Գրեթե արևածագ էր, գիշերվա ու ցերեկվա այդ խորհրդավոր շեմին հասնելուն քիչ էր մնացել: Դեռ հնարավոր էր մխիթարանք գտնել երազների մեջ, բայց դրանք նորից կառուցելու համար արդեն շատ ուշ էր: Եթե անծայրածիր երկինքը, ինչպես պատմում են, յոթ հարկանի է և յոթ գաղտնիք ունի, ապա պետք է որ նրա յոթերորդ հարկում մի աչք լինի, վերևից բոլորին հետևող Երկնային Աչք, որը երկար ժամանակ հետևում է` Ստամբուլ քաղաքում ով ինչ է անում փակ դռների հետևում, ով ինչ մեղք է գործում: Հենց այդ պահին երևում է քաղաքի ուրվագիծը նարնջագույն, կարմիր ու դեղին գույների մեջ: Այս քաղաքը նմանվում է կայծերի փնջի: Այս փայլուն քարտեզի յուրաքանչյուր կետն այդ ժամին արթուն մարդու վառած լամպի նման է: Երկնային Աչքն իր բարձրությունից տեսնում է բոլոր վառված լամպերը, որոնք համահունչ սկսում են վառվել-մարել. կարծես Աստծուն թաքուն գաղտնագրված հաղորդագրություն են ուղարկում: Կարծես քաոսի մեջ մի ներդաշնակություն կար: Այս ու այն կողմ ցրված լույսերից բացի, Ստամբուլը դեռ մթության մեջ էր: Հին թաղամասերի խոտոր փողոցներում շարված տներում, փոսերի մեջ կառուցված հետնախորշերի տներում, ներմուծվող ապրանքներ ծախող նպարավաճառների հարուստ թաղամասերի ժամանակակից բնակարաններում, քաղաքից դուրս փախչողների շքեղ թաղամասերում ամեն ինչ խոր քնի մեջ էր: Իհարկե, բացի ոմանցից: