Կինը ցանկություն զգաց նրան մոտենալու, սակայն չհամարձակվեց։ Նա կուզեր, որ Վարդանը նորից նկարագրեր Կոստանդնուպոլիսը կամ պատմեր Սվասի իր կյանքի, իր փայտե մեծ սպիտակ տան մասին, որը մեծ ճաշասենյակ ուներ և գրադարան։ Դաշնամու՜ր։ Ձիե՜ր։ Դա իր համար անծանոթ աշխարհ էր, որի նկարագրությունը բոցավառում էր նրա երևակայությունը։ Սակայն այս պահին Վարդանը ցանկություն չուներ անցյալին դառնալու։ Նրա համար կարևոր էր ապագան և հնարավոր հանդիպումը Մարոյի ու Թովմասի հետ։