Հայրենի գյուղում` Նոր Խարբերդում, ծնողներից բացի, Ռուբենի վերադարձին էին սպասում կինն ու երեխաները, եւ երբ նա Երեւան էր գալիս` հերթական մարտական առաջադրանքը ստանալու, հուսադրում էր նրանց, սակայն հերթական հանդիպումներից մեկը մի օր վերջինը դարձավ: Ռուբենը մահից չէր վախենում, նա ասում էր. «Մահից թող վախենա նա, ով գալիս է զավթելու ուրիշի օջախը, սպանելու անմեղ երեխաներին, ով փորձում է իր բիրտ թաթը դնել իրեն չպատկանող հողին»: