Զանգուածային տեղեկատուութեան մեր ժամանակներուն՝ մամուլը, ըլլայ անիկա տպագիր, հեռուստատեսային թէ ելեկտրոնային տարբերակներով, կոչուած է հարազատ հայելին ըլլալու հասարակութեան քաղաքական, ընկերային, տնտեսական, մշակութային, բարոյա-հոգեբանական կեանքին: Բազկերակը՝ անոր իղձերուն ու յոյզերուն, տագնապներուն ու երազներուն, իտէալներուն ու տեսլականին...: Մէկ խօսքով՝ անոր հաւաքական բազմերես կեանքին ճշմարիտ արտացոլումը: Նոյնն է պարագան հայ մամուլին, ի մասնաւորի յանձնառու մամուլին, որ բազում իրադարձութեանց լոյսին տակ, կը միտի կարելի անաչառութեամբ փնտռել ու գտնել իրադարձութեանց ճիշդ պատկերը, անոնց տուն տուող բուն դրդապատճառները եւ անոնց առնչութիւնը հայ կեանքը յուզող խնդիրներուն, հայ հաւաքական լինելութեան հիմնահարցերուն ի Հայաստան, յԱրցախ եւ ի Սփիւռս...: Այս հասկացողութեամբ, ան կոչուած է էապէս ծառայելու հայ հանրութեան, զայն արթուն պահելով նոյն այդ հանրութեան ներկան ու ապագան պայմանաւորող գործընթացներուն, հայկական հիմնախնդիրներուն, ազգային-համամարդկային գաղափարականին ու արժէքային համակարգին՝ մեր խառնաշփոթ ժամանակներու թոհուփոհին մէջ մանաւանդ, ուր շատ անգամ այնքան դժուար է զատորոշել ճշմարիտը՝ սխալէն, իրաւը՝ սուտէն ու կեղծիքէն, կարեւորը՝ անկարեւորէն, հայօգուտը՝ հայավնասէն...: Նման խառնաշփոթին մէջ, ակնյայտ երեւոյթ է որ դեմոկրատիայէն եւ խօսքի ազատութենէն բարբառող շատ մը լրատուամիջոցներ, իրենց ապատեղեկատուութեամբ, կը նպատակադրեն մոլորեցնել հանրութիւնը ի սպաս իրենց անձնական, քլիքային, խմբակային ու հատուածական շահերուն...: