Տոնի ծագման վերաբերյալ մի քանի վարկած կա: Հին Հռոմում այն համարվել է «Հիմարների տոնե, որը նշվել է փետրվարի կեսերին, իսկ Հնդկաստանում մարտի 31–ին նշվել է Կատակների օրը։ Իռլանդացիներն էլ Նոր տարին նշում էին հենց ապրիլի առաջին օրը, քանի որ գտնում էին, որ ապրիլի 1-ից հունվարի 1-ը ճիշտ 9 ամիս է, այսինքն` այնքան, որքան պետք է ուրախության, զվարճության, բարության ու «նորածնինե ծնելու համար: Համարվում է նաեւ, որ ապրիլի 1-ը որպես ծիծաղի օր նշելն առնչվում է գարնանային արեւադարձին: Այդ օրվա կապակցությամբ տոնակատարությունները միշտ ուղեկցվել են կատակներով եւ ուրախությամբ: