Զանգի՛, Զանգի՛, անողոքելի՛	իմ	Զանգի՛. սի՛րտ	իմ	մորմոքի, աղի՛ք	իմ	գալարին, ոսկե՛րք	իմ քստմնին, ո՛ւշ	իմ	աղմկի, հոգի՛	իմ	բորբոքի. Տուայտի՛մ	ի	ցավս, վարանիմ	ի	ծուփս, հաոաչե՛մ լալով, հայցե՛մ	ողբալով, ա՛ռ	զիմ	արտասուս, տո՛ւր	ինձ	սփոփ, յոյս: — Քանի՜ցս, քանի՜ցս կանգնեալ	ի	վերայ	ահեղատեսիլ	քարաժայռից	քոց, խայտալով	ի	ծաղկանկար, երփներանգ	ծոց քո	հրաշագեղ, մինչ	տղայն	էի, խնդայի, խաղայի, ցնծայի՝ զմայլեալ, ապշեալ, մերթ	ևս զարհուրեալ, սասանեալ	յահեղ-գեղեցիկ	դէմս	քո	զայրագին, ահիւ, սարսափմամբ, կամ	ի	գիրկս ծնողաց	վազէի, կամ	խնդութեամբ, ցնծութեամբ	յալիս	քո	կայտռէի, — այժմ	թանձր	հառաչք	և թախիծք «հոգետանջք՝» կուտակեալք	ի	մրրկայոյզ, վարանեալ	սրտէս, առ	քե՛զ	համբառնան, աո քե՛զ	գոչեն, ի	քե՛զ	մեռանին, ի	քե՛զ	կարկամին: