Հայաստանի «Թաւշեայ Յեղափոխութենէն» ետք Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութիւնը դարձած է կիզակէտ բազմաթիւ քաղաքական վերլուծութիւններու եւ ինչու չէ նաեւ թիրախաւորուած՝ ցեխարձակումներու: Այս երեւոյթին չէ որ յօդուածագիրս այս գրութեամբ կ՛ուզէ անդրադառնալ, որուն արձագանգները մենք կարդացինք դեռ քանի մը շաբաթ առաջ Վաչէ Բրուտեանի «Մենք Հալածախտէ Չենք Տառապիր» եւ Արման Պաղտոյեանի «Դաշնակցութիւնը Քննադատողները Անպայման Հակադաշնակցականներ Չեն» յօդուածներուն մէջ: Նոյն տրամաբանութեան շրջանակին մէջ Հրաչեայ Սիմոնեանի «ՀՅԴ Ընդհանուր Ժողովի Շեմին» եւ Հայկ Քայսէրեանի «Վերանորոգուած ՀՅԴն Կրնայ Ժողովրդավարութիւն Կերտել Հայաստանի Մէջ»ը կրկին կը բարձրաձայնեն Դաշնակցութիւնը էապէս բարեփոխելու անհրաժեշտութիւնը: Քայսէրեան հարցը կը դիտարկէ որպէս Հայաստանի մէջ ժողովրդավարութեան խթան հանդիսացող քայլ, իսկ Սիմոնեան՝ որպէս կուսակցութիւնը վերընձիւղելու միջոց: Հակառակ անոր, որ կը բաժնեմ վերոյիշեալ յօդուածագիրներուն միտքերուն մեծ մասը, ինչպէս՝ կուսակցութեան բարեփոխման հրամայականը, տարակարծիք կը մնամ որոշ այլ կէտերու: Սոյն յօդուածի շեշտադրումը կուսակցական-կազմակերպական խնդիրներու վրայ չէ այլ՝ յետ-Մայիսեան հայաստանեան իրականութեան հետ ստեղծուած ՀՅ Դաշնակցութեան հանրային դիսկուրսին (խօսոյթ) (թերեւս՝ քննարկումներո՞ւն-Խմբ.):