Երջանիկ	մարդուց	այժմ	մնացել	էր	կես	կմախք, մարմնի	ձախ	կողմը	գոսացած, դեմքը	կորցրած	մարդկային արտահայտությունը, երեսն	ուռած	և	աչքերը	պլշած: Սակայն	այդ	կես	կմախքն	իր	երջանիկ	անցյալից	անխախտ պահպանել	էր	երկու	բան — առողջ	ստամոքս	և	մշտապես	տրտնջող	լեզու: Կար	տանն	ուտելու	բան, թե	չկար, քաղցած	էին երեխաները, թե	կուշտ, միևնույն	էր	անդամալույծի	համար: Նա	պիտի	ունենար	իր	նախաճաշը, ճաշն	ու	ընթրիքը: Ուրախ էր	ընտանիքը, թե	տխուր, տան	մեջ	առաջին	տեղն	էր	բռնում	օրից-օր	մանկացող	հիվանդի	քիմքը: