Ցաւ մըն ալ մեր աւանդական կուսակցութիւններուն բացակայութիւնն է, ո՞ւր են անոնք, լո՞ւր են, թէ՞ այլեւս այնքա՜ն տկար կու գայ անոնց ձայնը՝ չլսուելու աստիճան: Իրականութեան մէջ անոնց ձայնը շատ քիչ՝ Միջին արեւելեան գաղութներու մէջ լսելի մնացած է, նոյնիսկ Հայաստանի մէջ անոնք լուր մնացին, լուր մնացին երբ Փաշինեանը իր ընկերներով ամբողջ մէկ ամիս Կիւմրիէն դէպի Երեւան կը քալէր, լուր էին երբ աւելի քան տաս հազար երիտասարդներ ցոյցի ելած էին եւ միայն երբ ամբողջ երիտասարդութիւնը ոտքի կանգնեցաւ, իրենց հետ նաեւ ամբողջ ժողովուրդը, անոնք դարձան յեղափոխականներ, երիտասարդացա՞ն: