Լուսամուտը հարավ-արևելք էր նայում, և տարվա այս եղանակին այնտեղից երևում էին ամայի դաշտեր, որոնց գունավորումը փոխվում էր՝ կախված այն բանից, թե դրանք վարել էին, թե անմշակ էին թողել։ Վարդանը երկար կանգնում էր այդ լուսամատի մոտ՝ աչքը հեռուն հառած։ Նա մտովի հարյուրավոր կիլոմետրեր էր անցնում սարերով, որոնք նրան բաժանում էին այն վայրից, ուր միգուցե տարվել էին Մարոն և Թովմասը՝ Հալեպ, Ալեքսանդրետ, Այնթապ, Ադանա։ Այս քաղաքների անվանումները նրա ականջին առասպելական հնչեղություն էին ստացել։ Որտե՞ղ էին իր հարազատները։ Ինչպե՞ս էին նրանք։ Նա չէր կարողանում երևակայել նրանց ճակատագիրը, կենսապայմանները և նրանց պատկերացնելու իր անկարողությունը վրդովում էր։ Այդժամ նա սկսում էր հուսալ, որ միգուցե իր կնոջը հաջողվել էր Կոստանդնուպոլիս գնալ։ Նա տեսնում էր նրան Թովմասի հետ Մեսրոպ քեռու հյուրասենյակում՝ Արփինե մորաքրոջ, Լուսիկի և Տիրանի ընկերակցությամբ։ Նրա իրատեսությունը հաղթում էր, քաջալերիչ տեսարանները ցնդում էին, և նա իրականությանը շիտակ էր նայում։ Ինքը ոչինչ չգիտեր նրանց մասին։ Նրանք նույն հաջողությամբ կարող էին մեռած լինել...