Կատակը՝ կատակ, բայց «համայն աշխարհի ադրբեջանցիների» հերթական համաժողովն ու, առհասարակ, «համայն աշխարհի ադրբեջանցիներ» գոյացությունը խիստ վտանգավոր է: Բանն այն է, որ, տարիների ընթացքում ադրբեջանցիներին աշխարհով մեկ ցրելով, Բաքուն փորձելու է աշխարհում ստեղծել ներքին Ադրբեջան` աշխարհում եւ առանձին պետություններում: Օրինակ` Ֆրանսիայում կամ Սիրիայում, Լիբանանում, ԱՄՆ-ում… Մենք ունենք ներքին Հայաստան: Ճիշտ է` սփյուռքահայերն իրենց երկրների օրինապահ քաղաքացիներն են՝ հիմնականում, բայց փաստ է, որ նրանց գոյությունն ու գործունեությունը տվյալ երկրներում նպաստում է այդ երկրի՝ եթե ոչ հայամետ, գոնե ոչ հակահայ քաղաքականության դրսեւորմանը եւ, որն ավելի կարեւոր է, հասարակական վերաբերմունքի գոյացմանը: Ադրբեջանը սա տեսնում եւ հասկանում է, ու ինքն էլ փորձում է իր ներքին Ադրբեջանը ձեւավորել՝ իր շահերն աշխարհով մեկ առաջ տանելու նպատակով՝ նախեւառաջ ու զուգահեռաբար հայկական սփյուռքին /որին համարում է իր թիվ մեկ թշնամին/ հակակշիռ դառնալու հստակ ակնկալիքով: Կհաջողվի՞, դժվար է ասել, գուցե չհաջողվի, օրինակ` Թուրքիային Գերմանիայում եւ Եվրոպայում ներքին Թուրքիա ստեղծել չհաջողվեց: Ապացույցը` Բունդեսթագի՝ Հայոց ցեղասպանությունը ճանաչող բանաձեւը, որին կողմ են քվեարկել, այդ թվում` ազգությամբ թուրք բունդեսպատգամավորներ: Այսինքն` նրանք, ովքեր պետք է կոնկրետ Գերմանիայում նպաստեին թուրքական շահին, ճիշտ հակառակ ազդեցությունն ունեցան՝ ինտեգրվելով գերմանական հասարակությանը եւ դառնալով գերմանական պետության շահերի ու համաեվրոպական արժեհամակարգի կրողներ: Սա շատ կարեւոր է, քանի որ Բունդեսթագում Թուրքիան պարտվել է ոչ թե այն պատճառով, որ գերմանական խորհրդարանը ճանաչել է Հայոց ցեղասպանությունը, այլ` քանի որ այդ գործում մեծ ավանդ են ունեցել ազգությամբ թուրք պատգամավորները: Պատահական չէ, որ պաշտոնական Անկարան Բունդեսթագի մասին այնքան չի խոսում, որքան այնտեղ աշխատող թուրքերի: