Օ­րի­նա­կի հա­մար, նա­ցի ­Գեր­մա­նիան ռազ­մա­պաշտ էր. սա­կայն չկար­ծենք, որ իր ո­խե­րիմ թշնա­մի ­Մեծն Բ­րի­տա­նիան խա­ղա­ղա­սի­րու­թե­նէն հա­լու­մաշ վի­ճա­կի մէջ էր. կայս­րու­թիւն մը «խա­ղա­ղա­սէր» չի կրնար ըլ­լալ, չէ՞։ ­Պար­զա­պէս կան պե­տու­թիւն­ներ, ո­րոնք ի­րենց հար­ցե­րու լուծ­ման բա­նա­լին կը տես­նեն ա­ռա­ւե­լա­բար պա­տե­րազ­մի մէջ (օ­րի­նակ­նե­րը դուք այս յօ­դո­ւա­ծագ­րէն ա­ւե­լի գի­տէք), մինչ ու­րիշ­ներ՝ ոչ, ինչ­պէս ­Զո­ւի­ցե­րիան, Աւստ­րիան, ­Չի­լէն։ ­Միայն թէ ­Գա­նա­տա կամ Աւստ­րա­լիա ապ­րող հայ ըն­թեր­ցող­նե­րը թող չշփո­թին, այդ եր­կիր­նե­րը վեր­ջին­նե­րուն շար­քին չեն պատ­կա­նիր… ­Սա՝ ի մի­ջի այ­լոց։