Թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր Լյուդվիգ Հարությունյան է մի փոքր փակագծեր բացում. «Մենք միշտ էքսպերիմենտալ մոտեցում ենք ցուցաբերում, «Հարսանիք թիկունքումի» կողքին կարող ենք անել Գաբրիել Գարսիա Մարկես «Երկնագույն շան աչքերը» կամ Ջորջ Օրուել «Անասնաֆերման»: Շատ կարևոր է, թե ի՞նչ միտք է գալիս թատրոն: Մենք սկզբունք ունենք, որ կարծարտիպեր չպետք է լինեն թատրոնում: «Անասանֆերման» արել է ընդամենը երրորդ կուրսի ուսանող, եթե մարդը միտք ունի, պիտի էդ միտքը իրականանա թատրոնում, չպետք է ասենք, սպասի երկու տարի հետո, եթե նույնիսկ ինքը այլ թատրոնից է ու լավ միտք կա, ապա թատրոնի դռները ստեղծագործական մտքի առջև պետք է բաց լինեն: Ես սկզբունքորեն տարբեր ռեժիսորներ եմ հրավիրում, պետք չէ լինել միանձնյա, մեկ գեղագիտությամբ: Վերջին տարիների փորձը ապացուցում է, որ ես ճիշտ եմ էդ հարցում: Թատրոնում և՛ պիտի լինի «Լիր Արքա» և՛ պիտի լինի «Հարսանիք թիկունքում» և՛ պիտի լինի «Բայ բայ Լեդի», որն ասեմ, որ ֆրանսիական, թեթև, ինչո՞ւ չէ համարձակ ներկայացում է: Ո՞վ է ասել, որ մեր թատրոնում չպետք է լինեն այսպիսի ներկայացումներ: Ցանկացած ներկայացում ունի իր մեսիջը, այս ներկայացումը ևս՝ գունեղ, բաց և համարձակ լինելուց բացի ունի դաստիրակչական շատ կարևոր կողմ»: