Ծերունին	շրջապատվեց: Հարյուրավոր	կեղտոտ, առողջ	և	գոս, առնական	և	կանացի	ձեռներ	միաժամանակ	բարձրացան վեր	և	օդի	մեջ	կազմվեց	մի	շարժուն	անտառ	կաշվից	ու	ոսկորից: Կային	անդամալույծներ, զուրկ	երկու	ոտներից: Ձեռների վրա	սողալով, սրա	ու	նրա	ոտները	կրծոտելով, ճգնում	էին	իրենց	համար	ճանապարհ	բանալ: Կային	թոքախտավորներ, որ անզոր	էին	առաջ	շարժվելու, այնքան	հյուծվել	էին	նրանց	մարմինները, կային	բորոտներ	անդամ, որոնցից	խուժանը	չէր զգուշանում: Պատանիներն	արմունկների	հարվածով	միմյանց	քիթ	ու	ծնոտներն	էին	ջարդում: Կանայք, ճչալով	ու հայհոյելով, իրարու	մազերն	էին	քաշկռտում: Պարսիկներն	օրհնում	էին	հանգուցյալի	հիշատակը	և	աղերսում	նրա	համար երկնային	դրախտ: Քրիստոնյաներն	անզուսպ	հայհոյում	էին «անհավատներին», անխնա	ծեծելով	նրանց: Խլացուցիչ ժխորի	մեջ	լսվում	էին	զանազան	լեզուներով	ամենակեղտոտ	ածականներ, ամենազազրելի	հիշոցներ, որ	դարերի ընթացքում	կազմվել	էր	ցեխի	ու	կեղտի	ձուլարանում, ուր	ապրում	են	ու	շնչում	մարդկային	մերկությունն	ու անոթությունը: Մարդկության	ամոթն	էր	այդ	և	դաժանությունը, անարգանքը	բնության	և	ծաղրը	տիրող	կարգ	ու կանոններին	և	ապիկար	օրենքներին: