Այսպիսով, ակնառու է, որ հայաստանյան քաղաքական դաշտը հանրության մոտ ունի խիստ ցածր գնահատական, և դրա պատճառը այդ դաշտի խիստ ցածր էֆեկտիվությունն ու Հայաստանի խորքային խնդիրներին անհամարժեքությունն է եղել: Հետևաբար Հայաստանում կա ընտրության ոչ այնքան ժամանակային, որքան բովանդակային խնդիր: Հայաստանում կա նոր քաղաքական բովանդակության և պլատֆորմների անհրաժեշտություն, որոնք զերծ կլինեն նախկին թե՛ ներքին, թե՛ արտաքին կարծրատիպերից և միաժամանակ ունակ կլինեն մրցակցել Նիկոլ Փաշինյանի քաղաքական թիմի հետ: Հակառակ պարագայում այդ թիմը, թավշյա հեղափոխությանը հաղթելով ոչ միայն իշխանությանը, այլև գործնականում ամբողջ քաղաքական հաղթանակին, կամա թե ակամա հայտնվել է ըստ էության մոնոպոլ կամ գերիշխող դիրքում, և մտածել, թե ժամանակի ընթացքում նա կկորցնի այդ դիրքը, այնքան էլ համարժեք չէ նոր իրավիճակին: Որովհետև եթե անգամ թիմը կորցնի իր դիրքը, ապա կորցնելու է փաստորեն հին քաղաքական կոնտենտի հետ, այսպես ասած, պայքարում, իսկ դա կլինի արդեն նոր իրավիճակի, նոր Հայաստանի կորուստ: