Տպավորությունն այնպիսին է, որ եթե Թուրքիան ամբողջ Մոսկվան էլ պայթեցնի, ՌԴ-ն, մեկ է, նրա թանին թթու չի ասելու: Ցավը միայն այն է, որ այդ երկու պետությունների մեջտեղում մենք ենք ու պետք է աչալուրջ հետևենք, թե ամեն մի խաղի ու հարվածի հետևում ինչ իրական նպատակներ են թաքնվում: Իր բեմադրած հանրաքվեի արդյունքից նոր թևեր առած Էրդողանից հիմա ինչ ասես սպասելի է, նա արդեն չի քաշվում եվրոպական կառույցների անդամներին ահաբեկիչներ անվանել: Իսկ եթե նրանք են ահաբեկիչ, իր երկիրն ինչո՞ւ պետք է այդ «բարիքից» անմասն մնա…