Ո՛վ	թուր, ունի, առաջ	ի՛մ	գլխիս	խփի, ի՛մ սիրտս	խրի, ապա	թե	ո՛չ` քանի	բերնումս լեզու	կա, փորումս՝ սիրտ, ես	լեղապատառ ձեն	կտամ. — էդ	ո՞ւմ	վրա	եք	թուր	հանել, հայոց	մեծ	ազգին	չե՞ք	ճանաչում: Թաք	ըլի դու՛, դու՛, իմ	պատվական	ազգ, քո	որդու արածը, քո	որդու	խակ	լեզուն	սիրես, ընդունիս, ինչպես	հերը	իր	մանուկի կմկմալը, որ	աշխարքի	հետ	չի՛	փոխիլ: Երբ որ	կմեծանամ, խրթին	լեզվով	էլ	կխոսանք, Աղասին	քո	փոքր	որդին	ա, սրանից	դհա մեծ, դհա	անվանիքը	շատ	ունիս. ինձ	մի սիրտ	տո՛ւր, արևիդ	մատաղ	գնամ, տե՛ս, թե ի՞նչ	ձևով	եմ	գնում, նրանց	բերում, առաջիդ	կանգնացնում, որ	դու	էլ զարմանաս, թե	էնպես	որդիք	ունեցողը աշխարքումն	էլ	ի՞նչ	դարդ	կանի: Ե՛րեսս ոտիդ	տակը: Տու՛ր	էդ	սուրբ	ձեռդ	էլ	մի համբուրեմ, որ	ինձ	ներես, ու	գնանք	մեր սիրուն	Աղասու	մոտ: