Սալդաթի	տուտը	հենց	բերդը	մտավ	թե	չէ, հազար	տեղից, հազար	փանջարից	լացն	ու արտասունքը	էլ	չէին	թողում, որ	մարդի	բերան	բաց	ըլի: Բայց	ով	սիրտ	ուներ, լավ	էր	տեսնում, որ է՛ն	ձեռներն, է՛ն	աչքե՛րը, որ	քարացել, սառել, երկնքին	էին	մտիկ	տալիս, առանց	խոսքի	էլ	ասում էին, որ	դժոխքի	քանդվիլը	մեղավորների	համար	էս	գինը	չէ՛ր	ունենալ, ինչպես	Երևանու	բերդի առնիլը	հայերի	համար: