Ազ­­­գը յա­­­րատե­­­ւում է ո՛չ քա­­­նակու­­­թեան շնոր­­­հիւ, ո՛չ բնա­­­կան պա­­­շար­­­նե­­­­­­­րի, ո՛չ էլ մի­­­ջու­­­կա­­­­­­­յին զէն­­­քի, այլ ար­­­ժա­­­­­­­նապատ­­­ւութեան։ Ես յա­­­ճախ խոր­­­հել եմ, ին­­­չո՞ւ Ռու­­­սաստա­­­նում չկան (գու­­­ցէ եւ կան, բայց ճա­­­նաչո­­­ւած չեն) Հրանդ Տին­­­քի եւ Կա­­­րօ Փայ­­­լա­­­­­­­նի նման ար­­­ժա­­­­­­­նապա­­­տիւ հա­­­յեր։ Գու­­­ցէ պատ­­­ճա­­­­­­­ռը նրա­­­նում է, որ մա­­­լաթիացի Հրանդն ու Կա­­­րօն միշտ ոտ­­­քի տակ ու­­­նե­­­­­­­ցել են իրենց հա­­­րազատ վեց հա­­­զար տա­­­րուայ հո­­­ղը… Ահա մօ­­­տեցաւ Սեպ­­­տեմբե­­­րի 15-ը եւ ես չեմ կա­­­րող զրկել ինձ հա­­­ճոյ­­­քից ու­­­ղերձ յղել յա­­­ւեր­­­ժութեանը. «Ծնունդդ շնոր­­­հա­­­­­­­ւոր, Հրանդ»։