Նրանք բնակարան ստացող փախստականների հերթում առաջինն են, 20 տարի շարունակ առաջինն էլ մնում են. «Ես հեսա 80 տարեկան եմ դառնում, բայց չեմ մեռնելու, հլա ապրելու եմ: Ուզում եմ ապրել, ուզում եմ տուն ունենալ, ուզում ենք մենք էլ հյուր ունդունենք, չապրե՞նք բա մենք,- ասում է Սվետլանա Դանելյանը,- էսքան փող է գալիս արտասահմանից, բա մեզ համար փող չի՞ գալիս: 6 ընտանիք ենք, տարեկան մի ընտանիքի չե՞ն կարող ապահովել: Ժամանակավոր կացարանից մեկ այլ կացարան մենք չենք տեղափոխվի, կտեղափոխվենք միայն մեր բնակարան: Մենք էլ ենք ուզում ապրել, չիմանան պառավ եմ, մեռնելու եմ, պառավն ուզում է ապրել: Պառավն իրա դոզեն վեր է կալել մինչև 200 տարի»: