Սմբատը	հանեց	ծոցի	գրպանից	հոր	մի	քանի	ստորագրերը	զանազան	պայմանագրերի	և	հաշիվների	տակ, ուշադիր համեմատեց	կտակի	ստորագրության	հետ: Մազու	չափ	տարբերություն	չկար: Նույն	գլխատառերը, տառերը, ընդգծումը	և նույն	երկայնությունը	ստորագրի: Կասկածի	վերջին	նշույլը	պիտի	փարատվեր: Բայց	մի	բան	դարձյալ	շփոթեցնում	էր Սմբատին: Եթե	արդարև	ճիշտ	է	կտակը, ինչո՞ւ	ուշացնում	են	և	չեն	ներկայացնում	դատարանին, չէ	որ	նա	մի	քանի	անգամ դրականապես	հայտնել	է, թե	կամավոր	մի	թույլ	զիջումն	անգամ	մտադիր	չի	անելու: Եթե	Միքայելը	տատանվում	է, Մարութխանյանը	չպիտի	տատանվի — այդ	մարդու	համար	գրպանի	շահը	բարձր	է	բոլոր	ազգակցական	և	բարոյական շահերից: