Որքա՞ն ջանք պէտք էր թափեր միավանկ մը, որ­պէս­զի երե­­ւելի դառ­­նար, երբ մրցա­­կից­­ներն էին՝ դա­­տարկ, սին, պա­­րապ, նա­­նիր, թա­­փուր եւ ու­­նայն։ Այս մար­­տահրա­­ւէրի առ­­ջեւ գտնուեցաւ «փոր» բա­­ռը։ Հա­­մեստ էր եւ ինքնամ­­փոփ, կը սի­­րէր իր օրե­­րը հե­­զասահ անցնել։ Եւ ի՞նչ ընէր «փոր»ը, երբ վե­­րոյի­­շեալ հո­­մանիշ­­նե­­­րը ժա­­մանա­­կի ըն­­թացքին ուռճա­­ցեր, դար­­ձեր էին դա­­տար­­կա­­­խօս, սնա­­բան, ու­­նայնա­­միտ եւ նան­­րա­­­փառ։