Օր	չէր	անցնում, որ	Սարգիսր	չանիծեր	աղջկան: Նա	կրկնում	էր, թե	Շուշանիկը	խոսք	է	կապել	մոր, հորեղբոր	ու	հորաքրոջ հետ` կամաց-կամաց	սպանելու	հարազատ	հորը, ինչպես	բոլորի, նույնպես	և	Շուշանիկի	յուրաքանչյուր	քայլին վերաբերվում	էր	կասկածով: Երբեմն	հրաժարվում	էր	կերակուր	ճաշակելուց, ասելով, թե	դեղած	է: Հայհոյում	էր	բոլորին ամենաանվայել	հիշոցներով, հիշոցներ, որ	խեղճ	աղջկա	ամոթխածությունը	վիրավորում	էին	և	ստիպում	նրան, երեսր ծածկելով, փախչել	դուրս: