– Վերադարձա, որպեսզի նկարելու իմ նոր ոճը ցուցադրեմ Հայաստանում և դասավանդեմ, սակայն դասավանդելու բազմաթիվ փորձերն ապարդյուն անցան… Հավանում էին գաղափարս, բայց այդպես էլ չօգնեցին ու չաջակցեցին: Վարպետության դասեր անցկացրեցի Հեռուստատեսության և ռադիոյի ակադեմիայում՝ «Ինչ է ֆոտոռեժսուրան» թեմայով և «»Նարեկացի արվեստի միություն»-ում՝ «Նոր ֆոտոգեղարվեստի հարցեր» թեմայով: Իմ կյանքում շատ կարևոր տեղ են զբաղեցրել մանկավարժությունը, հոգեբանությունը: Իմ հետաքրքրության շրջանակներում միշտ եղել են ու կան երեխաներն ու երիտասարդները: Երբ նոր էի վերադարձել Հայաստան, այստեղ տարածված էր մի կարծիք, թե երիտասարդներին ոչինչ չի հետաքրքրում, որ նրանք ապրում են վիրտուալ կյանքով, այլ արժեքներ ունեն և այլն: Սակայն ես բոլորովին ուրիշ տպավորություն ստացա և հասկացա, որ նրանք ծարավի են ավագների խոսքին ու մեծ ցանկություն ունեն սովորելու, բայց սովորեցնող չկա, այս հանգամանքը շատ է տխրեցնում ինձ. ես այնքան ասելիք ու սովորեցնելու բան ունեմ, բայց, ցավոք, լսարան ունենալու հնարավորություն չկա: Ես գտնում եմ, որ բոլոր հայերը քայլող հանրագիտարաններ են, նրանք տանողներն են: Ես երկար ժամանակ եմ ապրել օտար երկրում և տեսել եմ հայի տարած դերը. նրանցից շատ-շատերը դրսում տանող, առաջատար օղակներն են: