-Ի սկզբանե Մահարու, Բակունցի արձակի սերը ես ունեցա: Իմ պատանության տարիները նրանք փրկեցին, հայոց լեզվի տեքստեր տվեցին: Բայց արձակի խաղաղ պատումի ճանապարհը Զորյանն է: Վառվռուն գույների մակդիրներ չունի: Ինձ թվում է, նաև մորս լեզվից եմ շատ բան առել: Մի ակնարկում ես մի «գողություն» էի արել, խոշոր կարտոֆիլը երեխայի գլխի հետ համեմատությունը վերցնելով Վահան Թոթովենցի «Կյանքը հին Հռոմեական ճանապարհի վրա» գործից: Գռեհկաբանություն է. կարտոֆիլն ինչ գործ ունի երեխայի գլխի հետ: Իսկ մայրս նույն այդ ցանքսի մասին` «շաղ եկած գոճի» Շարժվող պատկեր է` կարտոլ, խոճկոր…