Բայց ահա բացվում է դուռը և հանդարտ, պատկառելիորեն ննջարան է մտնում ինքը` Կիրյակովը։ Նա նստում է աթոռին և շփում այտմորուքը։ Տիրում է լռություն… Մարիա Պետրովնան երկչոտ հայացքով նայում է նրա գեղեցիկ, բայց սառը, փայտանման դեմքին և սպասում է, թե երբ է նա սկսելու խոսել։ Բայց նա համառորեն լռում է ու ինչ-որ բան է մտածում։ Չսպասելով, մանկաբարձուհին որոշում է ինքն սկսել խոսակցությունը և արտասանում է այն խոսքը, որ սովորաբար ասվում է ծննդաբերության ժամանուկ։