Մարոն համարձակվեց նայել Արաքսուն, որն օրորում էր Արմենին։ Նրա վիշտը բորբոքեց Մարոյի վիշտը, որը ողբում էր ամուսնու բացակայությունը։ Կեղծ փորը նրան հիշեցրեց մի քանի ամիս առաջ տեղի ունեցած վիժումը և Վարդանի հիասթափությունը։ Վարդա՜ն... Արմենի մահվան հետ քարավանից փախչելու հնարավորությունները նվազում էին։ Նրան տիրեց անսահման հուսահատություն։ Նա մեծ դժվարությամբ վանեց այն միտքը, որ Վարդանը միգուցե այլևս այս աշխարհում չէր։ Մոր մտքերին արձագանքելով, Թովմասը հարցրեց.