Ե­րե­ւա­նի բնակ­չու­թիւ­նը լրջօ­րէն է ըն­դու­նել 1957թ­.ին ­Սի­րիա­յի եւ ­Թուր­քիա­յի մի­ջեւ ռազ­մա­կան գոր­ծո­ղու­թիւն­նե­րի ան­մի­ջա­կան բռնկման հետ կա­պո­ւած Խ­րուշ­չո­վի յայ­տա­րա­րու­թիւն­նե­րը: ­Խորհր­դա­յին ­Միու­թիւնն ա­ջակ­ցում էր ­Սի­րիա­յին, իսկ Ա.Մ.Ն.ն՝ ­Թուր­քիա­յին: ­Շատ հա­յեր զգա­ցին, որ այս եր­կու պե­տու­թիւն­նե­րի մի­ջեւ ռազ­մա­կան գոր­ծո­ղու­թիւն­նե­րի սկսու­մը գեր-տէ­րու­թիւն­նե­րին կը ներ­քա­շի հա­կա­մար­տու­թեան մէջ: Շա­տե­րը գաղտ­նի ող­ջու­նում էին նման պա­տե­րազ­մի հե­ռան­կար­նե­րը, քա­նի որ կար­ծում էին, որ կո­մու­նիս­տա­կան լծից ի­րենց ա­զա­տագր­ման յոյ­սը ­Սո­վե­տա­կան ­Միու­թեան ու Ա.Մ.Ն.ի մի­ջեւ խո­շոր պա­տե­րազ­մի մէջ է: Այս կար­ծի­քը կի­սում էր ­Խորհր­դա­յին ­Հա­յաս­տա­նում ապ­րող­նե­րի մե­ծա­մաս­նու­թիւ­նը: ­Հա­կա­թուր­քա­կան տրա­մադ­րու­թիւն­ներ չեն ե­ղել, չնա­յած այն փաս­տին, որ պատ­մա­կա­նօ­րէն հա­յե­րը շատ պատ­ճառ­ներ ու­նեն թուր­քե­րին չսի­րե­լու հա­մար: