Ո՞ր	մեկն	ասեմ, ո՞ր	մեկը	թողամ. մարդի	սիրտ	կրակ	ա	ընկնում, երբ	որ	խեղճ	մոր	արածն	ու ասածը	միտքն	ա	բերում: Ո՛վ	որդի	ա	մեծացրել, նա	լավ	կիմանա	մոր	սիրտը, տկար	լեզուն	ի՞նչ կարա	սրտի	ամեն	մեկ	կսկիծը, ամեն	մեկ	յարեն	բառով	ետ	պատմիլ: Ողորմելի	մերը	էսպես	խելքը կորցրել, չէր	իմանում, թե	ի՞նչ	էր	ասում, ի՞նչ	էր	անում: Թուրքերն	էլ, որ	տասը	հատ	էին	թվով, է՛ն անօրեն	տեղըներովն	էլ, ղորդ	ա, բարկանում, հարբա	էին	գալիս, ամա	մոր	էսպես	մորմոքվիլը տեսնելով՝ սիրտըները	մի	քիչ	գութ	ընկավ: Իրանք	էլ	էին	գիտում, որ	մոր	համար	հեշտ	չի	որդի մեծացնիլ, ետո	էսպես	բիրադի	կորցնիլ: Հավն	իր	ձագը	կորցնելիս` կյանքը	հետը	տալիս	ա, ուր մնա	բանական	մարդը. իրանք	էլ	մնացել	էին	մոլորված, ամա	Սարդարի	հրամանն	էր, չանեին, չտանեին, իրանց	գլուխը	կթռչեր	յա	աչքը	դուս	կգար: Ճարըները	կտրվեց, խոսքըմին	արին, որ մորն	էլ	աղջկա	հետ	տանին	բերդը, Սարդարի	դուռը, իրանց	պարտքի	տակիցը	դուս	գան, ետո	ինչ կուզենան, անեն: Նոքարներին	հրամայեցին, որ	ձիանները	թամքեն, յարաղ-ասպաբ	քցեցին, թուրըները	կապեցին	ու	կամաց-կամաց	մոտ	էկան, որ	մորն	էլ, աղջկանն	էլ	վերցնեն, տանին: