Ասացինք, որ վերը բերված սղագիր խոսքերի լեզվական արատները, որոնք կիրթ մարդու բանավոր խոսքը դարձնում են անկիրթ ու ցածրորակ, պատճառ են սովորույթի ուժի, լեզվական անփու­թության և ոչ թե չգիտության: Ուղղակի լեզուն չի պտտվում ճիշտը գործածելու, խոսողը չի կարո­ղանում թույլ չտալ այն սխալը, որի ճիշտը ինքը քաջ գիտի և գործ ածում է գրելիս (կրկնում ենք, ներկա դեպքում խոսքը չի վերաբերում այն օտարաբանություններին, որոնց հայերեն համարժեքները առհասարակ քիչ հայտնի են կամ անծանոթ են խոսողին. սա այլ հարց է): Նշանակում է, բա­նավոր խոսքի այդ կարգի արատները վերացնելու համար ոչ պետք է դասագրքեր ու բառարաններ բաց անել, ոչ էլ դասախոսություններ լսել լեզվի օրենքների մասին, այլ անհրաժեշտ է նախ կոտ­րել արատավոր սովորույթը, սկսել խոսելիս աս­տիճանաբար հայերեն հանրածանոթ բառերը գործածել օտարաբանությունների փոխարեն և ապա անընդհատ կարողանալ հսկել սեփական խոսքին, բռնել և ուղղել սեփական սխալները, մինչև որ ճիշտը դառնա սովորույթ։