Սակայն նոր թուրքական դիսկուրսում Աբդուլ Համիդը ոչ միայն անցյալի կուռք է, այլ «Նոր Թուրքիայի» իրական գաղափարական հայր, որի համար վերջինիս գահընկեց արեցին ներքին և արտաքին թշնամիները։ Այս առումով պատկերավոր է խիստ մերիշխանական կողմնորոշում ունեցող «Խորքային պատմություն» (Derin Tarih) գիտահանրամատչելի ամսագրի 2016թ. հուլիսյան խմբագրականը, որը վերնագրված էր այսպես. «Աբդուլ Համիդի դիմադրությունը Նոր Թուրքիայի վերածնունդն է»։ Խմբագրականում նշվում էր, որ Էրդողանը միայն շարունակում է խաղալ այն պատմական դերը և բախվում է նույն մարտահրավերներին, ինչ Աբդուլ Համիդ 2-րդը. «Նրանց արտաքին քաղաքական ռազմավարությունը, ստեղծած առողջապահական և կրթական ծառայությունները, նրանց պայքարը արտաքին ուժերի դեմ և նրանց դեմ իրականացված դավադրությունները» ըստ էության նույնն են. ասված էր խմբագրականում։ Մոտավորապես նույն մտքերն է շարադրում ինքը Էրդողանը։ Անցնող փետրվարին սուլթանի մահվան 100-րդ տարելիցի կապակցությամբ (որը նշվեց մեծ շուքով) իր ելույթներից մեկում Էրդողանը հայտարարեց. «Վերջին 150 տարում Աբդուլ Համիդը ամենակարևոր, ամենահեռատես և ամենառազմավարական մտածողություն ունեցող անձնավորություններից մեկն է»։ Աբդուլ Համիդի կենսագրությունից վերցված պատառիկները առանց համապատասխան համատեքստի ներկայացվում են հանրությանը և դրանով նպաստում Էրդողանի անձի պաշտամունքի ուժեղացմանը՝ վերջինիս ներկայացնելով որպես Աբդուլ Համիդի իրական հետևորդ։ Երբեմն այդ նոր մեկնաբանությունները այնքան են կտրված լինում իրականությունից, որ երբ իրական գիտական քննարկումներ են ծավալվում ու քննարկվում են սուլթանի կյանքի առանձին դրվագներ, Աբդուլ Համիդի նորօրյա երկրպագուներից շատերը ապշում են։ Օրինակ, երբ վերոնշյալ գիտաժողովի ժամանակ գիտնականներից մեկը նշեց, որ Աբդուլ Համիդը սիրում էր արևմտյան երաժշտություն, ներկա երիտասարդներից ոմանք ընդդիմացան՝ նշելով, որ «բայց մենք կարծում էինք, թե նա կրոնապաշտ է»։ Ավելի լուրջ անհամապատասխանություններից է այն, որ Աբդուլ Համիդը ներկայացվում է որպես հակաիմպերիալիստ (մինչդեռ նա կայսրության ուժեղացման կողմանկից էր), ժողովրդավար (թեև 1878թ. ցրեց Օսմանյան խորհրդարանը) և այլն։ Ստացվում է, որ Աբդուլ Համիդը և էրդողանական «Աբդուլ Համիդը» բոլորովին տարբեր կերպարներ են։