Ակնհայտ է, որ ԱՄՆ ու Ռուսաստանի համար այդ անկայունությունը պետք չէ: Մյուս կողմից, Ալիևն էլ այնպիսի վիճակում է, որ չունի այլընտրանք. նրա դիվանագիտական պահանջները չեն բավարարում, իսկ պատերազմի սպառնալիքների մասով զգուշացնում են, որ ռազմական լուծում չկա: Մյուս կողմից, Ադրբեջանի նախագահի հաշվարկն ըստ երևույթին ոչ այնքան իր պահանջները թեկուզ շանտաժի միջոցով տեղ հասցնելն է, այլ նշաձողը բարձրացնելով գոնե նրան հասնելը, որ «փոխզիջման» գնա հրադադարի խախտման հետաքննության և վերահսկողության մեխանիզմների հարցում և շարունակի ձգձգել դրանց տեղակայումը: Սա նվազագույն իրատեսական հաջողությունն է, որ կարող է ակնկալել Ադրբեջանի նախագահը: Առավել ևս, որ նա լավ է պատկերացնում Հայաստանում փոփոխությունների շնորհիվ Երևանի կշռի բարձրացումը: Հատկապես, որ այդ հանգամանքը ճանաչվել է թե՛ Պուտինի, թե՛ Թրամփի մակարդակում: