Վերջապես, բոլոր բանախոսներին լսելուց հետո, ինձ հետաքրքրեց ոչ թե հնչած, այլ հատկապես չհնչած մի հարց. ինչպե՞ս պատահեց, որ ողջ միջոցառմանը չգտնվեց մի բանախոս, որը պետական մակարդակում հայ-թուրքական հարաբերություններին անդրադառնալիս մտաբերեր եւ հիշատակեր, հետո էլ՝ կուզի դրական, կուզի բացասական, գնահատեր իրողությունը, որ նախագահ Էրդողանի կողմից եւ 2014-ի ապրիլի 24-ին, եւ 2015-ի ապրիլի 24-ին, եւ 2016-ի ապրիլի 24-ին հայությանն ուղղված ցավակցության ուղերձներն են հնչել: