Անցած շաբաթ ես առաջին անգամ այցելեցի Հայաստան այն ժամանակից ի վեր, երբ երեք տարեկան հասակում ծնողներիս հետ վերջին անգամ եկա հայրենիք: Ես եկել էի մասնակցելու զարմիկիս մկրտության արարողությանը, սակայն որոշեցի բաց չթողնել հնարավորությունը և ավելի երկար մնալ հայրենիքում՝ Հայաստանում տուրիզմի վերաբերյալ լայնածավալ հոդված գրելու համար, քանի որ մասնագիտությամբ լրագրող եմ և ճանապարհորդական նոթեր եմ գրում և ցանկանում եմ ներկայացնել մեր հրաշալի հայրենիքը ազգությամբ ոչ հայերին: Իմ ուղևորությունը կյանք փոխելու փորձ էր՝ տեսնելու «Մեր Հայրենիքը», նրա անաղարտ գեղեցկությունը, այդ թվում՝ ջերմ և հյուրասեր մարդկանց և վերադառնալու իմ արմատներին: Իմ ժամանակն անցնում էր կատարյալ ձևով, քանի որ այն լեցուն էր հուզմունքով, վերականգնված էներգիայով և հսկայական հույսով՝ 2018 թվականի մայիսյան դեպքերից և Ձեր կառավարության ձևավորումից հետո: Այնուամենայնիվ, չնայած Հայաստանի ապագա տնտեսության, արդարադատության և կառավարման համակարգի, կենսամակարդակի եւ այլնի հետ կապված համընդհանուր լավատեսությանը, Հայաստանի ԼԳԲՏ համայնքը չի կիսում նույն լավատեսությունը իր հավատի եւ ապագայի նկատմամբ: Փաստացի, ցավալի էր ականատեսը լինել համայնքի անդամների հուսահատությանը հայաստանցիների շրջանում՝ նրանց կենսական իրավիճակի եւ հասարակության մեջ ընդհանուր դերի վերաբերյալ: