­Տա­րօ­րի­նա­կը սա­կայն այն է, որ ­Հա­յաս­տա­նի մէջ գոր­ծող ոչ կա­ռա­վա­րա­կան մի­ջազ­գա­յին կազ­մա­կեր­պու­թիւն մը (NGO)՝ «­Մար­դու ի­րա­ւունք­նե­րի մի­ջազ­գա­յին ֆե­դե­րա­ցիա» (ո­րուն հա­յաս­տա­նեան մաս­նա­ճիւ­ղը կը կո­չո­ւի ­Քա­ղա­քա­ցիա­կան ­Հա­սա­րա­կու­թեան Ինս­տի­տուտ եւ մա­սամբ կը տնտե­սա­ւո­րո­ւի Եւ­րո­պա­կան ­Միու­թեան կող­մէ, ըստ ի­րենց կայ­քէ­ջին) տնօ­րէն ոմն Ար­տակ ­Կի­րա­կո­սեա­նի ստո­րագ­րու­թեամբ հա­ղոր­դագ­րու­թիւն մը հրա­պա­րա­կած է՝ ը­սե­լով, որ «պէտք է վերջ դրո­ւի քա­ղա­քա­ցիա­կան բնա­կա­վայ­րե­րը թի­րա­խա­ւո­րե­լու՝ տա­րի­ներ շա­րու­նակ կի­րա­ռո­ւող հա­կա­մարդ­կա­յին պրակ­տի­կա­յին (գոր­ծա­ռոյ­թին)»։ Ան կը շա­րու­նա­կէ՝ ը­սե­լով, որ հոս ը­նե­լիք ու­նին «ի­րա­ւա­պաշտ­պան­նե­րը, մի­ջազ­գա­յին կազ­մա­կեր­պու­թիւն­նե­րից սկսած մին­չեւ շար­քա­յին զի­նո­ւոր­նե­րը»։