Եթե ֆիզպատրաստությունը տղաները հանձնում էին մի կերպ ու դրությունը փրկում էին մի քանի ճկուն զինվորներ, բանը բանից անցնում էր գաղափարական հոսքագծում։ Հանձնախումբը հատկապես կարևորություն էր տալիս ազգային խառնիճաղանջ տեսականու քաղպատրաստվածությանը։ Հայերն ու վրացիները էսպես, թե էնպես ամոթով չէին թողնում։ Միջին Ասիան ևս դժվարությամբ, բայց էշը ցեխից հանում էր։ Գլխացավանքը Մերձբալթիկան էր։ Վերջինիս ներկայացուցիչները տառացիորեն թքել էին այն ամենի վրա, ինչը վերաբերում էր 1917-ի հեղափոխությանը և Մեծ հայրենականին։ Ինչպես Բայրամովի դեպքում, այստեղ էլ անհասկանալի էր. նրանց, իրո՞ք, ոչինչ չէին ուսուցանել, թե՞ դա բողոքի յուրահատուկ, լուռ, սակայն շատ ազդեցիկ ձև էր։ Կանգնում ես քարտեզի առաջ, անտարբեր ապուշ կտրում ու բերանդ ջուր առնում։ Իսկ հարցերը խայտառակության աստիճանի պարզունակ էին։ «Բարդ» հարցերի դեպքում, ի դեպ, պետք էր հսկա քարտեզի առաջ կիսադեմով կանգնած բիլիարդի կի հիշեցնող ցուցափայտով նշել ՆԱՏՕ, ՍԵԱՏՈ և մյուս իմպերիալիստական բլոկ կազմող պետությունները։ Ավելի պարզերը ենթադրում էին, որ զինվորը պետք է հստակ անցնի ԽՍՀՄ-ի սահմաններով, մատնանշի Մոսկվա մայր քաղաքը, Սամարան և իր հայրենիքը։ Վերջին երկու հարցերը դիվերսիոն բնույթի էին, գտնվում էին հանձնախմբի հետ աշխատող գնդի սպայակազմի պահուստային ոսկի ֆոնդում և նախատեսված էին առավել ծածկամիտների համար։