Այս մար­տը կրկնւում է նաեւ ամէն տա­րի, երբ Արե­ւը, կրակն ու ջեր­մութիւ­նը վեր­ջա­պէս յաղ­թում են ձմրա­նը, ցրտա­շունչ շվոտ­նե­րին, եւ սկսւում է Արե­ւի, գար­նան ծաղկման ու զար­թօնքի շրջա­նը։ Հնում գար­նան առա­ջին օրն էին հա­մարում Նոր Տա­րուայ սկիզբ։ Այդ օրը հա­մընկնում էր մեր այ­սօ­րուայ տո­մարով Մար­տի 21-ի հետ։ Գար­նա­նը տօ­նուող Նոր Տա­րին խորհրդան­շում եւ նուիր­ւում է Երկրին, հո­ղին, բեր­քին ու բնու­թեան զար­թօնքին։ Գո­վերգւում է աշ­խարհի արա­րումն ու հրաշք կեան­քը։ Այ­սօր էլ հին հա­ւատ­քին կամ, պար­զա­պէս, հա­յոց աւան­դոյթնե­րին հա­ւատա­րիմ հա­յերը ամէն տա­րի Մար­տի 21-ին Գառ­նիում մեծ շու­քով, ազ­գագրա­կան երգ ու պա­րով դի­մաւո­րում են Վա­հագ­նի ծնունդը, ծէ­սերով մէկ ան­գամ եւս հաս­տա­տում նրա յաղ­թա­նակը խա­ւարի, մա­հուան հան­դէպ։ Քա­նի որ Մար­տի 21-ը որ­պէս իրենց Նոր Տա­րի՝ Նով­րուզ, շա­րու­նա­կում են նշել զրա­դաշտ պար­սիկնե­րը, Գառ­նիում հա­յերի կող­քին այդ օրը կա­րելի է տես­նել շա­տու­շատ պար­սիկնե­րի։