Սմբատը	ներս	էր	եկել	և	հետաքրքրված	դիտում	էր	Միքայելին: Հետաքրքրականը	եղբոր	տանելը	կամ	տանուլ	տալը	չէր, այլ	հոգեկան	դրությունը: Նկատում	էր, որ	թղթախաղը	Միքայելին	բոլորովին	այլափոխել	է: Աչքերը	կարմրել	են, պսպղում են	վառ	ածխի	պես, քթի	պնչերը	դողդողում	են	նման	արաբական	նժույգի	ռնգերի, ամբողջ	էությունը	տակն	ու	վրա	է	եղել: Դեմքը	գունատվել	է	թղթի	պես	և	կուրծքը	բարձրանում-իջնում	է	փուքսի	նման: Սմբատին	չի	նայում, խաղում	է	խելագարի պես, մերթ	տալով, մերթ	վերցնելով	հարյուրանոցները: Մեկը	ևս	մաքրվեց	և	Քյազիմ-բեգը	բռնեց	նրա	տեղը: Սմբատն	զգաց, որ	ինչ-որ	դիվային	ուժ	մղում	է	նրան	դեպի	խաղի	սեղանը: Ամեն	անդունդ	ունի	ձոգղական	զորություն, որին	դիմադրելը	մի տեսակ	հերոսություն	է: Արդեն	նա	սովորել	էր	դյուրին	խաղը	և	կարող	էր	մասնակցել: Մերթ	ընդ	մերթ	հուզվում	էր	մեծ գումարով	խաղացողների	հետ, երբեմն	զայրանում	էր	մեկի	կամ	մյուսի	անհաջողության	դեմ: Հրապույրը	քանի	գնում, այնքան	անհաղթելի	էր	դառնում: Հանկարծ	նա, մի	ձեռը	տանելով	ծոցի	գրպանը, մյուսը	դրեց	սեղանի	վրա	և	ասաց.