-Նախկինում ես որսորդ էի: ՄԻ անգամ աղվեսին հետևելով՝ ընկա մի մեծ փոսի մեջ: Փոսից ուզում էի դուրս գալ, բայց չկարողացա, հանկարծ հեռվում երևաց մեծ աչքեր: Աչքերը դանդաղ ինձ էին մոտենում: Օձ էր: Օձը գամված նայում էր ինձ, ուղիղ աչքերիս: Վախեցել էի, աչքերը մեծ էին: Նա նման էր վիշապի: Հիշեցի, որ եթե բարեկամանամ ամեն ինչ լավ կլինի: Օձը սողաց ինձ մոտ, հենվեց ինձ վրա, կարծես թե նա լավ էր զգում իրեն իմ տաք գրկում: Սկսեցի զգույշ շոյել գլուխը հետո վիզը: Այդպես քնեցինք մինչ առավոտ: Առավոտյան վիշապը արթնացավ արևի ճառագայթներից: Նա սողաց վերև, հետ եկավ մի նապաստակի հետ: Նա ինձ համար որս էր բերել: Սկզբից ուզում էի կրակ անել և խորովել նապաստակին, բայց չգիտեի, թե նա ինչ կմտած էր: Գիշերը մորթեցի նապաստակին, մի կեսը կերա, կեսը պահեցի իմ բարեկամին: Երեք օր էր ինչ փոսում էի, ծառավը խեղդում էր: Լացս չկարողացա զսպել: Գոռացի: Օձը որոշեց օգնել ինձ ու հանել այդ փոսից: Նա կախվեց վերջև և ինձ տվեց իր պոչը ու ինձ ձգեց վերև: Նա ճանապարհեց ինձ մինչև տուն, երբ հասանք տուն հետ նայեցի, օձը գլուխը կախ էր արել: Դեպքից անցավ մի ամիս: Գյուղ էին եկել օձ հավաքողները: Նրանց իմ պատմությունը պատմեցի և նրանք ցանկացան, որ ցույց տամ օձի տեղը: Ընդդիմացա նրանց, բայց երբ փող առաջարկեցին, չկարողացա գայթակղությանը դիմանալ: Ճանապարհը ցույց տվեցի, երբ հասանք փոսի մոտ ես թաքնվեցի թփերի հետևում, որ բարեկամս ինձ չտեսնի: Փոսի մեջ գունավոր իրեր իջեցրին, շվի նվագեցին: Օձը դուրս եկավ փոսից և նրանք բռնեցին օձին: Օձը ինձ տեսավ, մի պահ քարացավ, վանդակից ուզում էր դուրս գալ, իրեն պատեպատ էր տալիս: Չգիտեր՝ ինչ աներ, նա ուղղակի թքեց երեսիս: Շուտով երեսիս միսը սկսվեց թափվել: Հիշում եմ օձի դեմքը, նա կարծես ասում էր.