Նրա վերջին ընկերները, որոնց հետ մի քանի խոսք էր փոխանակում, ձկնորսներն էին, որոնք երբեմն խարիսխ էին գցում կղզու մոտ, երբ եղանակը փոխվում էր: Նստում էին ափին՝ այնտեղ, ուր գալիս հանգչում էր ալիքը, և խոսում իրենց հոգսերից ու բախտից: Հաճախ էլ գիշերն այնտեղ էին լուսացնում: Այդ երկարուձիգ ժամերին, մինչև լուսաբաց բոլոր տեսակի զրույցներն ավարտելուց հետո, գալիս էր ամենակարևորը՝ իր որդիների մասին խոսելու պահը: