Հիշատակված “օձ”-ը հատուկ քննարկման կարիք ունի: Ի դեմս վերջինիս, մենք գործ ունենք շատ տարածված մի մոլորության հետ, որը սկզբնավորվել է դեռևս ռազմական պատմության դասական համարվող Հանս Դելբրյուկի թեթև ձեռքով: Այսպես, քննարկելով դեպի Հունաստան արշավող Աքեմենյանների տերության բանակի թվաքանակը, որը ըստ Հերոդոտի կազմել է 5.283.220 ռազմիկ , վերջինս անում է մի սրամիտ և առաջին հայացքից հիմնավոր թվացող դիտողություն: Ըստ հեղինակի, քանի որ XVIII-XIX դարերում գերմանական բանակային կորպուսը (30.000 ռազմիկ) առանց գումակի արշավի ժամանակ ձգվում էր 3 գերմանական մղոն (մոտ 22 կիլոմետր) երկարությամբ, ապա Աքեմենյան տերության բանակը էլ իր հերթին, պարունակելով մոտ 176 հատ գերմանական բանակային կորպուս, պետք է ձգվեր 22 կմ X 176 գերմանական բանակային կորպուս, այսինքն մոտ 3872 կմ երկարությամբ: Շարունակելով իր սրամիտ համեմատությունը` հեղինակը գալիս է տպավորիչ մի հետևության. այն բանից հետո, երբ Աքեմենյան բանակի առաջին ռազմիկները հասած կլինեն Թերմոպիլեին, վերջին ռազմիկները դեռևս գտնվելիս կլինեն Տիգրիս գետից արևելք` Սուզա մայրաքաղաքի շրջակայքում [2]: Աքեմենյանների տերության բանակի պարագայում բերված 5.283.220-ը իրոք անընդունելի է, բայց ոչ թե Դելբրյուկի բերած պատճառաբանությամբ, այլ այն պարզ պատճառով, որ Աքեմենյանների տերությունը ինքը (ինչպես թերևս նաև անտիկ և միջնադարյան ցանկացած այլ պետական միավոր) ուղղակի չուներ և չէր էլ կարող ունենալ այդքան ռազմիկ: Ընդ որում, սկզբունքորեն ճիշտ այս հետևությունն է, որ տպավորություն է ստեղծել, թե Դելբրյուկի բերած համեմատությունը և դրա հիման վրա արված հետևությունը ճիշտ է և հանդիսանում է բանակի թվաքանակի պարզաբանման կոռեկտ ու ամենակիրառելի մեթոդ: Իրականում, սակայն քննարկվող մեթոդն ունի մի լուրջ և սկզբունքային թերություն, որը զրոյի է հավասարեցնում նրա արդյունավետությունը: Չգիտես ինչու Դելբրյուկին և նրան հետևած բոլոր մասնագետներին թվացել է, թե բանակը պետք է շարժվի հսկայական երկարություն ունեցող մի “օձ”-ի տեսքով, չէ՞ որ XVIII-XIX դարերում գերմանական բանակային կորպուսը (30.000 ռազմիկ) շարժվում էր հենց այդպես: Բայց Դելբրյուկը աչքաթող է արել, իսկ նրան հետևած մասնագետներն էլ ըստ երևույթին կարևորություն չեն տվել այն հանգամանքին, որ մի դեպքում խոսքը գնում է 30.000, իսկ մնացած դեպքերում` դրանից մի քանի և նույնիսկ տասնյակ անգամ շատ ռազմիկներ ունեցող բանակային միավորների մասին: Եվ եթե 30.000-անոց բանակային միավորը կարող է թույլ տալ իրեն ձգվել 4.8 կիլոմետրանոց “օձ”-ի տեսքով, ապա մի քանի և նույնիսկ տասնյակ անգամ շատ ռազմիկներ ունեցող բանակային միավորի համար դա ոչ միայն անթույլատրելի, այլև անիմաստ, աննպատակահարմար և անարդյունավետ մի վիճակ է: 300.000 բանակով արշավի դուրս գալու դեպքում անտիկ և միջնադարյան Զորավարը, փոխանակ ձգի իր “օձ”-ը 48 կիլոմետր կազմող անիմաստ երկարությամբ, կարող է հանգիստ կերպով բաժանել այն տաս 30.000-անոց “գերմանական կորպուսի” և դրանք հակառակորդի տարածք ուղարկել տաս տարբեր ճանապարհներով` նախապես պայմանավորվելով դրամց հրամանատարների հետ հանդիպման վերջնական վայրի, ինչպես նաև շարժման ընդհանուր ուղղության և ժամկետների վերաբերյալ: Նույն այդ Զորավարին ոչինչ չի խանգարի նաև սուրհանդակների միջոցով մշտական կապ պահպանել դեպի հակառակորդի տարածք շարժվող “գերմանական կորպուսներ”-ի միջև: Ընդ որում չպետք է աչքաթող անել նաև այն հանգամանքը, որ ստրատեգիական տեսանկյունից ավելի նպատակահարմար է հակառակորդի տարածք ներխուժել տասը 30.000-անոց “գերմանական կորպուսներ”-ով տասը ուղղությունից, այլ ոչ թե նույնն անել մեկ ուղղությամբ, բայց 300.000-անոց բանակով: