-18 տարեկան եմ եղել, երբ Ղարաբաղյան շարժումը սկսվեց, և այս 30 տարիների ընթացքում չեմ հիշում մի ժամանակաշրջան, երբ մենք ոչ ընտրական շրջանում քաղաքականացված չենք եղել: Ես տեսել եմ տարբեր երկրներում այլ հասարակություններ, որոնց համար բացարձակ միևնույն են ընտրությունների արդյունքները, քանի որ դրանից նրանց կյանքում փոփոխություններ տեղի չեն ունենում. ընտրությունների արդյունքում փոփոխություններ կարող են տեղի ունենալ երկրի արտաքին քաղաքականության բլոկում, բայց ոչ թե` նրանց կյանքում: Ցավոք, այո, մեզ մոտ անգամ դպրոցի տնօրենի ընտրությունն է քաղաքականացված: Չեմ կարծում, որ մենք քաղաքականացվելու բնածին սեր ունենք: Սեփական կյանքով չապրելն է դրա պատճառը. տեսեք, երբ մարդը կայացած է, ինքնաբավ, այդ քաղաքացին արդեն սեփական կյանքով է ապրում, իսկ այսօր մենք նոր զբաղմունք ենք գտել՝ մեր կյանքի դատարկությունը լցնում ենք քաղաքական պրոցեսներով, դրանով ուրախանում ենք, դրանից տխրում: Ես նախանձում եմ ապաքաղաքականացված մարդկանց: