Նրանց ամուսնությունը դասավորվել էր Մերձավոր Արևելքում, տարածված հայկական ավանդույթի համաձայն՝ երկու ընտանիքների կարողությունների համեմատության եղանակով։ Պալյանները խոշոր հողատերեր էին, Արթինյանները՝ ծաղկող ներմուծողներ։ Հետևաբար, նրանք նույն սոցիալական խավից էին։ Քսան տարեկան Մարոն ամուսնանում էր չորս կամ հինգ տարվա ուշացումով, քան ընդունված էր, և նա ավելի հիմնավոր կրթություն էր ստացել, քան իր հասակակից աղջիկների մեծամասնությունը։ Վանուհիների պանսիոնում սովորելուց հետո նա ավարտել էր Պոլսի Սիոնի Աստվածամոր վարժարանը, ապա հոր հետ գնացել էր Ռուսաստան և շրջել Օսմանյան կայսրության տարածքով մեկ՝ եռանդուն կերպով մասնակցելով նրա առևտրական գործունեությանը։ Նա ցանկություն ուներ շարունակելու կրթությունը և բժիշկ դառնալու, ինչն անհնարին էր այդ ժամանակաշրջանում, հատկապես Փոքր Ասիայում։ Հակոբը դեմ չէր դստեր ծրագրերին, սակայն ի վերջո նա զիջել էր իր կնոջ ճնշումներին, և նրանք Մարոյի համար ընտրել էին կրթված մի հայ երիտասարդի, որն իրենց խավից էր՝ նրան, ում հայրը ամենագեղեցիկը համարեց, իսկ մայրը՝ ամենախելացին։ Դեղագործի, որը տասը տարով մեծ էր Մարոյից։