2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Ստամբուլի Դոլմաբահչե պալատում մի գիտաժողովի բացման ժամանակ Թուրքիայի խորհրդարանի խոսնակ Իսմաիլ Քահրամանն ասաց. «Նա կողմնացույց է մեզ համար, ով ուղղորդում է մեզ և լուսավորում մեր ապագան»։ Այս խոսքերը վերաբերում են Օսմանյան կայսրության սուլթան Աբդուլ Համիդ 2-րդին (իշխել է 1876-1909թթ.), իսկ միջազգային գիտաժողովը նվիրված էր սուլթանի ծննդյան 174-րդ ամյակին։ Հայ ընթերցողը այս սուլթանին գիտի որպես Հայոց ցեղասպանությանը նախորդած հայկական զանգվածային ջարդերի հեղինակի։ Եվրոպայում նույնպես Աբդուլ Համիդը վատ համբավ ուներ, ինչի համար ստացել էր «կարմիր սուլթան» մականունը։ Սակայն Թուրքիայում Աբդուլ Համիդը բոլորովին այլ նշանակություն ունի։ 20-րդ դարում վերջինս իսլամական պահպանողական շրջանակների համար սրբազնային կերպար էր. նա ներկայցվում էր որպես իսկական մուսուլման, արժանի խալիֆ և մուսուլմանների պաշտպան։ Կրոնամոլ շրջանակների համար նա Աթաթյուրքի յուրատեսակ այլընտրանքն էր։ Ըստ այդմ՝ պատահական չէ, որ նույն շրջանակներից ծագած էրդողանական իշխող վերնախավը այդքան սիրում է Աբդուլ Համիդին և նրան դարձնում հասարակական համախմբան կարևորագույն կերպար։