Սա­կայն ներ­կայ ժա­մանակ­նե­րու պար­տադրած անհրա­ժեշ­տութիւ­նը բո­լորո­վին տար­բեր է։ Կամ պի­տի մաս կազ­մես հա­մաշ­խարհա­յին մարդկու­թեան ըն­տա­նիքին, կամ ալ աշ­խարհա­կուլ միտ­քե­րովդ, թէ փոր­ձանք պի­տի դառ­նաս նոյն մարդկու­թեան եւ թէ պի­տի ճզմուիս անոր ոտ­քե­րուն տակ։ Ու­րեմն երկկող­մա­նի ձա­խողու­թիւն մըն է սխալ ու­ղիով ըն­թա­նալու հե­տեւան­քը։ Մաղ­թենք բազ­մա­միլիոն մարդկանց կեան­քի ու ճա­կատագ­րի վրայ իշ­խե­լու զօ­րու­թիւն ու­նե­ցող­ներ շու­տով կը սթա­փին այս պարզ իրո­ղու­թեան եւ սե­փական անու­նը չեն մրո­տեր պատ­մութեան մէջ յա­ճախ երե­ւացող իրենց նախ­կին բնորդնե­րու նման։