Մարդկանց	ագահությունը	և	զվարթ, ուրախ	դեմքերը, ոմանց	անամոթ	բարձրաձայն	ծիծաղներն	ակամա	զզվանք	էին ներշնչում	Սմբատին: Վաղուց	նա	չէր	տեսել	այդպիսի	նողկալի	տեսարան: Անցնելով «ադվակատ» Մուխանի	մոտով, նկատեց, որ	արբշիռը	գինին	թափել	է	սպիտակ	սփռոցի	վրա	և	աղամանն	է	փնտրում` կարմիր	լճակը	աղով	ծածկելու համար: Նրա	աջ	ու	ձախ	կողմերում	նստած	դերձակները	բարձրաձայն	քրքջացին, լայն	բանալով	կերակրով	լի	բերանները, ինչպես	շնաձկներ: