«Դառը մանկություն», բայց ի՞նչ ես հիշում ապրածիցդ: Ոչինչ… Խոսքդ տալիս ես օդին, բայց ախր ես էլ եմ լսում, ու վրթոհվում եմ: Գիտեմ… Ամենքս մեր ծանրությությունն ունենք մեր ուսերին, բայց չէ, որ լռում ենք, վերքերը բուժում ենք, չենք բողոքում: Գիտեմ երբեմն անհնարին է ծանրություն քաշ տալ: Ձանձրույթ, հոգնածություն, ալարկոտություն ու հարց` «Ի՞նչու»: