Երբ իմ պապիկը՝ Նիկոլայը (նրան անվանում էին Նիկիտա), 1941թ-ին պատրաստվում է գնալ ռազմաճակատ պատերազմի, մայրը տալիս է նրան թղթի վրա գրված երկու աղոթք ու պատվիրում, որ միշտ կարդա: Բայց պապիկս՝ Նիկիտան, այդ ժամանակ համոզված աթեսիտ էր, այնպես որ աղոթքները վերցնում է, բայց չի կարդում: Այդպես էլ գնում է ռազմաճակատ: Անցնում է երկու տարի, 1943 թ-ի սկիբն էր: Այդ ժամանակ էր, երբ ռուսական զորքերը հարձակման են անցնում և վերցնում են Դնեպր գետը, ու Նիկիտան բոլորի հետ գետը հատում է՝ այն կողմ անցնելով: