Զելիհան թոթվեց ուսը, ասես ուզում էր ասել էլ որտե՞ղ: Աշխարհում ուրիշ որտեղ կարող էր լինել: Նա այս քաղաքին էր պատկանում: Դեմքից չէ՞ր հասկացվում: Համենայն դեպս, Զելիհան իրեն տիպիկ ստամբուլցի էր համարում: Այսպիսի պարզ ճշմարտությունը չտեսնելու համար քարտուղարուհուն հակառակվելու պես շրջվեց կոտրված կրունկի վրա և տեղ գրավեց գլխաշորով կնոջ կողքին: Միայն այդ ժամանակ ուշադրություն դարձրեց նրա կողքին նստած ու ամոթից կաթվածահար եղածի պես տեղից չշարժվող ամուսնու վրա: Այդ մարդը, բացի Զելիհային քննաղատելուց, կարծես խեղդվում էր այսպիսի կանացի վայրում միակ տղամարդը լինելու անհանգստությունից: Զելիհան մի պահ խղճաց նրան: Ցանկացավ աոաջարկել պատշգամբում մեկական ծխախոտ ծխել, որովհետև վստահ էր, որ նա ծխում է: Բայց նրան կարող էին սխալ հասկանալ: Չամուսնացած կինը ամուսնացած տղամարդկանց չէր կարող նման առաջարկներ անել: Բացի այդ, եթե կինը ամուսնացած տղամարդու կողքին է, նա կարող էր թշնամանք ունենալ ուրիշ կնոջ հանդեպ: Ինչո՞ւ էր այդքան դժվար տղամարդկանց հետ ընկերություն անելը: Ինչո՞ւ էր ամեն ինչ այդպես ավարտվում: Ինչո՞ւ չես կարող դուրս գալ պատշգամբ, մեկական ծխախոտ ծխել, երկու բառ փոխանակել ու գնալ քո ճանապարհով: Զելիհան անծպտուն նստեց պատուհանի կողքին, կարծես ուզում էր հոգնածությունը, սրտնեղությունը տալ դրսին ու դրա դիմաց վերցնել փողոցի աղմուկը: Շատ չանցած մի վաճառողի խեղդված ձայն սողոսկեց սենյակ. «Կեռաս... Թարմ կեռաս...»: