Դարեր ան­ցան... Մեր եր­կը հա­զարա­մեայ «որ­դի» բա­ռը աճե­ցաւ ու դար­ձաւ վե­րին աս­տի­ճանի ներ­կա­յանա­լի։ Հա­յոց լե­զուին շնոր­հեց սրտա­ռուչ շա­րական­ներ ու քեր­թուած­ներ, պատ­կե­րալից դար­ձուածքներ եւ ար­տա­յայ­տութիւններ։ «Որ­դի»ն իր հա­սու­նութեան օրե­րուն նաեւ հայ­րա­ցաւ։ Ծնունդ տուաւ տե­սակա­ւոր նոր բա­ռերու, ինչպէս՝ «ար­քա­յոր­դի», «քա­ջոր­դի» եւ «ազա­տոր­դի»։ Վեր­ջիննե­րը պա­տիւ եւ հպար­տութիւն բե­րին մեր ազ­գին, որ ծա­նօթ էր որ­պէս նաեւ «Որ­դիք Թոր­գո­մայ»։ Իսկ այ­սօր, ժա­մը հին­գին, այս ալե­հեր երի­տասար­դը, հայ­կա­զու­նեաց ան­թիւ իրա­գոր­ծումնե­րուն դե­րակա­տարը, բեմ պի­տի ել­լէ ու պի­տի տայ իր պատ­գա­մը։ Ի՛նքը ընտրած է վայ­րը. «Հա­յոր­դեաց Տուն»- Երե­ւանի Արաբ­կիր թա­ղամա­սի այն կրթա­րանը, որ ազ­գա­յին ոգի եւ ներշնչում կու տայ հա­յոր­դի­ներուն։