Երկրորդ զեկուցաբերն էր Ալեքսան Քէօշկերեան, որ Հայաստանի նախագահին եւ վարչապետին կատարած յայտարարութիւններէն մէջբերումներ կատարելով անդրադարձաւ Հայաստանի դիմագրաւած ներկայ դժուարութիւններուն, որոնք բաւական զգայուն չափերու հասած են: Ան հաստատեց, որ այսօր ներգաղթ կազմակերպելու կամ այդ մասին խօսելու զուգահեռ եւ անկէ առաջ պէտք է կասեցնել վտանգաւոր ծաւալներու հասնող արտագաղթը, ինչ որ կարելի կը դառնայ երկրին մէջ ընկերային եւ տնտեսական կացութեան բարելաւումը իբրեւ թիրախ ունեցող քաղաքականութեան մշակումով: Ալեքսան Քէօշկերեան նախագահին եւ վարչապետին խօսքերէն մեկնելով դիտել տուաւ, որ այդ առումով յստակ ծրագիրներ կամ ուղղութիւններ չկան տակաւին, այդ պատճառով ալ հարցերը կը յամենան, հետեւանքները կը սաստկանան, ինչպէս նաեւ ընկերային անարդարութեան երեւոյթները, զինուորական ծառայութեան իմաստով եղած խտրականութիւնը աւելի շեշտուած կերպով ի յայտ կու գան: Անոր համաձայն, ամուր բանակը կը կազմաւորուի հոն, ուր կան տնտեսական եւ ընկերային ընդունելի պայմաններ, որոնք կարեւոր են երկրի մը կայունութեան եւ զարգացման համար: Զեկուցաբերը հաստատեց, որ եթէ պետութիւնը ներգաղթի համար անհրաժեշտ ընդունելի պայմաններ ստեղծէ, ուրեմն իրենք անվերապահ կերպով կը ձեռնարկեն օժանդակելու ներգաղթին, սակայն մօտիկ հորիզոնին վրայ այդ իրականութիւնը չ՛երեւիր: Ան շեշտեց, որ աշխատանք պէտք է տանիլ ստեղծելու կարելիութիւններ, որպէսզի սփիւռքահայն ու հայաստանաբնակ հայը միասնաբար գործեն ի շահ իրենց հայրենիքի բարգաւաճման ու զարգացման, ներգաղթը լոկ ունեւորներուն տրուած առիթ մը չըլլայ: