Մութը լափում էր Աբեղային, եռում էր, բլթբլթում: Աբեղան ճչում էր ինքն իր մեջ, հիշողությամբ բարուրվում էր լույսով, բայց մութը քայքայում էր բարուրը, ներծծվում: Նեղ էր Աբեղայի տեղը… Շարժվելու փորձ էլ չէր կարող անել, նույնիսկ մատներն ու աչքերը շարժելու հնար չուներ, ասես սիրտն էլ չէր շարժվում, տեղ չկար, շնչահեղձ էր լինում: Մութն իր խելագարեցնող տագնապներն առաջ գցած կապկպում էր Աբեղային՝ ձեռքերը, ոտքերը, սիրտը, միտքը: Մութը տարրալուծում էր Աբեղային: