էս	պատվական	խալխի	պարզ	սիրտը, նրանց	տաք	ջիգյարն	ու	անոշ	սերը, տեղի	քաղցր	հավեն	ու ջուրը, կնյազի	տված	ումուդը՝ Աղասուն	մի	քիչ	ետ	բերին, սիրտը	բաց	արին: Ղորդ	ա, ասում, խոսում, լսում	էր, ամա	տխրությունը	նրա	երեսի	ու	աչքերի	վրա	էնպես	էր	կիտված, ինչպես	սև ամպ: Շատ	անգամ	որ	ա՜խ	չէր	քաշում, քար	ու	հող	լաց	էին	ըլում: Ծիծաղելիս՝ բերնի	չորս	կողմը, էնպես	գիտես, թոռոմած	վարդի	տերև	ըլի, որ	շաղը	տալիս	մի	քիչ	զվարթանում, էլ	ետ	ճլորում, թուլանում	է: