Ի դեպ, այն հույսը, որ ունեի, թե բռնագաղթածների առաջին մեկ-երկու սերունդը պիտի որ իր ծննդավայրի անունը հիշատակած լինի տապանաքարերի վրա, որոշ դեպքում արդարացավ։ Իսկ ընդհանրապես տարօրինակ ազգ ենք՝ ծննդավայրը, հայրենիքը շատ բան չի նշանակել մերոնց համար ոչ միայն այսօր, այլեւ դարեր առաջ։ Այսինքն՝ ամեն 200-300 տապանաքարը մեկ՝ մի տեղանուն տեսնում ենք։ Ասենք, տարբեր գյուղերի անուններ՝ Բասեն, Նախիջեւան։