«Ինչպես հայտնի է, ամբողջ աշխարհում մաքուր ջրի պաշարները կրճատվում են, քանի որ դրանց անխնա օգտագործման արդյունքում տեղի է ունենում ռեսուրսի սպառում, կենցաղային ու արտադրական կեղտաջրերը առանց մաքրելու ջրային ավազաններ լցնելու արդյունքում աղտոտվում են գետերն ու լճերը, ինչպես նաև ստորգետնյա ջրային ավազանները: Սրան գումարվում են նաև անհեռատես ու անխնա ջրօգտագործումն ու կիմայական փոփոխությունների ազդեցությունը (Հայաստանում ջրային ռեսուրսները ունեն խոցելիության բարձր աստիճան): Արդյունքում, հնարավոր է, որ մոտ ապագայում մեր ջրային ռեսուրսներով հպարտանալու այլևս քիչ առիթ ունենանք: Իմ կարծիքով, մեր երկրում նման իրավիճակը պայմանավորված է ջրային ռեսուրսների խելամիտ և արդյունավետ կառավարման համակարգի թերություններով: Իհարկե կառավարությունն ընդունել է «Ջրային ռեսուրսների համապարփակ կառավարման» սկզբունքը, և այն ամրագրված է նաև օրենսդրությամբ: Սակայն դրանք միայն գեղեցիկ շարադրանք են թղթի վրա, իրականում գործնական կիրառություն չեն ստանում: Նախ՝ կլիմայական փոփոխությունների հետևանքով տարեցտարի պակասում են մեր ջրային ռեսուրսները (տեղումների կրճատման արդյունքում պակասում է աղբյուրների ջրաքանակը, ջերմաստիճանի բարձրացմանը զուգընթաց մեծանում են գոլորշիացումը և ջրօգտագործման ծավալները): Երկրորդ` մենք անխնա աղտոտում ենք ջրավազաններն ու ջրային էկոհամակարգերը ինչպես կենցաղային, այնպես էլ արտադրական կեղ-տաջրերով, էլ չեմ խոսում հանքարդյունաբերության կողմից աղտոտման մասին: Կեղտաջրերի մաքրման կայանների քանակը խիստ սահմանափակ է: Վերջին տարիներին «Հայջրմուղկոյուղի» ՓԲԸ-ի սպասարկման տարածքում ընդգրկված 5 քաղաքներում (Գավառ, Մար-տունի, Վարդենիս, Ջերմուկ և Դիլիջան) կառուցվել են կենցաղային կեղտաջրերի մաքրման կայաններ, որոնք իրականացնում են միայն մեխանիկական մաքրում: Ներկայումս վերականգնվում է նաև Երևանի մաքրման կայանի մեխանիկական մաքրման արտադրամասը: Միջազգային տարբեր հանդիպումների ժամանակ մեր հարևան պետությունները բողոքում են, որ ջուրը Հայաստանից դեպի Ադրբեջան՝ Աղստև գետով, և Վրաստան՝ Դեբեդ գետով, աղտոտված է հասնում: Սակայն գետերի աղտոտվածությունն առաջին հերթին վնասում է մեզ. այդ գետերի ջրերով են ոռոգվում մեր վարելահողերն ու այգիները», -ասում է Արևիկ Հովսեփյանը և առանձնացնում ջրային ռեսուրսների հասանելիությանը սպառնացող ևս մի երրորդ կողմ` ջրի խնայողաբար օգտագործման մշակույթի բացակայությունը: «Ազգային ջրային համագործակցություն» հկ նախագահը բազմաթիվ օրինակներ է հիշում իրենց հետ համագործակցած համայնքներից: Հայաստանի 560 համայնքներում ջրամատակարարման ծառայությունն իրականացնում են տեղական ինքնակառավարման մարմինները, որոնք չունեն բավարար ռեսուրսներ (ֆիզիկական, մարդկային, ֆինանսական) այդ գործընթացը լիարժեք իրականացնելու համար: Նման համայնքներում ջրամատակարարման ծառայության դիմաց վճարը կամ բացակայում է, կամ այնքան չնչին է, որ բնակիչներին չի ստիպում խնայել ռեսուրսը: Չկա ջրաչափական համակարգ: Այդ համայնքներն օգտվում են բարձրադիր աղբյուրներից, չունեն ջրաչափական համակարգ, ջուրն օգտագործում են առատորեն ինչպես կենցաղում, այնպես էլ ոռոգման համար: Երբ մի աղբյուրի ջուրը սկսում է պակասել, մտածում են մեկ այլ աղբյուրի` դեպի գյուղ խողովակներով տանելու մասին, բայց ոչինչ չեն ձեռնարկում ջրի խնայողաբար ու արդյունավետ օգտագործման մեխանիզմներ ներդնելու մասին: «Օրինակ` համայնքներից մեկի ջրամատակարարումն իրականացվում է բազմաթիվ աղբյուրների աղբրակալման միջոցով, որոնցից առաջանում է նաև գետային համակարգը: Գյուղապետը ցանկանում էր բոլոր աղբյուրների ջրերը լցնել խողովակի մեջ և հասցնել գյուղ, իսկ թե ինչ կլինի բնության հետ՝ կարևոր չէ: Արդյունքում կչորանա գետակը, կոչնչանա գետային էկոհամակարգը, ամբողջ տարածքը տասնյակ մետրեր շառավղով կչորանա: Բարեբախտաբար մասնագետները կանխեցին նման մոտեցումը: