­Թի­ւե­րու ու­ժը հա­յուն հա­մար մնաց ու կը շա­րու­նա­կէ մնալ մեր ա­մէ­նէն խո­ցե­լի ի­րա­կա­նու­թիւ­նը, ո­րով­հե­տեւ մեր ի­րա­կա­նու­թեան հետ կա­պո­ւած թի­ւե­րը կա՛մ անյս­տակ են, կա՛մ ան­ճիշդ, կա՛մ սխալ։ Ս­խալ թի­ւե­րը մեզ ա­ռաջ­նոր­դած են նոյ­նիսկ բա­րո­յա­կան յաղ­թա­նակ­նե­րու, բա­րո­յա­խօ­սա­կան խաբ­կանք­նե­րու։ Այս տե­սա­կի յաղ­թա­նակ­նե­րը ընդ­հան­րա­պէս ի­րա­կան չեն, ու­ղե­շե­ղեց­նող են եւ թիւր կեր­պով կը ճշդեն մեր ներ­կան ու ա­պա­գան։ Ա­ռանց ճիշդ թի­ւե­րու՝ եր­բեք ճիշդ ուժ պի­տի չու­նե­նանք, մեր ի­րա­կան ու­ժը պի­տի չգիտ­նանք։ ­Գիտ­նանք, սա­կայն, որ սխալ թի­ւե­րով կը ստո­րագ­նա­հա­տենք քա­ղա­քա­ցին, մար­դը, գիտ­նա­կա­նը, ա­կա­դե­մի­կա­նը, զօ­րա­վարն ու զի­նո­ւո­րը։ Ի՞նչ տե­սակ քա­ղա­քա­կա­նու­թիւն է այս։ ­Սուտ ու կեղծ ար­ժե­ւո­րում­նե­րու վրայ ազ­գը չ­þար­ժե­ւո­րո­ւիր, մա­նա­ւանդ երբ այդ մէ­կը տե­ղի կ­þու­նե­նայ հայ­րե­նա­սի­րու­թեան ա­նո­ւան տակ եւ ա­նոր շա­հա­գոր­ծու­մով։ Այդ­պի­սի հո­գեմ­տա­ւոր ընտ­րանք­նե­րով հայ­րե­նա­սի­րու­թիւ­նը ե­րե­ւե­լի թէ ա­նե­րե­ւոյթ ճեղ­քե­րով մար­դիկ կը ստեղ­ծէ եւ մենք, մեր շե­ղող ու շե­ղեց­նող ձե­ւե­րով կը ստի­պենք, որ հա­յը եւ հա­յու­թիւ­նը հա­մա­կեր­պին մե­զի թե­լադ­րո­ւած ա­նո­րոշ ի­րա­կա­նու­թիւն­նե­րու։