Թէ՛ գործ, թէ՛ դրամ զոհող այդ եզական—երեւոյթ խմբագիրը միանգամայն անձնաւորութիւն մըն էր, բարձրագոյն ուսումն ստացած։ Թուրքիոյ հայոց օրագրութիւնը առաջին անգամն էր, որ հրատարակիչ մը կ՚ունենար, համալսարանէ շրջանաւարտ։ Հմուտ գրագէտներ հայ մամուլին մէջ խմբագրապետի պաշտօն վարած էին, ինչպէս Տէրոյենց, Մամուրեան եւ ուրիշներ, բայց մասնագէտ—համալսարանական մը՝ ոչ։