Երբ Քած աստղը, արեւի դուրս գալուց առաջ, անդրանիկ շողով շոշափում-հետախուզում էր ժայռի ամենածերպի քարը, երբ արդեն շատ հեռվում խուլ պայթյուն լսվեց, Հարոնի արնոտված կոպերը խտուտ եկան։ Թվաց անկողնում է, բայց արյունը քարատաշտի մեջ լճացել-լերդացել էր, իսկ ինքը ոչ մի շարժում չէր կարող անել արդեն։ Ինչքան կանչեց հարեւանին, արդյունք չկար։ Ավտոմատը ձեռքին էր։ Փորձեց ինքն իրեն կրակել աջով, չստացվեց, քարն ի վար սահելով, գնաց ավտոմատը, հեռացավ, ձեռքն այլեւս չէր հասնում։ Իսկ մերոնք շատ էին նահանջել։