- Այո եւ պարզ է։ Չա­րին ար­մա­տը գտիր, ապա ուղղէ զայն։ Եթէ հասկնանք «չար» բա­ռի բուն իմաս­տը, ար­մա­տը, ինչպէս նաեւ պատ­մութեան մէջ բռնած ճա­նապար­հը, կար­ծեմ կա­րելի կ՚ըլ­լայ անոր պատ­ճա­ռած վնաս­նե­րը մա­սամբ դար­մա­նել։ Սա­կայն, Ալիք, այնքան ալ պարզ առա­քելու­թիւն մը չէ ասի­կա։ Պատ­ճա­ռը այն է, որ հայ եւ օտար լե­զուա­գէտ­ներ, 1800-ական թո­ւական­նե­րէն ի վեր փոր­ձեր են «չար»ին ծա­գու­մը յայտնա­բերել՝ ապար­դիւն։ Մենք, ուստի պէտք է որ թեր­թենք հայ­կա­կան գրա­կանու­թեան էջե­րը ու հե­տեւինք անոր ձգած հետ­քե­րը։ Ալիք, «չար» բա­ռը նոր չէ մեր լե­զուին հա­մար։ Մես­րոպ Մաշ­տո­ցը եւ մեր թարգմա­նիչ սուրբե­րը Աս­տո­ւածա­շունչի մէջ 564 ան­գամ գոր­ծա­ծեր են զայն։ Բա­ռը ներ­կայ է նաեւ Տէ­րու­նա­կան աղօթ­քի մէջ. «... փրկա զմեզ ի չա­րէ»։ Սուրբ Գրի­գոր Նա­րեկա­ցիի «Մա­տեան Ող­բերգու­թեան»ը ու­նի «չար» բա­ռակա­պակ­ցութիւննե­րու հա­րիւ­րա­ւոր տե­սակ. «չար ծա­ռայ», «ան­դունդ չա­րեաց», «ամե­նաթ­շո­ւառ չա­րագործ», «անօ­րէնու­թիւն չա­րեաց», «չա­րատես աչք», «չա­րաբա­նական բե­րան», «դի­ւային չա­րահ­նա­րու­թիւն», «մթու­թիւն չա­րի»…