«Սարսուռների» օրապակաս աշխարհ գալու առթիվ, հեղինակը ծանոթներին գրած մի քանի նամակներում անդրադարձել է այդ հարցին, դժգոհելով, բողոքելով կատարվածի նկատմամբ: Արժե նշել նրանցից Մուրատ-Ռափայելյան վարժարանի տեսուչ Ստեփան Սարյանին (1906 թ. հունվարի 5-7-ի նամակում) գրած հետևյալ տողերը. «Մեծ ցավով կըսեմ, սիրելի հայր, թե վանքը քերթվածներուս հրատարակությունն այլանդակեց. վերջերս տպարանապետեն (խոսքը Սուքիաս Էփրիկյանի մասին է— Գ. Ա.) նամակ մը ստացա, նամակ այնքան ջլատիչ, որ կարող էր ամեն բանաստեղծություն բանաստեղծության փոխել. միայն քանի մը քերթված («Գեղունիի» մեջ հրատարակածները) առանձին գիրք ըրեր են, որ հազիվ 50 էջ կըլլա…» (տես «Դանիել Վարուժան—«Նամականի», Երևան, 1965 թ., էջ 41):