Մի տարի էլ այնպիսի մի երաշտ է սկսվում, որ հարեւան թագավորություններում ոչ մի ծառի վրա, ոչ մի բոստանում ու այգում մի հատիկ միրգ անգամ չի մնում։ Ուրիշ աշխարհներից եկած չարքաճպուռները վրա էին գալիս ու մի վայրկյան հետո ոչինչ չէր մնում։ Սիմոնը մի փայտե մարդ է սարքում իր ձեռքով՝ տորքանգեղյան մի հսկա, բեղ-միրուքը տեղը, ոտուձեռը տեղը, աշխարհի ամենաթանկարժեք զգեստները հագցնում, որ Սաթենիկն էր հյուսում, կանգնեցնում շենի ամենաբարձր ծառի վրա, անունն էլ այդ մարդու դնում է Բալի։ Փաստորեն դա խրտվիլակ էր։ Ձեռքերն էլ այնպես էր պատրաստել խրտվիլակի, որ հենց մի փոքր հով, ասենք՝ թռչնի թեւերի քամին դիպչում էր թե չէ, սկսում էր ծափ զարկել։ Ու այդպես բերքը մնում էր ծառերի վրա անվնաս։ Ոչ միայն այս մասին էլ են լսում հարեւան թագավորները, այլեւ իմանում եմ, որ խրտվիլակի անունը Բալի է դրել։ Բալին էլ հարեւան թագավորներից մեկի անունն է լինում, նրան, ով խոսքի տակին-գլխին սիրում էր ծափ զարկել՝ էս բանը բերեք, էս բանը տարեք... Սա եւս առիթ է դառնում, որ նախանձ հարեւանների համբերությունը հասնի սահմանին։ Կազմակերպում են իրենց նազիր-վեզիրների միջոցով, որ խրտվիլակը ջարդեն, չի ստացվում, գողերը միայն կարողանում են նրա թանկարժեք զգեստները հանել-տանել։ Բայց մեկ է, հաջորդ օրը խրտվիլակն ավելի լավ էր լինում հագնված։ Քանի-քանի անգամ էր Սիմոնը տեսել խրտվիլակի շորերը այս կամ այն վեզիրի հագին... Միայն ժպտացել է ու վեզիրի ուսը թմփթմփացրել. «Սազում է»։ Մեկ, երկու, մեկ, երկու, մեկ... Քինոտ թագավորները չեն դիմացել։ Եվ ահա մի օր էլ, խոսքները մեկ արած, որոշում են վերացնել մեջտեղից Սիմոնի բնակավայրը՝ Սպիտակաշենը, որը հին է այնքան, որքան ձյունի եւ կռունկների սպիտակությունը։ «Բա թագավորներին սազակա՞ն է,- ասում էին նրանք,- որ Սիմոն թագավորը մեր պատիվը գցում է ոչխար պահելով, ամեն գործ կատարելով... Էլ ի՞նչ թագավոր»։ Ոնց անեն իրենց սեւ գործը, ոնց չանեն, շատ են մտածում, թե քիչ, չարի համար չար գործ անելուց էլ հեշտ բա՞ն, ելքը գտնում են։ Իմանալով, որ Սիմոնը ամեն օր ինքն է իր ոչխարների հոտը արոտի տանում եւ կեսօրին միշտ նստում է Եխծուն տակի աղբյուրի մոտ ու նրա ջրով երեսը լվանում ու ծարավը կոտրում, տանում են մի վիշապ օձ ջրի ակունքում նստեցնում ու պատվիրում. «Հենց որ Սիմոնը խոնարհվի ջուր խմելու, աղբյուրի ակում թույն ես կաթեցնում»։