Որքանով պարզել ենք, առաջին ամերիկյան կինոնկարը, որտեղ հնչել է հայոց լեզուն, Վիլյամ Սարոյանի նկարահանած միակ շարժանկարն էՙ «Լավ գործը» կարճամետրաժը (1942): Ֆիլմի հերոսըՙ միշտ դրականորեն տրամադրված, մարդասեր մի նպարավաճառ, ասում է. «Ամեն տեսակ մարդիկ էին գալիս ինձ մոտ: Նրանք հեռավոր վայրերից էին, անծանոթ լեզուներով խոսող միայնակ ու հայրենաբաղձ մարդիկ, աշխարհից դժգոհ, բայց հոգովՙ բանաստեղծ»: Եվ ահա ներս է մտնում հայ հաճախորդը (դերակատարՙ Եղիշե Հարութ ): «- Պարո՛ն, Իզմիրի թուզ ունե՞ք: -Իզմիրի՞: -Զմյուռնիա: Պոլիս: Ստամբուլ: Կոստանդնուպոլսի թուզ: -Միակ թուզը, որ ունենք, Կալիֆոռնիայից է»: Այս անգլերեն երկխոսությանը հետեւում է այցելուի հայերեն խոսքը. «Այս մեր երկրի իսկական քաղցր թուզն է», որից հետո, իմանալով գինը, նա հաշվում է հայերենՙ «տաս, քսան, քառասունհինգ...» եւ նորից մայրենի լեզվով ասում. «Սպառվեցանք, աղբարս, սպառվեցանք, հինգ հազար մղոն հեռու...», իսկ թուզը վերցնելուց հետո դարձյալ հայերեն ասում է. «Այսօր աղվոր մը կուտեմ, երկար ժամանակ էՙ չեմ կերել»: Կես արեւելահայերեն, կես արեւմտահայերեն այս խոսքում արտահայտված է տարագիր հայի ողջ կարոտը, մորմոքը, շփոթվածությունը...