…Ես գիշերները մնացել եմ կարտոֆիլի դաշտում, քնել եմ նորաբաց ակոսների մեջ, գառներին ու հորթերին տարել եմ Վանքաձոր՝ արածեցնելու։ Մեր գյուղը՝ երկու վանքերի արանքում, երկու սրբերի (Սուրբ Հովհաննես եւ Սուրբ Սարգիս) գրկի մեջ ինչ-որ անմեկնելի վեհություն ուներ։ Պուշկինը իր «Ճանապարհորդություն դեպի Էրզրում» նոթագրության մեջ հիշում է, որ ինքն ու իր ձին կորել էին ցորենի բարձր հասկերի մեջ։ Ուրիշ ոչ մի տեղ ցորենի հասկերը այդպես չեն փարթամանում, ձգվում երկինք՝ օդի՞ց էր, ջրի՞ց, արեւի՞ց…