Վերջերս մի սոցիոլոգ ինձ ասաց, որ երիտասարդների շրջանում այսօր ամենահեղինակավորը համարվում է աուդիտորի մասնագիտությունը: Հետո գալիս են ամեն տեսակ բանկիրներ, մենեջերներ, փաստաբաններ և ատամնաբույժներ: Դիվանագետը ինչ-որ 20-րդ տեղում է՝ մոդելյորից, դիմահարդարից ու լավ ռեստորանում աշխատող խոհարարից հետո: Ես հարցրի. «Իսկ ո՞ր տեղում է գրողը»: Նա շփոթվեց. «Գրողին դեռ չեմ հասել»: Ասում են` հիմա քիչ են տաղանդավոր գրողները: Քիչ են, որովհետև գրողական ձիրքը հազվագյուտ է: Լավ գրողն ավելի հազվադեպ է, քան լավ բանկիրը կամ ատամնաբույժը, կամ անգամ սրտաբան- վիրաբույժը: Գրողի աշխատանքը ամենածանրերից է: Այդ գործով ես միշտ էլ զբաղվել եմ շատ ու բարեխիղճ: Ինձ վիճակվել է աննկատ չմնալ: Իմ գրքերը հրատարակվել են մեծ տպաքանակներով, երբեմն ես վատ չեմ վաստակել, բայց տարիներ են եղել` ոչինչ չեմ ստացել: Շատերին է դուր եկել իմ գրածը, այդ մասին նրանք ասել ու գրել են, փոխարենը չարությամբ լի այնքան բառեր եմ լսել, որքան իր օրում չի լսել որևէ փականագործ կամ դռնապան: Շնորհակալ եմ ձեզ, բարի՛ մարդիկ, դուք ինձ գովեստներ չեք շռայլել և շատ լավ եք արել: