1951թ­.ին՝ վրա­ցի­նե­րը շատ հա­յե­րի, ո­րոնք դե­ռեւս շա­րու­նա­կում էին ապ­րել այդ­տեղ, բա­ռա­ցիօ­րէն ստի­պե­ցին հրա­ժա­րո­ւել ի­րենց տնե­րից եւ ու­նե­ցո­ւած­քից: Վ­րաս­տա­նի տա­րած­քից դուրս ե­կած­նե­րի մե­ծա­մաս­նու­թիւ­նը հե­տա­գա­յում հաս­տա­տո­ւեց ­Հա­յաս­տա­նում: Այս գոր­ծո­ղու­թիւն­նե­րը միայն ծա­ռա­յե­ցին հա­յե­րի եւ վրա­ցի­նե­րի մի­ջեւ ա­տե­լու­թեա­նը բնո­րոշ զգաց­մունք­նե­րի, անվս­տա­հու­թեան ու­ժե­ղաց­մա­նը, ո­րը չի վե­րա­նում մինչ օրս: