Հետո ամբողջ բանակը մեկնում է սուրբ պաշտոնյաների հետ՝ առաջին կարգադրության համաձայն»: Եվ մեծ հանդիսավորությամբ բարձելով նշխարքների մեծ մասը՝ թագավորը բերում է Ուտիք, իր սեփական Դուտական գյուղը, որտեղ շինում է մատուռ՝ սուրբ Պանդալյոնի անունով եւ տեղավորում նշխարքները, իսկ մի մասն էլ տեղավորում է այլ դաստակերտում, որը կառուցել էր իր Խնչիկ կոչված աղջկա համար, մի մասն էլ միշտ ման էր ածում իր հետ բանակում՝ տրվա մեջ երկու անգամ, երեքական ժամ կատարելով սրբերի տոնը: Նրա հիշատակը մինչեւ օրս կատարում է Հայաստանյաց առաքելական եկեղեցին՝ այն անվանելով Աղվանից կաթողսիկոս Գրիգորիսի նշխարքների գյուտի տոն, որը կատարվում է մեհական ամսի 28-ին, այն է՝ մարտի 6-ին: Այս դեպքը մանրամասնորեն ներկայացնում է Աղվանից պատմիչը՝ ճշգրտելով այն ժամանակակից տվյալներով. Դա ընդօրինակել են նաեւ հին ճառընտրիները: Տփխիսից եւ Շուշիից ապրիլի 23-ին գրում են, որ Ամարասում են գտնվում Սուրբ Գրիգորիսի նշխարքները: Թեմի արքեպիսկոպոս Գեւորգը վարդապետ Գեւորգ Արամյանին ուղարկում է նորոգելու եկեղեցին, որի բեմի առջեւ պեղելով՝ գտնում են օրորոցաձեւ կափարիչով վիմափոր գերեզման՝ Սուրբ Գրիգորիսի մարմինը, վրան գրված հայ եւ ասորի գրերեով: Բայց երբ բացում են, տեսնում են, որ այնտեղ միայն հող կա: