Արվեստանոցի մուտքի մոտ կանգնած`զարմանքից քարացա ու կարկամեցի. ժամանակն ու տարածությունը, իրականն ու անիրականը վայրկենապես խառնվեցին իրար: Ես հստակ գիտեի, որ գտնվում եմ ծովափին` իմ երկրից հազարավոր կիլոմետրեր հեռու, բայց իմ առջև` ամբողջ պատով մեկ, հայկական լեռներն էին, իմ երկրի գույները, երկինքը, արևը: Եվ նա` Մայրը, որի տխուր, թափանցող, սիրող հայացքից կտրվել, շեղվել հնարավոր չէր: Իսկ ոտքերի տակ` քարեր, քարեր…