Ահա հենց այս տանն էլ Սաթենիկի կյանքի մի ուրիշ շրջան է սկսվում։ Բայց ամեն ինչ պատմենք հերթականությամբ, այնպես որ՝ ոչ մի մանրուք դուրս չմնա, քանի որ Սաթենիկ տատիկը արդեն դարձել է սրբություն։ Ասացինք, որ Սուրոն շատ երկրներում է եղել տնով-տեղով, այնքան էր տեղից տեղ գնացել իր ձիասայլակին նստած, ունեցած-չունեցածը խեղճ ձիուն բեռ դարձրած, որ ձին հալվել-մաշվել, գնացել էր էն աշխարհը, ինքն էլ մնացել էր աղքատ-աղքատ մի օրում, մարդ ասում է՝ թշնամիդ էլ այդ վիճակը չտեսնի։ Ու մի անգամ, երբ տանը մենակ է մնում Սուրոն, մոտենում է Սաթենիկ մոր Նկարին ու, արցունքը աչքին, հարցնում.