Մթնագիշերը	քեզ	մեկ	ղարալթու	ա	երևում, գլուխը	ցից, պատերը	քանդված, հազար	կայծակի	ու երկրաշարժության	երեսը	դեմ	տված, դռներն	ու	փանջարեքը	խարաբա, խորան	ու	սեղան ավերակ՝ կանգնել	ա	տխուր	եկեղեցին	Ապարանու: Ուր	հազար	գող	ու	ավազակ	աղոթքի	ու պատարագի	տեղ	անմեղ	հայերի	որդիքը	ձեոըները	կապած, բերան	ու	աչք	խուփ, իրանց	չար կատաղությանը	պատարագ	արին: Ուր	հայոց	թագավորքը, իշխանքը	ու	պայազատքը	Ապարանի բյուրատեսակ	ծաղկների	հոտը, էն	պատվական	աղբրների	համն	առնելով՝ իրանց	ամառվան օրերը	հովացնում, իրանց	հովացած, զովացած	սիրտը	աստվածային	սիրովը	վառում, իրանց սուրբ	սրտի	աղոթքն	ու	մաղթանքը	ծաղկների	հոտի	հետ	խառը, թռչնոց	ձենի	հետ	հավասար, մեկ բերնով՝ իրիկուն, առավոտ	երկինքն	էին	ուղարկում: Ուր	էս	սհաթին	էլ	մեկ	ահագին	չորս	ջաղացի ջուր	մեկ	քանդված	բլրի	տակից, ուրտեղ	որ	Վաղարշակա, Տիգրանա, Տրդատա	ապարանքն	էին, երկրի	երեսը	ճոթռելով, Ալագյազի	սրտիցը, գետնի	տակովը	ճանապարհ	բաց	անելով՝ բերանը փրփրով	լիքը, աչքերը	խոժոռած, դուս	ա	պրծնում	կատաղած, որ	իրան	պսակողների	երեսը տեսնի, նրանց	սիրտը	հովացնի, քնելիս, զարթնելիս՝ երկնային	ցողը	նրանց	երեսիցը	գողանա, իր ցողը	նրանց	վրա	թափի, բայց, ա՜խ, գլուխը	քանդված	տեսնելով, վրի	շինած	ապարանը՝ բրիշակ, եկեղեցին՝ ավերակ, չորս	կողմը	նրանց	հմքի, սեղանի	քարերը	արինաթաթախ, մամռապատ, փշրված	ընկած, բերանը	կրկին	բաց	ա	անում, որ	արտասունքը	կուլ	տա, էլ	ետ	իր	փորը	տանի, բլրի	չորս	կողմը	պտտում, ոլորվում, խոտ	ու	ծաղիկ	պռճոկում, սուս, մունջ՝ իր	ձենը	փորը	քաշում, աչքը	խփում. ջուրը	հողի, քարերի	տակին	ցրվում, էլ	ետ	գետինը	մտնում, ու	կես	փայը	առու դառած՝ գնում	Երևանու	դաշտը, որ	նրա	էրված, խորովված	սիրտը	հովացնի	էլա, Ապարանու սուգը, տարաբախտությունը	էջմիածնին, Վաղարշապատին, Արմավրին, Երասխին, Մասսին պատմի	ու	նրա	սև	ջրի	դառը	արտասունքը	իր	հետ	խառնի, որ	Արարատի	սրտիցն	ու	աչքիցն, ահագին	գետի	պես, լուռ, հանդարտ	դուս	ա	գալիս, — Արարատյան	դաշտի	քանդված, ավերած երեսը	տեսնում, վրըները	սուգ	անում	ու	քիթ	ու	պռունկ	աղի	արտասնքով	լիքը, տխուր	երեսը անհոգի	ղամշով	ծածկած, քամու	առաջին, թշնամու	ձեռին	ծալվելով, չոքելով, կանգնելով	մյուս սարերի	աչքի	ջուրը, որ	էստեղ	էկել, ծովացել, կանգնել	են, ղամշի	ու	իլղունի	միջումը	կորել, վերցնի, գնա, Խոր	Վիրապա, Արտաշատա	դզովն	անց	կենա, ու	տրտում	Երասխի	հետ	Զանգին	ու Գառնու	գետն	էլ	մեջ	անեն, որոց	մինը	Սևանա	աչքիցն	ա	կաթում, մյուսը	սուրբ	Գեղարդա	սրտիցը բղխում, երեսները	կալնին	ու	սուգ	անելով, գոռալով, Նոյան, Նախիջևանի, Մարանդի	գերեզմանի, Նարեկա	վանքի, Սյունյաց	դաշտերի	սրտները	հովացնելով, աչքըները	սրբելով՝ գնան, Քուռն	էլ մեջ	անեն, իրանց	արտասունքը	նրանի	հետ	խառնեն	ու	տանին, Կասպից	ծովի	սիրտըն	ածեն, նրա	աղի	ջրումը	կորչին, պարսից	նավերը	ջախըբուրդ	անեն, ոուսաց	նավերը	իրանց	քամակի վրա	տանին	ու	բերեն, որ	ճամփին	չհուսահատվին, չբեզարին	ու	էն	իրանց	բարի	ոտը	մեր աշխարհիցը	չկտրի, որ	բալքի	մեր	հայրենիքը	նրանց	արծվի	թևերի	տակին	զորանա, մեծանա, դարդերը	մոռանա	ու	էլ	ետ	իր	առաջին	փառքին	հասնի: է՛ս	եկեղեցումը, է՛ս	քարերի	տակին	ու աղբրի	մոտին, քոլումը	կուչ	գա՛նք, որ	մեզ	չբռնեն: Գիշերն	էս	ա, հասել	ա, օրդուն՝ մեզանից մոտիկ, ու	թուրք	ազգը	ցերեկն	էլ	էս	կողմերովը	չի՛	անց	կենում, որովհետև	Քրիստոսի	թշնամի	ա, ու	անկաջ	դնենք	գիլանոնց	ոռնալուն, պարսից	գոռալուն, հայոց	լալուն	ու	սգալուն	ու	էն	անմեղ էրեխեքանց	էրվելուն, ծեծվելուն, մղկտալուն, չունքի	Էստե՛ղ	պետք	է	նրանց	աչք	ու	բերան	բաց անեն, որ	նրանց	գարշելի	երեսը	տեսնին, իրանց	ծնողաց	երեսը, իրանց	քաղցր	հոր	տունը մոռանան	ու	նրանց	արինաթաթախ	չանգերումը՝ իրանք	մրմնջան, նրանք	փրփնջան. իրանք մղկտան, սրանք	վխկտան. իրանք	գլուխ	ու	երես	ծեծեն, խորովվին, սրանք	միրուք	ու	ճալվեր սղալեն	ու	փառավորվին. իրանք	հերնըմեր, քիր	ու	ախպեր	ձեն	տալով՝ ղոշըները	ետ	ճոթռեն, նվաղին, սրանք	իրանց	իմամ	Հուսեյնի	անունը	հիշելով՝ յա	ծոցըները	ուզենան	նրանց	առնեն, յա դանակները, թրերը	սրելով	նրանց	սրտըներին	դեմ	անեն, որ	լռվին: