Հայրենական մեծ պատերազմի առաջին իսկ օրվանից ռազմամոբիլիզացիոն և ռազմապաշտպանական աշխատանքներին զուգընթաց զգալի աշխատանք տարվեց նաև ԼՂԻՄ-ի արդյունաբերությունը պատերազմի պահանջներին համապատասխան վերակառուցելու ուղղությամբ: Կազմակերպվեց ռազմական աշխատանքի թողարկում, այդ նպատակով մոբիլիզացվեցին տեղական բոլոր միջոցները, խիստ ավելացվեց գործող ձեռնարկությունների կարողությունները, աշխատաժամը հասցվեց 10–12 ժամի: Բանակ զորակոչվածներին փոխարինեցին կանայք, մեծահասակներն ու պատանիները: Ստեփանակերտի մետաքսի կոմբինատը յուրացրեց պարաշյուտի կտորի և վիրահատության համար անհրաժեշտ մետաքսաթելի արտադրության տեխնոլոգիան: Հադրութի շրջանի Ծակուռի գյուղի մոտ գտնվող հանքավայրում սկսեցին արդյունահանել իսլանդական շպատ, որը խիստ անհրաժեշտ էր հրետանային արդյունաբերության համար: Մարտակերտի շրջանի Մեհմանա գյուղի մոտ գտնվող հանքավայրում սկսվեց արճճի հանույթը, որ անհրաժեշտ էր փամփուշտի պատրաստման համար: Մարզում բացվեցինª սայլերի, ձիաթամբերի և հեծելասարքերի, կաշեմշակման արտադրամասեր, լուցկու, օճառի, ֆաներայի, M-50 արկղերի, տակառների պատրաստման փոքրիկ ֆաբրիկաներ, ավիացիոն արդյունաբերության համար յուրացվեց կաղնու ամուր ատաղձափայտի և ֆաներայի թողարկման տեխնոլոգիան: Վիրաբուժական նպատակով յուրացվեց բարձրորակ բժշկական սպիրտի և “C” վիտամինի արտադրությունը: Լայն թափ ստացավ զինվորական հագուստի (բամբակե տաք բաճկոններ և տաբատներ, ականջակալ գլխարկներ, բրդյա գուլպաներ ու ձեռնոցներ) արտադրությունը, որն անմիջապես ուղարկվում էր գործող բանակ: Ստեփանակերտի մեխանիկական գորրծարանում բացվեց ձուլման արտադրամաս, որտեղ օրական ստացվում էր 1–3 տոննա պղնձի և 3–10 տոննա չուգունի համաձուլվածք, յուրացվեց գյուղատնտեսական տեխնիկայի համար պահեստամասերի արտադրման տեխնոլոգիան և այլն: Մի խոսքով, շնորհիվ մարզի աշխատավորության հերոսական աշխատանքի կարճ ժամանակամիջոցում ԼՂԻՄ-ը վերածվեց մի յուրատեսական ռազմական ճամբարի, որտեղ առաջնորդվում էին ՙԱմեն ինչ ռազմաճակատի, ամեն ինչ հաղթանակի համար՚ նշանաբանով: