Բնականաբար, Ուկրաինայի ու Վրաստանի հետ հարաբերությունները սերտացնելու Թուրքիայի պլաններում քիչ դեր չէր խաղում Ռուսաստանին վնաս պատճառելու գործոնը՝ հաշվի առնելով Ռուսաստանի հանդեպ այդ երկու երկրների դիրքորոշումը։ Ամեն դեպքում ակնհայտ էր, որ Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների կարգավորումից հետո Թուրքիան արդեն իսկ սկսելու էր զգուշություն պահպանել, աչքի չընկնել Վրաստանի ու Ուկրաինայի հարցում խիստ հակառուսական քայլերով, ինչը նշանակում է, որ Թուրքիան որոշակիորեն զոհաբերելու էր իր հակառուսական լծակներ Ուկրաինան ու Վրաստանը, քանի որ Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները Թուրքիայի համար առավել կարևոր են։ Կարծում ենք, որ Թուրքիան, ի դեմս Վրաստանի ու Ուկրաինայի հետ հարաբերությունների սերտացման, ցանկանում էր իր (նաև Ուկրաինայի ու Վրաստանի) հետ լարված հարաբերություններ ունեցող Ռուսաստանին ի ցույց դնել իր «այլընտրանք ունենալը», և թուրքական կողմը հետագայում՝ Ռուսաստանի հետ հարաբերություննրի կարգավորումից հետո, սկսեց արդեն Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների սերտացմամբ Արևմուտքին (ԱՄՆ, ԵՄ), որի հետ նա, ինչպես նաև Ռուսաստանը լարված հարաբերությունների մեջ է, ի ցույց դնել իր «այլընտրանք ունենալը»՝ ի դեմս Ռուսաստանի։