Անշուշտ, կան իրենց բանավոր խոսքի նկատ­մամբ հոգատար մարդիկ, որոնց խոսակցականում չկան կամ գրեթե չկան վերը բերված խոս­քային նմուշներին հատուկ անհարկի օտարա­բանությունները: Այդպիսի օրինակներ թեև շատ չեն, բայց որքան կարողացել ենք դիտել, շատա­նում են։ Դա բանավոր, առօրեական խոսքում կա­նոնավոր կամ կանոնավորին մոտեցող բառօգտագործումն է, դա այն խոսքն է, ուր գտնում ենք ոչ թե լեկցիա, այլ՝ դասախոսաթյուն, ոչ թե զաչոտ, այլ ստուգարք, ոչ թե զոնտիկ, այլ հովանոց, ոչ թե ավարյա, այլ վթար, ոչ թե կռանտ, այլ ծորակ, ոչ թե վարատնիկ, այլ օձիք, ոչ թե պրոսպեկտ, այլ պողոտա, ոչ թե վնուտրեննի մոնոլոգ, այլ ներքին մենախոսություն, ոչ թե վեդրո, այլ դույլ և այլն։