Ես սլանում եմ խոհանոց, մորս ձեռքից խլում սկուտեղն ու նրան թողնելով թեթև կաթվա-ծի ու սրտի նոպայի տարբերակների այլընտրանքի առաջ, նետվում եմ աշխատասենյակ: Նրանք համարյա չեն նկատում իմ գոյության հայտնությունը, տարված են ինչ-որ թղթերով, թե խոսակցությամբ, բայց ես ինձ չեմ կորցնում, սկուտեղը դնում եմ սեղանին ու դուրս գալիս: Այսօր, երբ ուղեկցեմ, նրան անակնկալ է սպասում. մեր տանից մինչև կանգառ ճանապարհը երկարել է գոնե հարյուր մետրով: Ես գնում եմ իմ սենյակը, փակում եմ դուռը, բայց մեծ ական-ջի վերածվելու միտք չունեմ: Ես այնքան վստահ եմ, որ եթե տասը սենյակ էլ մեզ բաժանի, ես անպայման կլսեմ այդ միակ դռան բացվելը: