Երբ շոգ էր, անպայման առաջին հարկում վաֆլիի բաժակով պաղպաղակ էինք գնում եւ պաղպաղակը ձեռքներիս մտնում դահլիճ: Այդ տարիներին ֆիլմից առաջ անպայման պետք է ցուցադրեին վավերագրական քրոնիկոն, որը կոչվում էր «журнал»: Եթե բախտներս բերում էր, ապա դա լինում էր այսպես կոչված «Иностранная кинохроника», որն այն միակ պատուհանն էր, որ հնարավորություն էր տալիս դիտելու օտար աշխարհը: Եվ թեեւ դրա 90 տոկոսը գործադուլներ, բանվորների բողոքի միտինգներ կամ բնության աղետներ էին, բայց, միեւնույն է, մի բան հասկացվում էր, որ կար եւ ուրիշ աշխարհ, բարձրահարկ շենքեր, ուրիշ մեքենաներ, ուրիշ խանութներ, ուրիշ հագուստներ եւ այսպես շարունակ...