Լուռ	մտախոհության	մեջ	էր, հիշում	էր	կարդացած	վեպերից	պես-պես	արյունահույզ	տեսարաններ, համեմատում	էր	իրեն այս	կամ	այն	հերոսուհու	հետ: Հիշում	էր	օրիորդական	անցյալը, պատանեկական	հասակը: Ուրա՜խ	և	անհո՜գ	ժամեր: Ինչե՞ր	չէր	անում	դասընկերուհիների	հետ, ի՜նչ	կատակներ, գժություններ, երբ	մանավանդ	խմբովին	վերադառնում	էին «պտույտից»: Նայել	այս	ու	այն	գեղեցիկ	երիտասարդին, ժպտալ, ծիծաղել, միմյանց	բոթելով, մի	քանի	թռուցիկ	սիրային խոսքեր	արտասանել	լսելի	ձայնով, «պարացնել	խեղճերին», ցույց	տալ, թե	սիրահարված	են	երիտասարդի	վրա: Երբեմն նույնիսկ	նամակներ	գրել, տեսակցություն	նշանակել: Եվ	այս	բոլոր	մանկական	կատակների	հեղինակն	ու	ղեկավարն	էր Աննա	Կորոլկովան, մաքսային	չինովնիկի	աղջիկը: Նա	էր	բոլորից	ավելի	տաքարյունն	ու	համարձակը: