­Հա­րիւր տա­րի ա­ռաջ ու­զե­ցին բնաջն­ջել մեզ: ­Հա­րիւր տա­րի ետք, այս ան­գամ՝ ա­զե­րի թուր­քը, փոր­ձեց կայ­ծակ­նա­յին յար­ձա­կու­մով մեր պա­տա­նի­նե­րը ա­նակնկա­լի բե­րել, բայց շնոր­հիւ մար­տա­կան անձ­նո­ւի­րու­թեան մեր հե­րոս­նե­րուն, ո­րոնք յա­գե­ցած են մեր ֆե­տա­յի­նե­րու սխրա­գոր­ծու­թեանց պատ­մու­թիւն­նե­րով եւ ներշն­չո­ւած ի­րենց հայ­րե­րուն ա­զա­տագ­րա­կան պա­տե­րազ­մի հե­րո­սա­պա­տում­նե­րէն, ա­նոնք ցոյց տո­ւին ամ­բողջ աշ­խար­հին եւ մա­նա­ւա՛նդ թուր­քին, որ ի­րենք ար­ժա­նի զա­ւակ­ներն են Ար­ցա­խի այ­սօ­րո­ւան սահ­ման­նե­րը գծած ի­րենց հայ­րե­րուն: Ի­րենց անձ­նո­ւի­րու­թիւ­նը օ­րի­նակ դար­ձաւ գա­լիք սե­րունդ­նե­րուն եւ մա­նա­ւա՛նդ դիր­քե­րու ե­տին զի­րենք փո­խա­րի­նող այ­սօ­րո­ւան զին­ծա­ռա­յող­նե­րուն: