«Ե­թէ միայն նիւ­թա­կան եւ տե­սա­նե­լի դժո­ւա­րու­թիւն­նե­րը հա­շո­ւի առ­նէինք եւ մոռ­նա­յինք աս­տո­ւա­ծա­յին օ­ժան­դա­կու­թիւ­նը, ի­մաս­տուն գործ պի­տի չըլ­լար յանձն առ­նել կա­թո­ղի­կո­սա­կան պաշ­տօ­նը եւ ար­տա­սահ­մա­նի մեր ե­կե­ղեց­ւոյ կեան­քին մէջ այս Ա­թո­ռին բա­ժին ին­կող պար­տա­կա­նու­թեանց կա­տա­րու­մին ղե­կա­վա­րու­թիւ­նը: Ու երբ ­Կի­լի­կեան թե­մե­րու ­Պատ­գա­մա­ւո­րա­կան ժո­ղո­վը իր ձայ­նե­րու մե­ծա­մաս­նու­թիւ­նը կեդ­րո­նա­ցուց իմ վրայ, եր­բեք չխու­սա­փե­ցայ կո­չին դրա­կան պա­տաս­խան տա­լէ՝ հա­կա­ռակ ա­մէն տե­սակ դժո­ւա­րու­թեանց, ան­հաս­կա­ցո­ղու­թեանց, խո­չըն­դոտ­նե­րու եւ մին­չեւ իսկ բա­ցա­յայտ թշնա­մու­թեան՝ սի­րե­լի ան­հատ­նե­րէ կամ նոյն­քան սի­րե­լի կազ­մա­կեր­պու­թիւն­նե­րէ ի յայտ բե­րո­ւած: