60-ական թվականները հագեցած տարիներ էին Երևանում: 60-ականների սերունդը լոկ մի պատուհան էր բացում՝ պատուհան դեպի գալիք հազարամյակը: Եվ մեր առջև հառնում են երիտասարդ դեմքեր՝ Արտոն և Մինասը, Մարտինը և Էդուարդը, Սեյրանը և Երվանդը, Արայիկը և Գայանեն… իր կտավներից հառնում են, դեմքերը ժամանակակիցների և մարմնամարզիկների, որոնք պարում են մերկանդամ զմայլանքի և սքանչացման հայելիների առաջ, բարեկամության և պատրանքի հայելիների առաջ: Եվ այս ամենը ինչ-որ երևակայական թատրոնում, ինչ-որ կրկեսի ասպարեզում, ինչ-որ կուլիսների ետևում, դերասանական սրճարանի հասարակ սեղանի շուրջը…