Նրան փողոցում տեսած օրը գործից շուտ էի եկել, արդեն ամեն օր շտապելով եմ տուն գնում: Պատշգամբից նայեցի, լուսամուտները փակ էին, նրա տանը ոչինչ չէր կատարվում: Նստեցի պատշգամբում: Ուզում էի նրա նման շնչել, բայց դեռ կհասցնեմ: Սիգարետ եմ վառում: Մեկ էլ տեսնեմ դիմացի մայթում պառավիկիս փարաջանովյան խալաթով մեկը զբոսնում է: Դանդաղ, դանդաղ: Սպիտակ գանգուրները նման էին պառավիկիս մազերին: Ակացիաները մի քիչ խանգարում են: Մի քանի քայլից շրջվում է, ետ քայլում: Ինքն է: Աստված ջան: Ուրեմն ցերեկներն էլ զբոսնում է: Մենակ: Վազում եմ, շտապ իջնեմ, նրան մոտիկից տեսնեմ: Ոտքս Մաքուրիկի ջրամանի մեջ ա ընկնում, ջուրը թափվում ա, սայթաքում եմ, ու միջանցքի երկարությամբ փռվում գետնին: Ծունկս ցավում է: Վեր եմ կենում, միջանցիկ քամին դուռը շրխկացնում, ապակիները լրիվ ջարդուխուրդ ա անում: Սենյակիս լուսամուտի ապակիները լրիվ փշրվում են: Ակացիայի հոտը տուն է լցվում: Զգույշ հավաքում եմ ապակիները: Նայում եմ դուրս: Նա չկա: Մի քանի վարագույր իրար վրա մեխում եմ փեղկերին, բայց մեկ է, ցուրտ է: Կգնամ քույրերիս տանը գիշերելու: Մենակ մնալու առավելություններից. որտեղ ուզում գիշերում ես: