Հասան	խանը	հուսակտուր	սկսեց	Սահակ	աղին	ղրկել, որ	նրանց	սիրով	հորդորի, գան, նրան	գլուխ	վեր	բերեն, ռսիցը	դռնմիշ	ըլին, իրան	հնազանդին, նա	նրանց	մազին	չէր	դիպչիլ: Բայց	Սահակ	աղեն՝ էս	երեվանցվոց	փրկիչը, որ	օրը	հարիր	մարդի	գլուխ	պրծացնում, գազանի	ձեռիցը	իր	ազգին	խլում, պահում	էր, օրը	հարիր	աղքատ	հայի դարդին	հասնում	ու	թուրքիցն	ազատում	էր, ի՞նչ	սրտով	պետք	էր	նրանց	խրատ	տա, որ	աստված	թողան, սատանին	հնազանդին: Բայց	հրամանը	ծանր	էր. չաներ, հազար	հայի	սարվազ	ու	ձիավոր, որ	ղոնշունումն	էին, մեկ	րոպեումը	սուրը	կքաշեին: Աղլուխը	աչքին	դրած՝ մոտացավ	էս	պաշտելի	իշխանը: Նա	չէր	արտասվում, թե գան, հնազանդին, նա	լաց	էր	ըլում, թե	իրանց	գլխի	ճարը	տեսնին	ու	գազանի	ձեռը	չընկնին: Հենց	հայի	ղոնշունը մոտացավ, Սահակ	աղեն՝ նրանց	գլխին, հենց	բերանը	բաց	արեց, որ	խոսի, ո՛չ	թե	նրանց	դարձնի, այլ	խրատ	տա ու	մխիթարի, հարիր	թվանքի	բերանը	ցցվեց.