Այն փաս­տը, որ այս իշ­խա­նու­թիւն­նե­րի օ­րօք կրօ­նա­կան փոք­րա­մաս­նու­թիւն­նե­րը կա­րո­ղա­ցան յետ ստա­նալ մի շարք հա­մայն­քա­յին շի­նու­թիւն­ներ ու հո­ղա­տա­րածք­ներ՝ կա­րե­ւոր է: Սա­կայն մեր ա­զա­տու­թիւն­ներն ու ի­րա­ւունք­նե­րը միայն դրա­նով չեն սահ­մա­նա­փակ­ւում: Ա­յո՛, թա­ղա­պե­տե­րը, պե­տա­կան այ­րե­րը մեր հա­մայն­քա­յին մի­ջո­ցա­ռում­նե­րին այ­ցե­լում են, բայց դա չի էա­կա­նը: Բա­ցի այդ՝ դե­ռեւս ետ չվեր­դար­ձո­ւած ան­թիւ, ան­հա­մար շէն­քե­րի ու տա­րածք­նե­րի դա­տա­կան գոր­ծեր կան օ­դում կա­խո­ւած: Միեւ­նոյն ժա­մա­նակ տնտե­սա­կան մի շարք խնդիր­նե­րի ա­ռաջ կանգ­նեց հա­մայն­քը: