Չնայած ուշ ժամին, Կավալ մահմեդական թաղն աշխուժանում էր։ Երկու-երեք, երբեմն էլ տասնյակ մարդկանցից կազմված խմբեր շարժվում էին դեպի քաղաքապետարան։ Ոմանք զինված էին հրացաններով, ուրիշները՝ փայտերով։ Բոլորի ձեռքին լամպ կամ ջահ կար և, շուտով, մեծ հրապարակը նմանվեց ֆոսֆորափայլ ծովի։ Շենքերի ճակատներին հսկայական ստվերներ էին պարում։ Կիպ կողք կողքի կանգնած մարդկանց հոծ զանգվածը լսում էր հռետորների վրիժառության կոչերը։