Պատասխան.- Մադրիդում, անկասկած, ինչ-որ բան կատարվում է: Բայց ահա որն է լուրջ վտանգը. Մադրիդը սկսում է ինքն իրեն ճանաչել: Քաղաքը կորցնում է իր գլխավոր առանձնահատկություններից մեկը: Բոլորս, որ ապրել ենք այդ քաղաքում, երբեք չենք ունեցել արմատներ, մենք չենք ունեցել որևէ զգացողություն այդ վայրի հանդեպ` ի տարբերություն, օրինակ, Բարսելոնի: Ես Մադրիդում ապրում էի այնպես, ինչպես կապրեի ցանկացած այլ վայրում: Ոչ ոքի մտքով չէր անցնում պաշտպանել Մադրիդը. այս քաղաքի հետ, որպես այդպիսին, ոչ ոք իրեն չէր նույնացնում: Այն ամենը, ինչ կատարվում էր, ընկալվում էր որպես հանգամանքների պարզ բերմունք: Իսկ հիմա խոսում են մադրիդյան մշակույթի մասին, այն պաշտպանում են և հակադրում են մյուսներին: Հաճախ է խոսվում (ես ինքս էլ եմ այդ ասում), որ Մադրիդում կան գաղափարներ, և որ այս քաղաքին է ուղղված Եվրոպայի հայացքը: Առաջացել է հպարտության որոշակի զգացում, որ ապրում ես այնտեղ, որտեղ ապրում ես: Բայց դա ոչնչի պետք չէ: Դու դադարում ես զգալ ինքդ քեզ, որպեսզի վերածվես քաղաքի: Դա ինչ-որ առումով նման է նարցիսիստական պատրանքի: Դու` դու ես, և դու բացարձակապես միայնակ ես: Տարբերությունն այն է, թե ինչ են այժմ մեր մասին խոսում մեր ընկերները: