Հայտնելով	պրիմադոննային, թե	այս	գիշեր	ուր	պետք	է	անց¬կացնեն	իրենց	ժամանակը	ներկայացումից	հետո, նա շտապեց	անցնել	թատերասրահ, որ	ծայրեիծայր	լիքն	էր: Հպարտ, ինքնավստահ	քայլերով	անցավ	ադամանդազարդ տիկինների	ու	պոչավոր	պարոնների	միջով	և	բռնեց	իր	տեղն	առաջին	կարգում: Տասնյակ	նախանձոտ	աչքեր	ուղեկցում էին	նրան, իբրև	մի	երջանիկ	անձի, որի	համար	թատրոնը, կարծես, սեփական	տունն	էր, իսկ	կուլիսների	հետևը` հարեմ:Քյազիմ-բեգ	Ադիլբեգովը	Միքայելի	ընկերների	մեջ	ամենից	ազատն	էր	ընտանեկան	պայմանների	նկատմամբ, ամենից հարուստն	ու	ամենից	շռայլը: Նրա	ծնողները	մեռել	էին	մի	քանի	տարի	առաջ, տանը	ոչ	ոք	չուներ, բացի	երկու-երեք	լեզգի ծառաներից, խոհարարից	և	կառապանից: Ապրում	էր	որպես	ոչմահմեդական, նիստն	ու	կացը	բոլորովին	հարմարեցրած էր	քրիստոնյա	ընկերների	ճաշակին	ու	պահանջներին: Հորից	ժառանգել	էր	երեք-չորս	հոյակապ	տներ, բազմաթիվ նավթահորեր, երկու	առագաստավոր	նավեր, մի	շոգենավ	և	մի	քանի	տոպրակ	ոսկիներ: Արդեն	կեսն	իր	հարստության վատնել	էր, մնում	էր	մյուս	կեսը: Մոլեռանդ	մուսուլմանները	վաղուց	էին	հաշտվել	նրա	մեղսալի	կենցաղի	հետ, համարելով	նրան	ապականված	գյավուր, որ	հանդերձյալ	աշխարհում	պիտի	չարաչար	պատժվեր...