Պետք է մատնանշեմ մեկ այլ խնդիր ևս, որ հայաստանյան բուհերի կառավարման պրոցեսը բավականին քաղաքականացված է, այնինչ, ըստ իս, բուհերի կառավարման խորհուրդները պետք է ղեկավարեն բիզնեսմենները, խոշոր գործատուները, որոնք քաջատեղյակ կերպով կձևավորեն առաջարկ-պահանջարկի սխեման: Սրանով բուհերը գործնական լայն բազաներ կունենան, պրակտիկաները ձևական չի արվի: Թեև մի քանի դրական օրինակներ կան, ինչպես Սինոփսիսը, որը մի քանի բուհերում ստեղծել է մասնագիտություններ և հենց բուհից ինքն իր համար կադրեր է պատրաստում: Հաջորդ ցավոտ խնդիրը հենց փողն է. բուհ պահելու համար շատ փող է պետք, մանավանդ, որ պետությունն այս բեռը կրում է 20-25 տոկոսով: Այս պարագայում կամ բուհերը պետք է գնան խոշորացման, որ պետությունն ունենա քիչ բուհ, բայց որակյալ կրթություն, կամ մնա այնպիսին, ինչպիսին կա: Իհարկե, հասկանալի է, որ կառավարությունը ոչ մի բուհի չի ուզում կպնել, որովհետև կսկսվի սոցիալական բունտ: