-Հանրային անվերապահ առաքելություն եմ մաղթում մայր թերթին։ Արցախի մայր թերթն ի սկզբանե անմրցակից է եղել։ Ու ոչ միայն այն պարզ ու հասկանալի պատճառով, որ այստեղ է կենտրոնացված եղել երկրամասի մտավորականության սերուցքը կամ էլ` այստեղով է այս կամ այն չափով, կամ՝ այս կամ այն ժամանակով անցել երևելի մտավորականների ստեղծագործական ուղին։ Այո, ամեն ինչից զատ մայր թերթը նաև կադրերի դարբնոց է եղել, մի քուրա, որում թրծվել է երկրամասի էլիտայի զգալի մասը։ Սակայն մայր թերթն անմրցակից է եղել նաև այն անվիճելի հանգամանքով պայմանավորված, որ իր գործունեության ընթացքում իրական բազմազանություն ու մրցակցություն չի եղել երկրամասի-երկրի հասարակական-քաղաքական ու տեղեկատվական դաշտերում։ Այս հանգամանքը կրկնակի բեռ ու առաքելություն է դրել թերթի վրա։ Պետական-իշխանական լինելուց զատ այն պարտավորված է եղել լինել նաև հանրային`բառի ներկայիս ընկալմամբ։ Միշտ չէ, որ եղել է այդ առաքելության գիտակցումը, միշտ չէ, որ ցանկություն է եղել լինել ըստ էության հանրային, միշտ չէ, որ սկզբունքային համերաշխություն է եղել այս առաքելության հետ։ Սակայն մայր թերթի պատմության մեջ եղել են ժամանակահատվածներ, երբ այն մերձեցել, շատ էր մերձեցել իր հանրային էությանը։ Հիմա էլ կա այդ առաքելության անհրաժեշտությունը, միգուցե ավելի շատ, քան երբևէ, և միգուցե ավելի հնարավոր, քան երբևէ։