Այն, որ Ռուսաստանը ժամանակակից քաղաքական դաշտի հզորագույն պետություններից մեկն է, կասկած չի հարուցում: Հակառակ դրույթին հակվածներն իրենց տեսանկյունն ավելի ուժգին կերպով սկսեցին պնդել այն ժամանակ, երբ երկրում իշխանության գլուխ անցավ բորիս Ելցինը և երբ իրապես Ռուսաստանը բերանքսիվայր անկում էր ապրում համաշխարհային քաղաքականության հարթակից. մի բան, որի համար բազում «բարեկամներ», այդ թվում նաև՝ Արևմուտքը, մի կողմից ծափահարում էին, մյուս կողմից՝ քծնելով իրենց դիրքերն էին ամրապնդում նախկին խորհրդային երկրների սահմաններից ներս: Իրականում դեպքերն այլ կերպ կարող էին ընթանալ, եթե գոբաչովյան «Պերեստրոյկան» (ավելի շուտ՝ «Պերեստրելկան») իր տեղերը զիջեր մեկ այլ համակարգի ստեղծման քաղաքականության, որտեղ ամեն մի պետություն և ազգ կունենար իր ուրույն տեղը և՛ պարտականությունների և՛ իրավունքների կատարման ժամանակ: