Երեկ գիշեր իմ սիրած տեղերն էի գնացել: Դիանա Կարդումյանի ժամերում (Տե՛ս հղումներ բաժնում) իր ու Վիգեն Գալստյանի զրույցի երկրորդ մասը կարդացի: Միշտ ուզեցել եմ անտեսանելի մարդ լինեմ, մարդիկ նստեն խոսեն, ես անձայն նստեմ լսեմ, ու զրույցն էլ բամբասանք-բողոք-տաղտուկից էն կողմ լավ բանի մասին լինի: Բլոգում նման մարդկանց զրույցը կարդալը անտեսանելի գլխարկի տեր դառնալու հնարավորություն է, ափսոս կարճատև: