«Հայաստանում «քաղցկեղն» արտաբերվում է որպես դատավճիռ: Հաճախ հիվանդին անգամ չեն ուզում այդ մասին ասել: Դա սխալ է, պետք է փոխել այդ մոտեցումը: Վախենալու և հուսահատվելու փոխարեն պետք է պայքարել: Քաղցկեղի հաղթահարման պատմությունները բազմաթիվ են, բայց շատ բան կախված է հիվանդի տրամադրվածությունից: Ես ինձ համար առաջին իսկ վայրկյանից որոշել էի՝ ոչ մի վախ, միայն պայքար: Չնայած ծնողներս, զավակներս և ընկերներս միշտ կողքիս էին, աջակցում էին ինձ, ես նույնիսկ հիվանդանոց միշտ մենակ էի գնում, որովհետև գտնում էի, որ ավելորդ է մարդկանց այդ սթրեսին ենթարկել: Բժիշկս նույնիսկ մի անգամ ասաց՝ «Զինվորի կամք ունես: Մի օր դրա համար պատասխան ես տալու»: Այդպես էլ եղավ: Պատասխանը եռամսյա խոր ընկճախտն էր, բայց դրա պատճառը բոլորովին այլ էր»,- պատմում է Վալերին: