Հայկական բանակի սպայական և զինվորական կազմի որոշ մասը զինված էր նաև ռուսական բանակի հիմնական “Nagant” թմբկավոր ատրճանակներով (7,62×38 մմ փամփուշտով): Սակայն բոլորի կողմից առանձնահատուկ սեր էր վայելում մեծ տարածում գտած “Mauser К-96” ուղիղ փամփշտատուփով ատրճանակը (7,63×25 մմ փամփշտով), այսպես կոչված տասանոցը: Նման զենքերով զինված ջոկատները հաջողությամբ էին գործում դիվերսիոն գործողությունների ժամանակ: Նախ նման զենքերով զինվում էին հիմնականում հեծելազորի զինվորները, քանի որ նրանք հասկանալի պատճառներով հիմնականում չէին տիրապետում սրագրոհին: Չնայած նրան, որ Հայաստանում լայն տարածում ունեին տարբեր սառը զինատեսակները, դրանցով զինված և դրանց կանոնավոր կիրառման համար նախապատրաստական ժամանակ չկար: Ըստ ուսումնասիրող Զորիկ Ծատուրյանի հայկական բանակում այդ ժամանակ եղել են հետևյալ սառը զինատեսակները.