Արեգակի	շողքն	ընկավ	տուն. բորյազը	մեկ կողմից	էր	շվացնում, բզզում, հոսանը	մյուս կողմից	ֆստացնում, փստացնում, վզվզում, ձինը	փանջարեքովը	ու	երդկովը	ներս ածում, աչք	ու	անկաջ	լցնում, ու	էրեխեքն	էլ քնաթաթախ	վեր	կացած, թունդրի	չորս կողմովը	բոլորված, շարված, ու	դեռ	անլվա՝ ոտըները	քարին, գետնին	էին	ծեծում, մորըները	խփում, որ	հաց	առնին, ուտեն: Աթարի	սև, թանձր	ծուխը	դուռն	ու	երդիկը կալել, տունը	մխի	ծով	էր	շինել, էնպես	որ մարդի	աչքը	առաջը	չէ՛ր	կարում	ջոկի: էրեխեքանց	սուգ	ու	շիվանը	գլուխ	էր տանում, քյալլա	ծակում: Որն	օրորոցումն	էր լալիս, որը	դեռ	յորղանի	տակին, աչք	ու բերան	ծխով	լիքը՝ գոռում, հարայ	տալիս, որն	էլ	տված	հացովը	հերիք	չէր, էլի ժնգժնգում, ուզում	էր, որ	էլի	տան, որ	ձենը կտրի: Խեղճ	տանտիկինը	հո, չէ՛ր	իմանում, թե	ձեռը	ո՛րի	բերնին	դնի, ո՛րի	աչքը կշտացնի, ու	իր	բերանն	ու	աչքը	հո, բաց	ու խուփ	անելով	մեռել	էր, հենց	բռնի՛ր: է՛նքան ծուխ	էր	կուլ	տվել, բռնոթի	քաշել փռշտացել, հազացել, որ	սիրտն	էկել	էր, բողազին	դեմ	առել: է՛նքան	աչքերը	տրորել էր	ու	աղի	արտասունք	թափել, որ	աչքի	լիսը թռել	էր՛	է՛նքան	կուզեկուզ, հավկրի	պես ման	էր	էկել	պուճախե-պուճախ	ընկել, որ	էլ մեջքը	չէ՛ր	կարում	քաշիլ: Թունդիրն	էլ	քանի կենում	էր, թեժանում	էր: Պղնձները ղլթղլթալով	եփ	էին	գալիս, ինքն	էլ	թունդրի չորս	կողմը	դուբարա	ավել	քսեց, սրբեց, կերակրների	համը	տեսավ, աղ	քցեց	ու մտիկ	էր	անում, որ	ժամավորը	տուն	գա: