2. Եվ այսպիսի կեցվածքը զարմանալի չէր, քանի որ բացառությամբ «Ժառանգություն» եւ կիսով չափ Մարքսիստական կուսակցությունների, մնացած բոլոր ուժերը այս կամ այն չափով պրոիշխանական էին, այսինքն՝ ի սկզբանե հակված պաշտպանելու նախագահի ցանկացած դիրքորոշում։ Ընդ որում՝ այդ ուժերից ոչ մեկը Ղարաբաղյան հարցի կապակցությամբ երբեք հանդես չի եկել այնպիսի առանձնահատուկ, սկզբունքային դիրքորոշմամբ, որը գաղափարական, ծրագրային մոտեցման իմաստով տարբերվում էր իշխանության որդեգրած քաղաքական կուրսից։ Նրանք բոլորն էլ 1998-2006թթ. ընթացքում պարտաճանաչ աշակերտների նման իրենց կուսակցական ծրագրերում այս կամ այն ձեւակերպումներով տեղայնացրին ԼՂ-ի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքի ապահովման, ԼՂ ժողովրդի անվտանգության կայուն երաշխիքների ապահովման եւ Հայաստանի ու ԼՂ-ի միջեւ ուղղակի ցամաքային կապի ապահովման այն հայտնի երեք չափազանց ընդհանրական սկզբունքները, որոնք մշակել եւ շրջանառության մեջ էր դրել Ռ. Քոչարյանի վարչակազմը։