Ֆիլմի ճակատագրով հետաքրքրվում է ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիստների միությունը: Մոսկվայում նյութերի դիտմանը ներկա են եղել Սերգեյ Գերասիմովը, ծագումով հայ` Լև Կուլիջանովը, նաև` մի շարք անվանի կինոգետներ ու լրագրողներ: Կայացած այս երկու ռեժիսորները ձեռք են մեկնել խոստումնալից երիտասարդ կոլեգային, առաջարկելով, որ նկարահանումները շարունակվեն Գորկու անվան կինոստուդիայում, և վերջում, ֆիլմը դառնա «Հայֆիլմ»-ի և Գորկու անվան ստուդիայի համատեղ արտադրանք: Սակայն Մանարյանի ուրախությունը երկար չի տևել: Երևանում նա այդպես էլ չի գտել իր ֆիլմի նեգատիվները: Լաբորատորիայի վարիչը առանց անուններ տալու նրան հաղորդել է, որ դրանք այրել են ինչ-որ մեկի հրամանով… Ցավալին և ամոթալին միայն այն չէ, որ այսպիսի արարքներ են թույլ տրվել, նման բաներ են կատարվել մեր կինոյում: Առավել անհարմար ես զգում, իմանալով, որ հայ ռեժիսորին իր հայրենակից գործընկերներից փրկելու համար աջակցել են Մոսկվայում: «Կոմսոմոլսկայա պրավդայում» դարձյալ ի պաշտպանություն Արման Մանարյանի այս անգամ հանդես է եկել ռուս մեծանուն կինոգետներից մեկը` Նեյա Զորկայան` գրելով «կինոնկարի հանիրավի փակման և «Հայֆիլմ»-ում տիրող վրդովեցուցիչ բարքերի մասին…»: Տարիներ անց ռեժիսորը Քալանթարին խոստովանել էր. «Ես այդ դեպքից հետո շատ անհարմար էի զգում այն պատճառով, որ մենք այդպես էինք միմյանց վերաբերվում: