Ինձ թվում է բոլորն էլ իրենց կյանքում զղջում են: Այո, ես էլ: Ամենաշատը զղջում եմ մայրիկի կամ հայրիկի հետ վատ կամ մուննաթով խոսելիս: Ոչ ոք չի հասկանում, թե ես ինչքան բն եմ հասնկանում: Ես շատ եմ զղջացել, բայց երբեք չեմ բարձրաձայնում: Հիմա էլ, երբ որ ես ինչ որ բանի համար զղջում եմ, ես շատ նեղվում եմ ու տխրում, բայց երբեք, ոչ ոք դա չի իմանում: Դա մի կողմից սխալ է, մի քանիսը դա ընդունում են որպես միայն եսը սիրող ու հարգող մարդ, ոմանք էլ մտածում են, որ այդքան ուժ չունեմ կամ ամաչում եմ: Ես էլ չգիտեմ ինչու չեմ բարձրաձայնում...