– Երբ բանակում դասակի հրամանատարից մինչև գնդի հրամանատար հարազատի պես են վերաբերվում զինվոր որդուդ: Երբ զորամասից տունդարձի ճանապարհին թեթևություն ես զգում հոգուդ մեջ այն մտքից, որ տղադ հոգատար ու հուսալի ձեռքերում է: Երբեք տղաս չի դժգոհել ծառայությունից: Նրան բոլորը սիրում են՝ թե՛ հրամանատարները, թե՛ ծառայակից ընկերները: Ուրեմն՝ սա իմ բանակն է, հարազատ է: Մարդուն պաթետիկ կոչերով սնելը անպտուղ զբաղմունք է՝ սիրիր զինվոր որդուս, հոգա նրա հոգսերը, դողա նրա կյանքի համար, ու բանակը կդառանա իմը, երկիրը կդառնա իմը: