Մենք տեսանք հակահերոսին: Սակայն Վիտալի Բալասանյանին պետք է հասկանալ: Հերոսը միշտ չէ, որ ինտելեկտուալ կերպար է, եթե չասեմ, որ հերոսները երբեք այդպիսին չեն եղել: Աշխարհը գրեթե չի ճանաչում ինտելեկտուալ հերոսների: Բալասանյանն այն կերպարն է, որի հետ հաշվի էին նստում «Սասնա ծռերի» տղաները: Եվ նրա միջոցով էին հանդուրժում կապույտ վերնազգեստով եւ սպիտակ տաբատով երիտասարդին: Տղաները պատրանքներ չունեին, թե Բալասանյանը պետք է նպաստի իրենց գործի հաջողությանը: Հերոսը նույնպես դա գիտեր: Նա քաղաքական կերպար չէ, նույնիսկ ԼՂՀ նախագահի թեկնածու առաջադրվելով երբեք քաղաքական բառապաշարով աչքի չի ընկել: Բարոյականության նրա պատկերացումները հղկվելու որեւէ առիթ չեն ունեցել, նրա ամբողջ բարոյականությունը ԼՂՀ անձեռնմխելիությունն ու անվտանգությունն են, մի քանի լրագրողները նրան՝ ի՞նչ: ԼՂՀ-ի համար այդ մարդը տղել է այն ամենը, ինչ կարողացել է տալ: Հավանաբար, նրան ասել են նաեւ, որ «Սասնա ծռերի» արարքը նույնպես լավ չի անդրադառնա բանակցությունների ընթացքի վրա: Այս իմաստով նա տագնապելու տեղ ունի: Այսինքն, արդեն իսկ ունի իր շահը տղաներին համոզելու վայր դնել զենքերը: Նա, ըստ էության, հակահերոս դարձավ մի դաշտում, որ Ղարաբաղի համար կռվի դաշտ չէ, իր համար զենք վերցնելու տեղ չէ: Այնպես որ Բալասանյանը մեծ հաշվով հերոս է, որին կտրել էին իր միջավայրից: