— Ջա՛նիդ	ղուրբան, Ա՛ղասի, էս	ի՞նչ	օրն	ես	ընկել. մեր	աչքը	պտեր	դուս	գար, որ	քեզ	էսպես չտեսնեինք, էս	ի՞նչ	ա	քո	հալը, — ասում	էր	ջիվան	Մուսեն	ու	գլխին	տալիս, երեսն	երեսին	դնում, ձեռը` դոշին. դամարի	տալն	ու	քանի	տաքությունն	էլ	որ	չէր	տեսնում, գլխին	կրակ	էր	վառվում: