— Մենք	էլ	հենց	է՛դ	մտքովն	ու	մուրազովը	տուն	ու	տեղ	թողինք, իրեք	գիշեր	ա, չենք	քնել, սար	ու ձոր	ոտնատակ	տվինք, որ	մի	գանք, էս	սհաթին	ձեզ	տեսնինք, քո	ուրախությունն	ու	օրհնությունն առնինք, մեր	Հայրենյաց	ազատությունը	տեսնինք, մեր	կարոտ	աչքը	մի	կշտանա, ու	էլ	հենց	էս սհաթին	պետք	է	ետ	դառնանք, որ	կուսակալը	մեր	գալը	չիման — Հա	յ	անիրավս	ձեզ, էտու՞ր համար	եք	էդպես	չերքեզի	շորերում	կուչ	էկել, որ	մարդ	ձեզ	չճանաչի՞, շատ	լա՛վ, հանաքն	հո էդպես	չե՛ն	անիլ. դուք	ձեր	խաղն	եք	խաղացել	ձեր	ջահել	տեղովը, ես	էլ	իմը	կխաղամ	էս	ծեր տեղովս, տեսնինք՝ ո՞րս	կհաղթենք: Ձեզ	բանտ	պետք	է	քցած, որ	մի	քիչ	քիթըներդ	տրորվի, իմանաք, թե	Հայրենյաց	համար	էդքան	նեղություն	քաշողը, էղքան	ճամփա	էկողը	ու	իր ղուլլուղից	ձեռք	վերցնողը՝ թուր	էլ	որ	դեմ	անեն	սրտին, կրակ	էլ	որ	ածեն	գլխին, պետք	է	երեսը ետ	չի՛	թեքի: Դուք	էսքան	տեղն	անահ, աներկյուղ	անց	եք	կացել, ոտի	տակ	տվել, որ	մարդ	են ուտում, հիմիկ	սիրտ	չե՛ք	անում, որ	կուսակալի	առաջը	գա՞ք: Տո՛, Հայաստանու	փրկիչը	որ	ձեր	էդ ազնվական	գործն	իմանա, հասկանա, թե	դուք	ձեր	աշխարքի	ու	ազգի	ազատության	հանդեսը էկել	եք, որ	տեսնիք, ձեր	ձենն	էլ	նրանց	ձենի	հետ	խառնեք, ձեր	ազնիվ	սիրտն	էլ	նրանց	սրտի	հետ միացնեք, էն	էլ	է՛ս	հրաշալի, է՛ս	արժանահիշատակ	Ժամանակին, ձեզ	սիրելու, ձեզ	գրկելու խաթեր	ձեզ	վրա	պետք	է	բարկանա՞: էն	ի՞նչ	սիրտ	պետք	է	ըլի, որ	տեսնի	մեկ	որդի	սարեսար	ա ընկել, գլուխը	մահու	տվել, որ	իր	ծնողին	նեղությունից	պրծած	տեսնի, ինքն	էլ	ջանը	ետ	դնի, ինքն	էլ	հետը	ուրախանա	ու, մահապարտ	էլ	որ	ըլի	որդին, նրան	թողություն	չտա՞: Ձեզ	պես որդիք	շա՛տ	ունենամ, շա՛տ, էկե՛ք, էկե՛ք, ձեր	երեսին	մեռնիմ, ձեր	էդ	ազնիվ	աչքերին	ղուրբան, իմ	սիրուն	պահած	որդիք, էկե՛ք, ձեր	էդ	մաքուր	ճակատը	մեկ	էլ	համբուրեմ, մեկ	էլ	ձեր	էդ	սիրուն երեսը	դոշիս	կպցնեմ, հետո	ձեր	շունչն	իմ	վզին: Կուսակալը	թե	խոսք	ունի, առաջ	ինձ	ասի: Դուք է՛ն	օրինակն	եք	ցույց	տվել, որ	մեկ	որդի	Սիբիրից	ոտով	գնացել	ա	Մոսկով, որ	իր	հորն	ազատի, ձեզ	ո՞վ	կարա	ղնամիշ	անիլ: Հայոց	ղոնշունն	էլ, է՛ն	ա, հա՛, հազրել	եմ. քիչ-քիչ	սովորում	են կովելու	կերպը: Մելի՛ք, էսպես	զավակներ	որ	թագավորն	էլ	ունենա, չի՞	ուրախանալ: Հայոց	ազգը էս՛պես	որդոց	ա	կարոտ, է՛սպես, ի՞նչ	կըլի, որ	սրանց	նման	մեկ	հարիրն	էլ	ըլին: Հլա	մտիկ	տո՛ւր սրանց	բոյին, սրանց	պատկերին, սրանց	լեզվին, սրանց	աննման	աչքերին, աստծուն	հայտնի	ա, ուզում	եմ, թե	էս	սհաթը	հոգիս	հանեմ, սրանց	տամ: Օրհնվի՛	էն	արգանդը, որ	էսպես	զավակներ կբերի: Ամեն	մեկը, էնպես	գիտես, թե	թագավորազունք	ըլին: Ձեզ	ստեղծող	աստծուն	զո՛հ	ըլիմ, զո՛հ, ինձ	պետք	է	թաղեք, որ	հետո	վրըներովդ	դուշ	անց	կենա: Ձեր	հայրենիքն	էիք	ուզում, էս	էլ ձեր	հայ՛րենիքը: Ես	էլ	գիտեմ, որ	չոր, հալևոր	սևագլխի	խաթեր	էդքան	ինջըմիշ	չէիք	ըլիլ: Ինձ սիրեք, չսիրեք, ձեր	ազգն	ու	աշխարհը	որ	էդքան	սիրում	եք, հենց	գիտեմ, թե	Գաբրիել	ու	Միքայել հրեշտակն	եք	ինձ	համար, որ	մեր	Լուսավորիչ	պապին	Խոր	Վիրապումը	մխիթարում	էին: Գնա՛նք, իմ	հոգուս	ճրագներ, գնա՛նք, ուշացանք, կուսակալը	ինձ	կըլի	մնում, հլա	բերդը	նոր	ենք	առել, ո՞վ ա	խաբար, թե	ի՞նչ	դուս	կգա: Խալխի	հոգսը	պետք	է	քաշենք, բանտ	ու	զընդան	լիքն	են	մեր անմեղ	զավակներովը, նրանց	ախր	հանիլ, ազատություն	ու	տերություն	կուզի, ո՞վ	ա	խաբար, թե ղրաղ-պուճախում	դեռ	ի՞նչ	բաներ	անց	կկենա, չունքի	ղզլբաշը, ղորդ	ա, կոտրվել	ա, ամա	դեռ ոխն	ա	քենը	սրտումը	մխում	կըլի, որ	էրեկ	իրանք	էին	Երևանու	տերը, մեր	ազգի	գլուխը, Էսօր	մեր ոտն	ա	նրանց	գլխին, մեր	խաչին	պտի	հնազանդին	ու	երկրպագություն	տան: Գնա՛նք: