Մեր պատմիչները թեեւ այդ բանը չեն հիշատակում, բայց ասում են, որ Ս. Լուսավորիչը, քարոզելով Աղվանքում, այնտեղ «եկեղեցու հիմք է գցում եւ շինարարության բանվորներ կարգելով՝ ինքը վերադառնում է Հայաստան»: Եւ հետո գալով նրա թոռ սուրբ Գրիգորիսը՝ ավարտում է եկեղեցին եւ օրհնում, որը կրկին մայր եկեղեցի է դառնում Աղվանքի լուսավորության համար Գիսի եկեղեցուց հետո: Եւ Մազքթաց աշխարհի մանուկ հայրապետի նահատակությունից հետո «աշակերտները նրան վերցրին, բերին Ամարաս գյուղաքաղաքը եւ թաղեցին եկեղեցուն մոտիկ, բեմի հյուսիսային կողմում. Այնտեղ դրին նաեւ Զաքարիայի արյունը ապակյա մի շշի մեջ, ինչպես նաեւ Պանդալյոնի նշխարքները: Եւ երկուսի շիշն էլ դրեցին Գրիգորիսի սուրբ նշխարքների հետ, իսկ իրենք փախան եւ գնացին Հայաստան…: Այդ տեղը նշան չարեցին, որպեսզի ուրիշները նշխարքները չգողանային, կամ էլ՝ ավազակների երկյուղից շտապելուց: Եւ շատ տարիներ անցնելու պատճառով այդ տեղը անհայտ էր դարձել մոտովորապես 150 տարի: Դրանից հետո Վաչագան արքան, երբ սկսեց փնտրել երանելիների նշխարքները, եկավ Ամարասի վանքը, որը վաղուց էր կառուցված, եւ առաջներում այնտեղ եպիսկոպոսներ էին նստում: Իսկ այդ ժամանակ միայն վաներեց էր նստում, որն արքային ասում է, թե «Եկեղեցու մոտ շատ գերեզմաններ կան, քանի որ ավազակների ժամանակներից եւ եկեղեցու մեծագույն հիմնարկումից հետո ոչ ոք չկարողացավ շինել»: Եվ թագավորը ամբողջ երկրին հրաման տվեց ապավինել աղոթքներին, փորել եկեղեցու հողը, եկեղեցի բերել Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի ու Հռիփսիմյանց կուսերի նշխարքների մի մասը եւ դնել այնտեղ, նոր հայտանբերված սուրբ Զաքարիայի եւ Պանդալյոնի հանգստարանում: Եվ տեսիլքով հայտնի դարձավ Սրբի սուրբ մարմնի հանգչելու տեղը: Նրա մոտ կար մի փոքրիկ բլրիկ, վրան՝ խաչ: