Աշխարհի պատմությունը պսպղում է մարդկանց բազմությունը ցրող ցանկացած ոստիկանի համազգեստի պղնձյա կոճակներից որևէ մեկի վրա: Եվ այն պահին, երբ բոլորի հետաքրքրության կենտրոնը կդառնա այդ կոճակը (երկրորդը՝ վզից ներքև), նրա մեջ ամփոփվող և նրա ինքնությունը հաստատող կապերը կփոխակերպվեն մի ձգտման, որը գալիս է տարածության սարսափից, որի առջև անիմաստ է նույնիսկ երեսնիվայր ընկնելը: Կոճակից ծնունդ առնող փոթորիկը, որը սպառնում է կլանել բոլոր նրանց, ովքեր համարձակվում են նայել կոճակին և միայն հայելիով չեն սահմանափակվում , հայելիների մահացու խաղի խորտակիչ հետևանքն է, որը ձգվում է հետևանքից մինչև պատճառը: Երբ վեպերի վատ ընթերցողները շեշտում են վավերականության անհրաժեշտությունը, անհուսորեն նմանվում են այն ապուշին, որը «Կլոդ Բեռնար» նավով ճամփորդության քսաներորդ օրը մատը տնկելով նավախելի կողմը հարցնում է. "C'est-par-là qu'on-va-en-avant?"! (Մենք այստեղի՞ց ենք առաջ շարժվում: ֆր.)