Կարինեն ասում է, որ իր բախտակիցների հետ զրույցների առանցքում մի մշտական խնդիր է դրված, որը բոլորին է հուզում. ուզում են քաղաքում մի սենյակ ունենալ, որտեղ գոնե շաբաթական մեկ անգամ մի քանի ժամով հանդիպեն: «Չեմ կարծում, թե շատ դժվար կամ ծախսատար բան ենք ուզում: Գորիսում շատ են կառույցները, որոնք հարմարեցված չեն հենաշարժողական խնդիրներ ունեցող մարդկանց համար, դրա համար էլ մարդիկ խուսափում են դուրս գալ տնից, որովհետեւ ամենուր նրանց ազատ տեղաշարժը կասեցնող պատնեշներ են, իսկ եթե քաղաքում նման մի վայր լիներ, վստահեցնում եմ, որ մենք հաճույքով կայցելեինք, ամենքս էլ մեզ այդ հարցում օգնող կգտնեինք: Է~հ, գիտե՞ք, ժողովուրդը մի լավ խոսք ունի` ցավը տերն է քաշում. էն ակտիվ քայլող ղեկավարը ի՞նչ գիտի, թե ինչ է մեզ համար մարդ տեսնելու, տարրական շփման հաճույքը»,- շարունակում է նա: