­Միշտ պա­տե­րազ­մէն փախ­չող մար­դը պար­տադ­րո­ւած կը փախ­չի՝ այն միտ­քով, որ քա­նի մը տա­րի եր­թայ, այդ ա­մէն ին­չը անց­նի, նո­րէն ետ դառ­նայ: Ն­ման պա­րա­գա­նե­րուն միշտ այդ­պէս է՝ ժա­մա­նա­կա­ւոր կ­՚եր­թաս, բայց այդ ժա­մա­նա­կա­ւո­րը կը դառ­նայ մշտա­կան: ­Շատ քիչ ան­գամ­ներ ե­ղած են ետ դար­ձող­ներ, օ­րի­նակ՝ ­Լի­բա­նա­նի պա­տե­րազ­մէն երբ մար­դիկ Է­մի­րու­թիւն­ներ կամ ­Միա­ցեալ ­Նա­հանգ­ներ գաղ­թած են, այ­սօր ե­րե­սուն տա­րիէ ի վեր ա­նոնք հոն են, օր մը թե­րեւս վե­րա­դառ­նան, բայց այդ ժա­մա­նա­կա­ւո­րը յա­ճախ տաս­նեակ տա­րի­նե­րով կ­՚եր­կա­րի, ե­րե­խա­նե­րը կը մեծ­նան, կեան­քը կը փո­խո­ւի եւ վե­րա­դար­ձը կը դժուա­րա­նայ: ­Կեանքն է նաեւ, որ մեզ կը ձե­ւա­ւո­րէ: