Իմ այս «չսկաուտիս» դիրքերից նպատակ չունեմ քննութեան առնելու սկաուտական շարժումը, որի էութիւնը փաստացի կերպով նոյնպէս կարեւորում եմ միութիւնների ապագայ գործունէութիւնը երաշխաւորելու առումներով: Սակայն, մի թեթեւ հայեացք նետելով սկաուտական աշխատանքների ինչպիսութեանն ու այն բանին, թէ սկաուտներն իրենց այսօրւայ ընկալումներով ոնց են իրականացնելու կամ իրականացնում դրանք, իմ համեստ կարծիքով կասեմ, որ կարելի է յստակօրէն արձանագրել, որ այսօրւայ սկաուտական միութիւնների ու բաժանմունքների արձանագրած թւային կորուստի համար պատասխանատու են հէնց իրենք՝ սկաուտական մարմինների ղեկավարներն ու պատասխանատուները յաճախ դրսեւորած իրենց չակերտեալ ընկալումների համար: Ասեմ: Վերջին շրջանում քիչ չեղան կողմնակի զրոյցները, որոնք բացւել եւ դեռ բացւում են պատանի սկաուտների ծնողների կողմից: Նրանց մտահոգութիւններն ուղղւած են յատկապէս սեփական երեխաների նկատմամբ կիրառւած «պատիժ» երեւոյթին: Օրինակներ նշելուց զերծ մնալով կը բաւարարւեմ միայն այսօրւայ երեխայի արժանապատւութիւնը չիմացաբար ոտնահարող մօտեցումներին: Այս մասին նոյնիսկ չեմ ցանկանայ նշելու ծնողների նկատառումները, համաձայն որի՝ արժանապատւութիւն չունեցող մարդն է, որ չի մտածում իր նշանակած պատժի ինչպիսութեան մասին: Ծնողների մտավախութիւնը ամբողջովին հասկանալի է, քանի որ իր ժամն ու ներուժը, եւ որ ամենակարեւորն է փորձառութիւնը կրտսեր ընկերոջը տրամադրած պատասխանատուն առնւազն պէտք է նախօրօք այս մասին զգուշացւած լինի: