Մարոնն հուզմունքից պապանձվել էր և գլխով արեց։ Վարդանը նրան օդային համբույր ուղարկեց, հետո խթանեց ձին։ Մարոն այնքան կանգնած մնաց դարպասի ճաղերի մոտ, մինչև Վարդանը անհայտացավ փողոցի անկյունում։ Նա գեթ մեկ անգամ հետ չէր նայել։ Լացը զսպելով և աչքերը սրբելով՝ Մարոն տուն վերադարձավ։ Նա պետք է հավատար մնացածներին չհուսահատեցնելու համար։ Նա բարձրացավ Վարդանի աշխատասենյակը։ Այնտեղ օդը ծանր էր և ծխի հոտ էր գալիս։ Նա տեսավ թղթի կույտերը դեռես այրվող վառարանի մոտ։ Ձեռքը տանելով պատի և գրապահարանի արանքը՝ Մարոն այնտեղից հանեց որսորդական մի հրացան, որը նա հրաժարվել էր հանձնել զենքի բռնագրավման ժամանակ։ Դա տասնվեց տրամաչափի երկփողանի հրացան էր՝ հոր նվերը։ Նա փամփուշտներ վերցրեց Վարդանի գրասեղանի դարակից, մտածեց արճճի չափի մասին և վերջապես նախընտրեց խոշոր կոտորակ վերցնել։