Դրանից հետո մարդը ոսկու ավազը լվանում էր սովորականից շատ ավելի մեծ ջանասիրությամբ։ Նա սև ավազը փոքրիկ բաժիններով թասի ծռված մասից դուրս թափելիս, ամեն անգամ ուշադիր հետևում էր, որ ոչ մի, թեկուզ ամենափոքրիկ ոսկե հատիկ աչքից չվրիպի։ Կրքոտությամբ հետևելով յուրաքանչյուր ոսկե կայծին, աշխատում էր այնպես անել, որ ջրի հետ միայն ավազը թափվի առվի մեջ։ Շուտով՝ գնդասեղի ծայրից ոչ մեծ, մի նոր ոսկե փայլք երևաց թասի պռունկին, և նա անմիջապես հրեց այն դեպի կենտրոնը։ Նորից մի փայլք հայտնաբերվեց այդ եղանակով. հետո երրո՛րդը, չորրո՛րդը։ Ինչպե՜ս էին մտահոգում նրան այդ փայլքերը։ Ինչպես հովիվը — գառներին, նա վրա էր հավաքում իր ոսկե հատիկները, հետևելով, որ ոչ մեկը դուրս չմնա հոտից։ Վերջապես թասի հատակին ոսկու հատիկներից բացի, ոչինչ չմնաց։ Մարդը համրեց դրանք և այդքան քրտնաջան աշխատանքից հետո, վճռական շարժումով թափեց առվակի մեջ։