Ստեփանոս Մալխասյանցը 1944 թվականին լույս տեսած իր «Հայերեն բացատրական բառարանում» ընդգրկել է երկու բառն էլ, գրելով. «Բացօդեայ - (արմատն է օդ) բաց օդում, բաց երկնքի տակ: Բացօդեայ ճաշ, պարապմունք»: Բերում է նաև օրինակ. «Հիւանդ երեխաների հետ բացօդեայ են պարապում»: ՈՒշադրություն դարձնենք, որ այստեղ գիշերելու, օթևանելու մասին խոսք չկա, այլ միայն՝ բաց օդում ճաշելու, պարապելու, հավաքվելու: «Բացօթեայ - (արմատն է «օթ»), բաց տեղ, բաց երկնքի տակ գիշերող»: Այսինքն` գիշերելու, օթևանելու դեպքում արդեն պետք է կիրառվի «բացօթեայ» բառը (ըստ Ստ. Մալխասյանցի): 1974 թվականին լույս տեսած «Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարանում» կարդում ենք. «Բացօդյա - Բացօդյա զբոսանք, բացօդյա խաղալ»: Դարձյալ գիշերելու, օթևանելու մասին խոսք չկա: Իսկ բացօթյա-ի դիմաց կարդում ենք. «բաց երկնքի տակ», որը ոչինչ չի ավելացնում արդեն ասվածներին: