Ինչ	որ	գեղցոնց	հալն	էր, աստված	հեռու	տանի: Շատի	տավարը	հանդումը	մնաց, մալը՝ չոլումը, ոչխարը՝ սարումը: Ում	ձեռը	հասավ, էնքան	արեց, արաբեն	լծեց, երեխեքը	մեջն	ածեց, մեկ	քանի	փալաս-փուլուս	էլ	վրեն քցեց	ու	լալով, աղի	արտասնքով	ճամփա	ընկավ: Տուն, տեղ, բաղ, մասիլ՝ մնացին	աստուծո	ապով: Որդին	հորն ուրացել	էր, բայց	էլի	էս	օրհնած	գեղըցիքն	էին, որ	ճամփի	կիսին	բազի	քաղաքացու	երեխա, բարգ, օղլուշաղ իրանց	սելումն	էին	դնում, կամ	նրանց	հիվանդներին	տիրություն	անում, չունքի	լավ-օսալ, էլի	գրաստ, ուտելիք, տավար	սրանք	ունեին, նրանց	ո՞վ	կտար, ու	ինչքան	ձեռըներիցը	գալիս	էր, քոմակ	էին	անում	նրանց: