Գիշերն	անցավ, աշնանային	արեգակը	սփռեց	երկրի	վրա	իր	առաջին	շողերը, հետզհետե	աղոտացնելով	հրդեհի	լույսը: Ամբոխը` ցեխոտված, մրոտված	ու	նավթոտված	բանակը	տաժանակիր	աշխատանքի` տակավին	շարունակում	էր գոռգոռալ, վազվզել, քանդել, խորտակել, այս	ու	այնտեղ	տանել	ջարդոտված	մեքենաները, ջրմուղները	ու	հազար	ու	մի տեսակ	գործիքներ: Օդի	մեջ	պսպղում	են	հազարավոր	թիեր, բահեր, լինգեր, ձողեր, և	ինչ. հուրն	արհամարհում	է	ամեն	ինչ և	իր	ավերիչ	դեբոշը	շարունակում	ավելի	ու	ավելի	կատաղությամբ: Ջրմուղները	գործում	են	ծուլորեն, կարծես	զգալով իրենց	անզորությունը: Այլևս	մշակները	չեն	հոգում, թե	որ	կողմն	են	մղում	ջուրը, այնքան	հոգնել	էին: Արեգակը	ջրեղեն կամարներին	տալիս	էր	ծիածանի	երանգներ	և	դա	ավելի	մի	տեսակ	դեկոր	է	հրդեհի	համար, քան	նրան	ոչնչացնող զորություն: Թուրքերն	աղաղակում	են, «Ալլահ», «ալլահ» և	ոչինչ	չեն	անում: Լեզգիներն	արձակում	են	ինչ-որ	կոկորդային հնչյուններ	նման	ճայերի	կանչերին: Ռուսների	դեմքերն	արտահայտում	են	մռայլ	լրջություն	մեջտեղ	դրված	հինգ խանձված	դիակների	տպավորության	ներքո: Հայերը	միմյանց	վրա	գոռում	են, միմյանց	հրամայում	և	ոչ	մեկը	մյուսին	չի լսում: Քաղաքից	եկել	են	մի	խումբ	անգլիացիներ	և	շվեդացիներ, — սիգարներն	ու	ծխամորճները	բերաններին	ու	ձեռները վարտիքների	գրպանները	դրած, անտարբեր	դիտում	են	իրենց	երկրներում	չտեսնված	տեսարանը: Հինգ	տարի	էր այդպիսի	մեծ	հրդեհ	չէր	եղել: Քաղաքից	շարունակ	գալիս	էին	հանքատերեր, գործարանատերեր, գործակատարներ: Որին քնից	էին	զարթնեցրել, որոնք	գալիս	էին	թղթախաղի	սեղանից, քեֆից, արբեցողությունից, սիրուհիների	գրկից	կամ անառականոցներից: