Ազգային ժողովի շենքի միջանցքում գտնվող սրճարանի սեղաններից մեկի շուրջը երեք պատգամավոր քննարկում էին Հայաստանի օդի վաճառքը եվրոպական մի երկրի, որի եկամուտը ծածկելու էր երկրի բյուջեի զգալի բացը: Մի լրագրող հարցրեց, թե հանրապետության օդը վաճառելու դեպքում քաղաքացիները ի՞նչ են շնչելու, կամ արդյո՞ք իրավունք կունենան հայրենի երկրի օդից օգտվելու: Խելոք և բանիմաց ձևացող պատգամավորը, սիգարետը շուրթերի արանքում, աչքերը կկոցելով, առանց լրագրողին նայելու՝ պատասխանեց: «Կարծում եմ՝ մեր քաղաքացիները ըմբռնումով կմոտենան այս հարցին, մինչև սեփականաշնորհումը մենք կզգուշացնենք և հնարավորություն կտանք անվճար պահեստավորել այնքան օդ, որից առնվազն մի քանի տարի կարողանան օգտվել: Մեր քաղաքացիները լավ գիտեն, թե երկիրն ինչպիսի տնտեսական ծանր ճգնաժամ է ապրում, ունենք մեծ թվով գործազուրկներ, կյանքն ընթանում է դանդաղ ու հանգիստ, շնչառության տեմպը կարելի է պակասեցնել և հարկ եղած դեպքում շնչել արտաշնչած, այսինքն՝ օգտագործված օդը, որը զերծ է լինելու տուրքից»: