Այսպի­սով ցու­ցա­հան­դէ­սը եր­գի­ծանը­կա­րիչ­նե­րի տա­ղան­դի մի­ջոցով ստեղ­ծեց ար­դի աշ­խարհի վա­խենա­լի պատ­կե­րը՝ հա­յոց ցե­ղաս­պա­նու­թեան ֆո­նի վրայ, ապա­ցու­ցե­լով, որ իս­կա­կան արուեստա­գէտի հա­մար գո­յու­թիւն չու­նի «մենք եւ նրանք» եզ­րոյթ, քան­զի այն ամէնն, ինչ կա­տար­ւում է երկրագնդի վրայ, դա կա­տար­ւում է առա­ջին հեր­թին անձնա­պէս իր հետ, ուստի նրա հա­մար երկրա­գունդը ներ­կա­յաց­նում է իրե­նից վիթ­խա­րի արիւ­նոտ բիծ, ինչպէս այն պատ­կե­րեց, օրի­նակ, Վա­սօ Քրչմա­րը Պոս­նիա եւ Հեր­ցո­գովի­նայից։