Յուրաքանչյուրս ուղևորվում է իր հիվանդանոցը` գալարվելու սեփական պատյանում ` ճանկռոտելով թաղանթը մի օր դուրս է գալու, որ սև ներքնազգեստով լուսանկարվի ամսագրի առաջին էջում: Պատուհանագոգին անփութորեն նստած սեղմված շուրթերով զսպում է ծիծաղը: Զուգագուլպաները երիզում են ծալված ծնկները. բացակա աչքերի փոխարեն ավարտում են ապակու ստվերից տարբերվելու վերջին հմայքը: Դուրս է գալու, որ ձեռքը մտցնի արևից ճաքճքած հողի տակ` պոկելով հրաբխային լավայի մի կտոր, համոզվելու համար, որ կործանվել են հզոր քաղաքակրթություններ, ինչպես Պոմպեյն ու Հերկուլանը: Մոտենում է սեփական աշխարհի վերջը անկախ աղանդավորների գուշակություններից, որ անմշակ մտահայեցումների արգասիք են: Անձրևի նման տեղում են հաճախակի երկինք նայողների վրա ` որսի ժամանակ փոխարինելով Բարձրյալի օրհնությանը: Կրնկակոխ հետևում են անտառի ամենածեր հովազին, որ շիկակարմիր, սև խալերով մորթին գցեն կաղնու փայտից պատրաստված ճաշասեղանին` որպես տոնական սփռոց մոտալուտ ընթրիքի հյուրերի համար: Քո մաշկի նման ուժասպառված հետպնդումից, անընդհատ հարվածներից կորցրել է վերականգնվելու ամենակարևոր ունակությունը: Հին սպիները արդեն պատմություն են դարձել ու հիշեցնում են անցյալի վայրէջքները: Ես սպիտակ փաթաթանով պարուրեցի քեզ` երբ արյունահոսում էիր ոտքերիս առջև ընկած անզոր մարմնով: Բուժիչ սպեղանի էի դնում ամենախորը վերքերին ու սպասում քո վերածնվելուն, որովհետև նախկինում հարություններ եղել են, ինպես Ղազարոսը, ու այժմ հարություն կստանան նրանք , ովքեր պատրաստվում են կամրջից թռչել` առանց կանչի ձայնի: Զգացմունքային կինը ինքնասպան է լինում, մտածող կինը դանդաղ կործանվում է Կարսի մատույցներում հավերժական թախիծից: