Ան­մի­ջա­պէս կը հե­տե­ւի այլ յատ­կա­նիշ մը` հա­տո­րին գե­ղե­ցիկ հա­յե­րէ­նը: Սա հե­ղի­նա­կի՛ն ար­ժա­նիք­նե­րէն մէկն է վա­ղուց: Պ. Ալա­հայ­տոյ­եան մեծ ճիգ չըներ մա­քուր, գե­ղե­ցիկ ու հա­ճե­լի հա­յե­րէ­նով մը հրամց­նե­լու իր էջե­րը, այլ անոր վճիտ ու զու­լալ հա­յե­րէ­նը ինք­նա­բե­րա­բար կը հո­սի իր գրի­չէն (նոր օրե­րուն` հա­մա­կար­գի­չէն), որ ուղ­ղա­կի թարգ­մանն է Մե­ծաս­քան­չին իր հա­ւա­տար­մու­թեան, հա­յու հոգի­ին ու մտա­ծե­լա­կեր­պին: Եւ ար­դէն, այս հե­ղի­նա­կը գլխա­ւոր եր­կու հա­ւա­տար­մու­թիւն ու­նի. մէ­կը` Կո­մի­տա­սին, միւ­սը` Մես­րոպ Մաշ­տո­ցին: Այս յատ­կա­նիշ­նե­րը քա­նի մը աս­տի­ճան վեր կը կանգ­նին իր միւս բա­րե­մաս­նու­թիւն­նե­րէն, որոնց կար­գին` մտա­ւո­րա­կա­նի պար­կեշ­տու­թիւնն ու բծախնդ­րու­թիւնը: