Մենք միշտ պարծենում ենք` չէ՞ որ քրիստոնեություն ընդունած առաջին ազգն ենք, ինչը նշանակում է, որ մեր տերն Աստված է, այսինքն՝ մեզ չարը միշտ էլ կողքից պետք է հարվածի: Եթե չար ուժերը տեսնում են, որ հավատքն ու մշակույթը հայ ազգի մեջ զարգանում են, անպայման պետք է սկսեն հարվածել: Եթե հասարակության մեջ կարևոր թելերը կտրված են, պետք է լինեն նվիրված մարդիկ, որ այդ բացը լրացնեն, փորձեն միացնել դրանք: Թելերը միշտ էլ կտրվում են, և միշտ էլ պետք է փորձել դրանք միացնել՝ չարը միշտ աշխատանքի մեջ է: Չարի ու բարու պայքար կա, կյանքը դա է, չէ՞ որ, երբ մեր ֆիզիկական գոյությունն ավարտվում է, հոգևորը շարունակվում է: Այս ժամանակահատվածը, որ տրված է մեզ, իբրև ֆիզիկական գոյություն, պետք է փաստենք, որ մենք տիրո՞ջն ենք ծառայում, թե՞ չարին՝ կա'մ մեկին, կա'մ մյուսին: Այդ պայքարը յուրաքանչյուր անձի մեջ կա, ու նորից վերադառնում ենք հավատքի ու մշակույթի զորացմանը: Եվ այստեղ անելիք ունի նաև մշակույթի գործիչը, նա պետք է ոչինչ չխնայի, որ մշակույթը ծաղկի ու զարգանա: