1992 թ. հունիսի 13-ն էր՝ Արցախյան Ազատամարտի արդեն իսկ քառամյա պատմության ամենաողբերգական օրերից մեկը: Լրատվության զանգվածային միջոցները ի լուր մարդկության, պարբերաբար ազդարարում էին ադրբեջանցիների բանակի կողմից Արցախի Հանրապետության Շահումյանի շրջանի բռնազավթման ու հայաթափման չարագուշակ, անհավատալի լուրը, քանի որ հենց այդ օրերին ժողովուրդը սրտատրոփ եւ անհամբերությամբ սպասում էր Գետաշենի ու Մարտունաշենի ազատագրումն ավետող լուրերի: Բայց կատարվեց ճիշտ հակառակը: Գրեթե անհնարին էր հավատալ, որ թուրքերը, թեեւ ունենալով թվական եւ զինական գերազանցություն, կկարողանային գրավել Շահումյանի շրջանը: Չէ՞ որ իր հայդուկներով այնտեղ էին հայդուկապետ Շահենը, իսկ Բուզլուխի ուղղության պաշտպանական հենակետերում՝ իր քաջակորով ընկերներով շրջանի ողջ բնակչության եւ ինքնապաշտպանական ուժերի կողմից անառարկելի հարգանք եւ հեղինակություն վայելող Կարոտը: Բոլոր նրանք, ովքեր շփվել էին, գիտեին նրան ու նրա ղեկավարած ջոկատների մարտական ուղին, երբեք չէին կարող հավատալ, որ Կարոտը կարող էր տեղի տալ, առավել եւս՝ պարտվել եւ թշնամուն հանձնել իր հայրենիքի գեթ մի փոքրիկ հողակտորը: Ինչպե՞ս պատահեց, որ Կարոտը հանկարծ հանձնեց իր հրամանատարության ներքո գտնվող դիրքերը: Ահա այս հիմնական հարցն է, որ մտահոգում եւ հետաքրքրում էր շատերին: Իսկ այդ ժամանակ դեռեւս ոչ ոք չէր կարող իմանալ Շահումյանում ընթացող դեպքերի, մարտական գործողությունների իրական վիճակի, հակառակորդի եւ մեր ազատամարտիկների ուժերի ստույգ հարաբերակցության մասին: