Արշակը, սուգի	նշան	սև	լաթը	թևին	կապած, մոլոր	հայացքով	նայում	էր	աջ	ու	ձախ: Զգում	էր	մարմնական	թուլություն	ու քաղց, որովհետև	գիշերը	լավ	չէր	քնել	և	առավոտից	էլ	բան	չէր	կերել: Ձանձրալի	էին	նրա	համար	պատարագչի	չոր	ու	զիլ ձայնը, ծանր	հանդիսավոր	շեշտերն	ամեն	բառի	վրա, այդ	միապաղաղ «ալելույաները» և «խաղաղություն ամենեցունները», տիրացուների	աններդաշնակ	ձայները, խուռն	ամբոխի	շշնջյունները, բուրվառից	բարձրացող	ծուխը, քշոցների	ձնձղոցը, բազմաթիվ	մոմերի	լույսն	ու	մուխը: Հոր	մահն	այժմ	նրան	ուրախացնում	էր, չէ՞	որ	նա	ազատվեց, վերջապես, մանրակրկիտ	ժլատ	և	խստասիրտ	վերահսկողից: