1995-ին ձևավորվում էր Ազգային ժողովը։ Այս խորհրդարանում ժողովրդավարությունն անկյուն նետված անպետք լաթի կտոր էր, որի վրա ժամանակի իշխանությունը մաքրում էր կաշվե կոշիկներով պճնված թուջե սմբակները։ Տեր-Պետրոսյանի ու նրա մերձավորագույն գաղափարական երկխոսության, այլ կերպ ասած Վանոյի և Վազգենի միջև փոխըմբռնումն ինչպես երբևէ գերշահավետ էր, Վանո-Վազգենն անհրաժեշտ էին Տեր-Պետրոսյանին որպես խորհրդանշան, Լևոնին ամրակուռ հենարաններ էին պետք` ի դեմս գաղափարակիր և «թավշյա» այս ասպետների։ (Տե՜ր իմ երկնավոր, որքա՜ն հմայիչ, նվիրական և աստղային էին 1988-89-90 թվականներին այս երկու ազգային-պետական վեհ գործիչները` Վանոն ու Վազգենը։ ՈՒ՞մ ձեռքին նրանք դարձան շառաչուն գործիք)։ 1996-ին 3-րդ հանրապետությունն արձանագրեց թագագողության անդրանիկ դեպքերը. երկրի նախագահ ընտրվեց Վազգեն Մանուկյանը, երկիրը կառավարեց գործող նախագահը։