Իսկ խուժանը կը փորէ ու կ’որոնէ: Քառասուն անմեղ հոգիներ պիտի կորչին դեռ երէկ միայն չգոյութենէ գոյութեան եկած մանկիկի մը համար: Ու մութին մէջէն «Երկու բազուկ օձերու պէս գալարուելէն» կը գտնեն մանկան վիզը, ահեղօրէն կը սեղմեն... Ձայնը կը դադրի... Դերձան մըն էր՝ կտրեցաւ, մանիշակ մըն էր – փրթեցաւ... խուժանը այլեւս ձայն չի առներ, հետքը կը կորսնցնէ եւ կը թողու կը հեռանայ: Կը քաշուի այլ կողմ. ինչո՞ւ չարչարուիլ կեաւուր սպաննելու համար, երբ քայլ մը անդին նոյն «Աստուածահաճոյ» գործը կրնայ ընել առանց ոեւէ աշխատանքի: