Բայց	վա՜յ	ինձ, ո՞ւր	հասա, ո՞ւր	տարավ	ինձ	իմ	կսկիծը, իմ	էրված	սիրտը: Լեզուս	չի՛, որ	խոսում ա, հոգիս	ա, որ	զգում	ա, ազգիս	արինը	առաջիս	թափում, իմ	հայրենիքն	առաջիս	քանդվում, իմ սիրելի	ախպոր	աղի	արտասունքը	ու	դառը	սուգը՝ սիրտս	էրում, խորովում: Ի՞նչպես	բերնիս	հուպ տամ. արինս	քթովս	ա	դուս	գալիս, աչքս	կայծակին	տալիս, ջանս	էլ	տամ, էլի	իմ	թանկագին	ազգի արինն	ու	ոսկերքը	Շորագյալու	հողումը	չորացած	կարելի	ա, թե	մեկ	մարդի	չէրևեր, մեկ	մարդ չիմանար, թե	ես	էլ	էստեղ	պետք	է	զոհ	ըլեի, չիմանայի, չտեսնեի, չլայի	ու	աղի	արտասնքով չխնդրեի, ով	Խլղարաքիլիսու	պատմությունը	կարդա, ինչ	աստվածասեր	հայ	նրանց տարաբախտությունն	իմանա, գլուխը	պահի, նրանց	հոգին	հիշի, իր	հոգին	ու	մարմինը	էլ թշնամու	ձեռք	չտա՛, չտա՛. ջուրն	ընկնի, կրակումն	էրվի, բայց	իր	յախեն	պարսից	ձեռը	չի՛	քցի, չի՛ քցի. գլուխը	ծախի, իր	ազգի	դարդին	հասնի, իրան	գերի	չա՛նի, չա՛նի: Ա՜խ, երաբ	ասածս	տե՞ղ կհասնի, թե՞	հետս	գերեզմանը	կերթա, ու	հողումն	էլ	ոսկերքս	կմաշի, կտանջի, դրախտն	ինձ դժոխք	կշինի, գերեզմանն՝ ինձ	գեհյան (քուրա):