­Մին­չեւ վեր­ջերս ­Ղա­րա­բա­ղեան հար­ցին վե­րա­բե­րող դժո­ւար բա­նակ­ցու­թեանց դի­ւա­նա­գի­տա­կան խորհրդա­պա­հու­թեան նրբու­թիւ­նը կը յար­գո­ւէր: ­Քո­ւէի ո­րոշ ա­ռա­ւել­ներ ու­նե­նա­լու յոյ­սով՝ ­Լե­ւոն ­Տէր-­Պետ­րո­սեա­նի թե­լադ­րան­քով՝ ա­նոր գլխա­ւո­րած շար­ժու­մը ան­տե­սեց այդ նրբու­թիւ­նը: ­Հի­մա, Հ.Ա.Կ. կո­չու­մով ծա­նօթ Լ.Տ.Պ.ի խմբա­ւո­րու­մը ընտ­րա­պայ­քա­րի կար­գա­խօս որ­դեգ­րած է՝ Ար­ցա­խին հա­մար ա­նո­րոշ կար­գա­վի­ճա­կի մը դի­մաց ա­զա­տագ­րո­ւած հո­ղե­րը Ատր­պէյ­ճա­նին վե­րա­դարձ­նե­լով իբ­րեւ թէ խա­ղա­ղու­թեան ծրա­գիր մը, ինչ որ ըստ դրո­ւած­քի ու ըստ էու­թեան ան­յա­րիր է պե­տա­կան մտա­ծո­ղու­թեան, ան­վա­յել է յաղ­թա­նա­կած ազ­գի մը հա­մար, կը ջլա­տէ հան­րու­թեան կո­րովն ու դի­մադ­րա­կան ո­գին, միա­ժա­մա­նակ ա­նուղ­ղա­կի ու­ղերձ է Ա­լիե­ւին, որ ան­զի­ջող մնայ իր պա­հանջ­քին մէջ ու ա­ւե­լի աշ­խու­ժաց­նէ պա­տե­րազ­մա­կան գոր­ծո­ղու­թիւն­նե­րը: Այս­պէս, ընտ­րա­կան կար­գա­խօս­նե­րով խա­ղա­ղու­թեան յան­գե­լու մա­կե­րե­սայ­նու­թիւ­նը վտան­գա­ւոր է նոյ­նինքն խա­ղա­ղու­թեան պահ­պան­ման հա­մար, մա­նա­ւանդ Ա­լիե­ւի օ­րե­րուն: Լ.Տ.Պ.ի այս վի­ժած «Ծ­րա­գի­րը» վե­րա­կեն­դա­նա­ցումն է «պա­տե­րա՞զմ, թէ՞ խա­ղա­ղու­թիւն» իր տխրահռ­չակ յօ­դո­ւա­ծին, զոր ստո­րագ­րո­ղը, փա­փա­քե­լի էր, որ Ա­լիե­ւը ե­ղած ըլ­լար, ոչ թէ յաղ­թա­կան ­Հա­յաս­տա­նի ա­ռա­ջին նա­խա­գա­հը: ­Կաս­կած չկայ, որ խա­ղա­ղու­թիւ­նը ան­փո­խա­րի­նե­լի ար­ժէք է, ո­րու ա­պա­հով­ման ու պահ­պան­ման հա­մար պէտք է ան­դուլ պայ­քա­րիլ ա­մէն գնով ու բո­լոր մա­կար­դակ­նե­րու վրայ: ­Սա­կայն ինչ կը վե­րա­բե­րի ա­ռա­ջար­կո­ւա­ծին, ա­նի­կա ոչ միայն խա­ղա­ղու­թեան ե­րաշ­խիք չէ, այլ ընդ­հա­կա­ռա­կը, կը վտան­գէ մեր ամ­բողջ ազգն ու հայ­րե­նի­քը : ­Բայց ա­սի­կա ար­դէն ու­րիշ թե­մա է եւ խո­րունկ վեր­լու­ծու­մի խնդիր: Վս­տահ, որ ժո­ղովր­դա­յին ցա­ւը շա­հա­գոր­ծե­լու այս փոր­ձը պի­տի ձա­խո­ղի, քուէար­կո­ղը պի­տի չտա­րո­ւի խա­բու­սիկ պատ­կե­րա­ցում­նե­րէ, պի­տի չխա­բո­ւի իբ­րեւ թէ խա­ղա­ղու­թիւն բե­րե­լու ան­հիմն խոս­տում­նե­րէ: