Իր խօսքի երկրորդ բաժնում Սրբազան Հայրը կենտրոնացաւ ու կարեւորութեամբ շեշտեց ծնողական եւ ընտանեկան դաստիարակութեան անհրաժեշտութեանը վրայ։ Նա յիշեցրեց, որ մեր զաւակների կրօնական ու ազգային, մշակութային եւ հոգեւոր, ազգային ու հայրենասիրական սերմերի սերմանելն ու տունկերը տնկելը ոչ թէ դպրոցում, եկեղեցում, միութիւնում կամ ակումբում է սկսելու, այլ՝ ընտանիքում, տնում եւ աւելին՝ մօրն ու հօրը գրկում։ Նա ասաց, որ երեխան հարենիքի սէրը, հայոց պատմութեան արժէքը, Աստծու հայրութիւնը, Աստծւածաշնչի քաղցրութիւնը, Քրիստոսի զօրութիւնը, սրբերի ու նահատակների ներկայութիւնը, հայերէն երգն ու բանաստեղծութիւնը, աղօթքն ու շարականը, ամէն բանից առաջ իր մօր կաթը խմած ժամանակ պիտի լսի, զգայ, սովորի ու փորձարկի։ Սրբազան Հայրն յիշեցրեց, որ Աստւածաշունչ կարդալը, եկեղեցի յաճախելը, հայ լեզւի ու գրականութեան, հայ արւեստի ու մշակոյթի նկատմամբ սէրն ու կառչւածութիւնը իր ծնողքից պիտի սովորի եւ նրանցից օրինակւի, այլապէս՝ եթէ մանուկը կամ պատանին մինչեւ 12-13 տարեկան տնում վերոյիշեալ ճշմարտութիւններով չդաստիարակւեց՝ ապա դրանից յետոյ շատ դժւար է, որ նրանից գիտակցութիւն, հաւատ, կրօնասիրութիւն, Աստւածպաշտութիւն, հայրենասիրութիւն, կրօնական ու ազգային հոգեւոր ու մշակութային արժէքների կապւածութիւն եւ կառչւածութիւն ակնկալել եւ սպասել։ Սրբազան Հայրը ասաց. «Եթէ մանուկը փոքրուց իր ծնողքից Աստծուց երկիւղել չսովորի, նրա ձեռքից բռնած եկեղեցի գնալ եւ աղօթել ու Աստւածաշունչ կարդալ չսովորի, աստւածային ճշմարտութիւններին հաղորդ չդառնայ, մեր սրբազան հայրերի հոգուն եւ մտքի գանձերին չընտելանայ, ապա մեծանալուց յետոյ չակնկալենք՝ որ մեր զաւակը հաւատարիմ մնայ իր ընտանեկան, կրօական, ընկերային, ազգային ու հայրենական եւ մշակութային արժէքներին։