Այս է էակա­նը, ապա թէ ոչ այդ նոյն վայ­րը ան­ցեալին իշ­խա­նու­թեան հա­մար ալ կա­րեւոր էր։ Կա­ռավա­րու­թիւնը իր զան­գո­ւածին կը բա­ցատ­րէր այդտեղ հնչած ար­դա­րու­թեան պա­հան­ջը։ Ու­րեմն հոն գտնո­ւած պա­հուս իմ ամե­նակա­րեւոր մտա­տան­ջութիւ­նը ճիշդ այդ գե­տին վրայ էր։ Ո՛չ միայն այդ պա­հէն այլ շա­րու­նա­կու­թե­նէն ալ մտա­հոգ էի։ Հա­սարա­կու­թիւնը ինչպէս այսքան դիւ­րին կը հա­մակեր­պի իր հա­ւատա­ցած գոր­ծիչնե­րու պար­զած հա­կասութիւննե­րուն։