Հրահանգին համապատասխան նա այրեց հեռագիրը։ Վաղը ինքը մեկ ուրիշ հեռագիր կստանար, որը գաղտնագրված չէր լինի և ուր տրամագծորեն հակառակը գրված կլիներ և որը պետք էր հաշվի չառնել, սակայն պետք էր հանձնել արխիվ։ Նույնիսկ ներքին գործերի նախարարը նախապատրաստում էր իր պաշտպանությունը։ Այս երկերեսանիությունը հանկարծ զզվանք առաջացրեց Ռըզայի հոգում և վերակենդանացրեց նրա կասկածները երկու տարի առաջ կայացրած վճռի՝ տեղահանությունների գործընթացում դերակատարություն ունենալու առաջարկությունն ընդունելու ճշմարտացիության վրա։ Նա ափսոսանքով էր հիշում այն ժամանակը, երբ ինքը պարզապես հարուստ մարդ էր առանց պաշտոնական դիրքի և կարող էր ազատորեն զբաղվել իր հողերով և իր ընտանիքով։ Հիմա նահանջելու համար արդեն ուշ էր, հարկավոր էր խաղը շարունակել և կրկնակի խաղ վարել։ Սի կողմից Բարձր դռան վստահությունը պահպանելու համար ինքը պետք է կատարեր նրա հրամանները և հազարավոր մարդկանց ուղարկեր դեպի անխուսափելի մահ, իսկ մյուս կողմից զիջեր միսիոներների ու արտասահմանյան հյուպատոսների ճնշումներին և իր հոգու կարեկցանքի զգացմանը, թույլատրելով եվրոպական և ամերիկյան որբանոցների գոյությունը և մթերք մատակարարելով հայ որբերին։