Երբ ծնուեց առա­ջին մար­դը՝ Արին, Աս­տուած­նե­րը ու­րա­խացան եւ Արիին հռչա­կեցին երկրա­յին աս­տուած։ Յա­ճախ էին նրանք միասին հրճւում, գի­նի ու հաց կի­սում։ Արին կայ­տառ էր ու հնա­րամիտ. Աս­տուած­նե­րի հետ եր­գում էր նուագում ու խա­ղեր խա­ղում։ Եւ բո­լոր Աս­տուած­նե­րը հրճւում էին նրա հետ. դժգոհ էր միայն Վի­շապ աս­տուածը։ Նա մար­տի է բռնւում Արիի հետ եւ ու­զում է սպան­նել մար­դուն։ Եր­կար է դի­մադ­րում Արին, բայց ի՞նչ կա­րող էր նա անել. Վի­շապը Արա­րիչ Աստծուց յե­տոյ հզօ­րագոյնն էր աս­տուած­նե­րի մէջ։ Միւս աս­տուած­նե­րը փոր­ձում են մի­ջամ­տել, հանգստաց­նել Վի­շապին, բայց ապար­դիւն։ Եւ Միհ­րը Տիեզեր­քի խոր­քե­րից փնտռում գտնում է Վա­հագ­նին։ Բո­ցեղէն Վա­հագ­նը փրկում է Արիին՝ ին­քը մար­տի բռնուելով Վի­շապի հետ։ Բուռն ու ահար­կու էր նրանց մար­տը։ Բայց ահա Վի­շապը ընկրկում է։ Այդ ժամ օգ­նութեան է հաս­նում Արա գե­րագոյն Աս­տուածը. «Դուք եր­կուսդ այ­լեւս եր­բեք իրար չպէտք է հան­դի­պէք, այ­լա­պէս ձեր մէջ կռի­ւը ան­վերջ կը լի­նի եւ կը կոր­ծա­նի ողջ Տիեզեր­քը» ասում է Արան։ Վա­հագ­նին նա կար­գում է Լոյ­սի տի­րակալ, իսկ Վի­շապին՝ խա­ւարի։ Եւ Վի­շապը հե­ռանում է արար­ման բնօր­րան Արա­րատից, քան­զի այնտեղ հաս­տատւում է Վա­հագ­նը ու Լոյ­սը։ Մերթ ընդ մերթ Վի­շապը գա­լիս ֆշշաց­նում է ամ­պե­րում, բայց Վա­հագ­նը ամէն ան­գամ վրայ է հաս­նում իր ամպրոպ ու կայ­ծա­կով եւ վռնտում Վի­շապին Արա­րատեան թա­գաւո­րու­թիւնից։