-Որդիս կատարած գործերի մասին ոչինչ չէր պատմում,- հիշում է Զաքարի մայրը՝ տիկին Կարինեն,- մի օր քրոջս հարցին, թե ինչու ոչինչ չի պատմում, տղաս պատասխանել էր. «Ամբողջ օրը կռվի դաշտում ենք, մորաքույր ջան, ի՞նչ պատմեմ։ Կռիվը կհաղթենք, կպատմեմ»։ Զաքարս երկու անգամ վիրավորվել էր, բայց շարունակել էր հերոսաբար կռվել, արգելել էր, որ ինձ ասեին։ Մահից հետո եմ տեսել խորը վերքերը։ Գոնե իմանայի, հետ կպահեի, կբուժեի, գուցե չզոհվեր,- դառնացած ասում է մայրը ու շարունակում։ -Զաքարիս արածների մասին ավելի հաճախ պատմում էին ընկերները՝ Վարդանը, Անդրանիկը, մյուսները… Նրանցից շատերն այսօր ողջ չեն, որ նրանց պատումներով է՛լ ավելի ամբողջացնեի Զաքարիս կերպարը։