Պատին հենված նայում եմ Դաչիի ուսերին, թևերին, ոտքերին: Նրա երակների մեջ հոսում է թարմ արյունը, որը թվում է՝ վարարում է, ալիքվում, ափերից ելնում, դուրս շպրտվում սրտից ու հետո թափով նորից լցվում սիրտը: Իսկ իմ սփրթնած երակների ծույլ արյունը ալկոհոլից ու ծխած աղբից վաղուց պղտորվել է: