Այս մոտեցումը ոչ միայն տրամաբանական սխալ է պարունակում, այլև ուղղակի վտանգավոր է հենց պայքարողների համար։ Ես դեռ հայ-թուրքականից մեռա ասելով, որ երբ կառավարության հերթական ղալաթին ընդդիմադիրների արձագանքը լինում է էմոցիոնալ, չհիմնավորված ու առանց երկաթե փաստերի, ապա այդ ամենը հենց այդ ընդդիմադիրների գլխին է ջարդվում։ Վերջիվերջո պետք չի կարծել, թե ղալաթ անողը միամիտի մեկն է ու չի ֆայմի ընդդիմադիրների կիքսերն օգտագործել։ Ոչ միայն կֆայմի, այլև անհամբեր սպասում է դրանց։ Իր շահերից է բխում խուսափել հստակ հարցերից, կենտրոնանալ էմոցիաների վրա և հանրությանը ցույց տալ. «ժողովուրդ ջան, տեսեք, էս բողոքողները մենակ լաչառանալ գիտեն, գործից էլ վաաբշե բան չեն հասկանում, մեզ էլ խանգարում են ազգի համար հոգ տանել»։