Մարտան դեռ մանկուց անտարբեր չէր ֆուտբոլի նկատմամբ: Թեև մայրն արգելում էր «տղայական» բաներով զբաղվել, Մարտան անգամ մորից ծածուկ' խաղում էր: Ավագ եղբայրները հաճախ նրան իրենց հետ դպրոցի դաշտ կամ լողափ էին տանում' ֆուտբոլ խաղալու: Արդյունքում աղջնակը խփած գոլերով չէր զիջում հարևան տղաներին: Երբ խփում էին նրա ոտքերին, Մարտան երբեք լաց չէր լինում, պարզապես կծում էր շրթունքներն ու շարունակում վազել: