«Վերջին անգամ մարտի 29-ին զանգեց: Հարցրինք` ո՞նց է, ասաց` ես շատ լավ եմ, դուք ասեք, ո՞նց եք: Ասաց, որ պատրաստվում են ամսի 1-ին դիրքեր բարձրանալ: Հաջորդ օրը չզանգեց: Ինքը սովորություն ուներ` դիրքեր հասնելուց ու հերթափոխն ընդունելուց հետո երեկոյան ուշ ժամի զանգում էր, ասում, որ արդեն հասել են, ամեն ինչ նորմալ է: Ամսի 1-ին չզանգեց: Օրվա վերջում անհանգիստ էի, սպասում էի, ասացի` երեխեն չզանգեց: Ամսի 2-ին ես սովորականի պես գնացի աշխատանքի: Չգիտեի, որ Արցախի դիրքերում լարված է վիճակը: Ականջի ծայրով ինչ-որ բան լսել էի, բայց մտածեցի` ամեն անգամվա պատմությունն է: Ժամը 1-ի, 2-ի կողմերը արդեն սկսեցի հասկանալ, թե ինչ է կատարվում: Երեկոյան արդեն շատ անհանգիստ էինք: Ամսի երեքի գիշերը երազ տեսա: Առավոտյան արթնացա, ասացի` վեր կացեք, գնանք եկեղեցի, Անդրանիկի համար մոմ վառենք: Պատրաստվեցինք, որ դուրս գանք, բայց չհասցրինք… Ղարաբաղի համարից զանգ եկավ: Միշտ տարբեր համարներով զանգում էր, ես անջատում, հետ էի զանգում: Այս անգամ էլ նույնը արեցի, զանգեցի, զբաղված էր, նորից փորձեցի: Հետո զանգերը գնացին, հենց պատասխանեցին, ես միանգամից գոռացի. «Անդրանի՞կ»: Ընկերն էր: Հարցրի` բա Անդրանիկն ուր է, ինչի՞ ինքը չի զանգում: Ընկերն ասաց. «Ատոմ ձաձա, քեզ հավաքի, շատ վատ բան պետք ա ասեմ: Անդոյին խփել են…չկա Անդոն»: Չհասկացա` ինչ կատարվեց…»: