Փամուկի խոսքով` ինքը սիրում է թանգարաններ և նախկինում էլ միշտ երջանիկ է զգացել իրեն այնտեղ: «Քանի որ շատ լուրջ եմ վերաբերվում թանգարաններին, երբեմն զայրանում եմ դրանց վրա, բայց միևնույն ժամանակ չեմ ցանկանում զայրույթով խոսել դրանց մասին: Իմ մանկության տարիներին Ստամբուլում մի քանի թանգարաններ կային, դրանցից շատերը պետական հովանավորության տակ գտնվող պատմական կառույցներ էին: Ավելի ուշ, Եվրոպական քաղաքների փոքր թանգարաններն ինձ թույլ տվեցին զգալ, որ թանգարանները կարող են պատմել նաև անհատների պատմությունները: Երբեք չեմ մոռանում մարդկության հարստություններ համարվող Լուվրը, Մետրոպոլիտենը, Բրիտանական թանգարանը, Պրադոն: Բայց դեմ եմ այն գաղափարին, որ այս հսկայական հուշարձանային գանձերը պետք է ապագայի թանգարանների մոդելը հանդիսանան: Թանգարանները պետք է մարդկանց մասին պատմեն: Պետական հովանավորության տակ գտնվող թանգարանները նպատակ ունեն ներկայացնելու պետությունը, և ոչ անհատներին: Սա ոչ լավ, ոչ էլ անմեղ նպատակ է»,-ասվում է Փամուկի մանիֆեստում: