Մարդիկ պետք է տեսնեն իրենց միավորման առանձնահատուկ արժեքը, որպեսզի իրենց ուսերին վերցնեն ազգային պետություն կառուցելու բեռը: Ի վերջո, այդ պետությունը, բացի կառուցելուց, անհրաժեշտ է նաեւ պաշտպանել կյանքի գնով (ընդունված պետական ​​օրենքի համաձայն): Հետեւաբար՝ պետականաշինության համար համատեղ գործողություններից բացի, ցանկացած համայնքի գործունեության ընթացքում միշտ էլ իրականացվում է մարդկանց միավորող գաղափարի պաշտպանությունը: Այս երկու տեսակի գործողություններն են ձեւավորում համայնքի վարքագիծը եւ նրա ակտիվության բնույթը: Այստեղ է ծագում հանգուցային հոգեբանական խնդիրը: Կարելի է համարձակորեն պնդել, որ հաճախ համայնքներին միավորող գաղափարը պաշտպանելու գործընթացը եւ համատեղ պետության կառուցման նպատակին հասնելու՝ մարդկանց գործունեությունը հակասում են միմյանց: Եվ հակասում են ոչ թե առարկայորեն, այլ այդ խնդիրները չգիտակցելու պատճառով: Այստեղից էլ՝ շատ համայնքներում «ազատականություն-ազգայնականության» կեղծ գաղափարախոսական երկընտրանքի պարբերական արմատավորումը: Իրականում անհրաժեշտ է տարանջատել միայն էթնիկ միավորման գաղափարները՝ համատեղ կյանքի իրավական կարգավորման մեխանիզմներից: