Գունդ ու կլոր կրանիթեայ իր ֆիզիքականին մէջ, հսկայութիւն մըն էր ինքնին, ատ ուրիշ, որ գրական իր բերքը խոտոր համեմատէր իր տաղանդին, հմտութեան եւ միջավայրէն ընձեռուող հնարաւորութիւններուն: Խորաթափանց միտք էր, հասո՛ւն, լեցո՛ւն, խոհո՛ւն, լակոնական կամ «լայիկական» սահմանումով՝ «Գլո՛ւխ»: Ցերեկը, ազատ պահերուն, խոկումի վայրը ուսուցչարանի իր նեղլիկ սեղանն էր, ուր հանգիստ որոնող իր դիրքին մէջ, գլանիկին ծայրը երբ կարմրցնէր, ծուխը թոք չէր ղրկեր, այլ բերնին մէջ լաւ մը պտտցնելէն ետք հաստ շրթները անջատելով թոյլ կուտար որ առանց փչուելու մինակը դուրս ելլէ, ամպոտելով՝ աչք, քիթ, ճակատ, իբրեւ խորհրդապահական վարագոյր դուրսի աշխարհին եւ իր ուղեղին մէջ տողանցող յուզումներուն միջեւ: