Այս տո­ւեալ­նե­րով՝ լա­ւա­գոյն պա­րա­գա­յին կրնանք միայն պատ­կե­րաց­նել հա­յա­խօս ու հա­յե­ցի դի­մագ­ծով կո­րիզ­նե­րու կազ­մու­թիւ­նը, մէկ գա­ղու­թէն միւ­սը: ­­Նոյ­նիսկ ե­թէ մա­կար­դի դեր ալ կա­տա­րեն ա­նոնք, ի­րենց շուրջ ո­րոշ տե­ւո­ղու­թեամբ կրնան ծի­րել մաս­նա­ժամ հա­յե­րու ար­բա­նեակ օ­ղակ­ներ, ո­րոնց­մէ դուրս, ուշ կամ կա­նուխ՝ մօ­տե­ցող հա­մայքն է: Այս մատ­նան­շում­նե­րը բնա’ւ չեն մի­տիր յետ-Ե­ղեռ­նեան ու յետ-­­Խորհր­դա­յին Ս­փիւռ­քի ստեղ­ծած կրթա­կան կա­ռոյց­նե­րու դե­րը նսե­մաց­նե­լու: Անց­նող հա­րիւ­րա­մեա­կի ըն­թաց­քին միայն՝ թա­փո­ւած է վիթ­խա­րի ճիգ, մեծ զո­հո­ղու­թեանց գնով հիմ­նո­ւած են կրթա­կան օ­ճախ­ներ, ո­րոնց տո­ւած ար­դիւն­քը ինք­նի՛ն՝ հա­յա­խօս ու հա­յա­շունչ ո­վա­սիս­ներն են Ս­փիւռ­քի մէջ: ­­Կարճ ա­սած՝ ցարդ կտրո­ւած ճա­նա­պար­հին ի­րա­գոր­ծում­նե­րը ակն­յայտ են: ­­Կը մնայ այժմ քայլ առ­նել դէ­պի յա­ջորդ հանգ­րո­ւա­նը: Ա՛յն՝ որ կ’առ­նենք հա­մընդ­հա­նուր լա­րու­մով: Ա՛յն՝ որ կ’առ­նենք պե­տա­կան ծրագ­րու­մով, կեան­քի կո­չե­լով ազ­գա­յին անվ­տան­գու­թեան հա­յե­ցա­կար­գին մէջ ընդգր­կո­ւած հա­յա­պահ­պա­նու­թեան յա­տուկ ու­ղե­նիշ­նե­րը: ­­Վեր­ջա­պէս, տես­լա­կա­նի մը հե­տա­մուտ ու հե­ռան­կա­րա­յին ա՛յն քայ­լը՝ որ հա­մա­հունչ է 21րդ ­դա­րու կշռոյ­թին ու խարս­խո­ւած է ա­նոր ըն­ձե­ռած ար­հես­տա­գի­տա­կան ա­մէ­նէն ա­ռա­ջա­տար մի­ջոց­նե­րուն վրայ: