Թր­քա­կան պե­տու­թիւ­նը, իթ­թի­հա­տա­կան իր ե­ղեռ­նա­գործ ղե­կա­վա­րու­թեամբ, ան­տար­բեր կամ ձեռ­նա­ծալ նստած չէր, ան­շո՛ւշտ։ ­Մինչ ­Ռու­սաս­տան կը գա­լա­րո­ւէր յե­ղա­փո­խու­թեան տա­րեր­քով, իսկ Անդր­կով­կա­սի ժո­ղո­վուրդ­նե­րը ա­կա­մայ գոր­ծակ­ցու­թեան պայ­ման­նե­րուն մէջ սե­փա­կան գլու­խը պահ­պա­նե­լու ել­քեր կ­þո­րո­նէին, ան­դին՝ թրքա­կան իշ­խա­նու­թիւն­նե­րը զէն­քով, դրա­մով ու քա­ղա­քա­կան հո­վա­նա­ւոր­չու­թեամբ ­Կով­կա­սեան ­Ճա­կա­տի ռու­սա­կան զօր­քե­րու թի­կուն­քը հա­րո­ւա­ծող կոյր գոր­ծի­քի վե­րա­ծե­ցին ­Հա­յաս­տա­նի եւ ամ­բողջ Անդր­կով­կա­սի քիւրտ ու թա­թար ազ­գաբ­նակ­չու­թիւ­նը։