Ախ, սի՛րելի	կարդացող, էլ	ի՞նչ	երկարացնեմ	էս	սարսափելի	պատմությունը: Կըլի, որ	քո	սիրտն էլ	քեզ	ասեց, որ	էս	հադաղին	ի՞նչ	աֆիցեր	պետք	էր	Էնպես	դժոխք	մանիլ, որ	գլուխը	մահու	տա, եթե	ո՛չ	մեր	ջիվա՛ն	Աղասին, որ	հինգ	տարի	սար	ու	ձորի, գազան, հարամու	գլուխը	չի՛	տվեց, պահե՛ց, Էն	բաներն	արեց, որ	աշխարքումը	քիչ	ադամաորդի	արած	կըլի, վերջը	Գրասովսկիյ գեներալի	հետ	թռավ	իր	ցանկալի	վաթանը, որ	իր	ջրատար	հոր	հետին	շնչին	հասնի, ու	հենց բերդն	առան	թե	չէ, նա, մերը	կորցրած	գառան	պես, էլ	չի՛	համբերեց, որ	ոտքը	մի	քիչ	խաղաղվի, ընկավ	բրջե-բուրջ	ու	որ	հոր	անունը	չհարցրեց, մեկ	երևանցի	հայ	առաջն	ընկավ, տարավ	նրան էն	բրջի	դուռը, որտեղ	որ	նրա	տարաբախտ, հերը, մեկ	քանի	հայերի	հետ, բռնված	էր: Բայց անիրավ	պարսիկքը	վաղուց	էին	իմացել	նրա	ղոնշունի	հետ	գալը, ու	նրա	սպանածների	հեր, ախպեր, ազգական՝ մինչև	տասը	մարդ, գնացել, էն	բրջումը	տափ	էին	կացել: Ախ, էլ	ի՞նչ	գրեմ, ձեռս	թուլանում	ա, սիրտս	արին	կաթում... Ա՛խ, բաս	Աղասու	սուգն	ո՞վ	անի, նրա	ջիվան	ումբրն	ու օրը	ո՞վ	լաց	ըլի: Ե՛ս, ես, ողորմելիս, նրա	գերեզմանին	ղուրբան... Ախ, բաս	նա, որ	ինձ	էնքան էրեխա	ժամանակս	իր	ծնկա, վրա	խաղացրել	ու	ինձանով	մխիթարվել	ա, բաս	ես	քա՞ր	պտի	ըլիմ, որ	նրա	սուգը	չանեմ: Բաս	սիրտս	կհամբերի՞, որ	Էսօր	չուզենամ	Էնպես	հսկա, Էնպես	ազնի՛վ, քաջ	երիտասարդի	վրա	հոգիս	տամ: Բայց	չէ՛, ես	ի՞նչ	եմ, որ	Աղասու	սուգն	անեմ, իմ	բերանն	ի՞նչ ա, որ	լսողի	սիրտը	շարժի, էրի, խորովի: Նրա	սուգ	անողը	հետո	կգա, ես	իմ	դառը	պատմությունն անեմ: