Հիվանդության զարգացումն իր բնորոշ կլինիկական պատկերով կապված է ստրեպտոկոկի տոքսիկ, սեպտիկ և ալերգիկ հատկություններով: Պաթոգենեզի այս 3 փուլերը խիստ փոխկապակցված են, սակայն կարող են ընթանալ որևէ մեկի կամ երկուսի գերակշռմամբ: Ընկնելով մուտքի դռներ (վերին շնչուղիներ կամ վնասված մաշկ) հարուցիչն առաջացնում է տեղային բորբոքային փոփոխություններ: Լիմֆատիկ ուղիներով և մակերեսային անոթներով այն հասնում է ավշային հանգույցներ, բազմանում է, իսկ արյան մեջ ի հայտ են գալիս β-հեմոլիտիկ ստրեպտոկոկի տոքսիկ սուբստանցիաները` առաջացնելով սիրտ-անոթային, նյարդային և էնդոկրին համակարգերի վրա ազդեցություն: Բնորոշ կլինիկայի առաջացման մեջ մեծ դեր ունի Դիկի էրիթրոգեն տոքսինը (պիրոգեն, ցիտոտոքսիկ, անոթների թափանցելիությունը մեծացնող և այլն), որն առաջ է բերում մաշկային մազանոթների լայնացում և մաշկի վերին շերտերի սուր բորբոքում: Կլինիկորեն այն դրսևորվում է ինտոքսիկացիայով, մարմնի ջերմաստիճանի բարձրացմամբ, գլխացավերով, փսխմամբ, ցանավորմամբ, անոթային տոնուսի փոփոխություններով, ընդհուպ մինչև սիմպաթիկոպարեզի: