Չեմ ուզում արյան վրեժի կոչ անել այսօր… Չնայած հոգիս խռովքի մեջ է: Չեմ ուզում գոռալ՝ ի զեն, չնայած աչքերս մշուշված են անսահման ցավից, չեմ ուզում ատելություն կուտակել իմ, ձեր, բոլորիս հոգիներում, որովհետև ատելությամբ համակված հոգին ընդունակ չէ ստեղծելու, ապրելու… Ես ուզում եմ խոսել ցածրաձայն, ինչպես որ վայել է այն տանը, ուր մեծ տխրություն կա, և որի դռների վրա սև դրոշներն են վշտահար խոնարհել գլուխները: