Նրանք	այլևս	լուռ	էին: Միքայելին պաշարեց	խառն	զգացումներ. նա	և՛	ամաչում	էր, և՛	բարկանում, և՛	ուզում	էր	ներում խնդրել, և՛	ուզում	էր	վրեժ	առնել: Մի	բան	պարզ	էր. երբեք	ոչ	մի	կնոջ	մեջ	այդչափ	բարոյական	ուժ	չէր	զգացել: Եվ	որքա՜ն արհամարհանք	կար	այդ	աղքատ	օրիորդի	դեմքի	վրա, որքա՜ն	ատելություն	դեպի	իր	հարուստ, գեղեցիկ, երիտասարդ ուղեկիցը: