Հարութն ու Աղավնին չգիտեին, թե ինչ խոսեն։ Հասկանում էին ծառի կարոտը։ Նա, ճիշտ է, արմատ է երկարել ձյուների, քարերի, դարերի միջով ու հասել հովտի մայր ձիթենուն, որից բիբլիական աղավնին մի օր կտրել է իրեն ու տարել Նոյին, բայց եւ այնպես, կուզենար ճյուղերով եւս հանդիպել։ Ու միանգամից խոսքին այսպիսի ավարտ տվեց Ձիթենին.