Ահա, իջնում եմ աստիճաններով, քայլում եմ մայթով, հետո փողոցն անցնում եմ, չեմ ընկնում մեքենայի տակ, ուրեմն դեռ գնում եմ: Իրերին ու իրադարձություններին հետևում եմ այնպես, որ մանրուքները հետո-հետո, շատ հետո հիշեմ: Իր մուտքից մի տղամարդ դուրս եկավ աղբը ձեռքին: Հասնում եմ շքամուտքին, բարձրանում հինգերորդ հարկ: Հարկերի աստիճանները մաքուր են: Երրորդ հարկից մի աղջիկ երեխեն գրկին դուրս եկավ: Ամեն թխկոցից վեր եմ թռչում, թեև ոչ մի գրամ չեմ կասկածում, որ կինն իմ հարազատն է, իմ կարոտը: Վստահ եմ գնում: Հասնում եմ իր դռանը: Նախորդ անգամ մութ էր, շատ բան չեմ տեսել: Հիմա աստիճանների մոտ ծաղկամաններ կան, սպիտակ ծաղկած կակտուսներ են: Հրում եմ դուռը: Բաց է: Ձայն չկա: Մտնում եմ ներս: Սիրտս արագ-արագ խփում ա: Չգիտեմ քանի րոպե եմ կանգնում դռների արանքում: Կողքի տան բանալին կողպեքի մեջ պտտվում ա, արագ կնոջ տուն եմ մտնում, դուռը հետևիցս փակում: