Մենք մոռացանք մեծ Սունդուկյանին... Թվում էր, որ Մշակույթի նախարարությունը 2012 թվականի հիշարժան տարեթվերի մեջ կընդգրկի այս իրադարձությունը, մեծ թատերագրի մահվան 100-ամյակն առիթ դարձնելով` կկազմակերպի միջոցառումներ, նորից կհնչեցնի սունդուկյանական խոսքը: Կարծում էինք` Գիտությունների ակադեմիան էլ գիտաժողով կգումարի` այսպես նոր հայացք հառելով թատերագրին, ում ստեղծագործությունները երբեք չեն կորցնում իրենց արդիականությունն ու թարմությունը: Սունդուկյանին չհիշեցին անգամ նրա անունը կրող թատրոնում, որի խաղացանկում այսօր սունդուկյանական որևէ ստեղծագործություն չկա: Իսկ դեռևս մի քանի տարի առաջ ազդագրում էին «Կտակը» և «Էլի մեկ զոհը»: Այսօր սունդուկյանցիները հեռացել են իրենց թատերագրից` շատ ավելի խանդավառվելով Շեքսպիրով: Լավ է, որ Վերածննդի հանճարի ստեղծագործությունների հանդեպ մեծ հետաքրքրություն է սկսել ձևավորվել մեր ակադեմիական թատրոնում, արդեն պատրաստ է «Ջոն արքայի» բեմադրությունը, խաղացանկում ընդգրկվել է նաև «Ռիչարդ Երրորդը», ընթացիկ խաղացանկում «Լեգենդ Մակբեթի մասին» ստեղծագործությունն է` բառացիորեն շեքսպիրյան տեքստն ու իրադարձությունները վերարտադրող: Սակայն հանճարեղ բրիտանացու կողքին մոռացության է տրվել ու կարծես անկյուն նետվել Գաբրիել Սունդուկյանը, ում գոնե այս տարի պարտավոր է հիշել թատրոնը, քանզի թե´ նրա մահվան 100-ամյակն է, թե´ թատրոնի հիմնադրման 90-ամյակը: