Աստիճանաբար աճող անհանգստությամբ շուրջը նայեց Հովհաննես Իստանբուլյանը, մինչև տեսավ դռան մոտ կանգնած իրենց լսող որդուն: Ե՞րբ էր դուրս եկել խոհանոցից: Ինչքա՞ն ժամանակ է՝ հետևում էր իրենց: Տղայի այտերը զինվորիների հանդեպ ունեցած զայրույթից կարմրել էին: Հովհաննես Իստանբուլյանը, փորձելով որդուն համոզել, որ ամեն ինչ լավ է, ժպտաց, հետո ասաց, որ գնա մոր մոտ: Բայց Երվանդը չշարժվեց: