Հայերը իրանական պետության կողմից չեն դիտարկվում որպես խորթ տարրեր և մշակու-թային առումով խորթ էլ չեն: Իմ կարծիքով ընդհանրապես սխալ է հայերին Իրանում կրոնա-կան իմաստով փոքրամասնություն դիտարկելը. անշուշտ, հայերը քրիստոնյաներ են և այս իմաստով քանակապես փոքրամասնություն են, բայց իրենց ունեցած պատմական և ներկա-յիս դերակատարությամբ հայերը ամենևին փոքրամասնություն չեն, այլ իրանական պե-տության նույնիսկ պետականակերտ տարրերից են` սկսած Աքեմենյանների շրջանից վեր-ջացրած իրանա-իրաքյան պատերազմով, Իսլամական հեղափոխությամբ և այլն: Եթե մենք դիտարկենք մյուս էթնիկական կամ դավանական խմբերը, որ բնակվում են Իրանում, ապա անշուշտ կան որոշակի խնդիրներ` կապված Իրանի տարբեր ծայրամասային շրջաններում ապրող բնակչության հետ, և այդ խնդիրների մի մասը նաև հրահրվում է դրսից, այսինքն` ստեղծվում են դրսի միջոցներով, քարոզչության միջոցով փորձում են ստեղծել ինքնության տարրեր, որոնք այդ տարածքների բնակիչներին պատմականորեն հատուկ չեն եղել: Խոսքը վերաբերում է նախ և առաջ Ատրպատականին, որտեղ թյուրքախոսությունը երբեք ինքնութ-յան կարևորագույն չափորոշիչ չի եղել և, ըստ էության, Իրանը թուրք-իրանական, թուրք-պարսկական սիմբիոզի` միավորման, միախառնման արդյունք է, որտեղ Իրանի շահը` շահ Իսմայիլը, չլինելով ծագումով թյուրք, կարող էր բանաստեղծություններ գրել թուրքերեն, կա-րող էր օգտագործել պարսկերենը՝ ամենևին տարբերակում չդնելով լեզուների կիրառության հարցում և լեզվի կիրառումը չհամարելով էթնիկական ինքնության որոշիչ գործոն: