Հայաստանի կուսակցությունները, որպես այդպիսին, արհեստական քաղաքական կառույցներ են, ինչի արդյունքում դրանք ամեն օր, ամեն ժամ դառնում են էլ ավելի խոցելի, քանի որ հրամայական է դառնում ներսից պայթեցման սպառնալիքը: Խնդիրն այն է, որ դրանք ժամանակին ձեւավորվել են որոշակի շահերի ամբողջացման եւ ինտենսիվ սպասարկման արդյունքում, այսինքն` կոնցեպտուալ առումով չկա որեւէ գաղափարական, քաղաքակրթական հիմք, որը կարող է միավորել աշխարհայացքային տարբեր ամպլուաներում գտնվող կուսակցական գործիչներին: Փաստորեն, փոքրիկ ընդդիմադիր կուսակցությունները տարասեռների ամբողջություն են, որոնց շուրջ պտտվող տարաբնույթ «ատոմները» կենտրոնի ձգողականության թուլացման դեպքում ինտենսիվորեն կարող են տեղափոխվել եւ պտտվել բոլորովին այլ կենտրոնի շուրջը: Օրինակ՝ առաջնորդների չեզոքացումից հետո դրանք կարող են այլեւս գոյություն չունենալ, կամ էլ դրանց գործունեության թիրախները կապված են կուսակցապետի կամքի եւ քմահաճույքի հետ։ Այսինքն՝ դրանք չունեն նաեւ ներքին ժողովրդավարություն, եւ շարքային կուսակցականները որեւէ դեր չեն խաղում։