«Պիոներ կանչին» հեքիաթ, էսսեներ ուղարկել, տպագրված համարը, ամաչելով տնեցիներից, թաքցնել, բայց սրտատրոփ սպասել հաջորդ համարին: Հետո Ստեփանակերտի բանասիրական (մեր ժամանակներում կոչվում էր «լեզվագրական»):