Մարոն միշտ կապված էր իր հոր՝ Հակոբ Արթինյանի, հովանավոր Սուրբ Հակոբ եկեղեցու հետ, և այնտեղ մտնելով հուզվեց։ Արևի վերջին ճառագայթները ավելի վառ էին դարձրել վիտրաժները և գունավորել էին պատերը։ Խունկի և այրվող մոմերի հոտը Մարոյի սրտում թանկ հուշեր արթնացրեց, և նա ծնկի իջավ։ Երբ սկսեց աղոթել, հեռավոր անցյալի պատկերները ջնջվեցին, քանի որ նա աղոթում էր իր երկու որդիների համար։ Նա երկար ծնկաչոք մնաց։ Նստարանին նստած Վարդանը աչքի պոչով նայում էր Մարոյին և նախանձում էր նրա հավատին, քանի որ ինքը կորցրել էր հավատը։ Նա այլևս գրեթե չէր հավատում, սակայն իրենց միացումը բնորոշելու համար գտնում էր միայն «հրաշք» բառը։ Կամաց-կամաց Մարոյի կիսադեմը փոխարինվեց Արուսյակի կիսադեմով։ Չնայած իր սիրուն Մարոյի նկատմամբ, Ուրգուպի երիտասարդ կինը կենդանի էր Վարդանի սրտում։ Եվ Վարդանը, ներքուստ, նրա համար արտասանեց հոգեհանգստյան աղոթքը։