Իրենց սնու­ցած, դաս­տիարա­կած գի­տակ­ցութեան շնոր­հիւ փա­րած ենք մեր սրբու­թիւննե­րուն, որոնց գլխա­ւորն է Հա­յաս­տան եր­կի­րը, իր հող ու ջրով, սար ու ձո­րով, բայց եւ մա­նաւանդ իր ժո­ղովուրդով։ Սրբու­թիւն է մեր բազ­մա­դարեան աւան­դով ձե­ւաւո­րուած մշա­կոյ­թը, իր ոս­կե­ղինի­կով, երգ ու բա­նով, գիր ու գրա­կանու­թիւնով։