Այնպես կուզենար Վարդին այդ պահին, որ կենտ-կենտ այս ու այն կողմից հայտնվողներից մեկն էլ լիներ Հայասերը, իր Հայոն։ Ինչ կաներ։ Ինքը, երեխան մեջքին, կփաթաթվեր Հայոյին, իսկ վերջինս ուրախությունից ու սիրուց մի շոյիչ ու տաք ապտակ կդներ Վարդիի երեսին։ Հա՛, Հայոն խոսքեր չունի։ Անգամ առաջին սիրո խոստովանությունը Վարդիին, արել էր... ապտակով։ Եվ ոչ ոք չէր հասկանա Վարդիից բացի, որ այդ ապտակը... սեր ու կարոտ է, երկու շուրթի փոխարեն հինգ մատով է համբուրում Հայոն իր Վարդիի թուշը (Հայոն իր «ապտակը» այսպես էր բացատրում)։ Բայց Հայոն ո՞ւր է։ Այդպես էլ Վարդին մնաց Հայոյի խմբում՝ ամուսնուն փոխարինեց։