Նոյնիսկ մակերեսային մօտեցումով երբ կը դիտենք մեր շրջապատը, տնտեսական եւ քաղաքական, կը հաստատենք, որ մրցակցութիւնները քանդիչ հանգամանք ունին, տնտեսական եւ ընկերային կեանքի մէջ: Եթէ ընդունուած է մրցակցութիւնը, ան մաս կը կազմէ ընկերութեան կառուցուածքին, կը յանգինք այն եզրակացութեան, որ արդարութիւնը անկարելի է: Մրցակցութեան յառաջացուցած բացասականութիւնները կը փորձեն սահմանափակել օրէնքներով, այդքան միայն: Այս եզրակացութիւնը հակառակ է մարդկայնութեան (humanisme) էութեան, երբ նկատի կ’ունենանք, որ անտառի եւ «ակն ընդ ական»ի օրէնքին բաղդատած որքան յառաջդիմած են գաղափարները, նոյնիսկ եթէ չենք հասած իտէալական վիճակներու: Հոլովոյթը ցոյց կու տայ, որ անկարելի չէ արդարութիւն հաստատել, հարկ է շարունակել պահել բարեփոխման ուղղութիւնը: Եթէ յառաջդիմութիւն եղած է, ան կը փաստէ, որ մարդկութիւնը կարող է հասնիլ յաւելեալ արդարութեան եւ հաւասարութեան: