Այո «Վրաստան» թերթը, գրական-մշակութային 100-ամյա «Կամուրջ» տարեգիրքը ու նաև ուրախությամբ ավելացնեմ, որ այժմ տպագրվում է և ավելի նորը` 10-11 տարվա կենսագրությամբ «Վերնատուն» տարեգիրքը: Եվ բոլորն էլ շարունակում են հին օրերի թումանյանական ավանդույթները: Լավ է սա, բայց քանի որ առաջվա համեմատությամբ շատ են քչացել ստեղծագործողները, ուրեմն, կարծում եմ` բավարարում է: Շատ բեղմնավոր ստեղծագործողներ գրեթե չունենք, ցավոք: Մի քանիսը, թերևս, չի նշանակում շատ: Իսկ ահա առաջ անվանի անունների մի ողջ բույլ կար՝ Մկրտիչ Ասլանյան, Ծերուն Թորգոմյան, Սուրեն Ավչյան, Բենիկ Սեյրանյան, Հովհաննես Կարայան, Մարտին Քարամյան, Սահակ Մանվելյան, Գևորգ Գրիգ, Պահարե, Հենրիկ Սահակյան, Արտաշես Մխիթարյան, Անահիտ Խառատյան: Այսօր, ցավոք, գրաքննադատություն էլ չունենք: Հազարից մեկ, թե նման խոսք հնչի: Ինձ շատ մեծ ցավ է պատճառում այն, որ երբ, ասենք, «Կամուրջի» հերթական թողարկման համար նյութ եմ ուզում, որոշ գրողներ պատասխանում են, թե չունեն, նոր բան չեն գրել կամ ունեցել, տվել են մյուս տարեգրքին՝ «Վերնատանը»: Մինչդեռ անցյալ դարասկզբին Թիֆլիսում լույս էր տեսնում շուրջ 180 հայերեն պարբերական: