Մողեսը դարձավ ու նորից մի հայացք գցեց, և համարյա լսեցի, որ նա խոսեց ամենաորոտալի ձայնով, որի նմանը երբեք չեմ լսել, բայց և միաժամանակ ամենամեղմ, գրեթե լուռ մի ձայն էր դա: «Շատ լավ է, որ դու բարի լույս ես ասում ինձ և այդպիսի բաներ,— ասաց նա,— բայց մի՛ մոռանա, թե ով եմ ես իսկապես, ես վիշապ եմ, որովհետև մենք դեռ այստեղ ենք, դեռ չենք վերջացել. դու մի տարի հետո նորից արի, և անտառի ծառերի մեջ մի ահավոր ճարճատյուն պիտի լսես, և այդ ե՛ս պիտի լինեմ, հազար անգամ ավելի մեծ, քան հիմա, ծառերի մեջ պիտի ման գամ ու կռիվ փնտրեմ»: