Այդ	մի	նորություն	էր	Միքայելի	համար	և	ուրախալի	նորություն: Եթե	մարդը	հավատարիմ	չէ	կնոջը, կինը	կատարյալ իրավունք	ունե	նրան	դավաճանելու: Եվ	այդ	օրից	նրբագույն	բեղիկներն	սկսեցին	ավելի	զբաղեցնել	նրան: Մի	քանի	օր որոշ	ժամին	անցավ	միհարկանի	տան	լուսամուտների	առջևով, տիկնոջը	չտեսավ: Այս	ավելի	գրգռեց	նրան: Մի	երեկո վճռեց	այցելել: Հակառակ	սպասածին, տիկնոջ	ամուսինն	էլ	տանն	էր, թեև	այդ	պահին	նա	կլուբումն	էր	լինում: Մի շաբաթվա	խռովությունից	հետո	մարդ	ու	կին	կրկին	հաշտվել	էին: Մի	ժամանակվա «սերը» այժմ	փոխվել	էր	փոխադարձ սառնության, և	նրանք	ամիս	չէր	անցնում, որ	միմյանց	չվիրավորեին	այս	կամ	այն	պատճառով: Հենց	որ	ամուսնական կյանքի	առաջին	տարին	անցավ, Պետրոսն	Անուշի	և	Անուշը	Պետրոսի	աչքում	դարձան	ամենատաղտկալի	էակներ` մարդն իր	շրջանի	հատուկ	գռեհկությամբ, կինն	իր	հավակնությամբ	ու	պահանջներով, երկուսն	էլ	կոպիտ	և	մեկը	մյուսի	համար չափազանց	առօրյա, նույնիսկ	տգեղ: Նրանք	զգացին, որ	միայն	անցողիկ	անասնական	կիրքն	էր, որ	նրանց	ձգեց	իրարու գիրկ: Մի	կիրք, որ	այժմ	Պետրոսը	նվիրել	էր	ծախու	էակներին, իսկ	Անուշի	մեջ	տակավին	լուռ	էր, սպասելով	հարմար առիթի, որպեսզի	բռնկվի: