Հիմա կանաչ վարագույրը ափերիս մեջ հավաքում եմ, նայում եմ, իմ դիմացի շենքի կնոջ տանը աղոտ լույս կա: Վարագույրը քաշում եմ, աթոռս դնում հենց պատուհանի դիմաց, նստում, Մաքուրիկը մռռալով գալիս գիրկս, կծկվում է, շոյում եմ, մատներս մորթու մեջ շոշափում են նրա դռռոցը: Ինքը գրկումս դռռում ա, ես մտածում եմ: Մտածելն, ասում են, գրելու համար անհրաժեշտ ա, բայց դե հո չեմ մտածում, պառավիկիս եմ հետևում: Տան մեջ դանդաղ գնում-գալիս է: Վարագույր չունի: Պատուհաններն այդքան էլ մաքուր չեն: Ճանչերի կեղտից սպիտակ փառ ա կապել: Տանն էլ ուրիշ մարդ չի երևում: Ոնց որ թե մենակ է ապրում տիկինը: Դե, մենակությունը լավ բան է: Երբ ուզում արթնանում ես, ոնց ուզում շրջում ես տանը՝ մերկ, կիսամերկ, նստում, վեր կենում: Հա, ինձ դուր ա գալիս մենակությունը: