Բայ չկայ, բայց կառոյց կայ, կշռոյթ կայ, ինքնատիպ յօրինուածք կայ, «բան»ի ստեղծում կայ՝ քիչ տարրերով, պարզ նիւթերով, որոնցմէ սակայն ոչ իսկ մէկ հատը կրնաք խախտել: Խօսքի նոյն զսպուածութիւնը, ժուժկալութիւնը կը տիրէ գրքին «Յայտագիր Նորիկի» բաժնին մէջ, ուր բանաստեղծը անջրպետի մարդուն՝ Նորիկին ոդիսականը կը պատմէ, ու կ՚ըսէ ամենայն պարզութեամբ.