Մարոն և նրա մայրը տախտակներ էին խփում առաջին հարկի լուսամուտներին։ Ազնիվ խանումի գաղափարն էր։ Չնայած Մարոն դա անիմաստ էր համարում, բայց ստիպված էր եղել համաձայնել։ Դա նրան կզբաղեցներ մինչև Արմենի գալը։