Երկրորդ` հինգ տարի առաջ հասարակական օրակարգը այն ժամանակ ուղղակի խիստ ընդգծված ընդվզում էր եղած իշխանության դեմ և ոչ այնքան այսօրվա գործող նախագահի, որքան այն ժամանակ գործող նախագահի դեմ: Ինչ-որ իմաստով հետընտրական բռնությունները և այլն պայմանավորված էին այն ժամանակ գործող նախագահի իրականացրած քաղաքականությամբ և դրանից բխող դժգոհությամբ և այն մեթոդներով, որոնցով նա աշխատում էր հասարակության հետ: Եթե նա [նախորդ նախագահը] չէր կարողանում կառավարել հասարակությանը, պետք է հասարակությանը ճնշեր: Այդ իմաստով իրավիճակը հիմա շատ տարբեր է: Ես կարծում եմ, որ գործող նախագահը հասկանում է, որ հասարակության հետ պետք է աշխատել: Նա հասկանում է նաև, որ հասարակության դժգոհությունը պետք է ուղղորդել, հասկանում է, որ այդ հասարակության հետ պետք է ունենալ երկխոսություն, հնարավոր չէ այլ կերպ: Այդ իմաստով ամենամեծ տարբերությունը, թե ինչ է տեղի ունեցել հասարակության հետ հինգ տարում. եթե այն ժամանակ մենք ունեինք սեղմված զսպանակ, որը բացվեց և վերջացավ Մարտի 1-ի ողբերգությամբ, հիմա ինչո՞ւ է դա տարածված երկրով մեկ, ինչո՞ւ դա պակաս ագրեսիվ բնույթի մեջ է. որովհետև հասարակությունը ավելի գիտակից է, նա այս հինգ տարվա ընթացքում գտել է սեփական շահերը պաշտպանելու և առաջ մղելու նոր մեխանիզմներ: Եվ նա այս ընտրություններն օգտագործում է սեփական շահերն իրականացնելու համար: Այսինքն` այսօր մենք հետընտրական այս վիճակում ունենք ոչ այնքան երկխոսություն անձերի միջև` Սերժ Սարգսյանի և Րաֆֆի Հովհաննիսյանի, որքան երկխոսության փորձ իշխանության և հասարակության միջև: Ես հատուկ եմ ընդգծում հասարակություն, ոչ թե ժողովուրդ տերմինը, որովհետև հասարակությունը, իմ պատկերացմամբ, ընդհանուր բնակչության մեջ քաղաքականապես և քաղաքացիապես ակտիվ տարրն է: Բոլորը չէ, որ ակտիվ են, նրանք ինչ-որ իմաստով հասարակությունից իրենց դուրս են դնում, նրանք կարող են իրենց ձայները ծախել, նրանք կարող են ընտրություններին չգնալ, կարող են քվեաթերթիկի վրա գրել «չեբուրաշկա» և այլն, և այլն: Նրանք հրաժարվում են ընտրություններից: Բայց այն մասը, որը գիտակցաբար մասնակցել է ընտրության, որը իր ձայնը չի վաճառել, որը իր ձայնը գիտակցաբար տվել է կա՛մ Սերժ Սարգսյանին, կա՛մ Րաֆֆի Հովհաննիսյանին, ակնկալում է փոփոխություն, ակնկալում է, որ իր ձայնը չի կորելու: Այսօր այդ հասարակությունը փորձում է օրակարգ պարտադրել բոլոր կողմերին` ոչ միայն իշխանությանը, այլև ընդդիմությանը, փորձում է զարգացման, բարեփոխման օրակարգ պարտադրել: Դա հսկայական տարբերություն է հինգ տարվա համար: