-Ձեզի՝ հայերուդ համար, սակայն, ազգությունն է կարևորը:Ոչ մեկ ատեն կասկածը ունեցած եմ Արմենին սիրույն և գիտեմ, թե իր միակ մտահոգությունը ծնողքն էին, որոնք ամեն նամակի մեջ կզգուշացնեին զինք, որ չըլլա թե «օտար ծուղակի» մը մեջ իյնա:Իրեն հանդեպ ունեցած սերս արտահայտելու համար ամեն քայլ առի:Սերտեցի հայոց պատմությունը:Գիտեմ, օրինակ, թե ինչ-ինչ թվականներ են Ապրիլ 24-ը, Նոյեմբեր 29-ը, թե ով են և ազգային ինչ արժեք կներկայացնեն Սուրբ ՄԵսրոպը, Վարդան Մամիկոնյանը, Կոմիտասը:Կարդացած եմ ինչ գիրք, որ կրցած եմ ձեռք ձգել հայ ժողովուրդին մասին:Բոլոր ազատ ժամերս կանցնեի հայ տղոց հետ: Իրենցմե մեկը կզգայի ինքզինքս այլևս:Այնքան շեն եք հայերդ, տարբեր ուրիշներե, մեզմե:«Նուբար-Նուբար»-ը գիտե՞ք:«Հովիվը սարում տխրեց»-ը:Հետո լրջորեն սկսա հայերեն սորվիլ, որպեսզի լեզուն, գլխավոր պատվարը Արմենին ծնողքին և իմ միջև, վերցված ըլլա:Չեղավ, չեղավ:Արմենի մեկնումի նախօրյակին, գիշեր ուշ ատեն եղանք նորեն միասին, վերջին անգամ մըն ալ:Խոսեցանք երկար:Փորձեց բացատրել, թե հակառակ սիրույն չէինք կրնար մեր կյանքերը կապել իրարու, որովհետև ինք հայ էր, իսկ ես հայ չէի:Դուք ըսեք, կարելի՞ է այս աստիճան այլամերժություն երևակայել: