Ու խոսքը ոչ թե անունների, այլ երևույթի մասին է, երբ չկան կարևորագույն շինության կառուցման, նախագծման մրցութային պայմաններ, երբ չկան ոլորտը կարգավորող օրենքներ, երբ խնդիրները ժամանակին չեն լուծվում, այլ կուտակվում են, կուտակվում ու հայտնվում փակուղում: Երբ համապատասխան կարող ուժերը ընդգրկված չեն ճարտարապետության, քաղաքաշինության կազմակերպման գործում, երբ համակարգն այնպիսին է, որ իրեն հարգող ճարտարապետը չի էլ ընդգրկվի պետական կառույցներում, որտեղ դեռ պահպանվում են երկիրն այս օրվան հասցրած մեխանիզմները, երբ բիզնեսի մաս են դառնում պետական այրերը ու չհասկանալով, չընդունելով պրոֆեսիոնալի խոսքը՝ ուզում են փող աշխատելու համար շենք սարքել այնտեղ, որտեղ պետք չէ սարքել: Եվ չկան ոլորտի վերլուծությամբ զբաղվող, սխալների մոնիտորինգ անցկացնող անձինք, անգամ առայսօր չկա ճարտարապետական ոլորտը կարգավորող օրենք: Ոլորտի հույսը մնում է Ճարտարապետների միությունը, որը ամբողջ աշխարհում ճարտարապետությունը կազմակերպող, իր անդամների շահերը պաշտպանող կարևոր օղակ է, իսկ Հայաստանում՝ միայն 70-ն անց ճարտարապետների հոբելյանները նշող կառույց: Անկազմակերպ վիճակի ճարտարապետություն. սա է 21-րդ դարի հայկական ճարտարապետությունը: Հիմա մի քիչ հանգիստ ժամանակաշրջան է, ներդրումները կանգնել են, ու դա մի կողմից լավ է: Լավ է վերլուծելու, կազմակերպող ու կառավարող նոր մեխանիզմներ մշակելու համար: Համակարգը վատն է, փոխենք համակարգը, ղեկավարը վատն է, փոխենք ղեկավարին: Բայց սա կլինի այն ժամանակ, երբ մենք տեր կզգանք մեր երկրին, տեր կզգանք անգամ այդ վատին ու սխալին: Երբ որ խնդիրները մերը լինեն, մեր բոլորինս, երբ բոլորս երկրի հարստության մաս կազմենք, երկրի խնդիրների մաս կազմենք, անհրաժեշտ աշխատանքը անելու և աշխատանքից օգտվելու մաս կազմենք, երբ ծաղիկ աճեցնելու փոխարեն ավելի արդյունավետ ծախսենք մեր բյուջեն, դողանք ունեցածի վրա, հնությունների պահպանման հանդեպ մշակենք ավելի քաղաքակիրթ մոտեցում, այդ ժամանակ միայն այս երկիրը երկիր կդառնա: Բայց եթե երկրի հարստությունը 20 հոգունն է, ուրեմն երկիրն էլ նրանցն է: Դու էլ ուզում ես գնա Ռուսաստան, ուզում ես գնա Գերմանիա: Ու գնում են, գնում են կարող ուժերը, լավ վարպետներն ու շինարարները, ու այդ գնացողների 99 տոկոսը երկիր չունեցող մարդիկ են, նրանք չեն գնում օտար երկրին տեր կանգնելու, ռուսաստաններն ու եվրոպաները իրենց հայրենիքը դարձնելու, նրանք գնում են որպես օտար, անհայրենիք մարդ, որն այստեղ էլ երկրի տեր չի, այնտեղ էլ: