Անկասկած, Զելիհան ծանոթ էր այս կանոնին, բացի այդ, գլուխն այնքան աշխատում էր, որ չխախտեր այն, բայց հուլիս ամսի այս առաջին ուրբաթը նման չէր մյուսներին, նրա մեջ մի այլ ինքնություն կար ավելի անտարբեր, ավելի անվախ ու հնարավորինս զայրացած ինքնություն: Հիմա նրա հոգին նվաճել էր այդ մյուս Զելիհան. լծակներն իր ձեռքն էր վերցրել, երկուսի անունից էր որոշում կայացնում: Դրա համար էր շարունակում բարձրաձայն հայհոյել: Այնպիսի աղմուկ բարձրացավ, որ Մադոննայի ձայնն իջավ, ու մարդիկ գլխին հավաքվեցին: Անցորդներն ու անձրևանոց վաճառողները, մտածելով, թե մեծ փորձանք է եղել, հավաքվեցին տեսնելու: Այդ ընթացքում, ոչ ոք չէր նկատել, բայց շուտվանից Ջելիհայի հետևից ընկած մի մարդ, չցանկանալով մոտենալ խենթ կնոջը, դադարեց հետևել նրան: Սակայն տաքսու վարորդը ոչ այդքան զգուշավոր էր, ոչ էլ այդքան վախեցած, նա հաճույքով հետևում էր այդ ամբողջ