– Միանշանակ այո: Ակումբային շարժման հաջողությունը հենց դա է ցույց տալիս: Եվ ուրախալի է, որ այդ երգաոճը սիրված է ոչ միայն մեր կամ մեզանից բարձր սերնդի ներկայացուցիչների կողմից, այլ նաև այսօրվա ուսանողության: Հեղինակային երգը միշտ ըմբոստ է եղել, երևի դրա համար է, որ այն հիմնականում ակումբային վիճակներում է մատուցվում: Այդ կայծը, որ փորձում են փոխանցել հեղինակային երգիչները, այսօր մեր երիտասարդ ունկնդիրները մեզ ետ են վերադարձնում, երբեմն` է՛լ ավելի վառ ու եռանդունդ դրսևորումներով: Երիտասարդներ ունենք՝աշխարհը չունի: (Ժպտում է)