Ամենօրյա լուռ սխրանք էր կատարում իմ խեղճ, ծով համբերություն ունեցող ու կյանքի բոլոր-բոլոր անակնկալներն անմռունչ հեզությամբ ընդունող մայրը: Հոսպիտալի կոշտ կերակուրը դեմքիս ջարդվածքների պատճառով ես պարզապես չէի կարողանում ուտել, և այն մեկ կիլոմետրը, որ իր վիրավոր որդուն արգանակ հասցնելու համար ամեն օր հաղթահարում էր մայրս, ինձ համար դառնում էր հավերժության չափ երկար մի ճամփաբաժան իմ ամենօրյա անհոգ կեցության ու ահավոր դժբախտության միջև: Իսկ դժբախտությունը այլանդակորեն ծուռումուռ բեկորի տեսքով կարող էր գալ ցանկացած պահի ու մեզանից խլելով մեր մայրիկին՝ ավերել նրա չորս զավակների գունագեղ տիեզերքը…