— Տո՛, խա՛նի	խարաբ, ի՞նչ	էլավ	քեզ. մի	քիչ որ	համբերես, լեզուդ	քեզ	անես, լավ	չլի՞լ. Ի՞նչ	ես	առավոտ-առավոտ	էլ	բերնիդ	կապը կտրել, հո	կրակ	չի՞	ընկել	փորդ	ու	քեզ էրում, խորովում, — ասեց	մերը բարկանալով, — հո	աշխարքը	տարան	ո՛չ, դու	մնացիր: Մենք	ջա՞ն	չունինք, մեզ աստված	չի՞	ստեղծել, հողի՞ցը	դուս	Էկանք: Պա՛-պա՛, պա՛ — պա՛... էս	ժանակիս տղերքը	հենց	սալթ	գժվել, կապովի	են դառել: Ո՛չ	մեծի	պատիվն	են	ճանաչում, ո՛չ հավատի	գինը, ո՛չ	ժամի, աղոթքի զորությունը, էս	ա, որ	աստված	մեր	գլխին բարկացել, ամեն	կողմից	մեզանից	զուլումը պակաս	չի	ըլում, է՜: Ամենն	էլ	իրանց	ձին	են քշում: էրեկվան	երեխեն	էլ	դեռ	ոտը	չի՛ էլած՝ ոտն	ա	բարձրացնում, հո	աստված	չի՛ վերցնիլ: Վեր	կացար	տեղիցդ, տո՛, մեկ	հլա աստծուն	փառք	տո՛ւր, երեսիդ	խաչ հանի՛ր, հոգիդ	միտքդ	բե՛ր	ու	ետո	ուզածդ արա՛, է՛. հո	ճաքեցիր	ո՛չ: Տա՜, տա՜, տա՜... Աստված	ազատի	էս	ժամանակվա երեխեքանց	ձեռիցը. որ	թողաս, աշխարք կքանդեն: Լավ	ա, որ	աստված	Էսպես անօրեն	բանին	համբերում	ա, ես	ըլիմ, չե՛մ համբերիլ: