Պոեզիայի ու երաժշտության այս դրացիությունը ինձ համար ունի ոչ միայն փոխաբերական, այլ նաև ուղղակի իմաստով: Ես այն բախտավորն եմ, որ, ահա, արդեն քանի՜ տարի հնարավորություն ունեմ կրկին ու կրկին հանդիպելու Թումանյանի հետ օպերային բեմի վրա: «Անուշը», Մեծ Լոռեցու բանաստեղծական կյանքի պսակը, որ իր անզուգական թարգմանն է ունեցել երաժշտության մեջ Արմեն Տիգրանյանին, բեմի վրա երեկոյից երեկո խաղացվող մի-մի պատմություն չէ ինձ համար: