Կ. Հակոբյան – Դրանից սփյուռքի իրականությունը չի փոխվում: Իսկ իրականությունն այն է, որ <<սփյուռքը>> իսկապես սփռված է: Այն սփռված է և ֆիզիկապես, և հոգեպես, և ձևով, և ուրեմն նաև բովանդակությամբ: Այդ առումով <<սփյուռք>> բառը շատ դիպուկ է գտնված, այն նշանակում է նաև ցրված, չկազմակերպված: Սփռված լինելը դեռ դժբախտության կեսն է: Բանն այն է, որ այդ առանձնահատկությունը՝ աշխարհասփուռ վիճակը, որն ազգային շահի տեսանկյունից բացասական հատկանիշ է, մենք դարձրել ենք մեր գոյության անբաժան մասը, մեր, գուցե, նաև ինքնության դրսևորումը, որը հայերիս հավերժ դեգերումների մեջ է պահում: Մենք դրանից ոչ թե դժգոհում ենք, ոչ թե փորձում ենք ազատվել կամ փոխվել, այլ այդ վիճակը դարձրել ենք ապրելակերպ, նորմ և համակերպվել ենք դրան այնպես, ինչպես միայն ճակատագրին կարելի է համակերպվել: