Սրանից ուղիղ երեսուն երեք տարի առաջ, 1977 թ. 80–ամեայ պապս պառկած էր անկողնում։ Առաջին անգամ էի տեսնում նրան այդ վիճակում։ Ցուրտ ձմեռ էր, գիշեր։ Քաղցր ու հոյակապ յուշերով լեցուն հնադարեան տան երկրորդ յարկում տիրում էր ճնշող լռութիւն։ Միայն լսւում էին բուխերիկում ճարճատող փայտերի ձայնն ու ծխնելոյզի կատարին մոլեգնող քամու ոռնոցը։ Պապս մահանում էր։ Նրա թոռներից միայն ես կայի մօտը։ Նա նայեց ինձ տենդագին, ուզում էր մի բան ասել, բայց շուրթերը մնացին փակուած, իսկ քիչ յետոյ էլ դադարեց բաբախելուց նրա ազնուական ու անզուգական սիրտը, մահուան չարաշունչ ու ցնցիչ դալկութիւնը իջաւ նրա ազնուական դէմքին, մինչ դրսում ցուրտ քամին շարունակում էր փչել ուժգին, իսկ կրակարանում կրակն էլ՝ բոցկլտում տխրադէմ։ Մայրս ու մօրաքոյրս մինչեւ առաւօտ չպոկուեցին նրա սնարից, թէժացրին կրակը, որպէսզի երբեք չհանգի ծուխն իրենց հարազատ ու արդար օջախի։