«...Եվ Սեվաստ էր մեծ, և լայն ու ընդարձակ, մարդաշատ և բարիքներով լի. հացն, միսն, կաթն ու մածուն, կարագն առատ, բայց միրգն ու գինին նվազ, զի ցրտային և ձմեռային էր: Եվ մի օրվա ճանապարհ հեռու փառավոր եկեղեցի մի վանք` Հրեշտակապետ անուն, որ ունի երեք վանք, վարդապետ մի Մելքիսեթ առաջնորդ: Եվ կային շուրջ Սեվաստու բազում անվանի գեղորայք, շեն և փարթամ. գեղկար, որ հազար տուն էր... բայց ամենքն ճելալիք ավիրել էին: Մտանք ներս: Մեծ տներ կային, և երկու-երեք թոնդիր ամեն տուն, այնպես մեծ, որ եզ մի կմտներ մեջը, բայց անբնակ և անմարդ էր: Եվ քաղաքեն դուրս Ս.Նշան վանքն Սենեքերիմա թագավորին շինած, և կա մեջն սուր խաչափայտի մասն»: