Հսկայն	Աղասի, որ	իր	վերջին	օրումն	էլ	չէ՛ր	ուզում, որ	իր	ընկերների	մեկի	մազն	էլա	թեքվի, վաղուց	էր	վարավուրդ	արել	սրա	էս	նեղությունը, վաղուց	էր	իմացել, որ	իր	սիրեկանի	սիրտը, ուշ ու	միտքը	թռել	ա, էլ	վրեն	չի՛. Ամա	չէ՛ր	իմանում, թե	պատճառն	ի՞նչ	ա: Գիտեր, որ	նրան	աչքի	լսի պես	էր	մինչև	Էն	օրը	պահել, բայց	թե	ի՞նչն	էր	Էսպես	նրան	էրում, խորովում, չէ՛ր	կարում հասկանալ: Նա	տեսնում	էր, որ	ջիվան	Մուսին	մեկ	աղջկա	ձեն	լսելիս, մեկ	աղջկա	պատկեր տեսնելիս, իրանից	գնում, խելքամաղ	էր	ըլում, ամա	էնպես	կարծում	էր, թե	էս	էն	առաջին	կրակն ա, որ	ամեն	ջահել	մարդի	սիրտ	վառում, բորբոքում	ա, երբ	ինքն	իրան	ճանաչում	ա, երբ	արինը	եռ ա	ընկնում, ու	սար	ու	ձոր	մարդիս	աչքին	յա	սազ	ու	քյամանչա	են	դառնում, ուշ	ու	միտքը տանում, յա	թուր	ու	դանակ	դառնում, սրտումը	ցցվում: Շատ	օր	ճտովն	էր	ընկնում, լալիս	ու աղաչանք	անում, որ	իր	դարդն	ասի, արտասունքից	ավելի	ո՛չինչ	չէ՛ր	տեսնում, լացից	ավելի ո՛չինչ	չէ՛ր	լսում: