► Նստում եմ աղբյուրի մոտ և նայում երիտասարդ աղջիկներին։ Նրանց շնորհագեղ ներկայության շնորհիվ ավելի խորությամբ ես զգում մարդու առեղծվածը։ Մի աշխարհում, որտեղ կյանքն այնքան հեշտորեն փարվում է կյանքին, որտեղ քամու մահճում ծաղիկը գրկում է ծաղկին, որտեղ կարապը ճանաչում է բոլոր կարապներին, միայն մարդն է մենության ապարանքներ կերտում։