Որ­պէս Հայ եկե­ղեց­ւոյ զա­ւակ­ներ եւ Հայ ժո­ղո­վուր­դի ժա­ռան­գորդ­ներ, ար­դա­րու­թեան մեր տեն­չը մեր հա­ւատ­քին չափ զօ­րա­ւոր է եւ իրա­կան: Ար­դա­րու­թիւնը մեր իրա­ւունքն է, որուն ձեռք­բե­րու­մին հա­մար չենք մե­ղան­չած, որուն տի­րա­ցու­մին հա­մար եր­բեք չենք տկա­րա­ցած: Այո, անոր »քաղցն ու ծա­րա­ւը« միշտ ու­նե­ցած ենք, հա­ւա­տա­լով որ ի վեր­ջոյ պի­տի յա­գե­նանք: Ցե­ղաս­պա­նու­թե­նէն վե­րապ­րած եւ վե­րա­կանգ­նած որ­պէս դա­սա­կան Սփիւռք, մեր բա­րե­պաշ­տու­թեան եւ աղօթք­նե­րուն մաս կազ­մե­ցին մեր նա­հա­տակ­նե­րուն իրա­ւուն­քը եւ թա­փած արիւ­նին ու կտա­կին նուի­րա­կա­նու­թիւնը: 2009 տար­ուան Ապ­րիլ եւ Սեպ­տեմ­բեր ամիս­նե­րուն Հայ­րե­նի մեր պե­տու­թեան բա­րի ցան­կու­թիւնը բնաւ պի­տի չու­զէ­ինք որ սնան­կա­նար ար­դա­րու­թեան մեր պա­հան­ջա­տի­րու­թեան դի­մաց: Հա­յուն պե­տու­թեան պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րը բնաւ պի­տի չու­զէ­ինք որ դիւա­նա­գի­տու­թիւնը եւ քա­ղա­քա­կա­նու­թիւնը վեր դա­սէ­ին յա­ւի­տե­նա­կան առա­քի­նու­թիւն­նե­րէ եւ յատ­կա­պէս ար­դա­րու­թե­նէն եւ անոր բե­րած հա­տու­ցու­մէն: Բնաւ պի­տի չու­զէ­ինք տես­նել տա­րա­կար­ծու­թիւն ցե­ղաս­պա­նու­թեան զոհ դար­ձած Սփիւռ­քին եւ մեր սնու­ցիչ օր­րա­նին՝ Հա­յաս­տա­նի մի­ջեւ, հա­ւա­տա­լով որ հայ­րե­նի­քը բո­լո­րիս հայ­րե­նիքն է եւ հայ­րե­նի պե­տու­թիւնը՝ մեր պե­տու­թիւնը: Ապա­գա­յի մեր կեան­քի բա­րօ­րու­թիւնը պէտք է կերտ­ուի անց­եա­լի զո­հո­ղու­թեանց եւ նա­հա­տակ­նե­րու իրա­ւունք­նե­րուն հա­տուց­ման վրայ, որ­պէս­զի շա­րու­նա­կենք ապ­րիլ ու պայ­քա­րիլ ան­մեռ յոյ­սով, ան­մառ լոյ­սով: