ՈՒսումնառության ավարտից հետո նրան Երևան են ուղարկում, ուր և դառնում է Ան-2-ի հրամանատար: Նա իրականացնում է ինչպես քաղաքացիական, այնպես էլ բեռնատար փոխադրումներ: Հետո Յակ-40 էր, որի ժամանակ Հարությունը նախ երկրորդ օդաչու էր, որից հետո՝ հրամանատար: 1988 թվականի Սպիտակի երկրաշարժի ժամանակ նա օգնության բեռներ էր փոխադրում աղետի գոտի: Օրերով չէր քնում: «Քնելու ժամանակ չկար, հարկ էր շտապ օգնել մարդկանց: Մինչև հիմա մտածում եմ, արդյո՞ք այն օրերին չէի կարող ավելին անել…» ,- ասում է իմ զրուցակիցը: Այն օրվանից, ինչ հաշմանդամ էր դարձել և ժամանակի մեծ մասը ստիպված էր տանն անցկացնել, կյանքի ու դրա վերաիմաստավորման խոհերը նրա համար հիմնական չարչրանքն էին դարձել: