Ցանկացած ոք կարող է մտնել հայկական բանակի և ադրբեջանական բանակի կայքերը ու տեսնել, որ այլևս պարիտետի մասին խոսելը ավելորդ է, ադրբեջանական բանակը բազմապատիկ անգամներ գերազանցում է մեր բանակին իր զենքի և՛ քանակով, և՛ որակով, ու դա շնորհիվ Ռուսաստանի, որը ադրբեջանական բանակի զենքի ավելի քան 85%-ի մատակարարն է: Ինչու՞ է դա արվում. նախ ասեմ, որ դա ուղղակի բիզնես չի, ընդհանրապես ցանկացած բիզնես ենթակա է քաղաքական ինչ և ինչ կոնյուկտուրաների, առավել ևս զենքի բիզնեսը, որի շնորհիվ երկրները աշխարհաքաղաքական լուրջ խնդիրներ են լուծում: Բաքվին այդ քանակությամբ զենք մատակարարելով Ռուսաստանը նախ Ադրբեջանին ռազմատեխնիկական առումով իրենից կախյալ պետություն է դարձնում, որի արդյունքում վերջինիս մյուս ռազմական դաշինքներին ինտեգրվելու հնարավորությունները խիստ սահմանափակվում են, և երկրորդ, ստեղծելով հզոր Ադրբեջանական բանակ, նա լուծում է այն խնդիրը, որ Հարավային Կովկասում Հայաստան կոչվող փսևդոպետությունը կարող է գոյություն ունենալ միայն և միայն այն դեպքում, երբ որ Ռուսաստանի իշխանության տակ լինի, հակառակ դեպքում Ադրբեջանը ուղղակի կսրբի այն երկրի երեսից: Այդ բանին ռուսները գնացին, երբ հասկացան, որ մյուս հարևաններից Թուրքիան (Իրանի ու Վրաստանի մասով պարզ է) Հայաստանին երկրի երեսից սրբելու նպատակ չունի, ու այդ ֆունկցիան պիտի իր վրա վերցնի Ադրբեջանը: Դրանով Ռուսաստանը ոչ միայն հայաստանցիներին այլև հայկական սփյուռքին է զրկում այլընտրանքի որևէ հնարավորությունից ու, ըստ էության, ամբողջ հայությանը դարձնում է ուղղակի իր քաղաքականության օբյեկտը` հայաստանցիներին պատանդի կարգավիճակով, իսկ սփյուռքահայերի շատ թե քիչ կազմակերպված կառույցներին` իրենց երկրների մեջ ռուսական 5-րդ շարասյան կարգավիճակով: