Փետրվար ամիսն ավարտվեց, և Կոստանդնուպոլսի պուրակներում ծառերը բողբոջեցին։ Մարոն տխրում էր, տեսնելով, թե ինչպես Է այն զույգը, որ իրենք պետք է կազմեին Վարդանի հետ, վերածվում միմյանց հանդեպ հարգալից և հաճելի հարաբերություններ ունեցող մարդկանց ընկերակցության, սակայն որոնք ի վիճակի չէին միմյանց հետ հաղորդակցվել և բացել իրենց հոգու խորքում եղած զգացմունքները։ Մինչդեռ ժամանակին, ութ տարվա ամուսնությունից հետո նրանք անսպառ էին, և օր չէր անցնում, որ նրանք ժամերով չզրուցեին։ Մեկը մյուսին էր վստահում իր հոգսերը, ուրախությունները և երազանքները, որոնք դառնում էին ընդհանուր հոգսեր և ձեռքբերումներ։ Չհաշված այն փոխադարձաբար ասվող խոսքերը, հաճոյախոսությունները, որոնց միակ նպատակն էր ընդգծել մեկի նշանակությունը մյուսի համար։