-Ես գոյներէ չեմ հրաժարած: Շատ ունիմ գոյներով կտաւներ, սակայն հոս մէկտեղած եմ 1990-2015-ի բոլոր անգոյն գծանկարներս,- եղաւ պատասխանը արուեստագէտին: Ան առաջարկեց անգամ մը եւս դիտել ցուցահանդէսը: Եւ, ահա, պատահեցաւ անսպասելին: Ես սկսայ իւրաքանչիւր անգոյն կտորի մէջ գոյն տեսնել, նոյնիսկ ամչցայ քիչ առաջուան ըրած հարցումիս համար: «Պատկերէ մը կը մեկնիմ, սակայն պատկերը կը հեռացնեմ, կը ձգեմ միայն գծանկարը ինքնին, գիծը կայ, պատկերը չկայ», հակառակ իր այս բացատրութեան, սկսայ մոխրագոյնի տարբեր շերտերուն տակ դաշտային գոյներու բազմերանգութիւնը տեսնել. դաշտ, հովիտ, բլուր, թաւշեայ խոտեր, ժայռեր ու նեղ արահետ, որ երթալով կ’ընդլայնի: Ահա թէ ինչո՛ւ անվերնագիր էին կտաւները: Կը նշանակէ որ արուեստագէտը կը մերժէ իրը պարտադրել, այլ գիծերու եւ ճերմակներու միաձուլմամբ պատկերի ընկալումը կը թողու դիտողին ներզգայութեան ու երեւակայութեան գործօնին: