Գնդի տարածքում Լենինի դամբարանի պես անձեռնմխելի էր ջերմոցը, գնդից դուրս` խոզանոցը։ Ջերմոցում աճում էին վարունգ, լոլիկ, կանաչի և ելակ։ Տարին բոլոր։ Դրանց հետ էլ մեր հանդիպումը երազախաբկանքային էր։ Ինչպես և խոզերի հետ։ Խոզանոցից խոզաճարպն էր զինվորի սեղան քաշվում։ Անմշակ վիճակում։ Այն չէր ուտում անգամ ամենակեր տամբովցի Դոբրորեզովը։ Իսկ Դոբրորեզովը, մեր անվանակարգում Դոբրին, լափում էր անգամ խոհանոցի թերմացքը, մեծ ծառայություն մատուցելով խոհանոցի կաթսան «թրաշող» կարգազանց զինվորներին և շոյելով Մուստաֆայի մասնագիտական ինքնասիրությունը։ Գեներալաշուք ու բուրումնավետ կանաչ վարունգը մեր սեղանին մեկ անգամ հայտնվեց, երբ ինչ-որ կատակաբան շտաբից զանգահարել էր գունդ ու տեղեկացրել, որ ժամանում է օկրուգի հրամանատարը։ Նա, բնականաբար, չհայտնվեց, բայց այն մենք կերանք, յուրաքանչյուրս մի ամբողջ վարունգ և, գլխավորը` անգթորեն խրթխրթացնելով։