Գիշերները անցկացնում էր հաճախ հայրենի երկրի ջահելության հուշերում։ Ու լինում էին պահեր, երբ վերապրելով այս կամ այն դեպքը, ինքն իրեն բարձրաձայն ծիծաղում էր։ Մի անգամ նույնիսկ նրա ծիծաղի ձայնից հյուղակի թիթեղածածկի տակ գիշերող վայրի աղավնիներն արթնանալով քնից, վախեցած թեւահարեցին օդում, լռեցին նորից։ Ինչ էր հիշել Նկարը։ Շատ, շատ տարիներ առաջ, երբ դեռ ջահել էր ու Սիմոնը սպանված էր, հարեւան երկրի թագավոր Գոռ-Բա-Գոռը գալիս է, թե. -Սաթենիկ, գնացողը գնում է, ապրողը պիտի ապրի։