— Նա իրավացի է: Ի՞նչ կարելի է ավելացնել մարդկային բնության քննությունը Դոստոևսկուց հետո։ Սա է պատճառը, որ ես վախենում եմ թարգմանություններից: Չնչին բան է պետք՝ մի անթարգմանելի ածական, որպեսզի գրականության հերն անիծվի: Ի՞նչ կմնա ուրեմն: Պատմությո՞ւնը: Ածականն այն է, ինչ զանազանում է մի գրողին մյուսից, դա իրականությունը տեսնելու նրա եղանակն է, գույնը, ձայնը: Ինչ վերաբերում է ռիթմին, ապա թարգմանելիք լեզվում կարելի է գտնել համապատասխան հարմար ռիթմ, և գործը գլուխ կգա… Ահա թե ինչու մի օր շատ զարմացա, երբ խոսում էի մի ճապոնացու հետ «Հարյուր տարվա մենության» մասին. նա գիրքըկարդացել էր ֆրանսերենի ու անգլերենի միջոցով կատարված ճապոներեն թարգմանությամբ: Մինչդեռ խոսքը միևնույն գրքի մասին էր: