Ռուբեն Հովսեփյանը որպես արձակագիր հաստատում է իր տեղը ժամանակակից գեղարվեստական զարգացման մեջ: Նա հասունացել է, առնացել. նրա խոսքը` տեղ-տեղ միայն վրիպված, ընդհանուր առմամբ ձեռք է բերել ուժեղ պատկերավորություն և անսովոր պարբերույթ, որ հատկանշվում է բնութագրելու խոր ծալքերով և մտքի հուզական բեռնվածությամբ։ «Մեր թաղի մարդիկ» շարքը լրացնում է «Որդան կարմիրի» հուշագրական բացթողումները։ Սրանք անցյալի ու ներկայի այն մարդիկ են, որ կարող էին Լևոն պապի հետ որոնել որդան կարմիրը։ Ազնիվ ու գիտակ մարդիկ, զորեղ ու առողջ մարդիկ, և այդ բոլորի մեջ այն մանուկը, որ տեսել է երկար, հրաշալի օրվա անվերջանալի երջանկությունը։