Էմինեն մտքերի մեջ էր խորասուզվել։ Նա երկար էր ապրել , և նրան ծանոթ էր այդ հուսահատությունը, որին նա հանդիպել էր այլ կանանց մոտ, որոնց փրկել էր պատվազրկությունից, կամ ինքնասպանությունից՝ վիժեցնող թուրմ տալով։ Մարոյի հուսահատությունը միայն կխորանար, և նա կարող էր դիմել ծայրահեղ միջոցների։ Եվ եթե դա պատահեր, ինքն իրեն մեղավոր կզգար երիտասարդ կնոջը օգնության ձեոք չմեկնելու համար։