Ես հասկացա, որ Վիկտոր Համբարձումյանը հայոց լեզուն շատ է սիրում, ամեն մարդ ունի երջանկություն, Վիկտոր Համբարձումյանի համար երջանկությունը հայոց լեզուն էր: Նա իրեն համարում է շատ հաջողակ մարդ, որովհետև նա տիրապետում է հայոց լեզվին: Սկզբում, ես մտածում էի, որ նա այդպես է ասում, որովհետև հայ է, բայց նա գրել է ՝ <<Ամեն մեկը պետք է իր պարտքը համարի ուսումնասիրել հայոց լե­զուն, գրա­գետ լինի հայերեն, անկախ նրանից ինչպիսի տոկոս է կազմում նրա մեջ հայկական արյունը: Այդ տոկոսը ոչինչ չի նշանակում>> Այս տողերը ինձ շատ շփոթեցրին: Նրա միակ երազանքն է, որ իրեն հաջորդող սերունդները իմանան ու տիրապետեն հայոց լեզվին: