Յուրա. — Դե, չգիտեմ՝ այդ իրավունքը ով է տալիս։ Մարդիկ, ովքեր այժմ խոսում են ու ում ձայներն առավել լսելի են, օգտվում են այն առիթից, որ բոլոր լրատվամիջոցներն ուզուրպացված են։ Նրանք, ովքեր խոսում են թե՛ քո, թե՛ իմ, թե՛ բաքվեցիների ու երևանցիների փոխարեն, դրա իրավունքը չեն ստացել, այդ պատասխանատվությունը նրանց ոչ ոք չի պատվիրակել, բայց նրանք շարունակում են խոսել մեր անունից ու ներկայացնել իբր մեր շահերը։ Նրանք ասում են, որ քաղաքներն ու բնակավայրերը լինում են կա՛մ ադրբեջանական, կա՛մ հայկական։ Չեմ կարծում, թե քիչ են չհայերը կամ ադրբեջանցիները, որոնք Երևանը համարում են իրենց հայրենի քաղաքը, որոնք այստեղ կյանք, հիշողություններ են թողել։ Երբ ինչ-որ հողակտոր որակում են կա՛մ հայկական, կա՛մ ադրբեջանական, դա հաճախ նշանակում է, որ ոմանց այնտեղ ավելի անհարմար է լինելու, քան այլոց։