Օդանավակայանի նեղ ու երկար պատշգամբի սրճարանում, որտեղից երևում էր թռիչքադաշտը, երկու հաճախորդ կար՝ ես և նա (այս պատմվածքի հեղինակը և մի կին): Մագնիտոֆոնը մեղմ երաժշտություն էր սփռում կեսգիշերվա զով լռության մեջ: Իմ առջև կարմիր-կլոր սեղանի վրա ապակե մեծ գավաթով սուրճն էր, մոխրամանը, սիգարետի տուփն ու վառիչը: Աթոռը հարմարավետ էր, մանավանդ երբ մի ոտքս ծալում էի մյուսին և ձեռքս հենում սեղանին: Այն կինը նույնպես սուրճ էր խմում և ծխում: (Կան կանայք, որոնց ծխելուց զզվում ես՝ կարծես սիգարետը ոչ թե ծխում են, այլ ծամում, իսկ սիգարետը շուրթերին մոտեցնելու նրա շարժումն ուներ գեղեցիկ ու յուրահատուկ պահ): Ես գրեթե չէի նայում նրան: Ես նայում էի բուֆետապանուհուն, որը բաց դռան մոտ դրված աթոռին ննջում էր: Նա այն երիտասարդ տարիքում էր, երբ բոլորը գեղեցկուհի են: