Հրապարակագրի եւ գրագէտի հռչականուն համբաւով սպառազինուած չէր, երբ Շահնազար կու գար օրագրութեան մէջ խիզախել. երբ բարեկամներէն ոմանք միայն կը յիշէին, թէ 1879ին «Հէնց» ու «***» ծածկանունով կրակոտ քանի մը յօդուածներ հրատարակած էր Մշակ ին մէջ։ Սրուանձտեանցին գրած եւ Մանանա յին ներմուծումներուն շարքը զետեղուած խանդավառ նամակ մը ուսանողութեան օրերու յիշատակ մը կ՚արթնցնէր։ Փարիզէն վերադարձին՝ Արեւելք ին պզտիկ պատմուածքներ տուած էր, կամ գնահատումներ, որոնք իրենց կարճառօտութեանը մէջ ցոյց կու տային, թէ երիտասարդ գրագէտը «հասարակ տեղիքներ»է սարսափող մըն է, ու մինչեւ իսկ ըմբոստ մը, որ չի յարգեր «անվիճելի» համարուած «ճշմարտութիւնները»։ Բայց այդ «գրեթէ անծանօթը» շատ պիտի չուշանար ինքզինքը ճանչցնել տալու։ Իր ուժանակ—պայթուցիկ գաղափարները ժողովուրդը կը սարսէին, կը ցնցէին, մինչեւ որ օր մը Հայրենիքն ալ օդը հանեցին։