Այլան նստեց մահճակալի եզրին։ Նա թրջում էր Մարոյի դեմքը, իսկ հետո այնքան էր հովհարով հովացնում, մինչև չորանում էր, հետո նորից նույն բանն էր անում այն հույսով, որ նրա ջերմությունը կիջներ։ Էմինեն գետնին նստած ճոճվում էր, ծնկներն էր ծեծում և ողբ էր անում։