–Այո, այդ գրադարանավարուհին Մանիկ Կոշկակարյանն էր՝ իմ հոգևոր մայրը, ով հենց սկզբից ինձ տեր կանգնեց։ Ամեն մեկին պետք է ինչ-որ մեկը տեր կանգնի։ Մանավանդ, երբ ծնողները մեջք չեն կանգնում, տանիք չեն դառնում։ Մի օր էլ Մանիկս ասաց՝ «Էս տարի պիտի թղթերդ հանձնես Թատերական ու ընդունվես։ Եթե մնացիր երկրորդ տարվան, գիտելիքներդ կսառեն։ Քանի տաք են՝ տուր»։ Եվ նա ինձ ստիպում էր օրերով, շաբաթներով պարապել։ Լսիր, ի՞նչ հրաշք տեղ էր, չէ՞, Խնկո Ապոր գրադարանը։