Ես այստեղ չէի տեսնի իրականության ցանկություն, այլ զգայականության արատ: Ապագա լինելու համար կյանքի շարունակությունը ավելի պակա՞ս իրական է:Իսկ այն կարևորությո՞ւնը, որ վերագրում եք որոշ գործողությունների, որոնք ձեզ ցնցում են, քանի որ չեք կարողացել հասկանալ նրանց իսկական՝ ավելի փոքր արժեքը… պատճառը բանականությունն է՝ անուշադիր և գուցե վատ նախապատրաստված այն կրոնի կողմից, որը ձեզ անվերջ ստիպում է հավատալ ձեր յուրահատուկ գոյությանը: Դուք ուժին նվիրաբերել եք ձեր կյանքը: Դուք ձեզ շփոթում եք ձեր գործողությունների հետ: Նույնիսկ ձեր մտքի… Դուք հազիվ թե հասկանաք, որ լինելու համար անհրաժեշտ չէ գործել և որ աշխարհը ձեզ ձևափոխում է ավելի, քան դուք եք ձևափոխում այն: