Նիկոլը, առանց իմ տուած հարցումին պատասխանելու, կարծես առիթը գտած էր իր ապրումներուն մէջ թաղուելու եւ երեսս չնայելու: Ես ալ անոր պատմութեան իմաստը կ’որոնէի եւ ինքս ինձ կը մտածէի. «Այդ ի՞նչ մարդիկ են Յովնանը եւ Ռոստոմը, որոնց անունները միայն լսած էի: Ի՞նչու իրենց մօտիկ ընկերոջ խորհուրդ, ցուցմունք զլացած են: Ի՞նչու Նիկոլը, փոխանակ հարցիս պատասխանելու, իր գլխին եկած այս 10 տարուան հնութիւն ունեցող պատմութիւնը արեց եւ մռայլուած լռեց: Չլինի՞ թէ այս մարդը, որ առասպել է բոլորիս համար, վճռած է անցնիլ Երկիր, ուր գնալ կայ եւ վերադարձ չկայ, եւ կ’ուզէ իմ «տարան» (կշիռ) իմանալ եւ ճամբել իր ասորի բժ. Աբրահամի մօտը»: