Հարոնը մնաց նորից մենակ։ Անելանելիությունից, որ շարժվել չէր կարող, չգիտեր ինչ աներ։ Ցավից ու անզորությունից ժպտում էր անորոշ։ Միայն աջ ձեռքն էր կարողանում շարժել։ Հիշեց իրեն քարշ տված ու քերծի վրա դրած թուրքին ու իր հայհոյանքը նրան։ Դիտավորյալ Հարոնին տեղադրել են բարձր դիրքում ու իրենք պահվել, որ հայերից ով մոտենա՝ խփեն։ Ժամեր, թե դարեր անցան՝ չիմացավ Հարոնը։ Միայն մեկ-մեկ, աղոտորեն, գյուղից եկող ձայների մեջ խրվում-մնում էր, քանի որ ամենօրյա իրիկնային շեն ու վարգար շշուկներին փոխարինել էին կրակոցները, ոռնոցները, պայթյունները... Գյուղն, ուրեմն, ավերվել, կործանվել է։ Շուրթերը վառվում էին։ Իրիկնային զովը ճակատի մազափունջը ետ տարավ, սեղմվեց Հարոնի ճակատին, վերջինս ջերմության ու մղձավանջի մեջ ընդամենը կարողացավ շշնջալ. «Մայրի՝կ... Ինչո՞ւ սառն ես այդքան», «Ջուր եմ ուզում»։ Մի պահ սթափություն իջավ վրան, ժայռը ցնցվեց ջախջախված մարմնի տակ ու դիմացը կանգնեց ճերմակամորուս մի ծերունի, ասաց՝ եկել եմ քեզ տիրություն անելու, տուր ձեռքդ... Եվ հանկարծ մութ ու ցավի միջից լսվեց մի տնքոց։ Հարոնը սթափվեց, ուշք դարձրեց տնքոցին, լսեց մի անգամ, երկու անգամ։ Սկզբում թվաց, թե ինքն է տնքացողը։ Բայց ավելի ուշ զգաց, որ կողքին ուրիշ մեկը կա։ «Ո՞վ է»։ Ոչ մի ձայն, լռություն։ «Ո՞վ է»։ Դարձյալ տնքոց։ Հարոնի ուշքը տեղն եկավ վերջնականապես։ Մարդ կա՞»։ Ոչ մի ձեն ու ձուն։ Հանկարծ զգաց, որ կարող է՝ մերոնցից չէ։ Թուրքերեն դիմեց՝ ո՞վ է։ Եվ շատ մոտիկից, գրեթե մեկ-մեկուկես մետրի վրա պարզ լսեց. «Ախպեր, մեռնում եմ»։