Կատարվածից հետո դարձյալ լռություն տիրեց, հանրությունը չըմբոստացավ, չբողոքեց: Գրանտակեր կազմակերպությունները, որոնք փքուն անվանումներով ինչ-որ շարժում ներ են ստեղծել, դատապարտող կոչերով հանդես չեկան, չուզեցին ըմբռնելի դարձնել «Քաղաքը մերն է» կարգախոսը: Չհայտնվեցին տարատեսակ մարիամսուխուդյաններ ու նմաններ, ոչ ոք չուզեց հանրային տարածքների իբր պաշտպանությունից զատ` մտածել նաև հանրային ու ազգային հարստություն հանդիսացող արձանների մասին: Սա ևս ապացուցեց, որ անգամ շատ դեպքերում հայրենասիրությունն ու հանրային ըմբոստացումը մեզանում պատվիրովի է, վճարովի: