Վարձաչափերը սահմանում են բուհերի գիտխորհուրդները` որևէ պատասխանատվություն չկրելով դրա համար, հաշվետու չլինելով որևէ մեկի առաջ: Հենց այս հանգամանքն էլ ստեղծել է մի իրավիճակ, երբ մի շարք բուհեր, նշանակում է` մի շարք մասնագիտություններ, դարձել են բացառապես ունևոր ընտանիքների մենաշնորհը` մյուսներին զրկելով դրանք ուսանելու հնարավորությունից: Դիցուք` Մ. Հերացու անվան բժշկական համալսարանը: Հայտնի է, որ այստեղ ընդունվողները տևական ժամանակ պարապում են կրկնուսույցների մոտ` չբավարարվելով դպրոցում ստացած գիտելիքներով: Հատկապես Բժշկական համալսարանի դիմորդներ պատրաստող կրկնուսույցներն էլ ամենաբարձր սակագներ սահմանողներն են: Շարքային ընտանիքը, կամ, ինչպես ընդունված է ասել, միջին հայաստանցին, չի կարող իրեն շռայլություն թույլ տալ և իր երեխային ուղարկել կրկնուսույցի մոտ: Արդյունքում, ընդունվում են բացառապես ապահովված և ունևոր ընտանիքների երեխաները` նրանցից առավել գիտակներն ու ճարպիկները զբաղեցնելով անվճար տեղերը, մյուսները` վճարովի: Հայաստանում ամենաբարձր վարձավճարը ևս այս համալսարանում է: Սա ևս արգելք է դնում նրանց առջև, ովքեր ունենալով գիտելիքներ և ձգտումներ` հայտնվում են վճարովի համակարգում: Նրանք, բնականաբար, հրաժարվում են բժիշկ դառնալու երազանքից և գնում այլ մասնագիտությունների ճանապարհով: Բժշկական համալսարանում չեն էլ թաքցնում, որ կրթությունը թանկ հաճույք է, ուրեմն` ընտրյալների համար միայն: Իսկ ո՞ւր մնաց Սահմանադրությամբ ամրագրված այն դրույթը, որ ՀՀ-ում բոլորը իրավունք ունեն ստանալու բարձրագույն կրթություն: