Ինչպէ՞ս չյիշել թուրք պաշտօնատարի մը վիրաւորող արտայայտութիւնը, որ լսելէ ետք Արամ Մանուկեանի մէկ ճառը ըսած էր՝ «Հայութիւնը արժանի չէ այսպիսի մարդու»: Արամ Մանուկեանի անունը միայն վերջե՛րս բաւական լայն ձեւով ներկայացուեցաւ հանրութեան՝ Յովհաննէս Քաջազնունիի, Անդրանիկի ու բաւական երկար ուշացումով՝ Գարեգին Նժդեհի անուններէն ետք: Այդպէս եղաւ, որովհետեւ, աւելի քան թափանցիկ է, այս վերջինները կա՛մ հրաժարած էին իրենց կուսակցութենէն, կամ ալ պատժուելով՝ հեռացուած անկէ: Ճշմարտութենէն բան չի պակսիր, անշուշտ, որովհետեւ անոնց ամէնէն սեղմ կենսագրութեան ընթերցումն իսկ կ’ապացուցէ, թէ անոնք իրենց ամբողջ ազգային գործունէութիւնը ծաւալած են, երբ կ’անդամակցէին Դաշնակցութեան. ատկէ հեռանալէ ետք ապրած են ատենին վաստակած իրենց համբաւով: Ուրախալի է, յամենայնդէպս, որ այս ձեւով գոնէ երեք անուններ կը շարունակեն իրենց ազգային առաքելութիւնը՝ նաեւ յետ մահու: Լուսահոգի Վահան Յովհաննիսեանը եթէ ողջ ըլլար, ներկայացուած հարցին անպայման լուծում կը գտնէր, առ նուազն զինք յատկանշող սրամտութեամբ առաջարկելով՝ «Դիմենք Դաշնակցութեան, որպէսզի իր անցեալի բոլոր հերոսներն ու արժանաւոր անդամները կուսակցութենէն հեռացնէ, քանի անոնք չեն կրնար այլեւս ինքնակամ հրաժարիլ». եւ շարունակելով՝ «Եթէ կարելի է յետ մահու մարդոց շքանշան տալ, կարելի է նաեւ զանոնք պատժել»: