Աղջիկ խոխան, որի փուշը հանել էր, հետո լաց էր եղել, թե նախրապանին եմ սիրում, նրան եմ մարդի գնալու։ Սարգիս նախրապանն էլ լսեց, թե. «Էդպես է՝ սիրտն իր փուշը հանողին է սիրում»։ Էստեղից էլ անունը մնաց փիլիսոփա, կարճ՝ Սոփա։ Ամուսնացավ։ Մինուճար մի տղա ունեցավ, հենց մեր Նեսոն, որի մասին դուք արդեն իմացաք։ Եվ զինվոր տղաների համար մեծագույն հաճույք է ամեն անգամ լսել, թե Սոփա Սարգսի որդի Դեդը ոնց է գերի ընկել ազերիներին, ոնց է ազատվել, ոնց է ընկել՝ Ադրբեջանի պրեզիդենտի մոտ, նրա հետ վիճել... Եվ պատմելու ժամանակ Դեդը ոչինչ չէր ավելացնում, չէր պակասեցնում։ Ուրեմն, երկու բառով ասենք, թե բանն ինչն-ինչոց էր։ Դեդը մասնագիտությամբ հրետանավոր էր, ծառայել էր Գրադ Շուրայի մոտ, եղել էր Աղանց Համոյի խմբում, Նեսոյի մոտ էր եղել։ Իսկ վերջին կռիվների ժամանակ հետախույզ էր արդեն։ Որքան էլ տեղանքին քաջ ծանոթ, Դեդը, այնուամենայնիվ, ճանապարհը կորցրեց գիշերվա մեջ, մառախուղ էր։ Մի խոսքով գերի ընկավ։ Ազերիների համար դա մեծ «ավար» էր, մանավանդ, որ Ադրբեջանը մեկ-երկու անգամ էլ, սովետի տարբեր հանրապետություններում ըմբշամարտի մրցումներում ներկայացնելու եւ հաղթություն նվաճելու առիթ էր ունեցել։ Բայց դա անցել է։ Բաքվի ճամբարներում եղած մարդը միայն կարող է իմանալ, թե ինչ զրկանքների ու տանջանքների են ենթարկում։ Մուրճը վերցնում, խփում են ատամներիդ ու թե նրանց մեջ ոսկի կա՝ վերցնում են։ Իսկ Դեդը ոսկի ատամների մի «կամուրջ» ուներ, հենց մուրճը պիտի իջներ իր ատամների վրա, ձեռքը բարձրացրեց (ազերիներից ավելի լավ է իմանում նրանց լեզուն), թե նեղություն մի քաշեք, ահա... Եվ ինքը ձգում իր ձեռքով ու ոսկի ատամները հանում, մեկնում է թուրք ավարառուին, որը «քննիչի» անվան տակ է։ Դեդը պատմում է, թե պատին տկտկացնելով, ոնց են հայ գերիները տարբեր խցերի մեջ իրար հետ հաղորդակցվում։