Գալով Մաթևոսյանին. Ես համաձայն չեմ, որ նա հեշտ ընկալելի հեղինակ է: Գուցե անունը գիտեն, մի քանի ստեղծագործություն, որոնք էկրանավորվել են, բայց ոչ խորությամբ: Մաթևոսյանը բարդ հեղինակ է, բայց դա չի նշանակում, որ նա անընթեռնելի է, խրթին: Գուցե, Մաթևոսյանը հայոց պատմության մեծագույն արձակագիրն է: Նաև համաձայն չեմ, որ նա միագիծ իրականություն է ներկայացրել: Դա էլ մյուս կարծրատիպն է, որ նա գյուղագիր է, և գյուղական կյանքն է ներկայացրել: Նրա ստեղծագործությունները ուսումնասիրած մարդը երբեք չի կարողանա ասել, որ նա գյուղագիր է, որովհետև նրա խնդիրը, նրա ստեղծագործության հիմքում մարդն է: Այլ հարց է՝ պատրա՞ստ է արդյոք մարդն այդքան խորությամբ ճանաչել ինքն իրեն և գոյաբանական հարցեր դնել ինքն իր դեմ՝ ինչո՞ւ ենք ապրում, ինչո՞ւ ենք մեռնում, որտե՞ղ է մեր հայրենիքը, դրա սահմանը, գտնո՞ւմ, թե՞ կորցնում ենք այդ հայրենիքը և շատ այլ հարցեր, որոնք կարելի է գտնել Մաթևոսյանի գրականության մեջ: Հենց մարդիկ պատրաստ լինեն իրենք իրենց այս հարցերը տալու, Մաթևոսյանի գրականությունը նրանց համար հարազատ կդառնա, որովհետև դրա մեջ իրենց հարցերի պատասխանները կգտնեն: Իսկ մարդիկ, սովորաբար, ձգտում են հեշտ հարցերի, ժամանցի: Ի դեպ, գրականությունը տարբեր գործառույթներ ունի: Կա գրականություն, որը հենց ժամանցային է, նախատեսված այն բանի համար, որ ընթերցողը դրանից մեջբերումներ անի, օրինակ՝ Ֆեյսբուքում, կամ՝ գրքով նկարվելու համար, ժամանակ անցկացնելու: Մաթևոսյանի գրքի հետ չեն նկարվի, որովհետև չեն հասկանա՝ ինչ է ասել այդ մարդը, որովհետև նա մեր կյանքի, աշխարհի ամենակարևոր հարցերն է բարձրացրել իր գրականության մեջ, անկախ նրանից՝ այդ հերոսը քաղաքում ապրած, գյուղ վերադարձող Քառյա՞նն է, որ իրեն քաղաքացու տեղ է դրել, բայց ճանապարհին պետք է ամբողջ փոշին նրա վրայից թափվի, իսկ ինքը հողին հավասարվի, որպեսզի արժանանա իրենց Քոլագերան կայարանին և իրենց գյուղին՝ «Կայարան» պատմվածքում, թե՞ վերջերս հրապարակված «Տախը» վեպից Ռոստոմը, որն իրեն աշխարհի տիրակալն է համարում՝ լինելով սովորական անտառապահ: Մարդն իր կյանքի ընթացքում պարբերաբար լինում է այդ իրավիճակում, երբ ինչ-որ թագավորություններ ես ունենում, որոնք կորցնում ես, և փորձում ես պահել: Կարծում եմ՝ շատ լավ էր, որ հենց հիմա այս վեպը հրապարակվեց, որովհետև դրանում շատ հստակ են մարդու դերի, տեղի, գործի, հայրենիքի հետ նրա հարաբերությունների, երկրի տերը և, միաժամանակ, զավակը լինելու ընկալման վեաբերյալ հարցերը, որոնք հատկապես արդիական են հիմա: Մեծ գրականությունը առավելապես հարցեր է բարձրացնում, այլ ոչ թե պատասխաններ տալիս։