Նույնիսկ հագնվելու ջանքերից Վարդանն ուժասպառ էր եղել։ Նա ոտքից գլուխ քրտնել էր։ Մի պահ նա պատին հենվեց։ Կոշիկները հագնելն ավելի հեշտ չէր, հատկապես աջ ոտքի այտուցի պատճառով։ Ուսապարկն ուսին գցելիս զգաց, որ այն չափից ավելի թեթև էր։ Ջրի շիշն այնտեղ էր, ինչպես նաև քսակը, դաշույնն ու փաստաթղթերը, սակայն ատրճանակի պատյանը դատարկ էր։ Սուլեյմանը երևի երեխաներից հեռու էր պահել։ Ինչ արած։ Քսակն ու փաստաթղթերը դրեց բաճկոնի գրպանը և դուրս եկավ տնից։ Այշան չէր երևում։ Հավանաբար զբաղված էր փոքր երեխաներով, կամ էլ ճաշ էր պատրաստում։ Արևը զենիթի և հորիզոնի մեջտեղում էր, հետևաբար մոտավորապես ժամը հինգն էր։