Մոսկվայի ականջները, այս էլ յոթանասուն տարի է, խուլ են մեր արդար ձայնի համար։ Բոլորի սխալները բարդել ենք Ստալինի վրա՝ կարծես նրա սխալները քիչ են։ Եթե Լենինի կենդանության օրոք Ստալինը մեր մարզը 1921թ. կամայականորեն հանձնել է Ադրբեջանին, ինչո՞ւ Լենինը լռել է լենինյան իր դիրքերում։ Ասում ենք՝ հիվանդությունները, զբաղվածությունը եւ այլն դեր են խաղացել։ Բայց նրա աչքի առաջ նման սրբապղծություն է կատարվել մի ամբողջ ժողովրդի ճակատագրի նկատմամբ։ Ժողովուրդ, որի լավագույն զավակներից մեկը՝ Վ. Տերյանը, հենց նման վարմունքներից խորը հիասթափության մեջ քարեքար ընկավ ու մահացավ ճանապարհին։ Դա աքսոր չէր` ի՞նչ էր։ Կարծում եմ, ժամանակն է, որպեսզի եզրակացություն անենք, թե ինչու Թուրքիայի համալսարաններն էին, որ 1918թ. Վ.Ի. Լենինին ներկայացնում էին Նոբելյան մրցանակի։ Շատ ենք միամիտ։ Շատ ենք հավատավոր։ Էսպես որ գնանք՝ մեր հողերը ձեռքից տալով, զոհվելով (ավելի շատ՝ սպանվելով), մեր վերջն ի՞նչ է լինելու։ Մանկությունից մի երգ գիտեմ, որն ավելի քան ճիշտ դուրս եկավ մանկության տարիների մնացած բոլոր սովորածներիցս. «Այսքան ուրախ կյանքը մեր Լենին պապիկն է տվել»։ Ժամանակի տնազ։ Այն էլ՝ ինչպիսի՜...