Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը չի կարող հայ ազգի մասին մտածել այնպես, ինչպես յուրաքանչյուր հայի սիրտ բաբախում է, որովհետեւ նրա կինն ու որդին հրեա են, իսկ հրեաները պայքարում են, որպեսզի Հայաստանը եւ հայ ժողովուրդը չունենսա հայրենիք եւ հողակտոր: Սա պարզ է: Եվ լինելով փաստացի ղեկավար, բայց դավաճան՝ մենք իրավունք չունենք այսքանից հետո նրա ասածները հիմք ընդունել: Ինչ վերաբերում է Սերժ Սարգսյանին ու Քոչարյանին, նրանք նույնն են: Նրանք իրենց կրթությունը ստացել են Բաքվում՝ ադրբեջանական պաշտպանությամբ: Նրանք ազգը տանում են կործանման եւ պատերազմի, իսկ մենք պատերազմը ավարտել ենք ի օգուտ մեզ եւ կնքել ենք փաստացի խաղաղություն ոչ թե զենքի ուժով, այլ բանակցություններով: Երբեք չի լինում, որ տարածքներ հանձնվեն հանուն խաղաղության՝ հատկապես Ադրբեջանի եւ թուրքի հետ հարաբերություններում: Աշխարհում նման օրինակներ գոյություն չունեն: Մենք պետք է ժխտենք թե Տեր-Պետրոսյանին, թե Քոչարյանին, թե Սարգսյանին: Հատկապես ՀՀԿում ամբողջույամբ թափթփուկներ են, տականքներ եւ այնտեղ չկա պատերազմի որեւէ մասնակից: Այսպես կոչված կռվողները կռվող չեն: Այստեղ չկա ազգային մտածողությամբ որեւէ մարդ: Այստեղ տոմս ունեցող Հանրապետականներ են, ովքեր գողացել են գաղափարական մարդ հանդիսացող Աշոտ Նավասարդյանի եւ Անդրանիկ Մարգարյանի ստեղծած Հանրապետական կուսակցությունը: Այնպես, ինչպես Հրանտ Մարգարյանը, օլիգարխներ Դավիթ Լոքյանը, Լեւոն Մկրտչյանը զավթել են ազգային մտածելակերպ ունեցող դաշնակցություն կուսակցությունը: