Դրանից հետո Պադարևսկու քաղաքական կարիերան համեմատաբար երկար չտևեց․ պայմանագրի պայմանները Լեհաստանի համար բարեհաջող չէին, և երաժիշտը, հասկանալով, որ չի կարող գլուխ հանել քաղաքական բոլոր նրբություններից և վտանգներից՝ 1919 թվականի դեկտեմբերին հրաժարական տվեց։ Հաջորդ տարվա ամռանը, երբ Կարմիր բանակի զորքերը շարժվում էին Վարշավայի ուղղությամբ, Պադարևսկին մասնակցում էր Դեսպանների կոնֆերանսին, որն ըստ էության Փարիզի խաղաղության վեհաժողի շարունակությունն էր, սակայն կրկին հիասթափվելով Լեհաստանի զարգացման հեռանկարներով, որոնք առաջարկում էր Անտանտը, վերջնականապես հեռացավ քաղաքականությունից՝ 1922 թվականից հետո վերադառնալով համերգներին։