Վարդգեսը երգում է, և ես զգում եմ, որ նա ամբողջովին այս հողից է, նրա պատմությունից: Հետո բոլորս ենք երգում… Կիրճի խորքերից երկինքն ավելի կապույտ է երևում, ավելի բարձր, փաղաքշական: Մեր հոգին ուրախ է, անսահման ուրախ: Համոն լուռ է: Բայց աչքերից երևում է, թե ինչպես է ինքն իր հետ խոսում, խորհում…