— Ինձ նամար չէ, իմ թոռների նամար է, Մարտիրոսի թոռների, Հունանի… Էդ հողի համար քսան թվին իր պապը չի զոհվել: Վաղը, երբ ազատեն աշխատանքից, նրանց երեսին է նայելու՝ պաշտոն տվողը ո՛չ ես եմ, ո՛չ Մարտիրոսը, ո՛չ Հունանը, նրանք են: Նրանք էլ կասեն՝ քո էսենցն ու էնենցը, մեզ չէիր լսում, հիմա գնա բանվորություն արա, քար ու ցեխ հասցրու պատդիրներին… բա՜ս: