Եթե «Մոխրաման»-ում ամեն ինչ պետք է իրական լիներ, ապա «Կաուչո»-ում իրականության պայմանը խախտում է հենց խաղը, որն իրենից ներկայացնում է անընդհատ կրկնվող դիալոգներ («չարժի խաղալ, եթե մարդ հաղթելու ցանկություն չունի», «մենք անընդհատ խաղում ենք, որ գնդակը սահմանից չանցնի», «ինչ հիմարություն է, չէ՞, որ մարդ վախենում է զզվելի երևալ»)։ Նրանք խաղի մեջ են, երբ քայլում են Երևանի փողոցներով, երբ սիրով են զբաղվում, երբ նստած են մի անկյունում, ու այդ խաղն այնքան իսկական է ու անկեղծ, որքան թատրոնի բեմում։