Հետագայում Լուի Արագոնը շատ հետաքրքիր բացատրություն է տվել նրան, գրելով, թե «Էմինի ստեղծագործության մեջ եղած զվարթ հումորը վկայություն է այն բանի, որ հայ ժողովուրդը թոթափել է անցյալի դառն ողբերգությունը և մտել իր վերածնության շրջանը…»: Արագոնը չի սխալվում,— մեր գրականությանը, ընդհանուր առմամբ, հումորը բնորոշ չի եղել. ավելի բնորոշ էր լրջությո՛ւնը, վշտի ու հոգսի ինտոնացիան, տառապանքը, ընդվզումը: