Թովմասը խորհրդի կարիք չէր զգում։ Նա սևեռուն հայացքով նայում էր ծառուղում պառկած մարմնին, որի վրա հավաքվել էին կանաչ ճանճերը։ Նա ծածուկ սրբեց արցունքը։ Նրա ականջներում դեռ հնչում էր Սասունի հաչոցը։ Նա այլևս երբեք շուն չի ունենա։