Ադրբեջաներենում երկու ուշագրավ բառ կաՙ «սֆթա» եւ «բալթաջի»: «Սֆթա»ՙ նշանակում է առաջին անգամ: Օրինակ, երբ ադրբեջանցի ջահել տղան գնում է ադրբեջանական բանակ, ուտում է այնտեղ տրամադրվող առողջ սնունդը, ամեն անգամ թեյի հետ էլ երկու հատ ընկույզՙ մեղրով, ու գիշերը բռնաբարում վաշտի երեսուն տոկոսին, ընդ որումՙ առաջին անգամ, դա կարելի է կոչել «սֆթա»: Ի դեպ, «սֆթա» է կոչվում ադրբեջանական ազգային մի ծես, որի մասին դեռ կխոսենք: Իսկ «բալթաջի» բառացիորեն թարգմանաբար նշանակում է կացնով մարդ, այսինքն այդ երկրում այնքան շատ կան կացնով մարդիկ ու այնքան դա նորմալ է, որ, օրինակ, Լենքորանի փողոցներում կացնով մեկը կարող է մտնել խանութ եւ օրինակ անանուխի ծամոն գնել, որ ադրբեջանցիները իրենց լեզու են ներմուծել «բալթաջի» բառը, պետք էր չէ՞ ինչ-որ կերպ կոչել իրենց երկրում շատ հանդիպող կացնով մադկանց: