Բայց կռիվը նոր թափ էր առնում։ Ես էլ դեռ նրանց հետ լաց էի լինում՝ ինքն իր հետ խոսում էր մայրս։ Ուրեմն, էդ լացի պատմությունը այսպես էր. որպեսզի Մոսկվայից եկողներին ցույց տան, թե հայերն իրենց կոտորում են, դեռ կռիվը սկսված չէր այն ժամանակ, թուրքերը իրենցից երկու սուտ մեռել են պառկեցնում, հավաքում մի քանի «գառի-մառի» ու սկսում երեսները ճանկռոտել, լացել իրենց «զավակների» վրա։ Եվ այդ ամենը հեռուստաարձակում են։ Մերս էլ էկրանի առաջ նստել, նրանց լացակցում էր, թե՝ ինչ անենք, որ թուրք են, բա մայր են, չէ՞, որդի են կորցրել։ Ասում եմ՝ սուտ է, ա մեր, ախր նրանք ե՞րբ են իրենց մեռելին դրել մեջտեղ, վրան լացել, դեռ մարդը վերջին շունչը չփչած՝ հավաքվում են ու մի զուգափայտի վրա դրած, վազելով տանում են, հանձնում հողին, շիրմի վրայից էլ մի շնչանցք թողնում։ Իրենց ադաթը սա է։ Չես տեսնո՞ւմ, որ դա թատրոն է, սուգ չէ։ Մայրս չի լսում։ Հետո, երբ պարզվեց, որ էդ ամենը իսկապես խաղ էր, մերս հիմա էլ սկսում է իր խաբված լացի վրա լացել։ Մտքից չի հեռանում, ասում է՝ դրանցից ամեն ինչ սպասելի է։