այս գիրքը չէր գրի, կհրաժարվեր երազանքից: Բայց թողնելու համար արդեն շատ ուշ էր, մինչև կոկորդը խրվել էր այդ գրքի մեջ, ու հիմա միակ ելքը մինչև վերջ գրելն ու ավարտելն էր: Ստամբուլում հայտնի գրող և մամուլի տեսաբան Հովհաննես Իստանբուլյանը գաղտնի իր մասնագիտությունից հեռու մի գիրք էր գրում: Արդյունքում' կարող էին նրանից երես թեքել, ծաղրել կամ ստորացնել: Մինչ հսկայական Օսմանյան կայսրությունը մեծ փոխարկումների, հեղափոխական շարժումների և ազգայնական մասնատումների մեջ էր, հայկական համայնքը լի էր նորարարական գաղափարախոսություններով ու թեժ քննարկումներով, ինքը տանը զբաղված էր մանկական գիրք գրելով: Հայերեն մանկական գիրք գրելը նախկինում երբեք չփորձած նախաձեռնություն էր: Չնայած' հայկական համայնքի տպարանը վաղուց էր հիմնվել, և մեկը մյուսի հետևից արժեքավոր գործեր էին տպվել, ինչո՞ւ ահա այս ընթերցողների համար ոչինչ չկար: Հայկական փոքրամասնությունը այլևս երեխաներին որպես երեխա չէ՞ր ընդունում: Արագ մեծանալու կարիք զգացող փոքրամասնության համար մանկությունը մի միջանկյալ փո՞ւլ էր, որը մարդ պետք է արագ անցնի: Գուցե դա Ստամբուլի գրագետ մարդկա՞նց էր հատուկ: Գուցե նրանք գյուղերի իրենց հայ տատիկների խրատական սովորույթներից հեռո՞ւ էին: Ինչ էլ լիներ գրքերի աշխարհի պակասի պատճառը, մի բան հաստատ էր. Հովհաննես Իստանբուլյանն անհավանական գործ էր նախաձեռնել: Մանկական գրքի անունը «Աղավնու Կորած Ձագ և Խաղաղ Գարնան Երկիր» էր: Ընտանիքի և ընկերների հետ տաք երկրի վրայով թռչելիս կապույտ երկնքում ճանապարհը կորցրած փոքրիկ աղավնու մասին էր պատմում գիրքը: Փոքրիկ աղավնին ընտանիքը փնտրելիս մի շարք գյուղերում, գյուղաքաղաքներում ու քաղաքներում է լինում: Ամեն կանգառում նոր պատմություն է սովորում: