­Կով­կա­սեան ճա­կա­տին վրայ 1915-16ին ան­փա­ռու­նակ պար­տու­թիւն կրած թրքա­կան բա­նա­կը յա­ջո­ղե­ցաւ, 1918ի ա­ռա­ջին քա­նի մը ա­միս­նե­րու ըն­թաց­քին, ոչ միայն վե­րագ­րա­ւել 1915էն ետք ռու­սա­կան յաղ­թա­կան բա­նա­կին իր զի­ջած հա­յա­պատ­կան հո­ղե­րը, այ­լեւ՝ նա­խա­պա­տե­րազ­մեան ռուս-թրքա­կան սահ­մա­նը հա­տե­լով, ա­րա­գըն­թաց յա­ռա­ջա­նալ մին­չեւ ­Ղա­րա­քի­լի­սա։ Իսկ ­Ղա­րա­քի­լի­սա­յի վրայ ­Մա­յիս 18ին իր ձեռ­նար­կած ու­ժեղ յար­ձա­կու­մին զու­գա­հեռ, ­Վե­հիբ ­Փա­շա իր զօր­քե­րը ­Մա­յիս 20ին շարժ­ման մէջ դրաւ ­Սար­դա­րա­պա­տի եւ ­Բաշ-Ա­պա­րա­նի ուղ­ղու­թեամբ, որ­պէս­զի Անդր­կով­կա­սը ամ­բող­ջա­պէս թրքա­կան հա­կակշ­ռի տակ առ­նե­լու եւ հա­մաթր­քա­կան ե­րա­զը ի­րա­գոր­ծե­լու ճամ­բուն վրայ, իր յաղ­թար­շա­ւը ար­գե­լա­կող «­Հայ­կա­կան ­Սե­պը» մէ­կան­գա­մընդ­միշտ ընկ­ճէ ու բնաջն­ջէ։