— Կրակ	տվե՛ք, տուն, օղլուշաղ	էրեցե՛ք, վրա	թափեցե՛ք. Տղե՛րք, երեխե՛ք, մնա՛ք	բարով, ամպեր, թափեցե՛ք, երկինք, գոռացե՛ք. Հողե՛ր, դաշտե՛ր, ձորե՛ր, սարե՛ր՝ սուգ	արե՛ք, վկա	կացե՛ք: Ով	անց	կենա	էստեղ, ասեցե՛ք, թե մենք	մեր	ազգի	համար	մեզ	մատաղ	արինք, մեզ	գերի	տվինք, սուրը	քաշվեցինք: Սելավ	ըլեր, մեզ	տանիլ	չէ՛ր. դժոխք	ըլեր, մեզ	մոտանալ	կարող	չէ՛ր. երկիրը	բացվեր, մեզ	կուլ	տալ	կարող	չէ՛ր. սաղ	Պարսկաստան	պոկ	գար, մեր	մեկ	մազը	թեքիլ	չէ՛ր. Հասան	խան, քո	ամեն	մեկ	թիքեդ	հազար	սատանի	ձեռ	ընկնի՛, քո	ջիդեն	սրտումդ ցցվի՛: Որդիք, բալա, օղուլ, չողուլ, ղովում, ղարդաշ` էլ	սուգ	մե՛ք	անիլ: Մեր	տները	թո՛ղ	մեզ	գերեզման	ըլին, մեր արինը՝ մեզ	մեռլաջուր, մեր	հողը՝ մեզ	պատան, մեր	ձենը՝ մեզ	ժամ, պատարագ: Սուրբդ	Վարդան	քաջ	նահատակ, դո՛ւ	տուր	մեզ	պսակն: