Ադրբեջանում բնակվող հայերի հանդեպ անհանդուրժողականության և մարդատյացության պատկերը իրական լույսի ներքո բացում է գրողը հենց վեպի առաջին գլխում՝ նկարագրելով ծեր հանդերձապահ հայուհու առեղծվածային մահը, որը հանրությունը ներկայացնում է իբրև ինքնասպանություն, բայց իրականում ադրբեջանցիների զոհն է դառնում, որին ցած են նետում պատշգամբից՝ տիրանալով նրա ինչքին։ Ադրբեջանցի գրողն անվարան շարադրում է վեպի հետևյալ տողերը. ՙՄիանգամայն հնարավոր է, որ հենց ինքը՝ Շահղաջար Արմաղանովն է անձամբ ցած նետել Գրետա Սարկիսովնային։ Այդպիսի ժամանակներ են հիմա։ Ամեն օր վերցրու և պատշգամբից ցած նետիր թեկուզ հարյուր հայի…՚։ Եվ սա 1980-ականների վերջերն են Բաքվում։