Ահա այսպես է նկարագրում ջութակահարուհու հայտնվելը Մոսկվայում ակադեմիկոս Նիկոլայ Նիկողոսյանը. «1940-ական թվականներին Տանյան ներխուժեց մոսկովյան հայերի միջավայրը, երիտասարդ երաժիշտների, գեղանկարիչների ու դերասանների միջավայրը... և յուրացնելով այն ամենը, ինչ կարելի է ստանալ Մոսկվայում` համաշխարհային մշակույթի այդ կենտրոնում, վերադարձավ Հայաստան և շատ բան արեց Հայաստանի երաժշտական, մշակութային ու կրթական ավանդույթները պահպանելու և բազմապատկելու համար» (Տատյանա Հայրապետյան, «Մեղեդիներ իմ հուշերի», Մոսկվա, 2005, էջ 130)։ Շատ դիպուկ է ասված` «ներխուժեց»։ Տատյանա Բագրատովնան, Մոսկվայի կոնսերվատորիան գերազանցությամբ ավարտելուց հետո, 1948 թ. «ներխուժեց» Հայաստան. եկավ, տեսավ և փոխեց։ Այո, փոխեց այն ամենը, ինչը ենթակա էր փոխվելու։ Նա իր կարիերան սկսեց որպես սովորական դասատու, հետագայում դրան գումարվեց ուսումնական մասի ղեկավարի պաշտոնը, իսկ 1978 թ. Տատյանա Բագրատովնան դարձավ դպրոցի տնօրեն։ Նա ամենաերկարամյա տնօրենն էր դպրոցի պատմության մեջ և ղեկավարել է կրթօջախը երկու հակամարտ ժամանակաշրջաններում` խորհրդային և անկախության, որն ազդարարվեց Արցախյան պատերազմի թնդանոթներով։ Ասում են, երբ խոսում են թնդանոթները, մուսաները լռում են։ Սակայն Չայկովսկու դպրոցի «մուսաները» չլռեցին։ Մեր պանծալի զինվորները հաղթանակներ էին տանում ռազմի դաշտում, իսկ մեր երաժիշտները` միջազգային ասպարեզում։ Նրանց յուրաքանչյուր համերգը հաղթանակ էր` բարու` հանդեպ չարի, լույսի` ընդդեմ խավարի։ Այդ լուսակիրներից էին միջազգային մրցույթների դափնեկիրներ Սերգեյ Բաբայանը, Նարե Արղամանյանը, Նիկոլայ Մադոյանը, Ալեքսանդր Չաուշյանը, Արմեն Բաբախանյանը, Նարեկ Հախնազարյանը և այլք, որոնք Ժան Տեր-Մերկերյանի, Մեդեա Աբրահամյանի, Յուրի Հայրապետյանի արժանի հետևորդներն են։ Եվ այս բոլորը «ծնունդով» Չայկովսկու անվան դպրոցից էին։