Ավելի քան 1,5 տարի առաջ հայաստանյան որոշ լրատվամիջոցներ, այդ թվում նաև մեր կայքը, բացահայտել էին, որ ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության աշխատակիցների կյանքի նախընտրելի ձևաչափը գողականն է: Խնդիրն այն էր, որ նախարարության աշխատակիցները, մոռանալով իրենց վրա հարկատուներիս կողմից դրված պարտականությունների մասին, տարատեսակ կալանավայրերում անցկացնելը նախընտրում էին աշխատանքային ժամերից: Անգամ լինում էր, որ նախարարության մի ամբողջ ստորաբաժանում, լրիվ կազմով՝ աշխատավայրը թողած, գնում էր քրեակատարողական հիմնարկներ, իսկ սոցիալական օգնության և պաշտպանության կարիք ունեցող մեր հայրենակիցները սպասում էին, թե երբ են իրենց և ՀՀ մյուս հարկատուների հաշվին ապրող աշխատակիցները ժամանելու իրենց աշխատավայր: Թե ինչով էին զբաղված նախարարության աշխատակիցներն այն ժամանակ` անհայտ էր: Այդ իսկ պատճառով, չունենալով նրանց՝ կալանավայրերում գտնվելու իրական պատճառների մասին հստակ պատկերացում, մենք փորձեցինք հանրությանը ներկայացնել մի քանի վարկած: Օրինակ, նախարարության աշխատակիցներին, հաշվի առնելով նրանց կարգավիճակը, մեր պետությունը գործուղում է կալանավորների մոտ՝ տարատեսակ ծառայություններ մատուցելու համար, կամ էլ քաղծառայողները զանգվածաբար որոշել են գողական դառնալ: Մեր կարծիքով, այստեղ կարող են գործել երկու տարբերակն էլ: Ժողովրդի աչքերում քաղծառայողներն այնքան փչացած են, որ կալանավորների կողմից նրանց՝ ծառայություններ մատուցելու հետևանքով փչացվելու հանգամանքն այդքան էլ չի նկատվի: Մյուս կողմից, մեր դիտարկմամբ, նախարարության աշխատակիցներն, այնուամենայնիվ, կարդացած լինելով «Գողականի մասին» ՀՀ օրենքի մեր նախագիծը, չէին կարող չհասկանալ, որ իրենք չեն կարող գողական լինել հենց փչացած լինելու պատճառով: Գիտակցելով այդ՝ նրանք որոշել են շրջանցել օրենքը և կալանավայրերում ծանոթ-բարեկամ փնտրելով անօրինական ճանապարհով գողական դառնալ: Այսինքն, մեր կարծիքով՝ ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության աշխատակիցները, այնուամենայնիվ, նախընտրում էին գողական կյանքը, քանզի զգացել էին, որ մեր երկրում արդար ապրելը գրեթե անհնար է: Միգուցե նաև այդպես է: Մենք դրա գնահատականը չենք տալիս: Մենք միայն փաստն ենք արձանագրում: