Եթէ Աստւած գէթ մի պահ մոռանար, որ ես միայն կտորէ խամաճիկ եմ, եւ ինձ կեանքի մի պատառիկ նւիրէր, այդժամ ես երեւի թէ չէի ասի այն ամէնը, ինչ մտածում եմ, բայց հաստատ կը մտածէի այն ամէնը, ինչ ասում եմ: Ես իրերը կը գնահատէի ոչ թէ ելնելով նրանց գնից, այլ՝ նշանակութիւնից: Ես աւելի քիչ կը քնէի, աւելի շատ կերազէի՝ հասկանալով, որ ամէն րոպէ, երբ մենք փակում ենք աչքերը, կորցնում ենք լոյսի վաթսուն վայրկեան: