— ­Հան­դի­սա­կա­նի աչ­քե­րի առ­ջեւ պատ­կեր­ւում են ­Պոլ­սոյ մե­ծա­հա­րուստ­նե­րի ան­հոգ կեանքն ու եղ­բայ­րու­թիւ­նը թուրք մե­ծա­մե­ծե­րի հետ: Ի­րա­կա­նում այս մար­դիկ կար­ծում էին, թէ ճիշ­տը լռելն ու հա­մա­կեր­պո­ւելն է՝ հա­ւա­տա­լով եւ հա­ւա­տաց­նե­լով, թէ թրքա­կան «զայ­րոյ­թի» այս ա­լիքն էլ կ­՚անց­նի: Եւ հայ յե­ղա­փո­խա­կան ըմ­բոս­տա­ցում­նե­րին նիւ­թա­կան ու այլ մի­ջոց­նե­րով օգ­տա­կար լի­նե­լու փո­խա­րէն՝ քննա­դա­տում էին դրանք: Տ­րա­մա­բա­նա­կան էր, որ ցե­ղաս­պա­նու­թիւ­նը նրանց էլ չէր խնա­յե­լու: Ան­գամ ե­թէ վեր­ջին­ներս մո­ռա­ցու­թեան տա­յին սե­փա­կան ինք­նու­թիւ­նը՝ այդ մա­սին թշնա­մին էր յի­շեց­նե­լու: Այդ­պէս ե­ղել է այն ժա­մա­նակ, նոյ­նը ե­ղել է ­Պաք­ւում ու ­Սում­կա­յի­թում, այդ­պէս լի­նե­լու է միշտ: ­Լաւ կը լի­նի, որ այս մա­սին չմո­ռա­նան նաեւ թրքա­կան որ­ջում այ­սօր բախտ ու բա­րե­կե­ցու­թիւն փնտռող մեր հայ­րե­նա­կից­նե­րը: