Հենց	էն	ա, սուգը	պրծնելով	էր, որ	բեղաֆիլ	թամաշաչոց	աչքը	մեկ	կողմով	ընկավ, ու	ամենն	էլ	սկսեցին	փսփսալ, իրար	երեսի	մտիկ	անիլ: Ուչթափալարի (երեք	սարի) գլխին	հանկարծ	մեկ	քանի	ղարալթու	երևացին, որ	ո՛չ արախլվի (պարսիկ) նման	էին, ո՛չ	հասարակ	ճամփորդի: Հենց	իմանայիր, թե	նրանք	զու	են	բռնել, որ	գան	Երևան, չափմիշ	անեն, տանին: Ձին	քշելիս՝ սուր	գդակների	ծերերը	բռանց	էին	երևում: էնպես	գիտես, թե	ամեն	մեկի գլխից	մեկ	մեծ	մահրամա	կապած, ծերը	մախսուս	բաց	թողած	ըլի, որ	քամու	հետ	խաղա, ու	ամեն	մեկը	մեկ	աժդհի նման	էին	աչքի	առաջը	գալիս, էնպես	էր	քամին	նրանց	ծոցը	մտել, շորերը	ետ	տարել, ու	չափ	քցելիս՝ ձիու	վրիցը դես	ու	դեն	տանում, ֆռռացնում: էն	էլ	էր	լավ	պարզ	երևում, որ	էս	էկողները	ո՛չ	թվանք	ունեին, ո՛չ	թուր, ո՛չ	ջիրիդ: Հենց	ձիանը	բաց	էին	թողել	ու	իրար	ետևից	դարիվեր, դարիդուս	իրանց	քեֆին	քշում: Տեսնողը	մնում	էր	սառած, թե	ի՞նչպես	են	նրանք	սիրտ	անում, էն	սուր	սարերի	ծերիցը	դարիվեր	էնպես	չափ	քցում, որ	մարդ	ոտով	էլ	չի՛ կարող	վազիլ, էնպես	դիբ	ա	էն	սարերը: Փոքր	ժամանակից	հետո	բոլորն	էլ	գյում	էլան	ու	ընկան	Դալմեքանց ձորերի, բաղերի	մեջը: Ամենն	էլ	ուզում	էին	իմանալ, թե	էս	զարմանալի	ճամփորդները	ո՞վ	պետք	է	ըլեին: Կարծեմ, որ	մինչև	չասեմ, դու	էլ	չե՛ս	իմանալ: Մեր	երկրացոնց	աչքը	էնպես	սուր	ա, որ	շատ	հեռու	տեղից	ղարալթուն	իր շարժմունքիցն	են	ճանաչում, բայց	էս	միջոցին, հենց	բռնի՛ր, բոլորի	աչքերն	էլ	կապվել	էին: Ո՞վ	ա	գիտում, բալքի թե	շատ	էին	լաց	էլել: