Դ­րան­ցից ա­մե­նա­կա­րե­ւո­րը այն է, որ միաս­նա­բար, մեր բո­լո­րի ջան­քե­րը միաց­նե­լով՝ մենք կա­րող ենք հրաշք գոր­ծել։ Ապ­րի­լեան պա­տե­րազ­մը շատ լուրջ մար­տահ­րա­ւէր մըն էր Ար­ցա­խի պե­տա­կա­նու­թեան հա­մար, շատ լուրջ մար­տահ­րա­ւէր էր Ար­ցա­խի եւ ­Հա­յաս­տա­նի անվ­տան­գու­թեան հա­մար, շատ լուրջ փոր­ձու­թիւն էր, այ­լեւ՝ մեր միաս­նա­կա­նու­թեան մին­չեւ վերջ գնա­լու վճռա­կա­նու­թեան հա­մար շատ կա­րե­ւոր մի ազ­դան­շան էր։ Այդ օ­րը մենք ա­պա­ցու­ցե­ցինք, թէ որ­քան էլ խօ­սում ենք, որ հա­յը այ­սօր պա­ռակ­տո­ւած է, հա­յը տար­բեր բա­նե­րու մա­սին կը մտա­ծէ, այ­դու­հան­դերձ՝ դժո­ւար պա­հին մենք կա­րող ենք հա­մախմ­բո­ւել եւ ցան­կա­ցած դժո­ւա­րու­թիւն­նե­րը յաղ­թա­հա­րել։ Ես կար­ծում եմ, որ Ապ­րի­լեան պա­տե­րազ­մում կա­րե­ւո­րա­գոյն դա­սը դա էր։ ­Դա մենք միշտ պէտք է նկա­տի ու­նե­նանք եւ միշտ աշ­խա­տինք լի­նել միա­սին։ Աշ­խա­տիլ՝ յա­նուն ընդ­հա­նուր նպա­տա­կին։