-Խոսքը դրա մասին չէ. եթե դու կինոգետ ես ու որոշել ես գումար վաստակել միայն քո մասնագիտությամբ զբաղվելով՝ ուղղակի անհնար է։ Եթե շուկան մեծ է, ինչպես խոշոր պետություններում, դա դեռ հնարավոր է. այնտեղ կա մրցակցություն, տարեկան մի քանի տասնյակ ֆիլմ է ցուցադրվում, և այնտեղի հանրությունն ուզում է կողմնորոշվել՝ որ ֆիլմը նայի։ Մեծ շուկայում ֆիլտրի կարիք կա, մեզ մոտ վաղուց այդ ֆիլտրի կարիքը չկա։ Ես՝ որպես կինոգետ, ասում եմ. ցանկացած ֆիլմ, որը նկարահանվել է մեր երկրում, պարտադիր դիտվում է, ու դրանով հանրության գնահատականն ավարտվում է։ Լավն է, թե վատն է ֆիլմը, դա արդեն P.S. է, երբ այն իջնի էկրանից։ Իսկ ո՞րն է կինոքննադատի դերը. նա պետք է կարողանա ազդել շուկայի վրա, իր արձագանքով պետք է որոշվի՝ տվյալ ֆիլմն ինչքան ժամանակ է մնալու էկրանին, տվյալ ռեժիսորի կամ պրոդյուսերի կողմից հաջորդ ֆիլմի նկարահանման հավանակությունն ինչքա՞ն է։ Այսօր մեր երկրում այդ խնդիրը չկա։ Լավագույն դեպքում կարող ենք ասել՝ այսինչի ֆիլմը լավն էր, մյուսինը վատն էր ։… Ի՞նչ գրես այդ ֆիլմի մասին, ի՞նչ է փոխվելու դրանից։