Հաջորդ չորս տարիների ընթացքում կատարվեցին ևս չորս առաքելություններ դեպի Վեներա, սովետական Վեներա-11 և Վեներա-12, ուսումնասիրեցին Վեներայի էլեկտրական հողմերը[59], իսկ Վեներա-13 և Վեներա-14, վայրէջք կատարեցին մոլորակի մակերևույթին չորս օր միջակայքով 1982 թվականի մարտի 1-ին և 5-ին, և հաղորդեցին մոլորակի մակերևույթի առաջին գունավոր լուսանկարները։ Բոլոր չորս կայանների իջեցվող սարքերը օգտագործում էին պարաշյուտներ մթնոլորտի վերին մասերում, իսկ մոտ 50 կմ բարձրություններում անջատվում էին նրանցից, կատարելով փափուկ վայրէջք առանց օժանդակ միջոցների, օգտագործելով միայն մոլորակի խիտ մթնոլորտի շփման ուժը։ Վեներա-13 և 14 կայանների երկու իջեցվող սարքերն էլ վերլուծեցին Վեներայի հողը օգտագործելով ռենտգենա-ֆլուրոսցենտային սպեկտրոմետրներ, և փորձեցին չափել հողի սեղմունակությունը[59]։ Սակայն, Վեներա-14 կայանի արտանետվող խցիկի կափարիչը հարվածի էր ենթարկվել և կայանը չկարողացավ իր զոնդը հասցնել մոլորակի մակերևույթին[59]։ Վեներա ծրագիրը ավարտվեց 1983 թվականի հոկտեմբերին, երբ Վեներա-15 և Վեներա-16 կայանները դուրս եկան Վեներայի ուղեծիր և կատարեցին մոլորակի քարտեզագրում, օգտագործելով ապերտուրայի սինթետիկ ռադիոլոկատորներ[60]։