Մենք մտածեցինք այդ մասին, բայց հետո եկանք այն եզրակացության, որ ոչ մի խոշոր ընկերություն այդ նախագիծը չի իրականացնի միայն այն պատճառով, որ տեսել է Youtube-ում, առավել ևս, որ ոչ –ոք չէր կարող երաշխավորել, թե խաղի արտոնագիրը գրանցված չէ: Բացի այդ, նման ընկերությունները, որպես կանոն, արդեն երկու տարվա գրված գրաֆիկ են ունենում: Գաղափարը, որպես զենք, գողանալ կարող էին միայն հոսքագծային սկզբունքով աշխատող փոքր ընկերությունները, որոնք մեկ տարվա ընթացքում 1000 տեսակ անորակ խաղ են արտադրում, որոնց մասին գրեթե ոչ-ոք չգիտի: Մենք շատ լավ հասկանում էինք, որ 100-ից պակաս հաստիքային աշխատող ունեցող աշխարհում ոչ մի ընկերություն ի վիճակի չի լինելու մեկ տարվա ընթացքում մեզանից լավ այդ խաղը որակյալ դարձնել: Կարող էին շատ վատ կլոն անել, բայց դա մեզ ոչնչով չէր վնասի: Եվ ամեն դեպքում իրավական տեսակետից անվտանգության ապահովման նվազագույն միջոցները մենք այնուամենայնիվ կիրառեցինք: