Զելիհա մորաքույրը նկարն ուսումնասիրում էր, մտածում, ի վերջո հասկանում, թե որ կենդանուն է նման նախկին սիրեցյալը: Մնացածը համեմատաբար հեշտ էր: Այդ կենդանուն նկարում էր թղթին, հետո վշտահար հաճախորդի մարմնի վրա էր անցկացնում տատուի տեսքով: Իրականում այս Մետտոդը շամանների հին Մետտոդներից չէր տարբերվում: Նպատակը տոտեմի և մարդու միջև հատուկ կապ ստեղծելն էր, մարդուն տոտեմի առաջ ուժեղացնելը: Չթշնամանալ նախկին սիրեցյալին, այլ թշնամուն առնել մարմնի մեջ, թուլացնել: Նպատակը նախ և առաջ «նրան» ընդունելը, գրկելը, հետո փոխակերպելն էր: Որևէ կենդանու հետ զուգորդվելով' նախկին սիրեցյալը կենդանու տեսքով հպվում է մարմնին, այսինքն' մարմնի մեջ է ներարկվում, բայց, միևնույն ժամանակ, դրսում է մնում, այսինքն' մաշկի երեսին: Նախկին սիրեցյալին դրսի և ներսի այս շեմին թողնելուց և ճարտարությամբ կենդանու վերածելուց հետո լքվողի և լքողի միջև ուժային հավասարակշռությունը կարող էր փոխվել: Տատու անող հաճախորդը իրեն այնպես էր զգում, ասես գրավել էր նախկին սիրեցյալի սիրտը ու նրանից վեր էր դասում իրեն: Այս աստիճանին հասնելուն պես նախկին սիրեցյալը կորցնում էր գրավչությունը, իսկ չդադարող սիրո ցավից տառապողներն ավելի հանգիստ կարող էին ազատվել իրենց մտքերից: Քանի որ սերն իշխանություն է սիրում: Այս պատճառով է, որ կարող ենք մինչև մահ սիրել ուրիշներին, բայց մեզ մինչև մահ սիրողներին նվաստացնում ենք, հեռացնում մեզնից: