-Ես 4-րդ դասարանից «անորմալ» եմ եղել: Մտածում էի կամ լրագրող պետք է դառնամ, կամ ռեժիսոր: Երկու մասնագիտություններն էլ սիրում էի: Երբ դպրոցն ավարտեցի, ես ռեժիսորական տվեցի: Չնչին տարբերությամբ առաջին տարին չընդունվեցի: Սիրում էի, երազում էի թատրոնի ռեժիսորի գործի մասին և հիմա հաճախ այդպես էլ նայում եմ: Ես լրագրության մեջ այն եմ սիրում, երբ մարդ շփվում է մարդկանց հետ: Չեմ կարողանում հասկանալ այն մարդկանց, ովքեր կաբինետային ժուռնալիստիկայով են զբաղվում, իրավաբանությամբ: Երբեմն ասում են՝ ինչի ես գնում, զանգի կասեն, կպատմեն տեղի ունեցածը, ես ասում եմ՝ չէ, ես պետք է տեսնեմ մարդուն, պետք է շփվեմ նրա հետ, հասկանամ, թե որտեղ ինձ խաբեց, ես որտեղ սխալվեցի: Մասնագիտության ընտրության հարցում նաև դրվեց իմ բնավորության մարդասիրության գիծը: Ես սիրում եմ մարդկանց: Ինձ համար տարբերություն չկա՝ նա ազատազրկված է, թե հանրապետության վաստակավոր արտիստ է: Ես կարող եմ երկուսին էլ հավասարաչափ ընդունել, որովհետև երկուսն էլ ինձ շատ են դուր գալիս, որովհետև իրենք ունեն մշակույթ մարդու հետ շփվելու: Հիմա, թե կյանքում մի բան սխալ եղավ ու ինքը զգաց իր սխալը, դա արդեն ուրիշ է: