«­Մեր այս ո­գին եւ ու­ղիղ դիր­քը չէ հասկ­ցո­ւած դժբախ­տա­բար ու մե­զի կը վե­րագ­րո­ւին մտայ­նու­թիւն­ներ, ո­րոնք նո­ւա­զա­գոյ­նը ու­ղիղ չեն հա­մե­մա­տիր հայ ժո­ղո­վուր­դին, հայ ե­կե­ղեց­ւոյ հան­դէպ մեր կե­ցուած­քին հետ: ­Բայց մենք կ­՛ան­գի­տա­նանք այդ բո­լո­րը եւ ան­տես պի­տի առ­նենք բո­լոր տե­սա­կի ան­հաս­կա­ցո­ղու­թիւն­նե­րը, ուր­կէ եւ որ­քան որ սի­րե­լի ան­ձե­րէ կամ մար­մին­նե­րէ բխին ա­նոնք: Ու պի­տի հաս­նինք հո­գե­ւոր կա­րիք­նե­րուն մեր ժո­ղո­վուր­դին, ո­րուն ծա­ռա­յե­լը նկա­տած ենք միշտ մեր մե­ծա­գոյն փառ­քը: «Կ­՛ու­զեմ, որ այս ո­գիով լե­ցո­ւիք բո­լորդ, որ­պէս­զի նման տա­րե­դարձ­ներ ի­մաստ ստա­նան ու դառ­նան եր­ջա­նիկ հանգ­րո­ւան­ներ մեր ժո­ղո­վուր­դի կեան­քին մէջ»: ­Զա­րեհ Ա­ռա­ջին՝ իր ա­նանձ­նա­կան մօ­տե­ցու­մով, նե­րո­ղամ­տու­թեան ո­գիով եւ ան­սահ­ման բա­րու­թեամբ ու նո­ւի­րու­մով, մեծ ներդ­րում ու­նե­ցաւ պա­ռակ­տո­ւա­ծու­թեան այդ տխուր եւ դառն է­ջե­րը փա­կե­լու եւ հա­մե­րաշ­խու­թեան ու միաս­նա­կա­նու­թեան են­թա­հող պատ­րաս­տե­լու 1960ա­կան­նե­րու շրջա­դար­ձին մէջ։ Շր­ջա­դարձ՝ ո­րուն բա­րե­բեր ար­դիւնք­նե­րը քա­ղեց հայ ժո­ղո­վուր­դը 1965էն՝ ­Մեծ Ե­ղեռ­նի յիս­նա­մեա­կին հա­մա­հայ­կա­կան ո­գե­կո­չու­մէն սկսեալ։