Պարտավոր եմ արդարության դեմ չմեղանչել. մոլեռանդությունը գեղարվեստականության հակոտնյան է: Ընդհանրապես: Ընդհանուր հայացքի տակ՝ այո: Բայց չի եղել և չի լինելու «ընդհանրապես գրականություն»: Գրականությունը սուբյեկտիվ է, «ես»-ական: Գրողի ընկալումը՝ հատկապես: Վազգեն Օվյանը չէր կարող մոլեռանդ չլինել, քանի որ ճանապարհ էր բացում: Նրա թիկունքում Լեռնային Ղարաբաղը գրականություն չուներ: Ամայություն էր: Եվ նրա սերունդն էլ մոլեռանդ էր: Նրանք «վրիպեցին» բոլորով: Վազգեն Օվյանը՝ հատկապես: Բայց դա «վրիպումն» էր ԺԱՄԱՆԱԿԻ: Եվ նա էլ շտկեց ամեն ինչ և բոլորին: