Ամեն անգամ կարդալով համերգային ծրագրերիս ծանոթագրությունները զարմանում եմ. Ինչու՞մն է դրանց էությունը: Ի՞նչ հետևանքների կարող են հանգեցնել: Ինձ թվում է, որ ծանոթությունները ավելորդ են: Չէ՞ որ տարբեր են և՛ հեղինակի, և՛ կատարողի, և՛ լսողի կոնցեպցիաները: Խնդրեմ, մեկ օրինակ. ծանոթագրությունում գրված էր. «Այնուհետև սկսվում է ուրախ ռոնդո»,- այն դեպքում, երբ իմ կարծիքով, երաժշտությունը արտահայտում էր տառապանք, հուզագրգիռ հուսահատություն: Չգիտեմ՝ ով է ճիշտ: Ինձ հուզում է մի բան՝ իսկապես, ի՞նչ լսեց ունկնդիրը՝ ուրախ ռոնդո՞, թե՞ ողբերգական երաժշտություն: Համոզված եմ՝ ուրախ ռոնդո, քանի որ այդպես էր գրված ծանոթագրության մեջ: Չկա մի արվեստ, որտեղ պատրանքն ունենար այդքան ուժ, որչափ երաժշտությոան մեջ: Եվ դա ըստ երևույթի, բնական է…