Արդարեւ, հայուն գոյատեւելու կամքը, ստեղծագործելու խանդը, աննուաճելի ոգին եւ զոհաբերումի պատրաստակամութիւնը, եղան գերակշիռ. հայուն բեկորները, թէեւ օտար երկինքներու եւ պայմաններու ներքեւ, վերականգնեցան, հայ կեանքը վերստին ընթացք ու ծաւալ ստացաւ, վերակենդանացաւ ու վերածաղկեցաւ, մնալով միշտ հաւատարիմ իր հոգեւոր-ազգային արժէքներուն, մշակութային ժառանգութեանց եւ աւանդութիւններուն։ Տրոփող Հայ կեանքի վերընձիւղումին հետ, նաեւ կեանք առաւ Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութիւնը։ Պէյրութ քաղաքի արուարձաններէն՝ Անթիլիասի մէջ, որբանոցային թիթեղապատ երդիքներու տակ, Հայու Ահարոնեան գաւազանը կ՛ընձիւղէր ու նոր սկիզբ կ՛առնէր Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութեան բազմաճիւղ առաքելութեան նոր դարաշրջանը։