Ռազմական գործողությունների ժամանակ պատանդ վերցնելն անընդունելի է համարվում Ժնևի բոլոր՝ չորս կոնվենցիաների ընդհանուր` 3-րդ հոդվածներով: Ժնևի IV կոնվենցիայի 34-րդ հոդվածը, որն ամենակարճն է, հռչակում է. «Պատանդ վերցնելն արգելվում է»: Բայց պատանդ վերցնելը որքան անընդունելի է այսօր, գրեթե նույնքան «մարդասիրական» էր ասորեստանյան ռազմական իրավունքի վայրագ համակարգում: Պատանդությունը նվաճված տարածքների «արքաների» հարազատների համար կենդանի մնալու միակ իրական տարբերակն էր: Ի դեպ, պատանդ վերցնելը ասորեստանցիները դիտում էին որպես մարդասիրության արտասովոր դրսևորում: Մասնավորապես Թիգլաթպալասար Ա-ն Շադի-Թեշուբի ընտանիքն «ընդամենը» պատանդության է դատապարտում այն բանից հետո, երբ վերջինս իր քաղաքը չկործանելու համար «գրկում» է նրա ոտքերը: