Նա	գրգռված	էր	ոչ	միայն	Սուլյանի, այլև	բոլոր	ներկա	եղողների	դեմ: Նրան	գրգռում	էին	նույնիսկ	անդամալույծի մրմունջները, որ	մերթ	ընդ	մերթ	լսվում	էին	մյուս	սենյակից: Սակայն	Սմբատի	լռությունն	սկսեց	նրան	շփոթեցնել: Վճռեց զսպել	իրեն: Զարգարյանն	շտապեց	խոսակցության	նյութը	փոխել: Պատմում	էին, որ	տեղացի	մի	հայտնի	հանքատեր պատրաստվում	է	իր	հանքերը	հանձնել	ինչ-որ	անգլիական	ընկերության: Սուլյանը	մոռանալով	Միքայելի	կծու	խոսքերը, սկսեց	գործնական	տեսակետից	բացատրել, թե	ներկա	եղող	պայմաններում	մեծ	սխալ	է	երկրի	հարստությունները	ծախել օտարներին, թեկուզ	խոշոր	կամարներով: Այստեղ	նա	երևաց	իր	կոչման	բարձրության	վրա, ցույց	տվեց	իր	բոլոր տնտեսական	հոտառությունը, ոգևորված	նկարագրեց	նավթային	արդյունաբերության	փայլուն	ապագան: Եվ	ոչ	ոք չկարողացավ	հերքել	նրա	մտքերը, ոչ	նույնիսկ	Սմբատը, որ	վիճում	էր	նրա	հետ: