Զինվորական ծառայության տարկետումը եւ նույնիսկ այդ ծառայությունից օրինական ազատումը, բոլոր պետությունների զարգացման կարեւորագույն տարրերն են: Խաղաղ ժամանակներում քաղաքացիների որոշ հատված պետք է անգամ բանակում չծառայելու հնարավորություն ունենա, եթե դա հիմնավորված է նրանց անմիջական մասնագիտական ​​գործունեությամբ: Սակայն դա արդարացված է սոսկ այն դեպքում, եթե պետությունն ունի օրինական տարկետում ապահովելու եւ զինվորական ծառայությունից ազատելու ճկուն մեխանիզմ: Այն պայմաններում, երբ տարկետման իրավունքը բռնազավթվում է հասարակության ունեւոր խավերի եւ կոռումպացված քաղաքացիական ծառայողների կողմից` տարկետումները չեն կարող ծառայել պետության զարգացման նպատակներին: Հենց նման խնդրի հետ գործ ունենք Հայաստանում: Սա, ի դեպ, վերաբերում է պետական ​​պատվերի ոլորտին, որտեղ բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում գրեթե բոլոր անվճար տեղերը բաժին են հասնում ոչ նրանց, ում համար օրենքով նախատեսված են: Նկարագրված պայմաններում տարկետման խնդիրն անլուծելի է: