Հուսամՙ իրո՛ք արդեն ավարտված, եւ ոչ թե անվախճան շարունակվելու միտումներ դրսեւորող հեղափոխության ամենամերժելի, ամենաբացասական դրսեւորումներից են հեղափոխության առաջնորդ Նիկոլ Փաշինյանին բառացիորեն աստվածացնելու, կուռք դարձնելու էժանագին միտումները: Դա արդեն նրա նկատմամբ ոչ այնքան սեր ու գնահատանք է, որքանՙ վարչապետի աչքը մտնելու, նրա բարեհաճությունը նվաճելու եւ նրա վիթխարի հեղինակությունը անձնական շահերին ծառայեցնելու բացահայտ ձգտման արտահայտություն: Առիթ ունեցել եմ «Ազգ» թերթի իմ նախորդ հարապարակումներից մեկում այս երեւույթն անվանելու կռապշտություն: Ժամանակին այդպիսի կուռք էին դարձրել նաեւ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին: Հիմա ո՞վ է բարի խոսքով հիշում Հայաստանի առաջին նախագահին: Հակառակը, ֆեյսբուքյան հրապարակումներում բազմիցս կարդացել եմ հորդորներ, թե Նիկոլ Փաշինյանը երկրորդ ու երրորդ նախագահների հետ միասին նաեւ առաջի՛ն նախագահին պետք է բանտ նետի: Նախ, Նիկոլ Փաշինյանը բազմիցս շեշտել է, որ անձամբ իր ցուցումով այլեւս դատավճիռներ չեն կայացվելու: Երկրորդՙ նախորդ նախագահներից որեւէ մեկին, էլ չեմ ասում երեքին միասին բանտ գցելը մեր պետության մասին ամենեւին դրական չի վկայի: Երրորդ, եթե դատական կարգով նախորդների մեղքերը չհաստատվեն կամ բավարար չհամարվեն, ապա այսօր մեր նախորդ ղեկավարներից յուրաքանչյուրի հասցեին բառացիորեն կենդանական ատելություն ժայթքող մարդկանցից որեւէ մեկը ազնվություն կունենա՞ հրապարակավ ներողություն խնդրելու իր նողկալի հայհոյաբանության համար: Վերջապես, այսօր իբրեւ թե Նիկոլ Փաշինյանի արեւով երդվողները չե՞ն մտածում, որ վաղը, միանգամայն հնարավոր է, նույն անսանձ հայհոյաբանությունն ուղղվի հենց... Նիկոլ Փաշինյանի դեմ: Որովհետեւ ոչինչ հավերժական չէ այս աշխարհում, անսխալական գործիչներ, անսխալական մարդիկ չեն լինում... Իսկ բազմությունների սերը, ինչպես դեռ Ավ. Իսահակյանն է գրել անմահ Աբու Լալայում, ամենաանվստահելի պատվանդանն է...