Այժմ քննարկենք, թե ինչու են հրեաները փող կուտակելու հարցում օժտված համարվում: Հրեան արևելցի է: Արևելք, ուր կնոջ սոցիալական վիճակը նրան արգելում էր հաղորդակցվել աշխարհի հետ (հիմա իրադրությունը փոխվել է), ուր կինն իր միօրինակ կյանքով փակված էր ոսկե վանդակի մեջ, և ամուսինը` կնոջը գոհացնելու համար, ջանում էր նրան մեծագին ադամանդներ, շքեղ հագուստներ և այլ շողշողուն զարդեր ընծայել: Այսպես, Աստվածաշնչում կարդում ենք, որ Աբամելեքը հազար արծաթ տվեց Սարային` իր համար քող գնելու համար, որ Եղիազարը Ռեբեկային նվիրեց հազվագյուտ ու թանկագին ընծաներ: Կանանոցը վերացավ, բայց զարդասիրությունը մնաց: Հետևաբար աչքի է զարնում այն մտայնությունը (ըստ իս, շատ դատապարտելի), թե սեմական ցեղի կանայք չափից ավելի են զարդարվում ադամանդներով, քան թելադրում է ընտիր ճաշակն ու փափկանկատությունը: Զարդարանքի հանդեպ այս սերը անկիրթ ժողովրդի համար պարզապես բռի ցուցամոլություն էր: