Ուշ երեկոյին, կը հասնինք Ալիւր: Երկար եւ տանջալից ճամբայ ենք կտրած: Սուրհանդակներս, յանձնելով տեղի կոմիտէին խուլ ու համրին, կ’երթան մի այլ բնակարան. զիս կ’արթնցնէ կոմիտէի անդամներէն մէկը (կարծեմ Յակոբը), որ կը սկսի խօսիլ ինծի հետ եւ հարց ու փորձ ընել: Ես սակայն չեմ պատասխաներ եւ կը շարունակոմ համր ձեւանալ: Այդ ժամանակ ան ցոյց կու տայ ինծի վկայական մը. որ ինքը կոմիտէի անդամ է: Ատկէ ետքը իմ լեզուս կը բացուի: Մենք կը ծանօթանանք միմեանց ու կը խօսինք այդ շրջանի վիճակի մասին. կ’որոշենք նաեւ թէ ան ինչպէս պէտք է զիս ճամբէ Վան` «պարոն» Արամի մօտ: Ան կը մեկնի պատրաստութիւններ տեսնելու համար, բայց ժամը 3ին յանկարծ ներս կը մտնէ վախեցած եւ կը յայտնէ, որ զօրքեր են եկած խուզարկութիւն ընելու: Զիս անմիջապէս կ’առնէ իր հետ եւ կը թաքցնէ պահարանի մը մէջ, ուրտեղ ամիս մը յետոյ Տիգրանն ալ պիտի պահուտէր: Փողոցներէն կը լսուին արդէն ասկեարներու ձայներ եւ անոնց թուրերու չխկրտոցը: Քիչ ժամանակ անց, սակայն, ամէն ինչ կը հանգստանայ: Ես կը քնանամ պահարանի մէջ երկու ժամ եւս եւ կը հանգստանամ թէ մարմինով եւ էթ հոգիով: Մութը երբ կ’իյնայ, երկու ալիւրցի զիս կ’առնեն ու կը տանին ուրիշ գիւղ մը, Վանի մօտ, ուրտեղ շատախօս վարժապետի մը մօտ կը գիշերեմ: Առաւօտը վաղ ան զիս իր ետեւը առած, կ’ուղղուի դէպի քաղաք, սիրտ տալով ինծի, թէ ոչինչ չի պատահիր: Կը զգուշացնէ, որ ոչ ոքի հետ չխօսիմ, քանի որ իմ հայերէնէն անմիջապէս պիտի հասկնան իմ օտարական ըլլալս: Նորէն, ուրեմն, ես կը դառնամ համր ու խուլ: