Բաբգէն Աթոռակից կաթողիկոս, Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութեան վերականգնումին եւ վերածաղկումին ետին կանգնած լուսեղէն անձնաւորութիւններէն մին՝ 13 Օգոստոս, 1930ին, Անթիլիաս իր ժամանումին առթիւ կը գրէր. «… Անթիլիաս հասանք երեկոյին, ահաւոր ամայութիւն մը։…Ելանք վեր, ուր որ Կաթողիկոսարանի բնակարան պիտի ըլլար, ամէն կողմ մերկ, լերկ։ … Օտար աստղերու տակ ենք, Կիլիկիա ո՞ւր, Անթիլիաս ուր։ Շէնքերու այս ընդարձակ ամայութիւնները վաղը պիտի ոգեւորուին դպրոցականներու ապագայի երազներով ու տեսիլքներով։ Կաթողիկոսարանի ջիղն է Դպրոցը, իսկ ոգին՝ Եկեղեցին։ Վաղը երկուքն ալ իրականութիւն պիտի ըլլան այս նոր տարօրինակ միջավայրին մէջ…»։ Եւ հրաշքը պատահեցաւ։