Սուլյանը	մի	ինչ-որ	անորոշ	շարժում	արավ	գլխով: Ով	գիտե` Իսակ	Մարութխանյանն	ինչ	մարդ	է, հանկարծ	դրսում	մի անզգույշ	խոսք	կասի, և	Հաբեթյանը	լսելով, կարող	է	Սուլյանին	էլ	թշնամի	համարել: Այժմ	նա	մտածում	էր	տիկին Մարթայի	մասին, մերթ	ընդ	մերթ	նրա	վրա	գաղտուկ	իմաստալի	հայացքներ	ձգելով: Նա	չէր	ուզում, որ	տիկինը	կատաղի, որովհետև	այդ	տգեղացնում	էր	նրա	դեմքը: Երբ	Մարթան, ազատվելով	սրտի	առաջին	մաղձից, հանդարտվեց, սկսեց սիրալիր	ժպտալ	ինժեներին, աշխատելով, սակայն, որ	իր	ժպիտները	չնկատվեն	ամուսնուց	ու	եղբորից: Եվ	խորամանկ ամուսինը, որի	սրատես	աչքերից	առևտրական	աշխարհում	ոչ	մի	չնչին	երևույթ	խույս	չէր	տալիս, իր	կնոջ	վերաբերմամբ առհասարակ	բավական	կարճատես	էր...