Լուսամուտներից	մեկի	առջև	կանգնած	էր	մի	կին	և	ժպտալով	նայում	էր: Ահա	հենց	այդ	ժպիտն	էր, որ	գրգռեց	Միքայելի արյունը: Կինը	բարձրահասակ	էր, առողջ	թիկունքներով, դեմքի	խոշոր, բայց	բարեհամբույր	գծերով: Նշանավորն	այդ դեմքի	վրա	բարակ, նոսր, նրբաթել	բեղերն	էին. մի	բան, որ	Միքայելի	համար	մի	անօրինակ	հրապույր	ուներ: