Ձայնը	խեղդվում	էր	կոկորդում: Ապտակն	այրում	էր	երեսը, որպես	շիկացած	երկաթե	հպումը: Ի՜նչ	ամոթ, ի՜նչ խայտառակություն	և	որտեղ: Միայն	Գրիշան	կարող	էր	վիրավորանքն	այդպիսի	էֆեկտով	հասցնել: Ա՜ա, բոլորը	ծաղրում են	Միքայելին, բոլորը	դեմքերն	արտահայտում	են	ցավակցություն: Նա, Միքայել	Ալիմյանը, այսպես	անպատի՞վ	լինի, այսքան	բազմության	մե՞ջ, բարեկամների	ու	թշնամիների	մո՞տ: Անաստվածնե՛ր, թողեք	գոնե	մի	անգամ	ատրճանակն արձակի: