1992թ. հունիս… Թշնամին անցել էր լայնածավալ հարձակման։ Մարտակերտի շրջանի Քոլատակ գյուղի մատույցներում ընկերները անհավասար մարտեր էին մղում։ Ռուբենը չէր կարող տանը մնալ։ «Երբ վիրակապով ոտքին հագավ իմ հողաթափը, ես փորձեցի նրան հետ պահել, հիշեցնել իր վերքի մասին,- վերհիշում է Արեւ մայրը,- սակայն տղաս կատակի տվեց. «Մամ ջան, հողաթափդ անպայման կբերեմ։ Կամ էլ գալուց հետո նորը կառնեմ»։