Հայտնի է, որ դարեր շարունակ, հաճախ բռնությամբ թուրքացվել են ոչ միայն հայ մարդիկ, այլև նրանց անուն-ազգանունները: Այս երևույթը Թուրքիայում պարտադրանքի և հարկադրանքի բնույթ է ստանում 19-րդ դարի վերջերից ու շարունակվում է մինչ օրս: Այդ երկրում ապրող այսօրվա հայերը հիմնականում ունեն թուրքական անուն-ազգանուններ: Այս իրավիճակը հետևանք էր հայոց պետականության բացակայության, որը տևեց մոտ 600 տարի: 20-րդ դարի սկզբներին հաջողվեց վերականգնել հայոց պետականությունը: Հայտնի է, որ հենց պետության օրենսդիր ու գործադիր մարմիններն են կարգավորում պետությանն ու ժողովրդին հուզող շատ խնդիրներ ու հարցեր: Սակայն հայոց առաջին հանրապետությունը /1918-1920 թթ./ կարճ կյանք ունեցավ, երկրորդ` խորհրդային հանրապետությունը /1920-1991 թթ./ ինքնուրույն չէր և չէր կարող ազգային կարևոր հարցեր լուծել /ինչը չենք կարող ասել վրացական ու ադրբեջանական խորհրդային պետությունների համար/: 1991 թ. ստեղծված հայոց նոր հանրապետությունը ստիպված էր շատ դժվարություններ հաղթահարել /պարտադրված պատերազմ, երկրաշարժ/: Հայոց բանակը և հայ ժողովուրդը հաղթանակով ավարտեցին պատերազմը: 1994 թ. կնքվեց զինադադար: Դժվարությամբ, դանդաղորեն վերականգնվում է երկրի ավերված տնտեսությունը, արդյունաբերությունն ու գյուղատնտեսությունը: Ուշադրություն է դարձվում նաև գիտությանը, մշակույթին ու սպորտին: Աշխարհում սկսում են հնչել հայ ժողովրդի տաղանդավոր ու արժանավոր զավակների` գիտնականների, նկարիչների, դերասանների, զինվորականների, մարզիկների, երգիչների, գործարարների և այլ բնագավառների ներկայացուցիչների անուն-ազգանունները, որոնք լսելիս հաճախ հակասական զգացումներ ու տրամադրություն ես ունենում: Հպարտ ես, որ քո ազգակցի անունն է հնչում, որ լսում ես հայ մարդու հաջողությունների մասին, բայց հաջորդ վարկյանին ցավ, ամոթ ու տխրություն ես զգում, երբ լսում ես թուրքական, հրեական, պարսկական, արաբական ծագում ունեցող հայի անուն-ազգանուն: Ցավ, քանի որ անմիջապես հիշում ես հայոց պատմության ցավոտ էջերը: Ամոթ ու տխրություն, քանի որ հայերը և` Հայաստանում, և` սփյուռքում համառորեն շարունակում են կրել այդ անուն-ազգանունները: Եվ անմիջապես հարց է առաջանում, դեռ որքա՞ն պետք է շարունակվի այս իրավիճակը: Կարծում ենք, ժամանակն է, որ հայոց պետական այրերը` օրենսդիր և գործադիր իշխանությունները անդրադառնան այս շատ կարևոր հարցին: