Պարոն Նազար Թալասը յիշելով իսկոյն ներքնագիր մը զետեղեր է էջի աւարտին։ ∩Տարիներ անց Շիլէի մեր տան մէջ Շաբաթօրեայ ընթրիքի սեղանի շուրջ մէկտեղուած ենք ընկերներով։ Բազմանդամ խումբին մէջ են Ճէնկիզ Չանտար եւ Օրալ Չալըշլար։ Երկուքն ալ քոլէճ ուսանած։ Տարեկից ենք։ Երբ խօսքը Կեսարիայէն, Թալասէն բացուեցաւ, յիշեցինք նաեւ Ամերիկեան քոլէճը, ափսոսանքով ըսի, ∩Ես ալ կ՚ուզէի հոն ուսանիլ բայց ինչպէ՞ս, հարուստի տեղ էր այդ դպրոցը∪։ Այս լսելով Ճէնկիզ առարկեց, ∩Ո՞վ ըսաւ, Թալասի քոլէճը Քրիստոնեաներուն որոշ տեղ պահած էր ուր ցրի կ՚ուսանէին, կրթաթոշակով∪։ Առաջին անգամ կը լսէի։ Նախ ափսոսանք մը ունեցայ, ապա վրայ բերի՝ ∩Լաւ որ չեմ գացած այդ դպրոցը, թէ ոչ ես ալ ձեր նման բան մը կը դառնայի∪ ըսելով∪։