Նրա մռայլ ձայնը ցրեց Վարդանի բոլոր պատրանքները։ Սակայն այդ խոստումը նրան հույս ներշնչեց, քանի որ Իբրահիմը հետևողական մարդ էր, և նրա խոսքը պատվի խոսք էր։ Նա սակավախոս էր ու զուսպ և երեք տարվա մեջ նա առաջին անգամ էր օգտագործում «բարեկամություն» բառը։ Իսկապես այդ բարեկամությունը գոյություն ուներ, չնայած նրանց կրթական մակարդակի տարբերությանը։ Նրանք երկուսն էլ տարված էին ձիերով, սիրում էին երաժշտություն, որսորդություն և երկարատև ձիազբոսանքներ, երկուսն էլ նույն պատկերացումներն ունեին կայսրության ապագայի մասին։ Նրանք քիչ էին խոսում, սակայն նրանց լռությունն իմաստավորված էր։