Օրինակ՝ եթե երեխաներից մեկը հոր կողքի սենյակում կամ միջանցքում ընկել՝ մի տեղը վնասել է, ամեն ինչ պետք է անի, որ չճչա, ձեռքով սեղմում է վերքը, մատների ծայրերին իջնում է ներքև, խոհանոց կամ այգի, ու երբ վստահ է լինում, որ իրեն արդեն ոչ ոք չի լսի, սկսում է բղավել: Այս զգուշությունների և չափավորության տակ երևակայական ու դատարկ սպասում կար: Կարծում էին, որ եթե սխալ չանեն, հայրը իրենց վրա չէր զայրանա: Ամեն երեկո, երբ Լևենտ Քազանջըն աշխատանքից տուն էր վերադառնում, երեխաները սեղանի առաջ շարքով կանգնում էին, սպասում ստուգվելուն: Նրանց երբեք չէր հարցնում՝ այդ օրն իրենց խելոք են պահել, թե ոչ: Փոքրիկ ջոկի նման մի շարքով կանգնեցնում էր, երբեմն երկար,