­Յա­ջորդ օր ե­ղած­նե­րը հա­մա­ցան­ցէն լսող բա­րե­կամ­ներ «­Կա­րօ, ի­րա՞ւ ես, բայց հի­մա ցե­ղաս­պա­նու­թիւն ը­սե­լու ժա­մա­նա­կը չէ. չե՞ս տես­ներ, որ եր­կի­րը բռնա­տի­րու­թեան կ­՚եր­թայ»,- կ­՚ը­սէին: ­Հասկ­նա­լի էր ա­նոնց դի­տո­ղու­թիւ­նը: Ամ­բողջ մե­տիան (լրա­տուա­ցան­ցը) «­Ցե­ղաս­պա­նու­թիւն ը­սաւ» կը գո­ռար: ­Մա­մու­լին յայ­տա­րա­րու­թիւն տո­ւող եր­կու ազ­գա­կից­ներս ալ իմ խօս­քե­րը «ան­տե­ղի» եւ «ան­ժա­մա­նակ» գտած էին: