Պ.- Տեսէ՛ք, ինչպէս ասում են` ժողովրդի համբերութեան բաժակը լցուել է: Այսօր իւրաքանչիւր խնդրի բարձրաձայՆում կ՚առաջացնի պայթիւնավտանգ իրավիճակ: Այս եկեղեցու պատմութեան ժամանակ, ես տեսայ, թէ ժողովրդի մօտ ինչ ոգեւորուածութիւն կար: Տեսել էք, հաւանաբար, տեսանիւթերում, երբ վրացի ոստիկանը կանգնեցնում է հայ մարդուն` հարցնում` ինչու չես վրացերէն խօսում, ու այն բանից յետոյ, երբ ստանում է «լեզուն չգիտեմ» պատասխանը, ասում է` գնա մեռի էլի: Կարծես մարդկանց համբերութիւնը հատել է, իրենք ինչ-որ մի կերպ պէտք է արձագանգէին: Թէ արդէն պարզ է. հասարակ ժողովուրդ. շատ շուտ տրւում է գրգռութիւններին ու եղաւ այն, ինչ եղաւ: Այս ամէնի կողքին, ես վրացական կողմի` խնդիրները ոչ միայն չլուծելու, այլեւ խորացնելու քայլերի տրամաբանութիւնը չեմ հասկանում: Գնալով խնդիրները խորանում են, ոչ թէ լուծւում: Այստեղ պէտք է նշել, որ հայկական կողմը, ի նկատի ունեմ Հայաստանը, նոյնպէս իր մեղքի բաժինն ունի: Որոշակի խնդիրներ կան, որ ոչ միայն վրացական կողմից է կախուած: Դրանք համատեղ ջանքերով պէտք է լուծուէն բանակցութիւնների, միջկառավարական յանձնաժողովի նիստերի կամ միջխորհրդարանական խմբերի հանդիպումների ժամանակ: