Նրանք ավարտեցին գործը՝ խոսելով առօրյա հոգսերի մասին։ Արփինեն խոսում էր սննդամթերքի գների, որոնք բարձրանում էին, և իրեն անհանգստացնող այտուցված ոտքերի մասին։ Լուսիկը խոսում էր փարիզյան վերջին նորաձևության մասին, որի նմուշները կարելի էր տեսնել գլխավոր փողոցի խանութներում, և բարձրաձայն ծիծաղելով, նա ասաց, որ այնտեղ կարելի է նաև տեսնել ֆրանսիական նավատորմիղի գեղեցիկ սպաներին։ Մարոյին թվում էր, որ ինքը վերադարձել էր 1908 թվականը։ Հին ընկերությունը վերադառնում էր, և նա զգաց, որ մորաքույրն ու քույրը իրեն ընդունում էին առանց վերապահումների։ Այս երկուսին մանրամասներ պետք չէին, որպեսզի պատկերացնեին, թե ինչպիսին էր եղել Մարոյի կյանքը վերջին տարիների ընթացքում, և նրանցից յուրաքանչյուրը գիտեր, որ ինքը նույն ձևով կպահեր իրեն։ Նրանց դիրքորոշումից հանգստանալով՝ Մարոն համաձայնեց Լուսիկին քաղաք ուղեկցել երկու օր հետո։