Պարզվեց, որ առաջին օրերի նրա համոզմունքը, որ իրենց հարաբերությունները շատ շուտ առաջվա պես կդառնային, սխալմունք էր։ Մարոյի ամաչկոտությունը խոչընդոտ էր դառնում, իսկ զսպությունը՝ սառնություն։ Ամեն երեկո տուն վերադառնալիս նա հայտնաբերում էր, որ Մարոն ավելի էր իրենից հեռացել, ավելի և ավելի բացակա էր։ Իսկ Վարդանի համբերությունը հատում էր, և խանդը բույն էր դնում հոգում։ Չորրորդ օրը Մարոն զգալ տվեց, որ չէր մերժի իրեն, և նրանք սիրեցին իրար։ Կամ գոնե Վարդանը փորձեց այդ բանն անել։