Փողոցում նրանք քայլի անցան և խառնվեցին անհոգ ամբոխին, իսկ հետո մտան մի նեղ ծառուղի, որն այնքան նեղ էր, որ միայն մեկ ավանակ կարող էր անցնել։ Վարդանն իր հինգ մատի պես գիտեր քաղաքը, և մի քանի րոպե անց նրանք հասան Ակար գետի ափը, ուր նրանք կարող էին թաքնվել լքված պահեստում։ Զարմանքից Վարդանը մի քիչ կոպիտ հարցրեց.