Դոկտ. Կէօնճեան, որ իր յօդուածին մէջ պատմաբանական դեգերումներ ալ կը կատարէ, շատ լաւ պէտք է գիտնայ, թէ յատկապէս Մայիսեան այդ օրերուն, ատոնց նախորդած, կամ յաջորդած տասնամեակներուն, հայկական իրականութեան մէջ հիմնական ուժը Հ.Յ.Դաշնակցութիւնն էր, իր մշակած քաղաքական միտքով ու մարտական . զինուորական գործունէութեամբ։ Սա եւս պատմական փաստ է եւ այս փաստով մենք, դաշնակցականներս, հպարտ կը զգանք. հպարտ՝ բայց ոչ գոռոզ։ Մեծ հաշուով, Մայիս 28ը, իբրեւ պատմական անկիւնադարձ, ի վերջոյ քաղաքական ու գաղափարական կամքի արտայայտութիւն էր եւ առաւելաբար Հ.Յ.Դաշնակցութեա՛ն կամքի արտայայտութիւնն էր, որ յաջողեցաւ ժողովրդային խաւերու ամենալայն մասնակցութիւնը ապահովել։ Մասնակցութիւն մը, որ գետնի վրայ արտայայտուեցաւ Մայիսեան հերոսամարտերով։