Իսկ, կը ներէք, եթէ ժողովրդի մնացեալ մասը, որ չի իջնում հրապարակ եւ ունի տարաձայնութիւններ, մտահոգութիւններ, այլ առաջարկներ ու բանաձեւեր, կամ գոնէ ուզում է քննարկել, քւէարկութիւնից առաջ խորամուխ լինել հարցերի մէջ, ինչպէ՞ս է քւէարկելու, ինչպէ՞ս է իր կողմն ու դէմն արտայայտելու: Այսինքն, եթէ իշխանութեան հրաւիրած նման հանրահաւաքներին ես չեմ մասնակցում ու չեմ քւէարկում, յայտնւում եմ լուսանցիքց դուրս. իմ երկրում իշխանութիւնը պատկանում է հայ ժողովրդին, բայց ոչ ինձ…Այստեղ կայ եւս մէկ կարեւոր հարց. եթէ վարչապետը յայտարարում է, թէ բոլոր կարեւոր հարցերը որոշելուց պէտք է հաւաքւենք ու արտայայտենք մեր տեսակէտը, շատ լաւ հասկանում է, որ հրապարակի ժողովուրդը տարւած է իր անձով, փառաբանում է իրեն եւ ինքն ինչ ասում է /իսկ ասելն էլ հարցում չէ, այլ յորդոր/ միայն կողմ են քւէարկում ու գոռում՝ «Կեցցէ կեսարը» / եթէ երէկ ասէր, որ այսինչի վիզը հիմա գելիոտինով թռցնելու ենք, որովհետեւ ինքը վատն է, կասէին՝ այո/: