Արեգակն	էկել, երկնքի	մեջտեղը	բռնել	էր. օրվան	փուշը	մի	քիչ	կոտրըվել, տաքացել	էր: Սար	ու	ձոր	արծաթի	պես	փլփլում, պլպլում	էին: էս	հադաղին	ով որ	Քանաքեռ	մտներ, հենց	կիմանար, թե	երկնքիցը	մեկ	ավետյաց	ձեն	ա	էկել, աշխարքս	արքայություն	ա	դառել, մարդի	աչքն	էլ	ցավ, կսկիծ	չի	պետք	է տեսնի, և	Քանաքռու	խարաբեքն	էլ	էին	թև	առել, ծափ	տալիս, թե	էլ	էնպես	չեն մնալ, թե	իրանց	մեջն	էլ	շունչ	կմըտնի	շեն	կընկնի, էնքան	տղամարդ, ջահել տղերք, էրեխեք	էին	տներիցը	դուս	էկել, քուչեքումն	ու	կտրներին	քեֆ	անում: Օտար	մարդը	հենց	կիմանար, թե	էս	գեղըցիք	աշխարքի	տերն	են. ո՛չ	դարդ ունեն, ո՛չ	ղասավաթ. Ամեն	մեկը	հազար	թումանի	տեր	են: Ռհաթ	խալխը՝ որը ձեռնաբռնուկ	էին	արել, պար	գալիս, որը	բոլորեշուրջ	նստել, քեֆ	էին	անում, որը	խաղ	էր	ասում, որը	դամ	քաշում: Էստեղ	զուռնեն	էր	փչում, Էնտեղ ճժալախտի	էին	խաղում, մյուս	տեղը	փահլևաններն	էին	կոխ	պրծնում, յա ղարաչիքը	ֆալ	բաց	անում: Մանր	տղերքն	էլ	յա	ձնաթոփի	էին	խաղում, յա աչքակապուկ, յա	սալդաթի	պես	կռվում: Դաբխփի (դհոլ), զուռնի	ձենն	ու հարայ	հրոցը	աշխարք	էին	վեր	կալել: