Նախ, «լավ մարդ» հասկացության մասին։ Ինչպե՞ս սահմանել, թե ով է լավ կամ վատ մարդ։ Եթե մարդը պաթոլոգիական շեղումներ չունի, ապա, կարծում եմ, լավ ու վատի բնորոշումները շատ սուբյեկտիվ են` կախված տվյալ ազգի մշակութային-պատմական-կրոնական ավանդույթներից ու արժեքներից ձևավորված միջավայրից, անհատական, ընտանեկան հարաբերություններից, տվյալ մասնագիտական ոլորտում մրցակցությունից, անձնական նախանձից և այլն։ Ոմանց համար վատ մարդիկ այլոց համար լավն են, և հակառակը։ Հաճախ, կախված տարբեր իրավիճակներից, լավ մարդը դառնում է վատը, վատը՝ լավ։ «Ես նրան լավ չէի ճանաչում, պարզվում է շատ լավ մարդ է, ընտանիքին նվիրված, չնայած իր դիրքին, հարստությանը, հնարավորություններին, ինձ հետ հավասարի պես էր պահում, նույնիսկ թևը գցեց ուսիս»։ «Ես նրա հարցում սխալվում էի, պարզվեց` սրիկայի մեկն է, մի բան խնդրեցի՝ չարեց»։ Մենք պարզունակորեն առաջնորդվում ենք Արամայիս Սահակյանի փիլիսոփայությամբ․