Կես	ժամ	անցած	Անտոնինա	Իվանովնան	իր	սրտի	դառնությունն	արտահայտում	էր	եղբոր	մոտ: Իսկապես	նա	Ալեքսեյ Իվանովիչին	համարում	էր	անզոր	որևէ	խելացի	խորհրդով	իրեն	օգնելու, բայց	և	այնպես	շատ	անգամ	էր	խորհրդակցում նրա	հետ	իր	անելիքի	մասին: Ուրիշ	ոչ	մի	բարեկամ	չուներ, որին	հասկացներ	իր	վիշտը: