Ի սկզբանե անամպ չի եղել Էդիթ Ջովաննա Գասիոնի կյանքը: Նա ծնվել է փողոցում: Աղջնակը երևի այնքան էր շտապում լույս աշխարհ գալ, որ շրջիկ կրկեսի մարմնամար զուհի նրա մայրը չհասցրեց հիվանդանոց հասնել: Դստերը խնամելու համար ևս մայրը ժամանակ չուներ, ու երբ ամուսնուն էլ ռազմաճակատ տարան, Էդիթը հայտնվեց մորական ալկոհոլասեր տատիկ-պապիկի տանը: Մանկիկը վերջիններիս չէր հետաքրքրում և խնամքի ու գորովի փոխարեն` նրան գինի խմել էին սովորեցնում: Կարճատև արձակուրդ գալով, հայրն աղջկան վերցնում է գինեմոլներից և հանձնում կնոջը, ով հասարակաց տան տնօրեն էր: Բայց միայն այստեղ` «սիրո քրմուհիների» շրջապատում Էդիթը երջանիկ պահեր ապրեց. նրա հանդեպ հոգատար էին, լողացնում էին, մազերն էին հարդարում, գեղեցիկ զգեստներ հագցնում: