Այս իրավիճակին ծանոթ լինելով հանդերձ` հայաստանյան տուր-օպերատորները սպառողին հեքիաթային ու անմոռանալի հանգիստ կազմակերպելու խոստումներով ուղարկում են… իբր հանգստի: Հետագայում է միայն պարզվում, որ խոստացվածը լոկ խոսքեր են եղել, իսկ հանգիստը իսկապես անմոռանալի է եղել, քանի որ երկար ժամանակ հնարավոր չի լինում ուշքի գալ այն անհանգստությունից, որի համար բավական մեծ գումարներ է վճարել: Նման դեպքում մի անմեղ հարց է ծագում` ինչո՞վ է զբաղվում ոլորտի գործունեությունը կանոնակարգող գերատեսչության համապատասխան վարչությունը: Շուկայական հարաբերություններ ասվածի շրջանակներում, փաստորեն, հայտնվելով դիտորդի կարգավիճակում, այն կարող է միայն լուռ հետևել զբոսաշրջային ոլորտի գործունեությանը և սահմանափակվել դրանց կարգավորման մեխանիզմներ մշակելո՞վ: Ազատ շուկայի ինքնակարգավորում ասվածի շրջանակներում արդյո՞ք պետությանը հաջողվում է ամեն ինչ այնպես կարգավորել, որ սողանցքեր չլինեն և ընդհանրապես ինչու՞ է ամեն ինչ թողնված սպառող-տուրօպերատոր-հանգստյան տան պատասխանատու եռյակի խղճին: