Մեր քարայծերի պես ոտքերս առաջ գցելով, ձիգ՝ սիրում եմ ջենթլմեն բառը, ոնց որ օղու վերջին կաթիլը չլմփա բաժակիդ մեջ: Մասիսն ու Սիսը թողնելով հայրենադարձներին, որ սարերի դիմացից տուն առնեն քոչող ընտանիքից, գնում եմ, այսինքն՝ ինձնից հեռանում են Խորենացի-Կիկոսը, Անդրանիկ-Կիկոսը, Մանկություն-Կիկոսները, Կիկոս-կարիերիստը, ու եթե բախտն Աստծո մեկ այլ անուն է, ուրեմն նա նույնպես թողնում է ինձ: