Ներքին թշնամին մեր մեջ է` օտարների դրածոների ու մամոնայից գերվածների տեսքով: Մեզ իրենց բարեկամը ներկայացնող տերություններն էլ հաճախ ներքին թշնամի են դառնում` սեպ խրելով մեր միասնականացման թիկունքին: Օրհասի պահին փակ են նրանց աչքերը և լեզուները` կապված, բայց հանկարծ չզգան, որ ժողովուրդը բռունցքվում է թշնամու դեմ… Դե, մեր թշնամին, փաստորեն, նրանցից շատերի բարեկամն է, և նույն Թուրքիան ու Ադրբեջանը մեր այդ տեսակ բարեկամների թողտվությամբ են հայի արյուն ու հայկական հողեր լափել: Հետաքրքիր է, Զախարովա կոչյալի երևակայությո՞ւնն է այդչափ սահմանափակ, թե՞ ապրիլյան փորձությունից հետո մենք էինք կատարյալ երևում, որ տիկինը այլ մեղադրանք չգտավ, քան Նժդեհի արձանը թիրախավորելը: Մանկամտության չափ պարզունակ «գելթոզի»: Լեռնահայաստանի արծիվն, ախր, նաև շատ ռուսների է փրկել ադրբեջանցի դարձած արնախում քոչվորներից: Չգիտե՞ր: Հենց կարմիր Ռուսաստանի բանտերում է տառապել Նժդեհը: Ո՞ւմ բերանով էր ճամարտակում այդ կինը: Երևի նրանց, ում որոշ մարմնամասեր առայսօր ցավում են, որ Լեռնահայաստանը հայկական մնաց…