Ճանապարհի դիմաց նրբակերտ կամարի տակ կանգնած երկու գնչու երեխա գրավեցին նրանց ուշադրությունը: Մեկը աղբից հավաքած թիթեղյա տուփերը սայլի մեջ էր լցնում, իսկ մյուսը սայլի ծայրին նստած՝ կարծես տուփերը բաժանելու գործով էր զբաղված, բայց իրականում արևն էր վայելում: Ասյան համոզվեց, որ նման կյանքն այնքան էլ վատ չէ: Սայլի միջի երեխայի տեղը լինելու համար ամեն ինչ կտար: Նախևառաջ կգնար, ամենահոգնած, ամենաէժան ձին կառներ: Հետո ամեն օր սայլը Ստամբուլի զառիվեր փողոցներով վերուվար կաներ, թերթ-մերթ կհավաքեր, հաճույքով անպետք իրեր կհավաքեր, փայլուն մակերեսի տակ հոտող մնացորդները սիրով կգրվեր: