-Նախ սահմանենք կրթության որակ ասվածը, որը բացարձակ հասկացություն չէ: Որակը՝ հատկապես կրթության բնագավառում, ընդունված է սահմանել երկու տեսանկյունից. նախ համապատասխանությունը դրված նպատակին, ապա՝ դրված նպատակի համապատասխանությունը հանրության և աշխատաշուկայի պահանջներին: Եթե նպատակը ճիշտ է սահմանված, և այն ուղիները, որոնց միջոցով պետք է հասնել այդ նպատակին, ուրեմն՝ ունենք որակյալ կրթություն: Սա շատ պարզ սխեմա է: Այստեղ ընդհանրացումներ անել և մեկ սահմա-նում տալ հնարավոր չէ և ճիշտ էլ չէ, որովհետև, օրինակ՝ մենք չենք կարող ասել Մանկավարժական համալսարանի՞, թե՞ Երևանի պետական համալսարանի ֆիզիկայի ֆակուլտետն է ավելի որակյալ կրթություն մատուցում, որովհետև նրանք տարբեր խնդիրներ են լուծում և տարբեր նպատակներ ունեն: Մի դեպքում նպատակը, ասենք, հանրակրթական դպրոցների համար ֆիզիկայի որակյալ ուսուցիչներ պատրաստելն է, մյուս դեպքում, օրինակ՝ միջուկային ֆիզիկայի բնագավառում հետազոտող-գիտնական պատրաստելը: Հետևապես, կրթության որակը չափելի է կոնկրետ բուհի, կոնկրետ ֆակուլտետի նպատակների տեսանկյունից: Իսկ թե ինչպես են մե-զանում հասնում վերջնական նպատակին և արդյունքին, այստեղ ունենք շատ խնդիրներ, որոնք կապված են կրթական ամբողջ պրոցեսի կազմակերպման և կառավարման հետ: Այս իմաստով, Արևմտյան լավագույն հա-մալսարանների փորձից մենք բավականին ետ ենք մնում: Սա շատ տարողունակ հարց է և մասնագիտական լուրջ խնդիր, որը երկարատև քննարկում է պահանջում: