Արմենը պառկած էր մեջքին, աչքերը փակ, կարծես քնած լիներ։ Նրա դեմքը քերծված էր, իսկ ականջից կախվել էր մազածածկ մաշկի կտոր։ Նրա կուրծքը արնոտված էր։ Թովմասի արցունքները ցամաքեցին։ Նրա վիշտն անսահման էր։ Նա ծնկի իջավ և մատների մեջ առավ կնքահոր մատները։ Նա հիշեց այդ ձեռքի ուժն ու ջերմությունը, երբ այն բռնել էր իր ձեռքը եկեղեցու ճանապարհին, և ցանկացավ արտասանել այն աղոթքը, որը կարդում էին մահացածների վրա։ Նա մտովի լսեց Արմենի ձայնը, երբ նա իրեն սովորեցնում էր այն։ Թովմասը լսում էր այդ աղոթքը, որն այսօր լրիվ այլ իմաստ էր ստացել։ Նա մտածեց հոր մասին։ Տեսնե՞ս երբ էր նա իրենց միանալու։ Ինչպե՞ս էր իրենց գտնելու։ Հուսահատվելով՝ երեխան ձեռքը գրպանը տարավ և ափի մեջ սեղմեց կնիքի տուփը։