Բարեփոխումների ուղին բռնած ղեկավար շրջանակները նախ փորձեցին վերացնել խորը սոցիալական և կրոնական տարբերությունը օսմանյան հասարակությունում, այնուհետև 1856 թ. սուլթանական գրով՝ Հաթթը հյումայունով, եվրոպական տերությունների անմիջական ճնշման տակ ոչ մուսուլման հպատակների առաջ բացեցին պետական վարչական ապարատի և մասամբ բանակի դռները, որոնք դարեր շարունակ հանդիսանում էին մուսուլմանների մենաշնորհը: