Ես ջուր խմեցի Բովտունքարի աղբյուրից, ոլորաններն իջա, եւ իրիկնային լույսերը Ստեփանակերտի բարձրահարկերում ու փողոցներում միանգամից վառվեցին՝ վրա հասնող գիշերն ասես լցվեց սպիտակ-սպիտակ աղավնիներով։ Տանն ինձ սպասում են մայրս, կինս, փոքրիկ տղաս։ Ի՜նչ Ստեփանակերտ, Փարիզ ասա՝ քաղաք, որն առաջինը պատմության մեջ ամբողջովին լույսեր հագավ... Ես էլ, ի՜նչ Հակոբ, Լյուդովիկոս 14-րդն եմ... Թվականը՝ 1718... Չե՞ք տեսել զինվոր, որ արքա լինի։ Այդ ես եմ։