Միքայելը	լուռ	մի	քանի	քայլ	առաջ	եկավ: Գդակը	դնելով	աթոռի	վրա, ձեռով	տրորեց	ճակատը: Նա	գիտեր	ուր	է	եկել	և	ինչու համար, բայց	չգիտեր	ինչպես	սկսի	այն, որ	ուզում	էր	ասել: Նա	տակավին	կռվում	էր	ինքն	իր	հետ, աշխատելով	զսպել վիրավորված	պատվի	զգացումը	և	կատարել	այն	պարտքը, որ	թելադրում	էր	սիրտը	և	հալածում	նրան	գիշեր-ցերեկ	երեք օր	շարունակ: