...Հիմա կնոջ ծնունդն էր, Հայփոստում առաջին պատահած ծրարը գնեց, գումարը դրեց մեջը, որ նվիրի կնոջը, ու տուն գնաց: Ճանապարհին մի շիշ գինի գնեց. դե, ծնունդ է, գուցե մի բաժակ գինին փոխի ամեն ինչ։ Տուն հասավ, տան դուռը կիսաբաց էր, ներս մտավ, կինն իրար էր անցել, հաճելիորեն զարմացած առաջ գնաց՝ հյուրասենյակում սեղան էր բացված երեք հոգու համար: Ինքն ուրախացավ, համբուրեց կնոջը, տվեց գումարը: Սուսոն շոշափեց ծրարի պարունակությունն ու հաջորդ օրը խանութներում շրջելու երջանիկ զգացողությամբ փարվեց ամուսնուն: Սուրենը մեխվել էր տեղում՝ տան մթնոլորտը ջերմ էր ու ինքը կամաց-կամաց լցվում էր երջանկությամբ: Սկսեց օգնել կնոջը, մի պահ հաշտվեց ճակատագրի հետ, մի պահ ձեռքը մեկնեց դեպի ճակատագիրը` ի նշան հաշտության, բայց ձեռքը բռնող չեղավ, փոխարենը թակեցին դուռը, իսկ դռների մեջ... Սոնան էր՝ իրենց նոր հարևանուհին, որին կինը հրավիրել էր իր ծնունդին... ու Սուրենը մի բաժակ գինի խմելուց հետո հարևանուհիներին մենակ թողեց ու փախավ... գնաց... գնաց... Արթնացավ աշխատավայրի բազմոցին, ու առաջին անգամ աշխարհին, կնոջը, կնոջ քեռուն, քույրերին, Սոնային մեղադրելու փոխարեն մեղադրեց ինքն իրեն։ Աշխատանքի ավարտին առաջին անգամ, ամուսնական կյանքում առաջին անգամ ուզեց տուն գնալ։ Գուցե կինը մի բաժակ թեյի հրավիրի նոր հարևանուհուն։