Խնդիրը պրն Ճոյտի ֆիլմի որակը չէ: Խնդիրն այն է, որ երկրի նախագահը կարող էր վայրկենապես լուծել իր գլխավորած էլիտայի ստեղծագործական տաղանդների հարցը՝ արգելելով նրանց թե՛ դիսերտացիաներ գրել, թե՛ այլ մտավոր աշխատանքներով զբաղվել: Դա չարվեց նախագահի մակարդակով, և դրա պատճառով մենք այսօր ունենք Տարոն ու Լիսկա գիտնականներ, Ճոյտ սցենարիստ, պրոդյուսեր ու ռեժիսոր, Մարգարիտ Եսայան արձակագիր, Ծաղիկ Ռուբո բանաստեղծ: Չունենք միայն միջուկային ֆիզիկոսներ, քիմիկոսներ և մաթեմատիկոսներ: Բայց դա էլ ժամանակի խնդիր է. գուցեև մի օր պրն Ճոյտի ընկեր Նովոն (պատգամավոր Նահապետ Գևորգյանը) որոշի զբաղվել ֆիզիկայով, քանզի շատ մոտ է կանգնած այդ գիտությանը (ի վերջո, գազալցակայաններ ունի, իսկ գազը ֆիզիկական երևույթ է):