Կեան­քի մղիչ տարրն է ու­ժը։ Կը գո­յատե­ւենք ուժ սպա­ռելով եւ ուժ կու­տա­կելով։ Մարմնի իւ­րա­քան­չիւր շար­ժում ու­ժի սպա­ռում է։ Այդ սպա­ռածը վերստին կը ստա­նաք սնունդնե­րու մի­ջոցաւ։ Ամէն ինչ բնա­կանոն կ՚ըն­դա­նայ, երբ ու­ժի սպա­ռու­մը եւ կու­տա­կու­մը հա­մապա­տաս­խան են իրա­րու։ Մար­դու մարմնի այս հիմ­նա­կան կա­նոնը նոյ­նութեամբ կը գոր­ծէ ճար­տա­րագի­տու­թեան ոլոր­տի մէջ ալ։ Զա­նազան ու­ժա­նիւ­թե­րու օգ­տա­գոր­ծումով կա­րելի է մեծ ու­ժեր գո­յաց­նել։ Օրի­նակի հա­մար ջրա­շոգին ու­ժի վե­րածե­լով յա­ջողե­ցանք հսկայ ծան­րութիւննե­րը մեծ արա­գու­թեամբ փո­խադ­րել վայ­րա­շար­ժի մը կա­պուած կա­ռաշա­րի վրայ։