-Էսօրվա պես եմ հիշում, Իմրա՛ն,- հաճախ ասում է պապս,- հենց գնացքից իջա՝ շուրջս նայեցի: Մութը վրա էր տալիս: Մեկը հեռվից ցածրաձայն անունս տվեց: Ասի՝ ցարի բանակի համազգեստով էս ո՞վ նկատեց: Չնայած մութ էր, բայց անմիջապես ճանաչեցի՝ հերդ էր: Ասեց՝ «Էս ո՞ւր ես ուզում գնաս էս խառը օրերին», ու առանց պատասխանի սպասելու տարավ ուղիղ ձեր տուն…