Այս բոլորով հանդերձ Արմեն Ամիրյանը չի էլ պատկերացնում, թե ինչ ասել է ժամանակի մտածողություն, այլապես այնքան շրջահայաց կլիներ, որ դա չէր տարածի մշակութային դաշտի վրա, մի ոլորտ, որը ենթակա չէ ժամանակին ու տարածությանը, առավել ևս ենթակա չէ Ամիրյանի ցանկություններին, քանի որ այս նախարարը եթե մի բան ուզում է մշակույթից, դա այն է, որ մշակույթն իրեն փող բերի: Բայց քանի որ մշակույթը խաղային ապարատ չէ ու սովորություն չունի մետաղադրամներ լցնել ամեն պատահածի գրպանը, Ամիրյանը որոշել է, որ սա իր երազած մտածողության շեղում է: Մինչդեռ ամենամեծ շեղումն այն է, որ Ամիրյան և մշակույթ բառերը դրվել են իրար կողքի: