— Լավ	հարաքյաթ	ես	անում, հա՛: է՜հ, ի՞նչ	անենք. բարիկենդան	օրեր	ա, խելքըներս	կորել	ա, դու	սաղ	ըլիս: Ա՜յ	տղա, ածա՛, լցրո՛ւ: Վիրա՛պ	ջան, մեկ լավ	զլի՛. խմե՛նք, քե՛ֆ	անենք, ո՞վ	ա	խաբար, թե	էգուց	գլխըներիս	ի՞նչ	ա գալացուկ: Գյոռն	չաթլասն, տերտե՛ր	ջան, գյոռն. էդ	չալ	միրուքդ	ուտեմ, որ	մի սիրտս	կշտանա. կե՛ր, խմի՛ր, քե՛ֆ	արա,— ասում	էր	ու	տերտերի	ուսերին	լավ բաբաթ	վեր	հատում. սա	էլ	պարտքի	տակին	չէ՛ր	մնում	ու	մեկի	տեղակ	հինգն էլա	ետ	տալիս: