Այդ տարիներին Տերյանին համակած տրամադրությունների ու զգացմունքների ամբողջական և գերագույն արտահայտություն, այնուամենայնիվ, պետք է համարել Բրյուսովի «Անառակ որդի» բանաստեղծության թարգմանությունը` գրված 1913-ի սկզբներին: Այս միտքը դույզն իսկ տարօրինակ ու անբնական չէ, քանզի այս փուլում Տերյանի հոգում կատարվող խմորումներին ոչ միայն համահնչյուն է այն, այլև ինչ-որ չափով նրա` մինչ այդ անցած մարդկային ու բանաստեղծական ուղու խտացումը կարող է համարվել: