Քրիստիան Լոշոն խօսեցաւ արաբական երկիրներուն մէջ գտնուող հայերու մասին։ Եգիպտոսի մէջ անոնք կառավարական բարձր պաշտօններ վարած են ԺԹ. եւ Ի. դարերուն՝ Պօղոս Նուպար Փաշայի նման։ Բազմատասնեակ հազարաւոր հայեր հոն հաստատուեցան, քանի համադաւան էին տեղացի ղպտիներուն։ Նոյնպէս Իրաքի մէջ գտնուող հայերը, որոնք գաղթած էին վաղուց՝ Պարսկաստանէն, իսկ Մեծ Եղեռնէն ետք՝ Թրքահայաստանէն, մաս կազմած են երկրի ղեկավարութեան, նաեւ զարգացուցած տեղական մշակութային կեանքը։ Երուսաղէմի մէջ Հայ Առաքելական Եկեղեցին պահապանն է Սուրբ վայրերուն՝ Լատիններուն եւ Ուղղափառներուն հետ։ Լիբանանի Խորհրդարանին մէջ՝ հայ երեսփոխաններ մաս կը կազմեն երեք տեղական կուսակցութիւններու, եւ Կառավարութեան մէջ հայ նախարարներ կան։ Իսկ Սուրիոյ մէջ ներկայիս հայերը լծուած են վերաշինութեան աշխատանքներուն։ Հալէպի մէջ հայ կղերական մը՝ քրիստոնեաներէ ու մահմետականներէ բաղկացած նուագախումբ մը կազմած է, խաղաղ համակեցութեան օրինակ մը տալու համար։ Միշտ կողոպտուած, նահատակուած հայերը՝ ամէնուրեք ճշմարիտ քաղաքացիութեան օրինակը տուած են։