Հայ քանդակագործության այս մտածելակերպը չի սկսվում և ավարտվում միայն Աղթամարով, այլ շարունակվում է նաև հետագա դարերում: Ահավասիկ, Հաղպատի հուշարձանը: Կյուրիկեի և Բագրատի ֆիգուրաները գրեթե կլոր արձաններ են: Եվ ճարտարապետը մեծ հմտությամբ կարողացել է երկու կլոր ծավալները չեզոքացնել ճարտարապետական ծավալի մեջ, որի հետևանքով քանդակագործական այդ հսկա ծավալները գրեթե օրնամենտ են դարձել. միևնույն ժամանակ ֆիգուրաները դիտվում են որպես առանձին, ինքնուրույն արձաններ՝ չխանգարելով, սակայն, ճարտարապետական ամբողջությանը: