Նա դուրս եկավ պատշգամբ և նայեց ադամամութի մեջ ընկղմված այգուն։ Հյուսիսից փչող քամին օրորում էր նիվենիների սաղարթը և այդ աղմուկը Մարոյին հանկարծ հիշեցրեց եզներով լծած սայլերի անդադար աղմուկը։ Նրա աչքերի առաջ կայծակնային արագությամբ անցան որոշ տեսարաններ, արևից այրված սարահարթը, ծարավը, Արմենի մարմինը խոտի վրա, իր գրկում մեռնող մայրը։ Փակելով աչքերը՝ նա իրեն տեսավ Վարդանի հետ Սվասի իրենց տան ննջարանում։ Իրանը մերկ՝ նա սափրվում էր և երբեմն ընդհատում էր ձեռքի շարժումը Մարոյին հայելու մեջ նայելու համար։ Նա ջանում էր ժպտալ և հանգստացնում էր Մարոյին իրենց ապագայի վերաբերյալ... Նույն երեկո նրան ձերբակալեցին։ Վարդան... Ի՞նչ էր պատահել նրան։ Այդ առավոտ Սվասում Մարոն մտածում էր, որ չէր կարող ապրել առանց նրա։ Արդեն անցել էր հինգ ամիս, իսկ ինքը շարունակում էր ապրել։