Հալէպահայերս կրկին մէկտեղուեցանք Ս. Աստուածածին եկեղեցի, ուս-ուսի տալով մեր ցաւը մեղմացնելու՝ ցասումի եւ ժայթքող արցունքի յորդող բաժակէն կրկին ըմպելու։ Բառերը որքա՞ն թոյլ են արտայայտելու մեր կսկիծը: Անգութ մահը, իր թեւերը լայն բացած, գրկեց եռանդուն, յոյսերով ու երազներով լի երիտասարդուհին, խլեց Վանան իր ծնողքէն, ընկերներէն եւ շրջապատէն, խլեց ապրող երջանկութիւն մը, կեանք մը եռուն…: