Միքայելը	լուռ, գունատ, անցնում	էր	լուսնոտի	պես, սենյակից	սենյակ, գավիթ, փողոց, ամենուրեք	ակամա	որոնելով	մի կերպարանք, որ	անհաղթելի	տիրել	էր	նրա	հոգուն: Իսկ	այդ	կերպարանքը	արդեն	տասն	օր	էր	չէր	երևում, ո՛չ	պատշգամբի վրա, ո՛չ	լուսամուտի	առջև: Նա	ամաչում	էր	ինքն	իրեն	խոստովանել, թե	այսօրվա	հանդեսին	չհակառակեց` հենց Շուշանիկին	տեսնելու	գաղտնի	հույսից	դրդված: