երբեմն հպանցիկ, մեկ առ մեկ նայում էր դեմքերին: Բանուն (որպես պահապան մեծ քույր ավելի շատ քույրերի և եղբոր համար էր անհանգստանում, քան իր), Ջևրիյեն (ամենալացկանը լինելու պատճառով՝ չարտասվելու համար անընդհատ կծում էր շրթունքները), Ֆերիդեն (հոր աչքերին չէր կարողանում նայել և նյարդայնացած փախցնում էր հայացքը), միակ որդի Մուսթաֆան (հույս ուներ դուրս պրծնել այդ խեղճերի խմբից, հոր սիրելին լինել) և ամենափոքրը՝ Զելիհան (սրտում կրում էր վրեժը, անարդարության դեմ ըմբոստանում էր): Սպասում էին, մինչև հայրը ապուրն ավարտեր և մեկին, երկուսին, կամ երեքին... կամ եթե բախտները բերեր, բոլորին միասին կանչեր սեղանի մոտ նստելու: