Մեր	կարդացողների	լավ	մտքին	կըլի, որ	նա, երբ	Քանաքեռ	սարդարի	ֆառաշներին	սպանեց, ինքն	էլ	Էնպես	մնաց	ազիզ	թագուհու	ու	իր	արածի	վրա	սառած, կանգնած: Ընկերներն	էլ Ժամանակ	չկորցրին. գիտեին, որ	բոլորի	վերջը	մահն	է, էլ	ո՛չ	հոր	մտիկ	արին, ո՛չ	մոր, Աղասուն կապեցին	ձիու	վրա	ու	ընկան	Ապարանու	սարը, որ	կամ	Փամբակ	փախչին, կամ	Ղարս, կամ Ախլցխա, որ	իրանց	գլուխը	թափեն: էրկու	սհաթից	ետը	ի՞նչ	Քանաքռու	հալն	էր, աստված	ո՛չ նշանց	տա: Սուգ	ու	շիվանն	ընկավ	գեղը. տուն	էր, որ	քանդում	էին. մարդ	էր, որ	փետ	ու	միս	էին արել, փախածներին	պտրտում, նրանց	հերնըմերը, օղլուշաղը	թրի	տակ	արած` մեկ	սհաթի միջումն	որի	շլինքը	թոկ	քցած, որի	ձեռները	ետևին	կապած` ոչխարի	պես	առաջ	արին, որ	տանին սարդարի	դուռը: