Բեղուն կայացման հնարավորություն գտավ նորաթուխ դերասանուհին։ Իրար հաջորդեցին հերոսուհիների տարագույն դերերը (Շողեր, Լու Սի-Ֆին, Արմենուհի, Ռեբեկա, Սոնա, Կատյա Շագալովա, Տատյանա, Արփիկ, Նենսի)`ամենևին չհիպնոսացնելով իրենց նախանձելի հմայքով, չսերմանելով բարձրամիտ հավակնոտություն։ Ավելին՝ ինքնադատ աշխատասիրությունն ու սեփական կերպապնակի որոնումների ընթացքը խթանեցին։ Եվ շերտ առ շերտ հղկվեցին դերամարմնավորման հմտությունները ռեժիսորներ Առնոլդ և Լևոն Մարտիրոսյանների, ապա` կրկնակի մասնագիտացած, «հավերժ ուսանող» ամուսնու բեմադրություններում, ում հուսալի խաղընկերությամբ էր հաճախ բեմ բարձրանում։ Այնուհետև, փոխադարձաբար միմյանց լրացնելով ու հարստացնելով, Գալյա Նովենցն ու Երվանդ Ղազանչյանը շարունակեցին իրենց թատերական նկարագրի գույները թանձրացնել Սունդուկյանի անվան պետական ակադեմիական թատրոնում (1962 – 1970թթ.)։ Մայր բեմում Նովենցի առաջին բեմելը 1965-ին Գրագրի կինը եղավ (Ս.Միխալկով, «Վշտից փախչողը բախտ չի ունենա», բեմադրիչ՝ Երվանդ Ղազանչյան), որին հաջորդեց Սուսաննան (Միլլեր, «Սալեմի վհուկները», բեմադրիչ՝ Հրաչյա Ղափլանյան)։ Արդեն կայացել էր կինոդեբյուտը Ֆրունզե Դովլաթյանի «Բարև, ես եմ» ֆիլմում քրդուհի Նազիի կոլորիտային դերով՝ նկարահանման հրապարակում հիացնելով երբեմնի համակուրսեցի խաղընկերոջը՝ Արմեն Ջիգարխանյանին, մարդակերտման նրբին վարպետությամբ։ Կարծես թե հավատընծա էր դառնում կինոդերասանուհի դառնալու նվիրական երազանքի կենսագործումը։ Ավա՜ղ, հեղաբեկումների անարվեստ քմայքներով՝ 26 տարի հետո միայն պիտի կայանար նրանց երկրորդ հանդիպումը «Կարոտի» ծիրում, թող որ առավել բյուրեղացած արվեստով։ Մկրատվելով՝ մեզ անհասանելի դառնար «Սարոյան եղբայրներ» ֆիլմում Մեծ եղեռնի սարսափներն ապրած կիսախելագար աղջկա նովենցյան դերակատարումը...