Ու այ ստեղ արդեն ուրի՜շ հարց է ծագում. էդ հանդիպումն է՞լ իրենց «անիմաստ զբաղմունքների» շրջանակում էր, թե՞ դրանից՝ դուրս: Այ է՛ս շատ սիրուն խոսքերը, որ հնչեցրեց պարոն Ռուստամյանը էդ շրջանակից նե՞րս են, թե՞ դուրս են. «Դաշնակցությունն այն կուսակցությունն է, որ անկախ նրանից, թե ինչպիսի զարգացումներ տեղի կունենան ներքաղաքական առումով, մենք հստակ ունենք մեր գաղափարներն ու քաղաքական դիրքորոշումները, որոնք անփոփոխ են մնալու։ (Բայց ախր երեկ ահագին ուրիշ դիրքորոշում էր, իսկ ամսի 2-ին բոլորովի՜ն ուրիշ դիրքորոշում էր): Մենք վստահ ենք, որ ի շահ մեր երկրի առջև կանգնած թե՛ ներքին, թե՛ արտաքին մարտահրավերների լուծման, անկախ հետագա որևէ դասավորումից՝ մենք, միևնույն է, պետք է շարունակենք միմյանց հետ համագործակցել ի շահ մեր երկրի, մեր պետության։ (Մինչև ի՞նչ աստիճանի կհամագործակցեք. ընդհուպ մինչև Նիկոլի ընտրացուցակ կամ «սպիտակ ցուցակ» մտնե՞լը): Այդ առումով, Դաշնակցության լիարժեք աջակցությունը միշտ եղել է և կլինի»: (Բայց տվյալ դեպքում կարծես բոլորովին հակառա՛կ պատկերն է. Նիկո՛լն է ձեռք մեկնում Դաշնակցությանը): Մենք հենց սկզբից այս նոր իրադարձություններին, հեղափոխությանը, որ տեղի ունեցավ Հայաստանում, շատ մեծ արժևորում ենք տվել և իսկապես համարում ենք, որ հեղափոխությունն ունի փուլեր, որ պետք է անցնի։ (Եւ որոնք են էդ փուլերը՞. մեկ սատարում ենք, մեկ չենք սատարո՞ւմ, մեկ նորից չենք սատարում, մեկ նորից ենք սատարո՞ւմ: Իսկ գուցե այսպե՞ս. ցուցակում կընդգրկեք՝ կսատարենք, չեք ընդգրկի՝ չենք սատարի: Հը՞): Մեզ համար մերժման փուլը նույնպես շատ կարևոր էր, որը ենթադրում էր մերժել անցյալի բոլոր բացթողումները, սխալները։ Պետք է կարողանալ վերադասավորվել և անցնել արագ կառուցման և այդտեղ մեր ամբողջական