Էս	տեսակ	մտածմունք	էին	մեր	խեղճ	հալևորի	ուշ	ու	միտքը	բռնել, գրավել: Ուզում	էր	տերտերի փեշերն	էլ	համբուրի, էրեսին	էր	քսում, աչքերին	էր	քսում, նրա	ձեռը	իր	ծոցն	էր	տանում	յա բերնին	էր	դնում	ու	հոտ	քաշում: Նաչար	քահանեն	մնացել	էր	մաթալ. թե	աչքին	էր	հուպ	տալիս, բերնիցն	ու	քթիցն	էր	ծուխ	դուս	գալիս, թե	ձեռը	բերնին	էր	դնում, աչքերն	էին	իրանց	աղի	ծովը բաց	թողում: Ասեր, ինչ	անց	էր	կացե՛լ... վախում	էր, թե	ողորմելի	ծերը	գնա, էլ	ետ	չի՛	գա. թե	չէ՛ր ասում, ի՞նչպես	կմնար	բանը	թաքուն, աշխարքը	դմբդմբում	էր: Բալքի	թե	որդին	մեռներ, ու	հոր աչքը	մնար	կարոտ, որ	մեկ	էրեսն	էլա	տեսնի: Ի՞նչ	աներ, աչքը	մնացել	էր	դռանը. ինքը	ղիմիշ	չէ՛ր անում, որ	ջրատար	հալևորի	էլած	հոգին	իր	ձեռին	դուս	գա. սիրտը	քրքրվում	էր, աղքըները կտրատվում	էին, մնացել	էր	էրկու	սրի	արանքում. դվորը	շարժում	էր, իրան	էր	կտրում: