-Վա՜հ... Էս ինչ են ասում, է՜։ Հասան-մասան թուր- թվանք կապած, եկել մեր դուռն են հասել, թե՝ ձեզ պիտի կոտորենք, էլ մեծ ու փոքր, կին, երեխա չեն ասում... Էդքանից հետո որ չհաղթեինք՝ ի՞նչ պիտի անեինք։ Ուրիշ ելք եղե՞լ է։ Հերոսությունս ո՞րն է, էդպես էլ պիտի լիներ, էլի։ Կարո՞ղ է՝ տատիս գործած գորգը նրանց ոտքերի տակ փռելու էինք...