Խոսքերով չբավարարվելով՝ նա աղջկան մի կտոր հաց տվեց, որը վերջինս արագությամբ կուլ տվեց, և դա հրճվանք պատճառեց երաժիշտներին։ Նրանց ծիծաղի մեջ ծաղր չկար, այլ ընդհակառակը՝ նրանք քողարկում էին իրենց հուզմունքը, քանի որ նրանցից յուրաքանչյուրն իր կյանքի որևէ պահին զգացել էր սովի պատճառած տանջանքները։ Պանիր և չրեղեն ուտելուց հետո աղջիկն անշարժացավ, և նրա դեմքն անթափանց դարձավ։ Քանոնի Զեքին իր գործիքով մեղեդիներ կատարեց իրենց ուղևորին ուրախացնելու համար, սակայն նրա փորձերն ապարդյուն անցան։ Աղջիկը նայում էր ճանապարհին, որը վազում էր նրա ոտքերի տակ և աչքերը բարձրացնում էր միայն Վարդանի վրա թաքուն հայացքներ գցելու համար։