«Բայց կար­ծես այս փխրուն գե­ղեց­կու­թիւն ար­ւես­տը միշտ կա­րիք է ու­նե­ցել ոչ միայն հան­դի­սա­տե­սի, ար­ուես­տա­սէ­րի, քննա­դա­տի, այլ` նուիր­եալ ան­հատ­նե­րի, որոնք շռայ­լօ­րէն կա­րո­ղա­ցել են ներդ­րել իրենց կեան­քը, ժա­մա­նա­կը, որ­պէս­զի պաշտ­պա­նեն, հարս­տաց­նեն, ներ­կա­յաց­նեն ու փո­խան­ցեն սե­րունդ­նե­րին: Ար­ուես­տա­սէր բա­րե­րար Յո­վիկ Քիւրքճ­եա­նի հո­վա­նա­ւո­րու­թեամբ եւ Հա­մազ­գա­յի­նի «Լիւ­սի Թիւ­թիւնճ­եան» սրա­հի հրա­ւէ­րով այս տա­րի ես հիւ­րըն­կալ­ուե­ցի Պէյ­րութ, Լի­բա­նան եւ ներ­կա­յաց­րի «Գոյ­ներ Հա­յաս­տա­նից» նկար­նե­րիս հա­ւա­քա­ծոն: Կար­ծում եմ` այն մեծ հե­տաքրք­րու­թեան ար­ժա­նա­ցաւ: Ի հար­կէ, կ՛ու­զեմ առի­թից օգտ­ուել եւ շնոր­հա­կա­լու­թիւն յայտ­նել տի­կին Լիւ­սի Թիւ­թիւնճ­եա­նին` այս գե­ղե­ցիկ ար­ուես­տի կեդ­րո­նը հիմ­նադ­րե­լու հա­մար, որն իր շուրջն է հա­ւա­քում գե­ղե­ցի­կի գա­ղա­փա­րով ապ­րող մարդ­կանց: