Վերջին՝ հինգերորդ փուլը (1981-87 թթ.) առավել լավատեսական նեո-ռեալիզմի շրջանն է, որտեղ զգացվում է նրա ստեղծագործական ամբողջական հասունությունը: Վրձնահարվածները ավելի համարձակ են եւ վերահսկված: Այստեղ սպիտակը գերիշխում է՝ «Էքստազ», «Ծերունին», «Ճաղատ ծերուկը» եւ «Անտառը»՝ նրա վերջին գործը, որը նկարակալին դեռեւս անստորագիր վիճակում է եղել իր մահվան ժամանակ: