Մինչև սառցակալած հոգու խորքը խոցված այսբերգս որոշում եմ հենց այս գիշեր կանգառի երկաթաձողը տեղափոխել-հեռացնել… գոնե մի հարյուր մետրով: Հետո նա գնում է, ու ես այդպես էլ չեմ կարողանում տեսնել, թե իմ փրկությունը, որ, չգիտեմ, ինչու գնաց-ծվարեց նրա աչքերում, դեռ մի քիչ երևո՞ւմ էր, թե լրիվ խեղդվել էր կանաչ հափրուկի դյութանքի մեջ: