Նա	չէր	ուզում	ինքն	իրեն	խոստովանվել, թե	ո՞րն	է	իսկապես	այն	մագնիսական	ուժը, որ	այսպես	հաճախ	տանում	է	իրեն դեպի	հանքերը: Նա	խաբում	էր	իրեն, հավատացնելով, թե	արդարև, մշակների	տնտեսական	վիճակն	իրեն	այդչափ հետաքրքրում	է: Դիտելով	նոր	կառուցվող	կացարանները	կես	ժամ, մի	ժամ, շտապում	էր	այցելել	Զարգարյաններին	և այնտեղ	մնում	էր	ժամերով: Աղքատիկ	ընտանիքն	ընդունում	էր	նրան	ոչ	իբրև	իր	տիրոջ	կամ	մի	հարուստ	հանքատիրոջ, այլ	իբրև	բարեկամի: Ոչ	ոք	չէր	նեղվում	նրա	ներկայությամբ, ոչ	ոքի	չէին	ձանձրացնում	նրա	հաճախակհ	այցերը, նույնիսկ անդամալույծին: Իսկ	նա... Նա	սիրում	էր	զրուցել	Դավիթ	Զարգարյանի	հետ	և	ոչ	միայն	իր	գործերի, այլև	հասարակական երևույթների	մասին: Այդ	զրույցների	ժամանակ	նրա	հայացքն	ակամա	կանգ	էր	առնում	Շուշանիկի	վրա: Օրիորդը անբաժան	շալն	ուսերին	ձգած, գլուխը	թեթևակի	ուսերին	թեքած, ուշադիր	լսում	էր	իր	հորեղբոր	և	հյուրի	տաք վիճաբանությունները: Երբեմն	նա	ոգևորվում	էր, մոռանում	ինքն	իրեն	և	խոսակցությունը	երկարացնում	ավելի, քան պահանջում	էր	քաղաքավարությունը: Պատահում	էր, որ	նրա	հետ	վիճում	էր	Շուշանիկը, երբ	խոսակցությունը վերաբերում	էր	օրիորդի	մտքին	մատչելի	խնդիրներին: Այդ	միջոցներին	Սմբատի	ճակատի	կնճիռները	բացվում	էին, դեմքը պայծառանում	էր, աչքերն	արտահայտում	էին	խորին	հոգեկան	հաճույք: