Կարծում եմ` քաղաքական, պետական գործիչներին գնահատելիս չպետք է առաջնորդվել «լավ» կամ «վատ» մարդ լինելու մեր պատկերացումներով, այլ միմիայն նրանց գործունեությամբ։ Հակառակ դեպքում, օրինակ, եթե որևէ մեկը հյուրընկալվեր Ադոլֆ Հիտլերին, գուցե նրան ներկայացներ որպես շատ լավ մարդ՝ հետաքրքիր զրուցակից, բավականին տաղանդավոր նկարիչ, երաժշտասեր, նվիրված կնոջը՝ Եվա Բրաունին, հոգատար իր շան նկատմամբ և այլն։ Տարիներ առաջ կարդացի 30-ականներից ինչ-որ մեկի հուշերը, թե իր հայրն ինչ ջերմ հարաբերությունների մեջ էր Ստալինի հետ։ Նրանք միասին թեյ կամ Քինձմարաուլի խմելով` զրուցում էին սոցիալիզմից դեպի կոմունիզմ տանող ճանապարհի մասին, և իրենց ընտանիքը համոզված էր Ստալինի բարության մեջ։ Եվ հանկարծ մի օր էլ, երբ հայրը պետք է գնար հերթական հանդիպմանը, նրան Ստալինի հրամանով ձերբակալում և գնդակահարում են։