Պոեմի առաջին մասը կոչվում է «Ընդերքներ»։ Մեր ինքնության նախերգանքի ներբողականով, բանաստեղծը հայացք է նետում անցյալին՝ որոնելու սկիզբը, արմատը, ակունքը՝ ճանաչելու ինքներս մեզ, ունկնդիր լինելու ճշմարտության ձայնին եւ թոթափվելու սին ու պատիր խոստումներից, որ «գալիս են նյուևյորքներից, փարիզներից, մոսկվաներից»։ Այս դասերից է, որ պիտի ծնվեր արցախա ծուռը՝ Առանը և Նոյ Նահապետի շառավիղը։ Պոեմի երկրորդ դրվագներում բանաստեղծը կոդագրում է օրերի տագնապալից դեպքերն ու սպասումները՝ կարմիր աստղակիր տանկերը, օմօնը, պարետային ժամը, կրակե օղակի մեջ առնված Արցախը։