Անբռնությունը պետք է լուսաբանվի տարբեր գիտությունների տեսանկյունից` կենսաբանության, հոգեբանության, սոցիոլոգիայի, ազգագրության, տնտեսագիտության, մարդաբանության: Բռնությունից ձերբազատումը համադարման չէ: Դեռ Մահաթմա Գանդին պնդում էր, որ «բացարձակ անբռնությունը հնարավոր է միայն տեսականորեն, ինչպես Էվկլիդեսի ուղիղ գիծը»: Բռնությամբ տոգորված և որոշակիորեն բռնության վրա հիմնված աշխարհում անհնար է բացարձակ անբռնության հասնել: Խոսքը ոչ թե անբռնադատելի վիճակի մասին է, այլ դրան ձգտելու: Բռնության և անբռնության միջև առկա դիալեկտիկական կապի ապացույցն է յուրաքանչյուր, նույնիսկ ամենաազատամիտ մարդու հոգու խորքում բռնության հյուլեի պահպանումը, որը նրան մղում է բռնանալու: