Ես 1997 թվականից Դավթաշենի թիվ 62 նախադպրոցական ուսումնական հաստատության (մանկապարտեզի) տնօրենն եմ։ Ամեն ինչ անում եմ, որ մեր փոքրիկները ճիշտ դաստիարակվեն, բարի լինեն, սիրեն բնությունը, սիրեն ընկերներին, հարգեն մեծերին, ապրեն քրիստոնյային վայել առաքինություններով… Հայրենիքը սիրեն։ Մեր մանկապարտեզում պարբերաբար միջոցառումներ են կազմակերպվում՝ նվիրված եկեղեցական տոներին, պետական տոներին, Արցախյան պատերազմում զոհված ազատամարտիկներին՝ հանձինս «Սասնա ծռեր» ջոկատի հրամանատար Սամվել Գեւորգյանի։ Վերջերս ես արժանացա պաշտպանության նախարարության «Գարեգին Նժդեհ» գերատեսչական մեդալին՝ մատաղ սերնդին ռազմահայրենասիրական ոգով տոգորելու եւ ազգային դաստիարակություն տալու համար։ Ինձ համար մեծ պատիվ է արժանանալ մեր հզոր, հաղթանակած բանակի «Գարեգին Նժդեհ» մեդալին։ …Ես արցախցի եմ։ Ծնվել, մեծացել եմ Ստեփանակերտում։ Ծնողներս Մարտակերտից են։ …Ամուսինս Մարտակերտում ընկավ՝ իմ ծննդավայրում։ Այդուհետ Արցախի հողը ինձ համար կրկնակի սուրբ է ու պաշտելի։ Ամռանը կրկին գնացի իմ ծննդավայրը։ Արցախը չքնաղ էր։ Արցախը օր օրի է փոխվում, բարեկարգվում, թոթափում պատերազմի վերքերը, դառնում ամուր, հզոր, անառիկ։ Նոր տներ են բարձրանում, նոր օջախներ են հիմնվում, դպրոցներ են կառուցվում, մշակույթի օջախներ, հյուրանոցներ, ժամանցի վայրեր։ Այսինքն՝ արցախցին գոյատեւման խնդիր չի լուծում այսօր, ապրում է 21-րդ դարի ռիթմով, հավատով է նայում ապագային։ Իմ հպարտությունը կրկնակի է, որովհետեւ ես, իմ ընտանիքը ամենածանր գինն ենք վճարել Արցախի ազատագրության համար, ու այսօր էլ ամեն ինչ անում ենք, որ արժանի լինենք հրամանատար, I աստիճանի «Մարտական խաչի» արժանացած Սամվել Գեւորգյանի անվանն ու հիշատակին՝ մեր ապրած կյանքով, հանուն հայրենիքի մեր տքնանքով, մեր ամենօրյա աշխատանքով։