Իսկակական հեղափոխականը չպետք է կորցնի զգոնությունը հեղափոխության հաղթանակից հետո, որովհետեւ հեղափոխության հաղթանակը պետք է պսակվի ժողովրդի ինքնիշխանությամբ, երբ ժողովուրդն ազատ է իշխանություն ձեւավորել եւ ազատվել իր ձեւավորած իշխանությունից, երբ ժողովուրդը, քաղաքացին ազատ է արտահայտել իր մտածածը, ազատ է աշխատելու, ստեղծելու, ինքնադրսեւորվելու իր մղումների մեջ։ Սա է ժողովրդի ինքնիշխանությունը։ Եվ երբ ինքնիշխան է ժողովուրդը, իսկական հեղափոխականը պիտի պատրաստ լինի նոր հեղափոխությունների․ չլինի՞ թե ժողովրդի ինքնիշխանությանը, ազատությանը որեւէ բան է սպառնում։ Եթե այդպես է, հեղափոխականը պետք է վերածնվի արդ, հայտնվի որպես Նոյյան ժամանակների ջրհեղեղ, ու տապալի կարգեր, մաքրի, լվանա իշխանական կաբինետներ, ու նույնքան հանկարծահաս չքվի՝ ամառային տեղատարափի պես։ Եվ նույնքան հանկարծահաս էլ հայտնվի, երբ ժողովուրդը տոչորվում է արդարության ծարավից։