Անցած ամառ դուրս եկա բարեկամուհուս տնից, չնայած նե խնդրում էր ուղեկցել ինձ, բայց ասացի՝ ուզում եմ գիշերով մենակ հասնել տուն, նե սաստեց իր շանը, որ անընդհատ ուզում էր համս տեսնել (երբ իմ ներկայությամբ սաստում են կենդանուն, մեղավոր եմ զգում, այդ զայրույթի կեսն ինձ է պատկանում), և մի քանի տուն հետս ցածրացավ գյուղամեջ, նորից պահանջեցի, որ վերադառնա, ասաց՝ շներից զգույշ կլինես, ու հետ մնաց: Թիկունքիս նկատում էի ներա հայացքը, ինձ թվում է՝ նե չափից ավելի էր անհանգստանում ինձ համար ու չէր թաքցնում, ինձ դուր չէր գալիս բարեկամուհուս տնավարի, գյուղական խնամքը: Եվ ոչ միայն ներա հայացքը, պատուհանների վարագույրի արանքներից, դարպասների տակից հոտոտող շան քթերից բռնած՝ բոլորը հետևում էին ինձ: Ճանապարհին հիշեցի կեսօրին հանդիպածս խենթին: Գյուղացու պատմությունը վաղուց էի լսել, բայց գիշերով մի բան հասկացա, որ մինչ այդ խորթ էր մնացել: