Սովետահայ ճարտարապետության մեջ 1970-ական թթ. ի հայտ է եկել երկաթբետոնի անդեմ, անհայրենիք տարածված ձևերից ու միջոցներից խուսաւիելու միտում, այդ ձևերը սեփական ազգային քուրայով անցկացնելու ձգտում, որի արդյունքները նկատվում են նախագծերում։ Այս շարքի աշխատանքներից են «Անի» (1970–72, ճարտներ՝ Ֆենիքս Դարբինյան, Էդուարդ Սաֆարյան, Ֆենիքս Հակոբյան), «Դվին» (1978, ճարտարապետներ՝ Աշոտ Ալեքսանյան, էդուարդ Սաֆարյան, Ֆ. Հակոբյան) հյուրանոցները, «Հրազդան» մարզադաշտը (1971–72, ճարտարապետներ՝ Կորյուն Հակոբյան, Գևորգ Մուշեղյան, կոնստրուկտոր Է. Թոսունյան), «Զվարթնոց» օդանավակայանը (1976–81, ճարտարապետներ՝ Արթուր Թարխանյան, Սպարտակ Խաչիկյան, Ժ. Շեխլյան, Լևոն Չերքեզյան, կոնստրուկտոր Ս. Բաղդասարյան), մեծ դիտաշտարակը (1976, ճարտ. Սարգիս Գուրզադյան) Բյուրականում, վարչական շենքերը (1974–1975, ճարտարապետներ՝ Մ. Միքայելյան, Ֆ. Վաղարշակյան) Էջմիածնում, Լենինականի երկաթուղային կայարանը (1982, ճարտ. Ռ. Եղոյան), օդանավակայանը (1982, ճարտարապետներ՝ Գևորգ Մուշեղյան, Ռուբեն Հասրաթյան, Լ. Քրիստափորյան), Երևանում՝ Մինիստրների խորհրդի նոր շենքը (1976, ճարտարապետներ՝ Վ. Հյուսյան, Թելման Գևորգյան), «էրեբունի» օդանավակայանը (1983, ճարտարապետներ՝ Ռ. Հասրաթյան, Լ. Քրիստափորյան), Աբովյանում՝ ավտոկայանը (1980, ճարտ. Ա. Մկրտչյան), Մեծամորի թանգարանը (1969–1973, ճարտ. Մ. Մանուելյան), վարչա–հասարակական կենտրոնը (1973–1985, Մ. Միքայելյանի ղեկ.), էջմիածնի կինոթատրոնը (1982, ճարտարապետներ՝ Ս. Դուրզադյան, Մ. Ալեքսանյան), Ստեփանավանում՝ Ս. Շահումյանի հուշահամալիրը (1978, ճարտ. Ս. Պողոսյան), Աբովյանի վարչահասարակական կենտրոնը (1980–84, ճարտ. Լևոն Չերքեզյան), Երևանում՝ հիվանդանոցներ՝ Աջափնյակում (1972, ճարտ. 4. Հյուսյան), Քանաքեռում (1978, ճարտ. Աշոտ Ղազարյան), Խնկո–Ապոր անվան մանկական գրադարանը (1980, ճարտարապետներ՝ Լևոն Ղալումյան, Ռուզան Ալավերդյան), «Ալգորիթմ» հաշվողական տեխնիկայի և ինֆորմատիկայի հայկական ԳԱՄ–ը (1985, ճարտներ՝ Ստեփան Քյուրքչյան, Խ. Մուրադյան, Լ. Մելիքյան), մետրոպոլիտենի կայարանները, ֆինանսական տեխնիկումը (1978, ճարտ. Ա. Զարյան), ԳԱ քիմ–ֆիզիկայի ինստ–ը (1980, ճարտ. Գ. Մնացականյան), Քարի և սիլիկատների ԳՀԻ–ն (1978–1982, ճարտ. Զ. Տոնիկյան), ՀԿԿ քաղլուստունը (1979, ճարտարապետներ՝ Մարկ Գրիգորյան, Հենրիկ Առաքելյան), ՀայպետՀԴՀՆԻ (1979, ճարտ. Ա. Աղալյան), Միջքաղաքային հեռախոսային կայանը (1983, ճարտարապետներ՝ Ա. Աղալյան, Գ. Գրիգորյան), դպրոց 4704 աշակերտի համար (1985, ճարտարապետներ՝ Յու. Սաֆարյան, Հ. Օհանյան, Ա. Քոչարյան) ևն։ Սովետահայ ճարտ–յան նոր փուլին բնորոշ տարրեր է կրում իր մեջ մարզահամերգային համալիրը Երևանում (1984, ճարտարապետներ՝ Կ. Հակոբյան, Ա. Թարխանյան, Հ. Պողոսյան, Ս. Խաչիկյան, Գ. Մուշեղյան, բարեկարգումը՝ ճարտ. Հ. Բերբերյան, կոնստրուկտորներ՝ Ի. Ծատուրյան, Գ. Ազիզյան), որտեղ հաջողվել է հասնել տարածական հորինվածքի, տեխնոլոգիական բազմաբնույթ պահանջների, կոնստրուկտիվ հենքի և ինժեներական հագեցվածության ներդաշնակ լուծման։ Լավագույն հասարակական շենքերում առկա են արդի ճարտ. հոսանքների առողջ ընկալումը, ազգ. ճարտ. ավանդույթների նորովի արտացոլումը, կոնստրուկցիաների ու նյութերի ունակ կիրառումը։