Արեգակն	սկսել	էր, որ	մեր	մտնի: Մութն	էն	ա	գետինը	առավ: էսպես	նստած	սուգ	էր	անում	մեր տարագիր	Աղասին	ու	իր	ու	մեր	սև	օրը	լաց	ըլում, որ	հանկարծ	աչքը	ձորին	ընկավ, աչքը սևացավ: Հինգ	հարիր	ձիավորից	ավելի` թարաքյամա, քուրդ, Ղարսա	դզիցը	հազարից	ավելի քյուլֆաթ, մալ, իլխի, ոչխար	առաջ	էին	արել	ու	վեր	հատելով՝ սարիցը	ձորն	արին, որ	տանեն Երևան` յա	սպանեն, յա	ծախեն, յա	թուրքացնեն: Շատին	էնքան	թակել, հետ	էին	ածել, որ ջանումն	էլ	թաղաթ	չէ՛ր	մնացել: Ամեն	մեկ	ձիավոր	մեկ	ջահել	տղա	կամ	աղջիկ	գավակն	էր	առել, ձեռն	ու	ոտ	հազրել, որ	Էն	գիշերը	յա	նրանց	անմեղ	հոգին	ապականի, յա	սրի, կրակի	ղուրբան անի: Հենց	նստած	տեղիցը	ընկերներին	ուսուլով	ձեռով	արեց, որ	տեղըներիցը	չշարժին, ինքն	էլ քարափնըվեր	կուզըկուզ	նրանց	մոտ	հասավ, որ	հարամին	չտեսնի, իր	պատրաստությունը	չանի: