Վարդանն առաջին պահին թեթևություն զգաց, ընդամենը դա էր։ Հետո հանկարծ հասկացավ իրավիճակը և ամաչեց շաբաթներ իրեն տանջող խանդի համար։ Մարոյին ստիպել էին լքել այդ որդուն, որին նա պետք է որ Թովմասի չափ սիրեր։ Նա կորցրել էր նաև երկրորդ երեխային։ Առանց ցանկանալու, նա հաղորդակից եղավ Մարոյի վշտին այդ երեխայի համար, որին չէր ճանաչում, ուրիշ տղամարդու երեխայի համար նա զգաց գրեթե նույն վիշտը, որ ապրել էր Թովմասի կորստյան մասին լուրը ստանալիս։ Նա Մարոյին ավելի պինդ սեղմեց իրեն։