Բժիշկ Էռնստը՝ Այնթապում տեղակայված գերմանական բարձրաստիճան սպաներին սպասարկող բժիշկը, հետաքրքրական էր համարում, որ իրեն հրավիրել էր օսմանյան գավառապետը և որ ինքը պետք է կին բուժեր։ Դա ընդունված չէր մահմեդական ընտանիքներում։ Ճամբար վերադառնալուց հետո իր հայրենակիցները նրան չէին հավատալու, և այդ պատճառով նա ջանում էր հիշել ամեն ինչ։ Նա մի քիչ հիասթափված էր, քանի որ հարեմ բառը նրա գլխում առասպելական վայրի պատկերներ էր ծնում, իսկ նա տեսնում էր սովորական մի միջանցք, որի երկայնքով սենյակներ էին տեղադրված։ Նա ստիպված էր լինելու գունազարդել իրականությունը, որպեսզի ընկերներն իրեն հավատային։ Դա չէր հակասի նրա խառնվածքին, քանի որ հաճախ էր ստիպված լինում խեղաթյուրել իրականությունն իր հիվանդների առջև նրանց ոգևորելու և ապաքինումն արագացնելու նպատակով։