Բերդի	մեջն	ու	չորս	կողմը, որ	ասեղ	քցեիր, գետնին	չէ՛ր	հասնիլ. աշխարքը	իրարոցով	էր	դիպել: Աչք	էր, որ	խնդում	էր	ու	լալիս, բերան	էր, որ	գովում	էր	ու	օրհնություն	տալիս, ազգական, բարեկամք	էին, որ	իրար	փաթութված՝ մնացել	էին	փետացած: Լեզվի	տեղակ	արտասունքն	էին նրանց	էրված	սիրտը	հովացնում: Սար	ու	ձոր	խնդացին, բաղ — բաղաստան	ցնծացին, որ	իրանց տերերն	էլ	ետ	ճամփու	էին	ուզում	ընկնիլ, որ	գնան, նրանց	զվարթացնեն: Բերդի	դռներն	ու քուչեքը	դրմբում	էին	ոտի	ու	ուրախությունի	ձենիցը: Ռսի	ղարավուլները	ամեն	տեղ	բռնեցին, խալխը	Քիչ-քիչ	սկսել	էր, որ	քաշվի, բայց	որտեղ	որ	Հասան	խանի	խերիցը	քոռացրած, քոթրոմացրած, ոտից-ձեռից	ընկած	անդամալույծ	կար, Էկել, բերդի	դուռը	բռնել	էին, որ	իրանը	սև օրին	մեկ	լիս, մեկ	ողորմություն. մեկ	դինջություն	գտնեն: