...Հոսում է ժամանակը։ Տարիների քարավանն անցնում է։ Եվ ոսկեփրփուր ծիրանին ուսին՝ մեծ բանաստեղծը թռչում է անդուլ՝ վեհ ու հաղթական, դեպի արեւը, անմահ արեւը։ Հինավուրց հայկական Արցախի համար մեծ հպարտություն է, որ Վարպետի հետքերով գնացողների ճանապարհը հասնում է Արցախի լեռները։ Ու նաեւ ցավ կա, սակայն, լեռներում, խորը ցավ. Վարպետը երկու անգամ եղավ Արցախում, երկու անգամ էլ, ինչպես ասում են, մեկնեց «տրտմած սրտով»...