Պատ­մու­թիւ­նը, թէեւ, ցոյց կու տայ, որ մեր ժո­ղո­վուր­դը չէ հա­կուած եր­բեք հա­րիւր տո­կո­սով հնա­զան­դիլ Պատ­րիար­քա­կան Ա­թո­ռին, սա­կայն վեր­ջին ինն տա­րի­նե­րը ցոյց տուին, որ ա­նոր տկա­րա­ցու­մը ի՛նչ վի­ճա­կի կրնայ հասց­նել հա­մայն­քա­յին կեան­քը։ Բե­ւե­ռա­ցում, պա­ռակ­տում, հա­րա­զա­տու­թեան զգա­ցու­մի տկա­րա­ցում եւ մա­սամբ նո­րին... Առ­կայ հա­մայ­նա­պատ­կե­րի ստո­րո­գե­լի­նե­րը, դժբախ­տա­բար, չեն ներշն­չեր լա­ւա­տե­սու­թիւն։ Կրնա՞յ շա­րու­նա­կուիլ այս­պէս։ Ո՛չ, ան­շուշտ, ո՛չ...