ՅԱԿՈԲ ՊԱԼԵԱՆ.- Սփիւռքի պայմաններուն մէջ ոչ մէկ հարց կրնայ բնական կերպով զարգանալ: Դուք, հոս նստած՝ չէք կրնար որոշել, որ Քսանթիի հայերը ինչպէ՛ս պիտի ըլլան: Ոչ ալ Պէյրութ նստելով՝ կարելի է Լոս Անճելըսի մասին եզրակացութիւններու յանգիլ: Տեղւոյն վրայ պէտք է այս մասին մտածել, հաւաքական մտածողութիւն ստեղծել: Այս ինքնութեան հարցը, որուն համար ամբողջ հատոր մը ունիմ, էակա՛ն հարց է: Ինքնութեան հարցը մէկ ազդակով հարց չէ: Մենք այսօր կորսնցուցած ենք մեր տարրական կենցաղային ինքնութիւնը: Այսօր, չեմ գիտեր, թէ ձեր խոհանոցին մէջ տարին քանի՞ անգամ հայկական կոչուած ճաշը կը պատրաստուի: Կ՛ապրինք տեղացիին պէս: Ուրեմն՝ աստիճանաբար հեռացած ենք: Յետոյ, պզտիկ քայլերու հարց կայ: Իբրեւ թէ հասկցուելու համար՝ մեր թերթերը տեղի տուին: