Մարդը հետզհետե սովորեց խավարին ու գծագրեց գայլերի կազմվածքը, բայց ոչ սովորական հաշվարկով. տեսնում էր գազանների աչքերը, ավելի ճիշտ՝ փայլքը, ու ինչ- որ բան պարանոցից ձգվում էր շուրջը, բոլորի գույները խավարի սևն էր, աչքերի մոտ վերջանում էր մարդու տեսնելու ունակությունն, ու պարանոցից սկսվում էր մի ուրիշ տեսողություն: Պարանոցից բռնած՝ նրանց մարմինները լցվում-փռվում էին իրենց պատկանող խավարի մեջ: Մարդը զգաց, որ ամբողջ տեսադաշտը գայլերի մարմիններով է պատվում, փորձեց չհաշվել նրանց, բայց քանակ չէր՝ այլ գույնի էին վերածվել: Մարդը փշաքաղվեց, երբ ոտքերից մեկը դրեց ճանապարհից դուրս աճած վայրի խոտին՝ սա գազանների բուրդն էր, նորից ոտքը գցեց ասֆալտին, քանի որ ճանապարհը նույնպես ներծծվել էր մթանը՝ մարդը հաճախակի էր ընկնում փափուկ բրդերին ու, ցնցվելով, իրեն հետ էր շպրտում, բայց ոտքի յուրաքանչյուր շեղումից ինչ-որ բան իրենից մնում էր ոտքի դրված տեղը. այդ կարճ ընթացքում ասես իրենից մի կտոր պոկում էինգայլերը: Մարդը նայեց վերև՝ աղոթելու, բայց ամբողջ երկինքը փայլփլում ու վխտում էր գայլերով. վերևից նույնպես նրան հետևում էր ոհմակը…