Նրա հողագույն դեմքն արտահայտում էր աշխուժություն և կենսուրախ չարաճճիություն։ Յուրաքանչյուր միտք, յուրաքանչյուր թաքնված զգացմունք երևում էր այդ շարժուն դեմքի վրա։ Մտքերը պարզ խաղում էին նա դեմքին, ինչպես ծածանքը լճի հարթության վրա։ Նոսր և չսանրված մազերը երեսի նման կեղտամոխրագույն էին։ Նրան հասանելիք գույների բոլոր երանգները բնությունը կարծես տվել էր կապո՜ւյտ֊կապույտ աչքերին։ Դրանք չտեսնված կապույտ էին, ուրախ, ծիծաղկոտ միամտություն և ինչ֊որ մանկական զարմանք կար այդ աչքերում։ Բայց այս բոլորի հետ մեկտեղ նրա աչքերն արտահայտում էին նաև ինքնավստահություն և ամուր կամք, որ առաջացել էր ինքնուսուցման և կյանքի մեծ փորձում։