Աղավնիներն	ու	ճնճղուկները	թռչկոտում	են	այս	ու	այն	կողմ` իրենց	համար	կեր	որոնելով: Ա՛հ, նույնիսկ	թռչուններն աշխատանքի	մեջ	են	և	միայն	մի	խումբ	մարդիկ, թմրած	դանդաղաքայլ	անցնում	են	ծովափով, ըստ	երևույթին	անփույթ	ու անհոգ, բայց	իրոք	կյանքից	հոգնած	ու	ձանձրացած	երիտասարդ	հասակում: Նրանց	համար	օրը	նոր	է	վերջանում, գիշերը նոր	է	սկսվում, զեխությամբ, հարբեցողությամբ	լի	օրը, հիվանդոտ, անբան	գիշերը: Առջևից	թառ	ածելով	ու	երգելով	գնում են	ասիական	երաժիշտները: Հետևից	գալիս	են	մի	քանի	դատարկ	կառքեր, հուսալով	տանել «աղաներին» իրենց	տները	և ստանալ	առատ	վարձ: Աջ	ու	ձախ	գնացող	գործավորները	նայում	են	խմբին	անտարբեր: Հարստահարվածի	ու	ընկճվածի անզոր	կատաղության	հետ	նրանց	գունատ	ու	վտիտ	դեմքերն, արտահայտում	են	և	մի	տեսակ	արհամարհանք, ազնիվ աշխատանքի	արհամարհանքը	դեպի	ձրիակերությունը: Ոչ	ոք	կանգ	չի	առնում	շվայտության	պատկերով	զվարճանալու, վասն	զի	գործարանների	սուլիչները	հրամայողաբար	գործի	են	կանչում	նրանցը	և	նրանք	չունին	իրավունք	մի	վայրկյան անգամ	ուշանալու: