Մեր ներքին թշնամին ավելի անվտանգ չէ, քան արտաքինը: Արտաքին թշնամուցդ միշտ հարված սպասելով` ավելի զգոն ես ապրում, զենքը պատրաստ պահում: Ու ճանաչում ես նրան: Բայց ա´յ` ներքին թշնամիդ որդի նման աննկատ ապրում է սննդարար մի անկյունում ու մի օր էլ այնպիսի շառաչուն ապտակ է տալիս հոգուդ, որ կարկամում ես անակնկալից: Այս անգամ այդ «որդը» Արամ Աթեշյան անվանյալ հոգևորականն էր, ով Թուրքիո նախագահի «թոք ու ջիգյարը» մի լավ յուղելուց հետո հիմա էլ Հայաստան է գալիս: Չէ, մեր արևը չի խնդրում, գալիս է Հռոմի Պապի՜ն տեսնելու: Բա առանց նրա նմանների Հովվապետը չի՞ տխրի: Գուցե գլխի՞ է ընկել, որ ուրացումը, սուտ վկայություն տալը մահացու մեղքեր են և գալիս է Պետրոս Առաքյալի հետնորդը համարվող Կաթոլիկ Եկեղեցու առաջնորդից մեղքերի թողություն հայցելո՞ւ… Հազիվ թե: