Բեմադրության մեջ առանձնահատուկ ուզում ենք անդրադառնալ իրերին, որոնց խորհուրդով ու իմաստով է օժտել Հ. Ղազանչյանը: Ճամպրուկները կիրառվում են դեպ լուսավոր գալիքը քայլ կատարելու տեսարաններում, հովանոցները` պաշտպանություն ակնկալող, ճարտարապետի մտրակը` գործող իշխանության գործունեությունն է իմաստավորում, կոշիկները, որոնց որպես բնութագրիչ տարր, ձեռքերով քայլեցնում են ուսանող-դերասանները, կրում են մահացած տաս մարդկանց խորհուրդը, բայց և կերպավորվում, թանձր գույներով խտացնում են իրենց մեջ ողջ հեղափոխական երանգը, որը ստիպում, սպառնում, ճչում է` ազատագրվելու, քայլ անելու և ազատ ճախրելու մասին: Իրերից բացի ռեժիսորը կերպարը բացահայտելու միտումով է ընտրել զգեստները` եթե ճարտարապետը սառնասիրտ ֆրակով և ցիլինդրով է, ապա նրա դուստրը` զուսպ, չշտապող, գեղեցիկ, բարձրահասակ ու սևազգեստ բլոկյան աղջիկ է, բանաստեղծը` ճերմակ շապիկով և ժիլետով է, ծաղրածուն` իր դասական կոստյումով: Ձկնորսի հանդերձանքով ներկայացող կերպարը, ով հոգեվորսության խորհրդով է այստեղ` ազատորեն ստանձնում է դեպքերի պատմիչի դերը և առաջ մղում գործողությունները: Ներկայացման կուլմինացիոն տեսարաններից մեկում, երբ հերոսներից մեկը պետք է մեռնի, նա դիրիժորություն է անում, իսկ ռեժիսորն էլ բեմում ահարկու փոթորիկ է «ստեղծում»: Խելահեղ մոլեգնում է տագնապ ու ահ գուժող երաժշտությունը /երաժշտ. ձևավորումը` Հ. Ղազանչյանի/, լույսերը հատու թարթվում են, իսկ կերպարներն էլ ահաբեկված աջ ու ձախ են նետվում: Դրան հաջորդող տեսարանում անդորր է: Սառնասիրտ ամբոխը հանգիստ ու պաղ հայացքով կազմակերպում է թաղումը: Բեմադրիչին հաջողվում է փոքրիկ բեմատարածքում աչք շոյող սինխրոնությամբ ներկայացնել ամբոխի տեսարանները` միաժամանակ ցույց տալով ամբոխի հակասական մարդկային նկարագիրը: