Շուտով, փոքրիկ տղայի երկու խոսք ունեցող դերով, բեմ է բարձրանում «Նաումի» թատրոնում։ Տեսնելով նրա խելացի խաղը՝ բեմադրության ղեկավար Թովմաս Ֆասուլաճյանը բացականչում է. «Ահա հայության ապագա մեծ դերասանուհին»։ Երբ վերջնականապես բեմին են նվիրվում Ազնիվն ու Միհրանը, ապա Մերոպեի ավագ քույրը՝ Աստղիկը, իսկական թատրոնի հանդիսատես դարձած աղջնակը լրջորեն տարվում է բեմարվեստով։ Ներկայացումներում տեսածը անդուլ փորձերով վերարտադրում է տանը. փակված իր սենյակում, բեմ-թախտի վրա, ապավինելով փայլուն հիշողությանն ու սուր լսողությանը։ Չէր էլ կարող պատկերացնել, թե ի՜նչ հերոսական քայլ է քույրերի հաստատվելը պրոֆեսիոնալ թատրոնում. ասիական նախապաշարումներով շրջապատում մինչև իսկ առաջին վարժուհիներն էին որակվում «երեսը պատռածներ»։ Ազնիվի միջնորդությամբ 1873-ին ընդունվում է Պետրոս Մաղաքյանի թատերախումբ, որտեղ կենտրոնացած էին պոլսահայ բեմի լավագույն ուժերը։ «Հորդանսի դեղձանիկը» կատակերգության մեջ նրա աղախնու դերակատարմամբ ոգևորված Հակոբ Պալյանը գրում է «Թռչնիկ» ոտանավորը և խնդրում Տիգրան Չուխաճյանին մեղեդի հորինել դրա համար։ Առաջին պարգևն է ստանում՝ 10 ոսկի, իրեն ձոնված երգի լավագույն կատարման համար։ Բնատուր օժտվածությունը հաստատվում է դերերի բազմազանությամբ նպաստավոր երկրորդ թատերաշրջանում՝ փայլելով իր Շարլոտայով («Որկրամոլության նպատակով աստղագետ» ) և Ամալյայով («Ավազակներ»): Կովկասից ժամանած Միհրդատ Ամրիկյանի ղեկավարությամբ ներկայացված «Պեպո»-ում Կեկել խաղալուց հետո, անվանափոխության սովորույթով, «փոքրիկ Աստղիկին» սեփական բեմական անուն են շնորհում՝ ՍԻՐԱՆՈՒՅՇ։ Ինչպես որ Մարիամին Արուսյակ էին անվանակոչել, Ազնիվին՝ Հրաչյա, Ամպերին՝ Աստղիկ...