Ըստ դասականների` ապրել կնշանակի պահպանել որոշակի ձև, կառույց։ Եվ ահա Տատյանա Բագրատովնան իր անկոտրում կամքով պահպանեց իր դպրոցը, որը երաժշտագետ Զարուհի Տեր-Ղազարյանը բնորոշել է որպես «alma mater», այսինքն` սնուցող մայր, բարեպաշտ մայր։ Այդպես են անվանում Սորբոնի, Օքսֆորդի, Քեմբրիջի և այլ դասական համալսարանները։ Ես կասեի, որ հենց Տատյանա Բագրատովնան էր «alma mater», քանզի իր զավակներին, դպրոցի սաներին տալիս էր ոչ միայն հոգևոր սնունդ, այլև սովի տարիներին աշակերտներին սնունդ էր ապահովում։ Նա այնպիսի ընթացք է հաղորդել դպրոցին, որ այն շարունակում է իր հաղթարշավը նույնիսկ հիմա, երբ Տատյանա Բագրատովնան այլևս մեզ հետ չէ։ Ասել է թե` նրա դասերը շարունակվում են։ Եվ ուրախալի է, որ այսօր Չայկովսկու անվան դպրոցի մեծ համերգասրահը կոչվում է Տատյանա Հայրապետյանի անունով։ Համերգասրահ, որը կարելի է բնորոշել որպես մի «կոսմոդրոմ», «թռիչքային հրապարակ», որտեղից մեկնարկում են միջազգային մրցույթների դափնեկիրները, որտեղից սկիզբ է առնում դեպի Պառնաս տանող վերելքի ուղին։