղջիկներին ողջ-ողջ թաղելու սովորույթը: