Կատաղելով՝ գավառապետը ճմռթեց հեռագիրը և այրեց մոխրամանի մեջ։ Գերմանացի սպայի նվիրած տուփից նա սիգար վերցրեց։ Մարոյի ամուսինը... Ինքը մոռացել էր նրա մասին։ Ռըզան նրանից չէր վախենում։ Պալյանը ոչինչ չէր կարող անել Ռըզայի դեմ, և ամեն դեպքում՝ նա չգիտեր, թե որտեղ էին իր կինն ու որդին։ Ռըզային անհանգստացնում էր այլ բան՝ Մարոն կարող էր իմանալ, որ իր ամուսինը ողջ էր։ Նա կարծես թե համակերպվում էր այն մտքի հետ, որ մնալու էր Այնթապում իր որդու հետ, որը, իր հերթին, արագ էր վարժվում նոր կյանքին։ Բնական է, որ Մարոն շարունակում էր հույս փայփայել, որ Ռըզան իրեն կօգներ մայրաքաղաք վերադառնալ։ Նա դրա մասին չէր խոսում, միայն ակնարկում էր, սակայն Ռըզան նրա աչքերում կարդում էր լուռ աղերսը։ ժամանակի հետ Ռըզայի սերը կհաղթահարեր նրա վերջին դիմադրությունը և նա կկորցներ մեկնելու նույնիսկ աննշան ցանկությունը՝ անձնատուր լինելով երջանկությանը։