Մուսթաֆայի ատելությունը երկար պատմություն ուներ։ Այն ծնունդ էր առել 1910 թ.։ Այդ ժամանակ երիտթուրքերի հեղափոխության հետևանքով կյանքի կոչված կառավարությունը եվրոպական տերությունների ճնշման ներքո հրամայել էր վարչական բարեփոխումներ իրականացնել հայկական շրջաններում։ Վարդանը գիտեր, որ դրանք կյանքի չէին կոչվելու։ Սվասի շրջանում այդ քաղաքականության պատասխանատուն Մուսթաֆա Ռահմին էր, որը գավառապետի օգնականն էր։ Բոլորը գիտեին, որ նա ատում էր հայերին։ Օրենքի առջև փոքրամասնությունների և մահմեդականների հավասարությանը հետամուտ լինելու փոխարեն նա սաստկացրել էր խտրականությունը քրիստոնյաների նկատմամբ։ Վարդանը բացահայտել էր այդ իրավիճակը՝ հոդվածներ տպագրելով լոնդոնյան և փարիզյան թերթերում, որոնք անհարմար կացության մեջ էին դրել օսմանյան դիվանագետներին։ Բացի դրանից, Վարդանը մի ստվար թղթապանակ էր հանձնել Սվասի ֆրանսիական հյուպատոսին և խնդրել էր Կոստանդնուպոլսի կառավարությունում դեռևս աշխատող իր բարեկամներին միջամտել։ Ի վերջո Սվասի հայերը ոչինչ չէին շահել այդ գործողություններից։ Մուսթաֆա Ռահմին դարձել էր քավության նոխազ, և նրան ավելի ցածր պաշտոնի էին նշանակել։ Եթե այդ պատմությունը չլիներ, ապա նա այսօր կարող էր գավառապետ լինել և ոչ թե ոստիկանապետ։