-Տարողունակ հարց է և ամբողջական պատասխան պետք չէ ակնկալել։ Թե ինչով է շնչում մեր կինոն դրա պատասխանը կարող եք գտնել մեր ունեցած այն մեկ- երկու կինոթատրոնններից դուրս եկող հանդիսատեսից, կամ ֆիլմի հեղինակներից։ Ոմանք կարող են հիացած լինել նորաստեղծ հայկական ֆիլմերով (այդ են վկայում հեռուստաէկրաններից տրված նրանց հարցազրույցները), իսկ ոմանք էլ ձեռքերը թափ տալով կասեն ա՛ Հայկական կինո է: Կարճ ասաց չկա այն միջինը որով փոքրիշատե հայկական կինոն ունեցել է տարիներ շարունակ։ Ինձ թվում է, որ ստեղծագործական առումով հայ կինոն ճանապարհից շեղվել է և քանի գնում այդ ամենը նկատելի է դառնում։ Սա, անշուշտ, վերլուծության, մեկանաբանության լուրջ ուսումնասիրության կարիք ունի։ Հայկինոյի այս վերջի մեկ-երկու տասնամյակը ես կանվանեի խմորումների շրջան, որից հետո հայկական կինոն կարծում եմ զարթոնք կապրի։