Բայց օգուտ չկար: Բանու մորաքույրը ճանապարհից ետ չէր դառնում: Չորս ձեռքով կարծես փաթաթվել էր իր որոշմանը, ինչպես չոր հացին: Ամաններ, լվացք, հեռուստացույց, հարևանների հետ բամբասանք... ամենօրյա կյանքի այս բոլոր երևույթներից մեկ առ մեկ հրաժարվեց: Այդ օրերին երբ քույրերը բացում էին դուռը, նրան Ղուրան կարդալիս էին տեսնում: Նրան շրջապատող երջանկության և հանգստության լուսապսակն այնքան ակնհայտ էր, որ իրեն տարիներ շարունակ ճանաչողներին օտար էր թվում: Հետո քառասունմեկերորդ օրվա առավոտյան, երբ բոլորը երշիկով ձվածեղ էին ուտում, Բանուն քսքստացնելով դուրս եկավ սենյակից: Դեմքին լայն ժպիտ, աչքերում' գերբնական փայլ, գլխին էլ' բալագույն շարֆ: