Կուրոպատկինոյում աշխատելու ամռանը ցորեն գողացավ Սավադը, պիտի բանտ տանեին, կոլխոզի նախագահ Ներսեսն ասաց՝ մեր Հարութի տղան է, ընկերական դատով պրծնենք։ Լսեցին։ Դատը երկար տեւեց, բոլորը իրենց պարտքն էին համարում կանգնել՝ մեկ առ մեկ, գովել Սավադի հորը՝ Հարութին, առանց Սավադի մասին մի խոսք ասելու, չէին անցնում Հարութից։ Իսկ Հարութը մի անկյունում կուչ եկած-փոքրացած էդ գովեստներից, չիբուխը ծխում էր։ Ինչ էլ խոսեին՝ ինքը մտածում էր, թե քննադատելու ամենախիստ ձեւը գովելն է։ Վերջում նախագահ Ներսեսն ասաց. «Հարութ ապեր, հիմա խոսքը քոնն է, ժողովուրդը քեզ է բաշխում տղայիդ»։ Հարութը վեր կացավ ծանր, դես ու դեն նայեց ակնածանքով, թե ա ժողովուրդ, երեսս ոտքիդ տակ, շնորհակալ եմ, բայց մեր էս աննամուսին երկու խոսք ունեմ ասելու. արա, Սավադ, ա շան որդի, որ ինձ նման մարդուց դու ես ծնվել, քեզնից շան թուլեք են ծնվելու։ Սրանով էլ վերջացրեց խոսքը, նստեց։ Դատը պրծավ։