Հեռու ըլլալով պատրաստ կաղապարներէ Զահրատ կը գրէ ներըմբռնումով, անզգալաբար, «շնչելու պէս»: Զահրատ կը գրէ այնպէս որ գրածը կամ ըսածը անակնկալ ըլլայ ընթերցողին: Սրամտութիւն ու երգիծանք կայ անոր քերթողութեան մէջ, սակայն ծիծաղը, որ կը պարգեւէ ան ընթերցողին, միեւնոյն ատեն կը հրամցնէ ծանրութիւնը ու խորութիւնը տուեալ երեւոյթին կամ պատմածին: Քերթուած ըսածդ պիտի հարուածէ՝ կը բնորոշէ ան իր բանաստեղծութեան մէջ.