Ցեղի տառապանքին կողքին այն Վէռհառնեան կսկիծով կը զգայ իր հոգու վրայ ծանրացած ուրիշ բեռ մը եւս: Այդ բեռը ան առեր է հոնկէ – Վենետիկի կայտռուն ալիքներու մէջէն, Պրիւքսէլի մռայլ երկինքի տակէն, Փարիզեան ժխորէն: Աշխատանքի երգն է ան: Անոր Բանուորուհին, անոր Մեռնող բանուորը, վերջապէս անոր սքանչելիքներէն մին – Մեքենաները, կը յիշեցնեն վեհապանծ Վէռհառնի Հրեշ քաղաքը [2] եւ այլ ընկերվարական քերթուածները: