Ինչպես	մեկ	կատաղած	վիշապ՝ երկնքիցը	թռած, գլխիվեր	ճոլոլակ, մեկ	տուտը	Սևանի	հանդարտ ծովումը, մեկ	տուտը	Արազի	քրքրված	ղրաղումը, սար	ու	ձոր	կխչոր	տալով, քանդելով, տապալելով, քափ	ու	քրտինքը	բերանը	կոխած, գզզված, մազերը	քյալլին	ցցած, կապը	կտրած, գժված, ռեխն	ավազով, քարով, զիբիլով	լիքը, էս	կողմն, էն	կողմն	փընչացնելով, ճոթռելով, ջարդելով, տակ	ու	ղրաղ	ծամելով, բրդելով՝ մեկ	թևն	իր	ծոցի, էն	սև՛, մութն	ու	չանգը	կոխած, խևանդ-խևանդ	կտրատած	փորն	ու	դոշը	բաց	արած, ծառով, թփով	զարդարած	ձորի	գլխովը քցած, մեկ	թևն	էն	նե՛ղ, չո՛ր, տխո՛ւր	կաքավասարի	տակիցը	որ	ական	թոթափել	դուս	չի՛ պրծնում, վազում, — ու	հրո՛վ, սրո՛վ, բոցո՛վ, բրո՛վ, փռնչալով, մռնչալով, խոնչալով, քարի, քարափի	գլուխ	վե՛ր	հատելով, իր	փորը	խցկելով, վեմ, ապառաժ	իրար	ծեծելով, կայծակին տալով, ճչալով, ճռնչալով, թնդալով, դղրդալով, — ցած	ափները, սասանահար	գետինը	պոկելով, պռճոկելով, քրքրելով, քրքրվելով, կենդանի, անկենդան, իսան, հայվան	գետնին	զարկելով բամբաչելով, խլացնելով, քառացնելով, սրսրթացնելով, վրվրթացնելով՝ վառված, կրակված աչքերը	արնով	լիքը, յալը	ցցած, ատամները	ղրճտացնելով, կրճտացնելով, դաշտ	ու	տափ դրմբացնելով, դրնգացնելով, դմբդմբացնելով, դնգդնգացնելով, ու	կայծակի	թուրը	բերնին բռնած, վրա	պրծած	որ	չի՛	գալիս	ամեհի	Ջանգին	ու	Ձորագեղ	մտնում, որ	Հայաստանի	սուրբ գետինը	ոտնատակ	տվողին, մեր	նախնյաց	մաքուր	գերեզմանները	քանդողին, կործանողին, մեր նահատակաց	սուրբ, անմեղ, արդար	արինը	թափողին, կխչորողին, մեր	Աստվածաբնակ տաճարները, եկեղեցիքը	ավերողին, ապականողին, մեր	հոյակապ	թախտերը, քաղաքները խլողին, փչացնողին, մեր	անճար, օրվան	հացին	կարոտ, եթիմ, ցրված, սասանած, գերի	ընկած, հարամու, թշնամու	ձեռին	կոտորված, երկրե-երկիր	կորած, փչացած, խեղճ, անտեր	ազգի	տունը քանդողին, հողի	հետ	հավասարողին՝ ու	մեր	չար	հարամու	բունը, անօրեն	թշնամու	տունը, մեր արինը	խմողի	թախտը, մեր	աշխարքը	քանդողի	ամարաթը, նրա	արինաշաղախ	բերդը, նրա ոսկորաշեն	բուրջը, նրա	գողաբնակ	տեղը, նրա	գազանաբնակ	հողը՝ քանդի՛, տապալի՛	Փշրի՛, ավերի՛, տակ	ու	գլուխ, գլուխ	ու	տակ	անի՛, քարեքար, պատեպատ	տա՛, հիմնատակ, բրիշակ անի՛, կլանի	ու՝ նրանց	միջի	ըլողներին, դրսի, թաղածներին, գլխումը	բուն	դնողներին, տակումը քուն	մտնողներին՝ քշի՛, տանի՛, սրբի՛, ողողի՛, թիքա-թիքա, փառչա-փառչա	անի՛	ու	մեր	խեղճ աշխարքի, մեր	ողորմելի	ազգի	աղի	արտասունքը	սրբի՛, էրված, խորովված	սիրտը	հովացնի՛, զովացնի՛, մեր	հազար	տարվան	թունալից, անբժշկելի	յարեն	կտրի՛, վերջացնի՛, որ	հազարների, բյուրավորների	ցավամաշ	հոգին	ուտում, կեղեքում, մաշում, տոչորում, սաղ-սաղ, դալար	ու զվարթ՝ էս	անգո՛ւթ	ազգին, անողո՛րմ	գազանին	շատ	տարի, շատ	դար	ղուրբան	էր	տալիս, վերջացնում: