— Դա խճճված հարց է, և պատասխանն էլ խճճված կլինի: Ինչը որ ատամ եմ ամենից շատ՝ խառնակություն մտցնող հիմարություններն են: Ես շատ հարգել եմ ու այժմ է մեծագույն հարգանք ունեմ բոլոր այն մարդկանց նկատմամբ, ովքեր հավատում են իրենց Աստծուն: Մինչև տասնչորս տարեկան մեծացել էի որպես մի սովորական քրիստոնյա: Հետո, երբ կարդացի Աստվածաշունչը, զգացի, որ մոլեռանդ հավատացյալ եմ: Ես կարդացել եմ գրքերում ու պատմություններ լսել այն մասին, թե ինչպես են մարդիկ կռվում ի սեր իրենց Աստծո: Ես կարծում եմ, որ ամենայն կրոն մարդկանց սրտերին կոչված է հաղորդել հավատքով լի լավագույն զգացողություններ, և շատ եմ ուզում մտածել, որ մի օր կրոնն ու ատելությունը հոմանիշներ չեն լինի: Սա ամփոփում է այն ամենը, ինչ ես երգում եմ քաղաքականության և կրոնի մասին: Մի յուրօրինակ ինքնավստահություն կա յուրայինների հանդեպ, մենք ճիշտ ենք, դուք սխալ եք: Այս ամենը հանգեցնում է կռվի, պատերազմի: Ես ցանկանում եմ ուժերս բաշխել երաժշտության, գրականության և գեղարվեստի այլ ճյուղերի վրա ու օգուտ բերել մարդկանց սրտերին, որովհետև չկա պատերազմ, չկա կռիվ երաժշտության մեջ: Այսպիսով ես գտնում եմ, որ ապագաս ոչ թե ազգություններինը կամ կրոններինն է, ոչ թե հայերինը, թուրքերինը, ռուսներինը, ադրբեջանցիներինը, ֆրանսիացիներինը, անգլիացիներինը, ճապոնացիներինը, հարավաֆրիկացիներինը, ամերիկացիներինը կամ գերմանացիներինը: Ապագան ողջ մարդկային ցեղինն է, մարդկությանը: Այն մարդկությանը, որը մի ժողովրդի պես միասնական կլինի: Ապագան երկու, երեք, ԲՈԼՈՐ ԺՈՂՈՎՈԻՐԴՆԵՐԻ ՄԻՄՅԱՆՑ ՀԱՍԿԱՆԱԼՈՒ մեջ է: Իմ երազանքը շատ խենթ երազանք է: Գիտեմ: Ամեն մարդ կարող է ասել. «Հա՜-հա՜-հա՜, դու հիմար ես, որովհետև մենք ուժեղ ենք, մենք այս ենք, մենք այն ենք, սևեր, սպիտակներ, կարմիրներ, դեղիններ»: Խենթ երազ է, գիտեմ, բայց գոյատևելու ուրիշ հնարավորության չկա: Պարզապես չկա: Այսպիսով, կարծում եմ, որ որպես մեկ ժողովրդի նման մարդկություն, գոյատևելու հնարավորություն մարդկային ցեղն ունի, հակառակ դեպքում՝ չունի…