Ավելին` Սահմանադրությունը ՀՀ նախագահի թեկնածուին ոչ միայն վերջին 6 տարում Հայաստանում բնակվելու, այլ մշտապես բնակվելու պահանջ է ներկայացնում: Իսկ «մշտական բնակությունը» երբեք չի նշանակում եւ չի կարող նենգափոխվել ներկա օրերի քանակի։ Այդ հասկացությունը, եթե անգամ ոչ թե նախագահ ընտրելուն, այլ շատ ավելի անկարեւոր եւ պարզունակ հարցերի, դիցուք՝ հերթական անձին քաղաքացիություն շնորհելուն առնչվի, դարձյալ ներառում է տվյալ երկրում հիմնական կենսագործունեություն ծավալելու պայման, որ չափվում է տնային տնտեսության գոյությամբ, կոմունալ վճարներով, աշխատանքի առկայությամբ, մուծվող հարկերով, սոցիալական ներգրավումով եւ այլն: Այլապես, եթե «Գլաձորի» շրջանավարտ Հրայր Թովմասյանի կամ մյուս ՀՀԿ-ական իրավաբանների մտածողությունը գործի, ցանկացած վրացի, պարսիկ կամ թուրք վարորդ, ով տարվա կեսը բեռնափոխադրումների բերումով անցկացնում է Հայաստանի ճանապարհներին կամ հյուրանոցներում, կարող է ՀՀ քաղաքացիություն ձեռք բերել (քանի որ մշտական բնակությունը նենգափոխվում է ներկա օրերի քանակի), հետո էլ մի ամբողջական տարի, պլյուս-մինուս՝ մի քանի ամիս հաստատվել Հայաստանում, մի քիչ հայերեն սերտել եւ դառնալ ՀՀ նախագահի կատարյալ թեկնածու: Դա կլինի պետությո՞ւն, նախագահությո՞ւն, թե՞ խեղկատակություն… Արմեն Սարգսյանի պարագան մշտակեցության առումով նույնն է: Նա էլ 35 տարի ապրում է արտերկրում, Հայաստանում էլ նույնիսկ ավելի քիչ է լինում, քան հարեւան երկրների վարորդները: