ԱՆՈՒՇ.- Աստված, լուռ Աստված, ամեն ինչ տեսնող, ամենքին դատող Աստված։ Ես ամբողջ կյանքում ոտքս քո ծրից դուրս չեմ դրել, չեմ մեղանչել, ծուռ քայլ չեմ քայլել... ՈՒրեմն՝ ինչո՞ւ, ինչո՞ւ, երկնային տեր, իմ մինուճար Տիգրանիս կյանքը ինձ չբախշեցիր... Ես հիմա ինչպե՞ս կանգնեմ այս հողին։ Երկնային տեր, դու ինչո՞ւ չարի ձեռքը չես բռնում։ Ամենակարող, ո՞ւմ է պետք գութն այն, որ մեզ՝ հայերիս ես տվել։ Աստված, խոսքս լսիր ու մի վախեցիր իմ աչքին ուղիղ նայելուց, մի փախցրու հայացքդ ինձանից։ Հանուն Արցախա խաղաղ սարերի, հանուն Գեղամիս, իմ վերջին հույսի, հանուն Արցախի, երկնքի, լույսի։ Ու կռվի դաշտում թե հանկարծ ձեռքս դողա, վրիպեմ հանկարծ, ես չեմ ների ինձ, Աստված։ Եղիր դատավոր, արդարությանը եղիր զորավիգ։ Պատժիր չարագործին։ Պատժիր։ Պատժիր... (Ձայնը դառնում է ավելի սարսռազդու եւ վեհագոչ)...