Ճանապարհին նա պատմում էր գյուղի հիմնադրման պատմությունը՝ լուսավոր ու մռայլ եղելություններով, զարմանալիորեն ճշմարտանման ու առասպելական: Ինձ ճամար կենդանանում էին Խուփ Քարի ձորի ավերակները, ձորագլխի քանդված մատուռը, չորացած աղբյուրները՝ մեծ և փոքր պասերով, նավասարդի ու վարդավառի տոներով: Եվ պատմում էր այնպիսի համոզվածությամբ, որ թվում էր, թե ոչ թե վաթսունվեց, այլ երկուհարյուր տարեկան է: Հետո ես իմացա, որ նա գյուղի տարեգիրն է: