ՔԵՈՍԵՅԱՆ—Այո: Դավթի ուրվականն ինձ վաղուց է հետապնդում: Ես աչքերս բաց եմ արել հեռավոր Սիբիրում և ամեն գիշեր, սոսիների աղմուկի ներքո, մայրս ինձ պատմել է մեր էպոսը: Այդ կերպարը ինձ ուղեկցել է իմ ողջ կյանքում՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում, Մոսկվայի կինոինստիտուտում (ВГИК), աշխատանքային տարիներին: Եվ սրանից չորս տարի առաջ, երբ ես ինձ պատրաստ համարեցի նկարահանելու «Սասունցի Դավիթը», ներկայացա Հայաստան, նկարելու թույլտվություն ստանալու համար: Բոլորն էլ շնորհավորեցին ինձ, ողջունեցին իմ ցանկությունը: Բայց ահա անցել է չորս տարի և գործնական ոչինչ չի արված: