Փոքր թատրոնում «Մակբեթ» էին բեմադրել: Խաղում էր Մ. Ցարյովը: Համառուսական թատերական ընկերությունում քննարկման ժամանակ Ալ. Աննիկստը շատ սպառիչ բնութագրեց. «Եթե խոսենք օպերայի լեզվով, Մակբեթի դերակատարը պետք է լինի բարիտոն, իսկ Մ. Ցարյովը տենոր է»: Ուրեմն, հարցն այն է, թե դերասանը որքանով է համապատասխանով դերին: Օրինակ, ես երկար տարիներ համոզված էի, որ Օթելլոն պիտի խռպոտ ձայն ունենա (հո Վահրամ Փափազյանը չէր հնարել) և, երբ այդ դերում տեսա Խաբսաևին, Ն. Մորդվինովին, մտածեցի, որ դրանք Օթելլո չեն: Շեքսպիրը չի գրում, թե Կորիոլանի արտաքինն ինչպիսին էր, բայց երբ Խորեն Աբրահամյանը ներս էր մտնում, վստահ էի, որ Կորիոլանը այդպես հաղթանդամ է եղել: Ամպլուայի հարցը կարող է ծագել այն չափով, թե դերասանը որքանով է տվյալ դերին, նրա բարձրացրած պրոբլեմներին համապատասխանում: Կարելի՞ է ասել, թե Չարլի Չապլինը սոսկ կոմիկ է կամ Ժան Գաբենը սոցիալական հերոս…