Առաջինը՝ մենք տեսնում ենք, որ գիշերը նրանք լցված էին Սուրբ Հոգով և երկրպագում էին: Սա արդեն զարմանալի է: Նրանց քիչ առաջ էին ծեծել, հագուստները պատռել, այնուամենայնիվ, նրանք կենտրոնացած էին իրենց առաքելության և Հիսուսի վրա: Ինչպես իրենցից առաջ մյուս առաքյալները, նրանք նույնպես «ուրախանալով» փառաբանում էին, «որովհետև արժանի եղան նրա անունի համար անարգվել» (Գործք Առաքելոց 5.41):