Ե․Կ․Ես չեմ կարող ասել այժմյան Ռուսաստանի մասին, բայց երբ ես 9 տարի առաջ մեկնում է՝ այդպես չէր։ Հայաստանում անծանոթը կարող է հյուրասիրել քո երեխային կոնֆետով, գլուխը շոյել։ Ես գիտեմ, որ եթե իմ երեխան վազելով մինչև պուրակի վերջը հասնի, ցանկացած մեծահասակ նրան կկանգնեցնի։ Կամ, երբ դուստրս փոքր էր և պատահաբար վայր էր ընկնում ինձնից մեկ մետր հեռավորության վրա՝ անցորդները նրան բարձրացնում էին, հագուստի փոշին թափ տալիս, հանգստացնում, քանի որ դա նորմալ է համարվում։ Ռոսաստանի հասարակությունն այդքան մարդամոտ չէ։ Այստեղ ընդհանուր հոգատարության զգացողության կա։ Հայաստանում ինձ մտածված երբեք չեն կոպտել, չնայած ես ուղղամիտ ռուս եմ։ Իմ նկատմամբ նախապաշարմունք չեմ զգացել, ընդհակառակը, իմ հայերեն խոսելը դրական արձագանք էր առաջացնում։ Այնպես որ Հայսատանն արևոտ է ոչ միայն եղանակով, այլև մարդկային այլ տիպի վերաբերմունքով։