ՀՀԿ-ն, ԲՀԿ-ն և ՀՅԴ-ն ևս մեկ անգամ տեսան ժողովրդական կոնսոլիդացիան, ևս մեկ անգամ համոզվեցին, որ մարդիկ իսկապես իրենց չեն ուզում: Այլևս համակերպվել են այն մտքին, որ երբեք չեն եղել հանրության սիրո առարկա: Ժամանակին իրենց թվում էր, թե մարդիկ կան հանրության մեջ, որոնք այսպես թե այնպես ընդունում են իրենց կամ գոնե ընդունում են իրենց արած «լավությունները»՝ մոռանալով, որ դրանք ընդամենը պետական ոլորտում էին, իսկ պետական ոլորտը պետք է բաշխվի ըստ պրոֆեսիոնալ հատկանիշների, այլ ոչ թե իշխող վերնախավի կամքի: Հիմա համոզվեցին, որ ժողովուրդը միանշանակ մերժում է, որ դա պահի ազդեցության տակ կապրիզ չէ: