Խմբի անդամներից յոթը կազմում էին խմբի ղեկավար մարմինը։ Առաջինը Խաչատուր Ջումշուղի Ամիրջանյանն էր` ծնված 1924թ․, Իջեւանի շրջանում։ Այս մարդը գյուղացու ընտանիքից էր, բարի, առաքինի, բացարձակ գրագիտության տեր մի անձնավորություն, ով փիլիսոփայություն էր դասավանդում Երեւանի անասնաբուժական-անասնաբուծական ինստիտուտում։ Նա գերմաներենի այն քչաթիվ մասնագետներից էր, ով բնագրով ուսումնասիրում էր Կանտի, Հեգելի եւ գերմանացի այլ փիլիսոփաների աշխատությունները։ Նրա թեզի թեման Կանտի ու Հեգելի փիլիսոփայության վերլուծությունն էր։ Ուներ չորս արու զավակ։ Նա մեր խմբի կազմավորման պահից մինչեւ ձերբակալումը եղել է մեր ամենաակտիվ գործիչներից մեկը։ Այն, ինչ վերագրվում է Խաչիկ Ամիրջանյանին նրա հետկալանավորական շրջանում՝ ես չեմ հավատում։ Խաչիկ Ամիրջանյանը մեզանից միակն էր, որ դատավարության ժամանակ ներողություն խնդրեց։ Այն ժամանակ մենք դա դատապարտելի արարք չհամարեցինք։ Հետագայում էլ կալանավայրից վաղաժամ ազատ արձակվեց։ Նա առաջինն էր, որ իմ ազատ արձակվելուց հետո եկավ ինձ տեսության։ Մեր այդ հանդիպման ժամանակ նա բողոքեց, որ ոմանք իրեն անհարկի մեղադրանքներ են ներկայացնում, մատնիչ են համարում։ Ես ինքս չեմ կարծում, որ կալանավայրից ազատ արձակվելուց հետո նա ՊԱԿ-ի հետ համագործակցելու որեւէ հիմք կամ դրդապատճառ պետք է ունենար։ Եթե նա հանուն իր փրկության համաձայներ համագործակցության, ապա դա, առաջին հերթին, կաներ կալանավայրում, բայց կալանավայրում ես չեմ լսել, որ նրա նկատմամբ նման կասկածներ լինեն։