Այս մտքերն ունայնություն են թվում ինձ, առավոտյան, երբ սթափվեմ՝ կանցնի, բայց արթնացա, ու Յոհանն ինձանից առաջ ընկնելով սուրճ է պահանջում՝ նորից, ու էլի դանդաղ գլորվում եմ անկողնու անհանգիստ փոսի մեջ. զգում եմ, որ իրար հերթ չտալով՝ Կիկոսներս հեռանում են՝ անհասցե, հեռու, անտեր ու ամբողջ ազգի ողբն ականջներում…