Այգու խորքում գտնվող ախոռում երեք ձի կար։ Երկուսը արաբական զտացեղեր էին, որոնց հեծում էին Վարդանն ու Մարոն, ու մի վարգաձի, որին լծում էին կառքին։ Ախոռում իրենց մսուրներն ունեին երկու կաթնատու կովեր։ Հուր Կրակին թամբելու ամբողջ ընթացքում Թովմասն անդադար հարցեր էր տալիս հորը. ինչպե՞ս է կոչվում այս թամբակալը, ինչի՞ համար է այն մեկը, ինչպե՞ս են ձիերը քուռակ ունենում։ Վարդանը համբերատար պատասխանում էր նրա հարցերին՝ բացատրություններ տալով։ Տղայի անհագ հետաքրքրասիրությունը դուր էր գալիս հորը, ինչը նա խելացիության նշան էր համարում։ Միակ երեխան լինելով և հասուն մարդկանց շրջապատում դաստիարակվելով, Թովմասն իր տարիքի համեմատ շատ խելացի էր։ Նա ավելի շատ բան էր հասկանում, քան ցույց էր տալիս, և հաճախ օգուտ էր քաղում այն բանից, որ իրեն երեխա էին համարում և վերաբերվում համապատասխան կերպով։