∩Համալսարանի առաջին տարին ծանօթացայ Ֆիքրէդ Ատանըրի ու Մուրատ Պելկէի հետ։ Շուտով բարեկամացանք։ Այդ բարեկամութիւնը իր ամբողջ ջերմութեամբ կը շարունակուի այսօր ալ։ Մուրատի գլխաւորած խումբ մը տղաք ու աղջիկներ, բայց աւելի շատ աղջիկներ, Անգլիագիտութեան բաժնի ուսանողներ, տարօրինակ երգեցողութիւնով մը վեհաշուք կը քայլեն եւ ապա միասնաբար կը ծիծաղեն։ Այդ խնդուքի ընդմէջէն կը վերսկսի տարօրինակ երգեցողութիւնը, կը վերսկսի վեհաշուք երթը, ապա կրկին խնդուքի նոպայ մը եւ այսպէս շարունակ։ Օրերէն մի օր Մուրատը Ֆիքրէթին եւ միւսներուն զգուշացուցեր է ∩Տղաք Նազարը հայ է, չըլլայ որ վիրաւորուի մեր այս եկեղեցական ծիսակատարութեան խաղիկէն∪ ըսելով։ Այս որ լսեցի ∩Ով կաղամբագլուխներ, անշուշտ որ չեմ վիրաւորուած ձեր այդ ըրած անճարակութենէն, քանի որ մտքովս իսկ չանցաւ թէ եկեղեցական ծէսը կը կապկէք։ Եկէք որ ես ձեզ ճիշդը սովորեցնեմ։ Նոյնիսկ կը յիշեմ թէ անգամ մը Մուրատն ու Ֆիքրէթը Գումգաբուի աթոռանիստ մայր եկեղեցի տարած էի, հայկական ծէսը տեսնեն ըսելով∪։