Հենց	ասեց` «Աղա՛սի ջան, գյո՛զ	բալասի (աչքի	որդի), էս	խմում	եմ	քո	արևսադաղին, արևի՛ մեռնիմ... », հենց	բռնես	մեկ	թոփի	գյուլլա	տրաքեց, դուռն	ու	փանջարեն	ջախըբուրդ	արեց, դուզ ճակատի	մեջտեղին	դիպավ, ղուղն	ու	բեինը	տաղըթմիշ	արավ, է՛նպես	քամակի	վրա	գետնին դիպավ	մաշված, չորացած	հալևորը	ու	մնաց	մորթած	ոչխարի	պես	սուսը-սասը	կտրած, ընկած հենց	է՛ն	սհաթին, որ	վեր	էր	կացել, գդակն	ուզում	էր	գլխին	դնի, փետը	ձեռն	առնի, որ	դուս	գնա: