Պարզ դրամաշորթությամբ զբաղված լրագրողներ կամ, որ «լրագրություն են անում»: Այլեւս չասած այն մասին, որ բոլոր ոլորտներից ոչ այնքան գեղեցիկ մի առավոտ արթնանում եւ գրոհում են գրականության վրա՝ գրականությունն իբրեւ «անմահության վկայական» ունենալու նպատակով: Սիրելու, սիրո փոխարեն՝ «սեր անելու» նման մի վիճակ… Ջրերը կհոսեն-կպարզվեն, երեւի: Եվ անկախ ամեն բանից՝ գրականության մաղի վրա կմնան գործերը, որոնք գրվել են հույզի ու ասելիքի առատության պոռթկումից: Եվ ոճով, երբ լեզուն շնչում է: Գրականությունը նման է անտառի, որտեղ ամեն մեկն իր տեղն ունի՝ խոնարհ խոտից մինչեւ անտառի արքա կաղնին: Պայմանով միայն, որ մեջը բուսանյութ լինի՝ այդ նույն ասելիքը եւ գերխիտ հույզը, որ պոռթկում է բառարաններից դուրս պրծած, իրար սիրահարված-փարված, ամեն անգամ ասես նորագյուտ բառերով: Եվ մի բան էլ… այսօր կան գրողներ՝ ինձանից ավագ, իմ սերնդակից եւ բոլորովին նորերի շրջանում, որոնց գրականությունը հենց ասվածս պատճառով կուզեի, որ բոլորը կարդային՝ չնայելով ոչ գովազդված լինել-չլինելուն, ոչ կանխակալ լավ ու վատ կարծիքներին, ոչ ստացած-չստացած մրցանակներին, այլ միայն իրենց փոխանցվող ապրումին, որ գրականության հրաշքն է: