Երբ Ղրիմը միացրին ՈՒկրաինային, Միջին Ասիայի հանրապետությունների միջև տեղի էր ունեցել սահմանների փոփոխություն. հայրս պնդում էր, որ պետք է օգտվել այդ նպաստավոր իրադրությունից; 1961-ի ապրիլին նամակ է ուղարկում ՀԽՍՀ կոմունիստական կուսակցության կենտկոմի քարտուղար Յակով Զարոբյանին: Նամակում արտահայտում էր ջավախահայության խնդրանքը՝ հարց բարձրացնել ԽՍՀՄ կոմունիստական կուսակցության կենտկոմի առաջ՝ Ջավախքը Հայաստանին միացնելու համար: Նույն պահանջով չէր դադարում նամակների հոսքը Մոսկվա: Որպես բողոքի նշան՝ իր կուսակցական տոմսը 1963-ին ուղարկում է Մոսկվա՝ պատճառաբանելով, որ ինքը չի կարող անդամ լինել մի կուսակցության, որը համարվում է քաղաքական բանդա: Նախադեպը չունեցող այդ իրադարձությունը անհանգստացրել էր ԽՄԿԿ կենտկոմին: Տոմսը ուղարկելով Վրաստանի կոմկուսի կենտկոմ՝ պահանջել էին ամեն գնով վերադարձնել տիրոջը: 1977 թ., ԽՍՀՄ նոր սահմանադրության նախագծի քննարկման ժամանակ, հայրս դիմելով Սահմանադրական հանձնաժողովի նախագահ Լ. Բրեժնևին, պնդում էր, որ նոր սահմանադրության նախագծի 77-րդ էջում հիմնական օրենքով ամրապնդվում է պատմական անարդարությունը, այն է՝ «տարածքային փոփոխություն չի կարող լինել առանց տվյալ հանրապետության համաձայնության» և պահանջում է հանել այդ հոդվածը: Նա շատ լավ հասկանում էր, որ Հայաստանից հանիրավի անջատված հայկական տարածքների՝ Ղարաբաղի, Նախիջևանի և Ջավախքի հայության ինքնորոշման իրավունքի դրսևորման ճանապարհին այն կդառնա գլխավոր խոչընդոտը: 1981 թ. հունիսի 15-ին հայրիկիս հրավիրում են ՀԿԿ կենտկոմ (հավանական է պահանջը Մոսկվայից էր): Հանդիպման թեման եղել է Ջավախքը ՀԽՍՀ-ին միացնելու հարցի վերաբերյալ: «Ինձ ընդունեց ընկեր Վարդանյանը,- գրում է հայրս:- Երկար զրույցից հետո ես հասկացա, որ Հայաստանի կոմունիստական կուսակցությունը պատրաստ չէ այդ հարցը բարձրացնելու, և հայտարարեցի՝ թույլերը հայրենիք չունեն»: