- Տեսեք՝ հազարավոր դիմումներ են գնում մշակույթի նախարարություն, և մեր ստեղծագործողներից յուրաքանչյուրին թվում է՝ ամենահանճարեղ ծրագիրն իր ծրագիրն է, ու եթե մերժում են ինչ-որ հայտ, դա ընկալվում է որպես կամայական կամ քմահաճ վերաբերմունք: Իրավիճակը մնալու է նույնը, քանի դեռ չկա այն հանգուցային փաստաթուղթը, որը կդառնա նաև ծրագրերի ֆինանսավորման կողմնորոշիչը: Մշակույթի ռազմավարության, կառավարման խնդիրը պետք է դուրս դրվի անհատական որոշումների համատեքստից: Սա անհրաժեշտ է առաջին հերթին մշակույթի կառավարմամբ զբաղվող գերատեսչությանը: Ես շատ եմ կարևորում, այսպես կոչված, խարիզմատիկ մշակութային քաղաքականության գաղափարը: Պարզ է, որ չունենք մեծ ֆինանսական ու մարդկային ռեսուրսներ և պետք է ընտրենք կազմակերպություններ, մարդիկ, ովքեր արդեն իսկ ունեն միջազգային ճանաչելիություն և հեղինակություն: Նրանց միջոցով էլ երկիրը պետք է դուրս բերենք արտաքին աշխարհ ու այն դարձնենք ճանաչելի, դիրքավորվենք ոչ միայն որպես հարուստ մշակութային ժառանգություն ունեցող պետություն, այլև այսօր իսկ արժեք ստեղծող երկիր: Այսինքն՝ երկրի դեսպանների ինստիտուտը պետք է ձևավորել՝ ստեղծագործական կապիտալը ճիշտ օգտագործելով: Դրսում աշխատող մեր տաղանդավոր տղաները մեր արտաքին կապիտալն են, որ կարող են ծառայել մեր պետական շահերին: Նման մոտեցումը կարող է ունենալ ոչ միայն մշակութային, այլև ընդգծված տնտեսական-զբոսաշրջային ազդեցություն: