Վարդանը աչքը պտտեց հյուրասենյակով։ Թավշյա երկու բազմոցները, մի քանի աթոռները, գրադարակները, ցածր սեղանները դրանց վրա կիտված թերթերով, մեծ պարսկական գորգը և լուսամուտների դիմաց դրված բույսերը թաղարների մեջ. ամեն ինչ այնպես էր, ինչպես ինքը հիշում էր, սակայն նա տարօրինակ և տհաճ մի զգացողություն ուներ, կարծես այդ պահն ինքն արդեն ապրել էր։ Միգուցե այն պատճառով, որ շատ էր սպասել այդ պահին։