Հայ կինոռեժիսոր, ՀՍՀՍ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1988): Մանուկ հասակում ծնողների հետ վերաբնակություն է հաստատել Պարսկաստանում (1938): Հայրենադարձվել է 1946-ին: Ավարտել է Երևանի Պետհամալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի ռոմանա-գերմանական բաժինը (1956): Այնուհետև սովորել է Մոսկվայի Մ.Գորկու անվան արտասահմանյան գրականության ինստիտուտի ասպիրանուրայում: 1961-ից աշխատանքի է անցել «Հայֆիլմ» կնոստուդիայում, որպես խմբագիր: Երկու տարի (1962-64) դասավանդել էԵրևանի Վ.Բրյուսովի անվան ռուսաց և Օտար լեզուների մանկավարժական ինստիտուտում: 1965-ին մեկնել է Մոսկվա և իբրև ռեժիսոր-ստաժոր աշխատանքի անցել «Մոսֆիլմ» կինոստուդիայում: Մասնակցել է Ա.Տարկովսկու «Անդրեյ Ռուբլյով» կինոնկարի ստեղծմանը: Ֆիլմը ավարտից հետո վերադարձել է Երևան և շարունակել աշխատանքը «Հայֆիլմ» սցենարական-խմբագրական կոլեգիայաում (1966-69): Առաջին ինքնուրույն ժապավենը «Աղքատի պատիվը» կարճամետրաժ գեղարվեստական կինոնկարն է (1969), ըստ Հովհ. Թումանյանի պատմվածքի (սցենարի հեղինակ` Հր.Մաթևոսյան), որտեղ, սակայն, ռեժիսոր ռեժիսորների ստեղծագործական անհատականությունը դեռևս լինովին չի բացահայտվել: Հովհաննիսյանի հետագա ֆիլմերը 70-80-ական թվականների հայկական կինոարվեստի ուշագրավ երևույթներից են, որոնց հատուկ է ժողովրդական բնավորության շերտերի և կյանքի սուր հակասությունների մեջ ներթափանցելու միտումը, ազագային հարուստ նկարագիրը, գեղարվեստական լուծումների խորությունը և քննախույզ հայացքը մարդու հուզաշխարհի վրա «Հնձան» (1973, սց. Հեղինակ` Ռ. Հովսեփյան), «Աշնան արև» (1977), «Տերը» (երկուսն էլ` ըստ Հ.Մաթևոսյանի սցենարներ) կինոնկարներում աստիճանաբար ընդլայնվում է ռեժիսորի կենսահայեցողությունը, ավելի տարողունակ են դառնում սոցիալական խտացումները, և հոգեբանական խտացումները: Նրա վերջին` «Ադամամութ» երկսերիանոց կինոնկարը (Վ.Գրիգորյանի համանուն վեպի մոտիվներով, 1988) պատմաժամանակագրական լայն շառավիղ ունի` մեր դարի քսանական թվականներից մինչև ութսունականները, որտեղ հեղինակը ձգտում է փիլիսոփայորեն իմաստավորել ողբերգական անցյալի թողած հետքը նոր սերնդի ճակատագրի վրա: