Զինվորի մայրը հասարակական կազմակերպություն չէ, զինվորի մայրը այն ծերացող ձեռքերն են, որոնք ամեն անգամ, երբ ասում են` «Պատերազմ է», հպվում են հաստափոր ծառին եւ այդ հպումից ծառը դողում է, եթե անգամ ամենահաստափորն է: Հպվում են, որ ուժ ստանան, որ դիմանան, որ կարողանան սպասել այնտեղից, որտեղից քչերն են վերադառնում, որ հավատան, որ այդ քչերից մեկն էլ իր ամենամեծն է լինելու, ամենամեծ սերը` զինվոր որդին: