Գրեթե անսխալ էր գործում նրա «ռացիան»։ Երբ ասածին տղերքը կասկածանքով էին նայում, ականջը դնում էր հողին, արագ վեր թռչում, թե՝ տղերք, հորս արեւ, ճիշտ եմ ասում։ Ժամանակի մեջ էլ հեռատես է, մեկ-մեկ էլ էնպիսի բաներ կասի՝ ոչ լսված, ոչ տեսնված, ոչ սպասված։ Մի օր տղաներից մեկը՝ Երեւանցի Արշակը, կատակեց. «Ապեր, ես ամեն օր Երեւանից նայում էի Արարատին, մի հատ իմ փոխարեն դու էլ նայի, էլի, կարոտել եմ, յոթ ամիս է՝ տուն չեմ գնում»։ Ռացիա Աշոտը նայեց, նայեց, թե տղերք Էջմիածնի խաչը տեսնում եմ։ Ասաց ու խաչակնքեց։ Տղերքն էլ խաչակնքեցին։ «Իսկ Արարատը չի երեւո՞ւմ»։ «Ոնց չի երեւում, ահա. տեսեք թուրքերն ինչ են արել. օղապարան են իջեցրել, հագցրել են Արարատի վրա կանգնած մեր Աբովյանի պարանոցին, քանի տարի է, բայց լեռը ոտքերի տակից հեռացնել չեն կարողանում։ Ես ձեր...»։ Եվ տղաները չհավատալու պատճառ չունեին, ամեն մեկն ավելի ամուր կրծքին սեղմեց իր գնդացիրը, ասես համար մեկ ազդանշան էր տրվել՝ պատրաստ... Տեսնելով, որ տղաները շատ տխրեցին իր վերջին բառերի վրա, Ռացիա Աշոտը սկսեց հանգստացնել. «Մի տխրեք, տղերք, ճամփան էս սարերով է, Արարատն էլ ենք շուտով ետ վերցնելու»։