Կարելի	է, թե	պատմությունը, որ	հայի	համար	քոռացել, մեծ-մեծ	ազգերի	ա	ղուլուղ	անում, էլի մոռանա, բայց	աղգասեր	հայն	ի՞նչպես	չպաշտի	Էն	արծափեցի	Մանուկ	աղայի	գերօրինակ քաջությունը	ու	հըսկայությունը, որ	դեռ	Բայազիդ	չառած՝ առյուծի	պես, քառասուն	քաջ	հայազգի քամակին, Մասսա	սարին	նայելով, իր	ազգի	մեծությունը	միտքը	բերելով՝ թև	էր	առել, սար	ու	ձոր ոտնատակ	տալիս, փաշին	ու	բոլոր	Բայազդու	գավառը	պահում, քրդերին	քարեքար	տալիս, հալածում: Տասը	տարուց	ավելի	Էսպես	իր	աշխարքին	տիրություն	էր	անում. վաթսուն	մարդով շատ	անգամ	երկու-իրեք	հարիր	քրդի	մեջ	մտել, ջախըբուրդ	արել, դուրս	էր	Էկել, ու	ինչ	ժամանակ Պարսից	կռիվը	բաց	էլավ, արծվի	պես	ընկել	էր	Մասսա	էս	կողմը	ու	Հասան	խանի	ղոնշունը	շատ տեղ	կոտորել, ջնջել	էր: էնպես	որ, խանը	անճարացած՝ գրեց	փաշին, որ	յա	Մանուկին	կորցնի, յա թե	չէ	հազրվի, որ	վրեն	կռիվ	կգնա: Հսկա, բայց	տարաբախտ	Մանուկ	աղեն	էն	օրը, որ	էս խաբարն	ընկնում	ա	քաղաքը, գալիս	ա, որ	բարութ	առնի: Փաշեն, որ	նրան	աչքի	լսի	պես	էր սիրում, կանչում, աղի	արտասընքով	խնդրում	ա, որ	անպատճառ	գլուխն	առնի, քաշվի, բայց քաջասիրտն	Մանուկ	իր	տղամարդությանն	ապավինելով` ասածն	անկաջըվեր	անում	ու	գալիս, մեկ	դուքանի	առաջի	զրից	տալիս, որ	տասը	ղզլբաշ	հանկարծ	վրա	չեն	թափվում, վեցին	էլ սպանում	ա	ու	հետո	ա	հոգին	տալիս	ու	խաչվում: Էսօր	էլ	ինչ	բայազդցի	նրա	անունը	տալիս	ա, ծուխը	քթիցը	դուս	ա	գալիս: Լիս	կտրի՛	գերեզմանդ	ու	հողդ, անպարտելի՛	հսկա: Ա՜խ, ե՞րբ	կըլի, որ	քո	հոգին	գա, մեր	ազգի	վրա	իջանի, որ	մենք	էլ	մեր	ազգին	քե՛զ	պես	տիրություն	անենք, քե՛զ պես	մեռնինք: