Այս պատմությունը նկարագրում է,Զանգեզուրի Քարահունջ գյուղի բնության մասին:Նկարագրված է ինչպես է սկսվել ձմեռը, բայց արևը տաքացնում էր լանջը,և որտեղ դեռ կայն աշնանային հատապտուղներ:Որսորդի որսը հաջող չէր ստացվել,և նա բավականություն էր ստանում ծառի ճյուղերից թափվող հատապտուղները հավաքելով գետնից:Նա տեսավ որ մի ընկուզենի կար,և նրա մոտ մի նռան ծառ, և երկու սերկեֆիլենի: Նա մտածեց թե որտեղից էր այդ ծառերը, և հետաքրքրությունից նա բարձրացավ, ու տեսավ ժայռի փոքրիկ կտորը քարերից մաքրված էր,և այնտեղ երևում էր մարդու աշխատանքի հետքերը:Այնտեղ կար երեք թմբեր, որտեղ լոբի էին ցանել:Մի կոտրած բահ,օջախում մնացաց մոխիր,որի մեջ կիսաայրված փայտեր կայն,և մի սալաքար որի վրա բլիթներ էր թխվել այդ անհայտ բնակչի կողմից:Տանջանքով ստեղծած այդ հողակտորի տերը,մի խորշ էր փորել ժառի մեջ որտեղ բնակվում էր,և պատսպարվում էր անձրևից:Մի այլ խորշում էլ շան բույն էր երևում:Ժայռի տակ էլ մի ավազան էր փորել,որ մեջ առաստաղից կաթել էր ձնհալից առաջացաց ջուրը,և նրանով ոռոգել էր ծառերը,այդպիսի ողորմելի կյանքով էր ապրել, այդ հողագործը,այդպիսի կացարաններ շատ կան Զանգեզուրի ժայռերում: