Զելիհան անցավ Հին Ղալաթիջո կամրջով: Անցնելով մի ձեռքին անձրևանոցը, մյուսին' կարթը բռնած ձկնորսների կողքով, նախանձեց նրանց անշարժության կարողությանը, համբերությանը, անգամ կասկածելի գոյություն ունեցող անիմաստ ձկանը ժամերով սպասելու ունակությանը: Ի՞նչ հիանալի կարողություն է այսքան փոքր բանից երջանկանալը: Օրվա վերջում տուն վերադառնալ' դատարկաձեռն, բայց երջանիկ: Այս աշխարհում հանդարտությունը հաջողություն է, իսկ հաջողակները' հանդարտ: Երևի հենց այդպես էլ պետք է լիներ: Զելիհան կարող էր միայն ենթադրել, որովհետև