– Իմ պարագայում երկուսն էլ համատեղ ֆիլմեր էին` Ռուսաստանի հետ: Հենց “Thank You, Հայրիկ” ֆիլմի առաջին մրցանակը ստացանք միջազգային մրցույթում` “Համատեղ արտադրությամբ ստեղծված Լավագույն ֆիլմ” անվանակարգում: Իսկ մեզ հետ այդ անվանակարգում մրցում էին շատ հայտնի ընկերություններ` Քշիշտոֆ Զանուսիի ֆիլմն էր, ֆրանսիացի երիտասարդ ռեժիսորի մի ֆիլմ էր, որտեղ գլխավոր դերերում աստղեր էին` Ժերար Դեպարդիեն եւ այլք: Փաստորեն` այդ շաքում մենք կարողացանք մրցանակ տանել: Ամենահետաքրքիրն այն էր, որ ո՛չ ես, ո՛չ էլ Միքայել Պողոսյանը չէինք գնացել, այլ գնացել էր մեր ռուս համապրոդյուսերը: Իսկ արդեն Տորոնտոյում արժանացանք “Ոսկե Նուռ” մրցանակի: Սա ավելի լոկալ, բայց ջերմ մի փառատոն էր: Ինձ համար ուրախալի էր, որ մարդիկ փաստորեն կարողացել էին հնարավորինս հավաքել աշխարհում գտնվող հայերից մի ֆիլմափունջ եւ ներկայացրել Տորոնտոյի հասարակությանը: Մոտ 600-700 տեղանոց անընդհատ լեցուն դահլիճ էր` անկախ նրանից, թե շաբաթվա որ օրն էր: Կային նաեւ Իրանից, Իրաքից, Սիրիայից ստեղծագործողներ, որոնք ներկայացրել էին իրենց գործերը: Դրանք հիմնականում կարճամետրաժ եւ դոկումենտալ ֆիլմեր էին, իսկ խաղարկային ֆիլմերը հիմնականում Հայաստանից էին: Նույնիսկ, եթե Գոռ Կիրակոսյանը ԱՄՆ-ից էր եկել, միեւնույնն է, նրա “Քայլ ձիով” ֆիլմը հայկական արտադրության էր: Փառատոնի բոլոր օրերին ներկա էր նաեւ Ատոմ Էգոյանը, նա նույնպես ներկայացել էի իր վերջին` “Գերին” ֆիլմով: