– Սա, թերեւս, ամենից ցավոտ եւ քննարկման արժանի հարցն է, որը պետք է պարզաբանվի: Հաղորդությանը մոտեցող յուրաքանչյուր մարդ պետք է ունենա ուղղափառ հավատքի դավանություն, ուղղափառ հավատքի ճիշտ պատկերացում: Մենք` քրիստոնյաներս, հավատում ենք Ս. Երրորդությանը` Հորը, Որդուն եւ Ս. Հոգուն, Քրիստոսի կյանքի տնօրինական դրվագներին` ծնունդին, մկրտությանը, Հաղորդության խորհրդի հաստատմանը, մեզ համար չարչարվելուն, խաչվելուն, թաղվելուն, հարություն առնելուն, երկինք համբարձվելուն եւ երկրորդ գալստյանը։ Հավատում ենք հանդերձյալ կյանքին, մեռելների հարությանը, արդարների` երկնքի արքայություն մտնելուն եւ մեղավորների` հավիտենական տանջանքների դատապարտվելուն: Այս հավատքը պետք է ունենա պարզ քրիստոնյան: Այս հավատքի հիմքի վրա ենք կատարում Մկրտության խորհուրդը, որը նաեւ ս. Հաղորդությանը պատրաստվելու մի մաս է կազմում, քանի որ չմկրտված մարդը չի կարող հաղորդություն ստանալ: Ս. Հաղորդությանը մոտեցող մարդը չի կարող չընդունել հանդերձյալ կյանքի գոյությունը, որովհետեւ հաղորդությունը հենց հանդերձյալ կյանքի թթխմորն է, որը, ինչպես ասում են Եկեղեցու ս. հայրերը, դրվում է մեր մեջ եւ խմորում մեր ողջ մարմինը` ընդունակ դարձնելով այն Քրիստոսի երկրորդ գալստյանը հարություն առնելուն եւ նրա առջեւ կանգնելուն: Հաղորդվող մարդը պետք է ունենա քրիստոնեական մաքուր վարք, կենցաղ, հեռու լինի մեծամեծ մեղքերից՝ շնությունից, գողությունից, հարբեցողությունից, թմրամոլությունից, ոգեկոչությունից, գուշակությունից, կախարդությունից…. Այս մեծ մեղքերի մեջ եղող մարդիկ չեն կարող հաղորդվել, որովհետեւ Հաղորդությունը նրանց համար դատապարտություն կլինի: Այլ պետք է խոստովանել այդ մեղքերը. արտասուքներով զղջալ, մեզ վրա դրված ապաշխարությունը հանձն առնել, իսպառ մաքրվել եւ իրապես թեթեւացած խղճով ու քահանայի օրհնությամբ մոտենալ ս. Հաղորդությանը: