...Կեսգիշերն անց էր, հանգել էին ձեթի ու նավթի ճրագները։ Իսրոն սարսուռով էր անցնում իր հիմնադրած գյուղի մութ փողոցներով։ Հեռվից իրենց շունը մի թեթև մարդահաչով հասկացրեց, որ ճանաչել է տիրոջը։ Մոտ վազեց։ Տերը ձայն չհանեց, շունը գիշերային այդ թաքուն հանդիպումներին հոտով էր ճանաչում տիրոջը։ Կինը զգուշորեն կպցրեց ձեթի ճրագը։ Երեխաները փաթաթվեցին հորը։ Թութիան, որ Իսրոյի հետ Էրգրում սար ու ձոր ձիավոր էր արշավել, ձեռքերը կրծքին խաչած, վիզը ծուռ՝ կանգնած էր։ Հետո հացաշորը քրքրեց, կորեկհացի վերջին պատառը դրեց սեղանին, հետն էլ վերջին գլուխ սոխը։