Իհարկէ, անկախ Հայաստանի 90-ականներից ձեւաւորւած ռեժիմը չես համեմատի ԽՍՀՄ-ի հետ, ամէն դէպքում գոյութիւն ունէին ընդդիմադիր կուսակցութիւններ, ոչ կառավարական կազմակերպութիւններ, ընդդիմադիր, որոշակիօրէն անկախ լրատւամիջոցներ։ Եւ որքան էլ իշխանութիւններն իրենց նոյն խորհրդային ժամանակաշրջանին բնորոշ հանրային կարծիք էին փորձում ձեւաւորել նոյն լրատւամիջոցների, մտաւորականութեան եւ հոգեւորականութեան միջոցով, հանրութիւնը մի կողմից տրւում էր քարոզչութեանը, միւս կողմից համակրում էր իշխանութեանը քննադատողներին, նաեւ զարմանում նրանց համարձակութեան վրայ։ Նա կարող էր հիանալ ընդդիմութեան առաջնորդներով, հասարակական գործիչներով, բայց հաճոյանալ եւ, իհարկէ փողով, քւէարկել իշխանութեան օգտին։ Իսկ այդ նոյն քաղաքական, հասարակական գործիչներից շատերը մտքում կամ բարձրաձայն մեղադրում էին ժողովրդին իր հպատակութեան համար եւ իրենք էլ իրենց հերթին յարմարւում իրավիճակին։