Գեղարվեստական ստեղծագործությունն ինքը հեղինակն է: Հետևաբար հեղինակին (ստեղծագործող անհատականություն) ճանաչելու հարցարումն է այն ամենաընդարձակ տեսանկյունը, որով կարելի է ձեռնամուխ լինել ստեղծագործության ուսումնասիրությանը: Սակայն հեղինակ ասելով կարելի է հասկանալ նաև տեքստը գրելով պատմողը և հարցն ուսումնասիրել պատմողի ստեղծագործական վարքագծի (պատումի ոճ) շրջանակներում: Այս առումով բավական հետաքրքիր նյութ է Գ. Մահարու արձակը: Նկատված առանձնահատկություններից է հեղինակի ակտիվ, մշտառկա ներկայությունն իր տեքստում: Դա իհարկե նույնական չէ միայն ինքնապատում գրականության մեջ հեղինակի` որպես գործող հերոսի, ներկայությանը: Ոճական առանձնահատկությունն ավելի ինքնատիպ է դառնում տեքստը շարադրելու ժամանակին բնորոշ իրողությունների հավելադրումով և հերոսների գեղարվեստական ժամանակի մեջ հեղինակի ներկայությամբ: Պատումի ոճական էական առանձնահատկություններից է ստեղծագործական վարքագծի մի հատկանիշ, որը պայմանականորեն կարելի է համարել էքսկուրսավարի աշխատանք: Վերջինս պայմանավորված է հատկապես ՙԱյրվող այգեստաններ՚-ի ամենանշանակալի առանձնահատկություններից մեկով` կոլորիտային հարստությամբ ու բազմազանությամբ: Բնորոշ է նաև ոճական ինքնատիպ մի դրսևորում, որը կարելի է անվանել հերոսի խոսքի իրավունքը յուրացնելու հեղինակային նախատրամադրվածություն: