Երբ ես Չեխոսլովակիայում հեռուստատեսությունում էի աշխատում, յուրաքանչյուր արտիստ, որը հայտնվում էր եթերում, իր խոսքը պետք է ուղարկեր խմբագիրներին, որ նրանք շտկումներ մտցնեին, եթե իրենց կարծիքով դրա անհրաժեշտությունը կար: Կարճ ասած՝ գրախոսության ժամանակաշրջան էր: Մի անգամ ես աշխատում էի 2 ձեռնածուների հետ, որոնք պետք է հանդես գային էստրադային ներկայացման մեջ: Ինչպես միշտ, ես պետք է ցենզորներին ներկայացնեի այն, ինչ արտիստները պատրաստվում էին ասել եթերում: Սակայն, բնականաբար, ձեռնածուները չէին պատրաստվում ոչինչ ասել եթերում: Ես փորձեցի դա ցենզորներին բացատրել, սակայն ապարդյուն: Այդ ժամանակ ես ձեռնածուներին խնդրեցի ինքնուրույն լրացնել այդ անիծյալ ձևաթուղթը, ինչը և նրանք արեցին: Նրանք ինչ-որ անկապ բան էին գրել, կարծես թե` էյ, հոպ, հոպ, հոպ, ախ… Թուղթը մեզ վերադարձվեց հաստատման կնիքով: Փաստորեն, վերևներին երկխոսությունն անվտանգ էր թվացել: