Վ. Այգեկցու ինքնուրույն առակները 30-ից ավելի են: Հետագայում դրանք շարունակ բազմացվել ու ճոխացվել են, ընդգրկելով նորանոր առակներ, զրույցներ, հետաքրքրաշարժ պատմություններ, վեր են ածվել հսկայածավալ առակագրքերի, որոնց մեջ առակների թիվը հասել է մի քանի հարյուրի: Մեծ խմբավորումներից մեկն ստացել է «Աղվեսագիրք» անվանումը: Այստեղ գործող անձերը մարդիկ են՝ իրենց ծաղրվող թերություններով ու դրվատվող առաքինություններով, կամ կենդանիներ, թռչուններ: Նշենք այդ առակներից մի քանիսը՝ «Հնարք սատանայի», «Գինի», «Կար մի մեղր պատճառ պատերազմի», «Լեզուանի կին», «Պղպղայ», «Տանպատեցի ջուլհակ» և այլն: