Մի փոքր էլ ունկնդրենք մեր արդի հայ գրողնե­րին. գրողների տանը՝ «Էդ մարդը պրոստո դերասա­նություն ա անում, դրանից բանաստեղծ չի դուրս գա», «Շատ ռազնոոբրազնի բաներ են, մի օբշչի և ապրավլենի չկա», «Սրա մեջ նորարարական ոչինչ չկա, պրոստո լիտերատուրնի պրիոմներն են էդպես թվում»։ «Վոզնեսենսկու գրելու տեխնիկան է լավ, իսկ որպես պոետ նա սեփական մըշլենի չու­նի»: «Մեր պերիոդիկայում Չարենցի մասին վերջին տարիներս շատ են գրում», «Պոտերյաննի պակալենին ավելի լավ նկարագրված է Ռեմար­կի մոտ, քան Օլդինգտոնի», «Միայն Հեմինգուեյի մոտ տեսանք վնուտրեննի մոնոլոգը», «Պրոստո, մի իսկական պսիխոլոգիչեսկի լաբորատորիա է»։ «Ամեն գրող տարբեր կերպ է աշխարհին նայում, տարբեր միրոոշչուշչեննի ունի», «Հեմինգուեյն ինձ ավելի է դուր գալիս, քան Ֆոլկները, պրիտոմ, Հեմինգուեյը պատերազմում է եղել, իսկ ինձ հա­մար դա զնաչիտելնի առավելություն է», «Էդ շատ զակոնամերնի բան ա, որ հիմա երիտասարդ գրող­ներին ավելի պաբլաժկա են անում, քան ստարիկներին»: