Հայաստանում, որտեղ լուծված չէ զբաղվածության խնդիրը, իսկ գործազրկության տոկոսը բավականին բարձր է թույլատրելի մակարդակից, աշխատողները խոցելի սոցիալական խավ են, հաճախ աշխատանքը չկորցնելու համար ստիպված են լինում համակերպվել իրենց իրավունքների ոտնահարման հետ: Հասկանալի է, որ աշխատողի անհամաձայնություն հայտնելու կամ իր իրավունքների պաշտպանությանը դիմելու դեպքում կարող են ստեղծվել լարված հարաբերություններ, որոնք անհնարին կդարձնեն հետագա աշխատանքային հարաբերությունները: Նման իրավիճակում գործատուն, անտեսելով աշխատանքային պայմանագիրը, փորձում է ազատվել անցանկալի աշխատողից, վերջինս էլ ամիսներ, անգամ տարիներ ձգվող դատական գործընթացներում փորձում է վերականգնել իր խախտված իրավունքը: Սակայն ոչ բոլորն ունեն համբերություն, համառություն և դատական գործընթացների համար անհրաժեշտ գումար, ուստի միակ ելքը գործատուի սահմանած կանոններին համակերպվելն է: Թվում է՝ այդպես է գրեթե ամենուր՝ խոշոր ձեռնարկություններից մինչև սպասարկման ոլորտ, սակայն, երբեմն արդարացի դատավարությունն ավարտվում է գործատուի պարտությամբ: