— Ենթադրելու	բան	չկա, կտակի	իսկական	իմաստով	այսպես	է: Հայրդ	քեզ	նշանակել	է	ամսական	հարյուր	ռուբլի — մի խոհարարի	ռոճիկ: Դու	կարող	ես	ժառանգական	իրավունք	ձեռք	բերել	միայն	ամուսնանալուց	հետո: Իսկ	ամուսնանալ կարող	ես, եթե	կյանքիդ	եղանակը	փոխես, այսինքն	լուրջ, խելոք	մարդ	դառնաս, հա՜	հա՜	հա՜... Դա	մի	շատ	առաձգական կետ	է	կտակի	մեջ	և	ցույց	է	տալիս	կտակ	թելադրողի	միամտությունը	և	գրողի	տգիտությունը: Ասա, խնդրեմ, եթե	դու բոլորովին	փոխես	կենցաղդ	և	դառնաս	լրջմիտ, պարկեշտ, չխմես, չխաղաս, կանանց	հետևից	չընկնես — ի՞նչպես	կարող ես	ապացուցանել, որ	փոխվել	ես: Սմբատը	եթե	կամենա, միշտ	կընդդիմանա, միշտ	կասե, թե	դու	նույնն	ես, ինչ	որ	էիր հորդ	մեռնելու	ժամանակ: Այս	մեկ: Երկրորդ` կկամենա՞ս, արդյոք, ամուսնանալ: Համոզված	եմ` ոչ: Դու	այն	տիպերից	ես, որոնց	համար	ամուսնություն	բառը	նույնն	է, ինչ	որ	ինձ	համար	Աիբիրը	կամ	Սախալինը: Է, ի՛նչ	ժամանակ	է ամուսնանալու, քանի	որ	քեզ	և	քեզ	նմանների	համար	կան	շատ	ապուշների	կանայք: Ուրեմն	դու	տեսնում	ես, որ	կտակի այդ	կետը	քո	թշվառությունն	է, կախաղանի	սապոնած	պարանը... Եվ	ահա	իմ	ծրագիրը	գալիս	է	քեզ	օգնության: Որքան	ևս նա	շտապ	լինի	կազմված, որքա՜ն	ևս	թույլ, այդ	անիրավ	կտակից	լավ	է	և	կարող	է	դրությունդ	փոխել	այսպես	կամ այնպես: