Տանը բոլորը դեռ քնած են, չնայած արևի առաջին շողերն արդեն դուրս են եկել: Արագ հագնվեցի ու շտապեցի բակ: Ցուրտ էր… Ուզում էի անհապաղ ընկերուհուսս պատմել երազս, քանի դեռ պարզ հիշում էի ամեն մանրուք… Հանկարծ զգացի, որ մեկը քաշում է շալվարիս փեղկից. Ռեֆն էր: Փոքրիկ պուդելը, որ ապաստան էր գտել մեր միջանցքում: Գրկեցի նրան ու միասին շարունակեցինք ճամփան: Տարօրինակ մի ձայն սկսեց առաջնորդել մեզ: Ռեֆը վախից կուչ եկավ ու գլուխը թաքցրեց պիջակիս մեջ: Ես էլ պակաս չվախեցա: Աչքերս փակեցի. առջևս հայտնվեց նույն անտառը… դեռ լսվում էին կախարդական երաժշտության հնչյունները: Մի պահ սթափվեցի ու թակեցի Կարինեենց (ըկերուհուս) դուռը: Տեսնելով ինձ` ժպիտով ողջունեց. “Գիտեմ… ներս արի”: Ոչինչ չհասկանալով առաջ անցա: Պատուհանի մոտ կանգնած երիտասարդը դեպի ինձ շրջվեց, սենյակի թույլ լույսը չէր թողնում դեմքը տեսնել: Բարևեց… Քարացա… Այդ ձայնը… ՆԱ էր…