«Մարդիկ, հասարակական կազմակերպությունները քննադատության սլաքը պարբերաբար ուղղում են մասնագետներին, դպրոցներին, մոռանալով, որ հաճախ երեխաների` դպրոց չհաճախելու, մեկուսացված լինելու և այլ իրավունքների ոտնահարման մեջ, ցավոք, շատ մեծ դեր են ունենում ծնողները: Նման դեպքերը շատ-շատ են: Կրթությունից դուրս մնացած երեխաների խնդիր, իհարկե, կա, և դրա պատճառները շատ տարբեր են: Մասնավորապես, հաշմանդամություն ունեցող երեխաների թիվը, կարծում եմ` հրապարակվածից ավելի է հատկապես մարզերում ու գյուղական համայնքներում, որտեղ այդ երեխաների գոյությունն է անգամ թաքցվում: Զարմանալի է, բայց փոքր համայնքներում տեղյակ չեն լինում, որ այսինչ ընտանիքում հաշմանդամություն ունեցող երեխա կա: Սա ավանդական նախապաշարմունքների հետևանք է»: