Կանաչ վրանները գցված էին պահակազորի համար։ Գաղթականների ճամբարը բացօթյա էր։ Նրանցից ոմանք արևից պատսպարվել էին հին կտորտանքից պատրաստված ծածկերի տակ։ Ճամբարը բազմաթիվ հեկտարներ էր գրավում, և Վարդանը առանց պահակների ուշադրությունը իր վրա գրավելու մտավ դրա տարածքը։ Նա շատ հուզված էր։ Տարօրինակ լռություն էր տիրում այդ ահռելի տարածքում։ Այն խախտում էին միայն ծծկեր երեխաների լացը և հազի նոպաները։ Զուգարաններ չկային, իսկ քամին չէր ցրում արտաթորանքի և կեղտոտ մարմինների հոտը։