Մարոն ի վիճակի չէր նվագելու և Վարդանին խնդրեց ուդը վերցնել։ Վարդանը խնդրել չտվեց, գործիքը գոգին դրեց և լարեց։ Նա ուդ էր նվագում յոթ տարեկանից։ Նրա հայրը մի ձմեռ ապաստան էր տվել թափառաշրջիկ մի երաժշտի, որն այդ հյուրասիրության դիմաց Վարդանին սովորեցրել էր իր արվեստի գաղտնիքները։ Հետագայում Վարդանն անվանի ուսուցիչներ էր ունեցել, սակայն նվագում էր ծերունու սովորեցրած ձևով։ Նա ասում էր. «Երաժշտությունը նախ ծնվում է քո մեջ, իսկ հետո անցնում է ուդին»։