-Չգիտեմ, չեմ կարողանում ազատվել այս զգացողությունից,֊ խոր շունչ քաշելով՝ ասաց Արմանուշը:- Դու մորս չգիտես: Նա հեշտությամբ ոչ մի տեղ չի գնա: Մուսթաֆան էլ, նա էլ խրվել-մնացել են Արիզոնայում: Հիմա հանկարծակի Ստամբուլ գալը խելքին մոտ բան չէ...,-Արմանուշը մտքերից խեղդվելով՝ օդում մտածկոտ պտտեց նարդու զառը:- Մյուս կողմից էլ մորս շատ նման է այսպիսի հանկարծակի պահվածքը: Վերահսկողության դաշտից դուրս եմ եկել, երևի խուճապի է մատնվել: Չի դիմանա, եթե կյանքս չվերահսկի: Միայն ինձ աչքի առջև պահելու համար եթե պետք լինի աշխարհը շուռ կտա:-Մինչ Արմանուշը մտածում էր՝ ինչպես խաղա, Ասյան համբերությամբ ոտքերը դրեց տակը ու սկսեց աշխատել «Անձի Նիհիլիզմի Մանիֆեստի» նոր կետի վրա: