Հենց	ոտն	ու	ձեռ	բաց	էլած	որ	տեսավ	իրան, արյունակեր	Հասան	խանը	թուրը	ավալ	ինքը	ձեռն առավ. մինչև	ղոնշունը	ձորի	բերանը	կհասներ, Աղասու	ընկերքը	Անի	քաղաքի	բուրջը	մտան	ու Էնտեղ, ուր	հարյուրավոր	եկեղեցի, հազարավոր	տներ, քոշք	ու	սարեք	դիմացի	սարերին ամաչացնում, վախացնում	էին, ուր, ըստ	ասության	ոամկին, այնքան	էր	հարստություն	և ճոխություն, մինչ	մեկ	հովիվ	տեսնելով	մեկ	զատկի, թե	կնիկը	եկեղեցումը	տեղ	չէ՛ր	ճարել, էս պատճառով	մեկ	ահագին	տաճար	շինեց, ու	մեկ	անսիրտ	վանքականի	խաթեր	աստված	հայոց վերջին	կենաց	ճրագը	փչեց, թագավորաց	թախտը	կործանեց, իրանց	սրո, հրո	գերի	արավ: Ա՜խ անմեղ	սնապաշտություն, թագավորաց	հաբեղայից	մատաղ	տվինք, որ	Էստեղ	ընկա՛նք, է՜: Ու	Էն հիանալի	ավերակքը, եկեղեցիքը	թողեց	մեզ	սգո	և	լացի	տեղեր: Էս	բրջերի	ծոցն	էր, Էն	սրբոց աղոթքը	ու	մեր	թագավորաց՝ Գագկի... երկնային	հոգին, որ	Աղասուն	պահեցին: