Ճիշտ է, 1991-ին Հայաստանի անկախության վերականգնումից հետո ՀՀ իշխանությունների կողմից պարբերաբար դրսեւորվում են նկրտումներ՝ ողջ հայությանը ներկայացնելու, բայց դրանք օրինաչափորեն տապալվում են: Նման հնչեղ հավակնություն էր 90-ականներին «Հայաստան» հիմնադրամի ստեղծումը, որը մեկ-երկու տասնամյակում վերածվեց խղճուկ հեռուստամարաթոնի, կամ համեմատաբար վերջերս՝ 1915-ի ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին ընդառաջ Ծիծեռնակաբերդում հայության անունից Հռչակագիր ընդունելը, որը Սերժ Սարգսյանի կողմից մի թղթի կտորի ընթերցանությունից ավելին չդարձավ: Հուսանք՝ անցնող քառորդ դարը դաս է եղել, որպեսզի Հայաստանի իշխանություններն իրենց համեստ տեղն ու դերը հայ իրականության մեջ ճանաչեն եւ բովանդակ հայությանը ներկայացնելու նոր հավակնություններ ասպարեզ չբերեն:Թեկուզ՝ ի սեր ավելի մեծ աղմուկով չտապալվելու եւ չվարկաբեկվելու: