-Լավ,- ասաց Աղուլու Բեյը' հաճույք ստանալով իր հաղթանակից:- Ճանապարհի եզրին կիսամեռ մնալուց և ամբոխի՝ հորիզոնում անհետանալուց հետո փոքրիկ Շուշանին մոտակա թուրքական գյուղերից երկու կին են գտնում: Մայր ու աղջիկ էին: Հիվանդ երեխային տուն տանելով՝ լողացրին սարի ուրցի օճառով: Մազերի ոջիլները վայրի խոտերից պատրաստած դեղերով մաքրեցին: Նրան կերակրեցին ու ոտքի կանգնեցրին: Երեք շաբաթ անց մի բարձրաստիճան սպա իր մարդկանց հետ գյուղում շրջելով հարցնում է՝ այդ շրջանում հայ որբեր չե՞ն գտել: Այդ ժամանակ այս թուրք մայրը, որպեսզի Շուշանին վնաս չտան, նրան թաքցնում է դստեր օժիտի սնդուկում: Մեկ ամիս անց փոքրիկ աղջիկը ոտքի է կանգնում, բայց շատ չէր խոսում, գիշերները քնի մեջ լալիս էր: