Հանդուրժողութիւնը կ՚ենթադրէ նաեւ ինքնավստահութիւն։ Մարդ եթէ ինքնավստահ է իր համոզումներուն, իր հաւատալիքներուն եւ սկզբունքներուն նկատմամբ, «հանդուրժողութիւն» ցոյց կու տայ ամէն գաղափարի, ամէն մտածումի եւ խորհուրդի, ամէն խօսքի կամ գրութեան, քանի որ ինքնավստա՛հ է՝ գիտէ որ անոնց ազդեցութենէն չի տարուիր, չի տպաւորուիր կամ հրապուրուիր անոնց պարունակութենէն։ Ազատօրէն կը կարդայ, մտիկ կ՚ընէ, երբ պահանջքը զգայ կը հակազդէ, կը քննադատէ եւ փոխադարձ փաստարկումներով իր տեսակէտը կը պաշտպանէ, եւ թերեւս ինք՝ իր հաստատ համոզումով եւ ինքնավստահ կեցուածքով կը տպաւորէ իր հակառակորդները, տարբեր մտածում եւ գաղափար ունեցողները։ Ուստի գաղափարի փոխանակութեան մէջ փախուստը ամենավատ ընթացքն է, եւ տկարութեան, թերութեան նշա՛ն մը։