-Ոչ, ով ով՝ դու գիտես, որ ես վատ ամուսին եմ եղել: Ես չէի կարողանում մոռանալ այդ երեք օրը, չնայած նրա պատմածներից անհասկանալի էր, թե ինչով են զբաղվել 72 ժամ շարունակ: Հավատալս չէր գալիս, որ մեկն անընդհատ լացել է, մյուսը՝ մխիթարել: Մեր ամուսնությունից մի քանի ամիս անց ասաց, որ հղի է: Ես համոզված էի, որ դա իմ երեխան չէ, տառապում էի, չգիտեի, որ համատեղ կյանքի սկիզբը դժոխք կդառնա, ես նրան խելահեղորեն սիրահարված էի, կատարվածի մասին չէի կարողանում հանգիստ ուղեղով մտածել: Ուզում էր հղիությունն ընդհատել՝ չթողեցի: Էդքան տմարդի չեմ, Վանուհի, մանավանդ 24 տարեկանում՝ կարգին մարդ էի, պատվասիրություն ունեի: Հետո էդ տղային Հայաստանից արտաքսեցին, նա ինչ-որ գաղտնի կազմակերպության անդամ էր: Եթե դա չպատահեր՝ ես երբեք նրա կյանքում դեր չէի խաղա: Եվ լավ կլիներ, գիտե՞ս, նրանք, մեկ է, կամուսնանային, ես էլ ուրիշին կգտնեի, կիսամարդավարի կապրեի: Թե չէ՝ խանդ, զավակների տարբերություն, հիմա էլ էդ տիպը եկել ու չգիտի իր հայրության մասին: Իսկ եթե Հասմիկը նորից հիշի իր սե՞րը, եթե փախչի՞ նրա հետ, տղայիս էլ տանի՞: Ես ամենաիսկական մարդասպան կդառնամ, ուրիշ տարբերակ չեմ տեսնում: