-Գյավո՛ւր, էդ ո՞նց ես փրկվել, ձեր քոք ու բուս պիտի կտրենք,- վնգստաց արնակալած աչքերով ասկյարն ու հրացանի խզակոթն ատելությամբ իջեցրեց կնոջ դեմքին: Դուռեն ցավից գալարվեց, բայց չընկավ: Ուժերը հավաքեց ու զզվանքով թքեց ասկյարի դեմքին: Բերանում փշրված ատամները թքի հետ արնախառը շրմփացին ասկյարի աչքերին: Ասկյարը նույն վնգստոցով սրբեց դեմքը և սրով մի վայրկյանում բացեց Դուռեի որովայնը` «Թող կամաց-կամաց մեռնի, կարճ տառապանքը քիչ է տալվորիկցու համար»…