Ապրումի վրա միշտ կարելի է ուղղորդել մտածված գիտակցությունը: Այս դեպքում ապրումն ի հայտ է գալիս` որպես գիտակցության կառուցվածք: Այն մաքուր ու չարտահայտված հատկություն չէ, ինչպես, օրինակ, ցավի տպավորությունը: Ունի իմաստ, որն իմ հոգեկան կյանքի համար ինչ-որ բան է նշանակում: Ֆենոմենոլոգիական ռեդուկցիայի մաքրագործող մտածողությունը կարող է ապրումն ըմբռնել այնքանով, որքանով որ այն աշխարհը կազմվում է մոգական եղանակով: «Ես գտնում եմ, որ նա ատելի է, քանի որ բարկացած եմ»: Այս մտորումը հազվագյուտ է և հատուկ մոտիվացիայի կարիք ունի: Սովորաբար մենք զգայական գիտակցությանը ուղղում ենք մեղսակից մտորում, որն իսկապես գիտակցությունն ընկալում է որպես գիտակցություն, բայց մոտիվավորված օբյեկտի կողմից. «Ես բարկացած եմ, քանի որ նա ատելի է»: Եվ հենց այս մտքից սկսում է ձևավորվել կիրքը: