Մեր	երկրումը	առաջ	ձեռըները	լվանում, սրբում (Էն	էլ	նստած	տեղն	ա նոքարը՝ փեշկիրն	ուսին, ավթաֆա	լագանը	ձեռին, ամեն	մեկի	առաջին կռանում	յա	չոքում, ձեռին	ջուր	ածում), ետո	են	սուփրեն	քաշում, աղամանը, պանրամանը, ձկնամանը	մեջտեղը	շարում, ապա	հացը	քաշում, ամենի առաջին	կիտում, բազի	վախտ	կանաչի	էլ	ա	ըլում: Գդալ, չանգալ-դանակի ոտը	դեռ	մեր	աշխարքը	չի	մտել: Մատներն	էլած	տեղը	ի՞նչ	հարկավոր	ա չանգալ-դանակ: Կերակրներն	էլ	մեկ	սինով (պոթնոս) ներս	են	բերում, ու	մեկ նոքար	փեշն	ու	թևերը	վեր	քաշած, ուսին	քցած, կուզըկուզ	անելով` երկուսի առաջին	մեկ	աման	ա	դնում: Հացից	ետը	էլի	ջրով	որ	ձեռք	ու	բերան	չողողեն, չլվանան, կերածը	հարամ	կըլի: Գդակ	վերցնիլ	սեղանի	վրա	յա	գլուխ	տալ ադաթ	չի՛: Երկրի	ծեսն	էսպես	ա, Եվրոպա	չի, որ	կովը	վեր	քաշեն, տեսնեն՝ տակին	հորթ	կա, թե՛	չէ: