-ԽՍՀՄ-ի փլուզումից հետո առայսօր մի հսկա անդունդ կա, թեև պետք է նշել, որ 1990-ականներին բավականին արժեքավոր, տեսակ ունեցող ֆիլմեր են նկարվել, քան 2000-ականներին ու դրանից հետո։ Վերադառնանաք կինոգետին. նրա խնդիրն այս ամբողջի մեջ մխրճվելն է. ի վերջո, կինոգետն անկողմնակալ է, որովհետև նա կինոարտադրող չէ. նրա գործում իր ու մյուսների շահերի բախում չկա։ Կինոգետ ընկերներիցս մեկը միջազգային փառատոներից է վերադարձել։ Ասաց. «Ինձ այնտեղ մերկ էի զգում, որովհետև հայկական կինոյի ոչ անցյալի, ոչ ներկայի մասին ոչ ոք ոչինչ չգիտե»։ Կինոգետի ամենամեծ երազանքն այն է, որ դրսում եթե անգամ հայ ռեժիսորների անունները չիմանան է, գոնե ասեն. «Գիտենք, որ Հայաստանում լավ կինո է նկարահանվում»։ Այդպես դրսում ասում են վրացական կինոյի, բայց ոչ մեր մասին։