Բոլորիս մոտ էլ լինում է մի պահ, երբ յուրաքանչյուր հնարավորություն գործադրում ենք մեր կյանքի համար. այս գյուղացին եղածն օգտագործել էր՝ լուցկի և երգ, պար ու նաև կրունկներ. ազնիվ մեթոդներ, բայց ոչ այնքան, որովհետև ընտրել էր իր մարմինը, դրա փոխարեն գայլերին ուրիշ՝ շատ ավելի կարևոր բան էր թողել: Որովհետև գայլերին պետք չէր այդ սմքած, հյութաքամ միսը, նրանց հարկավոր չէր վախից չորացած այդ անսերմ, այլևս անսերունդ մարդը, նրանք արհամարհեցին մարդուն, որն այսուհետ այնքան էլ մարդ չէր, գուցե միայն Աստծո առաջ, այն էլ խղճալի խոսքերով. թող ինձ մոտ գան բոլոր թշվառները… Եվ այս մարմինը գնալու էր խոսքի հետևից, որովհետև ուրիշ տարբերակ չուներ. գայլերը համամիտ էին Տիրոջ հետ՝ թող գա՛ն մարմինները…