Հայաստանը հստակորեն պնդում է, որ չի ցանկանում մասնակցել ԼՂ հիմնահարցի կարգավորմանն ուղղված որևէ բանակցության, քանի դեռ Ադրբեջանն անպատիժ ու անհետևանք խախտում է 1994, 1995թթ. հրադադարի պայմանագրերը: Որ Երևանն այս առումով հանդես է եկել սկզբունքային դիրքերից, հաստատում է Սերժ Սարգսյանի հետ հանդիպման ժամանակ Սերգեյ Լավրովի արած հետևյալ բացահայտումը. «Ես հասկանում եմ, ինչ էիք Դուք ասում, Սե՛րժ Ազատի, իհարկե, այն մասին, որ հիմա դժվար է վերադառնալ բանակցությունների սեղանի շուրջ: Իրավիճակը պետք է փոքր-ինչ հանդարտվի, և մարդիկ պետք է մի փոքր հանգստանան»: Դեռ երեկ փոխարտգործնախարար Շավարշ Քոչարյանի արած հայտարարություններից էր հասկանալի դարձել, որ Երևանը պնդելու է այս հարցում և փորձելու դա թե ՌԴ-ին և թե ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահողներին ներկայացնել որպես իր կողմից բանակցություններն սկսելու նախապայման: Առաջնահերթորեն նկատի է առնվում կրակի լիարժեք դադարեցումը: Բայց սա հայկական կողմի միակ պահանջը կամ նախապայմանը չէ: Երևանն ակնկալում է, որ թե Մոսկվան և թե ՄԽ մյուս համանախագահները իրերը կոչեն իրենց անունով և Ադրբեջանին այս պատերազմի համատեքստում ճանաչեն ագրեսոր, որն իրականում նրան զսպելու գործնականում ամենաաշխատող մեխանիզմներից մեկը կարող է լինել: Դժվար է ասել՝ Բաքվի հետ խնդիրներ չունենալու ռազմավարությամբ առաջնորդվող Մոսկվան որքանո՞վ կգնա այս պայմանի բավարարմանը՝ գոնե իր մասով, բայց հետաքրքրական է, որ Լավրովը Երևանի կողմից դրվող նման պայմանի առաջադրումը պայմանավորում է ոչ թե կարգավորման բանակցությունների համար պարտադիր խաղաղության ռեժիմի հաստատման հրատապությամբ, այլ՝ հանրային կրքերի հանդարտեցման: Կարելի է ենթադրել, թե դրանով ինչ է ուզում հասկացնել ՌԴ բազմափորձ արտգործնախարարը: