Փրոֆ. Ֆէյտին զբաղուել է նաեւ հայկական հնագոյն աւանդութիւնների, ժողովրդական հաւատալիքների՝ վիշապների հմայութեան արուեստի ուսումնասիրութեամբ։ Մեզի ծանօթ է հեղինակի դեռեւս ձեռագիր 650 էջանոց «Քրիստոնէական Հայաստանի հմայիլները» ուսումնասիրութիւնը՝ կազմուած չորս գլուխներից։ Առաջին գլուխը հմայիլների նկարագրութիւնն է։ Երկրորդը՝ Սուրբ Ղազարի գրապահոցում պահպանուող հմայիլներին առընչուող ձեռագրերի վերլուծական գրացուցակը։ Երրորդը՝ այդ հմայիլների թեքստերի դասակարգումը։ Չորրորդը՝ նրանց ֆրանսերէն թարգմանութիւնը՝ ընդարձակ ծանօթագրութիւններով։ Այս գործի վրայ մեծ գիտնականը իր իսկ վկայութեամբ սկսել էր աշխատել Վենետիկ կատարած իր առաջին այցելութիւնից ի վեր, շուրջ յիսուն տարի։ Ինչպէս ասացինք, հայագէտի բարեկամական-ստեղծագործ կապերը պահպանուեցին ինչպէս Վենետիկի, այնպէս էլ Վիեննայի Մխիթարեանների հետ, նրա ողջ կեանքի ընթացքում։ Վերոնշեալ աշխատութիւնը նոյնպէս արժէքաւոր է օտարներին ծանօթացնելու հայ մշակոյթի հնագոյն այս նմուշներին, որին գիտնականը անդրադարձել է մեծ նուիրումով։ Իսկ ահա թէ նա ի՞նչ պատասխանեց իմ զարմացած հարցին.