Սա Գուրգեն Խանջյանի 5-րդ վեպն է, որի վրա բավականին երկար է աշխատել՝ մոտ 3 տարի։ «Կարելի է ասել, որ սա մեծ մասով՝ 70 տոկոսով, կենսագրական վեպ է։ Ինքն իմ կյանքի շատ կարեւոր մի փուլի, նաեւ գրական փորձի ամփոփումն է, դրա համար ինձ համար շատ հարազատ է այս գիրքը։ Այդտեղ մարդիկ կան, որ էլ չկան, հին Երեւանը կա, որ էլ գոյություն չունի՝ հին կոլորիտը, փողոցները, սրճարանները։ Այդ ամեն ինչն ինձ հարազատ է, եւ ինձ անընդհատ թվում էր, թե այդ մարդիկ, այդ քարերը, այդ ասֆալտը, այդ ամեն ինչը կկորի, եթե ես դրանք էջի վրա չդնեմ։ Կարեւոր դրվագներ, կարեւոր մարդիկ, բայց ընդհանուր առմամբ մեր կյանքն է, կյանքի իմաստավորումը կորուստների դեպքում եւ հակառակը հայտնագործությունների դեպքում, մեր վերաբերմունքը, որոշումները, վճիռները, աշխարհայացքը»,-պատմում է հեղինակը, ով ընթերցողի առաջ չի ուզում մինչեւ վերջ բացել գրքի շերտերը։