-Չէ՜: Նրան 1939-ին աքսորեցին` մեղադրելով պետական գույքի հափշտակման մեջ: Մի քանի օր աշխատանքի չէր գնացել` հիվանդության պատճառով: Այդ ընթացքում ինչ-որ խախտումներ էին եղել, և նրան մեղադրեցին դրա համար: Այգեստանի մեր տան մոտ` կամրջին կանգնած, տերևներ էի գցում գետի մեջ: Երկու բարձրահասակ մարդ մոտեցան ու հարցրին, թե ո՞րն է Կարճիկյանի տունը: Ասացի, որ նա հայրս է, ու ցույց տվեցի մեր տունը: Մի քանի րոպեից հորս հետ դուրս եկան: Հայրս ձեռքը դրեց գլխիս, ասաց, որ շուտ կվերադառնա ու գնաց նրանց հետ: Տարան ու տարան: Մեղադրեցին հագուստի պակասորդի համար, աքսորեցին, ու նա սիբիրներից վերադարձավ ութ տարի հետո: Այդ տարիներին հորաքույրս ինձ տարել էր իր տուն` Արմավիր: Նա է պահել ինձ այդ ընթացքում: Երբ հայրս վերադարձել էր աքսորից, հորաքույրս գիշերով ինձ բերեց մեր Այգեստանի տունը, որ տեսնեմ հորս: Մտանք մեր տուն, և ես տեսա անծանոթ մի մարդու, որ հատակի վրա գցած անկողնում պառկած էր: Հորաքույրս ասաց. «Թորգո՛մ, տղայիդ բերել եմ»: Հայրս վեր կացավ-կանգնեց: Գիշերային շորերով էր: Ես վեցերորդ դասարանում էի սովորում այդ ժամանակ: Հայրս ինձ այդ պահին շատ բարձրահասակ թվաց: Նա ինձ էր նայում, ես` իրեն: Թե նա ինչ էր մտածում` չգիտեի: Իսկ ես մտածում էի. «Սա իմ հա՞յրն է»: Պարզվեց, որ հայրս էր ու շատ լավ հայր էր: Տարիներ հետո իմացա, թե ինքն ինչ էր մտածել այդ պահին: Մի անգամ ասաց. «Ես քեզ համար եկա: Գիտեի, որ դու կաս, դրա համար էլ Սիբիրից վերադարձա»: