“Անց­եա­լում բազ­մա­թիւ հե­տա­զօ­տու­թիւն­ներ են ար­ուել, որոնք ցոյց են տա­լիս, որ զար­գա­ցած շու­կա­նե­րի հա­մար ար­տադր­ուած ապ­րանք­ներն իրա­ցում չեն գտնում զար­գա­ցող շու­կա­նե­րում: Կա­րիք­նե­րը նոյ­նը չեն. մար­դիկ չեն կա­րող իրենց նոյ­նը թոյլ տալ: Այլ են նա­եւ պայ­ման­նե­րը` մի շարք պատ­ճառ­նե­րի բե­րու­մով: Այս­պի­սով, ես փոր­ձում եմ մշա­կել այն­պի­սի մի հար­թակ, որն սկսնակ ձեռ­նար­կու­թիւն­նե­րին կամ նիւ­թա­կան ըն­կե­րու­թիւն­նե­րին հնա­րա­ւո­րու­թիւն կու տայ նոր ապ­րանք ար­տադ­րե­լու“, ասում է Ար­մէ­նը, որուն հե­տա­զօ­տու­թիւն­նե­րի մեծ մասն այժմ կա­տար­ւում է Հա­յաս­տա­նում: Նա զրու­ցել է հա­յաս­տան­եան մի շարք ըն­կե­րու­թիւն­նե­րի հետ` պար­զե­լու հա­մար` ինչ­պէս կա­րող են ապ­րանք­նե­րը մշակ­ուել հայ­կա­կան շու­կա­յի հա­մար, ան­գամ եթէ նրանց մեծ մասն ար­տա­հան­ուի ար­տերկր­եայ շու­կա­ներ: Ար­մէ­նի նպա­տակն է ոչ միայն իր ինք­նա­կա­ռա­վա­րուող օդա­սար­քի ար­տադ­րու­թիւնը հիմ­նել, այ­լեւ կազ­մա­կեր­պել դրա ար­տա­հա­նու­մը: