Նա չէր ուզում այդ երեխային։ Դա իր երեխան չէր։ Նա ատում էր այդ երեխային, ինչպես ատում էր Ռըզա բեյին, որը նոր կապանք էր ստեղծել իրեն գերության մեջ պահելու համար։ Այդ հղիությունը նրա ընկալմամբ հիվանդություն էր, որը պատուհասել էր իրեն և որից նա ամաչում էր։ Եվ իր հոգում միախառնվել էին հուսահատությունն ու վրդովմունքը։ Չկար ոչ մի լուծում, ինչպես նաև չկար մեկը, որին Մարոն կարողանար ապավինել։