Չնայած նախագծային աշխատանքների աշխուժացմանը, 1930–1940-ական թթ. Հայաստանի քաղաքների հատակագծման գործը դարձյալ ետ էր մնում զանգվածային բնակարանային շինարարությունից։ Երևանում թաղամասերի ներքին խիտ կառուցապատումը դժվարացնում էր քաղաքաշինական առաջադիմական հնարների կիրառումը, թելադրելով «փողոց–միջանցք» հնացած սիստեմի իրագործումը։ Կառուցապատման մասշտաբի խոշորացումը իր արտացոլումն է գտել 1930–1940-ական թթ. իրականացված բնակելի համալիրներում՝ Լենինի պողոտա (ճարտ. Ն. Բունիաթյան), Հոկտեմբերյան պողոտա (ճարտարապետներ՝ Մ. Դրիգորյան և Սամվել Սաֆարյան, Վ. Աբովյան և Գուրգեն Մուշեղյան), որոնց ճակատային լուծումները արտահայտում են մայրուղուն հարող բնակելի տան ճարտարապետության երկակի ֆունկցիաների միասնությունը՝ իբրև խոշոր անսամբլի բաղկացուցիչ և իբրև բնակելի տան ներքին կառուցվածքի մարդկային մասշտաբի ճշմարտացի արտացոլում։