-Ռիսկեր իրականում այսօր ունենք. դա որակյալ բուժսպասարկման խնդիրն է, հաճախ անհրաժեշտ մասնագետների բացակայությունը, պետական ռեսուրսների ոչ արդյունավետ տեղադրումը եւ այլն: Հենց այս ռիսկերի չեզոքացմանը պիտի ուղղված լինի այս գործողությունը: Տեսեք, առաջնային բուժօգնությունը պետք է միշտ կազմակերպվի կոնկրետ քրեակատարողական հիմնարկներում: Որպես հիվանդանոց ՔԿՀ-ի գոյության խնդիրն առաջացել է երկրորդային բուժսպասարկման ապահովման համար, երբ անհրաժեշտություն է առաջանում վիրահատական միջամտությունների, ստացիոնար պայմաններում բուժման եւ ռեաբիլիտացիայի, ինտենսիվ թերապիայի: Սա սովետական մոդելից մեզ փոխանցված համակարգ է, ինչի արդյունավետությունը շատ ցածր է: Օրինակով բացատրեմ. երբեմն առաջանում է որեւէ դատապարտյալի բարդ վիրահատական միջամտության ենթարկելու հարց, ասենք՝ նեյրովիրաբուժական միջամտության: Հայտնի է, որ սա բարդ վիրահատական միջամտություններից է, մասնագետներ այս ոլորտում շատ չկան, սովորաբար դրանք բարձր վարձատրվող մասնագետներ են եւ այլն: Տեսեք՝ ինչ խնդիրների փունջ է առաջանում. ա/ այն աշխատավարձով, որ հատկացվում է ՔԿՀ-ում աշխատող բժիշկներին, բարդագույն խնդիր է մասնագետ գտնել, ով կհամաձայնի աշխատանքի ընդունվել, բ/ ՔԿՀ-ում չկա նման վիրահատությունների այնպիսի ծավալ, որ ապահովի մասնագետի արդյունավետ զբաղվածությունը, գ/ նման միջամտությունների ծախսատարությունը մասնագիտացված կլինիկաներում էականորեն ավելի ցածր է, քան եթե դա արվի դատապարտյալների հիվանդանոցում /քանակի էֆեկտ/ եւ այլն: