-Ադա՛մ, սուլթան 1907 թվականին ինձ, Իշխան Պետոյին ու Պողոսին 101 տարվա բանտարկության դատապարտեց։ Իմ հոգուն մեղք չենիմ՝ Բիթլիսի բերդի խուց էլ թաքստոցից լավ էր։ Մի քանի ամիս հետո փախա թուրքական բանտից, մեկ տարի հետո՝ Պետոն, երեք տարի հետո՝ Պողոսը։ Սուլթանից պրծում եղավ, համա սովետի բոլշևիկից չկա՛... Ո՞Ւր փախնիմ, իմ կին ու չորս էրեխեք իմա՞լ թողիմ։ Յոթ տարի Մեհրիբանում (Կաթնաղբյուրում) իմ տան մեջ շինած թաքստոցում ապրա, գիշեր թաքուն կելնեի, էրեխեքիս, իմ մոտիկներին կտեսնեի ու նորեն կփակվեի։ Էդ թաքստոց մեր Սասնա Պստիկ Մհերի Ագռավաքարու պես էր։ Մի օր իմ ընկերներից մեկ գինի բերեց, գավաթ լցրեց ու ինձ պատիվ արեց. «Իսրո՛ ջան, խմի մեր ախպերության կենացը»։ ՈՒր աչքերու մեջ ես վախ տեսա, մտածեցի՝ գինին հաստատ թունավորված է։ Բաժակը հետ հրեցի՝ «Դո՛ւ խմի էս գինին»։ Իր հեր գլխի ընկավ ու ձեռք ձգեց բաժակին. «Տան մեծ ես եմ, տվեք ես խմեմ»։ Խմեց ու երկու օր հետո մեռավ։ Իմ գաղտնիք բացվավ, ու ձեր հետ եկա Չաթինդաղի էս ձորեր։ Երկու տարի էս բնի մեջ ենք։ Իմալ կտեսնիմ՝ պրծում չկա։ Երևի ես էլ Մուրուք Կարոյի պես զիմ գլուխ առնիմ, անցնիմ Պարսկաստան, գոնե իմ ընտանիքին հանգիստ թողնին։ Ախր օտար հողի մեջ իմա՞լ ապրիմ. էդպես ապրիլ մեռնելուց ծանր է։