Վերջերս ուսանողներիս համար Մաթևոսյանի գործերից մեկն էի ընթերցում, որ կոչվում է «Հաղարծին»: Հերոսը կինոգործիչ է և խմբի հետ այցելել է Հաղարծին: Ու հանկարծ նա հասկանում է, որ ինքը մի տեսակ գոյություն չունի. Հաղարծին իրենց բերել է մեքենան, ճանապարհին կերակրել է խորտկարանը, իր կեցվածքն իրենը չէ, շուրջբոլորը զննելը և աչքերը փակ հիանալը ինքը տեսել է ինչ-որ լեհական ֆիլմում: