Միքայելը	ներքուստ	վախեցավ: Նախազգացումը	թելադրում	էր	նրան	չտեսնվել	Գրիշայի	հետ, բայց	անձնասիրությունը ստիպում	էր	տեսնվել: Նա	սկսեց	իրեն	խրախուսել	այն	մտքով, թե	Գրիշան	ոչինչ	չգիտե	իր	քրոջ	խայտառակության	մասին, եթե	իմացած	լիներ, հազիվ	թե	լռեր	մինչև	այսօր: Է՜է, հնացավ, մոռացվեց, Այժմ	նույնիսկ	Պետրոս	Ղուլամյանից վախենալու	առիթ	չկա: Ահա	նա, անցնում	է	իր	նման	մի	խանութպանի	հետ, տաքտաք	խոսելով, երևի	առևտրի	մասին: Խե՛ղճ	մարդ, երկչո՜տ	մարդ, աննամո՜ւս	մարդ, չկարողացար	պատիվդ	պաշտպանել: Երևի	թույնդ	թափում	ես	կնոջդ գլխին: Ո՞վ	գիտե, օրը	քանի	անգամ	ես	ծեծում: Ծեծի՛ր, ծեծի՛ր, բայց	վիրավորանքդ	կուլ	տուր, բոլորն	այժմ	այդպես	են անում...