Իր գործունեության առաջին իսկ փուլում կոնսերվատորիան գիտակցում էր իրեն որպես հայ ժողովրդի բազմադարյա պատմության ընթացքում կուտակված ողջ հարստության ժառանգորդ: Ժողովրդական երգն ու գործիքային ստեղծագործությունը, գուսանների և աշուղների արվեստը, հոգևոր մասնագիտացված երաժշտությունըմ առաջին նշանակալի կոմպոզիտորների ստեղծագործությունները (սկսած Չուխաճյանից ու Կոմիտասից մինչև Սպենդիարյան, Արմեն Տիգրանյան և Ռոմանոս Մելիքյանը)` այս անգին հարստությունը, պատմական պատճառներից ելնելով, կոնսերվատորիայի հիմնադրման պահին տարանջատված ու սփռված էր աշխարհով մեկ: Այդ իսկ պատճառով էլ չէր ընկալվում որպես ազգային մշակույթի ամբողջական շերտ: Բռնի կերպով ընդհատվել էր Կոմիտասի լուսավորչական գործունեությունը: