«Ինքն այն տեսակ տեղեր էր ուզում, որտեղ իսկական դիրքերն են, որտեղ հայրենիքն էր: Երկու անգամ փոխեցին տեղը: Հրաման եկավ, որ պետք է զորամասի մեջ աշխատանքը շարունակի, բայց նորից հրաժարվեց, ասեց՝ իմ տեղը դիրքերում է, ես դիրքեր եմ բարձրանալու եւ վերջ: Ինքն այնտեղ ավելի ամուր կզգար իրեն: Ասում էր՝ եթե ընտրել եմ զինվորականի գործը, ուրեմն զինվորականի տեղը դիրքերն է: Ոչ մի անգամ չեմ լսել դժգոհություն: Հարցնում էի՝ Աշոտ ջան, ինչպե՞ս ես, ասում էր՝ գերազանց, մի բան էլ ավել: Դա իր մշտական խոսքն է եղել»,- պատմում է Աշոտի մայրը՝ Լիաննա Շահբազյանը: