Տիրացուն	իսկույն	վեղարը	տվեց, ֆարաջեն	հաքցրեց, վարդապետը	մաշիկը	դրստեց, առաջը	դրեց, իշխանքը գլխըները	տմբացնելով, քուրք	ու	աբա	ուսըներին	քաշելով, գդակները	դզելով	ետ	կանգնեցին, ու	սրբազանը	դուս էկավ: Նրանք	էլ	ետևիցը	մեկ-մեկ	ճամփա	ընկան, քոշըները	հաքան, որ	դռանը	թողել	էին. մեկ	սարկավագ	փիլոնը վերցրեց, մեկ	վարդապետ	գավազանը, ու	դռանը	ձեռը	տվեց, տերտերները	հո, փիլոնները	ուսըներին, դռանը Էնքան	կանգնել, վրվրթացել	դողացել	էին, որ	դատաստանի	օրն	էլ	Էն	մահվան	քրտինքը	չեն	տեսնիլ: Եպիսկոպոսը	դուս	Էկավ	թե	չէ, երկու	կարգ	դառան, փիլոնները	քցեցին	ու	եպիսկոպոսին	հանդիսով, տիրացու, սարկավագ, վարդապետ, իշխան, թվանքչի	քամակիցն	ընկած` տարան	ժամը: Ներս	մտնելիս՝ տիրացուն հողաթափը	առաջը	դրեց, սարկավագը	փիլոնը	քցեց, մեկ	տերտեր	էլ	մեկ	խալիչա	ծալած, ձեռին	բռնած՝ հենց եպիսկոպոսը	ժամը	մտավ, սեղանի	առաջը	հասավ, մեկ	քանի	խաչ	հանեց	երեսին, մեկ	խոր	գլուխ	տվեց, խալիչեն բաց	արեց, ետ	կանգնեցավ. եպիսկոպոսը	մեկ	քանի	խոսք	իր	մտքումն	ասեց, սուրբ	սեղանին	գլուխ, երկրպագություն	տվեց	ու	փառահեղ	կերպով	գնաց, ձախու	դասումը, իր	աթոռումը	բազմեց, ժամն	օրհնեց, Հայր մերն	ասեց, ժամը	կանգնեց: