1919-ին, Հայաստանի Հանրապետութեան նախարարապետին ուղղուած նա-մակը այսօր որուն եւ որոնց պէտք է ուղղել, այնքան բազմաթիւ են նախարարապետի դիրքին պէս տեղեր վրայ գտնուողներ, որոնց համար գիր-գրականութիւն անկարեւոր զբաղումներ են: Ինչպէս յաճախ կը կրկնեմ, թիւերու լեզուն ենթակայական չէ, վիճելի չէ: Հազարով խորհրդաժողովի եւ հացկերոյթի մասնակցողներուն, սրահի մուտքին, հարց պէտք է տալ, թէ տարուան ընթացքին քանի գիրք գնած են եւ կարդացած: Եթէ այդ երեւելի անձինք այդ ճիգը չեն ըրած եւ չեն ըներ, ի՞նչ կարելի է ակնկալել շարքային հայէն, զանգուածէն: Միութիւններու, կուսակցութիւններու, այլանուն եւ բազմանուն խորհրդաժողովներուն օրակարգ եղա՞ծ է, կրնա՞յ ըլլալ, օր մը պիտի ըլլայ այս հարցը: