Իր յօդուածին մէջ Լիպարիտեանը կ՛անդրադառնայ 1997 ի ամռան անպաշտօն հանդիպման մը մասին, ըստ որի Լեոնարդ Պետրոսեանը, Արկադի Ղուկասեանը, Ռոբերտ Քոչարեանը, Սամուել Բաբաեանը, Վազգէն Սարգիսեանը, Սերժ Սարգսեանը, Բաբկեն Արարքցեանը, Ալեքսանդր Արզումանեանը կողմ եղած են փուլային տարբերակին, ինչին միշտ կողմ էր Լ․Տ․ Պետրոսեանը։ Յետոյ ԼՂ ղեկավարութիւնը, Քոչարեանն ու Վազգէն Սարգսեանը ու վերջը Սերժ Սարգսեանը այդ մերժեցին, պնդելով լուծման փաթեթային տարբերակը և հասցրեցին Տէր Պետրոսեանի հրաժարմանը։ Լիպարիտեանը կը պնդէ որ 20 տարի առաջ կարելի էր Ղարապաղեան հարցի լուծումը, հողի դիմաց խաղաղութիւն ձեռք բերելով, իսկ այսօր անկարելի պիտի դառնայ հարցին լուծումը հողի դիմաց կարգավիճակ բանաձեւով։ Լիպարիտեանը կը շեշտէ թէ ցանկալին պնդելով կարող ենք կորցնցնել նաեւ մեզ անհրաժեշտը։