Ծանր օրեր էին Կասպարովի համար. Ռուսաստանում եռք էր, իսկ ինքը… Պետք է համբերել, դիմանար «…Պետք է, որ դուք լավանաք և շուտ մեկնեք Ռուսաստան, թե չէ կուշանաք «սկզբից»,— գրում էր Կրուպսկայան: Եվ Կասպարովը համառորեն չէր խնայում իրեն, չէր կտրվում գործից, մասնակցում էր Դավոսի ռուսական գաղութի գործերին: Հիվանդությունը մոռացած, նա նույնիսկ ելույթներ էր ունենում Դավոսի ռուսական գաղութի ժողովներում, մտնում էր հեղափոխական տարերքի մեջ: Ընկերները անհանգստանում էին, փորձում նրան ետ պահել գործից, ստիպում՝ բուժվելու մասին մտածել, բայց նա նորից դուրս է մղվում, փախ-չում անկողնուց ու դեղերից: Դրանից առողջությունն ավելի է վատանում, և նա դարձյալ գամվում է անկողնուն: Լենինն ու Կրուպսկայան անմիջա-պես իմանում են այդ մասին: Մարտի 7-ին Կրուպսկայան իրենց վիշտն է հայտնում, որ Կասպարովը կրկին անկողին է ընկել: «Մի՞թե չի կարելի մի քիչ զգույշ լինել,— գրում է նա.— ափսոսալ առողջությունը, երբ Ռուսաստան մեկնելու հնարավորություն է բացվում»: Հետո պատմում է, որ մի շաբաթ էլ Իլյիչը պառկեց, բայց հիմա լավացել է և գրադարան է գնում պարապելու: