Մի քիչ հանգստանանք: Ձեզ զգուշացնում եմ, որ ես այստեղ ոտք եմ դնում մտքի ֆանտաստիկայի ոլորտը, որի մասին ձեզ ասում էի քիչ առաջ, որ ոչ Վեռնը, ոչ Ուելսը, ոչ ինքը` Պոն` այդ տեսակի հեղինակներից մեծագույնն ու ամենախորունկը, չէին հանդգնել երևակայելու հավանականությունները: Նախ հիշենք, որ մենք ոչինչ չգիտենք հենց մտքի մասին և համարյա ոչինչ` մեր զգայարանների վերաբերյալ: Այն բանից հետո, երբ խոսակցությունը շոշափել է այդքան չնախատեսված նորություններ, որոնց մեջ մեր օրերում գիտությունը շփոթվել է, վերջիվերջո, ակնաթաղանթը պիտի ինքն իր տեսակետներն ունենար լույսի, ալիքավորված իրադարձությունների մասին, որոնց մեջ խառնաշփոթվում են հին լեզվի մեր արտահայտությունները, նյութը, էներգիան` լինեն դրանք շարունակական կամ ոչ շարունակական…