Առաջին անգամ պոետը Հայաստան այցելել է Ավետիք Իսահակյանի հուղարկավորության օրը՝ 1957թվականին: Տխուր այդ միջոցառումը Եվտուշենկոյի վրա Հայաստանն ըմբռնելու ու ճանաչելու հարցում մեծ ազդեցություն է ունեցել: Սխալ համարելով պոետի խոսքը վերապատմելը՝ հենց այստեղ մեջբերենք այն. «Դա մահվան դեմ պոեզիայի տարած հաղթանակի ողբերգական միջոցառում էր: Հայաստանի տարբեր քաղաքներից ու գյուղերից տասնյակ հազարավոր մարդիկ էին այցելում՝ Մեծ Վարպետին հարգանքի տուրք մատուցելու: Ի տարբերություն իմ ժամանակներում եղած այլ հուղարկավորությունների՝ ես չնկատեցի ոչ մի տաղտկություն, ոչ մի հրմշտոց, ֆուտբոլա-էստրադային ոչ մի հետաքրքրվածություն: Մարդիկ իրենց վշտին տրվում էին մեծաբար, զուսպ՝ իրենք իրենց մատուցելով նրա դանդաղ ընթացքին, ու համընդհանուր այդ վշտի մեջ նրանք գտնում էին մխիթարություն, միասնականություն, կամ միգուցե ապագայի, ավելի համատարած միասնականության հույս: Օրհնյալ է այն պոետը, ով առօրյայի հոգսերով տարանջատված մարդկանց միասնականության զգացողություն է տալիս, թեկուզ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ պոետի մարմինը հողին է հանձնվում՝ հավերժ դառնալով դրա մասը: Երևի թե հենց այդ օրն էլ իմ առաջ կանգնեց հայ ազգի հոգին՝ ողջ երկրագնդով մեկ իր պատմաողբերգական ցրվածության մեջ, միևնույն ժամանակ չկորսված, գուցե նաև ավելի սրված միասնականության ծարավով: Հարազատ հողի զգացողության մեջ միշտ էլ տեղ է գտնում ազգային հոգու հասկացությունը, իսկ ազգի հոգին առանց պոեզիայի գոյություն չունի, դրա համար էլ Իսահակյանի դագաղին լցված հայկական հողի մասունքները մահացած մարմնի ու կենդանի հողի հպում չէր, այլ կենդանի հողին՝ կենդանի հողի հպում»: