Մերուժան Հովհաննիսյանը եւ Վիգեն Բաբայանը համատեղ գրել են «Մայիսի 28-ը» հոդվածը, որն ավելի ուշ Հովհաննիսյանը կարողացել է Վիգեն Բաբայանի «Կտակ հայ որդուն» պոեմի հետ միասին՝ սփյուռքահայ մամուլում հրապարակելու նպատակով, արտասահման փոխանցել։ Ապա՝ կրկին համատեղ, գրել են Խորհրդային Ռուսաստանի ազգությունների գործերով նախարարության պաշտոնաթերթում Անատոլի Սկաչկոյի 1921թ․ հրապարակած հակահայկական՝ «Հայաստանը եւ Թուրքիան առաջիկա կոնֆերանսում» հոդվածի պատասխան հոդվածը։ Անատոլի Սկաչկոն (1879-1941) իր հոդվածում առաջ էր քաշում բոլշեւիկյան շրջանակներում խիստ տարածված այն տեսակետը, թե հանուն Թուրքիայի հետ Խորհրդային Ռուսաստանի բարեկամության պետք է զոհաբերվեն հայկական շահերը։ Այս տեսակետի կրողներն էին Խորհրդային Ռուսաստանի այնպիսի նշանակալի ղեկավարներ, ինչպիսիք էին Ռադեկը, Զինովեւը, Լենինը, Ստալինը եւ շատ ուրիշներ։ Սրանց էին կցվել նաեւ հայազգի բոլշեւիկները։ Սկաչկոն իր այս հոդվածում եւ իր ելույթներում այնքան բաց ու այնքան հստակ էր ներկայացնում իրենց միջավայրում տարածված այս տեսակետը, որ Ստալինն է անգամ սկսում զգուշանալ։ Օրջոնոկիձեին ուղղված իր հեռագրերից մեկում գրում է․ «Ասում են Բաքվում նացիոնալիզմը թափ է հավաքում, ուշադրություն դարձրու սրա վրա։ Դատելով Սկաչկոյի թեզիսներից` նա թուրքական նացիոնալիզմի փաստաբանն է»։ Մերուժան Հովհաննիսյանի եւ Վիգեն Բաբայանի հեղինակած պատասխան հոդվածը ժամանակին լայն տարածում էր գտել հայկական այլախոհական միջավայրում։