…Կարճ օրն արդեն իրիկնամուտ էր թեքվում, բայց հայրս դեռ մի քանի ժամվա ճանապարհ ուներ անցնելու. բոքոն հացից մնացել էր կես կտոր, որը պահում էր Շուշիի պարիսպներին հասնելուց՝ ուտել և հենց կերած հացից էր որոշում անցնելիք ճանապարհի երկարությունը: Պապս էր սովորեցրել, նախապես խորհուրդ տալով՝ էս կեսը կուտես Զաբուղին հասնելուց հետո, էս մի կեսը՝ Լաչինի գյուղերը երբ կմնան հետևում, մյուս կեսն էլ՝ որ երևան արդեն պարիսպները…դե վերջին կեսն էլ՝ պարիսպների մոտ….