Ազնիվ խանումն ու Մարոն երեսնիվայր պառկել էին գետնին՝ իրենց միջև առնելով Թովմասին։ Նրանց գլխավերևով պատահական գնդակներ էին անցնում։ Երեխան աղոթում էր տատի հետ միասին։ Մարոն ի վիճակի չէր աղոթելու։ Նրա վերջին հույսը ցնդում էր։ Հուսահատ, նա նայում էր մանուշակների մի փնջի, որը տրորել էին զինվորները։ Սակայն նա ծաղիկները չէր տեսնում, այլ տեսնում էր Վարդանի աչքերը, նրա ջերմ հայացքը, երբ նա հակվում էր Մարոյի վրա և սիրո խոսքեր էր ասում, տեսնում էր նրա փայլող հայացքը վեճի ժամանակ։ Նա իր կյանքը կտար այդ աչքերի առջև հայտնվելու համար։ Նա ձեռքը մեկնեց, սակայն նրա մատները ոչինչ չգտան։