Ինչպես տեսնում ենք ամբողջ պոեմը ներհյուսված է դիցաբանության, հեքիաթի, տեսիլքի ու երազի այլաբանական պատկերներով, որոնք ընդլայնում են աշխարհի իմացության փիլիսոփայական պարագծերը եւ պատմության ու ժամանակի ըմբռնումը հղում դեպի հավերժականն ու բացարձակը։ Վիպերգի պոետիկային առանձնահատուկ գրավչություն է տալիս բնության գեղագիտությունը։ Հակոբյանը բնությունն օժտում է բանականությամբ։ Նա պատմականացնում է բնությունը, պատմությունը սուզում բնության ոլորտը, որպես ազգային արժեք, փիլիսոփայական կեցություն։ Դաշտերը, հովիտները, անտառը, աղբյուրները, զեփյուռը, ծաղիկը, քարերը շնչավորված սուբյեկտներ են, որոնք խոսում են արցախյան բարբառով, նորոգում պատմության հիշողությունը եւ արարում առասպելներ։ Եվ այսպես.