Ամենաերիտասարդ հեծանվորդուհին՝ տասնութամյա Անահիտ Մուշեղյանը, ևս չի կարողացել դիմադրել հեծանվով գիշերը շրջելու գայթակղությանը։ «Գիշերային զբոսանքը հեծանիվով փոքր-ինչ էկզոտիկ է, քանզի հատկապես հայաստանյան երթևեկության պայմաններում նույնիսկ ցերեկը, երբ հեծանիվ ես քշում, վարորդները մի տեսակ թարս ու շիտակ են նայում ու անպայման չեն մոռանում ռեպլիկ անել. «Այ աղջիկ ջան, հեծանիվը քո ի՞նչ բանն ա, մեղք ես»: Երբ գիշերը հեծանիվ ենք քշում, ամեն ինչ էնքան հանգիստ ու խաղաղ է թվում՝ գրեթե չկան մեքենաներ, դժգոհ մարդիկ, աղմուկ, անճաշակ շենքերն անգամ իրենց զգացնել չեն տալիս, այլ միայն գեղեցիկն է աչքիդ զարնում՝ լուսավորված Հրապարակն ու Թամանյանի արձանը՝ Կասկադի ֆոնի վրա, մոտ ընկերներ ու զվարճալի միջադեպեր: Իսկ գիշերը քշելուց հետո, երբ նաև գնում ենք ինչ-որ բարձրադիր տեղ արևածագը դիմավորելու, դա ավելին է, քան էկզոտիկան: Այդ ժամանակ զգում ես ինչ-որ ներդաշնակություն մարդու, հեծանիվի, արևի ու խաղաղ միջավայրի միջև»,-ասում է Անահիտը։