Իմ սիրելի բարեկամի, իմ լուսավոր ընկերոջ` Վլադիմիր Եղիազարյանի մասին խոսելիս ես պարտավոր էի կանգնել լավատեսության այս անձեռակերտ պատվանդանի բարձրության վրա, որից իջնելու թուլություն նա երբեք չունեցավ: Միայն այդպես ես պիտի պատիվ ունենայի խոսել նրա մասին և խոսելուց առաջ նրա աչքերի մեջ նայելու համար ուժ պիտի ունենայի` հասնելու այդ սրբազան գագաթը: Ու զարմանալի չէ, որ ես այնտեղ հասա շատ թեթև, պատանեկան ավյունով, քանի որ խոսքը մի մարդու մասին է, ում կյանքի ամեն մի էջը լավատեսության անհաս Արարատ է, լավատեսության Ավետարան` սկսած թուրքական յաթաղանից մազապուրծ էրզրումցի պապերից, 37, 46 թիվ կոչված ստալինյան մահվան դժոխքներից, վերջացրած մեր խառնակ ու խրթին ժամանակներով: Ու առանց վախենալու չափազանցության մեջ մեղադրվելուց` ես պիտի համարձակորեն ասեմ, որ Նրա լավատեսությունը սովորական չէր, դա հանճարեղության պես մի բան էր` Աստծուց տրված, դա լավատեսության ակունք էր` բնական, անխառն, նախասկզբնական ու մաքրամաքուր: Ահա թե ինչու եմ ես ասում` կյանքը հիասքանչ է, և նոր միայն ինձ իրավունք վերապահում խոսել նրա մասին: