Արամին ծնընդավայրն է այժմու Սիւնեաց Մարզի Դաւիթ Բէկ գիւղը (նախապէս՝ Զէյվա)։ Ան ծնած է 1879-ին։ Եւ սակայն ան հասակ առած է Շուշիի մէջ եւ հոն է, որ անցած է Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութեան շարքերը, երբ դեռ աշակերտ էր Շուշիի յայտնի Թեմական Վարժարանին։ Դեռ վաղ երիտասարդութեան տարիներուն, Արամ ցուցաբերած է ղեկավարելու բնածին շնորհներ եւ ունեցած՝ բեղուն յեղափոխական կեանք։ 1904-ին, ան կը նշանակուի ՀՅԴ Վանի ընդյատակեայ կազմակերպութեան պատասխանատու։ Իսկ 1915-ին, Արամ կեդրոնական դէմքն է Վանի հերոսական ինքնապաշտպանութեան, որ պսակուեցաւ վանեցիներու ջախջախիչ յաղթանակով։ Ռուսական բանակին առընթեր՝ հայ կամաւորական ուժերու Վան մուտքէն ետք, Արամ կը նշանակուի ազատագրուած մարզի կառավարիչ, իսկ երբ կըսկսի ռուսական նահանջը (որ բախտորոշ պիտի ըլլար Արեւմտեան Հայաստանի հայութեան համար), դարձեալ Արամն է, որ մեծ ձեռնհասութեամբ կը ղեկավարէ քաղաքին պարպումն ու ժողովուրդի զանգուածային գաղթը դէպի Արարատեան դաշտ։ Կը տեղահանուի մօտ 200 հազար մարդ եւ Արամն է, որ կը կազմակերպէ այդ տեղահան ժողովուրդին տեղաւորման գործը Երեւանի մէջ եւ այլուր։ 1918-ի մեծ քաոսին մէջ, այս անգամ Երեւանի ժողովուրդի՛ն իսկ ընտրութեամբ, Արամ յանձն կառնէ շրջանի կառավարման դժուարին գործը։ Եւ երբ թրքական զինեալ ուժերու յարձակողականը կըսկսի եւ թշնամին արդէն կը ծեծէ Երեւանի դռները, կրկին Արամն է, որ պիտի հրաշագործէ մեր ժողովուրդի համաժողովրդական հակադարձութիւնը յատկապէս Սարդարապատի եւ Բաշ Ապարանի յաղթական ճակատամարտերով։ Պատմական այս մեծ իրադարձութիւններու բարդ բնոյթը իր էութենէն զեղջելու որեւէ դիտաւորութիւն թող չվերագրուի մեզի։ Մեծ թիւով հայրենանուէր զինուորներու, հրամանատարներու, զօրավարներու, աշխարհական եւ հոգեւոր գործիչներու արդար ներդրումը կայ այս բոլորին մէջ։ Բայց այդ բոլորը ի մի բերող եւ զանոնք բռունցքի վերածող կեդրոնական հեղինակութիւնն է Արամը իր ամբողջական նուիրումով, կազմակերպական իր հանճարով եւ իր անսահման իմաստութեամբ։