Հոգիս	խոր	է, թե	հանեմ, աստծուն	տամ. սիրտս	ձեռիս	չի, որ	կրակը	քցեմ, էրեմ, երկնքին	ձե՛ռս	չի հասնում, անկաջդ	ձե՛նս	չի	ընկնում: Ղուշ	ա	գլխավերևս	թռչում, քո	անունն	եմ	տալիս. շունչս	ա բերնիցս	դուս	գալիս, քո	հասրաթը	ջիգյարս	էրում, փոթոթում, աչքիս	եմ	հուպ	տալիս	սիրտս	ա տրաքում, բերանս	եմ	կալնում, միտքս	ա	ցնորվում, տունն	եմ	մտնում, պատերն	են	ինձ	դժոխք դառել. դուս	եմ	գալիս, սար	ու	ձոր	սև	օրս	լաց	ըլում. երկնքին	եմ	նայում, մեկ	ձեն	չի	գալիս. երկրին եմ	մտիկ	տալիս, մեկ	խաբար	չիմանում: Բարձին	եմ	գլուխս	դնում, շունչս	ա	ինձ	խեղդում, քնած թե	զարթուն՝ դո՛ւ	ես	աչքիս	առաջին	պտիտ	գալիս: Արտասունքս	ծով	ա	դառել, Ա՛ղասի	ջան. Ա՜խ ու	ո՜խ	քաշելուցը	շունչս	կտրվել, հոգիս	մաշվել, գլխիս	էլ	մազ	չմնացել, որ	քամուն	չտամ, երեսիս էլ	տեղ	չկա, որ	չըլիմ	կտրատել, տան	ու	դռան	էլ	քար	չկա, որ	չըլիմ	դոշիս	խփել: Գլուխս	ծեծելուցը ձեռներս	բեզարեց, շատ	լաց	ըլելուցը	աչքս	խավարեց, բայց	ա՜խ... ա՜խ... Հոգիս	իմ	տված	չի, որ ասեմ՝ դուս	գնա. Սաղ-սաղ	էլ	գերեզմանը	մտնիմ, ո՞ւմ	ձենը	լսեմ, ո՞ւմ	երեսը	տեսնիմ, ո՞ւմ	հոգիս տամ, ո՞ւմ	ոտի	տակին	գլուխս	դնեմ, ո՞ւմ	էս	փետացած	ձեռներովս	խտտեմ, ո՞ւմ	էս	չորացած լեզվովն	ասեմ. «Մեռնիմ	էլ, Ա՛ղասի	ջան, հոգիս	գլխովդ	պտիտ	կգա. ապրիմ	էլ, ո՛րդի	ջան, ջանս քո	ուղուրին	դրած	ա: Հոգիս	երկնքումն	ըլի, մարմինս՝ քո	առաջին, փիանդազ. շունչս	վրես	ըլի՝ դո՛ւ	ես	իմ	սրտի	մուրազն: Հող	կդառնամ, հողս	քե՛զ	պտուղ	կտա. ջուր	կկտրվիմ, քո՛	հանդի, ծաղկի	վրա	կթափիմ. դրախտումն	ըլիմ, քո՛	ծառի	ճղքների	վրա	բլբյուլի	պես	կկանգնիմ, քե՛զ անուշ	քուն	կդնեմ, աշխարքումս	ապրիմ, ջանս	քե՛զ	ղուրբան	կտամ, թաք	դու	ծաղկիս, ծլիս, զորանաս, անումի՛դ	մեռնիմ»: