«Իմ անունը Արամ է», այսպես կանվանի Սարոյանն իր պիեսը, որը ժամանակի ընթացքում կդառնա ամենահայտնիներից մեկն ու կբեմադրվի բազմաթիվ բեմերում: Երբ 1935 թ. նա առաջին անգամ այցելեց Հայաստան, պոետ Եղիշե Չարենցն ասաց նրան. «Դու գրում ես անգլերեն, սակայն այնուամենայնիվ հայ գրող ես»: Գուցե այդ խոսակցության ազդեցությամբ իր գրքերից մեկում գրողը ձոն արեց. «Անգլերեն լեզվին, ամերիկյան հողին ու հայկական հոգուն»: Իր ծագումն ու հայ ազգի ողբերգությունը Սարոյանը երբեք չմոռացավ: Այդպես էլ չտեսած Բիթլիսի կարոտը մշտապես կրծեց նրա հոգին: Հայկական թեմայով գրվել են պատմվածքներ՝ «Անդրանիկ Հայաստանի», «Ձեռնամարտ՝ ի սեր Հայաստանի» և այլն: Ըստ որդու՝ Արամի հիշողությունների՝ «Հայրիկը հանգստանում էր, խաղաղություն ու հոգեկան հանգստություն գտնում այն ժամանակ, երբ լողում էր իր ազգի բուժիչ սիրո մեջ, որը նրա համար ոչ մի վտանգ չէր ներկայացնում»: Սարոյանը մի քանի անգամ այցելել է Հայաստան, և նրա ամեն այցը տոնակատարություն էր դառնում, նրան դիմավորում էին հիացմունքով ու հպարտանում, ինչպես մինչև օրս: