Արվեստագետն իր երկրի սոսկական քաղաքացին չէ: Երկրի մարդու համար տիրոջ զգացողությունը չի կարող դադարել գոյություն ունենալուց: Դու կարող ես քո ներսում քեզ խեղճացած, նվաստացած, ոտնահարված զգաս, բայց ի վերջո դո՜ւ ես էդ երկրի տերը ու դու պատասխանատվության քո՜ բաժինն ունես: Այլ բան, որ քո զենքն ուրիշ է: Էն դժվար տարիներին ես մի կտավ արեցի, որտեղ նույն կերակրամանից` աղբամանից, օգտվում էին մարդն ու կենդանիները: Տարիների բարձրությունից գուցեև կգտնվի մեկն` ասելով, որ այդ ստեղծագործությունում նկարիչը վեր է հանել կյանքի ռեալիզմը, ու կբավարարվի այդքանով` մոռանալով, որ այստեղ մերկ արվեստ չէ, որ դրա տակ մարդուն անասնական գոյության դատապարտելու արվեստագետի ունեցած ցավ-տագնապ-անհանգստությունն է, ընդվզումը: Արվեստագետի զենքը մարդու մտքի, զգացումների, զգացմունքների վրա ազդելն է: Երբեք մի մոռացեք, որ միտքն է աշխարհը կառավարողը, նրան չափաբերողը, կյանքն առաջ մղողը: