Մեր խոսքը վերաբերում է ոչ թե ցուցահանդեսի կազմակերպչկան հարցերին, ոչ թե ընդհանուր գծերով այդ ցուցահանդեսի գնահատականին, այլ այն տենդենցներին, որոնք շատ թե քիչ ակնառու կերպով դրսևորվում են արվեստագետի կամ ցուցադրական սրահում: Սովորաբար մեր ավելի սոլիդ ցուցահանդեսներում գրեթե միշտ քանդակագործությունը ներկայացվում է որպես կենդանագրությանը առդիր մի ստեղծագործություն, որը մի տեսակ լցնում, ավելի լրիվ է դարձնում ինտերյերը: Իսկ այստեղ, ցուցահանդեսին տոն տվողները քանդակագործներն են: Կարևոր է նշել, որ երիտասարդությանը իր մտահղացումները իրականացնում է դժվարին նյութերի մեջ: Գիպսի մեռյալ կույտերը իրենց տեղը զիջել են այն իսկական նյութերին, որոնք պահանջում են իրենց իսկ հատկությունների և հնարավորությունների իմացության՝ ավելի մեծ արտահայտչականության հասնելու համար: Բազալտը, տուֆը, փայտը, պղինձը դեպքերի մեծամասնությամբ գերակշռում են: Դա նախ և առաջ վկայում է այն մասին, որ երիտասարդ քանդակագործները աշխատում են ոչ ի միջի այլոց և յուրացնում են այնպիսի նյութեր, որոնք առհասարակ հազվադեպ են հանդիպում մեր ցուցահանդեսներում: Բայց դա գործի միայն մի կողմն է: Չէ՞ որ միայն նյութը չէ, որ որոշում է ստեղծագործության արժեքը: