Էս	մտատանջության	միջումն	էր, որ	աչքը	հանկարծ	որ	չի՛	բարձրացրեց, Անու	բոլոր	դուզը	կրակ էր	դառել: Նա	իմացել	էր, որ	Ղարսա	էլիգը	Հասան	խանը	քոչացրել, ուզում	էր, որ	բերի, Երևան ածի: Լավ	իմանում	էր, որ	սրանց	վրա	թե	ղոնշուն	էլ	ըլին, էնպես	մարդիկ	չեն	ըլիլ, որ	իրան	դեմ կենան: Հասան	խանին	որ	կոտրեց, ի՞նչը	նրան	կդիմանար: Նրա	համար	կռվիլը	խաղալիք	էր դառել. մինչև	առավոտն	սպասիլ	չէ՛ր	ուզում, կասկածում	էր, թե	նրանց	գլխին	էլ	է՛ն	բերեն, ինչպես	մյուս	հայերի, ծեր	ու	պառավ	սուրը	քաշեն: Երկու	հարրաչափ	ընտիր	ձիավոր	քամակը քցած	ընկավ	դուզը: էն	հադաղին	վրա	հասավ, որ	նոր	էկել, վեր	էին	Էկել, ու	շունը	տեր	չէր ճանաչում. Քոչ-քոչ «ի» վրա	վեր	էին	թափել	ամեն	մարդ	իր	գլխի	ցավն	էր	քաշում: Թշնամին էնպես	ցրվեց, տաղըթմիշ	էլավ, որ	մեկը	չմնաց: Հայերին	որ	չարձակեցին	ու	մեկ	տեղ	հավաքեցին, նրանք	իրանց	դարդը	մոռացած	ձեն	տվին	էկողներին, որ	թոփ	ու	ջաբախանեն	ձեռք	քցեն	ու սարվազներին	հետ	ածեն: Երկու	հազարից	ավելի	սարվազ, որ	Հասան	խանը	թողել	էր, որ	էլլիգը յավաշ	բերեն, շատը	հայ, ղալմաղալը	որ	ընկավ, հենց	իմացան, թե	էկողները	ռուս	են, բոլորն	էլ թոփ-թոփխանա	թողին	ու	ձորը	թափեցին: Մեկ	քանի	երևանցի	թոփչի	ու	սարվազ	ձեռըներն ընկավ, էլ	ի՞նչ	էր	պակաս, որ	Անի	քաղաքին	հարամի	մոտանա: