Դիվանագիտական ճնշում կիրառելու հազար ու մի նուրբ ձև կա, սակայն կարևորը նպատակների հստակությունն է: Համոզված եմ, որ 1989 թվին Կոսովոյի ինքնավարության վերանայումը լրիվ հնարավոր էր, եթե միայն միջազգային հանրությունը պատշաճ վճռականություն ցուցաբերեր: Օրինակ, Լատվիայում միջազգային ճնշման արդյունքով վերացվեց ազգամաղության օրենքը, և դրանով Ռուսաստանի հետ հնարավոր բախումը վերացավ: Սլովակիայում էլ հասարակության բացությունն ապահովելու միջազգային ջանքերը պարտության մատնեցին Մեսիարին: Իսկ Կրաինայում միջազգային հանրության ջանքերը բավարար չեղան, որ մամուլն անկախ լինի, ու դրա համար է իշխանությունը դեռ Թուջմանի ձեռքում է: Միջազգային հանրությունը նաև առանձնապես չհուզվեց, երբ Կենտրոնական Ասիայի մի քանի հանրապետություն առաջարկ արեցին, որ պրեզիդենտությունը ցմահ լինի: Մենք երևի ի վիճակի չլինենք Միլոշևիչից ազատվել ռմբակոծության միջոցով, եթե միայն պատերազմից հետո Հարավարևելյան Եվրոպան վերակառուցելու այնպիսի մի վիթխարի ծրագիր չմշակենք, որը ներառի մաքսային ամբողջություն ու Եվրամիությանը փաստացի անդամակցություն այն երկրների համար, որոնց ղեկավարները պատերազմի հանցագործի մեղադրանք չեն ունեցել: Եթե սա իրականացվի, ապա վստահ եմ, որ սերբերն այս պայմաններին բավարարելու համար շատ շուտ կազատվեն Միլոշևիչից: