Այցելուների	համբերությունը	քանի	գնում	սպառվում	էր: Սպասում	էին	մահամերձի	մահին, իսկ	նա	դեռ	չէր	մեռնում: Ոմանք	ստեպ-ստեպ	թեքվում	էին	և	փակ	դռների	բանալիի	անցքով	նայում	դեպի	մահամերձի	սենյակը	կամ	ականջ	էին դնում` ճգնելով	մի	բան	տեսնել	կամ	լսել: Հետո	հեռանում	էին, շշնջում	միմյանց	ականջին	և	գաղտուկ	կատաղի	հայացքներ ձգում	սրա	ու	նրա	վրա: Բանն	այն	է, որ	յուրաքանչյուրն	իր	սրտում	գաղտնի	աղոտ	հույս	ուներ` որևէ	կերպ	հիշված	լինել Մարկոս	աղայի	կտակում: