Եկէ՛ք, լսենք թէ ի՞նչ կ’ըսէ Սարգիս իր նամակով, ուղղուած մօրը եւ հարազատներուն: «Յուսահատ եւ ճարահատ, շուարած եմ եւ խելքս շիտակ չի գործեր, եւ չեմ գիտեր թէ ո՞ւր դիմեմ, որո՞ւ երթամ: Քանի-քանի նամակ գրեցի, մէկէն ալ չի կրցայ պատասխան առնել: Գիշերները երազիս մէջ կը տեսնեմ ձեզ, արիւնով ներկուած, ջարդուած գլուխներով եւ կտրտուած ձեռքերով ու ոտքերով: Սարսափով կ’արթննամ, քունը գլուխէս կը փախի եւ անկողինէս ելլելով, խենթի պէս կը քալեմ սենեակիս մէջ, մինչեւ լուսաբաց: Աստուած իմ. ի՞նչ ընեմ եւ ինտո՞ր ապրիմ եւ դիմանամ այս անճառութեանս եւ աս ցաւերուս: Միայն եւ միայն յոյսս եւ հաւատքս երկնաւոր տիրոջմէ կը սպասեմ, որ գթայ ինծի պէս խեղճին ու խնայէ անմեղ ու անպաշտպան սիրելիներուս: Ընդունէ՛, անուշիկ մայրիկ, արտասուալից եւ դառն ցաւերով լեցուած բարեւներս եւ սիրելի անմեղ զաւակներուս տուր կարօտալի եւ աղի արտասուալից սէրս: Կը յանձնեմ Աստծոյ կամքին ամէ՛ն բան, վշտագին եւ ցաւերով լցուած զաւա՛կդ»: