Մայրաքաղաքը միշտ էլ եղել էր հրաշքների և գաղտնիքների քաղաք, խարդավանքների, կրքերի և Արևմուտքի ու Արևելքի հանդիպման վայր, չգործող մի հնոց, ուր ազգերն ու լեզուները խառնվում էին, սակայն չէին ձուլվում։ «...Ուր ամեն ինչ հնարավոր էր»: Վարդանը հիշեց այս բառերը, որ քառորդ ժամ առաջ ինքն ասել էր Արամին և զգաց, որ ոգեշնչումը հետին պլան էր մղել այն զգացմունքները, որոնք մինչ այդ տիրացել էին իր հոգուն։