Տրդատ — Դու ո՞վ ես, որ արքան հրամայի քեզ սպանել… Շատ մեծ պատիվ չե՞ս պահանջում ինձնից… Մահվան իրավունքն էլ պետք է նվաճել… Չքվիր աչքիցս, կախարդ աղջիկ… (Ծափ է զարկում): Տարեք սրան, գցեք հնձանը, թող ինչքան սիրտն ուզում է ապակե ուլունք պատրաստի իր Աստծո համար… Մա՜հ… Սրա ախորժակին նայեք… ( Հռիփսիմեին տանում են: Նրա ետևից): Դու էլ չհիշես ինձ… Դու էլ… Եվ այսօրվա մասին չպատմես ոչ ոքի, մեղք ես, ծաղրի առարկա կդառնաս… Ոչ ոք չի հավատա…