Մարոն իջավ աստիճաններով և մոտեցավ Արմենին։ Արմենը սիրում էր Մարոյին նայել, հատկապես երբ նա եվրոպական հագուստ էր կրում, ինչպես այդ օրը։ Ծոծրակին հանգույցի մեջ հավաքված մազերը բացում էին նրա նուրբ պարանոցը և գլխի կեցվածքին վեհության էին հաղորդում։ Արմենը երբեք այդքան գեղեցիկ կին չէր տեսել։ Նա զգայնական լիցքեր էր արձակում, սակայն նրա հայացքը անկեղծ էր ու բաց։ Այդ խառնուրդը կախարդում էր ծերուկին, որը չէր կարողանամ Մարոյին նայել առանց ներքին դողի։ Երբ Մարոն Արմենին մոտեցավ, նա հիացավ դեղին ցոլքերով նրա շագանակագույն աչքերով։ Մարոն համբուրեց Արմենին և հարցրեց, թե ինչպես է նրա կինը։ Արմենն էլ իր հերթին տեղեկացավ նրա մոր ու ամուսնու առողջության մասին։