-Գիրքն ուրիշ է: Օրինակ, Վարդան Պետրոսյանը կարողանում է բեմից ասել հայհոյական խոսք, որը ոչ մեկին հայհոյանք չի թվում: ՈՒրիշ, գուցե ավելի լավ դերասան չի կարողանում: Դա դերասանի մասնագիտության առավելությունը չի, դա տեսակ է: Առաջին գիրքս ես փոխեցի, որովհետև շատ էր հայհոյանքը, հետո ամեն ինչն այնտեղ կատակային ձևով է ասվում, սկզբում բացատրվում է հայհոյանքի պատճառը: Դրանից հետո ես կարդացել եմ գրողների, որ ծայրից ծայր հայհոյանքով են գրում, դա զզվելի է արդեն: Վերցնենք երկու ռուս գրող` Վենեդիկտ Երոֆեև, Էդուարդ Լիմոնով: Լիմոնովը աղբ է, նա գրող չէ էությամբ (ու շատերն են կարդում), Երոֆեևը հանճարեղ մարդ է: Չեմ փորձում համեմատել: ՈՒղղակի` աղբը աղբ է: Չի կարելի անել այն, ինչ անում է կողքինը: