Արմանուշը պատրաստ էր այդ հարցին, սկսեց խոսել դեսից-դենից: Իհարկե, ոչ թե Ստամբուլի, այլ Արիզոնայի «դեսից-դենից»: Չնայած իրեն վատ զգաց Շուշան տատիկին այդպես խաբելու համար, բայց մտածելով, որ ամենալավը դա է, փորձեց հանգստանալ: Ինչպե՞ս կարող էր ասել ճշմարտությունը: Ի՞նչ ասեր. «Տատի՛կ, ես իրականում Արիզոնայում չեմ, քո ծննդավայրում եմ»: