Ես «Հայ զինվոր» թերթի մշտական ընթերցողն եմ, միշտ հետաքրքիր նյութեր եմ գտնում թերթում, ուրախ եմ, որ այդ պարբերականն ազգային նկարագիր ու գաղափարախոսություն ունի։ Բայց երբ թերթը տպագրում էր իր հազարերորդ համարը, Երևանում և Հայաստանում ո՛չ մի պաստառ, ո՛չ մի ցուցանակ չազդարարեց, որ բանակի պաշտոնաթերթը՝ բանակի տարիքին, բանակի պես պատերազմի բոցերով անցած, խաղաղ բանակաշինության տարեգիրը իր հազարերորդ համարն է տպագրում։ …Երևանի ու մարզկենտրոնների փողոցներում ոչ մի զինվորի նկար չտեսա, մինչդեռ մենք հարաբերական խաղաղության մեջ ենք, մեր զինվորն այսօր սխրանք է կատարում, կյանքի գնով պաշտպանում է հայրենիքի սահմանները, զոհվում է՝ մինչև վերջին շունչը պայքարելով ադրբեջանցի զինված հրոսակախմբերի դեմ։ Ինչու ամեն քայլափոխի չցուցադրենք սահման պահող՝ առաջնագծում կանգնած զինվորի նկարը։ Ուրիշ էլ ի՞նչ ձևով պիտի բարձրացնենք հայ մարդու ոգին, ուրիշ էլ ի՞նչ ձևով պիտի սերունդ դաստիարակենք։