Սակայն բոլորին «թափ տալը» մի տեսակ չի ստացվում, նախագահության տասը տարիների ընթացքում հասարակությունը իմունիտետ է ձեռք բերել նրա այդօրինակ գործողությունների եւ խոսքերի նկատմամբ: Հասարակության վստահությունը նվաճելու միայն մեկ միջոց կա`հեռանալ երկրի կառավարման համակարգից եւ մարդկանց հնարավորություն տալ վերացնելու կոռուպցիան: Այս ամենը Սերժ Սարգսյանը եւս լավ է հասկանում, բայց հեռանալ չի ուզում: Նշանակում է՝ նրա ամբողջ հույսն այն է, որ միգուցե ստացվի էլի ծառայել ամենազորեղներից որեւէ մեկին: Բայց այստեղ էլ պաշարամիջոցները պակասում են: Առայժմ հրապարակային ընդամենը մեկ ձեռնարկ են իր մունետիկները հղացել` պաշտպանել օլիմպիական խաղերին մասնակցելու՝ ռուս մարզիկների իրավունքները: Բայց մի տեսակ մանր բան է... ժամանակը ծավալուն գործողություններ է պահանջում, իսկ «անփոխարինելիի» երեւակայության աղբյուրն արդեն ցամաքել է: