Բայց	ա՜խ, երանի	թե	հավատը	էսքան	չըլեր	մեր	Աղասուն	մոլորացրել, ու	վիշապն	ընկել	էր	ձեռքը, տար, վարթարաֆ	աներ: Սատանեն	իր	պոչը	մի	բանում	չխառնի, մինչև	դու	խաչը	կհանես, նա իրան	բանը	կհոգա: Հենց	յարեն	կապեց, պրծավ	մեր	կտրիճը	ու	ձեռը	շարժեց, որ	արինը	էլ	ետ	իր տեղը	գնա, ու	ուզում	էր, որ	թշնամու	չար	ձեռները	կապի	ու	էնպես	նրան	հավատ	բերի, աչքը	որ բարձրացրեց, աստված	ո՛չ	շհանց	տա. իր	ընկերտիքը, ամեն	մեկը	մեկ	սարի	ծերից	թռած` էկան, վրա	հասան: