,,,,Իհարկէ՝ ո՛չ Էրդողան, ո՛չ ալ Դաւութօղլու կ’ընդունին Սեւրի դաշնագիրն ու այդ դաշնագիրին մէջ տեղ գտած Վիլսոնեան Հայաստանը: Վերադառնալով առաջին անգամուայ տպաւորութեանս, կրկնեմ գրածս՝ մասխարա, խեղկատակութիւն, ծամածռութիւն, կապիկութիւն: Թուրքը այնքա՛ն կապիկագէտ է (դիւանագէտ չըսելու համար), որ կրնայ իրեն ուղղուած արհամարհանքը ժպիտով եւ տօնական մթնոլորտով ընդունիլ: Պահ մը երեւակայեցէ՛ք մեր մեկ քաղաքական գործիչին տան Աբդուլհամիդի անուան մրցանակ՝ Հայկական աշխարհը տակնուվրայ կ’ըլլայ: