լոկ ուսումնական ու գիտական գործունեություն ծավալող հաստատություն չի եղել։ Նրա բարենպատակ առաքելության մաս է կազմել ինչպես հայրենի ու համաշխարհային մշակույթի յուրացումը, այնպես էլ մշակութաստեղծումը։ Համալսարանում են ուսումնառել 20-րդ դարի հայ մշակույթի մեջ մեծ հետք թողած այնպիսի գործիչներ, ինչպիսիք Շիրազն է, Կապուտիկյանը, Պարույր Սևակը և այլք։ Այսպիսով Երևանի պետական համալսարանը մշակութային կենտրոն էր ոչ միայն քանզի համալսարանականները մշակութային գործունեությամբ են զբաղվել, այլև այն իմաստով, որ նրանք ստեղծել են մշակութային միջավայր, ինքնին մշակույթ, որը նյութական, հոգևոր թե կենցաղային մակարդակներում յուրացվել է ինչպես համալսարանականների կողմից, այնպես էլ բուհից դուրս ՝ հասարակության շրջանում։