Նրանք չսափրված, մռայլ և քիչ խոսող զինվորներ էին, իսկ երբեմն, երբ սկսում էին խոսել, ասում էին շատ աննշան, շատ փոքր բաներ , բայց բոլորն էլ ուշադիր լսում և լավ էին հասկանում իրար։ Նրանք սիրում էին պատմել իրենց մասին և մեկ անգամ պատմածը մի քանի անգամ կրկնել: Ոչ ոք չէր տրտնջում, ոչ ոք չէր ասում, որ լսել է այդ մասին: Իսկ եթե նույնիսկ ձանձրանում էին, համբերությամբ շարունակում էին լսել։ Բայց երբեմն լինում էին մարդիկ, որ կտրում էին դիմացինի խոսքը.