1960ական եւ 1970ական թուա­կան­նե­րուն, Հա­լէ­պի մէջ եւ այ­լուր` առա­ւե­լա­բար հա­յա­թա­փու­մի որ­պէս հե­տե­ւանք` շարք մը վար­ժա­րան­ներ փակ­ուած են, որոնց կար­գին` Ճա­րապ­լու­սի Ազգ. Մես­րոպ­եան (1933-1944) եւ Հ.Բ.Ը.Մ.-ի` Վար­դան­եան (1935-1644) վար­ժա­րան­նե­րը, Արաբ–Բու­նա­րի Ազ­գա­յին Խրիմ­եան (1927-1962) եւ ՀԲԸՄ–ի` Աւե­տիս Սա­րաֆ­եան (1950-1975) վար­ժա­րան­նե­րը, Հա­լէ­պի Շէյխ Մագ­սու­տի Ար­մhն­եան վար­ժա­րա­նը (1923-1979), Ազգ. Արամ­եան Երկ­սեռ վար­ժա­րա­նը (1930-1977), Ազ­գա­յին Գեր­մա­նիկ­եան վար­ժա­րա­նը (1937-1974), Ազ­գա­յին Վար­դան­եան վար­ժա­րա­նը (1936-1980), Նոր Գիւ­ղի Կի­լիկ­եան վար­ժա­րա­նը (1945-1964), Ու­սում­նա­սի­րաց–Լե­ւոն­եան վար­ժա­րա­նը (1945-1964), եւ ու­րիշ­ներ: Թե­մի տա­րած­քին, դպրո­ցա­շի­նու­թեան գլխա­ւոր իրա­գոր­ծում­նե­րը իրա­կա­նա­ցած են 1950ական եւ 1960ական թուա­կան­նե­րուն, եւ 1990էն ետք, ուր դարձ­եալ նա­խախ­նա­մա­կան դեր ու­նե­ցած են Հ.Բ.Ը.Մ., Սուր­իոյ Օգ­նու­թեան Խա­չը եւ մաս­նա­ւո­րա­պէս “Գա­լուստ Կիւլ­պէնկ­եան“ Հիմ­նար­կու­թիւնը: Վեր­ջին­ս իր ան­փո­խա­րի­նե­լի դե­րա­կա­տա­րու­թիւնը կը շա­րու­նա­կէ, մե­ծա­պէս զօ­րա­վիգ կանգ­նե­լով հայ դպրո­ցին: