Արտոյտը կը կանգնի ու թեւերը վեր՝ դէպի երկինք, կը բարձրացնէ: Թռչունները զարմացած երբ կը հարցնեն, թէ ինչո՞ւ այդպէս կանգնած է, արտոյտը կը պատասխանէ, թէ ինքը իր թեւերով երկինքը վեր կը պահէ, որ յանկարծ չիյնայ երկրի վրայ: Թռչունները կը ծիծաղին ու կը հարցնեն, թէ այդ փետուրէ թեւերով ինչպէ՞ս պիտի կարողանայ պահել երկինքը: Արտոյտը կը պատասխանէ. «Ինչքան կը կարողանամ՝ կը պահեմ»: Գրիգոր Մագիստրոս, որ շատ կը տառապէր ի տես հայկական պետականութեան կորուստին եւ վերջին Բագրատունի հայ թագաւորի՝ Գագիկ Բ.ի բանտարկութեան համար, ան իր թուղթերուն մէջ ինքզինք արտոյտին համեմատելով կը թելադրէ, որ իւրաքանչիւր ոք այս նոյն հոգեբանութեամբ ի՛ր լուման բերէ հայրենիքի ծաղկման ու բարգաւաճման ի խնդիր, ընդդէմ բոլոր տեսակի չարիքներուն ու արհաւիրքներուն: