Երբ Վարդանը վայր էր դնում ուդը, Արուսյակն անձնատուր եղավ հանկարծակի մղմանը և, մոտենալով Վարդանին, փարվեց նրա կրծքին ու անշարժացավ։ Հանկարծակիի եկած Վարդանը մի քանի վայրկյան հապաղեց և գրկեց նրա ուսերը։ Արուսյակը դողում էր ողջ մարմնով՝ չնայած օջախը ջերմություն էր տարածում։ Ըստ երևույթին Արուսյակը, ինպես և ինքը, ազդվել էր երգից, որը միայնության և աշխարհից կտրված լինելու զգացում էր ներշնչում և սրվում շուրջը մոլեգնող փոթորիկից։ Հրաժարվելով մինչ այդ ցուցաբերած զսպությունից՝ Վարդանը գրկեց նրան հանգստացնելու համար։ Ինքը նույնպես հպման, մարդկային ջերմության, սիրո կարիք ուներ։ Արուսյակի շնչառությունը ընդհատուն դարձավ և նա լարված դեմքը շրջեց դեպի Վարդանը, իսկ աչքերի մեջ աղերս կար։ Վարդանը հանկարծ հասկացավ Արուսյակին իր գիրկը նետած զգացմունքի էությունը, զգաց տենչի չափը, որը նա չէր էլ փորձում թաքցնել և գլխապտույտ զգաց։ Նրանք գետնին տապալվեցին՝ ընկղմվելով կրքի հորձանուտը։