Լևոնյանը լավ դերասան է: Մի բան, որ իսկական գյուտ է ամեն օպերային թատրոնի համար: Բայց, իհարկե, հիմնական գործիքը ձայնն է, երաժշտության վոկալ մատուցումը: Լևոնյանի տեխնիկան հղկված է, ինտոնացիան՝ վճիտ, հնչեղութլունը չի կորցնում ուժն ու ֆակտուրան դրամատիկ տենորի ողջ ձայնածավալում: Երիտասարդ երգիչը միաժա-մանակ նկատելի հակում է հանդես բերում դեպի այսպես կոչված «տեմբրային կերպավորումը»: Նրա ձայնի գեղեցիկ, առինքնող տեմբրը տարբեր օպերաների մեջ, տարբեր դերերում զարմանալի ճկունությամբ երանգափոխվելով, մի յուրատիպ կոնտ-րապունկտի պես լայնացնում, շեշտում է երաժշտական կերպարի էությունը, ստանում բնավորություն, կրում տրամադրություն: Սա երգեցողության այն որակն է, որը դժվար է նկարագրել, առավել ևս բացատրել: Բայց որ կա կերպավորման այդ առանձնահատկությունը, կարելի է համոզվել թեկուզ վերջին երկու դերակատարումները՝ Տիրիթը («Արշակ Երկրորդ») և Մանրիկոն («Տրուբադուր») բաղդա-տելով: