Ահա ետ դարձել և իջնում է Արարատից Գիլգամեշը: Բայց առաջին քայլը դեռ չավարտած` նրա ոտքը դողում է, երերում և վայրկանի ու վայրկյանի միջև առկայծող մի պահ Գիլգամեշը տեսնում է, որ իր ճամփան անցնում է այն նույն անձավի միջով, որով բարձրացել էր Ութնափիշտիմի մոտ: Նա շարունակում է քայլել դեպի այն կառույցը, տասներկու կրկնակի ժամերի բույնը և գիտե, որ ոչ արքա է, ոչ հերոս և ոչ էլ Գիլգամեշ: Նա այս ճամփան է: