էսպես	խոսեց	էս	արժանահիշատակ	թուրքը, որ	ամեն	սհաթի	հայելի	համար	գլուխը	ետ	էր	դրած: Նոքարներին	հրամայեց, որ	էն	կնանոնցն	ու	Թագուհուն	իր	տունը	տանին, ընչանք	ինքը	գա, ու ինքը	Սհակ	աղի	հետ	մտավ	բերդը: Ղարավուլները	սրանց	որ	տեսան, մնացին	փետացած կանգնած: Երևանու	բնիկ	թուրքերը, որ	հայի	հետ	մեկտեղ	մեծացել, ախպոր	պես	էին	վարվում, սարդարին, Հասան	խանին	անիծելով, թքելով, ղզլբշի	վրա	ատամները	ղրճտացնելով՝ քիչ-քիչ քաշվեցին	ու	դեմը	գնում	էին, դեմը	ասում.