Ար­մե­նա­կան եւ Հն­չա­կեան կու­սակ­ցու­թիւն­նե­րը, յա­ջոր­դա­բար 1885ին եւ 1887ին, ար­դէն կեան­քի կո­չո­ւած էին, բայց մեծ էր պա­հան­ջը հայ յե­ղա­փո­խա­կան­նե­րու կազ­մա­կեր­պա­կան միա­ւո­րու­մին, որ­պէս­զի հա­յոց ազ­գա­յին-ա­զա­տագ­րա­կան պայ­քա­րը կա­րե­նար Օս­մա­նեան բռնա­տի­րու­թեան ա­նո­ղոք հա­րո­ւած­նե­րուն դէմ ազ­դու Ոյժ կու­տա­կել, նաեւ՝ դի­մադ­րել ցա­րա­կան ­Ռու­սաս­տա­նի կաշ­կան­դում­նե­րուն ու հա­լա­ծանք­նե­րուն։ Ք­րիս­տա­փոր լծո­ւե­ցաւ ­Հայ ­Յե­ղա­փո­խա­կան­նե­րի ­Դաշ­նակ­ցու­թեան կազ­մու­թեան եւ գա­ղա­փա­րա­կան լայ­նա­խո­հու­թեամբ ու, միա­ժա­մա­նակ, յե­ղա­փո­խա­կան մար­տու­նա­կու­թեամբ օժ­տո­ւած իր հզօր ան­հա­տա­կա­նու­թեան շնոր­հիւ՝ յա­ջո­ղե­ցաւ ի­րա­գոր­ծել միու­թիւ­նը, ե­թէ ոչ մէկ ու միեւ­նոյն կու­սակ­ցու­թեան ա­ռա­ջա­ցու­մով, բայց ան­պայ­ման հայ ժո­ղո­վուր­դի ­Հա­ւա­քա­կան Ու­ժը եր­կա­թեայ կազ­մա­կեր­պու­թեամբ օժ­տող եւ ­Հա­մազ­գա­յին ­Պա­տաս­խա­նա­տո­ւու­թեան Ո­գիով յե­ղա­փո­խա­կան պայ­քա­րը ղե­կա­վա­րող ­Դաշ­նակ­ցու­թեան յաղ­թար­շա­ւով։