Առանձնակի դաժանությամբ են աչքի ընկնում նույնիսկ արտերի ու այգիների ոչնչացման նկարագրությունները: Սարգոն Բ-ն Ք. ա. 714 թ. արշավանքի նկարագրության մեջ հիշատակում է նման երկու վկայություն: Սեպագրում կարդում ենք. «Բերքը` նրա ժողովրդի հույսը, և խոտը` նրա անասունների կյանքը, խարույկի նման այրեցի, շրջակայքը անապատ դարձրի»: Դժվար չէ պատկերացնել, թե ինչ դաժան սով էր սպառնում սպանդից հրաշքով փրկված բնակչությանը: Ընդ որում, Ասորեստանի տիրակալն այդ քայլին է դիմում գիտակցելով «բերքի» և «խոտի» կարևորությունը: Շարունակելով իր «մեծագործությունները»՝ նշում է. «Ռուսայի այգիները հատեցի, նրա անտառները կտրեցի, նրա խաղողի վազերը ամբողջությամբ հավաքեցի և կրակով այրեցի»: