Սասանյանների վառած պատերազմը ոտնահարել էր նաև հռոմեական շահերն ու այստեղ ևս չէին կարող աչքաթող անել նորեռանդ տիրակալին։ Արդյունքում թեև արդեն 23 տարեկան դարձած, սակայն այդպես էլ մանկական տարիքից ըստ էության դուրս չեկած Հռոմի կայսր Ալեքսանդր Սևերոսը (222-235), բնականաբար իր մոտիկների դրդումներով, պատրաստվեց հարված հասցնել Սասանյաններին, ընդ որում այս ճանապարհին աչքաթող չարվեց նաև դաշնակցությունը Խոսրով I Քաջի հետ։ Հակասասանյան ուժերը, պատրաստվելով ոչնչացնել Պարսքում հիմնավորված Արտաշիր I-ին, նախատեսել էին վերջինիս հարված հասցնել երկու հիմնական ուղղություններով։ Առաջին ուղղությունը, որն ըստ հռոմեական ռազմական տեսաբանների կոչված էր լինելու գլխավորը, իր մեջ ներառում էր հարված Մծբինից դեպի հարավ-արևելք՝ հռոմեական հիմնական, ինչպես նաև Մեծ Հայքի հարակից օժանդակ ուժերով։ Երկրորդ ուղղությունը, որտեղ գլխավոր դերը պատկանում էր Հայոց արքայի դաշնակից համադաշնության բանակին և որում արդեն հռոմեական ուժերն էին ավելի փոքրաթիվ ու օժանդակ, ընդգրկում էր Հայաստանից հասցված հարվածը Թավրիզի ուղղությամբ, որից հետո կողմերը պետք է իրար գային Պարսքի հյուսիսում։ Թվում էր, թե ամեն ինչ լավ է մտածված, սակայն հիշատակված ծրագիրն այնուհանդերձ հաջողության չբերեց։