Կարելի է ասել՝ աղավաղելու համար անսահմանափակ հնարավորություններ են ստեղծվում, իսկ դրանցից միակ ճիշտ տարբերակն ընտրելու հնարավորություն միայն կենդանի լեզուն կտա։ Ահա` օգտագործելով հնագույն ու մինչ օրս կենդանի հայերենը՝ Վարուժ Նեսեսյանը հնչողություն և որ կարևորն է՝ իմաստ է հաղորդել բազմաթիվ բառերի, անունների ու շարադրանքների, որոնք կամայական ընթերցմամբ և հաճախ մտացածին «թարգմանությամբ» այսօր ողողել են թե արևելագիտության անդաստանը, թե ամբողջ մարդկության ու քաղաքակրթության պատմությունը։ Այսկերպ Լաբարնա բառը, որն ընկալվել է որպես թագավորի անուն, ուղղակի ընթերցվել է թագուարնա-թագավոր, Հաթուսիլիս անձնանունը՝ Հաթուծիլ, որտեղ հաթ=հայ, ուստի պիետք է ընկալել որպես Հայ աստծո ծիլ՝ սերունդ, այսինքն Հայ աստծուց սերած։ Մուրսիլիսն էլ դառնում է Հուրծիլ՝ այսինքն հրից սերված (հիշենք՝ մինչև այսօր էլ հայոց մեջ տարածված է Հրածին անունը), իսկ շումեր բառը վերծանվելով` դառնում է մայր գետ։