- Բնականաբար,անհամեմատելի են այս երկու համալսարանները՝ թե՛ որակի, թե՛ մոտեցումների առումով։ Բայց ես խորապես վստահ եմ, որ որակը շատ դեպքերում կախված է մոտեցումներից։ Շատ կարևոր բան սովորեցի Տրենտոյում, որ հաճախ բացակայում է հայաստանյան մտածելակերպի մեջ։ Խոսքն ուսանող-դասախոս գործնական հարգանքի մասին է։ Այսինքն՝ յուրաքանչյուրը հարգում է դիմացինի աշխատանքը, իսկ առաջին հերթին բոլորս գործընկերներ ենք: Բոլորը մի հարթակի վրա են, քանի որ գիտակցում են, որ վատ դասախոսը կունենա վատ ուսանող և հակառակը։ Անկախ տարիքից և զբաղեցրած դիրքից՝ բոլորն ամեն օր կրթվում են։ Երբ տեսնում ես դասախոսիդ վերջին նորության գրքերը կարդալիս, ինքդ էլ ոգևորվում ու սկսում ես կարդալ ու սովորել։ Այ սա բացակայում է ԵՊՀ-ում։ Մարդիկ այսօր 20-30 տարի առաջվա նյութերն են հրամցնում, որոնք էլ արդիական չեն։ Ես շատ կուզեի, որ իմ շատ սիրելի ու հարգելի դասախոսներն օրը մի ժամ տրամադրեին ու կարդային իրենց իսկ ոլորտի վերջին նորությունները։ Այ սա են ակնկալում ուսանողները՝ ժամանակակից կրթությամբ դասախոսներ։ Սա ո՛չ ֆինանսավորում է պահանջում, ո՛չ էլ լրացուցիչ աշխատանք։ Ըստ իմ համոզմունքների և Տրենտոյում ստացածս փորձի՝ կարծում եմ, որ գիտության ֆինանսավորում պահանջելուց առաջ պետք է գիտնականները պատրաստ լինեն իրական գիտությամբ զբաղվելուն։ Գիտությամբ զբաղվել նշանակում է անվերջ ինքնակրթություն ու ժամանակին զուգահեռ մտածելու պատրաստակամություն։ Սա իր հետ կբերի միջազգային ծրագրեր ու դրամաշնորհներ, որով և իրականում ֆինանսավորում է գիտությունն աշխարհի շատ երկրներում, այդ թվում նաև՝ Իտալիայում։ Հուսով եմ, որ օրը կգա, երբ այս տարրական կետերն իրականություն կդառնան։