Շփվում ենք միմյանց հետ, բայց բոլորը գրկել են հեռախոսները, որտեղ գուցե հենց այդ պահին գրկախառնության մասին տողեր են կարդում… Բառերն արտաբերվում են, կեղծ են, մտածածը չի հնչում, միմիկա չկա, մենք ծանոթ ենք իրար, միաժամանակ ծանոթ չենք. ժպտում են նկարների կաղապարները: Մենք լուռ ենք՝ ոչինչ չարտահայտող բութ դեմքերով, մինչ համացանցում մեր սմայլիկները խենթանում են ուրախ ծիծաղից, պարում են, ջերմ են, սիրառատ են: Տեսեք, թե ինչ ուրախ է երեկոն, մենք գամված աթոռին՝ ժպտում են մեր սելֆիները, պարում են սմայլիկները, մենք մեխված աթոռին՝ ճանապարհում ենք իրականության իրական վայրկյանները: