Երբ Կոէններ եղբայրները ֆիլմ են նկարահանում, արդեն իսկ պարզ է, որ մեզ սպասվում է որակ, հետաքրքիր ընթացքով ֆիլմ և, ամենակարևորը, կախված ժանրից, շաաաատ նուրբ, բայց միևնույն ժամանակ սարկաստիկ հումոր։ Ավե Կեսարը իրանց այն ֆիլմերի շարքից էր, երբ եղբայրները ցանկացել են ստեղծել մաքսիմալ գեցեցիկ դրվագներ, տեսարաններ կաին ուղղակի ապշեցուցիչ զգացողություններ էին հաղորդում։ Հիասքան Սքարլեթ Յոհանսոնի առաջի դրվագի մասին պետք է առանջին նշել, լրիվ հեքիաթ էր, մեկ-մեկ անգամ թվում էր, որ ինչ-որ գեղեցիկ շոուի եմ գնացել, այլ ոչ թե ֆիլմ եմ դիտում։