Աբեղան նայում էր երկուսին, լսում նրանց շաղակրատանքը, ալեկոծվում, վշտանում և ուրախանում: Անդրադարձն ու Ստվերը և՛ հարազատ էին իրեն, և՛ խորշելի: Ինչքան ուզում էր քշել նրանց, նույնքան էլ ուզում էր գրկել նրանց, արտասվել ու խնդալ: