-Մեր կուրսը բաղկացած էր քառասուն հոգուց: Բոլորը գրողներ էին, տարբեր ազգերի ներկայացուցիչներ: Շատ ջերմ ընկերություն էր: Ոչ մի պատճառ չկար` վատ զգալու հայ լինելուս համար: Մոսկվայում կարևոր չէ` դու հայ ես, ռուս ես, թե թուրք ես` դժբախտաբար: Էն ժամանակ բոլորս կոմունիստ էինք: Լավ էլ ապրում էինք, բայց ես տխուր էի: Ստացվել էր այնպես, որ մանկությունից մենակ էի մեծացել, ծնողներիցս հեռու: Երբ Արմավիրից եկա Երևան, չէի կարողանում հարմարվել նոր պայմաններին: Հետո նույն զգացողությունն ունեցա Մոսկվայում: Ես իմ տեսակով մենակյաց էի դարձել: Այս հատկանիշն ինձ խանգարում էր ուրախ լինել Մոսկվայում: Ես, իհարկե, գոհ եմ, որ ծնվել, եկել եմ աշխարհ 78 տարի առաջ: Ամենից շատ գոհ եմ իմ ծնողներից: ՈՒ հիմա, ձեռուոտ ընկած, խնդրում եմ, որ մահանալուց հետո ինձ տանեն ու իմ ծնողների մոտ թաղեն: ՈՒմ ասես` վերցնում-տանում են պանթեոն: Ասենք թե` ձրի թաղեցին, ձրի ծառ տնկեցին, հետո՞: Եթե ես չգնամ իմ ծնողների մոտ, կորած եմ: Ասել եմ տղայիս, այս հրապարակումն էլ ևս մեկ հիշեցում է, գրավոր պատգամ, որ մեռնելուցս հետո ինձ թաղեն ծնողներիս մոտ, որ հանկարծ որևէ մեկը չորոշի ինձ տանել պանթեոն: Ծնողներս չպիտի մնան անտեր: Ես պիտի լինեմ նրանց կողքին, որ իմ ժառանգները նաև նրանց շիրիմները խնամեն, և որ նրանց ոսկորները հանգստանան: Ահավոր բան է, երբ մտածում ես, որ էդ մարդկանց ոսկորներն անհանգիստ են էսքան տարի, սպասում են ինձ, ու ես դեռ չեմ գնացել իրենց մոտ: Սրանք տրամաբանության մեջ չմտնող հարցեր են, բայց կան: