Բայց	Մուսի	աչքիցը	քունն	էր	փախել, սրտիցը՝ ղարարը: Արեգակն	էր	դուս	գալիս, նրա	օրը	մեր	էր մտնում, օրն	էր	մեր	մտնում, նրա	ցավերն	էին	նոր	ի	նորո	բացվում: Սար	ու	ձոր	նրա	համար դժոխք	էր	դառել: Գիշեր-ցերեկ	նրա	կերած	հացը, նրա	խմած	ջուրը, նրա	տեսած	լիսըն	ու	երազը է՛ն	սքանչելի	պատկերն	էր, որ	իրան	կանչել	էր: Ծառերն	էին	սլսլում	թե	ջուրը	քչքչում, քամին	էր փչում	թե	հովը	հնչում, նա	ո՛չինչ	ձեն	չէր	իմանում, ո՛չինչ	չէր	տեսնում, եթե	ո՛չ՝ իր	սիրեկանի երկնային	դեմքը: