Նախ` պատերազմը չվերսկսվեց, ինչով սեփական ժողովրդին ահաբեկում էր հեռացող առաջին նախագահը: Երկրորդ` Հայաստանի Հանրապետությունը թռիչքաձև զարգացում ապրեց իր կենսագործունեության բոլոր ոլորտներում: Երրորդ` մեկընդմիշտ մոռացվեց Ադրբեջանի կազմ Ղարաբաղի վերադարձի հնարավորությունը: Ընդ որում, այդ վերադարձի հնարավորության մասին մոռացան ոչ միայն Հայաստանում ու Ղարաբաղում, այլև բանակացային գործընթացը միջնորդող միջազգային կառույցներում: Ողջ միջազգային հանրությունը հասկացավ, որ Ղարաբաղն այլևս Ադրբեջանի մաս չի կարող լինել: Ավելին. այդ ամենը հասկացան նաև հենց Ադրբեջանում, դեռևս Հեյադար Ալիևի իշխանության շրջանում: Եվ վերջապես չորրորդը, որ Ռ. Քոչարյանի նախագահության տասը տարիների ընթացքում չեղավ միակողմանի զիջման որևէ ակնարկ, կամ փոխզիջումի միտված որևէ քայլ, որը կհակասեր Ղարաբաղի ու ղարաբաղցիների շահերին: