Հետո նա մտածեց, որ ընդհարվելն ավելի լավ կլիներ։ Ինքը մենակ կճաշեր ու գիրք կկարդար ճաշի ընթացքում։ Նրանք էլ մենակ կճաշեին։ Ամբողջ որսի ընթացքում նա կբավարարեր նրանց պահանջները, ինչպես ֆրանսիացիներն են ասում՝ հավուր պատշաճի։ Եվ այդպես ավելի լավ կլիներ, քան այս զգացմունքների մեջ խճճվելը։ Պետք էր վիրավորել Մաքոմբերին ու ընդհարվել հետը ։ Այսպես նա կկարողանար ճաշի ժամանակ գիրք կարդալ ու շարունակել նրանց վիսկին խմել։ Միշտ այս խոսքերն էին ասում, երբ որսի գործերը լավ չէին գնում։ Հանդիպում ես մի ուրիշ սպիտակ որսորդի ու հարցնում. ինչպե՞ս են գործերդ, ու նա պատասխանում է՝ ա՛, ես դեռ նրանց վիսկին եմ խմում, և դու հասկանում ես՝ սատանան տանի։