Եզը խաղաղ հայացքով նայում էր Թովմասին։ Նրա խոնավ եղջրաթաղանթի վրա երեխան իր արտացոլանքն էր տեսնում։ Շիկավուն մորթով ծածկված ահռելի կենդանին լիզում էր իր մռութը, որը նույնքան սև էր, որքան նրա կճղակները։ Նրա եղջյուրների հիմքն առնված էր փայտյա լծի մեջ։ Սասունը հոտոտում էր կենդանու ոտքերը, որը նրա վրա ուշադրություն չէր դարձնում։ Թովմասը գոմից մի խուրձ խոտ բերեց և դրեց գետնին։ Եզը վիզը ձգեց խոտին հասնելու համար։