Հաջորդը Դավիթաշենի կամուրջն էր: Մայրաքաղաքի երկու մասերն ու շրջակա բնակավայրերն իրար կապող կամուրջը շահագործման հանձնվելով, ոչ միայն թեթևացրեց Կիևյան կամրջի ծանրաբեռնվածությունը, այև մեկ օրում հսկայական թաղամասը արվարձանից վերածեց կենտրոնամերձ տարածքի: Պատահական չէր անշարժ գույքի գների աճը Դավիթաշենում: Հետո հերթը հասավ Հարավ-արևմտյան թաղամասը Իսակովի պողոտայի հետ կապող կամրջի շինարարությանը: Զվարթնոց օդակայանից Երևան մտնող թե զբոսաշրջիկը, թե օտարերկրյա դիվանագետը այլևս չէին տեսնելու տասնամյակներ շարունակ կուտակված աղբը մայրաքաղաքի հենց դարպասների մոտ: Կամրջի տնտեսական շահավետության մասին էլ չենք խոսում: Ճանապահաշինարարությունը շինարարական միակ ասպարեզը չէր, որ արագորեն փոխում էր երկրի դիմագիծը: Ամեն տարի Աղետի գոտում շահագործման էր հանձնվում այնքան բնակարան, որքան չէր եղել երկրշարժին հաջորդած ամբողջ տասնամյակի ընթացքում: Հիվանդանոցներ էին կառուցվում, հանրակրթական, երաժշտական, գեղարվեստի դպրոցներ: Ընդ որում, ոչ միայն երկրաշարժից տուժած տարածքներում: