Նկարիչը իր ալբոմի կաթնագույն թղթերին աչքեր ու հոնքեր է գծում, ուռած շրթունքներ, լավաշի պատառ, որ չեն հասցրել ուտել… Շա՜տ բան է նկարում: Իսկ ես նայում եմ աղավնիներին՝ յոթ զույգ և մի կենտ, որոնք հիմա իջել են քիվից և, կտուցները հողին տալով, լավաշի փշուրներ են հավաքում, որ երեխաները թողել են պատի տակ։ Չգիտեմ ինչու, չգիտեմ ինչու ուզում եմ մի շնչով հասնել, թռցնել աղավնիները և զիլ սուլել, որ ինչքան հնար կա՝ վե՛ր-վե՜ր ճախրեն, բարձր մնան… Աղավնիները հացի փշուրներ են հավաքում Սալուտի սև հողից, խե՛ղճ-խե՛ղճ են հավաքում, ավելի լավ չէ՞ ճախրեն հպարտ և անոթի։