Տնտեսական բարեփոխումների առանցքը կապված էր շուկայական տնտեսությանը բնորոշ հարաբերությունների, ինստիտուտների եւ կառավարման համակարգերի ձեւավորման հետ եւ դրանից ելնելով նպատակաուղղված էր հետեւյալ խնդիրների լուծմանը. սեփականության հարաբերությունների փոփոխում, գների ազատականացում, մրցակցության հավասար պայմանների ապահովում, ֆինանսական շուկայի ինստիտուտների ձեւավորում եւ կայացում, բնական եւ տեխնոգեն մոնոպոլիաների գործունեության կանոնակարգում, պետական կառավարման համակարգի վերակառուցում, միջազգային շուկաների՝ ինտեգրացման հետ կապված խնդիրների լուծում եւ այլն: Սկզբնական կապիտալի կուտակման ժամանակաշրջանում բիզնեսի սեփականատերերը միաժամանակ հանդիսանում էին նաեւ այդ բիզնեսի կառավարիչներ: Շուկայական հարաբերությունների զարգացմանը զուգընթաց աստիճանաբար սեփականատերերը սկսեցին իրենց կառավարման գործառույթները պատվիրակել համապատասխան կառավարիչների, որոնք հանդես են գալիս սեփականատերերի անունից եւ ի շահ սեփականատերերի: Այսօր արդեն սեփականատերերը շատ քիչ են ներգրավված ընկերությունների ամենօրյա կառավարման գործընթացում: Ահա հենց այս գործընթացում էլ հստակորեն տարանջատվեց ռեսուրս տիրապետող սուբյեկտը (սեփականատեր), ռեսուրս կառավարողից (կառավարիչ): Այդուհանդերձ այս տարանջատումը իր հետ բերեց նոր խնդիրներ: Մասնավորապես տիրապետման եւ կառավարման գործառույթների տարանջատման արդյուքում ընկերություններում ի հայտ եկան շահերի բախման խնդիրները, քանի որ սեփականատերերի եւ կառավարիչների շահերը միշտ չէ որ համընկնում են: Սեփականատերերը ձգտում են ավելացնել իրենց պատկանող ռեսուրսները, իսկ կառավարիչները՝ ստանալ համապատասխան փոխհատուցում եւ վարձատրություն իրենց կատարած աշխատանքի դիմաց: Հենց այս պարագայում էլ առաջ է գալիս կորպորատիվ կառավարման մեխանիզմների ներդրման անհրաժեշտությունը, որը նպատակաուղղված է սեփականատերերի շահերի պաշտպանությանը, բիզնեսի կայուն զարգացմանը: Կորպորատիվ կառավարումը ենթադրում է ներքին եւ արտաքին հսկողության ուժեղացում ինչը նպաստում է կառավարիչների հաշվետվողականությանը սեփականատերերին, ինչպես նաեւ ռեսուրսների արդյունավետ կառավարմանը: Ահա հենց այս համատեքստում է, որ կարեւորվում է ներքին եւ արտաքին աուդիտի ինստիտուտների կայացումը: