Հիմա ամեն օր Արտաշը գնում, վանքում մոմ է վառում։ Հավատացյալ ե՞ս, Արտաշ՝ հարցնում են։ Մինչեւ գերի ընկնելս հավատում չէի,հիմա՝ հա, Աստծո խոնարհ ծառան եմ, երեսս նրա ոտքի տակ՝ ասում է։ Մենակ թե չի կարողանում առողջությունը վերականգնել Արտաշը։ Եվ ամեն անգամ, երբ Ղազանչեցոց եխծի է գնում, ինչպես ինքն է խոստովանում, մի քանի վայրկյան կանգնում է մուտքից վերեւ կանգնած հրեշտակի առաջ ու սկսում արագ-արագ խաչակնքել երեսը.