Գյուտ արած չենք լինի, եթե ասենք, որ Հր. Մաթևոսյանի արձակի անբաժան հատկանիշն ինքնատիպությունն է: Հաճախակի ու անպատեհ գործածությունից այդ բնորոշումը կարծես կորցրել է բովանդակությունը: Բայց տեղն եկել է բնորոշմանը վերադարձնելու իր ճշմարիտ իմաստը: Ինքնատիպություն, որ ոչ թե նպատակ է, այլ հետևանք, ոչ թե ուրիշ հեղինակներից առնված փոխառություն է, այլ կյանքի սեփական զննումները սեփական միջոցներով արտահայտելու ձիրք: Հր. Մաթևոսյանը մեր կյանքում, մեր իսկ աչքի առաջ հոսող, առերևույթ միանգամայն հասկանալի կյանքում զննում է ու ըմբռնում բախումներ ու բնավորություններ, որ ուրիշները չեն տեսնում և ըմբռնում, այդ ամենն իմաստավորում ու արտահայտում է այնպես, ինչպես միայն ինքը, իր գրական խառնվածքը կարող է անել: