Լեռներով խուփ կիրճի այս գյուղում կորցրել եմ աշխարհի կողմերը։ Մանավանդ, որ արև չկա։ Տիեզերքով մեկ լուծվել է, և միջօրեի երկինքը անգույն ու խամրած է։ Ամպերը խարկվել, փոշիացել, դարձել են մշուշ` տարածուն ու կարկամած և զարմանում ես` այդ մշուշը ե՞րբ, ինչպե՞ս կարող է խոնավանալ, ծանրանալ, ծոցվորվել անձրևով, որին Այգեձորում այդպես սպասում են։