Թովմասը, տաղավարի անկյունում թաքնված, հեռվից հետևում էր մորը և տառապում էր անտեսված լինելու զգացումից։ Չնայած Մարոն նույնքան և նույնիսկ ավելի ուշադիր և համբերատար էր նրա նկատմամբ, քան մինչ հղիությունը, Թովմասը իրեն լքված էր զգում։ Մարոյի փորում գտնվող երեխան, միշտ մոր հետ էր, անընդհատ խոսում էր նրա հետ, և մորը նայելով, Թովմասը հասկանում էր, որ Մարոն լսում և պատասխանում էր նրան։ Դա մի զրույց էր, որը ոչ ինքը, ոչ էլ մյուսները չէին կարող հասկանալ։ Դա մի գաղտնիք էր, որին ինքն անհաղորդ էր։ Ի՞նչ կարիք կար ունենալ այդ երեխային։ Արդյոք իր որդին իրեն հերիք չէ՞ր։ Նա ավելի երջանիկ էր թվում այն պահից, որ սպասում էր այդ նոր երեխային։