1926-ին Ալեքսանդր Թամանյանին շնորհվեց Հայաստանի ժողովրդական ճարտարապետի կոչում, բայց նա առանց այդ էլ այդպիսին էր իր ողջ էությամբ, ապրելու, մտածելու և գործելու իր ուրույն, անզուգական կերպով։ Անխոնջ աշխատավոր էր, մշակ՝ բառիս բուն իմաստով։ Գիշերները արվեստանոցում՝ իր հանճարեղ գլուխը զանազան նախագծերի, հատակագծերի, գծագրերի վրա խոնարհած, ցերեկները շինհրապարակում է` որմնադիրներին հրահանգներ տալիս, խորհուրդներ՝ քարտաշ վարպետներին։