Ա­ւե­լի՛ն. 1917ի ­Փետ­րո­ւա­րեան յե­ղա­փո­խու­թեան հետ, Անդր­կով­կա­սի մէջ եւս ցա­րա­կան իշ­խա­նու­թեան փլու­զու­մով ու վրա­ցի­նե­րու, թա­թար­նե­րու եւ հա­յե­րու գոր­ծակ­ցու­թեամբ ժա­մա­նա­կա­ւոր կա­ռա­վա­րու­թեան՝ Անդր­կով­կա­սեան ­Սէյ­մի աս­տի­ճա­նա­կան ձե­ւա­ւո­րու­մով, հա­յու­թիւ­նը քայլ առ քայլ սկսած էր ամ­րապն­դել իր ազ­գա­յին-քա­ղա­քա­կան ու­ղին։ ­Գու­մա­րո­ւած էին Ա­րեւմ­տա­հա­յոց եւ Ա­րե­ւե­լա­հա­յոց ի­րե­րա­յա­ջորդ Ազ­գա­յին ­Հա­մա­գու­մար­նե­րը, ո­րոնք մէկ կող­մէ հայ­կա­կան վեց նա­հանգ­նե­րու եւ ­Կի­լի­կիոյ միա­ցու­մով ինք­նա­վար Ա­րեւմ­տա­հա­յաս­տա­նի նպա­տա­կը բիւ­րե­ղա­ցու­ցած էին, իսկ միւս կող­մէ՝ պար­զած էին Անդր­կով­կա­սի հա­յա­խիտ շրջան­նե­րը վար­չա­կան ա­ռան­ձին միա­ւոր­նե­րու մէջ հա­մախմ­բե­լու եւ դաշ­նակ­ցա­յին կա­պե­րով նախ Անդր­կով­կա­սի ու, ա­պա, ­Ռու­սաս­տա­նի հետ ժո­ղովր­դա­վա­րա­կան միու­թիւն հաս­տա­տե­լու դրօ­շը։