«Երբ աշտարակը փլվեց, Բելը (Էլամի և Միջագետքի արքա Մեսլիմը – Մ.Հ.) իր թագավորության աթոռը հաստատեց Բաբելոնում և ինքը կամեցավ թագավորել մարդկանց վրա, սակայն մեր հայր Հայկը, վերցնելով մեր ազգն ու մեր լեզվով խոսողներին, մոտ 400 հոգի, քանզի սակավ էին մեր նախնիները, փախավ Բելից ու ամրացավ Հյուսիսային կողմում` Վերին Հայքում, որը Մեծ Հայք են կոչում: Բելը, որ նստում էր Բաբելոնում, չկարողացավ Հայկին իր թևի տակ բերել և այդ ժամանակ հավաքվեց պատերազմի ու կռվելու: Նա հավաքեց 50.000 հետևակ պատերազմողների և ծովի նման եկավ, որպեսզի ջնջի մեր ազգը: Հայկը ելավ նրան ընդառաջ մեկ հազարով և, թեև շատ սակավ էին, սակայն քաջարի այրեր էին: Այդ ժամանակ Բելն առաջացավ իր զորքի միայն մի գնդով ու Հայկը ելավ նրա դեմ: Բելն իրեն երկաթով էլ պատել հետևից ու առաջից` երկաթյա տախտակներով, քանզի գիտեր մեր հոր բազկի թափը: Նա ձեռքին նաև մի սոսկալի նիզակ ուներ: Եվ ահա մեր հայր Հայկը առաջ եկավ լայնալիճ ու պնդակազմ աղեղով: Բելը, քանզի հսկա էր, գոչելով եկավ Հայկի վրա, ինչպես մի վիշապ, որ ցանկանում էր կլանել նրան, իսկ մեր լայնաճակատ հայրը իր բազկին թափ հաղորդեց, լայնալիճ աղեղից արձակեց իր երեքթևյան նետը և հարվածեց Բելի կրծքին ինչպես բաց պատուհանին: Նետն անցավ նրա մարմնով ու ընկավ գետին, քանզի այն հույժ զորավոր էր և երկաթի թանձրությունը չկանգնեցրեց նրան: Այդպես սատկեց Բել հսկան ու մսաբլուրը ու մեր ազգն ազատվեց» (Վարդան Այգեկցի «Աղվեսագիրք»):