Իսկ երբ ազերին նկատեց, որ Դավոյի փամփուշտները վերջացել են, փորձեց աքլորանալ՝ ձեռքերդ վեր... «Ես իմ պապն եմ, տղաք, պապիս ձեռքերը ոնց բարձրացնեմ թուրքի առաջ... Չէ՛, էդի չեղնող բան է»։ Վիշապ Դավոն կրծքի շղթայից կախված վերջին գնդակն իրեն բաժին արավ...Երբ վրա հասնող ընկերները «Դավո» ճչացին, ուշ էր արդեն։ Դավոն փլվեց քերծն ի վար, դեպի գետի խորխորատները անմատչելի։ Այդ պահին թեպետ ժաժք չեղավ Գյումրիում, բայց նրանց տանը բոլորը ցնցվեցին Դավոյի մայր Հերիքնազի սուր ծկլթոցից. «Տղուս բան եղավ»։