Ֆիլիփ Պոնիշոն եղաւ վերջին դասախօսը, եւ շեշտեց թէ Մերձաւոր Արեւելքի մէջ ֆրանսախօսութիւնը պատուար մըն է մահմետական մոլեռանդութեան դէմ։ Հերքեց այն սխալ գաղափարը թէ այդ երկիրներու քրիստոնեաները մեղսակից եղած են Խաչակիրներուն, քանի որ հոն կ'ապրէին անոնց գալէն շա՜տ առաջ։ Նշեց թէ Օսմանեան կայսրութեան մէջ քրիստոնեաները կը ջարդուէին Արեւմուտքի երկիրներու վարած քաղաքականութեանց հետեւանքով։ Եզրակացնելով դրուատեց ֆրանսախօսութիւնը, որ արգելք կը հանդիսանայ համաշխարհայնացումի յառաջացուցած միօրինակութեան եւ անկէ բխող բռնակալութեան դէմ։ Արդարեւ մարդկային հարստութիւնը բազմազանութեան մէջ կը կայանայ։