Քայքայիչ գործունեության վերջին, գահավիժող փուլի կարևորագույն խնդիրն է համոզել տղամարդկանց և կանանց, որ իրենց էությունն իսկ կախված է ապրանքների, ծառայությունների ու ապրումների սպառման պրոգրեսիվ աճից, որոնք, ինչ խոսք, ենթակա են վաճառքի։ Իրականում այս երևույթն ակնհայտ է Արևմուտքի գովազդային աշխարհում։ Նշված երևույթի մասշտաբայնության ու ծավալի մասին կարելի է դատել այն տեմպերից, որոնցով գովազդի այս ձևերն սկսել են ի հայտ գալ պակաս «զարգացած» երկրներում։ Հնդկաստանում, օրինակ, անգլերենով հրապարակվող թերթերում և հանդեսներում, որոնք ևս բնակչության առավել «զարգացած» շերտերին են նշանառության տակ առնում, լվացքի մեքենա գովազդելու դեպքում պարզապես ներկայացվում է լվացքի մեքենան, առանց որևէ ավելորդաբանության, և նշվում են վերջինիս որակական առանձնահատկությունները։ Այս դեպքում մեքենայի ամրության մասին խոսելը համարձակության առավելագույն դրսևորում կհամարվի։ Այստեղ չես տեսնի տնտեսուհու լուսապայծառ դեմքը կամ ուրվագիծը, որի համար լվացքի մեքենան ևս «ապրում-փորձառություն» է, կամ տնային տնտեսուհու կերպարը, որը իսկական կին է մարմնավորում, կին, որը շարժվում է նորույթների քամուն համընթաց, կին, որն ազատակամ է կամ էմանսիպացված, քանի որ ունի լվացքի մեքենա։