Արդարեւ, Դպրեվանքը Կիլիկիոյ Ս. Աթոռին բոլոր հայրապետներու մտասեւեռումին եւ մտահոգութիւններուն առարկան դարձաւ, ու այդպէս ալ կը մնայ։ Կրօնադաստիարակչական, ուսումնական, կրթական, մշակութային, միջ-եկեղեցական, ընկերային, մարդասիրական եւ այլ բնագաւառներէն ներս, Կիլիկեան Ս. Աթոռի Դպրեվանքը, առանցքային իր դերակատարութեամբ, Կաթողիկոսութեան հաւատքի սրբազան առաքելութեան միջնաբերդն ու ազգային անմնացորդ ծառայութեան կենսատու աղբիւրն է եղած՝ ոգի, նուիրում ջամբող։ Եւ շնորհիւ իր զինուորեալ միաբանութեան, ժողովական կառոյցներուն, աշխարհասփիւռ Թեմերուն ու մեր ժողովուրդի աղօթքներուն, համազգային բոլոր տեսակի մարտահրաւէրները ինչպէս անցեալին, գալիք օրերուն ալ պիտի դիմակալէ խոհական իմաստութեամբ, իր առաքելութեան ու կոչումի բարձր գիտակցութեամբ, զսպանակուած անմնացորդ հաւատքի խայծով, յոյսի եւ սիրոյ քրիստոսաւանդ ժառանգութեամբ։