Ս. Եղիշէ Վարդապետ կը գրէ. ««Անապատին մէջ ձեր հայրերը մանանան կերան, սակայն մեռան: Այս է երկինքէն իջած հացը: Եթէ մէկը այս հացէն ուտէ, յաւիտեան կ՚ապրի» (Յհ 6.49,52). այս խօսքերը կը լսէին Անկէ եւ անմիջապէս չէին կրնար հասկնալ: Կը կրկնէ, նոյն խօսքը երեք անգամ կ՚ըսէ, որպէսզի դիւրութեամբ լսեն եւ խօսքի զօրութիւնը հաւատքով ընկալեն. «Ես եմ -կ՚ըսէ- կենդանի հացը, որ երկինքէն իջած է. եթէ մէկը այս հացէն ուտէ, մահ պիտի չճաշակէ» (տե՛ս Յհ 6.51): Աղօթքին մէջ կը սորվեցնէ Աստուծմէ ա՛յս հանապազօրեայ հացը խնդրել: Եթէ լաւ մտածես, ով որ այս Հացը սրբութեամբ կ՚ուտէ եւ արժանի կերպով ինքն իր անձը կը պատրաստէ Անոր, այդպիսին երկրաւոր արքայութեան կարիք չ՚ունենար. անմահ Հացը մահկանացու ձեռքի մէջ կը դրուի, ձեռքը անմիջապէս կ՚անմահանայ, եւ զայն ուտելով, մարդը ամբողջութեամբ՝ շունչով, մարմինով եւ հոգիով կը հոգիանայ եւ Քրիստոսին բաժնեկից կը դառնայ. միայն [թէ] սկիզբի զօրութիւնը անարատ պահէ մինչեւ վերջ: Երկրաւոր չարչարանք չկայ, որ անոր յաղթէ, անոր առջեւ արծաթը արհամարհելի է եւ ոսկին ատելի է անոր աչքին, աշխարհի մեծութիւնը ցաւ կը համարէ, որովհետեւ անոր խորհուրդները սրբուած են երկնաւոր ազատութեան մէջ՝ աբողջովին անմահ Հացով լեցուելով...: ...Մեր Տէրը աղօթքի մէջ ա՛յս կ՚ուսուցանէ մեզի, Իրեն աղաչել՝ մեր ամենօրեայ հացը այսօ՛ր եւս մեզի տուր, ո՛չ թէ երկրէն [հացը], այլ՝ Տիրոջմէ, պարզ է, որ ո՛չ թէ երկինքէն, այլ՝ բոլորին Տիրոջմէն: Կ՚ըսէ. «Ա՛յս է մարմինս եւ ա՛յս է արիւնս» (տե՛ս Մտ 26.26: Մր 14.22: Ղկ 22.19): Թէեւ անփշրելի էր, բայց քու սիրոյդ համար փշրուեցաւ, եւ դուն՝ որ քու կամքովդ փշրուեցար, անփշրելի Աստուածութեամբ իրեն միացուց. «Որովհետեւ գիտեմ թէ զիս մեռելներու աշխարհին մէջ պիտի չձգես, եւ պիտի չթողուս որ քու հաւատարիմ ծառայիդ մարմինը փտութիւն տեսնէ» (Սղ 16.10)»: