Ինչպես	որ	էր, գիշերն	անց	կացրին: Առավոտը	որ	լուսացավ, աստուծո	լիսն	ընկավ	հայերի	սիրտը: էնքան	բարութ, թվանք, թոփ	էին	նրանք	ճարել, որ	սաղ	աշխարքը	պոկ	գար, նրանց	վնաս	չէ՛ր ըլիլ: Բայց	ինչքան	Աղասին	խրատեց, ասեց, խնդրեց, չէլավ, չէլավ, հայքը	ետ	չի՛	դարձան, անիծած	տեղը	չուզեցան	մտնիլ	ու	շատը	երեսները	էլ	ետ	դեպի	Ղարս	շուռ	տվին: Աղասին	շատ ուզեց, որ	ռսի	հողն	էլա	գնան, չէլավ. որը	կամենում	էր, որը	չէ : Ընչանք	էսպես	կղռվռային, Ղարսա	փաշեն	ղոնշուն	հավաքած	գալիս	էր, որ	իր	ռհաթը	ետ	դարձնի: Պետք	է	ասած, որ	թե Ղարսա, թե	Բայազդու	փաշեն	հայերին	իրանց	որդու	պես	էին	սիրում	փաշեն	մնաց	սառած, երազ էր	կարծում	աչքի	տեսածը: Նա	էնպես	էր	կարծում, թե	իր	գլուխն	էլ	սաղ	չի	դուս	տանիլ	էս ձորերիցը	բայց	ի՞նչքան	զարմացավ, որ	երբ	կամենում	էր	վրա	տալ, խալխը	հազար	տեղիցը ձեռըները	բարձրաց «ր»ին, անունը	տվին	ու	խնդալով	առաջը	վազեցին: Հոր	պես, որդվոց ազատությունը	տեսնելով՝ սկսեց	փառք	տալ	աստուծո, երեսը	գետինը	քսել	ու	դեռ	բերանը	չբաց արած, որ	հարցնի, թե	ախր	էս	հրաշքը	ի՞նչպես	էր	պատահել, Աղասուն	ձեռըների	վրա	բռնած՝ առաջին	կանգնացրին, ու	հազար	բերան	ձեն	տվեց.