Եղիշէի շարադրանքին Դասխուրանցին աւելացրել է միայն Աղուանից թագաւորի անունը՝ «Վաչէ»։ Աղբիւրագիտական քննութիւնից երեւում է, որ Արեւելից կողմանց պատմիչին ու նրա նախորդներին այդ անունը ծանօթ է ոչ միայն Գիւտի թղթից, այլեւ Վաչագանի վէպից։ Դա Ե դարի ամենավերջին կամ Զ դարի սկզբին գրուած մի պատմական երկ է՝ Կեանք եւ վարք եւ կարգադրութիւնք Աղուանից, որ ի Վաչագանայ արքայէ եդան, եւ գիւտ նշխարաց սրբոց վերականգնուող վերտառութեամբ, որը Ժ դարում արտագրուած է Մովսէս Դասխուրանցու կողմից (գլուխ Ա ժդ-իգ)։ Վաչագանի վէպը Վաչէին յիշատակում է Ե դարի 80-ական թթ. վերջին Աղուանից թագաւորութիւնը վերականգնած Վաչագան Բարեպաշտին նախորդած ինը արքաների ցանկում (հեղինակը նրանց վերագրում է Արշակունեաց ծագում՝ հակասելով Մովսէս Դասխուրանցուն, որի համար նրանք Առանշահիկներ են), ինչպէս նաեւ նշում, որ նրա եղբօր (հաւանաբար՝ աւագ)՝ Յազկերտի որդին էր իր գլխաւոր հերոսը։ Ի դէպ, հետեւելով Հայր Ներսէս Ակինեանին՝ ժամանակին սխալմամբ ենթադրել ենք, որ այդ հատուածները Ժ դարի արտագրողի յաւելումներ են։ Սակայն ներկայումս Վաչագանի վէպի աղբիւրագիտական եւ ձեռագրագիտական յատուկ վերլուծութիւնից յետոյ մենք չենք տեսնում որեւէ հիմք, որը հնարաւորութիւն տար կասկածի տակ դնել Վաչէ Բ արքայի անուան եւ Վաչագան Բ արքայի իշխանութեան հաւաստիութիւնը։