Ռուբենը գնդացրորդ էր: Քանի դեռ չէր գործում Լաչինի միջանցքը, Ռուբենը եւ ընկերները ուղղաթիռով զենք ու զինամթերք էին տեղափոխում ռազմաճակատ, իսկ այնտեղից էլ վիրավորներին հասցնում Հայաստան: Ջոկատը տեղակայված էր երեւանամերձ օդանավակայանում, եւ երբ ահազանգ էր ստացվում, ջոկատի տղաները հասնում էին մարտադաշտ, ուղղաթիռներում տեղադրված գնդացիրներից կրակ տեղում, ինչից հակառակորդը անկանոն նահանջում էր: Ջոկատի կամավորականների ծառայությունն անգնահատելի էր հատկապես բարձունքներ նվաճելիս. 4-5 հոգանոց փոքր խումբը օրհասական պահերին միշտ օգնության էր հասնում, օր էր լինում` երեք անգամ թռիչքի էին դուրս գալիս: Ռուբիկի եղբայրը` պատերազմի մասնակից փոխգնդապետ Էդվարդ Բաղդասարյանը, հիշում է. «Ռուբենը օգնության էր հասնում բոլորին: Երբ առաջին փախստականները եկան Հայաստան, ինչ ուներ-չուներ, նաեւ կնոջ օժիտը, բաժանեց նրանց, քանի որ չէին հասցրել ինչ-որ բան իրենց ունեցածից հետները վերցնել: Շահումյանի համար դժվար օրերին 18 երեխայի մեկ ամիս իր տանը պահեց եւ կաթողիկոսի օրհնությամբ Էջմիածնում կնքեց նրանց: 1991 թ. դեկտեմբերի 21-ին վիրավորվեց, 5 ամիս պառկեց եւ այդպես էլ ոտքը չբուժած` հողաթափերով նորից մեկնեց ռազմաճակատ: Չլսեց անգամ ծնողներիս հորդորները»: