Հին հունական վաղ լեզվի մեջ ἄθεος ածականը նշանակել է «աստվածների ժխտում»։ Բառը սկսեց նշանակել ինքնական, ակտիվ անաստվածություն մ.թ.ա. 5-րդ դարում ու ստացավ «աստվածների հետ կապերը խզած», «աստվածներին ժխտող, անաստված» իմաստը։ Նրան, ով ժխտում էր տեղի աստվածներին, չնայած կարող էր հավատալ այլ աստվածներին, կոչում էին ἀσεβής՝ «սրբապիղծ»։ Այսօր atheos բառը դասական տեքստերում երբեմն թարգմանվում է ինչպես «աթեիստական»։ Նաև եղել է վերացական գոյական ἀθεότης՝ «աթեիզմ»։ Կիկերոնն է կատարել հունական բառի լատիներեն անցումը՝ atheos։ Տերմինը լայն տարածված էր վաղ քրիստոնյաների ու հեթանոսների վեճերում, ընդ որում՝ յուրաքանչյուր կողմը անվերապահորեն տալիս էր այդ անվանումը դիմացի կողմին։