Էդ պահին երկնային մի ափսե, թը՜ռ, եկավ, մոտերքում պայթած արկի բեկոր էր ասես, ուղիղ էշի առաջ իջավ, էշը հոտոտեց-հոտոտեց՝ երկու ականջներն ու աչքերը վրան խլշած, բան չհասկացանք։ Գյուղացին թոնթորաց տնավարի՝ բոստանումս բռնիները չափարով ընկած, էսօր-էգուց ձյուն կդնի... Բա սա արդարությո՞ւն է, փոխանակ նրանք տուն տանեմ, սրանք եմ բարձրացնում սար։ Ազերին թե գլխում մի գրամ ծեթ ունի, թող էնա մտնի Կասպից ծովը՝ խեղդվի, էլի, ինքն էլ կազատվի միանգանմից, մենք էլ։ Այդպես է ասում տարեց հաթերքեցին ու իր էշը քըշում, գնում։