— Եվ	դուք	ուզում	եք, որ	ե՞ս	լինեմ	հարմարվողը, — գոչեց	հեգնաբար	Անտոնինա	Իվանովնան, — այդ	անկարելի	է: Ինչո՞ւ միշտ	ինձ	պիտի	վիրավորեն, և	ես	լռեմ: Այդ	պառավն	ամեն	օր	անիծում	է	իր	բախտն	այն	պատճառով, որ	դուք	ամուսնացել եք	հակառակ	իր	հայացքների: Նա	կարող	է	պախարակել	ձեր	արածը, բայց	ինչո՞ւ	է	զրպարտում	ինձ, թե	իբր	ես	խաբել	եմ ձեզ	ու	մոլորեցրել: Դո՞ւք	սիրեցիք	ինձ, թե՞	ես, դո՞ւք	էիք	իմ	ոտների	առջև	չոքած	խնդրում, որ	կյանքս	կապեմ	ձեր	կյանքի հետ, թե՞	ես: Մի՞թե	մոռացել	եք	ձեր	սիրո	երդումները, ինչո՞ւ	չեք	ասում	այդ	կնոջը	ճշմարտությունը: Փառք	աստծու, այն ժամանակ	երեխա	չէիք, խելք	ունեիք	ձեր	գլխում, ինչո՞ւ	խաբվեցիք... Սմբատ	Մարկիչ, Սմբատ	Մարկիչ, ինձ	մեղադրում	են, որ	փողի	համար	եմ	ձեզ	հետ	ամուսնացել: Դա	վիրավորական	է: Ես	հարուստ	ծնողների	զավակ	չեմ, բայց... հպարտ	եմ, այս ձեզ	հայտնի	է: Հասկացրե՛ք	ձեր	մորն	ու	քրոջը, որ	ես	ձեր	հարստության	համար	չեկա	այստեղ, այլ	միայն	երեխաներիս պատճառով: Նրանք	կարոտում	էին	իրենց	հորը, նրանց	հայր	էր	հարկավոր, և	ես	իրավունք	չունեի	չբերել	այստեղ: Հասկացրե՛ք	այդ	կանանց, որ	ես	արհամարհում	եմ	միլիոնները...