Զոլոտովի անսովոր վարքը ակներեւ է դարձնում Հայ հեղափոխության՝ իբրեւ «գունավորների» մեջ վատթարագույնի հանդեպ մոսկովյան երկյուղը: Հետզհետե երեւակվում են վարչապետ Փաշինյանի հանդեպ դրսեւորած մոտեցման հիմնական պատճառները: Նախ եւ առաջ նրա հեղափոխությունը արտոնված չէր եւ, վերը բերված պատճառներով, դիտվում է իբրեւ Կովկասում եւ Միջին Արեւելքում ռուսական շահերին վտանգ սպառնացող: Այնուհետեւ, այն հաստատում է ռուսական իրականության մեջ սերնդափոխության հետ կապված վտանգների փորձագիտական ամենահոռի կանխատեսումները եւ, բացի այդ, պարունակում է օրինակելի նախադեպ ներքին ինչ-ինչ անառողջ կամ պարզապես այլախոհ ուժերի համար: Եւ վերջապես, «թավշյա, խաղաղ, ոչ բռնին» երանգավորված է հստակ էթնիկ, այն է՝ հայկական գույներով, ինչը արթնացնում է 1920 թ. Սեվրի սպառնալից պայմանագրի եւ ավելի մոտ շրջանի՝ 1988-ի սովետակործան հեղափոխության հուշեր: