Երիտասարդ կինը, տանիքին կանգնած, տեղավորում էր ծիրանի չիրը երկու զամբյուղների մեջ։ Վախենալով, որ ամպրոպը իրեն կկանխեր, նա հաճախակի երկնքին էր նայում։ Աշնանամուտն իրեն զգալ էր տալիս անձրևներով։ Կուրտը՝ սարթ և խիտ բրդով խաշնարած շունը, սկսեց հաչել՝ նայելով ճանապարհի ուղղությամբ։ Հալիդեն ճանաչեց Քերիմի քայլվածքը։ Նա ուղղվեց և նրան ձեռքով արեց։ Սևազգեստ այրին ձեռքերն իր լայն կոնքերին դրեց։ Կտրից նա տեսնում էր իր ամբողջ ունեցվածքը, որով շատ էր հպարտանում։ Ուղիղ մարգերով բանջարանոցը, մեծ ծառի հովանու տակ ջրհորը, չորս ծիրանենին, երկու խնձորենին, խաղողի վազերի շարքը, խոտի դեզը, փոքրիկ մարգագետինը, ուր խաղաղ ապրում էին ավանակը, հավերն ու հնդկահավերը, մի քանի ոչխար և երկու այծ իրենց ուլերով։