— Հա՜	հա՜	հա՜, — լսվեց	Իսահակի	չոր	ծիծաղը, — ինչ	խելոքացել	ես, հա՜	հա՜	հա՜: Ո՞ւմ	համար... փառքի	համար, սիրելի՛ս, փառքի... Կապրեն	երեխաներս, — կուտեն, չեն	ապրիլ, աստծո	կամքն	է, բայց	փո՜ղը, փողը	միշտ	հարկավոր	է...