Ընթացիկի մեջ խրվելով՝ ակնհայտորեն տիկին նախարարը ձեռքից բաց է թողնում սկզբունքայինն ու կարևորը՝ իր անելիքը տեսնելով կաբինետային գործունեության ծավալման մեջ կամ այս ու այն հրապարակային միջոցառմանը ներկա լինելու գուցեև պարտադրանքում: Սա լճացման տանող ամենապարզ ուղին է, որից պիտի հնարավորինս հեռու մնալ: Կարո՞ղ է արդյոք մեր մշակույթի նախարարը պատասխանել, թե ո՞ր մշակութային հիմնարկությունում է եղել ցայսօր, ո՞ր կոլեկտիվի հետ է հանդիպում ունեցել, ոլորտի զարգացման հետ կապված լսել այդ կոլեկտիվի տեսլականը, թե՞ դրանց տնօրենների նրա ականջի տակ փսփսոցները բավարար հիմք են ոլորտի մասին իրազեկվելու համար: Եթե դա է, տիկին նախարարի որդեգրած աշխատաոճը, հավատացնում եմ՝ ժամացույցին նայելու հարկ էլ չկա. այն նրա տանում է դեպի տհաճ հանգուցալուծում: