Սև սարդը նստած՝ իրեն էր նայում: Կարծես թե հարձակվելու մտադրություն չուներ: Կանաչ սարդը, վերջապես ուշքի գալով, զգուշորեն ետ շարժվեց: Կարմիր աչքերավորը սֆինքսի նման անշարժ նստած հետևում էր իր գործողություններին: Որոշեց դուրս գալ հակառակ կողմից: Չնայած թաթերի կպչելու՝ պատճառով շարժվելն անտանելի դժվար էր, սակայն փրկության հույսը նոր ուժ էր ներարկում: Գիշերն արդեն կիսվել էր, երբ հասավ հակառակ եզրին: Երբ թվում էր, թե փրկությունն արդեն մոտիկ է, նորից տեսավ Կարմիր աչքերավորին: Երբ էր եկել և նստել այդտեղ՝ ոչ մի կերպ չէր կարողանում հասկանալ: