Երկու վեպերում էլ առատորեն գործածված են գուշակությունների, հավատալիքների, հմայությունների նկարագրությունները: Հակոբ Օշականը կարևորում էր և վեպի կենսունակության հիմքերից մեկն էր համարում բարքագրությունը: Երկու վեպերում էլ գեղեցիկ ու մանրակրկիտ են ներկայացվում թուրք ժողովրդի հավատալիքներն ու ծիսակարգերը: Սակայն, Օշականի վեպում մտացածինը, առեղծվածայինը կապվում է մարդուն ոճրագործության տանող ճանապարհի հետ, իսկ Շաֆաքի վեպում առեղծվածայինն ու հավատալիքները միջոց են դառնում իրականությունը ճանաչելու, գաղտնիքները բացահայտելու համար, նպաստում են վիպական հանգուցների լուծմանը: Կարծում ենք, որ դա թուլացնում է վեպի կառուցվածքային ամբողջությունը և գեղարվեստական ներգործության ուժը: Իսկապես, առեղծվածային է, անհասկանալի ու կարող է միստերիաներով ուղեկցվել այն, ինչ մարդուն դարձնում է հանցագործ: Սակայն ճշմարտությանը հասնելու, բացահայտելու և վիպական հանգույցներին լուծում տալու համար պարտադիր չէ դիմել ջիներին: Դա թուլացնում է և՛ կառուցվածքային առումով, և՛ գեղարվեստական ներգործության: Երկու հեղինակներն էլ շատ հետաքրքիր ու վառ են ներկայացրել գերբնական ուժերի հետ հարաբերվող գործող անձանց`մորաքույր Բանուին («Ստամբուլի բիճը») և Ճինճի Հոճային («Հաճի Ապտուլլահ»):