Այս ցուցահանդեսներում նկարիչների հիմնական թերությունը վառ, պատկերավոր մտածողության բացակայությունն է: Յուրաքանչյուր ստեղծագործություն պետք է ունենա իր դեմքը, իր անձնագիրը: Մենք չենք կարող խոսել ընդհանրապես բնանկարների, նատյուրմորտների և դիմանկարների մասին, որոնք անդեմ են, որոնք կամ ոչինչ չեն ասում, կամ ասում են շատ քիչ: Երբ մենք հիշում ենք Մ. Սարյանի «Գիշերը Եգիպտոսում», Հ. Կոջոյանի «Թավրիզի ճաշարանը», Հովնաթանյանի «Նատալյա Թեումյանը», մեր առջև բացվում է կերպարների և զգացումների մի ամբողջ աշխարհ: Կարող են առարկեր ասելով, թե դրանք մեծագույն վարպետներ են: Բայց չէ՞ որ դրա դեմ էլ առարկություն կա: Իսկ ի՞նչ է, հայ ժողովուրդը վերջացա՞վ, վերջացա՞ն բոլոր տաղանդները: Ինչո՞ւ մենք պետք է իջեցնենք ազգային արվեստի չափանիշը: Չէ՞ որ Սարյանը իր լավագույն ստեղծագործությունները ստեղծել է հենց այն տարիքում, ինչպիսին հիմա այս ցուցահանդեսին մասնակցողների մեծամասնությունն ունի: