«Մինչև սուլթան Էրդողանի՝ հեղաշրջման փորձից հետո հաստատած ինքնակալությունը, հազարավոր թուրքեր, թեև նեղ շրջանակներում, ազատ խոսում էին իրենց ազգակցական կապերի մասին: Իրենք գիտեին, որ հայերի զանգվածային սպանությունների և բռնաբարությունների ժամանակ քրիստոնյա ընտանիքներից շատերը փրկություն էին գտնում իսլամ ընդունելով: Տասնյակ հազարավոր հայուհիների ամուսնացրել են թուրքերի և քրդերի հետ: Թուրքերի մեծամասնությունն իրականում հայերի սերունդներ են, համենայն դեպս ծնողներից մեկի գծով: Նրանց մի մասի նախնիներն էլ հույներ են: Արեևլյան Անատոլիայի շրջանում, ինչպես նաև Ստամբուլում, Իզմիրում, Էրզրումում, Վանում և Այնթապում և դեպի Սիրիա տանող մահվան ճանապարհին հազարավոր անգերեզման ուրվականներ են պտտվում՝ ապացուցելու հայոց ներկայությունը թուրքական պատմության մեջ: Ըստ մատենագրական տվյալների՝ նրանցից շատերի ժառանգները այժմ ողջ են», - գրում է Ռոբերտ Ֆիսկը: