Տունը մնում էր հեռվում։ Այն մռայլ տեսք ուներ լուսամուտները փակող գորշ տախտակների պատճառով։ Արագիլների դատարկ մնացած բույնը թեքվել էր և կարծես պատրաստվում էր վայր ընկնել կտրից։ Օրեր շարունակ անխնամ մնացած մագլցող վարդի թփերը արդեն դեղնում էին։ Կարելի էր կարծել, որ տունը վաղուց էին լքել։ Մինչդեռ դեռևս մեկ շաբաթ առաջ այնտեղ հնչում էին ծիծաղ ու երգ, դաշնամուրի նվագ ու ֆրանսերենի դասը պատասխանող երեխաների ձայներ։ Կահ-կարասին պետք է մնար այդտեղ կիսախավարի ու լռության մեջ, որպես անէացած երջանկության վկա։