Ուրեմն, երբ հերթական անգամ ահռելի գումարներ ներդնելով, հերթական հոբելյանն էր նշվում մեր` “հինավուրց”, մեր` “Երեւան դարձած էրեբունի” մայրաքաղաքի, պարզվեց, որ ծրագրերի ցանկում ընդգրկված մշակութային միջոցառումներից մեկն, առանց հատուկ թույտվության հնարավոր չէ նախատեսված տեղում իրականացնել: Արգելվում է: Եւ այս փաստը անակնկալի էր բերել քաղաքապետի տեղակալին, որը տարակուսանքը չի թաքցրել ու փորձել է հասկանալ, թե ինչու՞ չեն կարող Ալ. Թամանյանի արձանի ետնամասային հատվածում, նախապատրաստական աշխատանքներ տանել, հաջորդ օրը քաղաքի ճարտարապետությանը նվիրված բացօթյա ցուցահանդեսը ներկայացնելու համար: Չի մոռացել, արգելողներին ասել է, թե ինքը ով է: Բայց ցուցահանդեսը նախապատրաստող խմբին մոտեցած օրենքի տառի գիտակ, բարեկիրթ մարդը հանգիստ բացատրել է, որ ցուցահանդեսի համար ընտրված տարածքը ոչ թե քաղաքապետարանի, այլ Գաֆէսճեան մշակութային կենտրոնի սեփականությունն է: Եւ, որ քաղաքից օտարված հենց այդ մասում` Թամանյանի արձանը զբաղեցրած հատվածից անդին, նման ու այլ միջոցառումների համար երկկողմանի փաստաթուղթ-պայմանագիր պետք է ներկայացվի: Իհարկե, դատելով տոնակատարության օրը գործող ցուցահանդեսից թյուրիմացությունը հարթվել է եւ գործն օրինավոր ձեւակերպումով է ընթացք ստացել, կողմերն էլ բարեկամաբար բաժանվել են: Մի բան, որ հազիվ թե այսօրինակ մեկ այլ պարագայում կարող է ակնկալվել: Նման բանակցային խաղաղ ելք դժվար թե ունենա օրինակ, Զվարթնոց օդակայանի շենքի խնդրի լուծման համար: