Վերն ըսի, որ ինձ կը յաջողուէր հաշտեցնել Պաթումի կազմակերպութեան մէջ եղած երկու հոսանքները: Պատահեցաւ, սակայն դէպք մը, որ ծանր վիճակ ստեղծեց ինձ համար եւ այլեւս անկարելի դարձուց իմ հաշտարար դերը: Դէպքը հետեւեալն էր: Ես գացի Քութայիս անդամավճարները հաւաքելու եւ քանի մը հարուստներ ոգեւորելով` յաջողեցայ 8.000 ռուբլի գանձել ու բերել հետս Պաթում: Վերադարձիս կազմակերպեցի Մանթաշեւի գործարանի բանուորները եւ համոզեցի գործադուլ յայտարարել ու յաւելումներ պահանջել: Այդ խնդրի համար վրացիներու հետ եւս համաձայնութեան եկանք: Գործադուլը տեւեց ժամանակ մը եւ բանուորական դրամները սպառեցան: Բանուորները ինձմէ խնդրեցին փոխառութիւն տալ, մինչեւ գործի վախճանը, այսինքն մինչեւ որ յաջողէին ստիպել գործարանատէրը զիջելու եւ յաւելումներ ընելու: Ես առանց երկար բարակ մտածելու տուի անոնց 5.000 ռուբլի, իբրեւ փոխառութիւն Քութայիսէն բերած դրամներէն, որ պարտաւոր էի մուծել Կ. Կոմիտէի դրամարկղը եւ որ միայն Կոմիտէի որոշումով կարելի էր դուրս հանել: Ես այդ մասին բաւականացայ միայն Տիրանի ըսելով, եւ համաձայնեցանք որ հարցը չանցնի Կ. Կոմիտէի ժողովին, մանաւանդ որ անոր անդամներէն մէկը գործարանի կառավարիչն էր: Պիտի ըսեմ, որ առանց այդ ալ իմ դէմ արդէն դժգոհութիւն կար Կ. Կոմիտէի մէջ: