Շաբաթ օր էր, 90 համարի երթուղայինով գնում էի գործի, եթե այս երթուղուն ծանոթ չեք, ասեմ, որ Մասիվից շուրջերկրյա ճամփորդություն անելով` Հրազդան ստադիոնով… ավտոկայանով… Արարատյան մասիվով… գնում է Մալաթիա: Ու միշտ լիքն է լինում, էն որ ասում են դուռը բացես, մարդ է թափվում, իսկը այստեղ են ասել: Նստել էի դռան մոտի մի տեղանոց նստարանին, ու էնքան էին խցկված, որ մի քիչ առաջ գնալու ու գլխավերևում կանգնածին տեղ տալու հնարավորություն էլ չկար: Բացի իմինից, ևս երկու պայուսակ էի գիրկս առել: Համալիրի մոտից մեքենան ավելի լցվեց… թե ասա այ վարպետ, տեղ չկա, ուր ես կանգնում: 😦 Մի խոսքով… տղայի հետ բարձրացավ մի “ձաձա”` ձեռքին էնքան բարակ տոպրակ, որ թվում էր` մեջն ընդամենը մի թուղթ է: Էս “ձաձա”-ն գնալով առաջանում էր իմ կողմ, վերջը տոպրակն էլ բերեց դրեց գիրկս հավաքած պայուսակների գլխին: Read more of this post