Վեր­ջին շուրջ ինն տա­րի­նե­րու ըն­թաց­քին, երբ թա­փուր է Պոլ­սոյ Պատ­րիար­քա­կան Ա­թո­ռը, կ­­՚ե­րե­ւի՝ թրքա­հա­յու­թիւ­նը եր­բեք այս­քան յոյ­սով չէր տո­գո­րուած։ Այդ յոյ­սը դար­ձած է հա­սա­րա­կաց յայ­տա­րար մը՝ մեր հա­մայն­քին հա­մար։ Հա­մախմ­բող յոյս մըն է այս մէ­կը, մեր հա­մայն­քի ան­դամ­նե­րը միա­ւո­րող։ Այդ յոյ­սը նաեւ յի­շե­ցում մըն է, ո­րով թրքա­հա­յու­թիւ­նը պէտք է ա­ռաջ­նոր­դուի՝ իր իւ­րա­քան­չիւր ան­դա­մի նո՛յն նա­ւուն ու­ղե­ւորն ըլ­լա­լու գի­տակ­ցու­թեամբ։ Այդ յոյ­սը թար­մա­ցու­ցած է այն ան­հեր­քե­լի ի­րո­ղու­թիւ­նը, թէ այս հա­մայն­քի իւ­րա­քան­չիւր ան­դա­մը ճա­կա­տագ­րա­կից է։