Կային եւ ղեկավարներ, Սերո Նիկոլայի, որոնք մինչեւ այդ չէին գրանցվել՝ նստաշրջանին մասնակցելու, մանավանդ այն ժամանակ, երբ մեկ դեպուտատի մասնակցությունն անգամ կարող էր վճռական լինել քվորումի ապահովության համար, մոտենում էին ինձ ու ասում՝ մենք էլ ենք եկել... Ընդմիջման ժամանակ որոշ պարզաբանումներ ենք անում, մանդատային հանձնաժողովի համար նախատեսում ենք համապատասխան թեկնածուների ու սպասում... անցնում է հինգ րոպե, տասը րոպե, բայց ինքնակոչ «նախագահությունը» չի գալիս... Նստաշրջան հրավիրելիս քիչ վեճեր, կռիվներ չենք ունեցել մարզգործկոմի նախագահ Վլ. Օսիպովի հետ։ Կուսակցական «կրախմալը» դեռ ուղիղ էր պահում շատերին ու շատերի «գալստուկները»։ Հետո շարժումն ամեն ինչ, իհարկե, կարգավորեց, առաջին իսկ օրերից հասանք նախանձելի միաբանության, որը սակայն, ցավոք, հետագայում ունեցավ ջրգողության պահեր... Բայց դա ուրիշ ժամանակի զրույց է։