Իտալական հին հովվական երգերից, ժողովրդական բանաստեղծությունից է սկզբնավորվել մադրիգալը (ֆրանսերեն՝ madrigal): Այն, ի տարբերություն լատիներեն օրհներգությունների, Վերածննդի շրջանի մայրենի լեզվով աշխարհիկ երաժշտական-բանաստեղծական ժանր է: Տասնչորսերորդ դարում մադրիգալն ի հայտ է եկել իտալական պրոֆեսիոնալ պոեզիայում՝ որպես հովվերգական բնույթի բանաստեղծություն: Մադրիգալը վաղ շրջանում՝ XII-XIII դարերում դիտվել է՝ իբրև սիրային-հաճոյախոսական բանաստեղծություն: Իսկ ահա XIII դարից մինչև XIX դարասկիզբն այն արդեն ալբոմային-սալոնային ոտանավոր էր: Մադրիգալների մեծ վարպետներ էին մեծանուն բանաստեղծներ Ֆ. Պետրարկան, Ջ. Բոկաչչոն, Տ. Տասսոն, կոմպոզիտորներ Ֆ. Լանդինոն, Օ. Լասսոն, Ջ. Պալեստրինան, Կ. Մոնտեվերդին, Բատայը: Վերջինիս մադրիգալներից մեկն էլ հենց՝ քնարական նուրբ հունչով կատարեց Լուսինե Մարկոսյանը: