— Աղա՛, ձեր	ազգն	ենք, աղա՛, քո	արևի	սադաղին, ամեն	մեկս	տասը, քսան	գլուխ	քյուլֆաթ	տանը	վեր	ածած՝ թողել, էկել	ենք. թրով	են	բերել, մենք	չէինք	գալիս: Աղա՛, գլխիդ	ղուրբան, տեսնո՞ւմ	ես, որ	մեզ	զոռով	կրակն	են ածում, յա՛	բաց	արե՛ք	ձեր	սանգարը, որ	մենք	էլ	ձեր	մեջը	գանք, ձեզ	հետ	թուր	տանք, մեր	օղլուշաղի	տերն	էլ աստված, յա՛	թող	հայի	թրով	մենք	չմեռնինք: Մեզ	մորթի՛ր, գլխիդ	մեռնիմ, չէ՞, մենք	էլ	քո	ազգն	ենք, մեկ ավազանում	ծնված, մեկ	խաչի	պաշտող: Մեզ	ջուրն	ածի՛ր, խեղդի՛ր, մեզ	մի՛	սպանիր, մեր	դառն	օրը	մեզ	հերիք ա: Մեր	փրկիչն	էսօր	դու	դա՛ռ: Թուր	էլ	ունինք, թվանք	էլ, ամա	հազար	թուր՝ մեր	գլխին	սրած, հազար	գազան՝ չորս	կողմներս	բռնած: Ի՞նչ	անենք, ո՞ր	ջուրն	ընկնինք: