Հենց	մի	քիչ	հեռացան	թե	չէ, մեկ	եկեղեցու	դռնից	կրակի	լիսն	ընկավ	Աղասու	աչքը. արինն	աչքն առած՝ էլ	միտք	չարեց, թե	էսպես	տեղը, գողից, հարամուց	ավելի	ուրիշ	օքմին	չի՛	ըլիլ, թուշ	կրակի վրա	գնաց: Աստված	հեռու	տանի, ինչ	նա	տեսավ, տասը	քուրդ	եկեղեցու	մեջտեղը	կրակ	էին արել, չորս	կողմը	նստել, խորոված	էին	անում, շամփըրներով	բերանները	քաշում, ուտում, խնդում	ու	աչքըները	օյաղ	որսկանի	շան	պես	յա	դուռը	քցում, յա	պուճախը: Հարամին	ինչքան գազան	էլ	ըլի, շատ	անգամ	իր	շվաքիցն	էլ	կվախենա: Ընչանք	նրանք	կրակի	մոտիցը	ձեռները աչքըներին	կդնեին	ու	դռան	ղարալթուն	կտեսնեին, Աղասին	յավաշ — յավաշ	ներս	մտավ, ծանր դեմքով, առանց	բարով	տալու	կրակին	մոտացավ	ու	ձեռը	մեկնեց, որ	մեկ	խորովածի	շամփուր	էլ ինքը	քաշի: Նրա	դեղնած, մեռելի	պատկերը, նրա	անահ	շարժմունքն	ու	էնպես	անժամանակ վախտը	ներս	գալը	որ	չտեսան	քրդերը, հենց	իմացան, թե	նա	էն	աշխարքիցն	ա	վեր	էկել, լեզվըները	չորացան, ձեռըները	թուլացավ: Ի՞նչ	կկարծեին, թե	էն	հադաղին	ինսանաորդի	մեն մենակ	սիրտ	կաներ	էն	ավազականոցը	մտներ, որ	ցերեկն	էլ	հարիր	մարդ	զարզանդում	էին՝ մոտովն	անց	կենան, որ	հազար	տարուց	ավելի՝ էր	ինսանաորդի	սիրտ	չէր	անում, որ	գա, էն հազիր	շինած	տներումը	կենա: Հենց	գիտես, թե	մարդիկ	չըլին	առաջին. աչքը	խոժոռած` մեկ	դես քցեց, մեկ	դեն, քրդերեն	էլ	չգիտեր, որ	մեկ	բառ	էլա	խոսի, բայց	է՛ս	էր, որ	նրան	պրծացրուց, չունքի	թե	խոսացել	էր, կիմանային, որ	մարդ	ա, դև	չի՛, թիքա-թիքա	կանեին, մեկ	շամփուր խորովածի	որը	կերավ, որն	էլ	ետ	կրակը	քցեց, տաճարի	հիանալի	շինվածքին	ու	գեղեցկությանը մտիկ	արեց	ու	գլուխը	ժաժ	տվեց. քրդերը	փետացած՝ մնացել	էին	նստած, աչքը	որ	հանկարծ նրանց	վրա	չխոժոռեց, ամեն	մեկը	տեղնուտեղը	ուզեցավ, որ	հալչի, էնքան	էսպես	նրանց	աչքը մոխիր	ածեց, որ	ընկերների	ոտի	շփլթուն	իմացավ, ու	շունը	ուրախ — ուրախ	ներս	ընկավ, ոտներովը	փաթաթվեցավ: Հենց	շունը	տեսան	հարամիքը	թե	չէ, աչքըների	փառը	վեր	ընկավ, ամեն	մարդ	թրին	վրա	վազեց, որ	նրան	փառչալամիշ	անի. առաջի	թուր	վրա	բերողի	գլուխը	կես էլավ. փշտովների	երկուսն	էլ	իրանց	ֆորսը	ճարեցին, ու	ղամեն	ձեռն	առած	որ	գոռաց	ո՛չ`