Հարկ է նշել, որ ձախողվելով Սիրիայում (Սիրիայի քրդերը գրանցել էին աննախադեպ հաջողություններ, Բաշար Ասադը շարունակում է Սիրիայում մնալ իշխանության ղեկին, Իրանը շարունակում է Իրաքի ու Սիրիայի միջոցով պահել կապը լիբանանյան Հզբոլլահ շարժման հետ՝ շիական առանցք, Թուրքիայի կողմից մեծ աջակցություն վայելող ԻՊ-ը սկսել էր պարտություններ կրել)՝ Թուրքիան որոշել էր քայլեր ձեռնարկել Հարավային Կովկասում իր կշիռը մեծացնելու ուղղությամբ։ Դրան մղում էրէլ ավելի կարևոր գործոն՝ 2016թ. հունվարին Իրանի վրայից միջազգային պատժամիջոցների վերացումը, ինչը զգալիորեն արձակելու էր Իրանի ձեռքերը և նպաստելու էր տարածաշրջանում նրա կշռի բարձրացմանը։Եվ պատահական չէր, որ պատժամիջոցների վերացումից մոտ մեկ շաբաթ անց Իրանի ԱԳՆ-ի պաշտոնական ներկայացուցիչ Հուսեին Ջաբեր Անսարին հայտարարեց, որ հակամարտող կողմերի ցանկության դեպքում Իրանը պատրաստ է միջնորդ դառնալ ԼՂ-ի հարցի կարգավորման գործընթացում[138], իսկ դրանից անմիջապես անց էլ ՌԴ փոխարտգործնախարար Գրիգորի Կարասինը և նրա իրանցի գործընկեր Իբրահիմ Ռահիմպուրը Մոսկվայում քննարկեցին Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման հարցը[139]։ Բնականաբար, տարածաշրջանում ու իսլամական աշխարհում գերակա դիրքերի հասնելու հարցում Թուրքիայի հիմնական մրցակից Իրանի այդ նախաձեռնությունները չէին կարող չհարուցել Թուրքիայի խանդը, նախանձը, զայրույթը և չմղել պատասխան գործողությունների։