-95 թվականի ապրիլի 7-ն էր։ Ընկերներս բակում մի զարմանալի բան էին գտել. Կանչեցին՝ թե քանդենք, տեսնենք մեջն ինչ կա։ Ես էլ 6 տարեկան երեխա էի այն ժամանակ։ Գնացինք հավաբունը։ Ընկերս մուրճով հարվածեց, որ քանդվի, և...պայթեց։ Հետո մենք իմացանք, որ դա ական էր։ Պայթեց ու միանգամից տեսողությունս կորցրեցի։ Մանկությունն, իհարկե շարունակվեց ականի պայթյունից հետո, ուղղակի, այլ ճանապարհ ունեցա արդեն։ Ես չեմ բողոքում, որ այդ ճանապարհն ունեցա, քանի որ կուրությունն ինձ տվեց նաև բավականին մեծ առավելություններ, որոնք ես կարող էի և չբացահայտել, եթե այդպիսի դեպք չկատարվեր։ Սա այն համեմատական առավելությունն է, որ խոչընդոտները տալիս են մարդուն։ Նույնիսկ, եթե այդ խոչընդոտը մեծ ֆիզիկական խնդրի առջև է կանգնեցնում։ Դա ինձ կոփեց, ստիպեց զարգանալ, իմ հոգևոր տեսողությունը զարգացնելու վրա աշխատել։ Եվ ես համոզված եմ, որ նույն մարդը չէի լինի, եթե այն այդ դեպքը չկատարվեր։