Իհարկե, ոչ այնքան ուժգին, որքան, ասենք, Տեր-Պետրոսյանին կամ Դեմիրճյանին։ Վերջիններիս սիրում ենք այնչափ, որ զգացմունքների առատությունից թավալվում ենք հատակին ու խաչկարով ասեղնագործում նրանց անունները վարագույրներին։ Դե, իսկ Ա.Սարգսյանին սիրում ենք այն աստիճան, որ նրա մասին մտածելիս շարունակ ժպտում ենք ու զկրտում։ Ուրախությունից, որ նրա ժամանակակիցներն ենք։