­Մա­տէն­ճեան կը նշէ նաեւ տար­բեր պատ­մու­թիւն­ներ ա­զե­րի զի­նո­ւո­րին ան­մարդ­կա­յին վե­րա­բեր­մուն­քին մա­սին, ո­րուն հա­մար թրքե­րէն կ­՛ը­սեն՝ «Էօլ­միւշ քե­տիէ փչաք չէ­քի­յօր»… Թր­քա­կան բնազ­դին մա­սին է, որ կը թարգ­մա­նո­ւի հե­տե­ւեալ ձե­ւով. «­Սատ­կած կա­տո­ւին վրայ դա­նակ կը քա­շէ»: Ու­նե­ցանք գլխա­տո­ւած զի­նուոր­ներ, ա­կանջ­նե­րը կտրո­ւած զին­ծա­ռա­յող­ներ, խոշ­տան­գո­ւած ան­մեղ տա­րեց գիւ­ղա­ցի­ներ…