Ամեն անգամ ոտքը մայթին դնելիս քարերից մեկն ընկնում էր ներքևի անդունդը՝ գետնին անցքեր թողնելով: Որքան դատարկությունը մեծանում էր, այնքան շատ էր խուճապի մատնվում: Վախենում էր, որ քարերի նման կդառնա, հետք չթողնող բաց չգոյությանը կուլ գնալուց էր վախենում: «Կանգնե՛ք»,- գոռում էր, մինչ մայթի քարերը սղղում էին ոտքի տակից: «Կանգնե՛ք»,- գոռում էր արագ դեպի իրեն շարժվող մեքենաներին: «Կանգնե՛ք»,- խնդրում էր իրեն ուսերից բռնող ու անկյուն հրող հետիոտներին: «Խնդրո՛ւմ եմ, կանգնե՛ք»: