- Մասունքի նման թանկ են իմ հանդիպումները բոլոր մեծ դերասանների հետ, - ամփոփում է ինքնապատումը Երվանդ Ղազանչյանը ,- թատրոնին բեմից դուրս ծառայող մեծ մասնագետների հետ... Զարմանալի մարդիկ էին... Լենինականում՝ ուստա Խաչիկը, Սունդուկյանում՝ ուստա Կոստանը, Անդրանիկը Էլիազյան, բեմադրական մասի վարիչ Սերգեյ Դալաքիշվիլին, դիմահարդար Մառլիկը...Ի՜նչ աննկարագրելի նվիրում էր։ Ինչ որ Փափազյանը, Վաղարշյանը, Օլգա Գուլազյանը, մյուս մեծ դերասաններն արեցին բեմի վրա, սրանք հավասարապես արեցին կուլիսներում։ Առանց չափազանցության։ Նրանք էին ապահովում բոլորի փայլուն բեմելը բոլոր ներկայացումներում։ Ստեղծագործական տառապանք էր, բայց վայելք էր Բաբկեն Ներսիսյանի հետ աշխատելը։ Ստեղծագործական հրավառություն էր Վարդուհու, հատկապես Խորիկի հետ աշխատելը... Ինձ թվում է, որ գտա իմ աշխարհը։ Թե ինչքանով կարողացա ապրել այդ աշխարհում, ես չեմ կարող դատել, բայց նաև մի բան գիտեմ, որ չեմ ստել այդ աշխարհին, այդ աշխարհի մարդկանց։ Թե ինչքանով եմ կարողացել օգտակար լինել, երևի թե ինքս չկարողանամ որոշել...