Այդպես էլ ոչ ոքի չհաջողվեց իմանալ, թե այդ կինն ով է, որտեղից է եկել, ինչ անուն ունի։Կռվի տարուց խառն է լինում կռվից հետո եկած տարին, հաճախ էլ՝ շունը տիրոջը չի ճանաչում։ Մարդ է, էլի։ Այսպես էին մտածում բոլորը, բայց երբեմն էլ, իրենց ներսում, ամենքից թաքուն նրա ազգությունն էին կասկածի տակ առնում։ Գուցե լրտե՞ս է։ Հոսում էին օրերը՝ շաբաթներ դառնում, շաբաթները ամիս էին դառնում, ամիսը՝ տարի... Իսկ ժողովուրդը անուն ունեցողին է անուն կպցնում, էլ ո՞ւր մնաց՝ չունեցողին։ Այնպիսի անուն, որ «ըռխից է » կենում ու պոկ չի գալիս։ Եվ մուրացկանը քանի որ նաեւ մշտապես մրոտ երեսով էր լինում (գուցե դիտմամբ էր դա անում՝ ով գիտե, ճանաչող հանկարծ չլինի), անունը դրին Մուրի։