Վերջին	ժամանակ	նրա	մեջ	սկսել	էր	մի	նոր	հոգեկան	փոփոխություն: Արդեն	զգում	էր, որ	շարունակել	ապրել	այնպես, ինչպես	ապրում	է, անկարելի	է, ամոթալի: Մի՞թե	նա	պիտի	թույլ	տա	իրեն	աստիճանաբար	ընկնել	ու	ընկնել	մինչև անդունդ: Կյանքի	ուղին	ոտների	տակ	դառնում	է	լպրծուն: Մոռանա՞լ	հայրական	կտակը — ոչ, մոր	վշտերը — ոչ, եղբայրական	պարտականությունները — ոչ, զավակների՞ն — մանավանդ	ոչ: Պետք	է	ուրեմն	կանգ	առնել	և	լուրջ	խորհել: Մի՞թե	գտավ	որևէ	սփոփանք	այս	հյուրանոցային	արբեցուցիչ	մթնոլորտում: Այդ	շռայլ	սեղանները, անքուն	գիշերները, ըմպելիքների	սուր	հոտը, բացի	րոպեական	թմրությունից, պարգևեցի՞ն	նրա	հոգուն	որոնած	անդորրությունը: Իհարկե	ոչ: Նրա	վիշտն	անսպառ	լավա	է. արհեստական	պատնեշնե՞րը	պիտի	կապեն	նրա	հոսանքը: Հեռո՜ւ, տկարամտություն. նա	չի ուզում	վերջապես	կործանվել	մի	սխալի	պատճառով: Թող	այս	քաղաքում	լինի	նրա	դրությունը	բացառիկ, իսկ	ուրիշ տեղերում	քանի-քանի	մարդիկ	կան	նրա	նման: Ինչո՞ւ	նրանք	հաշտվել	են	իրանց	սխալի	հետ, եթե	միայն	զգում	են այդպիսի	մի	սխալի	հոգեբանական	ծանրությունը: Նա, որ	աշխատում	էր	յուր	եղբայրներին	բարոյական	կորստից ազատել, ի՞նքը	պիտի	կորչի: Նա՞, որ	ոչ	Արշակի	պես	պատանի	է, ոչ	Միքայելի	պես	անզուսպ: Օ, ոչ, պետք	է	սթափվե...