Կարճ ընթացք է, ինչ նկարում է: Ներքուստ, թերևս, երկար է նախապատրաստվել այն պահին, երբ վրձին կվերցնի: Ու բացել, ուրիշների համար բացահայտել է իր ներքնաշխարհը գույների միջոցով: Նրա ամեն մի գունային լուծում իր <<ընթերցումներն>> ազատ զգալու, սեփական կամոք մեկնելու հնարավորություն են տալիս: Նորելուկ՝ նկարչության մեջ, այդուհանդերձ լավ գունազգացողություն ունի, գույների համադրման ճաշակ, իր զգացողությունները հաղորդելու ունակություն: Վերնագրերը հուշում են, բայց չեն պարտադրում: Կապույտի գերակայությամբ նորերս վրձնած իր <<Կոմիտասը>>՝ երազի ու պարզ, զուլալ ակունքի մասին հուշում է, բայց նաև կարող է մեկնվել՝ իբրև կյանքի հանդեպ իր հավատ ու ներքին պայծառության արտացոլում: Ս. Հարությունյանի նկարած ծաղկաբույլերն էլ՝ աստղածաղիկներ, երևակայական բույսեր, դարձյալ նատյուրմորտներ չեն՝ դասական առումով, այլ գծի ու գույնի համադրությամբ երևակայական պատկերներ, որոնց դիտողը կարող է այլազան բացատրություններ տալ: Իսկ ամբողջությամբ՝ Սուսաննայի նկարչությունը հոգեբուխ գունազատում է, գունարձակում, ինչը, հուսամ, դեռ կկատարելագործվի ժամանակի ընթացքում, կդառնա հստակ ասելիք, կձերբազատվի դեռևս շոշափվող երկչոտությունից: Կատարելագործման ուղին անընմեջ է, գույնով բուժելու, բալասանելու ունակության մշակումն ու կարողությունը՝ բնատուրիկ: