Դա նախ հոկտեմբերի 27-ն էր, երբ մոտ մեկ տարի իշխանությունը «փողոցում ընկած էր», բայց վերցնող չեղավ, ապա 2003-ի գարունը՝ երբ մարդիկ փողոցում էին եւ նաեւ նրանց ճնշման տակ Սահմանադրական դատարանն աննախադեպ որոշում կայացրեց՝ մեկ տարի անց նախագահի վստահության հանրաքվե անցկացնելու մասին։ Բայց մեկ տարի անց՝ 2004-ին Քոչարյանն արդեն «ձիու» վրա էր եւ հանրաքվե չարեց, իսկ փողոց ելած մարդկանց ծեծուջարդով, ջրցաններով ճնշեց։ Պայքարի հաջորդ ալիքը 2008-ին էր, որը ծանր հարված էր մեր երկրի հեղինակությանն ու ապտակ՝ հասարակությանը։ Սպանություններ, արտակարգ դրություն, արտագաղթի նոր ալիք։ Տարիներ շարունակ իշխանությունը «մարսում» էր նախագահի ընտրությունների եւ Սերժ Սարգսյանին իշխանության բերելու քայլը, հասարակությանը հաշտեցնում այդ գաղափարի հետ։ Պայքարի հաջորդ փուլն արդեն հրապարակներից, կարելի է ասել, տեղափոխվեց բռնությունների եւ զինված հեղաշրջման դաշտ։