Գնացքն անցավ պարսպի մոտով և, սուլելով, ազդարարեց իր մուտքը կայարան։ Ամպած երկնքի տակ մզկիթներն ու շենքերը գորշ էին թվում։ Հորիզոնին երևացող բլրի վրա վեր էր խոյանում հին ամրոցի տպավորիչ ուրվագիծը, որի պատվին էր, միգուցե, քաղաքը Կարահիսար (սև պարիսպ) անվանումը ստացել։ Վարդանի սիրտն ուժգին բաբախում էր, և նա ուշադիր զննեց կառամատույցում հավաքված ամբոխը, փնտրելով որևէ ծանոթ ուրվագիծ կամ դեմք։ Շոգեքարշի բաց թողած գոլորշին ծածկեց մարդկանց։