Նա	աշխատում	էր	համոզել	իրեն, թե	չպիտի	իր	համար	լինի	ավելի	մեծ	վիշտ, քան	հարազատ	հոր	հուսահատական վիճակը: Նա	վեր	կացավ, որ	անցնի	հիվանդի	սենյակը, բայց	դռների	մոտ	լսեց	Սմբատի	ձայնը: Ձեռները	թուլացան, գլուխն անզոր	թեքվեց	կրծքին, այնքա՜ն	այդ	ձայնն	ազդեց	նրա	վրա: Ո՛չ, նա	իր	սենյակից	չի	դուրս	գալ, թեկուզ	հայրն	էլ	կանչի: Նա	կփակի	ականջները, որ	չլսի	վտանգավոր	ձայնը, կգոցի	աչքերը, որ	չտեսնի	առնական	կերպարանքը: