Այդ չորս աշխատութիւններով Դաւիթ Անյաղթը հայ փիլիսոփայութեան մէջ որակական բեկում կատարեց՝ սահմանազատելով իմաստասիրութիւնը աստուածաբանութիւնից: Նա տուեց փիլիսոփայութեան, որպէս գիտութեան, սահմանումը, որոշեց նրա խնդիրները եւ նպատակները, ուրոյն տեղը հին եւ միջնադարեան Հայաստանի գիտութիւնների բնագաւառում: