«Քիչ առաջվա վաճառո՛՜ղն էր, թե ուրիշը: Գնորդները նրան ի՛նչ էին ասում... Ինջիրջի*’»,- մտածեց Զելիհան' պառկած ճեփ-ճերմակ ու մաս մաքուր վիրահատական սեղանին: Ո՜չ տարբեր սարքավորումները, ո՜չ էլ նշտարները նրան այդքան չէին վախեցնում, որքան այդ բացարձակ ճերմակությունը: Ըստ Զելիհայի' սպիտակը նման էր լռության: Երկուսն էլ զուրկ էին կյանքից: