Ստ. Օրբելյանը նշում է, թե Գրիգորը, որ իշխում էր Բաղքում, բերել տվեց Խաչենից եռաքարեցի մի կտրիճի` Հասան անունով, իր դուստր Կատային նրան կնության տվեց եւ դարձրեց իր թագավորության ժառանգ: Երբ սելջուկ-թուրքերը պաշարեցին Բաղաբերդը (1170թ.), Հասանը բերդապահներ նշանակեց, ինքն էլ վերցրեց կնոջն ու ընտանիքի մյուս անդամներին, գիշերը բերդից դուրս եկավ եւ գնաց Խաչեն` իր գավառն ու տունը: Ըստ Բ. Ուլուբաբյանի մի հաղորդման, եռաքարեցիք տոհմակից էին Խոխանաբերդի տեր Սակառյաններին: Սակայն հարկ է նշել, որ ՙԵռաքարեցիք՚ փաստորեն XIV դ. հետո չեն հիշատակվում: Այդ ազգատոհմը մինչ այդ ամենայն հավանականությամբ ձուլվել էր Խաղբակյանների հետ` հետագայում պահպանելով տեղավայրի անվանումը: Գառնաքարը (Եռաքար) Խաղբակյանների բնակատեղին էր, գրում է Գ. Հովսեփյանը: Բացի այդ, ըստ տեղագրող Մ. Բարխուդարյանցի, ավելի վաղ Խաղբակյանների նախորդ Բակ իշխանի ցեղը բնակվում էր Գառնաքար կոչված տեղում, ընդ որում, նրանց իշխանության տակ էին Խաչենի գրեթե բոլոր նշանավոր ամրոցները (Կաչաղակաբերդ, Խոխանաբերդ, Նատարին, Աղուէն, Քարագլուխ):