Հասան	խանը	որ	աչքը	չի՛	բարձրացրեց	ու	Աղասուն` ձիու	անկաջը	մտած, ետևիցը	քշելիս	տեսավ, ոտն	ու	ձեռքը թուլացան. ուզում	էր	ձին	բաց	թողի	ու	քարափնվեր, Արփաչայի	ձորն	ընկնի, ուզում	էր, որ	ինքը	իր	թուրը	իր սիրտը	խրի, որ	չասեն, թե	Հասան	խանին	սպանեցին, քարին	իր	գլուխը	մատաղ	տա, քանց	մեկ	ռհաթ	հայի, որ հազարներով	հենց	էն	տեղարենքն	էր	սուրը	քաշել, տանով, տեղով	էրել, գերի	արել. բայց	էլի	ոաշդի	սիրտը	ո՛չինչ տեղ	էնքան	ղայիմ	չի՛	ըլիլ, որքան	ետին	սհաթումը, կյանք	ու	մահ	կռվելիս: Մեկ	չարեք	վերստաչափ	տեղ	էր մնացել, որ	շունչը	քամուն	տա, հենց	էն	ա, թուր, ասպաբ	ուզում	էր, որ	ետ	անի, ձին	բաց	թողա, մեկ	քարի	տակ չոքի	ու	բալքի	իր	թշնամուն	գյուլլով	էլա	վախացնի	կամ	սպանի, վախտն	անց	էր	կացել: Հսկայն	Աղասի	թուրը սրտին	դեմ	արեց.