— Աղասին	ո՞ւր	ա... Աղա՛	ջան..— Աղասուն	տարա՛ն... գլխի՛ս	տեր…տններս	քանդեցի՛ն... Աղա՛ ջան... օջա՛խդ	խավարացրի՛ն... իմ	սա՛ր	ջան... դո՛ւռդ	փակեցին, ի՛մ	գլուխ... Աղա՛... ղա... ղա... սի.. Աղա՛սի, Աղա՛սի, Աղա՛սի, Աղա՛սի... հրես	էկա՜ն, հրես	տանո	ւմ	են... ձեռները	կապեցին... ոտները բխով	դրին... վա՛յ... վա՛յ... վա՜յ... աչքս	փորեցին…	ո՞ւմ	էի	մեկ	չոռ	ասել, որ	առաջս	էկավ... Գնացե՛ք, հասե՛ք, էն	սուրահի	բոյին	մտիկ	արե՛ք... Տեսե՛ք, ի՞նչպես	ա	ջիրիդ	խաղում... Գալիս	եմ, գալիս, Աղա՛սի	ջան... սաբր	արա՛, որ	մեկ	չարսավս	քցեմ, գլուխս	կապեմ…	Տո՛, տնաքանդի աղջիկ... մեկ	ձեռներդ	էլա	բարձրացրու՛... ի՞նչ	ես	փետացել, էդտեղ	կաղնել... Հա՜յ... վա՜յ... վա՛յ... ամա՜ն, էրվեցի՜, խորովեցի՜... Չորանա՛ք	դուք, ա՜յ	ձեռներ... Խավարի՛ք	դուք, ա՜յ	այքեր... Հարսի ջան, խաղա՛, է՜: Տո՛, մեկ	կռներդ	բարձրացրո՛ւ, է՜հ. Վարդի՛թեր	ջան, ի՛մ	մանիշակ, ի՛մ	սմբուլ, ի՛մ ալվան	լալա՛զար, ի՛մ	խնկան	ծաղիկ... աչքերի՛դ	մեռնիմ... էրեսի՛դ	մատաղ	գնամ... ի՞նչ	ես ձեռներդ	խաչել... ի՞նչ	ես	քեզ	ջարդում... սպանում... Զանգուն	մոտիկ	ա, մի	քիչ	կա՛ց, Աղասուն ճամփու	դնե՛նք... Դեռ	նրա	հոգին	երկինքը	չի՛	հասած... մենք	նրանից	առաջ	կէրթանք	էնտեղ: Դարդ	մի՛	անիլ... Անկաջ	արա՛, մի	Աղասու	խաղն	ասեմ...