Հետհեղափոխական շրջանի բացասական երեւույթներից ամենատագնապահարույցը, ըստ իս, այսպես կոչված անցումային արդարադատության համակարգի մասին վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հրապարակ նետած գաղափարի հնարավոր իրականացման հեռանկարներն են: Վարչապետի տարիքից ավելի զբաղվում եմ քաղաքական լրագրությամբ, սակայն, ինչ մեղքս թաքցնեմ, մինչեւ Նիկոլ Փաշինյանի օգոստոսի 17-ի հանրահավաքային ելույթը երբեւէ ո՛չ լսել, ո՛չ կարդացել էի անցումային արդարադատության մասին: Ես անկեղծորեն վախենում եմ այդ անցումային արդարադատություն կոչվածից: Դրանից գրեթե ոչինչ չեմ հասկանում, սակայն մտավախություն ունեմ, որ հանկարծ այդ անվան տակ արդարադատություն իրականացնելու լիազորությամբ օժտված հակասահմանադրական մարմիններ չստեղծվե՞ն: Ժամանակին ռուս բոլշեւիկները հեղափոխական տրիբունալներով եւ հեղափոխական անհրաժեշտության կարգախոսներով թվացյալ արդարադատություն էին իրականացնում հսկայական Ռուսաստանում: Նաեւՙ հայ բոլշեւիկները Հայաստանում: Միլիոնավոր մարդկանց բռնում եւ առանց մեղքի գնդակահարում էինՙ իբրեւ թե հանուն հեղափոխության պաշտպանության: Արյան այդ վակխանալիան հատուկ է եղել բոլոր նախորդ հեղափոխություններին: Ֆրանսիական բուրժուական մեծ հեղափոխության ժամանակ հրապարակներում Գիլյոտինով անվերջ գլխատում էին ազնվական դասի ներկայացուցիչներին: Ի դեպ, իր ստեղծած չարագուշակ գործիքի դանակի տակ կյանքն ավարտեց նաեւ քաղաքացի Գիլյոտինը, ինչպես նաեւ ֆրանսիական հեղափոխության բազմաթիվ այլ երեւելի գործիչներ: Դրանից հետո էր, որ համաշխարհային քաղաքական գրականության մեջ շրջանառության մեջ մտավ «բոլոր հեղափոխությունները խժռում են իրենց զավակներին» թեւավոր խոսքը: