Նա կաղալով ճանապարհ ընկավ։ Ամեն քայլից ազդրը ցավում էր։ Կես ժամ անց նա հասավ ակոսների եզրին, ուր մի մարդ բռնել էր փայտե արորի միակ կոթը, որը երկու նիհար եզներ ալարկոտ ընթացքով քարշ էին տալիս արտով։ Տղամարդը կրում էր Անատոլիայի գյուղացիների համար հատկանշական տարազ, վարդագույն շապիկ, սպիտակ բամբակյա լայն շալվար ու կաշվից պատրաստված տրեխներ։ Տասներկու տարեկան մի տղա քայլում էր եզների կողքից և ժամանակ առ ժամանակ ճիպոտով հարվածելով ստիպում էր նրանց արագացնել ընթացքը։ Երեխան նկատեց օտարականին և զգուշացրեց հողագործին, որը կանգնեցրեց լծկաններին։