-Իդեալականը այն վիճակն է, երբ բանաստեղծն ու Ձեր ասած հովհաննեսյան Բանը հանդիպում են. ընդհանրապես, լեզվի խնդիրը բանաստեղծություն գրողի առաջնակարգ խնդիրն է: Մենք ամեն ինչ կարող ենք իրար ասել, յուրաքանչյուր մարդ կարող է արտահայտել ցանկացած միտք, գաղափար, աշխարհայացք, փիլիսոփայություն, բայց մեր ասելիքին, մեր իմաստնությանը, մեր գաղափարներին «այո» ասող է պետք: Այսինքն՝ պետք է լինի հաստատող, վավերացնող: Ես կարծում եմ, որ գրականության մեջ գրականությունը միակ հավաստողը, միակ հաստատողը, միակ վավերացնողը լեզուն է: Համենայն դեպս, երբ ես գրականություն եմ կարդում, դրանում ինչ մտքեր, գաղափարներ էլ լինեն՝ խորունկ, ոչ խորունկ, տարողունակ, ոչ տարողունակ, իմ մեջ ոչ մի նստվածք չեն թողնում, մինչև որ լեզուն ինձ չհամոզի, մինչև որ լեզվի այդ վավերացման «այո»-ն դրանց վրա չլինի: Այս իմաստով «Շարական» գրքում ես աշխատել եմ շահել լեզվի վստահությունը: Հաջողվել է, թե ոչ, չգիտեմ: