Միշտ չէ, որ կը գոր­ծա­ծենք «սկու­տե­ղ» բա­ռը։ «Ափ­սէ»ն աւե­լի լսե­լի է առօ­րեայի մէջ։ Պար­զա­պէս այն պատ­ճա­ռով, որ նա­խոր­դը մեծ է եւ տու­նե­րէն ներս յա­ճախա­կի գոր­ծա­ծու­թիւն չու­նի։ Սկու­տե­ղը աւե­լի առնչու­թիւն ու­նի կո­չունքնե­րու եւ տօ­նական օրե­րու հետ։ Բայց, ըն­թերցո­ղը չկար­ծէ, թէ նուրբ փո­րագ­րութիւննե­րով, երկրա­չափա­կան եւ բու­սա­կան զար­դա­նախ­շե­րով, որ­սի տե­սարան­նե­րով, հայ թա­գաւոր­նե­րու դի­ման­կարնե­րով, «Ոգի Հա­յաս­տա­նի» նիւ­թով, մա­կագրութիւննե­րով զար­դա­րուած՝ պղնձեայ, եր­բեմն ալ ար­ծաթ կամ ոս­կե­զօծ այդ քա­ռան­կիւննե­րու վրայ միշտ հրամ­ցուած են մի­սեր կամ պտուղներ... «Սկու­տե­ղ» բա­ռը ու­նի իր թա­քուն պատ­մութիւ­նը։ Պատ­մութիւն մը, որ իր չորս ան­կիւննե­րէն թաթ­խուած է արիւ­նի եւ ար­ցունքի մէջ, փա­ռասի­րութեան եւ նա­խան­ձի մէջ։ Եւ զգա­յացունց պի­տի ըլ­լայ տես­նել, թէ բարձրա­րուեստ սկու­տեղնե­րու վրայ եր­բեմն հրամ­ցուած են՝ գլուխներ, բա­նալի­ներ, աճիւններ եւ նոյնիսկ՝ երկրի մը ան­կա­խու­թիւնը... Բայց նախ դի­մենք ստու­գա­բանու­թեան եւ պատ­մութեան, թէ «սկու­տեղ»ին ծայ­րը ո՛ւր կը հաս­նի։