Բայց դա կլինի բոլորիս եւ ամեն ինչի վերջնական խորտակումը, եւ Զվարթնոցը վերջնականապես օտար հայացքի դեմ կվերածվի անիմաստ քարաբեկորների: Ահա այդ տագնապով է գրվել էսսեների շարքը: Եւ հին, արդեն շա՜տ անցյալ ժամանակներից իրականության դեմ-հանդիման կանգնում է հեղինակի՝ հավերժ հավատացողի մաքուր կերպարը՝ որպես Հայրանիք պահող երեսունյոթերորդ սյան մարմնավորում: Որպես թե՝ ես եմ Ժամանակի ահազանգը եւ միշտ հիշեցնելու եմ մեր ներսի Էությունը: Երանի՜ նրան, որ հավատում եւ հավատացնում է, որ մեր Զվարթնոցը խորտակված չէ եւ տեսքի է գալու իբրեւ ազատ, անկախ եւ միասնական Հայրենիք: