70-ականներին, երբ պապան «Գրական թերթի» խմբագիրն էր, ինչ-որ մարդիկ ադրբեջանական մի թերթ են բերում, որտեղ տպագրված է լինում իբրեւ թե հին Ադրբեջանի քարտեզը, ուր Հայաստանը ներկայացված է լինում Ադրբեջանի կազմում։ Պապան, առանց ոչ մեկի ասելու, «Գրական թերթում» տպագրում է հին Հայաստանի ծովից ծով քարտեզը, ու դա՝ Սովետի ժամանակ։ ԿԳԲ-ն ու Կենտկոմը դա իմանում են այն ժամանակ, երբ տպաքանակի կեսն արդեն լույս էր տեսել։ Պապան, հասկանալով, թե իրեն ինչ է սպասվում, մեզ ասում է՝ հեռախոսի մոտ ինձ չկանչեք, մարդ էլ որ գա, դուռը չբացեք, թող թերթն ամբողջ տպաքանակով դուրս գա, նոր ինձ բռնեն։ Թերթը տպագրվում է, ու հաջորդ օրը նրան կանչում են Կենտկոմ։ Տնից դուրս գալուց իր հետ վերցնում է անձնագիրը, գրողների միության վկայականը, կուստոմսը ու մամային ասում, որ եթե չգամ, երեխաներին կհանգստացնես, ինչ որ է, ես գիտեմ ինչի համար եմ գնում։ Ի վերջո, պապան գնում է, մտնում առաջին քարտուղարի մոտ, սա որ ուզում է ձայնը բարձրացնի, պապան ասում է՝ չհամարձակվես, գրպանից հանում է այդ փաստաթղթերն ու ասում՝ սա այն ամենն է, որ ինձ տվել եք, վերադարձնում եմ ձեզ։ Նա էլ, թե՝ Համո ջան, էս ի՞նչ ես բերում մեր գլխին, էս ի՞նչ ես տպել։ Պապան սեղանին է դնում քարտեզն ու ասում՝ սա մերն է, սա էլ՝ իրենցը, ո՞րն է ճիշտ։ Ասում է՝ ապշած նայեց ադրբեջանցիների տպագրածին ու ասեց՝ «իդիոտի», վերջում ասել է՝ գնա, բայց կասես, որ ջղայնացել եմ վրադ։