«Ար­դա­րեւ, վեց տա­րի­ներ ա­ռաջ, օ­դը նո­ւազ փո­թոր­կա­լից էր, քան այ­սօր. սա­կայն փո­թո­րիկ կար այս դահ­լի­ճէն ներս, մա­նա­ւանդ՝ սրտե­րէ եւ հո­գի­նե­րէ ներս: ­Պի­տի կա­տա­րո­ւէր պատ­մա­կան ըն­թա­ցիկ դէպք մը՝ ընտ­րու­թեամ­բը ­Մե­ծի ­Տանն ­Կի­լի­կիոյ ե­րա­նաշ­նորհ ­Գա­րե­գին Ա. կա­թո­ղի­կո­սի յա­ջոր­դին: ­Բայց կա­տա­րո­ւե­լիք այս ընտ­րու­թիւ­նը զգե­ցած էր, այս ան­գամ, բա­ցա­ռիկ հան­գա­մանք եւ ի­մաստ, ո­րով­հե­տեւ այս Ա­թո­ռիս հա­կա­ռա­կորդ­նե­րը կամ զայն ա­նո­ւա­նար­կել ու­զող­նե­րը կը փա­փա­քէին ը­նել այն­պէս, որ ան դադ­րի ծա­ռա­յե­լէ իր հո­գե­ւոր կո­չու­մին եւ չկա­րե­նայ լրիւ կա­տա­րել իր պար­տա­կա­նու­թիւն­նե­րը քրիս­տո­նէա­կան սուրբ կրօ­նին եւ հայ ժո­ղո­վուր­դին ծա­ռա­յե­լու իր կո­չու­մին մէջ: