-Հակառակորդը փրկվելու չնչին հույսով իրեն նետում էր ականապատ դաշտը: Ապրիլի 3-ն էր… ձյուն էր գալիս: Ցուրտ էր, գործողության ընթացքում մինչև հագուստի վերջին թելը քրտինքի մեջ էինք, բայց ցուրտը չէինք զգում` ներքուստ վառվում էինք… Իջնում էինք սարերից` հաղթական, զենքը ուսներիս: Մի երեք-չորս կիլոմետր այդպես իջանք ու այդ ընթացքում հատիկ-հատիկ հավաքում էինք գետնին թափված փամփուշտները. փամփուշտը մեր թե՛ ջուրն է, թե՛ հացը, մեր ամեն ինչը: Եթե գնում ես մահվան, պետք է հետդ շատ զինամթերք վերցնես: Դրա համար համազգեստս ամբողջովին գրպաններով է ծածկված: Մարտն այնպիսի բան է, որ չգիտես՝ որքան կտևի, ինչ թվով հակառակորդի ես դիմագրավելու: