Ոգու կանչի ղողանջները գեղարվեստական ավելի կատարյալ արտահայտություն են գտել Վարդան Հակոբյանի պոեմներում։ Այստեղ տեսադաշտն ավելի լայն է եւ պատմության ընդգրկումն ավելի համապարփակ։ Արցախյան ֆենոմենը սկիզբ է առնում նախապատմական առասպելաբանությունից եւ դարերի մաքառումներով հաստատում պատմաևէթնիկական իր ինքնությունը՝ թե իբրեւ ֆիզիկական սուբյեկտ եւ թե որպես ստեղծող հանճար։ Փիլիսիփոյական մի գեղեցիկ մենախոսություն է «Համանվագ» պոեմը։ Այստեղ բանաստեղծը հյուսում է երկիր արցախականի առասպելը, ուր բնությունը ձոնում է «ձգտումների անմահության» երգը, եւ ընդերքից հառնում է դարերի լինելության լեգենդը։ Լեռան ընդերքից ելնում է Արգիշտի արքան՝ աչքերում մի ամբողջ երկինք, հավերժությունը՝ Մաշտոցի մագաղաթե գրքով եւ մեր չմեռնող երազները՝ արեւի տեսքով.