Թաթախման	օրն	էր: Իրիկնադեմին	Ոսկեհատը, լուսամուտն	առջև	նստած, նայում	էր	դեպի	փողոց: Լսում	էր	մերձակա եկեղեցու	տոնային	ուրախ	զանգահարությունը: Այսօր	ծանոթ	հնչյունները	նրան	պատճառում	էին	անսահման տրտմություն: Այսօր	առաջին	անգամ	նա	պիտի	նստեր	ուրախ	սեղանի	առանց	ամուսնու: Բայց	այս	չէր	նրա	դառնության բուն	հիմքը: Նայում	էր	եկեղեցի	շտապողներին	և	տխուր	հառաչում, մերթ	աչքերը	վեր	բարձրացնելով, մերթ	գլուխը շարժելով: Ծնողներն	իրենց	երեխաների	և	տատերն	ու	պապերն	իրենց	թոռների	ձեռներից	բռնած	ուրախ-ուրախ	դիմում էին	եկեղեցի: Միայն	Ոսկեհատն	է	զուրկ	ընդհանուր	բախտից, և	ինչո՞ւ, տեր	աստված, ինչո՞ւ, չէ	որ	նա	ևս	տատ	է. թոռնիկներ	ունի: