Չէ՞ որ հա­յե­րը (ինչ­պես Ղա­րա­բա­ղում, այն­պես էլ Երեւանում), մի կողմ նե­տե­լով «Լե­նին-­Կու­սակ­ցու­թյուն-­Գոր­բա­չով» էու­թյամբ ան­հե­թեթ կար­գա­խո­սը, դրա հետ մի­ա­սին իրենց սր­տից դուրս նե­տե­ցին նաեւ հար­գան­քը, վս­տա­հու­թյու­նը եւ նույ­նիսկ սե­րը նրա նկատ­մամբ։ Դա վտան­գա­վոր է։ Մի­ա­ժա­մա­նակ նաեւ անար­դա­րա­ցի. չէ՞ որ վե­րա­կա­ռու­ցու­մը կապ­ված է հենց Գոր­բա­չո­վի հետ։ Մի ինչ­-որ խառ­նաշ­փոթ է ստաց­վում, գրո՛­ղը տա­նի։ Մի կող­մից մո­տե­նում է ՄԵՐ օրը (Վոլս­կին իր կո­մի­տե­ով), մյուս կող­մից՝ անվճ­ռա­կան Գոր­բա­չո­վը եւ նոր «սում­գա­յիթ­նե­րի» վտան­գը։