Այս ապաշնորհ գործընթացը պէտք է կանգ առնէ առանց այլեւայլի։ Ծուռ դարձած այս անիւը պէտք է անյապաղ ետ շրջուի եւ Արամի Տունը վերադարձուի իր իսկական իրաւատիրոջ՝ հայ ժողովուրդի՛ն։ Պետական կեանքի ճշգրիտ բառապաշարով՝ անոր իսկական տէրը հանրութիւնն է եւ այս մէկը այլընտրանք չունի։ Ան չի կրնար ծախուիլ կամ գնուիլ կամ ձեւազեղծուիլ։ Ճիշտ ինչպէս Ծիծեռնակաբերդն է կամ Սարդարապատի յուշահամալիրը։ Աւելի ցնցի՛չ։ Ճիշտ ինչպէս Ս. Հռիփսիմէի տաճարն է։ Ան միանգամընդմիշտ պէտք է վերադարձուի հանրութեան եւ մշտնջենաւորուի ազգային հարստութեան իր վերջնական կարգավիճակով։ Առաւե՛լ. ան պէտք է վերականգնուի իր սկզբնական ճարտարապետական յղացքով, իր ներքին ձեւաւորմամբ, իր պատշգամներով ու բակով։ Եւ ան պաշտօնապէս պէտք է մկրտուի որպէս մեր անկախ պետականութեան Հիմնադիր Հօր՝ Արամ Մանուկեանի տուն-թանգարանը։ Եւ այս գործը խոնարհաբար պիտի առաջնորդէ ոչ այլ ոք, քան Հայաստանի Հանրապետութեան առաջին դէմքը՝ Նորին Գերազանցութիւն ՀՀ Նախագահը։