«…Ձորի Միրոն իր տան շեմին նստած նայում էր ձորին։ Ձորն այսօր ժպտում է։ Միրոյի ականջը տանն էր, նորածնի ձայնին։ Նորածինը իր երրորդ երեխան էր, նրա կյանքի վերջին «հրաշքը»։ Եվ ահա նա` ականջ կախած երեխայի ձայնին, խոսում էր ինքն իր հետ.