Մհեր, պէտք է յի­շել նաեւ երե­ւան­ցի­ներու իմաս­տուն խօս­քը. «Մի մար­դի գոր­ծը Աս­տուած յա­ջողի, ադա­մոր­դին ի՞նչ կա­րող ա անել»։ Պատ­մութիւ­նը կը յի­շէ, թէ 24 Դեկ­տեմբեր 1917 թուակա­նին, ի՛նչ ծի­ծաղե­լի բան, մա­գի մը, իր գառ­նուկը ախոր­ժա­կով կուլ տուած Յով­հաննէս Թու­մա­նեանին յան­դի­մանեց զայ­րա­ցած. «Աս­տուած պա­հի քո որ­դին, ո՞նց էր հա­մը իմ ձա­գի…»։ Բա­ռը ան­շուշտ նաեւ առաւ փո­խաբե­րական իմաստ։ «Որ­դի» կո­չեցինք գա­ղափա­րի կամ ուսմունքի մը հե­տեւորդնե­րը, հայ­րե­նիքի զա­ւակ­նե­րը, ժա­ռան­գորդնե­րը, ներ­կա­յացու­ցիչնե­րը։ Տա­րեց­նե­րը, մտեր­մա­կան եղա­նակով «որ­դի» կո­չեցին ան­ծա­նօթ երի­տասարդնե­րը։ Իսկ օր մը, կա­րօտի եւ վհա­տու­թեան մէջ Եղի­շէ Չա­րեն­ցը յի­շեց իր մայ­րը.