Նա նստեց մեծ գրասեղանի առջև, որի հետևում նա շատ փոքր թվաց։ Սովորաբար սեղանի վրա թղթեր էին լինում։ Իսկ այժմ միայն ծծաններ էին, թանաքաման և մի քարի կտոր, որը մամուլի փոխարեն էր օգտագործվում։ Թովմասը երազկոտ տեսքով ձեռքը հպեց սև, սուր ծայրեր ունեցող քարին, որը որքան նա գիտեր՝ սատանի եղունգ էր։ Այս սենյակի յուրաքանչյուր իր կրում էր հոր կնիքը։ Խորը շունչ քաշելով՝ նա բացեց վերի դարակը։ Այնտեղ արծաթյա մի տուփ կար, որի մեջ դրված էր նույն մետաղից պատրաստված մի կնիք։ Թովմասը կնիքն ուժգին սեղմեց նախաբազկին։ Երբ այն հեռացրեց, նրա ձեռքին դաջվել էր մի ձվարդ, որի կենտրոնում երեք թմբիկներով տառեր էին գրվել՝ Վարդան Պալյանի անունը հայերենով։ Կնիքի հակառակ կողմում նույն անունն էր արաբական այբուբենով։ Այս մեկը Թովմասը չդաջեց։ Նա կնիքը հետ դրեց տուփի մեջ, իսկ վերջինս էլ դրեց գրպանը։ Մի օր կհանձնի հորը։ Նա դուրս եկավ սենյակից զգուշորեն փակելով դուռը։