Կիզանուտ	հեղուկով	տոգորված	փայտաշեն	բուրգն	այժմ	մի	հսկայական	ջահ	էր, ծայրե	ի	ծայր	վառված, կույր	տարերքի զորությանը	նվիրված	վիթխարի	մի	կերոն: Կրակն	արագ-արագ	լափում	էր	բուրգի	տախտակները, որոնք	ճարճատելով արձակում	էին	դեպի	երկինք	բյուրավոր	կայծեր: Փամփուշտների	պես	վեր	բարձրանալով, կայծերը	ծխերի	մեջ	գործում	էին կատաղի	պտույտներ	և	թափվում	աջ	ու	ձախ: Գոյացել	էր	մի	զմայլելի	հրեղեն	տարափ: Երկրի	վրա	հողմը	կայծերը ժողովում	էր	և, ավլելով, տանում	կիտում	շինությունների	պատերի	տակ, անկյուններում	ու	խոռոչներում	այնպես, որպես կիտում	է	ձյունը	փոթորկի	ժամանակ: