Խոսելով հայերի պատմասիրության եւ նախնյաց ժառանգությունը սրբորեն հարգելու կարողության մասին, Ստ. Ղազարյանն ասում է. «Երբ Եգիպտոսում էի, տեսա, թե ինչպես կարող է հասարակությունը պաշտել սեփական ճարտարապետությունը, որի խորհրդանշական ու խոսուն վկաները հենց բուրգերն են: Տեսածս համեմատեցի ավելի վաղ Հայաստանում տեսածիս ու զգացածիս հետ, թե ինչպես Նորքում գտնվող տների ու պարիսպների պատերի մեջ հայտնաբերեցինք մեր հայրենակիցների 1800-ականների եւ ավելի վաղ շրջանի թվագրված տապանաքարերը... Հաճախ ենք աղաղակում, թե ինչպես են թուրքերը մեր պատմական հայրենիքում քանդում ու խոշտանգում մեր պատմաճարտարապետական սրբությունները: Իսկ ի՞նչ ենք անում մենք հենց թեկուզ Երեւանում»: