Արագութեան հեւքով կ’ապրինք: Շտապել կենսաոճն է ժամա-նակակիցներուս, եւ երբ մտածելու ժամանակ չենք տրամադրեր, կ’առաջնորդուինք յուզումնեով, կարճ տարազներով, զգացումներով եւ նոյն գիծին վրայ՝ կիրքով: Այդպէս են քաղաքական գործիչները: Հետե-ւեցէ՛ք մեծերու տուիտներուն (tweet), որոնք քաղաքական հասունու-թենէ հեռու են: Առածը կ’ըսէ՝ որ գիշերը խորհուրդ կը բերէ: Այդ խոր-հուրդ բերող գիշերը մեր ժամանակացոյցին մէջ չէ: Յուզումը ըլլալով հակառակը կշռադատման, կրնայ վտանգել ժողովրդավարութիւնը, որ հասարակաց մտածուած կամք է, ընդդէմ մասնակի շահախնդրու-թիւններու: Ամբոխավարներ յուզումները կ’օգտագործեն բնազդական վերաբերումներ հրահրելու համար, ինչ որ կ’ընէ ժողովրդայնացումը, մտահոգութիւնները կը վերածէ վախի: Քաղաքական դաշ-տի մէջ այս ընթացքը ծնունդ կու տայ կիրքերու, ամբոխավարութեան, ինքնակալական ձգտումներու, Օրէնքի Պետութեան յարաբերաբար՝ խոտորումի: