Ավտոբուսում նստած եմ ականջակալներով և նայում եմ դուրս։ Տխուր երգեր եմ լսում։ Նայում եմ էլի այնտեղ, որտեղ դու չկաս՝ պատուհանից դուրս։ Այնտեղ, որտեղ դու անհետացել ես վաղուց, այնտեղ, որտեղ քո անունը բացակայում է, իսկ հետքը՝ առհավետ կորել։ Տեսնես հիմա որտե՞ղ ես, ի՞նչ ես անում, տխո՞ւր ես, թե՞ կարոտում ես, երջանի՞կ ես, թե՞ կրկին անհույս թափառում ես՝ լույս փնտրելով։ Գիտե՞ս՝ դժվարանում եմ քեզ հիշել, մոռանում եմ դեմքդ, ձայնդ․․․։ Ինչքա՞ն դեռ պետք է հիշեմ, չէ՞ որ մի գեղեցիկ օր ես կմոռանամ և քեզ, և քեզ հետ կապված ամեն ինչ։ Չգիտեմ՝ լավ է դա, թե ոչ։