Գիտու­թեան անե­րեւա­կայե­լի նո­ւաճումնե­րը կրնան ան­հա­ւատա­լի բա­զում երե­ւոյթներ իրա­կանաց­նել։ Վեր­ջերս կը խօ­սուէր մէ­կու մը մա­սին, որ յա­ջողած էր վայ­րի ար­ջը կրթել եւ սո­վորե­ցուած երաժշտու­թեան մը ըն­կե­րակ­ցութեամբ ար­ջին հետ թան­կօ պա­րել։ Իրաւ ալ ան­կա­րելի ըսե­լու ար­ժա­նի ոչ մէկ բան մնա­ցած է երկրի վրայ, նե­րառեալ ար­ջի հետ թան­կօ պա­րել։ Այո՛, կա­րելի է, բայց անհրա­ժեշտ է նաեւ չա­փազանց խիստ ու­շադրու­թիւնով կա­տարել այդ պա­րը։ Որե­ւէ սխալ քայլ կրնայ պատ­ճառ դառ­նալ որ ար­ջը վեր­յի­շէ իր բնազ­դը եւ ապա կա­տարո­ւելիք­նե­րը երե­ւակա­յելն ան­գամ սոս­կա­լի ըլ­լան։ Կրնաք պատ­կե­րաց­նել թէ ին­չե՞ր կը պա­տահին, երբ ար­ջի հետ պա­րի ել­լո­ղը սխա­լուի եւ իր սրա­ծայր կրունկով յան­կարծ կո­խէ ար­ջի ճկոյ­թին։ Ով­գի­տէ որ­քան վտան­գա­ւոր պի­տի ըլ­լայ գա­զանին գի­տական եղա­նակ­նե­րով սո­վորած ամէն ին­չը մէկ­դի ընե­լով ակնթար­թին մէջ իր բնազ­դին վե­րադառ­նա­լու հե­տեւանքնե­րը։ Ու­րեմն ինքն իր գլխուն շատ մեծ նշա­նակու­թիւն մը չու­նե­նար այդ գի­տական դաս­տիարա­կու­թիւնը, եթէ պա­րողը զգոյշ չըլ­լայ իր քայ­լե­րուն մէջ։