Դավոն շոյեց Շեկոյի ճակատը: Մի քիստ խրձից պոկվել, խրվել էր բա-րակ գուլպայի մեջ ու ծակծկում էր թաթը: Նա թուքը կուլ տվեց, ադամախն-ձորն առաջ եկավ ու ընկավ ցած: Շեկոյի բերանը փրփրել էր, ու երիզից շողիք էր կաթում: Դավոն դուրս եկավ գոմից: Դուռը ճռճռոցով փակվեց: Ծխնիները թույլ ճռռացին: Քիստն էլի ծակեց Դավոյի ոտքը: Նա կռացավ, որ հանի: Ցախի մի շեղջ մտել էր ոլոքների մեջ ու փայտոջիլի նման փո-րում էր. ուր որ է կծակի: Բացօթյա մակաղած գառների որոճը չթողեց, որ Դավոն լսի ոսկորների ճարճատյունը: Նա թուքը կլլեց, ելավ քողտիկից, մի քանի քայլ արեց, շուռ եկավ, լուցկին հանեց գրպանից ու վառեց կռճո-նի չորացած կիտուկը: Շուտով կրակը բոցկլտաց, խաղաց այտերի վրա ու վառվեց նրա աչքերի մեջ: Աղացած ծոթրինի հոտ առավ: Ոսկորներում ցավը դնդնում էր: Թութունի քսակը հանեց ու սկսեց ջղարա փաթաթել: «Մենակ մարդու օրը երկար է»: