Այս հարցը երբեք ոչ մի թուրք «Անուշի ծառ»-ում հայերին երբեք չէր տվել: Անցյալում այստեղ երկու թուրք հյուր էր եղել, երկուսն էլ անհասկանալի է՝ որտեղից հանկարծակի հայտնված հաքերներ էին, ազգայնամոլ երիտասարդներ: Նրանք անմիջապես անհետացան՝ ասելով, թե թուրքերը հայերին ոչինչ չեն արել, իրականում հայերն են ապստամբել Օսմանյան վարչակարզի դեմ և գրոհելով գյուղերը՝ սպանել են թուրք տատիկներին ու մանուկներին: Ոչ ոք ոչ մեկին չէր լսում: Հաքերներից մեկն այնքան ոգևորվեց, որ ասաց՝ եթե Օսմանյան կայսրությունը ցեղասպանություն իրականացնելու կարիք ունենար, ապա շատ ավելի շուտ կաներ, և այսօր ոչ մի հայ չէր մնա, որ դրա մասին խոսեր: Այսօր թուրքերի դեմ խոսող շատ հայերի գոյությունը պարզ ապացույցն է այն բանի, որ օսմանցիները նրանց չափից դուրս ազատություն են տվել: Մինչ այժմ «Անուշի ծառի» և թուրքերի հանդիպումները հիմնականում անցել էին թեժ վիրավորանքների և նյարդային մենախոսությունների տեսքով: Սակայն այս անգամ կար արտահայտության U բովանդակության կոնկրետ տարբերություն: Առաջին անգամ թուրքի հետ «զրույց» էին անում: «Պետությունդ կարող է ներողություն խնդրել»,- ասաց Դժբախտ Տանտիկինը: