Բոլոր	ներկա	եղողների	հայացքներն	ուղղված	էին	դեպի	այդ	ծրարը, իսկ	ամենից	ավելի	մեկինը: Դա	հանգուցյալի	երկրորդ որդին	էր` Միքայելը, քսան	և	ութ	տարեկան	մի	երիտասարդ, նուրբ	կազմվածքով, նիհար, գունատ, ածխի	պես	սև	մազերով և	նորաձև	սրուկ	միրուքով: Նրա	խոշոր, մուգ	ընկուզեգույն	աչքերն	արտահայտիչ	էին, խելացի	և	միևնույն	ժամանակ, կարծես, անտարբեր	դեպի	ընտանեկան	վիշտը: Արդարև	նրա	համար	կորուստն	այնքան	մեծ	չէր, որքան	իր	եղբորը հանձնված	ծրարի	բովանդակությունը: Գիտեր, որ	այդ ծրարի	մեջ	ամփոփված	է	հանգուցյալի	կտակը, բայց	ի՜նչ	կտակ — ահա	խորհրդավոր	ժամի	էականը, ահա	այն, որ	պիտի	որոշե	իր	ճակատագիրն	ու	ապագան: Մերթ	ընդ	մերթ	նա	այնպիսի անհամբեր	և	ներվային	շարժումներ	էր	անում, որ	կարծես	ուզում	էր	հարձակվել	ավագ	եղբոր	վրա	և	խլել	նրանից	ծրարը, որ	սպունգի	պես	ծծում	էր	նրա	ամբողջ	ուշադրությունը, նույնիսկ	բոլոր	զգացումները: