Միջազգային խաղարկային կինեմատոգրաֆում հայկական թեմաներ եւ հայ հերոսներ հանդես են բերվել տակավին կինոյի ստեղծման արշալույսինՙ 1901 թվականին (նկատի ունենք ամերիկյան «Էդիսոն» ընկերության նկարահանած «Կոտորածը Կոստանդնուպոլսում» ֆիլմը), որին հետեւել են հատուկենտ ուրիշ համանման կինոնկարներ ԱՄՆ-ում եւ Ռուսաստանում: Իսկ կինոն առաջին անգամ հայերեն խոսեց 1935-ին, երբ Համո Բեկնազարյանը նկարահանեց առաջին հայկական հնչուն կինոնկարըՙ «Պեպոն» : Սակայն նրա ստեղծումից հինգ տարի առաջ, 1930 թ. Ֆրանսիայում նկարահանված Անրի Ֆեկուրի «Նետի տունը» կինոֆիլմի հերոսներից Բորիս Վաբերսկին մի քանի հայերեն բառ է արտասանել: Պատճառը ոչ թե հերոսի, այլ դերակատարի հայ լինելն էր: Ֆիլմը ներկայացնում է միստիկ մի պատմություն, ուստիեւ կարելի է ենթադրել, որ դերակատարըՙ ֆրանսիական թատրոնի ու կինոյի հայտնի դեմք Մաքս Մաքսուդյանը (ի դեպ, աշխարհում առաջին հայազգի կինոդերասանը), ցանկացել է ինչ-որ խորհրդավորություն տալ իր հերոսինՙ խոսելով անծանոթ մի լեզվով...