Այս ամենի մեջ ինձ պահողը կարևորությունն է, որ տրվում է այն շարժումներին, որոնցով զգայականությունը միայն ինքն իրեն է պարտական մնում: Մեր՝ արևմուտքցիներիս մեջ ես տեսնում եմ մարդկանց, որոնց կյանքը նրանք են որոշել, և կասկածում եմ, որ մենք բոլորս էլ դրանից ենք կախված: Ահա գրեթե երկու տարի է ուսումնասիրում եմ Չինաստանը: Նախ և առաջ այն ձևափոխել է մարդու մասին արևմտյան պատկերացումս: Ես այլևս չեմ կարող մարդուն ընկալել իր ինտենսիվությունից առանձին: Բավական է կարդալ որևէ փիլիսոփայական տրակտատ՝ հասկանալու համար, թե մեր ընդհանուր ամենախորաթափանց գաղափարները որքան կեղծ են դառնում, երբ ցանկանում ենք դրանց միջոցով հասկանալ մեր գործողությունները: Նրանց արժեքն անհետանում է մեր որոնման խորացմանը զուգահեռ, և միշտ դեմ ենք առնում անհասկանալիին, աբսուրդին, այսինքն՝ յուրահատուկի ծայրահեղ կետին: