Աստված Իսրայելի ժողովրդին Եգիպտոսից՝ գերությաներկրից ազատագրեց և մի նշան տվեց. «Եվ սա քեզ նշանի համար պիտի լինի ձեռքիդ վրա և քո աչքերի մեջտեղում՝ հիշատակի համար…» (Ելից ԺԳ 9,16)։ Սա ուխտի նշան էր։ Մի ուրիշ առիթով Աստված Իսրայելի հետ ուխտ կնքեց հետևյալ ձևով. «Եվ Մովսեսը վերցրեց զոհերի արյունը ու ժողովրդի վրա սրսկեց և ասաց. «Ահա այս բոլոր խոսքերի համեմատ, Տիրոջ՝ ձեզ հետ կնքած ուխտի արյունը»։ Ինչպես տեսնում ենք, երբ Աստված ուխտ էր կնքում, նշան էր տալիս, որ է նոխազների արյունը, որովհետև «առանց արյուն թափելու թողություն չի լինում» (Եբրայեցիս Թ 22)։ Իսկ Նոր Ուխտի ժամանակ, երբ մեր Տերը հաստատում էր այն, այլ նշանի անհրաժեշտություն չկար այլևս, քանի որ Իր անձով պիտի լիներ այդ Նոր Ուխտը (Արյուն և Մարմին՝ հացն ու գինին)։