Գոռ – Պիտի պատասխանեմ ժխտման սկզբունքով. ընդունենք՝ ոչ արվեստ կա, ոչ՝ արվեստագետ: Ի՞նչ կփոխվի աշխարհում: Մարդը հետընթացով կհասնի նախակերպին, այսինքն՝ մի արարածի կարգավիճակի, որը բնականորեն ունի ընդամենը երկու խնդիր՝ ուտել և վերարտադրվել: Կարող են առարկել, որ կմնան գիտությունն ու թվաբանությունը. ոչ, չեն մնա: Բոլոր արվեստների ու բոլոր գիտությունների մայրը մեկն է՝ փիլիսոփայությունը: Յուրաքանչյուր արվեստի ժանր ծնում է իր գիտակարգը, չի կարելի դրանք հակադրել: Հանճարեղ բառ կա՝ դիալեկտիկա՝ հակադրամիասնություն: Օրինակ լեզուն արվե՞ստ է, թե՞ գիտություն: Քանդակագործությունը ներշնչա՞նք է, թե՞ հաշվարկ: Ոչ մեկը, ոչ մյուսը, դրանք դիալեկտիկ են: Ամեն բան հակադրվում է, որ դառնա մի ամբողջություն: Այդ հակակշիռն է հավասարակշռության մեջ պահում մեր մոլորակը: Եկեք ամպագոռգոռ բառեր չասենք՝ արվեստը պետք է, որպեսզի մարդիկ ավելի մարդասեր, ավելի լավատես դառնան և այլն: Չէ: Բայց եթե արվեստը հանենք, հավասարակշռությունը կխախտվի ու կընկնենք: