«Էդ օրը իմ մոտիկն է ինձ հանդիպել շուկայում: Ինքը Ռուսաստան է ապրում, ինքը ինձ տեսավ և ասաց. «Վայ, էս ինչ լավ էր տեսանք, գնանք մի տեղ հաց ուտելու»: Իրանք դաժե մի երկու բան-ման վերցրին, թե ուր գնանք, ուր չգնանք, թե դե լավ գնանք «Մուշ» ռեստորան: Գնացինք, ուզում էինք դրսում նստենք, տեսանք անձրև է, թե՝ դե լավ, գնանք ներս: Չորս հոգի էինք: Ես, Ալվարդը, էդ տղեն, որ Ռուսաստան ա, ինչքան գիտեմ անունը Շավարշ էր: Էն մյուս տղայի անունը չեմ կարա հիշեմ: Ռեստորանում մեզ մի հատ տղամարդ ընդունեց: Մենք դրսից օղի, հանքային ջուր և մի երկու բան վերցրինք: Բանման զակազ տվին տղերքը` էդտեղ: Մի քանի ժամ նստել ենք, հաց ենք կերել, չգիտեմ ով զանգեց, տղեքին, իրանք գնացին: Մինչև էդ էլի մի տղա մի կես ժամ միացավ մեզ: Տղաների հետ էլի ինքը դուրս եկավ: Տղաներն ասացին գործերներս պրծնենք, կգանք, եթե չէ` դուք մեքենա կկանչեք կգնանք: Հետո ժամը 10-ի մոտերքը էդ տղամարդը, ով հյուրասիրել էր, եկավ ասաց, որ դրսում ձեներ ա գալիս, դուք հետևի դռնով դուրս եկեք, որ ձեզ չտեսնեն: Մենք դուրս ենք եկել, փողոցից մեքենա նստել, գնացել ենք»,-պատմեց Օֆելյա Աֆիցերյանը: