Ես աղաղակեցի և պապանձվեցի: Գրեթե մի ողջ րոպե տևեց խորին լռություն, և նույնիսկ մի կաթիլ էլ ընկավ, բայց ես գիտեի՝ անհունորեն և անվերապահ գիտեի և հավատում էի, որ ամեն բան հիմա անպայման կփոխվի: Եվ հանկարծ բացվեց գերեզմանն իմ: Այսինքն՝ ես չգիտեմ՝ բացվեց այն, թե պեղեցին, բայց ինձ վերցրեց ինչ-որ մթին և անճանաչ մի արարած, և մենք հայտնվեցինք բաց տարածության մեջ: Եվ ես հանկարծ սկսեցի տեսանել: Խոր գիշեր էր, և երբեք, երբևէ չէր եղել այդպիսի խավար: Մենք տարածության մեջ սլանում էինք արդեն երկրից շատ հեռու: Ես ոչինչ չէի հարցնում նրան, ով ինձ տանում էր, ես սպասում էի և հպարտ էի: Ես ինքս ինձ հավատացնում էի, որ չեմ վախենում, և շունչս կտրվում էր հրճվանքից այն մտքի, որ չեմ վախենում: Չեմ հիշում, թե որքան ժամանակ մենք սլացանք, և չեմ կարող պատկերացնել. ամեն բան կատարվում էր այնպես, ինչպես սովորաբար երազում, երբ անցնում ես տարածության և ժամանակի ու կեցության ու բանականության օրենքների միջով և կանգ առնում միայն այն պահերին, որոնց մասին անրջում է սիրտը: Ես հիշում եմ, որ խավարում հանկարծ տեսա մի աստղիկ: «Սիրիո՞ւսն է»,- հանկարծ հարցրեցի ես չդիմանալով, քանզի չէի ուզում հարցնել ոչինչ: «Ոչ, դա հենց այն աստղն է, որը դու տեսել ես ամպերի միջով, տուն դառնալիս»,- պատասխանեց ինձ տանող արարածը: Ես գիտեի, որ նա մարդկային կերպարանքի նմանություն ունի: Տարօրինակ բան, ես չսիրեցի այդ արարածին, նույնիսկ խորին նողկանք էի զգում նրա հանդեպ: Ես կատարյալ անգոյություն էի սպասում, և դրա համար էի կրակել սրտիս: Բայց ահա ես ինչ-որ արարծի ձեռքերի մեջ եմ: Իհարկե, ոչ մարդկային, բայց որը կա, գոյություն ունի: «Հըմ, ուրեմն անդրշիրիմյան կյանք էլ կա՚,- մտածեցի ես երազի ապշեցուցիչ թեթևամտությամբ, բայց իմ սրտի էությունն իր ողջ խորությամբ շարունակում էր մնալ ինձ հետ: ՙԵվ եթե հարկ է լինել նորից,- մտածեցի ես,- և ապրել կրկին ինչ-որ մեկի անբեկանելի կամոք, ապա չեմ ուզում, որ ինձ հաղթեն ու նվաստացնե»: «Դու գիտե՞ս, որ ես վախենում եմ քեզնից, և այդ պատճառով էլ արհամարհում ես ինձ»,- հանկարծ հարցրի ես իմ ուղեկցին՝ չդիմանալով նվաստացուցիչ հարցի գայթակղությանը, որի մեջ անթեղված էր խոստովանություն, և սրտումս ասեղի ծակոցի նման զգացի իմ նվաստացումը: Նա չպատասխանեց իմ հարցին, բայց ես հանկարծ զգացի, որ ինձ չեն արհամարհում և ինձ վրա չեն ծիծաղում, և նույնիսկ չեն էլ խղճում կամ կարեկցում ինձ, և որ մեր ճանապարհը ունի նպատակ՝ անհայտ և խորհրդավոր և միայն ու միայն ինձ առնչվող: Վախը ահագնանում էր իմ սրտում: Ինչ-որ բան մունջ, բայց տառապագին հաղորդվում էր ինձ իմ լուռ ուղեկցից և կարծես թափանց պարուրեց ինձ: Մենք սլանում էինք մթին ու անհայտ տարածություններով: Ես վաղուց այլևս չէի տեսնում մեր աչքին սովոր համաստեղությունները: Ես գիտեի, որ երկնային տարածություններում կան այնպիսի աստղեր, որոնց լույսը մեր աշխարհ հասնում է միայն հազարավոր ու միլիոնավոր տարիների ընթացքում: Գուցե մենք արդեն անցել էինք այդ տարածությունները: Ես սպասում էի ինչ-որ զարհուրելի, սիրտս տանջահար անող տրտմությամբ: Եվ հանկարծ ինչ-որ ծանոթ ու վերին աստիճանի հմայող զգացողություն ցնցեց ինձ. ես տեսա մեր արևը. ես գիտեի, որ դա չէր կարող լինել մեր աշխարհին ծնունդ տված մեր արևը, և որ մենք մեր արևից անսահման հեռու ենք, սակայն չգիտես ինչու ես հավատացի, իմացա իմ ողջ էությամբ, որ այն բացարձակապես նույնպիսի արև է, ինչպիսին մերը, նրա կրկնությունը և երկվորյակը: Քաղցր, հմայող զգացողությունը ցնծագին ճախրեց իմ հոգում: Լույսի հարազատ զորությունը, նրա, որը ծնունդ տվեց ինձ, արձագանքվեց իմ սրտում և հարություն տվեց նրան, և ես զգացի կյանքը, նախկին կյանքը, առաջին անգամ գերեզմանից հետո: