-Նախարարն ի՞նչ իմանա, երիտասարդ աղջիկ է եւ դեռ չգիտի ոլորտը։ Նախարարը պետք է լինի լավ մենեջեր ու կարողանա լսել, հասկանալ, թե որ կողմն ենք գնում, ընդհանուր գաղափար ունենա արվեստի զարգացման մակարդակներից։ Սա շատ կարեւոր է, իսկ թատրոնի ղեկավարության համար թե ով է որոշումն անում, ով է թելադրում, եւ այս ինքնավստահ ձեւերը ցույց են տալիս, որ անտեղյակ են այս մարդիկ, թե թատրոնն ուր պետք է գնա։ Մեր օպերային թատրոնն այսօր, գաղտնիք չէ, խաղացանկ չունի, չգիտի, թե ուր են գնում, ուր են տանում, այնինչ թատրոնը պետք է ունենա շատ հստակ տեսլական, եւ խաղացանկը ցույց է տալիս քո մշակութային քաղաքականությունը, թե ինչ ճանապարհով ես տանում։ Երբ ես հարց տվեցի մեր թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարին, թե որն է մեր թատրոնի, խաղացանկի հայկականությունը, ինքն ասաց՝ էդ ո՞րն է…։ Այսինքն՝ այս պրիմիտիվ բաների մասին էլ գաղափար չունեն։ Իմ հերթական ներկայացումը պետք է լիներ «Շերբուրգյան հովանոցները», որը պետք է լիներ Ֆրանկոֆոնիայի շրջանակներում: Ամեն ինչ կարծես ստացվեց, ես հանդիպեցի Միշել Լեգրանի հետ, ինքը հավանեց սցենարը, երաժշտական ընտրությունները, օպերային թատրոնի գեղխորհուրդը հաստատեց այն, մշակույթի նախարարությունը բյուջեն հստակեցրեց, ֆրանսիական դեսպանատունը խոստացավ, որ դիզայներներ կտա, բայց արդյունքում ոչինչ էլ չեղավ։ Երբ հարցրի Օրբելյանին՝ ինչու չի լինում, ասաց՝ ես էդպես եմ ուզում, ես եմ ղեկավարը…։ Ու այս վիճակի մեջ իրենք մեր բախտը որոշում են, սա է ինձ շատ ջղայնացնում, այսինքն՝ Հայաստանն ի՞նքն է, թե՞ կա մի խորհուրդ, որի որոշումների արդյունքում պետք է պարզ լինի, թե մենք ուր ենք գնում, որ ճյուղերն ենք զարգացնում, որն է մեր հայկականությունը, որն է մեր եվրոպական մշակույթը արտացոլված խաղացանկի մեջ, որն է մանկականը, էքսպերիմենտալը, որ առաջ կմղի մեր միտքը։ Բայց դա չկա, ու պատահական ընտրված բաներ են խաղացանկի մեջ։ Անցած տարի Մեծ թատրոնը 8 պրեմիերա է ունեցել՝ միայն բալետային, եւ հրավիրել են աշխարհի լավագույն խորեոգրաֆներին։ Ինչ խոսք, երեւի նրանք ունեն այդ ֆինանսական հնարավորությունները, բայց մենք էլ պակաս չունենք, մենք էլ ունենք միտք, գաղափարներ, գիտենք, թե ինչ է պետք մեր թատրոնին, իսկ ինչո՞ւ չի արվում, սա ինձ համար միշտ մնում է հանելուկ։