...Ահա նաև տունը` ամբողջովին ավերակ, չկա տանիքը, պարզապես մի կերպ կիսականգուն մնացած պատերն են հիշեցնում, որ այս նախկին վսեմաշուք շենքում երբևէ մարդիկ են բնակվել: Տխուր է իրողությունը, շատ տխուր, բայց փաստ է, այնինչ այն մասունքի արժեք պետք է ունենար: Քիչ հեռվում «Միհրդատ» անունը կրող սարն է, որի գագաթին հաճախ է բարձրացել պատանի Հովհաննեսը և զմայլվել ծովի երկայնքով սփռված քաղաքի գեղեցիկ համայնապատկերներով, իսկ ավելի շատ` այնքան գրավիչ ու հիասքանչ ծովի գեղեցկությամբ: Եվ գուցե այդ պահերին էլ նա մտորել է իր երազների երազ առագաստի մասին, որը պետք է հայտնվեր մշուշի մեջ կորած ծովի անեզր ու անսահման հորիզոնից...