Երբեք չեմ կարող մտքիցս հանել այն օրը, երբ հանդիպեցի նրան: Ամառային ոչնչով աչքի չընկնող մի օր մեկնել էի Լոռու գյուղերից մեկը: Ինձ հարկավոր էր հանդիպել գյուղացիներից մեկին և նրան մի փոքրիկ ծածկույթ փոխանցել: Լսել էի, իհարկե, գյուղական հյուրասիրության մասին, սակայն երբեք առիթ չէր եղել դրա մասնակիցը դառնալու: Մոտ 45-50 տարեկան տղամարդ էր Աշոտը, ում արտաքինը միանգամայն անկեղծորեն խոսում էր նրա գյուղական կյանքի և ապրելակերպի մասին: Տենելով ինձ և ընդունելով ձեռքիս կապոցը՝ նա հրավիրեց ինձ իր տուն՝ մի-մի բաժակ օղի կոնծելու: Սովորաբար նման դեպքերում ես հրաժարվում եմ կամ գոնե մի փոքր թանկացնում եմ ինձ, սակայն այդ օրն առանց վարանելու համաձայնում եմ: Չգիտեմ՝ ինչն էր պատճառը, կամ սովածությունը, կամ Աշոտի հայացքում թաքնված պարզությունն ու անկեղծությունը: Դե դա արդեն այդքան էլ կարևոր չի: Ընդամեն երկու րոպեից նրա տան շեմին էինք: Դեռ ներս չմտած՝ Աշոտը միանգամից բղավեց.