2. Անջեյ Կասպրշիկի գրասենյակի ինստիտուտը՝ որպես շփման գծում իրականացվող մշտադիտարկման մեխանիզմ, ձևական բնույթ էր ստացել և ոչ մի խնդիր այլևս չէր լուծում։ Բանը նրան էր հասել, որ անգամ, երբ ադրբեջանական կողմն ամենատարբեր նկատառումներով հրաժարվում էր դիտորդներին առաջնագիծ հանել, ո'չ Կասպրշիկը և ո'չ էլ ԵԱՀԿ ՄԽ-ն չէին արձագանքում։ Նման ինքնանպատակ մեխանիզմի գոյությունը հրաշալի ծխածածկույթ էր Ադրբեջանի համար՝ լիակատար անպատասխանատվության պայմաններում ցանկացած պահի, ցանկացած ուղղությամբ սադրանքներ իրականացնելու և, ինչպես ապրիլյան դեպքերը ցույց տվեցին, ընդհուպ բլից կրիգ նախաձեռնելու համար։ Ահա, թե ինչու է ադրբեջանական կողմը պնդում, որ ԵԱՀԿ գործող նախագահի գրասենյակի մոնիթորինգային լիազորությունները չեն կարող ավելանալ։ Դրանում Բաքվում տեսնում են այս գործիքն ըստ նշանակության կիրառելու և դրա միջոցով իրեն կապանքների մեջ դնելու իրական վտանգ։ Եթե Բաքուն իսկապես հրաժարված լիներ պատերազմի միջոցով խնդիրը լուծելու տարբերակից, նրա համար որևէ նշանակություն չպետք է ունենար՝ քանի դիտորդով կավելանա Կասպրշիկի գրասենյակը և քանի կետում մշտադիտարկում կանցկացվի։