Հյուրերից և ոչ մեկը չէր լսել այդպիսի հմուտ կատարում։ Երբ ուդը լռեց, Հաֆիզ Շևֆիկը սկսեց երգել։ Եվ երբ քիչ անց դադար տվեց շունչ առնելու համար, նա նշան արեց Վարդանին իրեն փոխարինելու։ Որոշ ժամանակ երաժշտությունն ու երգը հաջորդում էին միմյանց, կարծես երկու երաժիշտները իրար հետ ծանոթանային։ Հետո առանց պայմանավորվելու նրանք միացրեցին իրենց տաղանդները, և ուդը ցածրաձայն նվագակցում էր երգողին։ Նրանց երաժշտությունը մեղմությամբ լցրեց գիշերը։ Տղամարդիկ շունչները պահել էին, և նրանց հոգիների վրա ողորմածություն էր իջել։ Հարեմի լուսամուտների ճաղերի հետևում կանանց աչքերն արտացոլում էին կրակի լույսը։