... Օրենքը, փաստորեն, կոչված է ընտանիքում իրականացնել երեք կարեւոր գործառույթ՝ կանխարգելել, պաշտպանել եւ վերականգնել խաթարված համերաշխությունը: Շրջանցելով ԱԺ-ում օրինագծի հարուցած թեժ քննարկումներն ու բուռն բանավեճերը, նկատենք, որ առհասարակ ընտանիքներում, իսկ դարավոր ավանդույթներ ունեցող հայկական ընտանիքում՝ առավել եւս, հատուկ օրենքի անհրաժեշտություն չկա: Բռնությունը՝ բռնություն է՝ լինի դա ընտանիքում, փողոցում, դպրոցում, թե այլուր: Իսկ բռնության համար, բնականաբար, օրենքով նախատեսված պատասխանատվություն կա քրեական եւ քաղաքացիական օրենսդրություններում, ենթաօրենսդրական ակտերում: Քանի՞ լումա արժե այն համերաշխությունը, որն ընտանիքում ուզում ենք վերականգնել օրենքի ուժով: Եվ արդյո՞ք հնարավոր է այդպես համերաշխություն վերականգնել: Կարծում ենք՝ ոչ: Իսկ այ, կանխարգելել՝ հնարավոր է: Պարզապես ընդունենք, որ ընտանեկան բռնության պատճառները շատ ավելի խորն են, ուստիեւ պայքարի միջոցները շատ ավելի համապարփակ պետք է լինեն: Թե՛ հասարակության ներսում, թե՛ ընտանիքում, որը հասարակության մի բջիջն է, բռնությունները կանխարգելելու առավել արդյունավետ ու համալիր քայլեր պետք է ձեռնարկի պետությունը՝ սկսած աղքատության նվազեցումից, որը 30 տոկոսի է հասնում, վերջացրած բռնություններ հանրահռչակող հեռուստասերիալների եւ նմանատիպ այլ հաղորդումների խստիվ արգելմամբ: Ընտանիքի ամրության հիմքում ոչ թե օրենքը պետք է դրվի, այլ՝ սերը, վստահությունը եւ փոխադարձ հարգանքը՝ պարզ հասկացություններ, որոնք, սակայն, օրենսդրական կարգավորումների ենթակա չեն: