Այդ անցումը Մարոյին հիշեցրեց մորը, որը նույնպես փոխում էր խոսակցությունը, երբ այն հօգուտ իրեն չէր ընթանում։ Իրենց որոշ գծերով երկու կանայք նմանվում էին, և Մարոն զգում էր, որ ինքը, կամքից անկախ, հակված էր ներողամտորեն վերաբերվել Բույուկ խանումին։ Նա նրա համար թեյ լցրեց, իրեն նույնպես, և նրանք լուռ խմեցին։ Աչքի պոչով Մարոն ուսումնասիրում էր սենյակը և զարմացած էր այնտեղ պահվող լուսանկարչական ալբոմների քանակից։