­Հա­ճոյ­քով կ­՚ար­ձա­գան­գեմ վեր­ջերս «Ազ­դակ»ին մէջ լոյս տե­սած ընկ. ­Վա­րագ ­Գեթ­սե­մա­նեա­նի յօ­դո­ւա­ծին («Օս­մա­նա­հա­յե՞ր. Ա­յո՛, Օս­մա­նա­հա­յեր», http://hairenikweekly.com/2017/03/16/31440), որ գի­տակ հա­կա­ճա­ռու­թիւն մըն է եր­կու տա­րի ա­ռաջ «Աս­պա­րէզ»ի, «Ազ­դակ»ի եւ այլ Հ.Յ.Դ. օր­գան­նե­րու մէջ լոյս տե­սած իմ յօ­դո­ւա­ծիս հիմ­նա­կան կէ­տե­րուն եւ ա­նուղ­ղա­կի կո՛չ մը՝ նոր եւ գի­տա­կան լոյ­սի տակ քննար­կե­լու այս խնդիր­նե­րը։ ­Յայտ­նեմ, որ լիո­վին կը բաժ­նեմ իմ ե­րի­տա­սարդ ըն­կե­րոջ նա­խան­ձախնդ­րու­թիւ­նը լայն տե­սա­դաշ­տով մտա­ծե­լու, հնուց ժա­ռան­գո­ւած վար­կած­նե­րը նոր փոր­ձաքն­նու­թեան են­թար­կե­լու եւ ժա­մա­նակ­նե­րու յա­րա­ցոյ­ցը (paradigm) ճիշդ ըմբռ­նե­լու։