Առաջվա կապույտ երկինքը, զուլալ ջրերն ու լուսին-աստղերը պիտի այսօր բացառիկ հանճարեղորեն ներկայացվեն, որ հմայեն: Այսօր ավելի կենդանի խոսք է պետք, ավելի կյանքային ու կյանքին մոտ: Սա պակասում է մերոնց, որքան էլ ասես, որքան էլ բացատրես ու սովորեցնես: Իսկ դա, ինձ թվում է, աշխարհաճանաչողության պակասից է ու համաշխարհային գրականութուն քիչ կարդալուց: Դրա համար էլ, երևի որպես դեղամիջոց նաև, վերջին տարիներին «Կամուրջ» եմ բերել նաև աշխարհասփյուռ հայերի ստեղծագործությունները: Իսկ այս տարի արդեն նոր խորագրեր ենք բացել` ««Արևելք», «Արևմուտք», «Մեր լեզուն, մեր գիրը» և այլն: Գիտե՞ք, բոլոր դեպքերում, ես չեմ կարող, այսպես ասած, արդարացման եզրեր էլ չփնտրել մերոնց համար: Կան տարեց գրողներ, որոնք քիչ են շփվում հայ իրականության, Հայաստանի հետ, առօրյա հոգսերով զբաղված՝ քիչ են կարդում մամուլ, գիրք, համակարգչից էլ գլուխ չեն հանում: Եվ հետո գրականությունը, մեծ բանաստեղծի խոսքերով, անտառ է, որտեղ աճում են և՛ կաղնիներ և՛ թփեր: Սփյուռքում, երևի, այս թփերին էլ պիտի չանտեսել: Ի՜նչ արած...Բայցևայնպես, աշխատել կաղնի աճեցնելու ուղղությամբ: Սա է լինելու մեր գերխնդիրը: