Աստիճանաբար Գյուլենի աղանդի հետևորդը հասկանում է, որ «քարոզիչն» ու վերջինիս հնազանդ «եղբայրները» ձգտում են վերահսկել իր անձնական կյանքը և մասնագիտական գործունեությունը։ Օրինակ, պահանջում են ամուսնալուծվել, եթե կինն ուզում է, որ ամուսինը չհաճախի կազմակերպության հավաքներին։ Արգելում են ամուսնանալ այն աղջկա հետ, որը չի ուզում դառնալ աղանդի գաղափարակիր։ Արգելում են փոխել աշխատավայրը, պահանջելով, որ հետևորդը մնա նույն տեղում (ասենք, պետական հիմնարկներում կամ ուսումնական հաստատությունում), եթե համարում են, որ տվյալ պաշտոնում նա օգուտ կտա աղանդին։ Կամ ընդհակառակը, պահանջում են փոխել աշխատանքը, եթե կարծում են, որ դա օգտակար կլինի կազմակերպությանը։ Բայց այդ խնդրին մարդն ավելի ուշ է բախվում, երբ կազմակերպության հետ արդեն ավելի ամուր թելերով է կապված։ Դա վկայություններից մեկն է հենց այն բանի, ինչը «աղանդավար» մասնագետների շրջանում ընդունված է անվանել «ներքին խզում»։