Բացի դրանից, Վարդանի մայրը մահացել էր և Ազնիվ խանումը պետք է ստանձներ փեսայի տան կառավարումը, ինչպես ընդունված էր Փոքր Ասիայում։ Մարոն դեմ էր այդ սովորույթին, և դա պայմանավորված էր ֆրանսիացի վանուհիների մոտ ստացած իր կրթությամբ։ Դա Հակոբ Արթինյանի գաղափարն էր, որը պատրաստ էր ամեն ինչ անել իր դստեր համար։ Պետք է ասել, որ Մարոն երկնային պարգև էր ծնողների համար։ Քսանչորս տարվա ամլությունից և հայտնի բժիշկներին կատարած բազմաթիվ անօգուտ այցելություններից հետո Ազնիվ խանումը հղիացել Էր, երբ մոտենում էր իր հիսնամյակին։ Նա երազում էր տղա երեխայի մասին, որպեսզի Արթինյանների անունը շարունակվեր։ Սակայն Աստված այլ կերպ էր վճռել։ Նա թաքցնում էր իր հիասթափությունը Հակոբի երջանկությունը չխաթարելու համար և որոշել էր իր դստերը դաստիարակել ավանդույթներին համապատասխան, որպեսզի նա դառնար կատարյալ տանտիկին։