Արեւը խաւարած եւ լուսինը նուաղած՝ իրենց լուռ հսկումը կը կատարեն դէմ-դիմաց, Խաչի «դրամ»ին մէջ բախտորոշ։ Երկինք եւ երկիր երկունքի մէջ։ Եւ անդին աքաղաղ մըն ալ՝ սեւափետուր, կոկոզավիզ, այլ կարծես թեւահարելու խոնջ ու թեւաթափ եւ կտուցը կիսաբաց։ Խօսեր էր - կը պատմէին յետոյ - երեք անգամ…։ Ի՜նչ էր խօսեր, ինչո՞ւ էր խօսեր, ի՞նչ դեր էր ունեցեր այդ եղերերգութեան մէջ, - իմ մանկական միտքը ոչինչ կարող էր հասկնալ, ոչինչ գուշակել։