Հայ ընտանիքներից մեկում կար ծառա, թուրք ծառա, անունը` Ահմադ: Թուրք էր, բայց միևնույն ժամանակ նրան շատ էր սիրում այդ ընտանիքը, նրան վերաբերվում էին որպես իրենց հարազատ տղայի: Ահմադը ընտանիքի հետ լավ հարաբերությունների մեջ էր: Իր ծառայությունը ավարտելուց հետո վերցրեց իրեն հասանելիք վարձատրությունը և պատրաստվեց գնալ իր հայրենիք: Բոլորը հուզվել էին, գրկում ու համբուրում էին: Ահմադը գնաց և էլ չէր վերադառնալու: