Տո՛, ճանճերն	էլ	են	էսօր	գժվել, կատաղել, էսպես	հրա՞շք	կըլի: Շները	հո, էլ	ճամփա	չեն	տալիս, ընչի՞. — ո՛սկոր կա, ոսկո՛ր, խա՛նի	խարաբ: Ճզվզոցն	ընկել	ա	դուքան, բազար: Խորովածի, խաշլամի, փլավի, սանգակի (հաց) հոտը	աշխարհ	ա	բռնել: Հլա	մեկ	մտիկ	արա՛, քո	աստվածը	կսիրես, էս	սիպտակամիրուք	ծերերն	էլ	չեն	ամաչում, որ	իրանց	տունը	թողել	են	ու	էս	մեյդանումը	որը	սանգակն	ա	մեկ	կտոր	խորոված	միջին	դուրում	արել, մշրում, որը շերեփով	ա	փորի	կամքը	կատարում, որն	էլ	մեկ	թիքա	ջիլ	միս, կիսաեփ, էնպես	ատամի	տակն	ա	քցել, ծամում, ծամլամորում, եղը	շորերին	քսում, դմակը՝ միրքին. փորը	նեքսևիցն	ա	ձեն	տալիս, ղլվլացնում, բողազը	մեկ կողմիցն	ա	իր	գլուխը	լալիս, բաց	ու	խուփ	ըլում, աչքերումը	հո, էլ	լիս	չի՛	մնաց, ամա	նա	հենց	զոո	ա	անում	ու թիքեն	դարիվեր	բոթում: Աստված	բարի	ճանապարհ	տա՛	թե	կերթա	նեքսև. ես	գիտեմ, թե	ո՛ր	էշը	նախրումը	կզռա: Տո՛, զռաց	էլ, պրծավ	էլ: Մհառլամ-բայրամը	կերան, գնա՛նք, էս	թամաշեն	ուրիշ	օր	էլ	կտեսնինք: Ձիուդ	ղամշի՛ր, ղո՛ջա	բաբա, ալլա՛հ	սախլասն: Տո՛, նա	իր	փորի	դարդն	ա	քաշում, քո	ի՞նչ	բանդ	ա, գնա՛նք, նա	քո	դնչիդ	չի՛ մռռալ, գնա՛նք: