Մե­տիան եր­բեք չու­նե­ցաւ այս պա­տաս­խա­նատուու­թիւնը։ Ան կաշ­կանդուած էր որոշ շա­հերով եւ ակնկա­լու­թիւննե­րով։ Այս հան­գա­ման­քով թեր­թե­րը կորսնցու­ցին իրենց հա­ւաս­տիու­թիւնը։ Մար­դիկ նա­խապէս եղե­լու­թեան մը ճշգրտու­թիւնը կը դա­տէին թեր­թին մէջ գրուած ըլ­լա­լով։ Հա­մոզուած էին որ այն ինչ որ թուղթի յանձնուած է, չի կրնար սուտ կամ սխալ ըլ­լալ։ Մե­տիայի լրա­տուա­միջոց­նե­րը ապա­կանող այս շե­ղու­մը շատ ան­գամ կը բա­ցատ­րուի այն իրո­ղու­թեամբ, թէ թեր­թե­րը կը հրա­տարա­կէին խմբա­գիր­նե­րը, իսկ մե­տիայի հրա­տարա­կու­թիւնը ստու­գո­ղը գոր­ծա­տէր­ներն են։ Անոնք բա­ցի լրագ­րի կամ հե­ռուստա­կայա­նի մը սե­փակա­նատէ­րը ըլ­լա­լէ, կը վա­րեն մեծ ըն­կե­րու­թիւններ եւ հսկայ գու­մարնե­րով գոր­ծեր կը ստա­նան կա­ռավա­րու­թե­նէն։ Այս շա­հերու պատ­ճա­ռաւ ալ կ՚են­թարկուին իշ­խա­նու­թիւննե­րու հրա­մանին։ Որ­քան ալ բա­րոյա­կան առու­մով անըն­դունե­լի ըլ­լայ, գործնա­կան իմաս­տով կա­րելի է հասկնալ այս իրա­վիճա­կը։