Հարյուր երկու տարի է անցել ցեղասպանությունից, բայց դեռ չենք կարողանում մեր քաղաքական խնդիրներն այնպես լուծել, որ չվտանգվի ապրելու մեր աստվածային իրավունքը: Մեր գոյապայքարի մեջ մենք կամ օտար երկրներում ենք հանգրվանում, որտեղ մեր սերունդների գլխին դամոկլյան սրի պես կախված է ուծացումը` իր բազմադեմ հրեշով, մեր կյանքին և ունեցվածքին սպառնացող վտանգն է, կա՛մ հայրենիքում, որի սահմաններն անապահով են, որովհետև փոքր երկրի ողջ ունեցվածքը բաժան-բաժան են արել մի քանի «աչքաբաց տղաներ»: Ցեղասպանության հարյուրերորդ տարելիցը, իհարկե, պետք է հիշեինք և աշխարհին էլ ցույց տայինք, որ մենք կանք ու կլինենք, որովհետև Աստծո ստեղծած արարող տեսակ ենք: Նժդեհն ասում էր. «Աշխարհում երկու բան կա, որ չի հոգնում. ժամանակը` ավերելով, Հայը` կառուցելով»: Եվ այդ կառուցածի մեծ մասը` օտարության մեջ, օտարների համար է: Ոչինչ, թող կառուցենք աշխարհի համար էլ, միայն թե մեր տունն ու հայրենիքը կիսավեր չթողնենք, այլ պատերն ամրացնենք, դռների փականները նորոգենք և լուսամուտների ապակիները հարվածակայուն անենք, որ չկոտրեն մեզ հարևան դարձած բարբարոսները, որ մինչև վերջերս ապրում էին «յուրտերում»` վրաններում: Եվ իր շինարարի առաքելությամբ` բառիս իսկական իմաստով տնաշեն հայ վարպետները նրանց համար տներ կառուցեցին ու փորձեցին մարդեղացնել: Բայց, ցավոք, դա վեր էր մեր ուժերից։ Եթե Աստված չի կարողացել, մենք ի՞նչ կարող էինք անել…