Արդարությունը շատ սուբյեկտիվ հասկացություն է: Սովորաբար մարդիկ անարդարությունը տեսնում են ուրիշների կողմից իրենց ունեցածի հանդեպ ոտնձգության մեջ: Բայցեւայնպես՝ բոլոր ժամանակներում մարդիկ, ամենից հաճախ, անհավասարություն հասկացության մեջ էին տեսնում ամենաբարձր անարդարությունը: Առաջին հերթին՝ դա վերաբերում էր իրավունքների եւ հնարավորությունների անհավասարությանը: Եվ հանուն նման անարդարության վերացման, մարդիկ մեծ զոհողությունների էին գնում, նույնիսկ այն դեպքում, երբ չէին հավատում, որ կարող են իրավունքների եւ հնարավորությունների հավասարության հասնել: Բայց միշտ եղել են նաեւ այնպիսիք, որոնք ռիսկի են դիմել ուրիշների իրավունքների ու հնարավորությունների բռնազավթման միջոցով անհավասարության իրավիճակն իրենց օգտին շրջելու համար: Սա այն ժամանակ, երբ ինչ-որ մեկին դուր էր գալիս անհավասարության վիճակը: Նման դեպքում դա​​ստիպում էր անհավասարության բոլոր աջակիցներին (անվանենք նրանց իշխանավորներ)՝ իրենց «աստվածատուր» իրավունքների մասին տարբեր տեսություններ հորինել եւ ուրիներին ներշնչել իշխանության ու հարստության իրենց իրավունքի բացառիկությունը: Բայց միշտ չէ, որ դա հաջողվում էր: Նման դեպքերում մյուսներից ավելին ունեցողները հաճախ ստիպված էին լինում զրկվել այդ ամենից եւ, նույնիսկ, իրենց կյանքից: