Պետք է փաստել, որ այս հարցում Ադրբեջանը կրկին շատ ավելի նախաձեռնողական գտնվեց։ Հայկական կողմը հերթական անգամ հանդես է գալիս հետապնդողի դերում։ Անկախ նրանից, որ ՄԱԿ-ում Ադրբեջանի ԱԳՆ-ի հայտարարությանն արձագանքել է Ստեփանակերտը, այլ ոչ թե Երևանը, դա եղել է արձագանք։ Դեռ մեկ ամիս առաջ էր հայտարարվում ռազմական հանցագործությունների համար Ադրբեջանի պատասխանատվության հարցը բարձրացնելու նպատակով փաստերի հավաքման մասին։ Թե' քաղաքական, թե' իրավական հարթություններում առայժմ էական գործողություններ չեն իրականացվել։ Մինչդեռ սա, հումանիտարից բացի, ունի նաև քաղաքական լուրջ նշանակություն՝ ԼՂՀ-ի անկախության ճանաչումը որպես արցախցիների ֆիզիկական գոյությունը երաշխավորելու միակ օպտիմալ լուծման իրավական և քաղաքական հիմքերն ապահովելու առումով։ Այս տեսանկյունից, որքան էլ Ստեփանակերտի նախաձեռնությունը ճիշտ էր, Բաքվի կողմից տարվող նոր գիծը հուշում է, որ պետք է շտապել։ Բաքուն չպետք է այս անգամ ևս դուրս պրծնի ծուղակից։