Ա՜խ, ա՛յ	իմ	աստվածասեր	կարդացող, քար	ըլեր	էս	խոսքերը	կպատռեր, ո՞ւր	մնա	մարդ, Էն	էլ Աղասին, որ	սիրտը	բարակել, փոշի	էր	դառել: Բայց	մարդիս	հոգին	խոր	ա, ջիլը՝ կակող. քանի ձգվում	ա, բարակում	է	ու	հանկարծ	կտրվում: Լեն	օրին	ա	մարդ	շատ	անգամ	իրան	մոռանում, թե չէ	նեղությունը	միայն	հոգին	մաշում	է, բայց	շուտով	չի	հանում: Աղասու	էսքան	էրվիլն	ու տանջանքը	որ	տեսնում	էին	փամբակեցի	կտրիճ	հայի	տղերքը, խոսքըմին	արին, որ	գնան, թաքուն	նրա	մորն	ու	կնկանը	փախցնեն, բերեն, բայց	խելոք	մարդիկ	խորհուրդ	չտեսան, չունքի խեղճ	ծերունի	հորը	բանտումը	թիքա-թիքա	կանեին: Շատ	անգամ	վարավուրդ	էին	անում, որ Աղասին	միտը	ծռել, ուզում	ա	գնա	հորնումոր	հավարին, բուսուն	բռնում, ետ	էին	դարձնում: էսպես	տանջվելով	էս	ձմեռ	էլ	անց	կացրեց, մինչև	գարունքն	էլի	բացվեց, ու	թուրք	ու	հայ	յայլաղ դուս	էկան: Աղասին	էլ	հետըները	գնաց: