Ան­ցեալին Հրանդ Տին­քը յօ­շոտող­նե­րը այ­սօր իրենց յար­ձա­կումնե­րուն թի­րախ դար­ձուցած են նոյնքան քա­ջարի ու­րիշ անուն մը։ Անոնք հի­մա ալ կը սո­սկան, որ Կա­րօ Փայ­լա­նի պատ­ճա­ռաւ դար­ձեալ կրնայ խան­գա­րուիլ իրենց ան­դորրը կամ շու­կա­յի մէջ իրենց ճղճիմ շա­հերը։ Ան­ցեալին Հրան­դը հա­լածող­նե­րը այ­սօր նոյն թա­փով, նոյն վճռա­կամու­թեամբ լծուած են Կա­րօ Փայ­լա­նը հա­լածե­լու գոր­ծին։ Եթէ յան­կարծ իրենց թու­նա­ւոր խօս­քե­րուն իբր հե­տեւանք մեր պատ­մագրու­թեան մէջ նշուած նա­հատակ­նե­րու թի­ւը եւս աւել­նայ գու­մա­րած մէ­կով, կար­ծես թէ անոնք պի­տի ար­դա­րանան իրենց թու­նա­ւոր միտ­քե­րուն մէջ։ «Յայտնի է, որ այսպէս պի­տի ըլ­լայ։ Ի՞նչ կը կար­ծէր այդ տխմա­րը։ Իրեն մնա­ցե՞ր էր եր­կի­րը ազա­տել» պի­տի հարցնեն մե­զի այնքան ծա­նօթ ամ­բարտա­ւանու­թիւնով։ Կեան­քի հիմ­նա­կան նպա­տակը ոմանց հա­մար միայն ու միայն իր մոր­թը ապա­հով պա­հելով սահ­մա­նուած է։ Բայց ո՞վ կրնայ ըսել, որ այս սահ­մա­նու­մը կը բա­ւարա­րէ բո­լորին։ Ժա­մանակ­նե­րը հե­րոս­ներ կը ծնին, բայց միշտ չէ, որ այդ հե­րոս­նե­րը տես­նուին ճղճիմ­նե­րու կող­մէ։