Հարկ է շեշտել, որ լեգեոներների խնդիրը Հայաստանի պարագայում բարդ է: Ցածրակարգ առաջնությունը, որտեղ այս պահին խաղում է ընդամենը 6 թիմ, առանձնապես չի գրավում արտասահմանցի խաղացողներին, երկրորդ՝ լավ լեգեոները թանկ արժե, ու հիմնականում միանձնյա տեր-հովանավորներ ունեցող հայկական ակումբները չեն կարող իրենց նման շքեղություն թույլ տալ: Մնում է գտնել ֆուտբոլիստների, որոնք ունեն մեծ պոտենցիալ, սակայն տվյալ պահին ինչ-ինչ պատճառներով ստվերում են, ու տեղափոխել Հայաստան: Մեր երկրում սելեկցիոն լավ աշխատանք է կարողանում կատարել Գյումրու «Շիրակը», որի աֆրիկացի խաղացողները (օրինակ՝ Յորո, Բեկո, Դեբլե, Դիարասուբա) մի քանի տարում Հայաստանում «բացվելուց» հետո տեղափոխվում են ավելի բարձրակարգ առաջնություններ: Այսինքն՝ Հայաստանը նրանց համար դառնում է ցատկահարթակ, իսկ նրանք կարողանում են որակ տալ իրենց ակումբի խաղին ու, ընդհանրապես, առաջնությանը: Ժամանակին լավ աշխատանք էր կատարում նաեւ «Արարատը», որը բացահայտեց Մարկոս Պիզելիին: