Սիրիական ավիաբազայի վրա հարձակումը, այսպիսով, կարելի է դիտարկել որպես այդ անհապաղ արձագանքը։ Իսկ քանի որ Դամասկոսը, ինչպես պարզվեց, ոչ միայն չի պատրաստվում հանգիստ թողնել «ընդդիմադիր» գրոհայիններին, թույլ տալով նրանց շունչ քաշել ու բազմանալ, ու գնալով ավելի վստահ է խփում նրանց, համ էլ թույլ է տալիս իրենց կրակել իսրայելական ավիացիայի վրա, ապա Ամմանը ու Թել Ավիվը ստիպված են Մոսկվային դիմել։ Որը, ինչպես կարծում են երկու մայրաքաղաքներում, միակն է, որը կարող է կարող է կանգնեցնել սիրիական կառավարական առաջխաղացումը։ Հորդանանից ու Իսրայելից բացի, սիրիական բանակի հարձակման դադարեցման մեջ հետաքրքրված են առնվազն Ալ-Ռիադու ո Վաշինգտոնում։