Իր հոտի անունից հայի արյան ծարավ թուրք «մագիստրոսին» շողոմացած (ինչո՞ւ չէ` հե´նց շնացած) հոգևորականն իր իսկ ազգակիցների հիշատակին ձայն բարձրացրած Գերմանիայի պատգամավորներին էր դատափետում: Նրան արդարացնողներ էլ եղան, թե հայ համայնքի ապահովության համար է անում, թեև նույն համայնքն ընդվզեց նրա եղկելի արարքի դեմ: Ավելի հակված ենք կարծել, որ անձնական մե˜ծ շահ ուներ և հարմար առիթ գտավ` քծնանքով ծառայություն մատուցելու: Տե´րը` նրան դատավոր: Այսօր «Զվարթնոց» օդակայանում նա երևի կզգա ձայն բազմացի արհամարհանքը, հայրենիքից «վտարված» լինելու դառնահամը…