Տղաները նրա շուրջը թափահարում էին քանոնները, երեսին շագանակի կճեպներ շպրտում, ծաղրում հաշմանդամ ու այլանդակ կոչելով ու ձևացնում, թե իրենց ձեռքն էլ է վիրակապով կախված վզից: Իսկ նա, գունատ ու միայնակ, իր նստարանի վրա կուչ եկած, աչքերը մեկից մյուսին էր գցում ու կարծես հայացքով խնդրում, որ հանգիստ թողնեն իրեն։