Չնայած ներսում շատ մարդ չկար՝ աղմուկը չէր դադարում: Արմանուշն առաջ երբեք չէր տեսել, որ այսքան քիչ մարդ այսքան շատ աղմուկ անի: Բացի նորեկներից, վեց հոգի կար սենյակում: Զելիհա մորաքույրը, գազարագույն մազերով, ասեղը ձեռքին մի էքսցենտրիկ տիպ, մի երիտասարդ ու նրա մայրը և 1970-ականների ռոք երաժշտի նման և կարծես այդ տարիներից ի վեր թմրանյութերի ազդեցության տակ մնացած երկու երկարամազ, չսափրված մարդ: Վերջին երկուսից մեկը հսկայական, հարմարավետ բազմոցին էր նստել, անընդհատ ընկերոջ հետ էր խոսում, մյուս կողմից էլ նրա ձախ թևին մանուշակագույն մժեղի դաջվածք էին անում: Ասեղով էքսցենտրիկ տիպը Զելիհա մորաքրոջ օգնականն էր և դաջվածքի տաղանդավոր մասնագետ: Մինչ նա աշխատում էր, Արմանուշը հետևում էր՝ զարմանալով, թե դաջվածքի ասեղն ինչպես կարող է այդքան շատ աղմուկ առաջացնել: