-Մի օր մեզ ասեց, որ Շամիրխանյանն ինչ-որ բան պիտի փորձի, պիտի գնանք թատրոն,- ինքնապատումը շարունակում է Երվանդ Ղազանչյանը։ - Գնացինք։ 8-10 պատանիներով կանգնեցինք բեմի վրա։ Մի նախադասություն տվեց, որ առանձին-առանձին ասենք. «Ոտքի, ընկերներ, հարգենք ֆրանսիացի բանվոր Էտիենի հիշատակը» ։ Դահլիճում էր նստած, լուսամփոփի լույսի տակ։ Մենք իրեն տեսնում էինք, ինքը մեզ ՝ ոչ։ Հետո սկսեց ասել՝ դու մնա, դու մնա...Ե՞ս, դու՝չէ, դու... Ես էլ համարձակվեցի հարցնել՝ ե՞ս... Պատասխանեց՝ հա, դու մնա՜... «Դու մնան» ինձ համար դարձավ բախտորոշ՝ 11 տարեկանից մինչ օրս...Եվ ես շնորհակալ եմ ճակատագրից այդ իմաստով։