Փարիզում` Ռեկոլեի ստեղծագործական տանը, սենյակս բացվում էր մեծ մի զբոսայգու վրա: Զբոսայգու թագուհին մի թխկենի էր, և ամբողջ պատուհանս, ըստ էության, գրավում էր այդ մի թխկենու ուրվագիծը, որ ավելի բարձր էր, ավելի մեծ էին ճյուղերը, պատուհանիս մեջ չէին տեղավորվում: Առավոտյան շատ գունատ էր թխկենու պատկերը, ուրվագիծը սկսում էր աստիճանաբար խտանալ և հետո երեկոյան սկսում էր դառնալ մուգ, սև, իսկ գիշերը, բնականաբար, ձուլվում էր գիշերին: Ինձ շրջապատող իրականության մեջ՝ ծանոթ, բայց շատ փոխված քաղաքում՝ Փարիզում, այդ թխկենին ինձ համար աշխարհն էր: Աշխարհը դարձել էր այն փոքրիկ տարածությունը, որ սկսվում և ավարտվում էր մի թխկենու հետ, մի թխկենու մեջ, և կյանքն իսկապես կախված էր մի թխկենու շողանքից ու դանդաղ գունատվող, հատող այդ քնքշանքից: ՈՒ մե՜ծ-մեծ, անծայրածիր մի քնքշանք կար այդ հոգնության մեջ: