Դժուար է պատ­­կե­­­րաց­­նել Մա­­տենա­­դարա­­նը առանց Հրա­­չեայ Թամ­­րա­­­զեանի։ Սա­­կայն անոր ձգած հսկա­­յական աւան­­դը, ոչ միայն պի­­տի ապ­­րի հա­­րիւ­­րա­­­ւոր երախ­­տա­­­պարտնե­­րու ընդմէ­­ջէն, ոչ միայն հնա­­մեայ ձե­­ռագիր­­նե­­­րուն վե­­րապ­­րած էջե­­րէն, այ­­լեւ իր գծած ու ձե­­ւած ու­­ղի­­­ներէն։ Իր յա­­ջորդնե­­րը պի­­տի ներշնչուին իր եռան­­դուն աշ­­խա­­­տելաոճի սկզբունքնե­­րէն, նուիրուած, հե­­ռատես եւ նոյնքան ճար­­տար ու ակա­­դէմա­­կան։ Անոր յա­­ջորդնե­­րը պի­­տի նա­­յին ետեւ ու պի­­տի տես­­նեն ապա­­գան։