-Կարո՞ղ եմ մտնել,- հարցրեց ցածր, տատանվող ձայնով: Դրական համարվող ձայն լսելուն պես խավոտ գորգի մեջ թաղվող բոբիկ ոտքերը սահեցնելով մի քանի քայլ արեց, հետո հանկարծ կանգ առավ: Կարմիր շարֆը խորհրդավոր լույսի պես փայլում էր: Իսկ աչքերի տակի սև պարկիկները նրան ուրվականի տեսք էին տվել: Գուցե և այդպես էր: Մ՞իթե նա չէր բոլոր Քազանջըների մեջ այնկողմնային աշխարհին ամենամոտ կանգնածը: