«հասարակ փոխազդեցության էֆեկտն» է, որում պարզապես փոխազդեցությունն ինչ- որ բանի հետ մեզ դարձնում է կողմնակալ այդ բանի նկատմամբ. ծնողները ազդում են իրենց երեխների վրա՝ տանը հնչեցնելով որոշակի երաժշտություն, որը երեխաները կսիրեն ամբողջ կյանքում, կամ նեշչում են քաղաքական նախընտրանք փոքր տարիքից։ Դուք այն եք, ինչ գիտեք, և այդ խառնուրդը իրոք կարևոր է, երբ լրատվային միջոցների և կեղծ նորությունների երևույթներին ենք բախվում։ Երբ ինչ-որ մի բան դառնում է հիշարժան, մենք հակված ենք մեր իմացածը շփոթելու փաստի հետ։ «Սա կարևորագույն պատճառներից մեկն է, թե ինչու է դժվար հնարավոր կիսաառասպելը հեռուստատեսության էկրանից կամ լրագրության մեջ, որովհետև երբեմն այդ առասպելի հասարակ կրկնությունը դրդում է լսարանին մտածելու, որ դա ճշմարտություն է»,- ասում է Թոմսոնը։ «Հասարակ նորությունների ներգործությունը մեզ վրա դրդում է մեզ մտածելու, որ նորությունները ճշմարիտ են»։ Թոմսոնն ասում է, որ ֆեյսբուքը ունի մեծ էթիկական պարտականություն այս ամենում, քանի որ դա աշխարհի ամենամեծ և ամենաազդեցիկ լրատվական միջոցն է՝ անկախ նրանից՝ այդպես էր մտածված, թե՝ ոչ։ Թոմսոնը կարծում է, որ ֆեյսբուքի միջոցով տարածված կեղծ լուրերի համար ալգորիթմ չկա, քանի որ «…մարդկային էթիկայի պակասի խնդիրը տեղեկատվական շուկայում ավելի շատ մարդկանց և ավելի շատ էթիկայի ներմուծում է»: Դերեկ Թոմսոնի վերջին գիրքը «Ստեղծողների հիթ. հայտնիության գիտությունը շեղվածության դարաշրջանում»-ն է։