Անցեալ տարեշրջանին, գործի բերումով, ներկայ գտնուեցայ հայկական տօներու առթիւ տեղի ունեցած աշակերտական հանդէսներու: Չորս տարեկան աշակերտներուն փոքրիկ շրթներէն դուրս եկած հայերէն երգերն ու արտասանութիւնները շատ յաճախ զիս յուզեցին: Մեծցած եմ հայկական ջերմ մթնոլորտի մէջ, ինծի համար հայերէն գրել, կարդալն ու խօսիլը ամենօրեայ երեւոյթ մըն է, սակայն գտնուելով այս օտար ափերուն մէջ, նկատեցի հայկական վարժարանի սրբազան դերը մեր հայ իրականութենէն ներս: Յիշելով Մելգոնեանի եւ այլ հայկական դպրոցներու դժբախտ ճակատագիրը, յանկարծ զայրոյթ մը արթնցաւ մէջս: