Ես միշտ սա եմ ա­սում. շատ եր­ջա­նիկ մարդ եմ հա­մա­րում, քա­նի որ գի­տեմ իմ մայ­րե­նին, գի­տեմ նաեւ եր­կու օ­տար լե­զու եւ այն երկ­րի լե­զուն, որ­տեղ ապ­րում եմ: Սա իմ հարս­տու­թիւնն է: Իմ շրջա­պա­տում բո­լոր հայ ըն­կեր­նե­րիս ե­րե­խա­նե­րը ներ­կա­յում հա­յե­րէն խօ­սում են: