Նիկոլա Պաշիչ (սերբ.՝ Nikola Pašić, կիր.՝ Никола Пашић, դեկտեմբերի 6 (18), 1845[1][3], Veliki Izvor, Սերբիայի իշխանություն - դեկտեմբերի 10, 1926(1926-12-10)[1][2], Բելգրադ, Հարավսլավիայի Թագավորություն[3]), սերբ և հարավսլավացի քաղաքական և պետական գործիչ։ Ցյուրիխի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում սովորելու տարիներին (1868-1873 թթ.) մոտ էր Մ․ Ա․ Բակունինի խմբակի հետ։ Եղել է Ռադիկալ կուսակցության կազմակերպիչներից (1881) և ապա՝ ղեկավարը։ 19-րդ դարի 80-ական թվականներին վտարանդվել է։ 1889 թվականին վերադառնալով Սերբիա՝ նորից է գլխավորել ռադիկալ կուսակցությունը, որը 20-րդ դարին դարձավ խոշոր բուրժուազիայի շահերի արտահայտիչը։ 1891-1892 թվականներին եղել է պրեմիեր մինիստր և արտաքին գործերի մինիստր, 1893-1894 թվականներին՝ դեսպանորդ Ռուսաստանում։ 1904-1918 թվականներին (ընդմիջումով) Սերբիայի պրեմիեր մինիստրն էր և արտաքին գործերի մինիստրը։ 1919-1920 թվականների Փարիզի խաղաղության կոնֆերանսում գլխավորել է սերբերի, հորվաթների և սլովենների թագավորության (1929 թվականից՝ Հարավսլավիա) պատվիրակությունը։ 1921-1926 թվականներին միացյալ թագավորության պրեմիեր մինիստրն էր, կառավարության ներքին և արտաքին հակասովետական քաղաքականության ոգեշնչողներից և իրականացնողներից։