­Պա­տա­նու­թեան թէ ե­րի­տա­սար­դու­թեան շրջան­նե­րուն՝, խո­նարհ, պար­զու­թեան եւ գե­ղեց­կու­թեան դի­մաց ան­վերջ սէր ճա­րա­կող այս «մա­նուկ» հո­գին միշտ կը քա­լէր կքած՝ ե­րազ­նե­րու ու նոր յոյ­սե­րու ո­րո­նու­մի բե­ռան տակ, կրքոտ ու քիչ մըն ալ «մա­սո­խա­կան», այս­պէս ը­սո­ւած հե­ռո­ւէն տա­ռա­պե­լու, «հալ ու մաշ» ըլ­լա­լու բնազ­դա­յին հո­գե­վի­ճա­կով մը, եւ որ հա­զիւ փնտռա­ծը գտած կրկին աղջ­կան մը ներ­կա­յու­թե­նէն մեր­ժո­ւած՝ նոր բա­բա­խուն կեան­քի մը ե­տե­ւէն ին­կած յա­ւեր­ժա­կան ո­րո­նողն էր՝ դժգոհ, յու­սա­խաբ ու միա­ժա­մա­նակ ցան­կա­սէր, ի տես թարմ ծա­ղիկ­նե­րու պսա­կին՝ ու յատ­կա­պէս մե­խակ­նե­րուն։