Էն	Հովակիմը, որ	մեկ	օր	լեղանալիս	մեջիցը	հանկարծ	որ	տասնըհինգ	լազգի	չե՛ն	դուս	գալիս, ինքն	էլ	կամաց-կամաց	ջրիցն	ա	դուս	գալիս	որպես	թե	նրանց	բանի	տեղ	չի՛	քցում, սկսում	ա	շորերը	հաքնիլ: Լազգիքը սովորաբար	մարդ	չեն	սպանիլ, սաղ-սաղ	կբռնեն, որ	տանին, ծախեն: Հենց	որ	մոտանում	են, ձեն	ա	տալիս	էս աժդհեն, որ	կանգնին, ու	ասում, որ	տղամարդկությունն	էն	չի՛, որ	տասնըհինգ	մարդ	մեկի	վրա	թափին, բռնեն. թե սիրտ	ունին, իրանք	մեկ	կողմը	կանգնին, ու	ինքը	մեն	մենակ՝ մյուս, թե	որ	հաղթեն, թո՛ղ	էն	ժամանակը	բռնեն, տանին: Լազգիքն	էլ	իրանը	գլուխը	էնքան	ցած	չհամարելով՝ համաձայնում	են: Ասլան	Հովակիմը	թվանքը	քցիլն ու	առաջի	մարդին	սպանիլը	մեկ	ա	անում: էս	ղզղուն	վախտը	էլ	գյուլլի	չի՛մտիկ	անում, թուրը	հանում	ա, մեջըներն	ընկնում. թշնամին	երեսը	ետ	ա	շուռ	տալիս: Տասնըչորսին	էստեղ-էնտեղ, որը	թրով, որը	փշտովով սպանում, աղցան	ա	անում: Վերջին	տասնըհինգերորդն	էլ	որ	էսրի	պես	չոքում, գլուխը	դեմ	չի	անում	քաջին, նա թևիցը	բռնում, վեր	ա	կացնում	ու	ասում.