էս	խոսքին	բիրադի	մեկ	ձիու	ոտի	շփլթոց	էկավ: Երկինք, գետինք	գլխըներին	սևացավ: Հենց իմացան՝ մեկ	ամպ	տրաքեց, մեկ	սար	գոռաց, փուլ	էկավ: Յարաղ-ասպաբ	առան	ուսըները, ամեն մեկը	մեկ	բուռը	հող	սրբությունի	տեղակ	բերանը	քցեց, մեկ	քարի	առաջի	չոքեց, իր	մեղքը խոստովանվեց, մեկ	քանի	ծունր	դրեց, երեսին	խեչըհանեց, ժամի	քարերը	պաչելով	տեղիցը	վեր կացավ, ձիու	աչքերը	ճմբռեց, մեջքը	սղալեց, որ	անկաջները	սրել, խլշացրել, էն	կողմն	էին	մտիկ անում	էնպես	խլշկոտալով. որդիանց	որ	ձենը	գալիս	էր: Շունը	ղրաղ	քաշեցին, մատով-ձեռով արին, որ	ձեն	չհանի, ու	իրանք	թուր	ու	թվանք	հազրած, ձիու	ջիլավը	քցած՝ սկսեցին	պատի արանքիցը	անսաս	անկաջ	դնիլ, որ	տեսնին` էկողներն	ո՛վքեր	են: Դամարները	ուզում	էր	տրաքի, ոտըների	տակին	կրակ	էր	վառվել: Անիծած	բուքն	ու	քամին	հյուսսի	դհիցն	էր	գալիս	ու	ձենը փակում: Ուզում	էին	իրանց	կտրատեն, որ	չէր	թողում՝ պարզ	իմանան, թե	ի՞նչ	խաբար	է: