Թե չէ ստացվում է այնպես, որ Արկադի Տեր-Թադևոսյանը մի քանի ֆիդայիների հետ վերցրեց ու գնաց Շուշին գրավելու: Ինչպե°ս կարող է այդպես լինել: Իհարկե որևէ կերպ փորձ չի արվում ստվերել պատերազմի մասնակից զինվորականների դերն ու նշանակությունը: Բայց պատերազմում հաղթանակ տանելու գործում առաջին հերթին պետք է շեշտադրվի օրվա քաղաքական բարձր ղեկավարության հսկայական դերակատարությունը: Հայաստանի իշխանությունների կազմակերպական, դիվանագիտական, տնտեսական և ռազմական ճշգրիտ քաղաքականության արդյունքում Հայաստանն ու Ղարաբաղը հաղթեցին Ադրբեջանին: Թե չէ ռազմաքաղաքական լրջագույն գործողությունները հավասարեցրել ենք ֆիդայական ապստամբության մակարդակի: Չի կարելի այդպես: Առաջին հերթին պետք է համարձակություն ունենալ խոստովանել հենց այս ճշմարտությունները: Իսկապես կապ չունի, թե ովքեր են եղել այդ շրջանի քաղաքական ղեկավարները: Անկախ այն հանգամանքից, թե մենք ինչպես ենք վերաբերում Լևոն Տեր-Պետրոսյանին, Հրանտ Բագրատյանին, Վանո Սիրադեղյանին, Վազգեն Մանուկյանին, Վազգեն Սարգսյանին, Սամվել Բաբայանին, Արկադի Ղուկասյանին, բայց չենք կարող չխոստովանել, որ պատերազմը ավարտվել է հաղթանակով հենց այդ մարդկանց առաջնորդությամբ: Եթե Սերժ Սարգսյանի գլխավորությամբ Հայաստանը կարողանար պարտության մատնել Ադրբեջանին, ապա տարիներ հետո, անկախ այդ անհատի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքից, պետք է խոստովանեինք ու արձանագրեինք, որ նա հաղթել է պատերազմում: