Ապա եպիսկոպոսները Իսրաելի եւ պատվավոր քահանաների հետ միասին առանձնացնում եւ բաց էին անում սրբության տապանակների մատանու կնիքը ու այնտեղ գտնում Քրիստոսի փրկարար խաչի մի մասը: Նույն ինքը՝ արքիդիական քորեպիսկոպոսը կարդում է ոսկեձույլ տախտակի գրությունը, որը հետեւյալն էր, թե՝ «Առանձնացված մասունքները Երուսաղեմի սրբերինն են»: Իսկ Մեծիրանքի հովվապետ տեր Հովելը, երբ տեսնում է այդ աստվածային հրաշքերը, իր լայնածավալ գիտությամբ նույնպես բազմաբեղուն կերպով ծաղկում էր եւ ամբողջ սրտով գոհանում Աստծուց…: Եւ որովհետեւ իր նահանգում էր գտնվում նախապես սահմանված վայրը, որտեղ ծածկված էր կենսատու լույսը, ուստի չսպասեց որպես ճամփորդ կամ հանցավոր որեւէ մեկի կողմից շնորհ ստանալու, այլ ինքը դարսավ տնօրինելով ու հսկող դրանց վրա, իբրեւ իր գանձերի վրա: Եւ տապանակներից մեկը որպես պատիվ ինքն է առնում եպիսկոպոսանոցը: Սակայն դրանից խիստ դժգոհ էր Աստծու մարդը…, բայց մի պահ նա թույլ տվեց եւ իր հեզության համաձայն ոչ ոքի չամբաստանեց, այլ առավ մնացած տապանակները եւ Դավիթ եպիսկոպոսի հավանությամբ Տիրոջ պաշտամունքը կատարող բազմաթիվ քորեպիսկոպոսներով, քահանաներով, ամբողջ ժողովրդով տարավ իր բնակավայրը եւ սաղմոսներով, օրհնություններով, լուսավառ լապտերներով ու մոմերով Տիրոջ սրբությունը ուղի գցած իջեցրեց Գլխովանքի սուրբ եկեղեցին»: Եւ ապա այդ դեպքերի մասին գրեցին կաթողիկոսին, իսկ հավելված նամակում ասվում է նաեւ կնիքով հաստատված կողովների մասին. « վրան հռոմեական փականքով կապարե կնիք, որից էլ կախված էր ոսկեձույլ մի տախտակ»: Եվ դրանք կաթողիկոսին եւ Մեծն Ջվանշիրին ցույց տալուց հետո Իսրաելը իր մասը տանում է Գլխովանք, իսկ Հովելը իր մասը՝ Ս. Հակոբի վանքը: