Գիլգամեշը սրտի կանչով եկողն է, ներքին ձայնը, երկնքի շաղկապը: Այդ ձայնը նաև Ութնափիշտիմի սկիզբն է: Երկնքի մատը խառն է այստեղ նաև էշի իմաստով – այս կենդանին հստակ կողմնորոշվում է աստղային երկնքի նշաններով: Նրա հետագծով փորված ակոսը ապահովում է ջրի ինքնահոս ընթացքը կիրճից դեպի հարթավայր: Ինչպես նաև ժամանակի խոսուն զգացողությունն այդ կենդանու մեջ հուշում է, որ Գիլգամեշի` Արարատ գալը բնազդային արմատ ունի: Այն ենթագիտակցության խորքում նստած պարզ ու անվիճելի պահանջ է, որն արթնանում է իր ժամը լրելուն պես: