Տա­րա­ծաշր­ջա­նա­յին ա­սե­լով, ե­թէ ի նկա­տի ու­նենք ­Հա­րա­ւա­յին ­Կով­կա­սը կամ Անդր­կով­կասն, ա­պա դա այն­պի­սի տա­րա­ծաշր­ջան է, ո­րը ճամ­բար­նե­րի հան­դիպ­ման վայր է: Անհ­րա­ժեշտ է, որ­պէս­զի այդ վայ­րը չհան­դի­սա­նայ բա­խում­նե­րի վայր, ին­չը կը վնա­սի տա­րա­ծաշր­ջա­նում ապ­րող ժո­ղո­վուրդ­նե­րին, ճա­նա­չո­ւած կամ չճա­նա­չո­ւած պե­տու­թիւն­նե­րին: Այդ ի­մաս­տով, մենք գտնում ենք, որ պէտք է ա­ւե­լի խո­րաց­նել մեր յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րը մեր ռազ­մա­վա­րա­կան դաշ­նակ­ցի հետ, բայց նաեւ՝ այլ ուղ­ղու­թիւն­նե­րով, ե­թե հնա­րա­ւոր է եւ­րո­պա­կան ո­րոշ ուղ­ղու­թիւն­նե­րի, ՆԱՏՕի հետ՝ ա­ռանց ան­դա­մակ­ցու­թեան հարց դնե­լու: ­Մեր մօ­տե­ցումն այն է, որ ե­թէ ո­րե­ւէ դա­շին­քի մաս ենք, դա ոչ թէ ընդ­դէմ ո­րե­ւէ մէ­կի է, այլ՝ յա­նուն անվ­տան­գու­թեան: Այս մօ­տե­ցու­մով անհ­րա­ժեշտ է, որ յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րը սեր­տաց­նենք, սա­կայն միւս կող­մին բա­ցատ­րենք, որ չնե­ղա­նայ՝ շա­րու­նա­կե­լով զբա­ղո­ւել մեր անվ­տան­գու­թեան հար­ցե­րով: Ե­թէ մի քիչ ա­ւե­լի լայն նա­յենք՝ ­Մեր­ձա­ւոր Ա­րե­ւելք, ­Սի­րիա, Ի­րաք, ­Թուր­քիա, ա­պա պէտք է ա­սել, որ կայ ա­նո­րո­շու­թիւն, սա­կայն մենք այս ուղ­ղու­թիւն­նե­րով էլ պէտք է լի­նենք աք­թիւ, գոր­ծու­նեայ, յատ­կա­պէս ­Սի­րիա­յի եւ Ի­րա­քի պա­րա­գա­յում, որ­տեղ ու­նենք հա­մայնք­ներ: ­Ճիշդ է ­Թուր­քիա­յում էլ ու­նենք հա­մայնք, սա­կայն այդ երկ­րի հետ չու­նենք դի­ւա­նա­գի­տա­կան յա­րա­բե­րու­թիւն­ներ: Այս ուղ­ղու­թիւն­նե­րով էլ պէտք է լի­նենք դե­րա­կա­տար, կողմ հան­դի­սա­նա­լու խնդիր չկայ, սա­կայն մեր անվ­տան­գու­թեան հար­ցե­րի եւ այդ երկր­նե­րում մեր հայ­րե­նա­կից­նե­րի շա­հե­րի սպա­սարկ­ման ի­մաս­տով պէտք է աք­թիւ լի­նենք: