Եկեղեցու շուրջը պտտվելուց հետո Շիրակը ներս մտավ։ Նա պայմանավորվել էր, որ դուրս էր գալու Սուրբ Մինաս եկեղեցուց ուսուցչի հետ միասին՝ խառնվելով հավատացյալներին։ Նա կանգնած էր եկեղեցու հետնամասում գտնվող պատշգամբի մութ անկյունում, որը կիրակի օրերը զբաղեցնում էր երգչախումբը, և զննում էր ներկաներին։ Գլխաբաց տղամարդիկ, գլխաշորերով կանայք, երեխաների անդադար շարժվող գլուխներ։ Կորացած ուսեր, հուսալքված ուրվագծեր։ Նա հանկարծ գիտակցեց, թե որքան էր սիրում այդ մարդկանց՝ իր ժողովրդին։ Մինչ այդ ինքը կռվել էր գաղափարների համար, անկերպարան նպատակի համար։ Մարդիկ նրա համար ավելի քիչ նշանակություն ունեին, քան նպատակը։ Հանկարծ նա հիշեց, արհեստանոցում աշխատող հորը, որն օրեցօր, տարեցտարի կրկնում էր նույն շարժումները։