Գլուխ էին քորում մեծերն ու փոքրերը, հարուստներն ու աղքատները, ուսյալներն ու անգետները,- բոլոր նրանք, ովքեր եղունգ ունեին: Քորում էին թաքուն կամ ափաշկարա, և սա ազգային աննախադեպ համաձայնություն էր, ազգային ինքնության բացառիկ դրսևորում: