Այդ­քան տա­րի ետք ե­րախ­տա­գի­տու­թեամբ կը յի­շեմ այն մար­դա­սի­րա­կան դէմ­քե­րը, ո­րոնք ե­կան եւ ինձ այ­ցե­լե­ցին հի­ւան­դա­նո­ցը։ ­Հայրս ե­կաւ՝ օ­դա­նա­ւով։ Իմ բա­րե­կա­միս՝ զի­նո­ւոր Օն­նիկ Ա­ւե­տի­սեա­նի մի­ջո­ցաւ, ­Յով­հան­նէ­սեան ­Վա­րօ ըն­տա­նի­քը (գաղ­թեց Ա­մե­րի­կա), Ա­ւե­տի­սեան ­Միհ­րան, ­Գա­զան­ճեան ­Յա­կոբ, տ. ­Թե­լա­լեան եւ զար­մու­հի­ներս՝ ­Սու­զան եւ ­Սո­նիան եւ օր. ­Մար­գի­տուն։