Միջազգային սիոնիզմի աջակցությամբ Իսրայելը 1948-1949-ի արաբա-իսրայելական պատերազմի հետևանքով Պաղեստինի արաբական պետությունից նվաճեց 6,7 հզ. կմ2 տարածք, ինչպես նաև Երուսաղեմի արևմտյան մասը։ Ինչպես իրեն հատկացված, այնպես էլ զավթած տարածքից Իսրայելի կառավարությունը արտաքսեց մոտ 1 միլիոն արաբների։ 1949-ին Իսրայելը Եգիպտոսի, Լիբանանի, Հորդանանի և Սիրիայի հետ ստորագրեց զինադադարի ժամանակավոր համաձայնագրեր, որոնք սակայն չփոխարինվեցին հաշտության պայմանագրերով։ 1949-ին կայացան պառլամենտական ընտրություններ, գլխավոր կառավարող կուսակցությունը դարձավ ՄԱՊԱԻ-ն։ 1952-ին ԱՄՆ-ի հետ համաձայնագրով Իսրայելը փաստորեն պարտավորվեց մասնակցել ԱՄՆ-ի բոլոր գործողություններին Մերձավոր Արևելքում։ 1952-ին Իսրայելիի և Գերմանիայի միջև կնքված պայմանագրով Իսրայելը Գերմանիայից ստացավ (մինչև 1966-ը) 822 միլիոն դոլլար այսպես կոչված ռազմատուգանք և 1,7 մլրդ դոլլար փոխհատուցում՝ 1939-1945-ի համաշխարհային պատերազմում հրեաներին պատճառած վնասի դիմաց։ 1956-ին Իսրայելը Անգլիայի և Ֆրանսիայի հետ ագրեսիա սանձագերծեց Եգիպտոսի դեմ։ 1957-ին միացավ Էյզենհաուերի դոկտրինային և 1958-ին աջակցություն ցույց տվեց Լիբանանի և Հորդանանի դեմ անզլո-ամերիկյան ինտերվենցիային։ 60-ական թթ. սկզբից Իսրայելը շարունակում էր ագրեսիվ քաղաքականություն վարել։ Հաճախակի կրկնվող պրովոկացիոն գործողությունները (Հորդանան գետի ջրերի մի մասի արտաուղղում, սահմանային ռազմական միջադեպեր և այլն) խիստ սրեցին արաբա-իսրայելական հարաբերությունները։ 1967-ի հունիսի 2-ին առավել ծայրահեղ ուժերի մասնակցությամբ ստեղծվեց ազգային միասնության կառավարություն, որն արաբական երկրների դեմ պատերազմ սանձազերծելու միջոցով ձգտում էր իրագործել «Մեծ Իսրայել» ստեղծելու սիոնիստական ծրագիրը։ 1967-ի հունիսի 5-ին Իսրայելը նոր պատերազմ սկսեց արաբական երկրների (Եգիպտոս, Սիրիա, Հորդանան) դեմ։ ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի գործուն միջամտությունը Իսրայելին ստիպեց դադարեցնել ռազմական գործողությունները (հունիսի 10), սակայն այն հրաժարվեց հեռացնել իր զորքերը գրավյալ տարածքներից։ 1967-ի նոյեմբերի 22-ին Անվտանգության խորհուրդը բանաձև ընդունեց Մերձավոր Արևելքում ճգնաժամի քաղաքական կարգավորման վերաբերյալ։ Իսրայելը հրաժարվեց բանաձևը կատարելուց և շարունակեց իր ագրեսիվ գործողությունները արաբական երկրների նկատմամբ։ 1968-ին աջ «սոցիալիստների», սիոնիստական կուսակցությունների և ՌԱՖԻ կուսակցության միավորումից ստեղծվեց Իսրայելի բանվորական կուսակցությունը (ՄԱԻ)։ 1969-ին իշխանության գլուխ կանգնեց Գ. Մեիրի կառավարությունը, որը ձեռնամուխ եղավ գրաված տարածքների յուրացմանն ու բնական հարստությունների շահագործմանը։ Իսրայելի կառավարող շրջանների քաղաքականությունը 1973-ի հոկտեմբերին հանգեցրեց արաբա-իսրայելական նոր պատերազմի, որի հետևանքով Իսրայելը մարդկային ուժի և տեխնիկայի մեծ կորուստներ կրեց։ Արաբական պետությունների աճած մարտունակությունն ու Իսրայելի միջազգային մեկուսացումը Իսրայելի կառավարությանը ստիպեցին մասնակցել (1973-ի դեկտեմբեր) ժնևի հաշտարար կոնֆերանսին։ 1974-ի հունվարին և 1975-ի սեպտեմբերին Եգիպտոսի, իսկ 1974-ի մայիսին Սիրիայի հետ Իսրայելը կնքեց զորքերի տարանջատման և նրանց միջև բուֆերային գոտիներ ստեղծելու համաձայնագրեր։ 1979-ին Եգիպտոսը՝ առաջին արաբական երկիրն էր, որը խաղաղության դաշինք կնքեց Իսրայելի հետ։ Արդյունքում, Իսրայելը Սինայի թերակղզին Եգիպտոսին հետ վերադարձրեց։ Հորդանանը և Իսրայելը խաղաղության դաշինք կննքեցին 1994 թվականին։ Իսկ 2005-ին Իսրայելը իր բանակը դուրս բերեց Գազայի շրջանից։