Դիֆթերիայի հարուցիչը կայուն է արտաքին միջավայրում, չորացման և ցածր ջերմաստիՃանի նկատմամբ և կարող է երկարատև պահպանվել վարակված առարկաների վրա: Խոնավության և լույսի պայմաններում վերջիններս արագ ինակտիվանում են: Ախտահանիչ լուծույթների ազդեցությունից ոչնչանում են 1-2 րոպեում, իսկ եռացնելիս անմիջապես: Գոյություն ունեն հարուցչի տոքսիգեն և ոչ տոքսիգեն շտամներ: Մարդու համար ախտածին են համարվում այն շտամները, որոնք արտադրում են էկզոտոքսին: Բացի էկզոտոքսինից կորինեբակտերիաներն իրենց կենսագործունեության ընթացքում արտադրում են մի շարք տոքսիկ բաղադրամասեր (նեյրամինիդազա, հիալոտոնիդազա, հեմոլիզին, նեկրոտիզացնող և դիֆուզ գործոններ), որոնք առաջացնում են շարակցական հյուսվածքի քայքայում (դիֆուզ գործոն): Տարբեր շտամների տոքսիգենության աստիՃանը տարբեր է: Էկզոտոքսինի ուժի չափման միավորը այն նվազագույն մահացու դոզան է (DLM-Dosis letalis minima), որն սպանում է 250գրամ քաշ ունեցող ծովախոզուկին 3-4 օրվա ընթացքում: Ներկայումս տոքսիգենությունը որոշվում է գելում պրեցիպիտացիայի ռեակցիայի օգնությամբ: Այս մեթոդը հնարավորություն է տալիս յուրաքանչյուր ստացված շտամի տոքսիգենությունը որոշել: Իրենց կուլտւրալ և մորֆոլոգիական առանձնահատկություններով դիֆթերիայի ցուպիկները բաժանվում են 3 տիպի` gravis, mitis և intermedius. Յուրաքանչյուր տարբերակը պարունակում է ինչպես տոքսիգեն, այնպես էլ ոչ տոքսիգեն շտամներ: Տոքսիգեն շտամներն էլ արտադրում են համապատասխան տոքսին: