Շուշանիկը	լսում	էր	լուռ, աչքերը	հառած	դեպի	անորոշ	տարածութտուն: Նա	գուշակում	էր	Սմբատի	միտքը: Նա	չէր հավատում	այդ	մարդու	կողմնակի	ինքնաստորացման	անկեղծությանը, բայց	զգում	էր	նրա	խոսքերի	նպատակը: Նա ուզում	էր	ասել, թե	չի	կարող	սիրել, ուզում	է	սառը	ջուր	ածել	դիմացինի	կրած	տանջանքների	վրա: Ահա	թե	որքան դժբախտ	է	Շուշանիկը: Բայց	ինչո՞ւ, մի՞թե	Շուշանիկը	երբևէ	հանդգնել	է	կարծել, թե	Սմբատ	Ալիմյանը	կարող	է	սիրել իրեն, «տանջվել, նույնիսկ	զոհվել	սիրո	անունով»: Նա	ինքը	և	միայն	ինքն	է	սիրել	և	սիրել	է	գաղտնի, երկյուղով: Այժմ... նրան	հասկացնում	են, թե	խաբված	է: