Տաք	յորղան-դոշակում, բուխարու	առաջի, շկոլում	կամ	եկեղեցում	չէին	մեծացել, որ	նրանց	սիրտ	կամ	ահ	ունենա, կամ	թուլություն: Շատ	անգամ, անձրև, կարկուտ	գալիս	էլ, նրանք	չոլումը	կամ	սարումը, քնած	տեղը	գլուխ	չէին բարձրացնում, որ	քունը	չփախչի: Նրանց	բուխարին, նրանց	փեչը	իրանց	տան	մեջտեղն	էր, ուրտեղ	որ	երկու-իրեք ահագին	ծառ	իրար	վրա	քցած՝ առավոտից	մինչև	մութը	էրվում	ա, ու	իրանք	էլ	դռները	բաց, շատ	անգամ շապկանց, գլխաբաց, կրակի	չորս	կողմը	կըտրում, խմորը	գունդ	են	անում, միջումը	թխում, միս	են	խորովում, հաց էն	ուտում	ու	իրանց	ձորերի	պատմությունն	անում, ու	որդին	հոր	ճտովն, ախպերը	քվորը	խտտած՝ անմեղ	գառի պես	բոլորեշուրջը	վեր	թափում, քնում: Մեկ	ղալմաղալ	ընկնելիս՝ իրանց	ապրանքը, օղլուշաղը	տանում	էին էնպես	քարափների, էրերի	մեջ	պահում, որ	ղուշը	սիրտ	չէր	անիլ	մոտ	գա: Հազար	գազ	բարձր, սուր	քարափների դոշին, որ	մարդ	մտիկ	անելիս	աչքը	սևանում	էր, սրանք	էնպես	էին	ման	գալիս, էնպես	էին	էս	քարափի	ծերիցը	օձի պես	էն	քարափի	ծերին	թռչում, որ	հեռըվանց	տեսնողն	էլ	մնում	էր	քար	դառած, աչքերը	կալնում	էր	ու	դուզ գետնի	վրա	չէր	կարում	ահիցը	կանգնիլ, նստում: Տավար, ոչխար, իլխի՝ մեշեքն	էին	քշում, ու	իրանք, թվանքները ուսըներին, սար	ու	ձոր	ոտի	տակ	տալիս: