Ավելին` հայկական հողի վրա ռուսական ռազմաբազա կա: Կարծես, Փաշինյանը, մարտավարական որոշ քայլեր անելով, որ հարուցեցին Մոսկվայի որոշակի քաղաքական շրջանակների նյարդայնությունը, այնուամենայնիվ, չի փոխում արտաքին քաղաքական ռազմավարությունը: Ռուսաստանին պետք է, որ վարչապետը կարողանա պահպանել քաղաքական կայունությունը Հայաստանում: Փաշինյանը բացահայտորեն ցույց է տալիս, որ ունի Մոսկվայի աջակցության կարիքը, թեկուզ այն պատճառով, որ «հեղափոխական փորձերը» արտաքին քաղաքականության ասպարեզում բախվում են ու կարող են բախվել, որոշակի պայմաններում ու հանգամանքներում, դեռ վերջերս Հայաստանում իշխող քաղաքական ուժերի լուրջ դիմադրությանը: Նրան անհրաժեշտ է գոնե մի քիչ իր վրայից քերել չափազանց շողացող արևմտամետ փայլը, առավել ուշադիր լինել իր մերձավոր շրջապատի նկատմամբ, որին չի բավականացնում պրոֆեսիոնալիզմը ու որը կարծում է, թե Մոսկվայի հետ հնարավոր է բանակցել առավել կոշտ տոնայնությամբ: Այլ հարց է, եթե վարչապետը առաջարկի նոր կոնկրետ մոտեցումներ, որոնց նպաստում են Ռուսաստանի հետ համագործակցության խորացմանը, նպաստում են հայկական հասարակության որոշակի մասի հակառուսական տրամադրությունների ու մտածողության փոփոխությանը, ստեղծելու նոր, երկու կողմերին ընդունելի քաղաքական ու այլ իրավիճակ: Մոսկվան էլ պետք է Երևանի հետ վարի առավել խոր համակարգային մակարդակի քաղաքականություն: Կարելի է համաձայնել ամերիկյան Bloomberg գործակալության տեսակետին, որ «Ռուսաստանն ու Հայաստանը չեն կարող իրենց թույլ տալ հարաբերությունները փչացնել», ինչպես «Մոսկվան չպետք է ցանկանա հայկական հեղափոխության կործանումը»: Այդ պատճառով Պուտինի ու Փաշինյանի այս հանդիպումը կարող է դառնալ վճռորոշ միջպետական հարաբերություններում: