Նա	ուզում	էր	տեսնվել	Միքայելի	հետ	և	խնդիրը	լուրջ	հողի	վրա	դնել: Կոնտր-կտակը	կրում	էր	հանգուցյալի	իսկական ստորագրությունը: Նա	ինքն	ասաց	Միքայելին, թե	կեղծիքը, եթե	իրավ	կեղծիք	է, շատ	ճարպիկ	է	ձեռնարկված: Նա	եղբորն ընդունակ	չէր	համարում	այդչափ	վտանգավոր	խարդախության: Եվ	համոզված	էր, որ	ուղիղ	ճանապարհից	շեղողն	այս դեպքում	փեսա	Մարութխանյանն	է. մի	մարդ, որին	ատում	էր	ամբողջ	հոգով: Այդ	մարդը	ոչ	միայն	Միքայելին	և	Արշակին էր	լարել	նրա	դեմ, այլև	իր	կնոջը: Գրեթե	ամեն	օր	Մարթան	գալիս	էր	մոր	մոտ	և	բողոքում, որ	Սմբատը «խլել	է» նրա	մասը ժառանգության: Մի	անգամ	նա	այս	մասին	խոսեց	Սմբատի	հետ	և	ասաց	մի	քանի	կոպիտ	խոսքեր: Քույր	և	եղբայր վշտացրին	միմյանց, և	Մարթան	դուրս	եկավ	ծնողների	տնից	արտասուքն	աչքերին: