Հակառակ բեւեռում, այն է՝ բռնապետական երկրներում, հանրային կարծիքը ձեւաւորում է իշխանութիւնը, միայն իր կողմից ստեղծւած լրատւամիջոցների, մտաւորականութեան, հոգեւորականութեան քարոզչութեան միջոցով։ Եւ մեծ համարձակութիւն, եթէ ոչ անձնազոհութիւն է պահանջում գնալ ամբողջատիրական, միասնական հանրային կարծիքի դէմ՝ հոսանքին հակառակ։ Յիշում եմ ԽՍՀՄ տարիներին մեր, հայաստանեան հանրութիւնը ինչպէս էր վերաբերւում այլախոհներին․«գժեր», «որ ի՞նչ», «ի՞նչ են ուզում, չեմ հասկանում» եւ այլն։ 80-ականների վերջին իրավիճակը փոխւեց, իսկ արդէն 88-91-ին անկախութիւնից յետոյ, նոյն հանրութիւնն արդէն, թօթափելով ամբողջատիրութեան բեռը, արդէն ֆանատիկօրէն պաշտում էր արցախեան շարժման առաջնորդներին, մինչեւ որ վերջինները իրենց հերթին ստեղծեցին աւտորիտար համակարգ, որը եւ շարունակւեց մինչեւ 2018 թ․։