XX դարի 70-ական թվականների հայ բանաստեղծական սերունդը, ի տարբերություն իր անմիջական նախորդների, զգալի հակվածություն դրսևորեց դասական պոեզիայի նկատմամբ` ձգտելով ավանդականի և նորարարության հնարավոր փոխհամատեղման: Նկատված տիպաբանությամբ առանձնացան հատկապես Հր. Սարուխանի, Հ. Մովսեսի, Էդ. Միլիտոնյանի, Ղ. Սիրունյանի, Հր. Թամրազյանի ստեղծագործությունները, որոնց կառուցվածքային ներքին հարաբերություններում բառը ձգտեց հաղթահարել իր նախնական իմաստը, ձեռք բերել ընկալման այլընտրանքայնություն: