— Բարիկենդան	օրեր	ա, խնամի	Օհանես, խելքըներս	կորել	ա, տնա՛շեն,— բերանը	բաց	արեց	ծանրագոգոթ	մեր	փառավոր	տերտերը, որ	իր	կարգի պատիվը	ճանաչելով՝ ուզում	էր, որ	բալքի	հաշտություն	քցի	միջըները	ու էրկուսին	էլ	բարըշացնի: — Աշխարք	ա, է՛դպես	կըլի. հո	աղջիկ	չե՛ս	որ	խասդ ու	վարաղդ	գնա. հո	շուշա	չես, որ	կոտրվեիր, խանի՛	խարաբ. Մոմ	չե՛ս, որ հալչիս. Մի	քիչ	սիրտդ	լե՛ն	պահի, ի՞նչ	էլավ	քեզ: Քրիստոս	իր	սուրբ ավետարանի	միջումը	գրում	ա, ամենիդ	մուրազն	էլ	տա, թե՝ երանի՛ խաղաղարարաց, կամ	թե՝ թշնամուդ	գլխին	կրակ	կածես, թե	որ	նրան	սի՛... ռը՜... ղռ՜... րե՜ս... Վա՛յ	քո	հերն	էլ	անիծած, քո	մեռոն	քսողինն	էլ, քո	օխտը, պորտին	նալլաթ, քեզ	բարի	օր	ասողին, բարի	լիս	տվողի	շլինքը	հախ	միսն տերը	կոտրի: