Հեղափոխական շարժումները ճնշելու և աշխարհի վերաբաժանմանը մասնակցելու նպատակով 1922-ին երկրում հաստատվեց Մուսոլինիի ֆաշիստական դիկտատուրան։ 1922—1924-ին Մուսոլինին խոշոր բուրժուազիայի շահերին համապատասխան մի շարք միջոցառումներ անցկացրեց։ Ուժեղացավ ընդդիմադիր ուժերի դեմ տեռորը։ 1926-ին բոլոր քաղաքական կուսակցությունները և կազմակերպությունները (բացի ֆաշիստականից) արգելվեցին։ Այդ շրջանում ֆաշիզմի արտաքին քաղաքականությունը չափավոր էր, որը թելադրված էր նրա ներքին դիրքերի անկայունությամբ։ 1929-ին ֆաշիստական կառավարությունը Վատիկանի հետ կնքեց Լատերանի համաձայնագիրը, որը վորոշվեց կաթոլիկ եկեղեցու և իտալական պետության միջև եղած վաղեմի վեճին և Մուսոլինիի համար ապահովեց պապի աջակցությունը։ Իրագործելով իր իմպերիալիստական նպատակները՝ Իտալիան 1935—1936-ին գրավեց Եթովպիան: 1936-ի մայիսի 9-ին Մուսոլինին Իտալիան հռչակեց կայսրություն։ Իսպանիայում ֆաշիստական խռովություն սկսվելուց հետո հիտլերյան Գերմանիայի հետ Իտալիան ինտերվենցիա կազմակերպեց Իսպանիայի դեմ (1936—1939), որն արագացրեց Իտալիայի և Գերմանիայի մերձեցումը։ 1936-ի հոկտեմբերին նրանք ստորագրեցին քաղաքական համագործակցության համաձայնագիր («Բեռլին—Հռոմ առանցքը»)։ 1937-ին Իտալիան հարեց «Հակակո-մինտերնյան պակտին»: Մասնակցեց 1938-ի Մյունխենյան համաձայնագրին, իսկ 1939-ի մայիսի 22-ին Գերմանիայի հետ ստորագրեց «պողպատե պակտը», որը ձևավորեց իտալա-գերմանական ռազմական ագրեսիվ դաշինքը։