– Նախ, գրականությունը պետք է դա թույլ տա, հետո՝ լավ ռեժիսորներ են պետք, որ կգան ոչ թե հեղինակի կամ հերոսի վերաբերյալ կարծրացած ինչ-որ պատկերացումներով, այլ նոր հայացք, նոր ընթերցում կբերեն իրենց ժամանակի համար: Ռեժիսորները պետք է հասկանան՝ ինչո՞ւ են ընտրել հենց այդ գրական գործը. Ոչ թե որովհետև այն լավն է կամ սիրված է, այլ, որովհետև, քո ժամանակի համար ասելիք պետք է ունենա: Օրինակ, մի քանի օր առաջ գնացել էի «Սասնա ծռեր» ներկայացումը դիտելու: Ես այդպես էլ չհասկացա՝ Սունդուկյանի անվան թատրոնում այդ ներկայացումը բեմադրելու իմաստը: Դա կարող էր Պատանի հանդիսատեսի թատրոնում բեմադրվել, որովհետև դա սյուժեի վերապատմում էր ընդամենը: Ես ապշել էի, թե ինչո՞ւ են այդ գործը բեմականացրել: Բացի այդ, ինչպե՞ս կարելի է մի տեքստ, որը մեր ժողովրդի համար այդքան կարևոր է, այդքան սերտորեն կապված է մեր հավաքական, կոլեկտիվ գիտակցության հետ, որն անընդհատ վերարտադրվում է մեր հասարակական, քաղաքական կյանքում, այդքան չկապել իրականության հետ: Այստեղ հիմնական խնդիրն այն է, որ մենք մեր գրականության, բանահյուսության մասին կարծրացած պատկերացումներ ունենք: Ընթերցման պրոցեսը կամ գրական տեքստի ընկալումը փոխադարձ պրոցես է. Առանց ընթերցողի գրականություն չկա: Ընթերցողը գրողի հետ համարժեք, համազոր հեղինակ է, նա գրողի հետ զուգահեռ գրական գործը ստեղծում է իր ընկալմամբ: Այսօր այդ ընկալումը չկա: Ամենուր հայհոյում են, բայց, եթե գրական գործում մեկ հայհոյանք լինի՝ հերոսի տիպականացման համար, գործն անորակ կհամարեն, մինչդեռ գրական գործից պահանջում ենք, որ այն մեր կյանքը պատկերի և արտացոլի: Նշանակում է՝ մենք մեր կյանքը ևս պատկերացնում ենք մեր ֆեյսբուքյան նկարների պես, ստերիլ, սիրուն, ֆոտոշոփ արած: Չկա նման իրական կյանք: