Գիշեր	էր: նա	անկողնի	մեջ	պտտում	էր	մի	կողմից	մյուսի	վրա	և	չէր	կարողանում	քնել: Շոգու	աղմուկը	նրան	հիշեցնում	էր մշակների	դժոխային	աշխատանքը: Նրա	աչքերի	առջև	պատկերանամ	էին	մրոտ	ու	նավթոտ	բանվորների	վտիտ	դեմքերը. մթին	ու	մռայլ, ինչպես	նավթահորերի	խորքը: Նույնիսկ	Չուպրովի, Ռասուլի	ու	Կարապետի	պես	առողջ	աշխատավորները նրան	թվում	էին	հիվանդոտ: Մի՞թե	այդ	մարդիկ	սիրտ	չունի՞ն, հոգի	չանի՞ն, չե՞ն	մտածում, չե՞ն	զգում, չե՞ն	սիրում, չե՞ն ատում, չե՞ն	նախանձում: Մի՞թե	մի	կտոր	հացի	հոգսը	սպանել	է	նրանց	մեջ	բոլոր	մարդկայինը	և	դարձրել	նրանց	անշունչ մեքենա: Ինչո՞ւ	չհետաքրքրվել	այս	բոլորով: Նրա	շուրջը	ապրում	են	հարյուրավոր	մարդիկ, չարչարվում, տանջվում, իսկ ինքը	զբաղված	է	միայն	իր	փոքրիկ	աշխարհով: Այդ	ի՞նչ	է	լսվում: Ա՜ա, Զարգարյանի	համարակալի	չխչխկոցը: Խե՜ղճ հաշվապահ, նա	մոռացել	է	քունը	և	կես	գիշերին, կոր	մեջքը	ծռած, գրում	է, ջնջում, հաշվում, թե	ինչ	է` Ալիմյանները	պիտի ապրեն	ապահով	ու	անհոգ: Եվ	դեռ	Ալիմյանները	կարծում	են` մեծ	բարություն	են	անում	այդ	մարդուն, տալով	նրան ամսական	մի	քանի	տասնյակ	ռուբլի: Իսկ	այդ	աղջի՞կը, որ	սովոր	էր	անհոգ	ու	ապահով	կյանքին: Այժմ	կրում	է	կամավոր աղախնի	կյանք, գիշեր-ցերեկ	բևեռված	անդամալույծ	հոր	մահճակալին: Ինչո՞ւ, ինչով	է	մեղավոր	նա, այդ	հեզ	ու	հպարտ էակը, որի	համեստությանը` հանդգնեց	ձեռնամուխ	լինել	կյանքի	հաճույքներից	լիացած	մի	մարդ: