Ես հավատ ունեի և երազանքներ։ Դուք սպանեցիք հավատն իմ և ցանկանում էիք ոտնատակ տալ երազանքներս։ Բայց նրանք շատ բարձր էին սավառնում, ձեր քառակուսի շենքերի ծխնելույզներից էլ շատ վեր, և դուք չկարողացաք հասնել նրանց։ Ես էլ չկարողացա հասնել, որովհետև մեզ մոտ երբեք չեն հասնում վեհ երազանքներին։ Ինչո՞ւ հասնում ենք տիեզերք, բայց չենք կարողանում հասնել մեր երազանքներին։ Ինչո՞ւ դրանք, այդ երազանքներն այդքան բարձր են սավառնում, մեր գոյությունից շա՜տ բարձր։ Հե՜յ, դուք, տիեզերքի հերոս ասպետներ, այնտեղ, վերևներում արդյոք չե՞ք հանդիպել իմ երազանքներին...