Աղասին	մտածման	մեջ	ընկած, աչք	ու	ունք	կիտած` չադիրը	մտավ	թե	չէ, տղերքանցը	իշարաթ արեց, որ	ձիանը	հավաքեն, յարաղ-ասպաբ	հազիր	անեն, որ	էն	գիշեր	դուս	պետք	է	գնան: Չէ՛ր ուզում, որ	մարդ	իմանա, վախում	էր, թե	իրան	բռնեն, չթողան: էն	իրիկունը	բոլոր	սարըցոնցը գլխին	հավաքեց, նրանց	խոսքով	արեց, որ	կասկած	չտանին, հազար	բերնով	իր շնորհակալությունը	էնպես	էր	ուզում	ցույց	տա, որ	նրանք	ո՛չ	նրա	միտքը	իմանան	ու, թե փախած	ըլի, չասեն, թե	ի՞նչ	վատ	մարդ	էր	նա, որ	մեկ	դարտակ	շնորհակալություն	էլ	նրանց չասեց: էնքան	աղ	ու	հացըները	կերավ, բոլոր	ոտի	տակ	տվեց	ու	վեր	կացավ, փախավ: Շատ	էին նրան	աղաչել	ու	լալով	ասել, թե	նա	նրանց	միջումը	մնա, իրանք	իրանց	կերթան, կնյազին կխնդրեն, որ	իրանց	ուզբաշին, իրանց	կառավարիչը	նա	ըլի, ու	ասում	էին.