Բանն այն է, որ Դավիթ Հարությունյանը, անցած գրեթե 20 տարիներին զբաղեցնելով ամենատարբեր պետական բարձր պաշտոններ, իր կրթվածությամբ ու ինտելեկտով ապահովել է քոչարյանական, ապա սարգսյանական ռեժիմների ապօրինությունների լեգիտիմացումն ու լղոզումը ինչպես Հայաստանի ներսում, այնպես էլ արտաքին աշխարհում՝ միջազգային ամենատարբեր կառույցներում։ Հենց Դավիթ Հարությունյանն էր 2008 թվականի Մարտի 1-ից հետո եվրոպական ատյաններում արդարացնում ու հիմնավորում իշխանության իրականացրած սպանդը, հենց Դավիթ Հարությունյանն էր արդարադատության նախարարի պաշտոնում իրականացնում դատական համակարգի դեգրադացումն ապահովող բոլոր համակարգային «բարեփոխումները»։ Դավիթ Հարությունյանը շարքային Հանրապետական չէ, ոչ էլ շարքային նախկին պաշտոնյա։ Նա մեկն է այն եզակի իշխանական «կարդացածներից», ովքեր իրենց գիտելիքներն ու փորձը, կարողություններն ու հմտությունները ծառայեցրել են ոչ թե ի պետս Հայաստանի Հանրապետության, այլ ի շահ պահի գործող իշխանության։ Դա արել են անգամ այն դեպքերում, երբ իշխանության անօրինականությունները եղել են ակնհայտ, երբ դրանք արժեցել են մարդկային կյանքեր։ Ու այդքանից հետո խոսել ժողովրդավարության հետընթացի մասին, մեղմ ասած, կոռեկտ չէ։ Որովհետև Դավիթ Հարությունյանի ու նրա նման ինտելեկտուալների հասցված վնասը պետությանն ու հասարակությանը շատ ավելի մեծ ու ծանր է, քան օդիոզ Հանրապետականների՝ Շմայսի կամ Մանվել Գրիգորյանի։ Վերջիներս դա արել են իրենց ինտելեկտին համապատասխան, գուցե հաճախ չգիտակցելով, իսկ Դավիթ Հարությունյանն ու նրա ուսյալ ընկերները դա արել են միանգամայն գիտակցված ու կշռադատված, բռնապետությանը ծառայել են իրենց անձնական ընտրության ու որոշման արդյունքում, ծառայել են՝ դրա դիմաց ստանալով նույնպիսի արտոնություններ, ինչպիսիք ստացել են իշխանության ընդդիմախոսներին հայհոյող ու սպառնացող շմայսներն ու մանվելները։