Իսկ հողը, որի վրա ջահել օրերին քայլել էր նա,— կգրե Խալափյան իր հերոսներեն մեկուն ապրումը ներկայացնելով,— հիմա էլ ջահել էր: «Որտե՞ղ էիր, մարդ աստծոյի» մեջ ջահել է, ջահելացած է նաև հայ արվեստը, երեկ հեքիաթ ու դյուցազներգություն` այսօր ժամանակակից վեպ և ան, դարու ոգին արտահայտող ու ժամանակի կշռույթով բաբախող: