Մեր ճարտարապետական հուշարձաններում հաճախ հանդիպում ենք բարձրաքանդակների: Երբ փորձում ենք վերլուծել արձանների կապը այս կամ այն հուշարձանի ճարտարապետական խնդիրների հետ, համոզվում ենք, որ միշտ էլ հուշարձանը իրենից ներկայացնում է մի ամբողջական ծավալ և չի հանդիսանում օժանդակ միջոց՝ արձանների համար: Ավելի պարզ ասած, հայկական ճարտարապետական հուշարձաններն ավարտված ծավալներ են և երբեք լրացուցիչ ծավալների կարիքը չեն զգում: Այս էր նաև պատճառը, որ միջնադարյան Հայաստանում զարգացավ բարձրաքանդակային արձանագործությունը: