­Ճիշդ է, անց­նող տա­րի­նե­րուն, զա­նա­զան բնա­գա­ւառ­նե­րու մէջ ի­րա­գոր­ծում­ներ յա­ջող­ցու­ցած դաշ­նակ­ցա­կան նա­խա­րար­նե­րը ի­րենց գա­ղա­փա­րա­կան ներշն­չու­մը ստա­ցած են ­Դաշ­նակ­ցու­թեան մօ­տե­ցում­նե­րէն: Այ­սօր եւս, երկ­րի մար­զե­րուն հա­ւա­սա­րա­չափ զար­գա­ցու­մի, երկ­րի բնա­կան հարս­տու­թիւն­նե­րը կեն­սո­լոր­տի պա­հանջ­նե­րուն հա­մա­պա­տաս­խան ու խե­լա­միտ կեր­պով օգ­տա­գոր­ծե­լու, ինչ­պէս նաեւ կրթա­կան ո­լոր­տը թէ՛ վար­չա­կան եւ թէ բո­վան­դա­կա­յին ի­մաս­տով բա­րե­կար­գե­լու վար­քա­գիծ­նե­րը ի­րենց ներշն­չու­մը կը ստա­նան ­Դաշ­նակ­ցու­թեան գա­ղա­փա­րա­բա­նու­թե­նէն, ա­նոր ծրագ­րա­յին տրա­մադ­րու­թիւն­նե­րէն: