Մարդերու ներկային մեջ գոյ է անոնց անցյալը: Ոչ միայն անոր համար, որ ան կթելադրե ներկայի կենսաձևը, այլ որովհետև միտքի և հիշողության կառույցը ժամանակային հատում չի ճանչնար: Հիշողության մեջ խռնված հիշատակներու ամբողջությունն է, որ այսօրվան մարդը կներկայացնե: Անոնք կվերաբերին անցյալին, բայց ամեն վայրկյան մուտք կգործեն ներկայի մեջ, երբեմն ենթակայի կամքով, երբեմն ինքնաբերաբար: Հոգեբանական այս իրողության վրա է, որ հեղինակը կառուցած է իր վեպը: Առհասարակ անցյալի վերստեղծումը բժիշկի հուշերուն թելադրանքով տեղի կունենա: Ան Նորային կպատմե հին դեպքեր, որոնք իր մեջ սուզված աշխարհե մը հարություն կառնեն, կբարձրանան գիտակցության մակերեսը և գոյություն կստանան: Երբեմն ալ այս ոգեկոչումը ինքնաբերաբար տեղի կունենա, արտաքին պատահական դրդիչի մը ազդեցությամբ, որ տեսողության կամ լսողության ճամփով կհասնի հոգիին ու արձագանքներ կարթեացնե հոն: Հաճախանքի պես բան մըն է. յուրաքանչյուր մանրամասնություն անցյալի համապատասխան շերտը գոյության մը կկանչե: Երբեմն ալ Նորայի ոգեկոչումին ճամբով անցյալը կվերստեղծվի: Միշտ ալ ան սերտորեն կհյուսվի ներկային: Վեպը ընդարձակ փազըլ (հանելուկ-puzzle, անգլ.) մըն է, որուն յուրաքանչյուր տարրը անմիջական դրացիեն անկախաբար կստեղծվի, բայց ընդհանուր դասավորումին մեջ իր տեղը կգտնե անմիջապես և արժեքը կստանա: