Հատկանշական է, որ Շամիրամը տեսնում է այնինչը, հանուն որի եկել էր, նույնիսկ տանում է իր հետ: Բայց այն չի գործում և չի մերվում նրա կենսաբանական տեսակի հետ: Այն մեռած է նրա համար: Վշտացունց, հզոր ու անհաշտ ասորուհին պայծառափայլ բռնկում է ապրում և : մատնում իրեն: Նա հրամայում է իր հավատարիմ շներին լիզել Արայի վերքերն ու կենդանացնել նրան: Այս շները հեթանոսական մեսիայի սև ու սպիտակ շներն են: Չգիտես ինչու, բոլորովին անհիմն ու անսպասելի, այս շները հայտնվում են նաև խաչելության տեսարանում` հավատացողի և չհավատացողի կերպարներով, որոնք զուրկ են որևէ կենսական նշանակությունից և կտրված իրենց արմատից, բայց պահպանում են պատկերային սիմետրիան: