Հիվանդության ծանր ընթացքի դեպքում ամենալավ էֆեկտի հասնում են խինոլոնների նշանակումից (օրինակ օֆլոքսացին 200մգ 2 անգամ ներերակային կաթիլային), համակցված ամինոգլիկոզիդների հետ (օր գենտամիցինի սուլֆատ 80 մգ օրը 3 անգամ միջմկանային), ինչպես նաև այս պրեպարատների կոմբինացիան ցեֆալոսպորինների հետ: Դիզենտերիայի ծանր, երբեմն միջն ծանրության հիվանդների պաթոգենետիկ թերապիան պետք է ներառի դեզինտոքսիկացիոն միջոցներ: Օգտագործում են իզոտոնիկ աղային լուծույթներ (Ռինգերի լուծույթ, “Տրիսոլ”, “Լակտասոլ”, “Ացեսոլ” լուծույթներ), որոնք ներմուծում են ներերակային 1-2լ ծավալով: Հիվանդության ծանր ընթացքի դեպքում կրիստալոիդների հետ մեկտեղ նշանակում են կոլոիդներ (հեմոդեզ, ռեոպոլիգլյուկին և այլն) օրական 400-800 մլ, երբեմն նաև կորտիկոստերոիդներ (կարճ կուրսով): Դեզինտոքսիկացիոն նպատակով նաև օգտագործում են էնտերոսորբցիայի մեթոդը: Էնտերոսորբենտներից նշանակում են պոլիֆեպան, լիգնոսորբ, էնտերոսորբ, էնտերոկատ M և այլն: Դիզենտերիայով հիվանդների բուժման մեջ մեծ նշանակություն ունի վիտամինոթերապիան,որը նպաստում է ռեգեներացիայի և դեզինտոքսիկացիոն պրոցեսների արագացմանը: Բացի այդ վիտամինների ընդունումը անհրաժեշտ է նրանց պակասը լրացնելու համար, հատկապես հակաբիոտիկային թերապիայi և աղիքային դիսբակտերիոզի առկայության պայմաններում: Անհրաժեշտ է ընդունել բալանսավորված վիտամինային կոմպլեքսներ (դեկամևիտ, գլուտամևիտ և այլն):