— Փաոքդ	շատ	ըլի, ո՜վ	արարիչ	Աստված. էլ	ո՞ւր	ենք	ասում, թե	մարդ	քո	սուրբ	հոգին	ունի, քո պատկերն	ա, որ	քարից	էլ	շատ	անգամ	միտքը	պինդ	ա, գլուխը	հաստ: Գող	ու	ավազակ	էստեղ տարերով	բուն	են	դրել, էլի	քո	երկիրը	նրանց	տակով	չարել, վրեն	պահել	ա, հենց	մեր	ազգին	ա	քո զուլումը	հասել, որ	չես	թողում	իրանց	աշխարքը	շեն	անեն, քո	սուրբ	անունը	փառաբանեն, կյանք ազատեն	ու	կյանք	վայելեն: Չէ՛, ամենակալ	Արարիչ, դու	քո	ստեղծվածը, քո	որդին	էդքան	չե՛ս անարգիլ	չե՛ս	ոտնահարիլ: Մարդս	որ	ծնվում	ա, մեկ	գունդ	մսից	ավելի	էլ	ո՛չին	չ	չենք	տեսնում: Տարիք	են	անց	կենում, որ	քիչ-քիչ	ոտն	ա	ըլում, քիչ-քիչ	լեզու, ուշ	ու	միտք	գալիս, ձեռը	բերանը տանիլը	ու	դարտակ	հաց	ուտիլն	էլ	ա, հաց	դատիլը	չե՛մ	ասում, սովորում: Բայց	վա՜յ	էն	էրեխին, վա՛յ	էն	ազգին, որ	աչքը	էնպես	գոգում	բաց	կանի, որ	լսի	տեղ	խավար	կտեսնի: Աչքը	բաց՝ դուզ ճամփեն	կթողա, քարեքար	կընկնի: Վա՜յ	էն	ազգին, որ	բնական	օրենքը	կթողա, անբնականին կհետևի, որ	էնպես	խրատ	տվող	չի՛	ունենալ, որ	նրան	հոգի	տա	և	ո՛չ՝ հոգին	էլ	հանի: Երաբ, որ լավ	կարդացող	էր	էլել, երեխեքանց	ջոկ, ժողովրդին	ջոկ	գիշեր-ցերեկ	խրատ	էր	տվել, կարդացրել, լուսավորել	էր, հիմիկ	մեր	ազգը	է՞ս	հալին	կըլեր, է՞ս	տեղ	կընկներ: Սարի	հայվանն	էլ	մեզանից լավ	ապրում, հարամուց, ֆորսկանից	յա	փախչում, յա	վրա	թռչում, կտրատում, գլուխը	պահում: Ծտի	բունն	էլ	որ	քանդում	ենք, ղժվժում, թևին-գլխին	ա	անում: Մենք	ծտի	ղդար	էլա	չկա՞նք, որ մեր	բունը	պահենք: Ի՞նչ	օգուտ	էն	գիրքն	ու	ավետարանը, էն	խաչն	ու	երկրպագությունը, որ մենք	չենք	հասկանում: Գետնի	տակին	էլ	շատ	գանձ	կա, մեզ	ի՞նչ: Ա՜խ, մեր	կարդացողներ, մեր կարդացողներ. ինչ	կըլի, որ	ինչքան	ժամանակ	քնի, քեֆի	հետ	են	անցկացնում, ավելի	փողի թամահ	անում, էսպես	բանի	թամահ	անեն, մեզ	լուսավորեն, իրանք	էլ	թշնամուց, հարամուց ազատվին, մեզ	էլ	ազատեն: Մարդս	մեկ	անգամ	է	աշխարք	գալիս, էնպես	պետք	է	անի, որ	դուս գալիս՝ էս	դինումը	անունը	հիշվի, տոնվի, էն	դինումը	հոգին	փառավորվի, լսի	փայ	ըլի: Բայց	ի՞նչ օգուտ, որ	ասածս	քարերն	են	իմանում: Ասենք, թե	տգետ	խալխը	էսպես	բանը	լսել, ասում	ա, կարգավորին	ի՞նչ	ա	էլել, որ	նա	էլ	ա	հաստատություն	տալիս, թե	էսպես	հրաշալի	քաղաքը անեծքով	ա	կործանվել: Առաջինը՝ սուրբ	մարդի	բերնից	անեծք, դառը	խոսք	չի	պետք	է	դուս	գա, դուս	էլ	էկավ, Արարի՛չ, երեսս	ոտիդ	տակը, դու	պետք	է	մեկ	մարդի	խաթեր	միլիոն	հոգի կորցընե՞ս: Թե	պետք	է	կորցնեիր, ինչի՞	ստեղծեցիր: Ա՜խ, հազար	էսպես	ցավեր	կա	սրտումս, ամա	բերանս	փակում	են, չե՛մ	կարում	ասիլ: