— Այն էլ ինչպե՜ս: Այդ վեպը հարգանքի տուրք է Ռուբեն Դարիոյին, որը 19-րդ դարավերջին, Վերլենի, Հյուգոյի և պառնասականների պոեզիայով սնուցված, մեծ հեղաշրջում կատարեց իսպանական գրականության մեջ: Մեկ ուրիշ պատճառ էլ կար, որն ինձ ստիպում էր «Պատրիարքի աշունը» գրելիս շարունակ մտածել Դարիոյի մասին, նա եղել է Լատինական Ամերիկայում դիկտատուրայի վերելքի ժամանակակիցը: Իբրև քաղաքացի Դարիոն հեղափոխական չէր, բայց նա հեղափոխական եղավ, այն էլ ամենամեծը, իբրև բանաստեղծ: Վերջերս մեքսիկական թերթերից մեկը մի հավելված էր նվիրել սանդինիստների գրած բանաստեղծություններին: Այդ բանաստեղծներից շատերը պետության ներկայացուցիչներ են, մարդիկ, որոնք այսօր ղեկավարում են Նիկարագուան, և նրանք ընդունում են Դարիոյին: Դա ինձ շատ ուրախացրեց, դա ազատության նշան է, բանականության նշան է… Մինչ այդ նրան վերաբերվում էին կասկածանքով, ինչպես Շոպենին: