Սերովբեի ժամանակը ստույգ հայտնի չէ, նրա մասին միայն ասվում է, թե նշխարքները Հռոմեական կայսրությունից բերել է Ամարաս, որոնց հետ նաեւ Լուսավորչի աջը: Ամարասը հնում եղել է ոչ միայն Աղվանքի եպիսկոպոսանիստ վայրը, այլեւ կաթողիկոսական աթոռի նստավայրը, բայց թե երբ, չգիտեմ: ԺԳ դարի վերջին Բաթու խանը ուղարկեց Տարսայիջի որդի Ջալալին «այլ մոնղոլ տղամարդկանց հետ Աղվանից մեծ աթոռ Ամարաս, որը նրանց կաթողիկոսների հին աթոռն էր, եւ այնտեղ տանել տվեց սուրբ Գրիգորիսի գավազանը…, քանի որ նրա գերեզմանը այնտեղ էր գտնվում, ուրեմն գավազանն էլ մնալու էր նույն եկեղեցում: Նրա հետ տարան նաեւ սքանչելի աստվածահրաշ խաչը, որը հին ժամանակներից այնտեղ էր՝ ամբողջապես պատրաստված ոսկուց եւ զարդարված լզ/36/ թանկարժեք քարերով: Սա մատնվեց նույն թեմի մի լիրբ ու անզգամ քահանայի կողմից: Եւ քանի որ նա այնտեղ էր գտնվում Հունաց կայսեր դուստր Դեսպինան, որին կնության էր վերցրել Ապաղա խանը, եւ նա սնել էր իր որդեգիր Բատին, նա մեծ թախանձանքով խնդրեց խաչն ու գավազանը եւ ուղարկեց թագավորական Կոստանդնուպոլիս քաղաքը: Այս ձեւով կողոպտվեց Աղվանից աշխարհը՝ զրկվելով պատվական ու աստվածայի գանձից»: