— Տունդ	շե՛ն	կենա, տունդ, տա՛նուտեր, որդիքդ	ապրի՛ն: Աստված	օջախդ հաստատ	պահի՛, նամարդի	մուհդաջ	չանի՛, մեր	գլխի	թագն	ես, մեր	աչքի ծաղիկը, Հայր	Աբրահամի	օրհնությունը	քեզ	վրա, Սիմեոն	ծերունի	պես	քո ըմբրի	խերը	տեսնիս: Քեզ	ծուռը	մտիկ	անողի	աչքը	քոռանա, ո՛ւմ	սրտումը մեկ	խեթ	կա, աստված	բարին	կատարի՛: Ինչ	էլավ`աստված	վերջը	բարի	անի՛, քաշած	զահմաթդ	ապաշխարանք	համարի՛. Էսօր` քեզ, Էգուց` մեզ. մենք	էլ	քո ջրերն	ընկանք: Ով	խռով	ա, սառը	ջուր	խմի՛: Իմ	գլխիս	ջաղաց	էլ	աղան, թաք ըլի	տեղս	տաք	ըլի, ձեռիս` թաս, սիրտս` ուրախ: Տո՛, քեֆ	արե՛ք, տո՛, դուշմանի աչքը	հանեցե՛ք: Շնորհավոր	բարիկենդան. աստված	զատկին	էլ	մեզ	արժանի անի. քանի	կարանք, մեր	օրը	վայելենք. Էգուց	ո՛չ	էլօր	մեծ	պասը	ոտները երդկիցը	ճոլոլակ	կանի, հա	կա՛ց	ու	բազկաթթու	կե՛ր: Հավասարական	սաղ ըլի՛ք, ուրա՛խ,— Տեր	աստված, քեզ	փառք. մեր	երեսը	քո	ոտիդ	տակը: Քո ստեղծվածն	ենք, մեզ	չի՛	կորցնես: Տե՛ր	աստված, դու	մեր	Ռուս	թագավորի սիրտը	ռահմ	քցես, որ	գա, մեզ	ազատի. ընչանք	մահ	մի՛	տար	մեզ, մինչև նրանց	երեսը	տեսնինք: Կենդանություն, — ասեց	ու	արաղի	թասը	շպռտեց: