1945 թվականի աշնանը, նոյեմբեր ամսին Էրմիտաժի 69 սրահները նույն տեսքն ունեին, ինչ 1941 թվականի հունիսի 22 –ին: Մարդիկ գալիս էին ու գալիս: Եւ երբ կենտրոնական սանդուղքաբաժան հարթակին երևաց Էրմիտաժի տնօրենը, հուզված այցելուները լռեցին: Բոլորի հայացքները ուղվեցին դեպի նրան: Հանդիսավոր պահին հնչեցին Հովսեփ Օրբելու խոսքերը՝ «Էրմիտաժը բաց է»: Ընդամենը երեք բառ, որին պետերբուրգցիները, նաև ինքը՝ Էրմիտաժի տնօրենը սպասել էին մղձավանջային սարսափելի տարիների ընթացքում: