Գարնանային արևոտ օր էր, երբ մայթերն ինձ հուշեցին , որ մոլորակի մի փոքրիկ անկյունում ինձ կարոտում են : Այդ անկյունը այն գյուղն էր , ուր ապրում էին տատիկս ու պապիկս: Ու կարծես ապրիլյան քամին իմձ քշեց դեպի նրանց կարոտը , իսկ ոտքերս ուղղակի գնացին : Դրսում սառն էր , բայց նոյնը չէր կարելի ասել ներսի մասին , որտեղ օդը լցվել էր ծեր ամուսինների սիրով : Ես այնտեղ ընդամենը երկու օրով էի գնացել , որովհետև երկու օրից կրկին երկուշաբթի էր ու կրկին տաղտկալի դպրոց : Այդ ընթացքում պարապում էի համալսարան ընդունվելու համար և մեղմ ասած ինձ չէի խնայում երազանքներիս ևս մեկ քայլ մոտենալու համար : Պարապելու ընթացքում հաճախ այնքան էի մխրճվում գրքերիս մեջ , որ կարծես պոկվում էի աշխարհից :Ու այդ ժամանակ պապիկս գալիս ու նստում էր դիմացս , գրքերս թերթում ,այնտեղի հարցերը կարդում , ապա նաև հարցերին պատասխանելու փորձեր անում :Ես մեծ հաճույքով սկսում էի նրա հետ հարց ու պատասխաններիս շարանը , որովհետև միշտ սիրում էի նրա հետ խոսել, գրքեր քննարկել , բանավիճել ու անգամ խրատներ ստանալ մաթեմատիկա չսիրելու համար : Սիրում էի նաև խաչբառներ գրել պապիկիս հետ : Ե՜վ ուրախանում էր , որ կարողանում եմ գրել ,և՜ տխրում էր , որ իրեն էլ գրելու բան չեմ թողնում : Երբեմն վերցնում ու պահում էր այդ խաչբառները , որ չգտնեմ ու <<չփչացնեմ >> : Վայ, շեղվեցի բուն նյութից : Հասա այնտեղ , որ վերլուծում էինք իմ քննական հարցերը : Քննարկելուց հետո պապիկս կախում էր գլուխը , խորհրդավոր հայցաք ընդունում ու էլի բարձրացնում գլուխը , ապա մտախոհ նայում դեմքիս ու շոյելով ասում.