Արմենը գնաց։ Մերթ սողալով, մերթ չորեքթաթ նա անցնում էր սայլերի մոտով, որպեսզի հասներ օգնության կարիք ունեցողներին։ Նրա ուշադրությունը գրավեցին լացի ձայներր։ Նա մոտեցավ կանանց մի խմբի, որոնք կռացել էին արնոտված աղջնակի վրա։ Մի գնդակ գրեթե պոկել էր նրա ձախ ձեռքը, իսկ մյուսը դիպել էր կրծքին։ Փոքրիկ զոհը հազիվ ութ տարեկան էր։ Նրա մայրը սանրում էր նրա մազերը և խոսում էր նրա հետ, կարծես նա ողջ լիներ։ Նրա երկու եղբայրները և քույրը լաց էին լինում դեմքները ափերի մեջ թաքցրած։ Գալստյան այրին Արմենին մի կողմ տարավ.