Խորքի	սեղանի	մոտ	նստած	գրում	էր	մոտ	քառասուն	տարեկան	մի	մարդ, նիհար	ու	ժամանակից	առաջ	թառամած	դեմքով: Սմբատին	տեսնելով, նա	ոտքի	կանգնեց	ու	բարևեց, երևան	հանելով	իր	հասակի	բարձրությունն	ու	մեջքի	կորությունը: Հագած	էր	նա	երկայն	մոխրագույն	հնամաշ	ռեդինկոտ, որի	մաշված	կոճակների	արճիճագույն	թիթեղիկները	փայլում	էին շքանշանների	պես: Ծնկների	կողմում	կուչկուչված	անդրավարտիքի	տակից	երևում	էին	մեկից	ավելի	անգամ կարկատված	կոշիկների	բերանները	և	այնտեղից	ցցված	ճերմակ	գուլպաները: Պարանոցին	կապած	էր	մի	սև	թաշկինակ, յուղոտված	ու	փայլուն, որ	նրան	տալիս	էր	հիվանդի	տեսք: Մի	ուրիշ	գույնզգույն	թաշկինակի	ծայրը	ցցվել	էր	ռեդինկոտի հետևի	գրպանից: Ընդհանուր	առմամբ	այդ	մարդը	կյանքից	ծեծված	մեկի	տպավորություն	էր	գործում: