Դեդը հոր կտակած այդ թուղթը ծոցագրպանում էր պահում, փոքրիկ որդու՝ Արենի լուսանկարի հետ։ Բայց ազերին դա երկրի առաջին դեմքին է հասցրել (երեւի դրա համար շքանշան է ստացել) որպես Ղարաբաղի կողմից Ադրբեջանը գրավելու ռազմագործողությունների խիստ գաղտնի մշակված ծրագիր-քարտեզ։ Պահանջում են, որ քարտեզի «լեզուն» բացի ինքը՝ Դեդը, քանի որ իրենք բան չէին հասկանում։ Դեդն էլ բացատրում էր, չէին հավատում։Ամեն անգամ ձգում-հանում էին ձեռքի եղունգներից մեկը, ճկույթներն են կտրել անգամ։ Սպառնում էին մահվամբ։ Գաղտնիքը բացելու դեպքում՝ ազատության խոստումներ էին տալիս՝ ոսկե բեռով, մինչեւ Մոսկվա։ Ի վերջո, Դեդի ռազմագործողությունների «քարտեզը» քննեցին ազերիների ազգային ակադեմիայում՝ գեներալիսիմուսի մասնակցությամբ։ Մոսկվայից պատահմամբ ներկա գտնվող մի վարձու օդաչու, խորը քննելով ծրագիրը, ուղղակի ժպտացել է. «Դա արեգակնային համակարգության անհաջող արված գծագրություն է, մոլորակների փոխարեն ուղղակի նկարել են մարդկանց, Ղարաբաղը, սարեր, պարզապես ուրիշ ոչինչ»։ Դրանից մեկ տարի հետո, Միր Բաշիրի եւ Մարտակերտի սահմանագծում Դեդին փոխանակել են յոթ թուրքի հետ։ Շատ էր ցավում հոր հիշատակի կորստյան համար։ Ափսոսում էր, տխրում։