Այդ ձայնը։ Վարդանն այն լսել էր։ Նա մոտեցավ և դիպավ կնոջ ուսին, որը վեր թռավ և շրջվեց։ Նա կասկածամիտ տեսք ընդունեց, մնացած պառավները հեռացան, իսկ մայրը երեխային կրծքին սեղմեց։ Նիհարած դեմքն անճանաչելի էր դարձել, սակայն աշխույժ և խելացի հայացքը անփոփոխ էին մնացել։ Սա, իհարկե, Գալստյան այրին էր, այն բուժակը, որր Սվասում դեղատուն ուներ։ Երբ Վարդանը թուրմեր էր գնում Ազնիվ խանումի համար, այրին կատակով պնդում էր, որ ինքը գալիս էր իր գաղտնիքները գողանալու։