Քանի որ ունևոր էր հայրս, ապա մեզի սկզբեն, քանի դեռ ոսկի ունեինք, թրենով (գնացքով) կտանեին, հետո՝ կառքով: Երբ վերցուցին մեր ամբողջ ունեցվածքը, քալել պարտադրեցին: Քալելեն հոգնել էին մարդիկ: Ով կըրնար շարժվիլ, ետևեն քանի մը հոգու կտաներ: Ատ մեկու ետևեն կերթային, բայց երբ արդեն ուժասպառ կլլային, Աստծուն կապավինեին: Միտք ասվածը պիտի անջատեին՝ չխելագարվելու համար: Մարդիկ մեռնում էին նաև անօթությունեն, հիվանդությունեն: Ծնողքից երեխային կբաժանեին, կտանեին կամ ալ կսպանեին: Ով ողջ մնաց Աստված պահեց, մարդ չէր կըրնար ատ տեսակ գեհենից ազատվիլ: Ցավը կքաշես, քանի ապրում ես, քանի ուժերդ սպառած չեն վերջնականապես: Ա՜հ, դարդերս ինչու՞ կնորոգիս: Սկզբում հայրս կորսուցինք, ետքն ալ եղբայրս կորսուցինք: Անկե մայրս, որ հյուծված, ճանապարհին կրած տառապանքներեն տանջահար էր, չէր ուզեր քալել, ինչ նշանակում է ապրել չէր ուզեր, քրոջս Մանիկին ըսավ. «Դուք շարունակեք Ձեր ճամփան իսկ ես այս թուփին տակ թաքնվելով, կսպասիմ: Նայե՝ Ովսանային չկորցնիս»…