Մարդկանց անկառավարելի ամբոխը: Ես ավելին էի սպասում Տաթևում այսքան ներդրումներից հետո: Ուզում եմ անպայման խոսել «Տաթևեր» ճոպանուղու մասին ու հատկապես սպասարկման որակի ու այնտեղ տիրող մշակույթի մասին ու նաև ուզում եմ անդրադառնալ հաճախորդների նկատմամբ վերաբերմունքին: Ժամը 5-ն էր, մեզ տեղեկացրեցին, որ ճոպանուղին «փակվում է» երեկոյան ժամը 6-ն անց կեսին: Նույնիսկ նախորդ օրը աշխատել էր մինչև երեկոյան ժամը 8-ը: Մենք մկրտություն ունեինք. մեր խմբի աղջիկներից մեկը` Մարիամը, որոշել էր կնքվել հենց Տաթևի վանքում: Ուղիղ ժամը 17:55 մոտեցանք ճոպանուղու «Տաթև» կայանին, այն արդեն պատրաստվում էր եզրափակելու իր առօրյան: Դրսում անձրևում էր, ցուրտ ու քամի: 19 հոգանոց մեր խումբը կանգնած էր փաստի առջև. չուներ հնարավորություն հասնելու ճոպանուղու մյուս կայան, ուր սպասում էր տրանսպորտը տուն հասցնելու համար: Բաց երկնքի տակ, անցակետի մոտ անկանոն խմբվել են մարդիկ ու չեն ենթարկվում հսկիչներին ու չկա «հերթ» հասկացությունը… Չգիտես ինչու արդեն տոմսեր ունեն ավելի քան 50 հոգի ու սպասում են իրենց հերթին ճանապարհվելու, բայց փակ է մի հարկ ներքև գործող սպասասրահը. աշխատանքային օրը ավարտվում է: Չենք մոռանում, որ անձրևում է ու սառը քամի է փչում: Որքա~ն ծանոթ էր այդ սառնությունը: