— Վա՜յ	իմ	օրին, արևին, մեր	ազգն	էսպես	քաղաքներ	ա	ունեցել, էսպես	մեծություն	ու	հմիկ ամենն	էլ	կորցրել, հարամու	ձեռին	գերի	ա	մնացել, — ասեց	հսկայն	լալով: — Չէ՛, տեր	հա՛յր, մեզ աստված	ա	բերել	էստեղ. աստված	մեր	թրին, մեր	կռանը	ղվաթ	տվե՛ց, որ	մեկ	գիշեր	էսքան բաներ	արինք, էն	աստվածն	էլ	էնքան	կարողություն	ունի, որ	մեզ	միշտ	հաջողի. հարամություն հո	չե՞նք	անում, որ	նա	բարկանա, հարամու	ոտն	ենք	կտրում, աստուծո	ստեղծվածը	ազատում: Մնանք	էս	սուրբ	հողումը, մեր	սուրբ	թագավորաց	գերեզմանը, մեր	սուրբ	եկեղեցիքը	ազատենք գողի, ավազակի	ոտքից: Հարըրից	ավել	ենք	հիմիկ: Ի՛նչ	ձեռք	ենք	քցել, ձեզ	ըլի: Մնա՜նք	էստեղ, յա	մենք	էլ	մեր	արինը	մեր	սուրբ	թագավորաց	հողի	վրա	թափենք, յա	քիչ-քիչ	նրանց	քաղաքն	էլ ետ	պայծառացնենք: Տուն	կա, ջուրը՝ բոլ, հանդը, դաշտը՝ մեծ, մեկի	տեղակ	հինգ	զարմանալի եկեղեցիք. քարի	տակիցը	ոզղ	կհանեմ, ձեզ	կպահեմ: