Մտավոր հետամնացությունը չի համարվում հոգեկան հիվանդություն: Դա մի յուրահատուկ վիճակ է, երբ երեխայի ինտելեկտուալ զարգացվածությունը սահմանափակված է կենտրոնական նյարդային համակարգի գործունակության որոշակի աստիճանով: Այն չի բուժվում, բայց խթանող թերապեվտիկ աշխատանքների շնորհիվ կաելի է հասնել որոշակի ուղղիչ ազդեցության, սակայն այդ ազդեցությունը կարող է իրականացվել միայն տվյալ երեխայի օրգանիզմի բիոլոգիական հնարավորությունների սահմաններում: Այպիսով նմանատիպ երեխաների զարգացման և հասարակության մեջ ինտեգրման արդյունքները մեծամասամբ կախված են դաստիարակման և ուսուցման համակարգից: