Ան­ցեալ տա­րին դժոխք էր ­Թուր­քիա­յի ծպտեալ հա­յե­րի հա­մար: ­Քուրդ գե­րի­լա­նե­րի (մար­տիկ­ներ) եւ թուր­քա­կան բա­նա­կի մի­ջեւ մղո­ւող քա­ղա­քա­ցիա­կան պա­տե­րազմն ա­ւար­տո­ւեց ­Թուր­քիա­յի հա­րաւ-ա­րե­ւե­լեան եւ ա­րե­ւե­լեան շրջան­նե­րի մաս­սա­յա­կան ա­ւե­րա­ծու­թիւն­նե­րով: ­Թուր­քա­կան բա­նա­կի եւ ոս­տի­կա­նու­թեան սպա­նե­րը պայ­թեց­րել կամ կրա­կի էին մատ­նել տա­րա­ծաշր­ջա­նի շի­նու­թիւն­նե­րի մեծ մա­սը: Այ­նու­հե­տեւ ամ­բող­ջո­վին քան­դել էին այդ վնա­սո­ւած շի­նու­թիւն­նե­րը՝ ստեղ­ծե­լով քա­ղա­քա­յին շրջան­նե­րում ըն­դար­ձակ տա­րածք­ներ, որ­տեղ կան­գուն էին մնա­ցել լոկ մի քա­նի մզկիթ, ոս­տի­կա­նա­կան բա­ժան­մունք կամ էլ քա­ղա­քա­պե­տա­րա­նի շէն­քը: