21 տարեկան աղջիկ ունեմ, 19 տարեկան տղա, բայց հաճախ զգում եմ, որ տարբեր լեզուներով ենք խոսում, կարծես թե լսում են ինձ, հաշվի են նստում, բայց չեմ վախենում խոստովանել, որ հաճախ նրանց չեմ հասկանում, իսկ իմ սերնդի ամենազարհուրելի հիվանդությունը անտարբերությունն է: Ուրիշ սերունդների մասին չեմ կարող խոսել: Անտարբերությունը իր հետ բերում է նաև «լավ բաներ»: «Լավն» այն է, որ անտարբեր մարդիկ, թերևս, ինֆարկտով չեն հիվանդանում: Պատահում է, ինքս էլ եմ ասում՝ լավ, ուշադրություն մի դարձրու: Ուրեմն ինքս էլ անտարբերության դեղատոմս եմ առաջարկում: Ինձ թվում է մարդկության դժբախտությունների մեծ մասը դրա հետևանքն է: Ես կարծես թե գիտեմ, թե ինչպես պետք է պաշտպանվել մյուս պարագաներուն, բայց, երբ անտարբեր են և աչքերիդ նայելով ստում են, դրա դեմ ոչինչ չես կարող ձեռնարկել: Չնայած, երևի, այդպես եղել է և այդպես էլ կլինի: Ներոնի, Սենեկայի բախումներից մեկն էլ այդ է: Ներոնն ասում է. «Դու սառը, անտարբեր ծերուկ ես՝ սառցե սրտի տեր»: