Պատ­­մութիւ­­նը կը վկա­­յէ, թէ տա­­կառը, խմիչքնե­­րէն բա­­ցի, ու­­նե­­­ցեր է շատ ար­­տա­­­սովոր պա­­րու­­նա­­­կու­­թիւններ։ Ամե­­նայայտնին՝ յոյն նշա­­նաւոր իմաս­­տա­­­սէր Դիոգե­­նէսն էր, Սի­­նոփ­­ցի Դիոգե­­նէսը, որ կ՚ապ­­րէր տա­­կառի մէջ։ Ըստ երե­­ւոյ­­թին, այդ օրե­­րէն սկսեալ մեր լե­­զուի եւ մտա­­ծողու­­թեան մէջ ու­­նե­­­ցած ենք «տա­­կառ»ով կազ­­մուած ար­­տա­­­յայ­­տութիւններ, ինչպէս՝ «դա­­տարկ տա­­կառ», ոչինչ հասկցող, դա­­տար­­կա­­­խօս, մե­­ծախօս մարդ։ Անոր բնա­­կան յա­­ջորդն է, ան­­շուշտ, «պա­­րապ տա­­կառը շատ ձայն կը հա­­նէ» առա­­ծը։ Իսկ երա­­զի մէջ «պա­­րապ տա­­կա՞ռ» տես­­նել… Սա, լրջու­­թեան, սա­­կաւա­­խօսու­­թեան ու ան­­տե­­­ղի առա­­տաձեռ­­նութեան նշան է։ Իսկ ո՞ր աշա­­կեր­­տը իր թուաբա­­նու­­թեան գիր­­քին մէջ տա­­կառ­­նե­­­րու հետ չէ պայ­­քա­­­րած «տա­­կառով խնդիր» մը լու­­ծե­­­լու հա­­մար։