«Ավելի շատ նման են զոմբիի, որովհետև նրանք կան, մենք շփվում ենք նրանց հետ, ես փորձում եմ հասկանալ` ո՞րն է նրա ինքնությունը, մինչդեռ ինքը ցույց չի տալիս: Երբ փոքր էի, հիշում եմ, թե ինչ ինքնություն ունեին, ես նրանցով ապրում էի ու մտածում, որ մեծ ապագա կա: Անկեղծ եմ ասում, այդ շենքերով եմ ապրել, իմ տեսլականը նրանք են ձևավորել: Հիմա այդ խորհրդային մոդեռնիստական ճարտարապետությունը կորցրած տեսլականն է մի մասի համար, ինչ-որ տեղ նաև հուշ է, որը կրում ենք մեր մեջ»,- ասում է նա: