-Ես մի քիչ հեռվից եմ ուզում սկսել, այս 27 տարիների ընթացքում մենք ունեցել ենք բազմաթիվ մշակույթի նախարարներ, որոնցից ոչ մեկը հետք չի թողել իր արած լավ ու հիշվող գործերով։ Ընդհանրապես այդ նախարարության դերը մինչեւ հիմա չեմ կարողանում հասկանալ։ Մի կողմից պարզ է, որ ֆինանսավորում են տարբեր ծրագրեր, միջոցառումներ, բայց դրա համար այդքան հսկայական կոլեկտիվ պահելու իմաստ չկա, կարելի է մի կորդինացիոն կենտրոն պահել 15-20 հոգով եւ բոլոր ֆունկցիաները կատարել։ Աշխարհում կան բավականին զարգացած երկրներ, բարձր մշակույթով, որոնք չունեն մշակույթի նախարարություն, միգուցե ճիշտ կլինի այդ փորձը ընդօրինակել։ Ինչ վերաբերում է Լիլիթ Մակունցին, բնականաբար, նա չէր կարող տեղյակ լինել մշակույթ կոչվող ամբողջ այդ աշխարհին, որովհետեւ այլ ասպարեզից է, բայց այս դեպքում նա շատ մեծ շփումների պահանջ պետք է ունենար՝ նկարիչների, գրողների, երաժիշտների հետ, այդ շփումները կամ չկան, կամ ինչքան տեսնում եմ սարսափելի քիչ են։ Այնպես որ նորից գալիս եմ այն եզրահանգման, որ առանց այդ նախարարության էլ կարելի է մշակույթը շատ լավ զարգացնել։