Վերը նշված սկզբունքներից պարզ է դառնում, որ ազատ ժամանակը կազմված է հասարակայնորեն և անձնապես կարգավորվող մասերից, ուստի համապատասխանաբար կարելի է խոսել կարգավորման և ինքնակարգավորման մասին։ Այս գործընթացները փոխկապակցված են՝ կազմելով սոցիալականի և անհատականի միասնական մեխանիզմ։ Ընդ որում, կարգավորումը պայմանավորված է հասարակական անհրաժեշտությամբ, իսկ ինքնակարգավորումը՝ անձնական ազատությամբ. նրանց դիալեկտիկական միասնությունը յուրաքանչյուր անհատականության կայացման և զարգացման պայմանն է։ Ժամանցի ոլոտում մարդու ազատությունը կարող է սահմանափակվել մի շարք գործոններով, ինչպիսիք են տարիքը, սեռը, էթնիկական ավանդույթները, առողջական վիճակը, էկոլոգիական պայմանները և այլն։ Բացի այդ, ոչ միշտ են համընկնում հասարակական և անհատական հետաքրքրությունները։ Ժամանակակից պայմաններում ազատ ժամանակի ոլորտում առավել մեծ նշանակություն է ձեռք բերում անձնական նախաձեռնողականությունը, անհատական ակտիվությունը, ինքնաիրացումը, ստեղծագործականությունը։