Վիկտոր Հյուգոն իր պիեսները վերագրում է 16-րդ և 17-րդ դարերին: Նա սա փաստաթղթավորել է շատ ավելի վաղ, քան պիես գրելը[79]: Հյուգոն հաճախ պիեսը ներկայացնում է երեք կետով՝ տերը, կինը և տգեղը[80], որտեղ առճակատվում և միախռնվում են երկու աշխարհ՝ իշխանությունը և ծառաները[81], որտեղ դերերը հակադրվում են (Ռուի Բլաս՝ ծառա/հպատակ, խաղում է Իսպանիայի թագավորի դեր) , որտեղ հերոսը դառնում է թույլ, իսկ հրեշը կերպարանավորվում է հիանալի տեսքով[82]: