Խրիմեան Հայրիկի ժամանակ, տիրակալ թագաւոր մը հայերուն եւ վրացիներուն ըսեր է՝ խաչդ փոխէ: Վրացիները փոխած են, խաչին տակը ծուռ դրուած ճիւղ աւելցուցած են: Բայց հայերը չեն ըրած: Շատ ստիպած են: Խրիմեան Հայրիկը լացեր է, արտասունքը հաւաքած է, տարած թափած է Սեւանայ Լիճը: Շատ բողոքներ եղած են: Թագաւորին մայրը զգացեր է, եւ որդիին ըսած.-այդ մարդոց մի՛ ստիպեր, ձգէ անոնց խաչը իր տեղը կենայ, տափակ կենայ: