Ա՜խ, սիրտս	կտրատվում	ա. լեզուն	ի՞նչ	ա, որ	բառով	կարողանա	էն	սարսափելի	տեսարանը պատմիլ, որ	լսողը	կամ	կարդացողը	իմանա, թե	իր	խեղճ	ավազանի	քիր	ու	ախպերը	ի՜նչ	հալումն էին	էս	սհաթին, ի՞նչ	էին	քաշում, ի՞նչ	էին	տեսնում, ո՞ւմ	առաջին, ո՞ւմ	ձեռին, ո՞ր	աշխարքում, ո՞ր	հողում: Ա՜խ, շլինքդ	չկոտրի, Ա՛ղասի, ա՛խ, ո՞ւր	էիր	էս	սհաթին: Թագավո՛րք	Հայոց, որ	Անու միջումը	անուշ	քնած, ձեր	որդիքը	հարամու	ձեռին՝ դուք	մեկ	գլուխ	չի՛	բարձրացրիք, որ	նրանց հավարին	հասնիք, է՛ն	որդիքը, որ	մեկ	սհաթից	առաջ	աշխարք	զարմացրին	իրանց	քաջությամբը, երկիրը	սասանացրին	իրանց	տղամարդությամբը	ու, ինչպես	դուք, հսկայաբար	պահպանեցին իրանց	աշխարհը, ձեր	հողը, ձեր	հայրենիքը, ու	դո՛ւք, անգութք, թողիք	նրանց	էսպես	փորձանքի միջում, թշնամու	թրի	առաջին: