Ֆրիդա Կալոյի առողջական վիճակն ավելի էր վատանում: 1953 թ-ի օգոստոսին գանգրենայի պատճառով ամպուտացվեց աջ ոտքը: Վախն ու դեպրեսիան խորացան, կախվածությունը ցավազրկող դեղորայքից մեծացավ: Դիեգո Ռիվերայի հերթական դավաճանությունը նրան մղեցին ինքնասպանության հերթական փորձին: Ցավազրկողների գերդոզավորումն այս անգամ մահացու չէր: Տարիներ առաջ Ֆրիդայի ընկերներից մեկը գրել էր “ Կալոն ապրում է մեռնելով”: Տասնյակ տարիներ, կարելի է նույնիսկ ասել համարյա ողջ կյանքի ընթացքում, ֆիզիկական և հոգևոր ցավը տանջում էին Ֆրիդա Կալոյին, բայց նա ուժ էր գտնում նկարելու, ապրելու բուռն կյանքով, սիրելու և սիրվելու, զբաղվելու քաղաքականությամբ, լինելու հասարակական ակտիվ շարժումների հորձանուտում: Կալոյի վերջին կտավը գունագեղ նատյուրմորտ է: Կտավը վերջացնելուց հետո վերջին անգամ վրձինը թրջելով կարմիր ներկի մեջ Ֆրիդան ավելացրել է` Viva La Vida ( Կեցցե Կյանքը ):