Ինչքան քայլերս արագանում են, այնքան արագ էլ մտքերս են սահում: Մտածում եմ, թե ինչեր ասես, որ հաղթահարեցի իմ «ճուտիկների» հետ այս ինը ամիսների ընթացքում: «Ամենախաղաղ» ամիսը թերեւս հոկտեմբերն էր, նոյեմբերի կեսից մեզ «հյուր եկավ» չարաբաստիկ ջրծաղիկը, եւ մեկը մյուսի հետեւից երեխաների մոտ ի հայտ էր գալիս կարմրավուն ցան: Մի օր, երբ չորսամյա Ադամի մոտ հաստատվեց հիվանդությունը, եւ մանկավարժը զանգահարեց երեխայի ծնողներին, փոքրիկ տղան անասելի ցնծության մեջ էր, ծով ուրախությունից փափլիկ այտերը բոցկլտում էին՝ տեղեկանալով, որ երեք շաբաթ մանկապարտեզ չի հաճախելու եւ հնարավորություն է ունենալու վայելել ծնողների ներկայությունը (Լեհաստանում մանկապարտեզները գործում են առավոտյան ժամը 06:30-ից եւ աշխատանքի շտապող ծնողները քնաթաթախ փոքրիկներին այսքան վաղ մանկապարտեզ են տանում):