Այդտեղ կարող է շարունակական անցում կատարվել «գործարկված աշխարհի» (գործողություն) չմտածված գիտակցությունից դեպի «թշնամի-աշխարհի» (բարկություն) չմտածված գիտակցությունը: Երկրորդն առաջինի ձևափոխությունն է: Ապրումն ինքը աշխարհի ձևափոխությունն է: Երբ որ գծված ճանապարհները դժվարանցանելի են դառնում, երբ չենք տեսնում ճանապարհը, չենք կարող կանգ առնել-մնալ այսքան դժվար և այսքան հրատապ աշխարհում, մենք փորձում ենք փոխել աշխարհը, այսինքն` այն զգալ, ապրել այնպես, ինչպես` եթե իրերի հարաբերությունը իրենց ներունակություններին կարգավորված են ոչ թե դետերմինիստական գործընթացներով, այլ` մոգությամբ: Հիշենք, որ խոսքն այնտեղ խաղի մասին չէ: Մենք գլորվել ենք մեզ համար անցանկալի վիճակի մեջ և այնտեղից մեզ նետում ենք դեպի մի նոր վիճակ` լարելով բոլոր ուժերը: Ընդունենք, որ այս փորձը նաև գիտակցված չէ, քանի որ այս դեպքում այն կլինի մտածողության օբյեկտ: Ամենից առաջ դա նոր հարաբերությունների և նոր պարտադրանքների յուրացում է: Պարզապես որևէ օբյեկտի յուրացումն անհնար է եղել կամ անտանելի ճնշում է առաջացրել, և գիտակցությունն այն ընկալել կամ փորձում է ընկալել ու յուրացնել ուրիշ եղանակով, այսինքն` գիտակցությունը ձևափոխվում է` ձևափոխելու համար օբյեկտը: Գիտակցության ուղղության փոփոխությունն ինքն իր մեջ ոչ մի տարօրինակ բան չի պարունակում: Մենք գործունեության կամ ընկալման ձևափոխության հազարավոր նմանատիպ օրինակներ գիտենք: