Մյունհխհաուզենը դուրս եկավ զբոսնելու:Զբոսնելուց նա գտավ մի հսկա սարք, որի մեջ մի դուռ կար:Նա մտավ դռնով, բայց այն տեղ ոչինչ չտեսավ բացի մեկ աթոռից: Մյունհխհաուզենը նստեց աթոռի վրա և նրա դիմացը հայտնվեց կառավարման վահանակ, որի վրան շատ կոճակներ կային, որոնցից Մյունհխհաուզենը ոչինչ չէր հասկանում:Նա սեղմեց ամենամեծ կոճակը, ոչինչ չկատարվեց:Երբ նա դուրս եկավ այդ սարքից և գնաց տուն, ապա տեսավ, որ իր տան տեղում շենք է կանգնած: Մյունխհաուզենը կարծեց թե նա ուրիշ երկրում է այդ ստուգելու համար մի մարդու բարևեց, իսկ պատասխանը հայերեն ստացավ: Նա հակացավ, որ այն սարքը ժամանանակի մեքենա էր:Նա վերադարձավ ժամանակի մեքենան և կրկին սեղմենց մեծ կոճակը և այս անգամ նա հայտնվեց 1396 թվականում: Այնտեղ զբոսնելուց նրա գրպանից գրիչ ընկավ այդ չնկատելով նա վերադարձավ ժամանակի մեքենան, բայց այս անգամ որոշեց սեղմել ամենափոքրը և վերադարձավ իր ժամանակ:Երբ Մյունհխհաուզենը մտավ իր տուն նա տեսավ որ ամենուր գրիչներ են: Նա, իհարկե, զարմացավ, բայց ավելի զարմացավ երբ իմացավ, որ գրիչն աստված է:Նա չուզեց ապրել այնպիսի աշխարհում, որտեղ աստվածը գրիչ է և արագ նստեց ժամանակի մեքենան, գնաց ժամանակով հետ, վերցրեց վայր ընկած գրիչը և հետ վերադարձավ իր ժամանակ, որտեղ արդեն ամեն ինչ լավ է: