Խոյեցիները պայքարելու համար զենք էին պահեստավորում եւ միաժամանակ Սուրբ Սարգիս եկեղեցում մոմեր վառում, որովհետեւ հավատում էին իրենց փրկությանը, իրենց ուժին, քանի որ համոզված էին նաեւ, որ իրենց հողում, իրենց հին եկեղեցու կամարների տակ է ամփոփված հայրենյաց ու հավատի պաշտպան սուրբ նահատակ Վարդան Մամիկոնյանի աճյունը։ Եվ խոյեցիներն ու շրջակա գյուղերի բնակիչները՝ զգալով վերահաս աղետը, իրենց փրկությունը տեսնում են ոչ միայն փախչելու, փրկվելու, այլեւ մնալու եւ դիմադրելու, պայքարի ճանապարհ գտնելու մեջ։ Եվ նրանք աստվածացնում են զենքը, ուժը։