Հին Չինական գրականությունը մեծ ազդեցություն ունեցավ պատմագրության վրա, հաճախ բերելով մանրամասն արձանագրություններ։ Հին Չինաստանի պատմության ակնառու օրինակն էր Զուո Ժուան, որը կազմվել էր ոչ ուշ, քան մ.թ.ա. 389թվականին և վերագրվում էր մ.թ.ա. 5-րդ դարի պատմաբան Զուո Քյիմինգին. Հին Հնդկաստանում գրականությունը սկիզբ է առել այն պատմություններից, որոնք ի սկզբանե բանավոր կերպով փոխանցվել էին: Վաղ ժանրերը ներառում էին դրամա, առակներ, սուտրաներ և էպիկական պոեզիա: Սանսկրիտ գրականությունը սկսվում է մ.թ.ա. 1500-1000 թվականներին Վեդաներից սկսած և շարունակում է մինչև երկաթե դարաշրջանի սանսկրիտական դյուցազներգություններում: Վեդաները հնագույն սուրբ գրքերն են: Սամհիտաները ստեղծումը (վեպի հավաքածուներ) մոտավորապես մ.թ.ա. 1500-1000 թվականներին , «Շրջահայաց» տեքստերը, ինչպես նաև սամհիտաների վերամշակումը տեղի են ունեցել 1000-500թվականներին Մ.թ.ա. 2-րդ կեսից մինչև մ.թ.ա. 1-ին հազարամյակի կեսը, կամ վերջնական բրոնզե դարաշրջանը մինչ երկաթե դարաշրջանը ։Մ.թ.ա. 6-ից մինչև 1-ին դարերի միջև ընկած ժամանակահատվածում ներկայացվեցին երկու ամենահեղինակավոր հնդկական էպոսների՝Մահաբհարաթայի և Ռամայանայի կազմումն ու խմբագրումը, հետագայում վերանայվեցին մինչև 4-րդ դարը: Այլ խոշոր գրական ստեղծագործություններ են Ռամշարիտմանասը և Կրիշնաչարիտմանան: Հին Հունաստանում, գրվել են Հոմերոսի հեքիաթները, որոնք գրել են Իլիականը և Ոդիսականը և Հեսիադը, որոնք տպագրվել են «Աշխատանք և Օրեր» ինչպես նաև «Տեոգոնին», հնագույն ամենահեղինակավոր հունական գրականության մեջ են: Դասական հունական ժանրերը ներառում էին փիլիսոփայություն, պոեզիա, պատմագրություն, կոմեդիաներ և դրամաներ:Հիմնականում տարածված են եղել Պլատոնի և Արիստոտելի հեղինակային փիլիսոփայական աշխատանքները, որոնք արևմտյան փիլիսոփայության հիմքն են, Սափփո և Փինդարը ազդեցիկ լիրիկ բանաստեղծների գործերն ու Հերոդոտոս և Թուխիդիդներ վաղ հունական պատմաբանների աշխատանքները: