Հենց այդ պատճառով էլ որոշեցի քիչ ավելի հանգամանորեն պատմել իմ մեծ բարեկամ Վահե Կարապետյանի մասին։ Այսօր քչերը գիտեն, թե ինչ տեսք ուներ Գորիս-Լաչին-Ստեփանակերտ ճանապարհը հայկական այդ հողաշերտն ազատագրելուց անմիջապես հետո, որով դեռեւս քսանական թվականներին հիմնովին զատել էին Լեռնային Ղարաբաղի մարզը Հայկական ԽՍՀ-ից։ Լաչինի միջանցքը բացելուց հետո, այն հաղթական օրերին, առաջնահերթ խնդիր էր համարվում Արցախի կապն արտաքին աշխարհի հետ։ Եւ այն ճանապարհի համար, որով այսօր Գորիսից Ստեփանակերտ ենք գնում, դարձյալ առաջին հերթին պարտական ենք Վահե Կարապետյանին։ Կարելի է թվարկել նրա եւ այլ օբյեկտներ, հաղորդակցություններ բուն Արցախում, մանավանդ դեպի հինավուրց Ամարաս տաճար տանող ճանապարհը։