Ցավոք, հետագայում այդ արատավոր նորամուծության ներդրումը ավանդական պատմագրությամբ ձևավորված հայ ազգային գիտակցության մեջ կատարվեց նաև եվրոպական և սովետական կրթություն ստացած որոշ հայ գիտնականների ջանքերով, կայուն տեղ գրավեց նաև հայ կրթական և գիտական համակարգում, ստեղծվեց »պաշտոնական» կարգավիճակով պատմագրական մի դպրոց, որի հետևորդների համար այժմ հոգեբանական, մտածողական, բյուրոկրատական և գիտական առաջախաղացման հետ կապված ահռելի դժվարություններ կան` վերադառնալու ազգային գիտական ավանդույթի շրջանակները: Այդ է պատճառը, որ այդ շերտը, ունենալով զգալի վարչական ներուժ, բավական ագրեսիվ է հակազդում նույնիսկ օտար գիտնականների այն աշխատանքներին, որոնք բացահայտում են «պաշտոնական» տեսության աղաղակող հակասությունները, հաստատելով ավանդական պատմագիտության անբասիր հավաստիությունը: Այստեղ ոչ երկրորդական դեր են խաղում նաև որոշակի օտար, նաև քաղաքական շրջանակների կողմից ցուցաբերվող աջակցության այլազան մեթոդները` ուղղված «պաշտոնական» դիրքորոշում ունեցող գիտնականների նյութական և վարչական դիրքերի ամրապնդմանը ժամանակակից հայագիտության մեջ: