Մի	վայրկյան	նա	քիչ	էր	մնում	ենթարկվեր	սրտի	տկարությանը	և	հաշտության	մի	խոսք	ասել: Բայց	զսպեց	իրան. ինչո՞ւ ինքը	պիտի	ասի	և	ոչ	նա. չէ՞	որ	նրանք	հավասար	միմյանց	վշտացրել	են	և	միմյանց	կյանքը	թունավորել: Թող	նա	մի	թույլ ակնարկ	անի, թե	զղջում	է, ինքն	առաջինը	ներում	կխնդրի: