«Չեմ դժգոհում կյանքից, երկրի վիճակից, իսկ երբ կողքիս դժգոհում են, ցույց եմ տալիս ցեխոտ ճտքակոշիկներս, ձեռքերս...: Կարծում եմ ամեն բան կախված է մարդուց, ու եթե ուզում ես ստեղծագործես, միտքդ աշխատի, պետք է աշխատես, մտածես՝ ի՞նչ անես: Ինձ համար գերագույն հաճույք է հողի հետ շփվելը, նոր-նոր եմ կարողանում ձեռնոց հագնել, պարտադիր ուզում էի զգալ հողի հետ շփումը»,-պատմում է Երևանից 202 կմ հեռավորության վրա գտնվող Տավուշի մարզի, Բերդ քաղաքում ապրող Արև Ներսիսյանը: