Բանու մորաքույրը մեջքն ուղղել էր, դեմքը խիստ արտահայտություն էր ստացել: Վճռական էր երևում: Նպատակ չուներ Աղուլու Բեյին ցույց տալու իր թուլությունը: Մինչ փորձում էր իրեն հավաքել, սենյակից սկսեց հոտածի, աղբի ու դիակի հոտ գալ: Կամ հիմա արագ վերադառնում էր նախկին կերպարանքին, կամ անցյալ կյանքի նեխումը ներկա ժամանակ էր թափանցում: Անցյալի և ապագայի միջև սովորաբար փակ դռների կողպեքներն ուզում էին բացվել: Դռները փակ պահելու և հաստատված կարգը պահպանելու համար Բանու մորաքույրը դարակից հանեց մարգարտե զարդատուփի մեջ պահվող Ղուրանը: Մի պատահական էջ բացելով կարդաց. «Երդվում ենք, որ մենք մարդուն ստեղծեցինք: Գիտենք, թե չարությունը նրան ինչպիսի մեղքերի մեջ կարող է գցել: Մենք ենք նրա համար ամենամտերիմը»: