Արդարօրէն եւ ամենայն հպարտութեամբ այս տարի համայն հայութիւնը կը շարունակէ տօնել ղարաբաղեան շարժման 30-ամեակը, որ լի է յաջողութիւններով եւ յաղթանակներով: Ան սկիզբ առաւ 1988-ին իբրեւ «Ղարաբաղ» կոմիտէ, որուն համակարգողն էր հիմնադիր անդամներէն Վազգէն Մանուկեանը: Այդ օրերուն հայ ժողովուրդը իբրեւ մէկ բռունցք ծառացաւ մէկ կողմէ խորհրդային իշխանութիւններուն եւ միւս կողմէ` ազերիական բռնատիրութեան դէմ: Այսօր փաստօրէն անկախ եւ կայացած պետութիւն է Արցախը: Սակայն այս համաժողովրդական միասնական պոռթկումը պատահականութեան մը արդիւնք չէր: Գոյութիւն ունէր նախապատրաստական ազգային բնոյթի շարժումը` «Թարգմանչաց տօներ» անուան տակ: 1974-ին հիմնուած այս շարժման հաւաքոյթ-ձեռնարկները տեղի կ՛ունենային ամէն տարի աշնան, Ծաղկաձորի Մերկելեանի անուան հանգստատան մէջ, մասնակցութեամբ Հայաստանի մտաւորականութեան, (յաճախ ընտանիքներով) շուրջ հարիւր յիսուն անձնաւորութիւն: Սփիւռքէն կը մասնակցէր միայն այն ատենուան ուսանող` Մովսէս Հերկելեանը, որ «Ազդակ»-ի մշակութային էջի պատասխանատուն է 1983-էն ի վեր: «Թարգմանչաց տօներ» շարժման բնոյթէն տեղեակ էին նաեւ ՀՅԴ-ի այդ օրերու կարգ մը ղեկավարներ, որոնք մօտէն կը հետաքրքրուէին ու կը հետեւէին անոնց ազգային-հայրենասիրական գործունէութեանց ու անուղղակիօրէն կը տրամադրէին իրենց նաեւ ազգային-հայրենասիրական գրականութեան: