Լևոն Նիկոլայի Փոսփոլյան: Կար ժամանակ, երբ նրան տեսնում էի գրեթե ամեն օր: Սովորում էինք միևնույն դասարանում: Փոքր-մոքր, թուլակազմ, խելացի, աչքի ընկնող երեխա էր: Ցուրտումութ տարիներից, ի լրումն սղոցից մնացած մեկ-երկու սպիների, նվեր էր ստացել վատ տեսողություն, որը, ազգանվան հետ միասին, պատուհաս էր դարձել նրա գլխին: Առանձնապես վեհերոտ չէր, առավել ևս զուրկ չէր ինքնասիրությունից, բայց երբ բանը հասնում էր բռունցներին, դրանք լռում էին: Պատահել էր, որ իրեն նեղող մեկ-երկուսի վախեցրել էր պարզած բռունցքով, սակայն դրանով էլ դրանց դերը սահմանափակվել էր: Պաշտպաններ նույնպես չուներ, ու երբեմն բանը վերջանում էր վիրավորանքները կուլ տալով: Դրանից շատ էր տանջվում: