Այսօր հերթական անգամ ծաղկեպսակներ կդրվեն, այսօր կանիծեն նախճիրի հայտնի-անհայտ դրդիչներին և այլն, և այլն։ Սակայն կմոռացվի ամենակարևորը. 3-րդ հանրապետության կայացման առաջին տասնամյակի և վերջին տասը տարիների զարհուրելի նույնականություն կա, շուրջ 1 մլն ՀՀ քաղաքացի լքել է երկիրը, հայրենիքում արժանապատվորեն ապրելու բազում ելքեր փնտրելով և շարունակ ձեռնունայն մնալով այդ սիզիփոսյան փնտրտուքում։ Լքել է, երբ երկրում գրեթե քաղցում էր նրա բնակչության 90 տոկոսը, մյուս մասը, այն է` ժամանակի իշխանախմբերը, լլկում էր պետականություն ասվածը, նրա բոլոր հնարավոր դրսևորումներում։ Երկիրը լքում են նաև այսօր, զի հանրահայտ է, որ իշխանական վերնադասը հանրապետության ճակատագիրը ի տնօրինում է հանձնել յուր գոյության մերան քրեաօլիգարխիային, որը, բնականաբար, սահմանել է իր խաղի կանոնները, 3-րդ հանրապետությունը ոտնիգլուխ դարձրել է մոլեմսխուն կապիտալի արդյունահանման գերշահութաբեր հանքավայր, նրա բնակչության մեծամասնությունն էլ... դե, մի՞թե պարզ չէ, նշյալ հանքավայրի հանքափորներ ու գրաստներ։