Մի՞թե	այս	բոլորը	չի	ուրախացնում	օրիորդին, մի՞թե	նա	չի	պարծենում	իր	բարոյական	զորությամբ	և	ազդեցությամբ: Մինչև	այսօր	Միքայելի	ականջներին	հնչում	են	այս	խոսքերը, «որքան	զանազանություն	կա	ձեր	և	ձեր	եղբոր	մեջ»: Հասկանում	է	նա	այդ	զանազանությունը	և	տեսնում, որ	իր	եղբայրը	բարձր	է	իրենից	բարոյապես: Ուրեմն	Շուշանիկն	ունի իրավունք	նրան	ատելու, Սմբատին	հարգելու, նրան	պախարակելու, Սմբատին	գովելու: Ինչո՞ւ	է	նա	երեսը	դարձնում, ինչո՞ւ	է	թաքցնում	իր	զգացումները, մի՞թե	կարծում	է, որ	Միքայելը	ոչինչ	չի	տեսնում, ոչինչ	չի	զգում: