Ապ­րի­լեան պա­տերազ­մը հաս­տա­տեց այն փաս­տը, որ մենք շա­րու­նա­կում ենք գտնուել պա­տերազ­մի մէջ, իսկ բա­նակը ինչպէս եւ միւս բո­լոր կա­ռոյցնե­րը թա­լանուած է, եւ պաշտպա­նու­թեան նա­խարա­րը դի­մեց աշ­խա­տող ժո­ղովրդին, որ­պէսզի նա աշ­խա­տավար­ձից պար­տա­դիր կա­մաւոր 1.000 դրամ­ներ մու­ծի ապա­գայում զո­հուած կամ հաշ­մանդամ դար­ձած զի­նուո­րի հիմ­նադրա­մին, խոս­տա­նալով, որ այս հիմ­նադրա­մից գո­ղու­թիւն չի արուելու։ Յան­ցա­ւորը միշտ Հա­յաս­տա­նից դուրս է գտնւում։ Օրի­նակ, Ատրպէյ­ճա­նը այնքան անա­ռակ է, որ եր­բեք չի յայ­տա­րարում իր յար­ձակման մա­սին, եւ այսպի­սով խա­թարում է թա­լանի ան­դորրը, եւ քա­նի որ թա­լանուած պե­տու­թիւնը ի վի­ճակի չէ ապա­հովել ապա­գայ զո­հուած­նե­րի եւ վի­րաւո­րուած­նե­րի թո­շակը, ու­րեմն ժո­ղովուրդը պի­տի 1.000 դրա­մներով սա­տարի բա­նակը։ Տնտե­սութեան ան­կումն էլ Հա­յաս­տա­նում միշտ բա­ցատ­րել են ար­տա­քին գոր­ծօննե­րի առ­կա­յու­թեամբ։ Տա­րիներ շա­րու­նակ մեզ ասում էին, որ հա­մաշ­խարհա­յին ճգնա­ժամը թոյլ չի տա­լիս, որ մեր եր­կի­րը զար­գա­նայ։ Հի­մա էլ յան­ցա­ւորը Ռու­սաստա­նի դէմ ուղղուած պատ­ժա­միջոց­ներն են, որի պատ­ճա­ռով խիստ կրճա­տուել են տրանսֆեր­նե­րը (դրա­մական փո­խան­ցումնե­րը) Ռու­սաստա­նից։ Հա­յաս­տա­նը կա­պուել է Եւ­րա­սիական Միու­թեանը եւ խիստ կա­խում ու­նի Ռու­սաստա­նից, ուստի Ռու­սաստա­նի վատ­թա­րացու­մը հան­գեցնում է նաեւ Հա­յաս­տա­նի վատ­թա­րաց­մա­նը։ Չհեր­քե­լով այդ փաս­տը՝ նա­խագահ Սերժ Սարգսեանը յայ­տա­րարում է, որ եթէ չան­դա­մակ­ցէինք Եւ­րա­սիական Միու­թեանը, ապա մեր վի­ճակը շատ աւե­լի վատ կը լի­նէր։ Այս յայ­տա­րարու­թիւնը ես հա­ւանե­ցի։ Ո՞վ չգի­տի, որ վա­տից աւե­լի վա­տը կայ։ Առա­ւել եւս երկրի ղե­կավա­րի առու­մով։