– Երբեմն առ երբեմն մտածում եմ՝ եթե ֆիզիկան թողած չլինեյի ապա ինֆորմացիոն տեխնոլոգիաներով համադրված, հարստացված կետից սկզբնավորված ճանապարհն, այնուամենայնիվ կարևոր էր մնալու, որովհետև իրականում ակադեմիական կրթությամբ է աշխարհայացք ձևավորվում և կյանքի էությունն ըմբռնելու, այն ճանաչելու լայն հնարավորություն տրվում: Այդ ամենն, առանց մանկավարժ-միջավայր կարևոր գործոնների կիսատ-պռատ է մնում: Միջավայրն էլ հիմնականում ձևավորում է պետությունը: Տաղանդներ շատ կան Հայաստանում: Պարզապես շփոթ մի վիճակ է մեզանում տիրում: Կոնկրետ ես, դեպի ներս եմ գնում: Ֆոտոները, որոնցով ինձ համար հայտնագործություններ եմ արել, որոնք հույզերի, թրթիռների ու զգացողությունների տարբեր երանգներ են, կարծես թե վատ չեն արված: Մոդե՞ռն է պետք: Լավ, էսօրվա ներկապնակից ինչ-որ մի բան վերցրու և կրկին շարժվիր առաջ: Հիմա արդեն գիտեմ, որ նորից սկսելու լինեի, ես կգնայի այն միջավայրը, որտեղ պահանջված եմ: Երեսուն տարի է զբաղվում եմ ֆոտոյով: Մեր բնագավառում հիմա էլ շփոթվածություն կա, և ես կրկին ներս եմ գնում: Կարող էի վաղուց թողնել այս գործը, որովհետև մեծ առումով Հայաստանում այդպես էլ անհրաժեշտ մթնոլորտ չձևավորվեց: Պարզապես հիմա լուսանկարչությամբ զբաղվողներն այնքան են շատացել, որ կարող ես ասել այո, միջավայր կա: Հակառակը պնդելու պատճառ չկա, կարծես: Մամուլ կա, պրոպագանդա կա, ներկայանալու հնարավորություններ կան: Սրանք էական գործոններ են, քանի որ գեղարվեստի խնդիրը և ապրելու խնդիրը նույնացվել են: