Թեպետ թաղում ոչ ոք չէր հավատում դրան, բայց Մուրին էլ մահկանացու էր։ Մի օր սարիթաղցիները արթնացան, տեսան Մուրին չկա։ Պակասն աչք էր ծակում։ Ո՞նց կլինի։ Ոչ ոք չէր կասկածում, թե Մուրին հավերժական չէ։ Մուրիի հարեւանուհին եկավ, թե՝ բա չե՞ք ասի... Ամբողջ թաղով սգացին Մուրու մահը։ Հավաքվեցին, միջոցներ հայթայթեցին,ամեն մեկից՝ կարեցածի չափով, շատ ճոխ (իսկի թագավորների հողարկավորությանը այդքան մարդ չի լինում) թաղում կազմակերպեցին։ Ասացին՝ անտեր կին է, այնպես վարվենք, որ Աստծուն էլ դուր գա մեր արածը։ Մեռել լողացնող Անիշկան, դեռ նոր էր գործի անցել, երբ իրեն օգնող կնոջ ականջին շշուկով ասաց՝ տեսնում ե՞ս, աղջի, որ Մուրու կրծքապտուկները չկան, կտրած են, մարմնին էլ դանակի հազար վերքեր կան սպիացած... Խոստացան ոչ ոքի այդ մասին չասել։ Թե չէ՝ էլ, ո՞վ կվստահի իրենց մեռելը, որ լողացնեն... Երբ պիտի շորերը հագցնեին, Անիշկան ասաց՝ ժողովուրդ, մի լավ զգեստ էլ առնենք, որ Մուրին իր հավերժական տանը հագնի,ունեցածը փտած չուլ է, ամոթ է այդ քուրձի մեջ Աստծուն երեւալ... Այդպես էլ արին։