Երիտասարդ տարիքում Յուրին սիրում էր քաղաքական բանավեճերի մեջ մտնել կիրթ մարդկանց հետ, ինչպիսիք էին իր մորեղբայր Նիկոլայը: Ժիվագոյի տեսակետները համեմատաբար չեզոք էին և չնայած նա հեղափոխական չէր, գիտակցում էր, որ Ռուսաստանը բարեփոխման կարիք ունի: Դեպքերը զարգանալուն զուգընթաց, այնուամենայնիվ, Ժիվագոն հասկանում է, որ շատ քաղաքական ակտիվիստներ պարզապես կապկում են իրենց լսած գաղափարները՝ խելացի երևալու համար արտասանելով անգիր արած տողեր: Մինչդեռ որոշ մարդիկ էլ իշխանություն են փնտրում իրենց շահի համար` օգտվելով մարդկանց բարեփոխումներ ունենալու փափագից և խոստանալով նրանց ավելին, քան մտադիր են անել իրականում: Պաստեռնակը ցույց է տալիս այն, ինչ նա սխալ է համարում հեղափոխության մեջ, որ ի սկզբանե հեղափոխական առաջնորդներն ունեին լավագույն գաղափարներ, բայց մարդկային թուլությունների պատճառով այս գաղափարները ձևափոխվում կամ նույնիսկ մոռացվում են, քանի որ հեղափոխությունը փոխակերպվում է լայնածավալ քաղաքացիական պատերազմի: Պաստեռնակն իր տեսակետն ընթերցողին հաղորդելու համար ընտրում է ոչ միայն ակնհայտ ոճրագործներ ներկայացնելը վեպի առանձին հատվածներում, այլև ողջ վեպի ընթացքում ցույց է տալիս, որ նրանց վատ վարքուբարքի հետևանքները նսեմանում են կոռումպացված հեղափոխության հարուցած աղետի համեմատությամբ: Թե՛ Կոմարովսկին և թե՛ Ստրելնիկովը երկուսն էլ կարծում են, որ վնաս են պատճառում վեպի մյուս կերպարներին, սակայն Պաստեռնակը պարզորոշ ցույց է տալիս, որ նրանց պատճառած վնասը ժամանակավոր է և համեմատաբար փոքր: Մինչդեռ հեղափոխության խորտակած մոլորված գնացքի հարուցած ողջ տառապանքն ու վիշտը մշտատև է, հաճախ ճակատագրական և հաստատ ավելի կործանարար ռուս հասարակության համար: