Իդեալացրածի	կերպարանքից	ընկնում	էր	խորհրդավորության	քողը, անզուգականը	դառնում	էր	առօրյա	հասարակ արարած — վաճառական: Նողկանք — ահա	այդպիսի	մեկի	արժանավոր	վարձը: Դառն	է	բաժանվել	երևակայականից, բայց	և	ցանկալի: Չէ՞	որ	այն, ինչ	որ	ստեղծել	էին	երազները, երբեք, երբեք	չպիտի	պատկաներ	իրան: Էէ՜, թող	ուրեմն սթափվե, տեսնելով	բացված	աչքերով	մերկ	իրականությունը: Այժմ	Շուշանիկը	ոչ	միայն	պարտավոր	է	մոռանալ	այդ մարդուն, այլև	կարող	է	մոռանալ: Ահա	նա, վազվզում	է	ամբոխի	մեջ	մերթ	հրամայելով, և	մերթ	աղերսելով	փրկել	կրակի լափից	մնացորդն	իր	կայքերի: Այժմ	նրա	դեմքն	այլևս	չունի	նախկին	առնականությունն	ու	հուրը, և	ձայնը	զրկվել	է	իր թովչությունից	արդեն	այն	վայրկյանին, երբ	աղաղակեց. «տղերք, ազատողին	հինգ	հազար	ռուբլի»...