Հարկ չկա թվարկել մեր այցելած բոլոր եկեղեցիները։ Դրանց ամբողջական ցանկը հրապարակված է։ Տեղական տարբեր պարբերականներում կան դրանց լուսանկարները։ Ճիշտ է, դրանք բոլորը տասնյակ, գուցեեւ հարյուրավոր օրինակներով բազմացվում ու որպես բուկլետներ բաժանվում են առանձին մարդկանց՝ ծանոթանալու համար։ Նույնիսկ «Սփյուռք» ծանրակշիռ հանրագիտարանի «ԱՄՆ-ի եկեղեցիները» բաժնում ընդամենը մի քանի եկեղեցի է ներկայացված։ Այնպես որ՝ բոլորը մեկ կամ մի քանի հատորներում հավաքելը սուր անհրաժեշտություն է։ Այս գործում մի բավական կարեւոր հարց կա. ովքե՞ր են կառուցել եւ կառուցում դրանք։ Ահա այցելել ենք մի եկեղեցի, ավելի ճիշտ, նույնիսկ մայր տաճար՝ Սուրբ Կարապետ։ Մուտքի մոտի պատին կարդացինք Վահե եւ Վերոնիկ Կարապետյանների մեզ քաջածանոթ անունները, որոնք ղեկավարել են այս տաճարային հիրավի գլուխգործոցի շինարարական աշխատանքները։ Այն կառուցվել է 70-ական թվականների վերջերին։ Նախաձեռնողն ինքը՝ Վահե Կարապետյանն էր։ Եկեղեցին կրում է Սուրբ Կարապետ անունը, որը, ինչպես հայտնի է, մկրտել է իրեն՝ Քրիստոսին։ Նույն ինքը՝ Հովհաննեսը, Հովհաննես Մկրտիչը։ Վահե Կարապետյանի պապը այդ անունն ուներ. Կարապետ Կարապետյան։ Այնպես որ՝ թոռն իր բարոյական սխրանքով հավերժացրեց միաժամանակ նաեւ պապի հիշատակը։ Դա ընդունված է մեր բարեգործների շրջանում։ Սակայն, եթե միայն այդքանը լիներ... Չէ՞ որ մենք հազվադեպ ենք մտորում այն մասին, որ այդպիսի յուրաքանչյուր «Աստծո տան» ստեղծողները կոնկրետ մարդիկ են, որոնց մասին հաճախ մոռանում ենք։ Իհարկե, ինչպես Վահեն է խոստովանում, ինքը մենակ չէր։ Շատերն են օգնել իրեն։ Բայց ինքը նախաձեռնողն էր եւ ամենամեծ գումար հատկացնողը, կարելի է ասել՝ նաեւ երկար ժամանակով դառնալով շինարարության աշխղեկը։ Հիշեցնենք եւ այն, որ եկեղեցուն կից երկար ժամանակ գործում էր Ռոզ եւ Ալեք Փիլիպոսների հայկական համակրթական դպրոցը, որը ոչ թե պարզապես վերանորոգման, այլ հիմնովին վերականգնման կարիք ուներ։ Եւ դարձյալ՝ Վահե Կարապետյանը։ Կրկնում եմ, նա միակ բարեգործը չէ։ Բարեբախտաբար նրանք շա՜տ-շա՜տ են։ Եւ նրանց բոլորի մասին պետք է գրել, պետք է պատմել նոր սերունդներին։ Թե չէ, օրինակ, Մարի Մանուկյանի անունը կրող դպրոցում ես զրուցեցի մի աշակերտի հետ, եւ պարզվեց, որ նա ոչինչ չգիտի ո՛չ տիկին Մարիի, ո՛չ նրա ամուսնու՝ մեծ Ալեք Մանուկյանի, ո՛չ նրանց դստեր՝ Լուիզ Սիմոն-Մանուկյանի եւ ո՛չ էլ որդու՝ Ռիչարդ Մանուկյանի մասին։ Պետք է նշեմ, որ դա, մեղմ ասած՝ անարդարացի է։ Եւ այն աշակերտը մեղավոր չէ։