Եվ եթե Մաքս Բերլյանտը դժբախտ մարդ էր Քիշնևի հրեական ջարդերից* առաջ, ապա դրանից հետո նրա նման ուրիշ տառապյալ հոգի չկար: Դեգերում էր նա՝ հոգու խորքում թաքցրած սոսկալի ցավը և ամաչում էր «Քիշնևից», կարծես դա իր սեփական «Քիշնևը» լիներ… Եվ հակառակի նման հենց այդ ժամանակ էլ, երբ նրան ուղարկում են Բեսարաբիայի այդ վայրերը, նա զգաց, որ այստեղ իր համար նորից սկսվում է դժոխք: Քի՞չ էր լսել, ի՞նչ է, այդ զարհուրելի դեպքերի մասին իր տանը: Մի՞թե նա կարող է մոռանալ, երբ սինագոգում սգո պատարագ էր Քիշնևի զոհերի հիշատակին: Բոլոր տղամարդիկ լալիս էին, կանայք ուշաթափվում…