Ես չէի կարող չհիշել այս առակը, երբ օրերս հանդիպեցի Ջորջ Ռեմզիին, որը մենակ նախաճա-շում էր ռեստորանում: Ես դեռ չէի տեսել մի մարդու, որի դեմքն այդպիսի վհատություն արտահայտեր: Նա լայն բացված աչքերով նայում էր տարածության մեջ: Ջորջն այնպիսի տեսք ուներ, ասես ամբողջ աշխարհի ծանրությունը դրված էր իր ուսերին: Ես խղճացի նրան: Իսկույն կասկածեցի, որ նրա չարաբաստիկ եղբայրը նորից անհանգստություն էր պատճաոել: Մոտեցա Ջորջին և մեկնեցի ձեռքս: