Ան­շուշտ, հայ­րե­նի­քի ուժն ալ կայ: Իբ­րեւ ըն­կե­րա­բան՝ իմ մօ­տե­ցումս այն է, որ երբ դուն կ­՚եր­թաս ու­րիշ եր­կիր մը, միշտ այդ երկ­րի հա­սա­րա­կու­թիւ­նը պայ­ման չէ, որ քեզ ըն­դու­նի իբ­րեւ իր մէկ մաս­նի­կը, դուն միշտ դրսե­ցի ես, միշտ օ­տար ես, կրնաս այդ երկ­րին անձ­նա­գի­րը ու­նե­նալ, բայց խօս­քիդ մէջ օ­տար շեշտ մը կայ, մոր­թիդ գոյ­նը քիչ մը թուխ է, եւ այլն: Եւ ո­րո­վետ­հեւ այդ «օ­տա­րու­թիւ­նը» կայ, դուն կը զգաս, որ քու ար­մատդ ­Հա­յաս­տանն է, հայ­րե­նիքն է: Ս­փիւռ­քը իր զգա­ցու­մով իր հա­ւա­քա­կան ե­րե­ւա­կա­յու­թեան մէջ հայ­րե­նի­քի գա­ղա­փա­րը պա­հեր է, իբ­րեւ իր գո­յու­թեան աղ­բիւ­րը ստեղ­ծե­լով իր ե­րե­ւա­կա­յա­կան հայ­րե­նի­քը: Ան­շուշտ, ­Հա­յաս­տա­նին հա­կե­լու պատ­ճառ­նե­րէն են նաեւ մշա­կոյթն ու լե­զուն, եւ ­Հա­յաս­տա­նը ի վեր­ջոյ այդ բո­լո­րին աղ­բիւրն է, որ մե­զի ե­կած է դա­րե­րէ ի վեր: