[...] Ես ընկալում, ընդունում ու առաջին հերթին հանդուրժում եմ իմ բարեկամներին, չնայած հանդուրժելը «տոլերանտ» բառի համար ամենահարմար համարժեքը չի հայերենում, ցավոք, այն մի քանի բառի իմաստային համադրություն է, բայց եթե էդպես է լեզուն ասում, ուրեմն ասենք, բայց հասկանանք այլ բան՝ ավելի բարուն ու սիրուն մոտիկ: Որովհետև, եթե կա հասարակության մեջ համամարդկային սիրո տոկոս, երբ կարևոր չի չաղ է, թե նիհար, շեկ է, թե սևահեր, տղամարդ է, թե կին, մեզ համար ավանդական հետերոսեքսուալ է, թե գեյ, այլ կարևոր է՝ ինչպիսի՞ մարդու տեսակ է նա, և որքանո՞վ է նա համապատասխանում քո մարդկային արժեքային համակարգին նրա հետ բարեկամություն անելու համար, կամ մինիմում՝ հանդուրժելու, եթե կարող ես հասկանալ, որ այլ է՝ այլախոհ է, այլազգի է, այլակրոն է, այլառասսա, այլասեռական է նրա կողմնորոշվածությունը քոնից: Էդ դեպքում միայն մենք կարող ենք ասել, որ քաղաքակիրթ ժողովուրդ ենք, որ արժանի ենք տեղ գրավել առաջադեմ երկրների շարքում, ու զգալ նրանց հետ մեզ հավասար, եթե ոչ տնտեսապես, ապա առայժմ գոնե գաղափարապես: Իսկ ամեն ինչ սկսվում է գաղափարական խոհանոցում՝ ուղեղում: