Սեղմում ես կոճակը, և ցնցուղի տակ հաճույք փնտրողի փոխարեն բուխարու մոտ նստած է դրամատուրգ-պապիկն ու բողոքում է, որ նրանք (ովքե՛ր, ամերիկյան իմպերիալիստնե՞րը) իրեն այլասերում են: Եթե այդպես է, ապա նրանք վաղուց են այլասերված: Հիմա էլ հասել է դրամատուրգ-պապիկի հերթը: Ամեն տեսակ անհեթեթություն են ցուցադրում, նա նստած նայում է, տառապում է, իսկ առաջ… ի՜նչ լավ էր նախկինում… ի՛նչ լավ: Լավ գրքեր էին կարդում, լավ պիեսներ էին բեմադրում, միմյանց հյուր էին գնում, ու բոլորը լավն էին ու շատ բարի: Բարություն, ահա ի՛նչն է մեզ պակասում,- ասում է նա բավական չարացած: Ու ես ակամա հիշում եմ, թե ինչ բարի էին այդ տղերքը, երբ կերան Ախմատովային, Զոշչենկոյին, Պաստեռնակին, Սոլժենիցինին, Գալիչին… Այդ կաբինետները, փակ նիստերը, դռնբաց ժողովները, աշխատավորների զայրագին նամակները` հեռացնելու, աքսորելու, գնդակահարելու, ինչպես կատաղած շների… ամենաբարի առաջարկություններով: Ոչ մի տեղ պոեզիան այնքան բարձր չի գնահատվում, ինչպես մեզանում, ասել է Մանդելշտամը: Դրա համար մեզ մոտ սպանում են: Իսկ հիմա չեն սպանում, և տխուր է: