Ա՜խ, ո՞ւմ	մտքից	կերթա	է՛ն	հսկա	կերպարանքը, է՛ն	գեղեցիկ	պատկերը, Էն	անոշ	լեզուն	ու անօրինակ	ռաշիդությունն	ու	սիրտը, որ	շուլավերցի	Սոսի	աղեն	ու	մելիք	Հոհանջանն	ունեին: Հրեղեն	վիշապի	պես	ընկել	էին	Քաշվեթու	ու	Բոլնիսի	սարերը, որ	թշնամու	առաջը	կտրեն, տեղ չտան, ու	ինչ	ժամանակ	խաբարը	նրանց	է	հասնում, թե	Նեմեցի	Կոլոնիեն	տվին, քառասուն կտրիճ	տղերք	քամակին, իրանց	մովրովն	էլ	մեջըներումը` է՛ն	վախտն	են	վրա	հասնում, որ	քուրդ Օքյուզ	աղեն	վաղուց	Կոլոնիեն	քանդել	ու	իրեք	հազար	մարդով	եսրների	կեսը	կոտորել, կեսը առաջն	արել, տանում	ա: Արինն	աչքներն	առած՝ ընկնում	են	էս	մեկ	բուռը	զորքը	էն	անթիվ բազմությունի	ետևիցը: Քուրդ	ու	ղարափափախ` եսրները	տալիս	են	մեկ	քանի	մարդի	ձեռք	ու իրանք	ետ	դառնում: Էս	միջոցումը	մովրովը	հայի	ղոնշունն	առնում, փախչում	ա, որ	իր	գլուխը, պրծացնի, միմիայն	քաջն	Սոսի	մեկ	քարի	տակի, իր	կտրիճ	ընկեր	մելիք	Հոհանջանի	հետ ղայիմանում, ու	մեկը	մեկին	ձեն	են	տալիս.