Նաեւ քո հոգուն լոյս ու խաղաղութիւն թող իջնի, ո՛վ իմ սիրելի տատ՝ Գալամտարենց Հռիփսիմէ։ Քիչ եմ վայելել քո ներկայութիւնը, որովհետեւ դու վաղուց հեռացար այս աշխարհից։ Վերջին անգամ երբ բաժանւում էի քեզանից, դու գրկեցիր ինձ ու ասացիր. »Հալալեցէ՛ք ինձ«։ Այդ արտայայտութիւնը քեզանից սովորեցի։ Այն ժամանակ, դեռ պատանի, չգիտէի դրա իմաստը, սակայն, այսօր, կատարելով քո յանձնարարութիւնը, ի խորոց սրտի ասում եմ. »Ինչպէս այս աշխարհում հալալ եղաւ, թող անդենականում էլ հալալ լինի կեանքդ, ո՛վ դու առաքինի, պարզասիրտ ու հրեշտականման տատիկ։ Մայրս Քէսապի մեր տանը, առնելով քո մահուան լուրը, ինչքա՜ն արտասուեց քեզ համար, դու արժանի էիր նրա՝ ինձ համար շատ թանկ արցունքներրին«։