Գյուղն ու գյուղի թաղերը ամենալավը այստեղից են երևվում, Գոմերի-քարից։ (Թեև Այգեձորի շրջակա լեռներից չկա մեկը, որի կատարից գյուղի բոլոր տները տեսանելի լինեն)։ Այգեձորում արդեն ծանոթ տներ ունեմ։ Հայացքով որոնում եմ։ Ահա Այգեստան թաղի իմ ծանոթ տունը` Խնձորուտ գետափից մի գիրկ այգի է քաշել գոգը, պինդ պահում է։ Թվում է թե ծունկ ծալած, ճերմակ գլուխը գետակին խոնարհած ծերունի է, գիրկ կանաչը կրծքին սեղմած ջուր է խմում։ Սա այսպիսին է և Այգեձորում նման երկրորդը չկա: Ամեն տուն իր պատկերն ունի, իր բնավորությունը։ Եվ մաս-մաս թաղերն են տարակերպ, Գոմերի-քարից Այգեստան թաղը երևում է վազի տեսքով. գետափով, ոլոր-մոլոր գնում է` ճկուն ու գետնատարած, երբեմն պոռթկուն։ Ձորի պոռթկած ու կորդ ափին նոր հիմք են փորել։ Մի կին, մի տղամարդ երբեմն նշմարվում են վար, քարակուտակի մոտ, ապա կորչում կից տների արանքում, երևում փորած հիմքի մոտ։ Միջօրեի խամրած մշուշում նրանք հազիվ են նշմարվում, բայց առավոտյան նրանց տեսել եմ, գիտեմ` երիտասարդ ամուսիններ են, կառուցվող տան համար շալակով քար են կրում. նոր փորած հիմքի մոտ ավտո չի բարձրանա։