Եվ ընդհանրապես ինձ մի հարց է տանջում, թե ինչպե՞ս է Վիգեն Սարգսյանը շփվում գեներալների հետ: Չէ՛, իսկապես հետաքրքիր է: Նա նույնիսկ ուսանողների հետ չկարողացավ քաղաքակիրթ կերպով շփվել, ինչ-որ անհանգիստ «նեղացած-ջահելական» շարժումներ էր անում: Եթե վարչապետը չլիներ, ապա հնարավոր է երիտասարդների հետ անհարմար, ոչ այդքան պատիվ բերող լեզվակռվի մեջ մտներ: Ընդհանուր առմամբ 13-14 տարեկան տղերքի «դեբիլ, դեբիլը դու ես» լեզվակռվի որակական տիրույթում էր պարոն Սարգսյանի բանավեճը: Ես եկել եմ այն համոզմանը, որ Վիգեն Սարգսյանը կաբինետային շարքային չինովնիկ է, առավելագունը, ինչ նա կարող է անել Բաբկեն Արարքցյանի, Սերժ Սարգսյանի կամ էլ Կարեն Կարապետյանի ստվերի ներքո քարտուղար աշխատելն է: Որպես քաղաքական ֆիգուր Վիգեն Սարգսյանը գոյություն չունի, չի կայացել: Նա սովոր է մարդկանց դիտարկել կա՛մ իրենից բարձր կամ էլ՝ ներքև, ի զորու չէ մարդկանց հետ հավասարը հավասարի հետ զրուցել։ Ինչպես տեսանք ուսանողներին էլ ստորին տիրույթում դիտարկեց ու արդյունքում զրոյացրեց վարկանիշը։