Հետագային երբ Հայաստանէն բերածս քարտէսներուն մէջ փնտռեցի Քեախտան, միայն մեկ քարտէսի մէջ գտայ զայն: 16-րդէ դարու վիճակ մը պատկերող քարտէսի մէջ, երբ Քեախտան դեռ օսմանեան երկիր չէ: Ինչպէս միշտ, հիմա ալ Աշխարհացոյցի չափանիշով նկարագրեմ տեղանքը: Փոքր Հայքի Երկրորդ Հայք գաւառին մէջ է Քեախտան, անմիջական դրացնութեամբ արեւելքէն՝ Մեծ Հայքի Աղձնիքի նահանգի Անգեղ Տունով, հարաւէն՝ Կոմմագենէով: Միացած Եփրատի աջ աւազանին մէջ կը գտնուի, ու Մալաթիայի հարաւը: Իրեն շատ մօտ է Հիսն ի Մասնուր, Կարկառ բերդերը եւ պատմական Սամոսատ քաղաքը: Այլ տեղ մը՝ «Ուրարտերէն» անուն շարանին մէջ վերլուծեցին «կար» բառը, որմէ Կարկառ՝ հայեըրէն կը նշանակէ բերդ, ամրոց, ինչպէս Արցախի Կարկառ բերդը եւ իր անունով կոչուած գետանունը: Ուղեցոյց Ջորջն ըսաւ թէ, Քեախտայի մօտ գտնուող Նարինջա աւանի լրիւ բնակիչները մահմետականացած հայեր են: Ու սկսաւ գովել Մալաթիայի Ասորի առաջնորդի քաջութիւնը, «չեթէ» մականունով «օծելով» զայն, թէ ի՜նչ համարձակութեամբ կը մտնէ վալիի (նահանգապետի) գրասենեակը, քրիստոնեայ մկրտելու արտօնութիւն ձեռքբերելու այնպիսիներու համար, որք դժուարութիւն կը գտնեն օրինական կարգով քրիստոնեայ դառնալու, այսինքն՝ ազգութեան դառնալու: