Այդ շրջանում մտածեցի, որ նանոտեխնոլոգիաների ոլորտում գիտական ավելի մեծ փորձի կարիք ունեմ, որպեսզի հմտանամ ու ավելի մրցունակ լինեմ մի շուկայում, որտեղ նոր տեխնոլոգիաներ են հայտնվում ամեն ամիս: Ապագայի որևէ սարքավորում ստեղծելու համար կարիք ունեի անհրաժեշտ գիտելիք ու փորձառություն ձեռք բերելու, ահա թե ինչու սկսեցի փնտրել հետաքրքիր, նորարարական, բազմառարկայական ակադեմիական ծրագրեր նանոտեխնոլոգիաների ոլորտում: Ի վերջո, ես ընտրեցի Քեմբրիջի համալսարանի առաջարկած ծրագիրը, քանի որ այն, բացի հիմնական դասընթացներից, առաջարկում էր նաև հետազոտական հնարավորություններ: Քեմբրիջում սկսեցի սովորել միկրոնանոտեխնոլոգիաների մագիստրոսական ծրագրով. այդ ծրագիրը նախագծված է այն ուսանողների համար, ովքեր ցանկանում են կիսահաղորդիչների նախագծման և նանոտեխնոլոգիաների արդյունաբերության մեջ հանդես գալ որպես արտադրող-ձեռնարկատերեր: Ես շատ ուրախ էի, քանի որ առիթ ունեցա շփվելու այդ ոլորտում աշխատող բազմաթիվ գործարարների հետ` միաժամանակ ձեռք բերելով իմ ուսումնասիրության ոլորտի հետ սերտորեն կապված նշանակալի գիտելիքներ: 2012 թվականի գարնանը և ամռանն աշխատեցի ֆոտոնիկայում և էլեկտրոնիկայում օգտագործվող մոլեկուլյար նյութերի կենտրոնում (Քեմբրիջի համալսարան): Աշխատելու ընթացքում ես ուշադրությունս կենտրոնացրել էի ու փորձում էի լավ ըմբռնել գրաֆենի և հեղուկ բյուրեղների տարբեր տեսակների միջև փոխազդեցությունները: Շատ ոգևորիչ էր այս ամենն ինձ համար, քանի որ կարճ ժամանակահատվածում ես կարողացա ձեռք բերել հրատարակելի արդյունքներ: Նաև ասպիրանտական կրթություն ստանալու առաջարկ ստացա հենց այդ հետազոտող խմբի կողմից, թեև այն ընդունել չէի կարող, քանի դեռ չէի կարող ապահովել անհրաժեշտ կրթաթոշակը: