Մաղաքյանի հեռանալով՝ խումբը քայքայվում է։ Սիրանույշը քրոջ հետ միանում է Ֆասուլաճյանին, ապա անցնում Վարդովյանի «Օսմանյան թատրոն», որտեղ դրամաների հետ օպերետներ էին ներկայացնում, տուրք տալով թուրք մեծահարուստների ճաշակին՝ տարեցտարի կրճատում հայկական բեմադրությունների քանակը։ Ճիշտ է, մեծ համբավ է ձեռք բերում որպես օպերետային երգչուհի, բայց, դժգոհ ստացած գիտելիքներից, համառորեն ինքնակրթությամբ է զբաղվում, ուսուցիչներ վարձում մայրենին, ֆրանսերենը կատարելագործելու, ձայնը մշակելու համար։ Ռուս-թուրքական պատերազմի արհավիրքներից փրկություն է գտնում հունական շրջագայության մեջ, ապա քրոջ ու Պետրոս Ադամյանի հետ Գևորգ Չմշկյանի հրավերով տեղափոխվում Թիֆլիս ։ Միակ բարեկամի՝ Գևորգ Չմշկյանի ջանքերով՝ «Սեր առանց համարման» թերարժեք մելոդրամայի ներկայացումը հաջողություն է բերում պոլսահայ դերասաններին։ «Մեղու Հայաստանին» հետևողականորեն հակադարձում է «Մշակի» չարակամ հարձակումները։ Ուշադրության կենտրոնում Ադամյանն ու Աստղիկն էին։ Սիրանույշի ձիրքն ակնհայտ էր, բայց ստեղծագործական դիմանկարն՝ անորոշ, խաղում էր՝ ինչ պատահի։ Առաջին վառ դերակատարումը, որով դրամատիկական լավ դերասանուհու ապագան կանխորոշվեց, Կատարինան էր Հյուգոյի «Անջելո»-ում։ Երանուհի և Վերգինե Գարագաշյանների հրավիրվելով ծանրանում է հատկապես փառատենչ Աստղիկի վիճակը, ով, ժամանակակիցների վկայությամբ, Սիրանույշի «գեղեցիկ ձիրքերեն ու զորեղ նկարագրեն շատ բան պակաս ուներ»։ Հոգեբանական մղձավանջից ազատվելու միտումով Սիրանույշը ճակատագրական քայլ է անում՝ քրոջ հետ վերադառնալով Պոլիս։ Միանալով Պենկլյանի օպերետային խմբին՝ անցնում է Հունաստան, խնդագին ընդունելություն գտնում։ Ամուսնանում է խմբի դիրիժոր, հայտնի երաժիշտ Կարլո Նիքոսիասի հետ՝ «հազար օրվա երջանիկ ընտանեկան կյանք» ապրելով միայն, ունենալով մի տղա ու մի աղջիկ։ «Արվեստի սիրույն փախչելով ընտանեկան հարկից» և չափազանց խանդոտ ամուսնուց՝ ընդունում է Եգիպտոսի փոխարքա Մուհամեդ Ալիի որպես օպերետային երգչուհի հանդես գալու հրավերը։ Ընդմիջվում է գտած հաջողությունը որդու մահվան բոթով։ 1890-ին կրկին ընդունում է Թիֆլիսի հրավերը և բյուրեղացող արվեստով ստեղծում բեմական մնայուն կերպարներ՝ Ռուզան, Կատարինե, Հուդիթ, Ռեգինա, Հովհաննա... Նրա ներգործուն խաղով ու համեստագույն անձով հափշտակված Շիրվանզադեն գրում է «Իշխանուհին» պիեսը։ Մի թատերաշրջանից հետո կրկին շրջագայում է։ Խոցված 96-ի զանգվածային կոտորածներից՝ ընդունում Բաքվի նորակազմ դերասանական ընկերության հրավերը։ Թաղիևի թատրոնում Պոտեխինի «Հոգով աղքատներ» պիեսի բեմադրությամբ թատերական կյանքը սկսում է կենտրոնանալ Կովկասի արդյունաբերական կենտրոնում։ Թիֆլիսը 4 տարի պարզապես դատարկվում է լավագույն դերասաններից։