է՛սպես	էր	մեկ	ծեր	մարդ	ընկել	Աղասու	ոտքը, գլուխը	գետնին	ծեծում, մազերը	ճպռում	ու	վախտ-վախտ	Աղասու	ոտներովը	փաթաթվում: Սի՛րելի	կարդացողք, էլ	ի՞նչ	ասիլ	հարկավոր	ա: Դուք	էլ իմանում	եք, որ	էս	խեղճ, տարաբախտ	հալևորը	Աղասու	ողորմելի	հերն	էր: Հենց	խաբար	տանողը որ	լեղապատառ, լեզուն	կպած	տուն	չընկավ	ու	գլուխը	ծեծելով	ձեն	չի՛	տվեց՝