Եթե ուշադիր նայում ես մեր գործին, ապա դժվար չէ համոզվել, որ ռեժիսորները ամենամեծ մանկավարժներն են: Ռեժիսուրան դաստիարակության անվերջանալի մի ընթացք է, որ կուտակել է նախորդ արվեստագետների, ժամանակակից թատերարվեստի տարբեր ներկայացուցիչների և տվյալ կոնկրետ անհատի ստեղծագործական փորձը: Ռեժիսորը տիեզերագնացի պես մի բան է: Երկուսի ուժն ու համարձակությունն էլ նրանով է չափվում, թե ինչքա՞ն արագ և ճիշտ պիտի կարողանան տվյալ ստեղծագործական վիճակից դուրս գալու ելքը գտնել: Եթե վայրկյանի արագությամբ չկարողանաս տիեզերքում առաջացած խոչընդոտների առաջն առնել, ապա կկործանվես: Այդպես էլ ռեժիսուրայում: Շուտ պիտի կարողանաս պիեսից բխած հարցերին պատասխանել և գտնել լուծումը: Դա և՛ անձնական հատկանիշներից, գեներից է կախված, և՛ մասնագիտական գիտելիքներից: Նման օժտվածությունից զուրկ ռեժիսորը շատ բան անել չի կարող: Ուսանողին պետք է օգնել գեղագիտականը տարբերելու և ոչ թե Շեքսպիրին բեմադրելու արհեստը սովորեցնել: