Ընդհանուր առմամբ հենց այս՝ վերջին տարբերակն էլ մայիսի 8-ի ընտրությունից հետո կյանքի է կոչվելու, սակայն այստեղ կա շատ կարևոր մի նրբություն. եթե մայիսի 1-ի ընտրության գործընթացում Նիկոլ Փաշինյանը առաջադրված էր իր գլխավորած «Ելք» դաշինքի կողմից, իսկ «Ծառուկյան» դաշինքը և ՀՅԴ-ն ընդամենը աջակցող ուժեր էին և փաստացի քաղաքական պատասխանատվություն չէին կրում Նիկոլ Փաշինյան վարչապետի գործունեության համար, ապա հիմա ՀՀԿ-ի և Սերժ Սարգսյանի թեթև ձեռքով Նիկոլ Փաշինյանը հանդիսանում է արդեն «Ծառուկյան» դաշինքի, Դաշնակցության, ինչպես նաև «Ելք» դաշինքի համատեղ թեկնածուն՝ դրանից բխող բոլոր քաղաքական հետևանքներով, պայմանավորվածություններով, ինչպես նաև պարտավորություններով: Ինչ-որ չափով հանրապետականներին նրանց տարբեր ժամանակների դաշնակիցների հետ հաջողվեց հեղափոխական առաջնորդին տեղավորել «ականապատված դաշտ», իսկ այդ հանգամանքը, բնականաբար, հղի է Նիկոլ Փաշինյանի համար բավականին մեծ քաղաքական և ռեյտինգային ռիսկերով: Այս պայմաններում ժամանակավոր կառավարության գործունեության ժամանակաշրջանում կարող են հասարակական ընկալումների լուրջ տրանսֆորմացիաներ արձանագրվել, և որոշ քաղաքական, էմոցիոնալ ու ռեսուրսային գործոններ, որոնք այսօր վճռորոշ են թվում, կարող են զգալիորեն նվազեցնել իրեն ազդեցությունը: