Մոգպետը մի օր գիշերվա ուշ ժամին բարձրացավ բանտի տանիքը և սկսեց գաղտագողի հետևել սուրբերին: Երանելիները նոր վերջացրած իրենց պաշտամունքը, հանդարտ քնած էին: Հանկարծ մոգպետը արժանանում է հրաշալի տեսիլքի. յուրաքանչյուր բանտարկյալ կանթեղի նման բոցավառվում էր: Դենպետը նախ զարհուրեց, հետո տարակուսեց, թե արդյոք իրականությո՞ւն էր իր տեսածը: Ու մինչ մտածումների մեջ էր, տեսավ, որ սուրբերը արթնացան և նույն լուսափայլ տեսքով սկսեցին կատարել Աստծո պաշտամունքը: Այս ամենը լուսավորեց մոգպետի միտքը: Կանչեց իր մոտ պահապաններին և պատվիրեց նրանց ավելի հարմար տեղ փոխադրել բանտարկյալներին: