Հուղարկավորների	մեծ	մասը	ցրվեց, բայց	և	այնպես	սգավորների	ընդարձակ	բնակարանը	լցվեց: Բոլորը	քաղցած	էին	և անհամբեր	սպասում	էին	ճաշի` նույնիսկ	պատարագի	կեսից	սկսած: Սպիտակ	մաքուր	սփռոցների	վրա	դարսած	առատ ուտելիքները	և	գինու	փայլուն	շշերն	ամենքի	ախորժակն	էին	գրգռում: Տեր-Սիմոնը — Ալիմյանների	քահանան, որ պատվավոր	քաղաքացիների	հետ	անցել	էր	առանձին	սենյակ, առաջարկեց	հանգուցյալի	հոգու	բաժակը: Նրան ձայնակցեցին «ազատամիտ» Տեր-Աշոտը	և «պահպանողական» Տեր-Սահակը, և «աստված	հոգին	լուսավորե» դարձվածքն անցավ	սենյակից	սենյակ	և	շատերին	տրամադրեց	լավ	խմելու: Գինու	և	օղիի	բաժակները	դատարկվեցին, դանակ–պատառաքաղներն	սկսեցին	գործել, մետաղի	ու	ափսեների	հնչյունները	խափանեցին	ընդհանուր	լռությունը: Տեսարանն սկզբում	հիշեցնում	էր	Էջմիածնի	վանական	ճաշարանը` իր	քարե	սեղաններով: Հյուրերն	ուտում	էին	անխոս, աչքի	տակով ծուռ-ծուռ	իրարու	նայելով	և	իրարուց	ամաչելով	կամ	իրարուց	խրախուսվելով: Բայց	գինու	շշերի	առաջին	շարքը գլուխները	տաքացրեց	և	թրջված	լեզուները	բացվեցին, ինչպես	թառամ	բույսերն	անձրևի	ցողից: