Անուշը	Միքայելին	ընդունեց	մի	տեսակ	պաշտոնական	սառնությամբ	և	տխուր: Միքայելն	անփորձի	մեկը	չէր: Տիկնոջ սառնությունը	բացատրեց	հոգեբանորեն	ճիշտ: Այսօր	Անուշն	զգաց	իր	ամուսնու	մասին	խոսելու	և	նրան	պարսավելու պահանջ: Թվում	էր	նրան, որ	եթե	չպարսավե, Միքայելը	կարող	է	կարծել, թե	տակավին	սիրում	է	այդ	մարմնով այլանդակված	հոգով	կոշտ	ու	կոպիտ	մարդուն: Բայց	և	այնպես	ինքնասիրությունը	զսպեց	նրա	լեզուն, և	նա բավականացավ	մի	քանի	ակնարկներով, որ	այնուամենայնիվ	արտահայտեցին	նրա	դժգոհությունն	իր	վիճակից: Ժամանակի	հետ	փոխվում	է	և	կնոջ	ճաշակն	ու	պահանջները, ներկայումս	ամուսինն	ու	զավակները	բավական	չեն	մի	կնոջ երջանկության	համար, կան	ուրիշ	հոգեկան	պահանջներ: Ա՜հ, որքա՛ն	Անուշը	կփափագեր	զբաղվել	որևէ	ոչ-ընտանեկան գործով: Երեկ	նա	թատրոնումն	էր, խաղում	էին	ինչ-որ	նոր	դրամա, որ	հերոսուհին	ընտանեկան	կյանքից	ձանձրացած, ձգտում	է	իր	հոգին	զբաղեցնել	հասարակական	գործերով: Անուշը	հուզվել	էր	իր	օթյակում	և	հազիվ	էր	կարողանում	զսպել արցունքը: Թվում	էր	նրան, որ	եթե	լիներ	դերասանուհի, կարող	էր	այդ	կնոջ	դերը	կատարել	ավելի	լավ, քան	ովևէ: — Հավատացեք, ներկայումս	ապրում	են	միայն	դերասանուհիները, իսկ	ինձ	նմանները	թշվառ	են: