Հետո եղավ այն, ինչ եղավ: Շատերը ոչ թե հիշեցին, քանի որ եթե հիշող լինեին, մոռացած չէին լինի, այլ հիասթափվեցին ու սկսեցին այլ մարդկանց վերադարձը պահանջել: Ի դեպ, Վանոն այս ցուցակում մշտապես եղել է առաջատարներից մեկը` երբեմն-երբեմն այս կամ քաղաքական թեժ ժամանակահատվածներում առաջատարությունը զիջելով պահի առաջնորդներին: Թե ի՞նչ կոնկրետ ակնկալիքներ ունեն Վանոյի վերադարձը պահանջողները, ես չգիտեմ, բայց գիտեմ, որ նա վերադարձել է՝ գրականություն: Այնտեղից էր եկել քաղաքականություն, այնտեղ էլ վերադարձավ: Խնդիրը ո՞րն է: Լավ չէ՞: Ամեն դեպքում Վանոն լավ է գրում, միայն «Հայաստանը մանրամասնորեն սիրելու երկիր է» միտքն ամեն ինչ արժի: Հիմա մարդուն նորից եւ նորից զոռով բերում եք քաղաքականություն, որ ի՞նչ անի: Գոնե հիշո՞ւմ եք, թե ինչ էր անում, քանիսի՞ հետ էր անում եւ քանի՞ անգամ է արել: Չեք հիշում, ի՞նչ ենք հիշում, որ Վանոյի արածները հիշենք: Ցեղասպանություն մոռացածը Վանո կհիշի՞…