Բազի	թաջիր	ու	ախունդ	էլ	անց	կենալիս	հո, աստվա՛ծ	ազատի, աչքերը	առաջը	քցած, նոթերը	կիտած՝ էնպես	մեկ խորթ	ձևով	տակնըհանց	նրանց	վրա	քիթ	ու	պռունկը	հավաքում, խոժոռած, քափը	բերանը	կոխած՝ մտիկ	էր տալիս, որ	թե	ձեռին	ճար	ըլեր, կուզեր, որ	հենց	է՛ն	րոպեին	նրանց	արինը	ծծի, սաղ-սաղ	ուտի: էս	էր, որ	հենց	էսօր էլ	Երևանումը, շատ	եկեղեցու	սրբերի՝ որի	աչքերն	ա	հանած, որի	բերանն	ա	քերած, որի	կես	երեսը	պոկած, շատ եկեղեցու	գլուխը	քանդած, դռներն	ու	սեղանը	խարաբա, շատի	միջում	ոչխարի	տարթը	մեկ	գազ	բարձրացել, բեմ ու	դուռը	ծածկել	ա, ամեն	ծունր	դնողի	յա	մեջը	մտնողի	հոգին	էրվում, խորովվում	ա, որ	միտք	ա	անում, թե	որ անշունչ	պատկերների, քարերի	գլխին	է՛ս	օյինն	են	բերել	տե՛ս	թե	կենդանի	քրիստոնեից	հալը	ի՞նչ	կըլեր: Անտեր երկրի, անօգնական	ազգի	կամ	անճար	մարդի	ցավն	ո՞վ	կքաշի, թե	ինքը	չքաշի: