ՌՈՒԲԻՆԱ ՓԻՐՈՒՄԵԱՆ.-Այո՛, շատ մօտիկից եմ հետեւում: Երբ Ապրիլի 23ին ստորագրուեց այդ Ճանապարհային քարտէզը, այդ ժամանակ ես Հայաստանում էի, երկու անգամ նիւթ տուեցի եւ կարծիքս արտայայտեցի, մէջս ցասում կար, թէ ինչպէս կարելի է մինչեւ վերջին վայրկեանը գաղտնի պահել ժողովրդից եւ մարդկանց կատարուած փաստի առջեւ կանգնեցնել, միանգամից ստորագրել մի փաստաթուղթ, որ հակասում է մեր ազգային շահերին: Մտածում էի՝ արդեօք ինչ արտաքին ճնշումներ են եղել, որ նախագահը գնացել է այդ քայլին: Խորհրդարանի հարցադրումներին խուսափողական պատասխաններ էր տրւում. սա ինձ նեղացնում էր: Եւ տեսաք, թէ ինչպէս նախագահին ԱՄՆում 12.000 հայ ընդունեց: Ինձ այստեղ ոգեւորեց այն հանգամանքը, որ ոչ միայն հին սփիւռքը (արեւմտահայութիւն, պարսկահայութիւն) դուրս եկաւ, այլ Հայաստանից նոր եկածները: Աւելի ուշ նախագահը իր ելոյթում նշեց, որ 10 միլիոն հայերի առջեւ պատասխանատու է եւ որոշակիօրէն թուլացրեց այդ հարցը: Ես սպասում էի, որ նախագահը միանագամայն յետ կը կանգնի պրոտոկոլներից ժողովրդի բուռն ընդդիմութիւնը պատճառաբանելով, բայց նա չարեց այդ բանը դարձեալ դրսի ազդեցութեան տակ, որովհետեւ ինչ էլ որ լինի, մենք գիտենք, որ մի տարածքում ենք ապրում, որտեղ ռուսները, ամերիկացիները, թուրքերը մեծ ազդեցութիւն եւ այս ամէնում իրենց շահերն ունեն: