Իսկ երբ վերադառնում էր ջախջախված, հոգնած դեմքով, լծվում էր առօրյա կյանքին, կարծես ոչինչ չէր պատահել։ Նա խնամում էր անասուններին, տրվում էր տան հարդարմանը, ուտելիք էր պատրաստում, բուրդ էր մանում և գործում էր, ինչպես բոլոր գեղջկուհիները։ Երջանիկ ու անհոգ, նա երգում էր անվերջանալի մեղեդիներ, որոնք շատ սիրված էին Անատոլիայի բնակիչների շրջանում։ Երբեք ոչ մի ակնարկ իր գիշերային բացակայությունների մասին։ Քերիմը, որը գալիս էր գրեթե ամեն օր Վարդանի հետ մի քիչ զրուցելու, նույնպես զսպություն էր ցուցաբերում։