Մի անգամ Թոմը համարյա բանտ պետք է ընկներ: Ջորջը սաստիկ վշտացել էր: Նա զբաղվեց այդ ամբողջ վարկաբեկիչ գործով: Իսկապես, Թոմն անցել էր բոլոր սահմանները: Նա անզուսպ էր, թեթևամիտ, եսասեր, բայց երբեք չէր արել որևէ խարդախություն. խարդախություն ասելով Ջորջը նկատի ուներ որևէ հակաօրինական արարք Թոմի կողմից: Եվ եթե վերջինս հետապնդվեր դատարանից, ապա անկասկած մեղավոր կճանաչվեր: Բայց չէր կարելի թույլ տալ, որ միակ եղբայրը բանտ ընկներ: Այն մարդը, որին Թոմը խաբել էր, ոմն Քռոնշո, ոխակալ էր: Նա լի էր վճռականությամբ գործը դատարան տալու: Քռոնշոն ասում էր, որ Թոմը սրիկա է և պետք է պատժվի: Ջորջը գործը հարթեց անսահման ջանքերի և հինգ հարյուր ֆունտի մի-ջոցով: Ես երբեք Ջորջին այդպես կատաղած չէի տեսել, ինչպես այն ժամանակ, երբ իմացավ, որ Թոմն ու Քռոնշոն միասին մեկնել էին Մոնտե Կարլո` դրամաչեկը փողի վերածելուն պես: Նրանք մի երջանիկ ամիս անցկացրին այնտեղ: