Փոքրիկ իսրայելի ժողովուրդը գիտակցում էր, թե ինչպիսի մեծ առաքելություն է տվել իրեն Աստված: Հին աշխարհում տիրում էր համաընդհանուր կարծիք, որ հենց այդ ժաղովրդից էլ աշխարհ կգա Մեսիան: Հրեաները իրենց ամբողջ հույսը դրել էին այդ մարգարեության վրա: Կրոնի պատմաբանների համար անբացատրելի է մնում այն փաստը, թե ինչու Իսրայելի իր գոյության հենց սկզբից հավատում էր Մեկ Աստծուն, մինչդեռ ողջ հին աշխարհը պաշտում էր բազմաստվածությունը: Մյուս երկրները Իսրայելի հետ համեմատած կյանքի շատ բնագավառներում ավելի զարգացծ էին եւ՛ արվեստում, եւ՛ գիտության մեջ, եւ՛ փիլիսոփայության, եւ՛ տեխնիկայի մեջ: Նրանք կարող են հպարտանալ հին քաղաքակրթության եւ մշակույթի ստեղծմամբ: Միայն կրոնի մեջ Հրեա ժողովուրդը ուներ հստակ պատկերացում՝ Միակ Աստծո, սուրբ, ճշմարիտ Արարչի եւ Տիրոջ մասին: Այդ փաստին կա միայն մի բացատրություն, որը մեզ առաջարկում է Սուրբ Գիրքը: Աստված ինքն է ընտրել այդ փոքրիկ Իսրայելյան ժողղովրդին եւ բացել ճշմարտությունն իր մասին: Աստված ստեղծել է բնությունը դրա համար բնությունը աստված չէ, այս Աստծո արարչություն: Ավելին Աստված մարդուն ստեղծեց Իր կերպարանքով՝ շնորհելով նրան բանականություն, ազատություն եւ սիսրելու ունակություն: Հետեւաբար մարդը համարվում է Աստծո կողմից ստեղծված արարած, քանի որ շնորհված է ազատությամբ եւ Աստծո կամքին հակառակվելու կարողությամբ: Ոչ մի ուրիշ արարած օժտված չի այդ հնարավորությամբ: Բոլոր հնագույն կրոնները բնությունը պատկերացնում էին որպես միջավայր, որտեղ կան մոգական ուժեր, որտեղ լեփ-լեցուն են տարբեր աստվածներ, այդ թվում եւ արեւն ու լուսինը: Այդ ընթացքում Հրեա ժողովորդը արեւն ու լուսինը, աստղերն ու մոլորակները ընդունում էին, որպես Աստծո ստեղծած: Բնության մեջ Հրեաները ոչ մի մոգություն չէին տեսնում, իսկ առաջին պատվիրանը արգելում էր ուրիշ աստված հորինել, պաշտել բնության երեւույթները եւ նրանց վերագրել աստվածային ուժ: Նրանց կրոնում Միակ Աստվածը աշխարհի Միակ Տերն է, որը լինելով սուրբ եւ Ճշմարիտ կոչում էր. « Եղե՛ք սուրբ, քանզի սուրբ եմ ես, ձեր Տեր Աստվածը»: