Մեսրոպյանների հյուրասենյակում նստած Նուբար Պալյանը, ինչպես միշտ, երբ լսարան էր ունենում, անսպառ էր։ Նա ասացողի բնական տաղանդ ուներ և գիտեր ունկնդրի ուշադրությունը գրավելու բոլոր հնարքները։ Ցանկացած ամենաննշան միջադեպը նա օգտագործում էր որպես հենակետ մանրամասներով և շեղումներով հարուստ պատմություն կերտելու համար, և ամենաառօրեական իրադարձությունը թրթռուն պատմություն էր դառնում նրա կատարմամբ։ Նա երբեք չէր հեռացել Աֆիոնից, բացառությամբ Կոստանդնուպոլիս կատարվող կարճատև այցելությունները, և Երուսաղեմում նրա անցկացրած աքսորի չորս տարիները նյութ էին տվել իսկապես էպիկական պատմությունների համար։