Դավիթը	շարունակեց	ավելի	պարզ: Այո՛, Սմբատ	Ալիմյանին	կարելի	է	սիրել, բայց	ամեն	սեր	պիտի	որևէ	արդարացուցիչ հիմք	ունենա: Օօ՜, Շուշան, մի՛	ամաչիր. մի՛	կարմրիր, մի՛	ընդհատիր	հորեղբորդ	խոսքը: Նա	գիտե, ինչ	է	խոսում: Ներիր, որ չի	թաքցնում	իր	կասկածները: Երբ	մեկին	սիրում	ես	հարազատ	հոր	պես, պարտավոր	ես	նրա	հետ, հարկը	պահանջելիս, նույնիսկ	խիստ	վարվել: Լսի՛ր, Շուշան, լավ	մտածիր, դու	հասարակական	կարծիքի	հետ	մաքառելու	ուժ	չունիս, իսկ հասարակական	կարծիքը	քեզ	կհալածի: Ոչ	ոք	չի	ասիլ, թե	դու	մի	խեղճ, աղքատ	մարդու	աղջիկ, սիրում	ես	Սմբատ Ալիմյանին	և	ոչ	նրա	հարստությանը: Օօ՜, ո՛չ, մարդիկ	այդպիսի	դեպքերում	միշտ	տրամադիր	են	մտածելու	ամենավատը, ամենագարշելին. այս	արդեն	նրանց	հատկանիշն	է...