Տրդատ — Ինչ կարգին մարդ ես, պատմիչ, մաքուր, անբիծ, նայում եմ քեզ ու չեմ հիանում, չէ՝, չեմ հիանում քեզանով… Ազնիվ մարդիկ հոտ չունեն, հասկանո՞ւմ ես, անհոտ են նրանք… Այսքան տարվա ընկերներ ենք, բայց ես դեռ չգիտեմ` ընտանիք ունե՞ս, կին ունե՞ս, երեխաներ, սիրուհի… Բա մարդ էլ իր ամբողջ կյանքը նվիրի մի ուրիշ մարդու, թեկուզ ինձ… Այսքան տարի մի կարգին բան չկարողացար սովորել… Ներիր ինձ, քեզ համար եմ ասում, մի կարգին սուտ էլ չկարողացար գրել… Ուրեմն դա ի՝նչ պատմություն է… Այդպիսի պատմությո՞ւն կլինի…