1.- Մեր հոգի­ին: Որ­քա¯ն բախ­տա­ւոր ենք մենք, որ ծնած ենք որ­պէս քրիս­տոն­եայ անձ եւ ազգ: Աս­տու­ծոյ լոյ­սը ամէնէն առաջ ծա­գե­ցաւ մեր մէջ, մեզ խա­ւա­րէն լոյ­սի, ան­գի­տու­թե­նէն գի­տու­թեան եւ մահ­ուը­նէ կեան­քի առաջ­նոր­դե­լով: Անի­կա ազն­ուա­ցուց մեր հո­գին, բա­ցաւ ու լու­սա­ւո­րեց մեր հոգիի աչ­քե­րը, եւ մարդ­կու­թեան հան­դէպ իր սի­րով մե­զի նման եղաւ, որ­պէս­զի մենք ալ իրեն նման ըլ­լանք: Ջինջ ու մա­քուր հո­գին բնա­կա­րանն է Աս­տու­ծոյ, ուր միայն բա­րու­թիւն ու սէր կայ, ուր մենք զմեզ կը գտնենք Աս­տու­ծոյ դէմ յան­դի­ման, աղօթ­քի, զո­հա­բե­րու­թեան եւ նուի­րու­մի զգա­ցում­նե­րով: