Ահա ես իմ խոսքը սկսեցի Շահ Աբասի խոսքերով, որ իր «Պատմության» մեջ գրում է Դավրիժեցին: Շահը, երբ հայերին բռնագաղթի է ենթարկում, բնակեցնում Իսֆահան-Սպահան քաղաքում, որ մեզանում հայտնի է նաև որպես Նոր Ջուղա, մի քանի տարի ազատում է հայերին հարկերից ու տուրքերից, որպեսզի նրանք բռնագաղթի պատճառով ունեցած նյութական կորուստները կարողանան վերականգնել իրենց աշխատանքով: Տեղի մահմեդականները բողոքում են Շահ Աբասին` ասելով, թե ինչու է նա գյավուրներին այդպիսի մեծ արտոնություններ տալիս: Շահը պատասխանում է. «Հայերին անընդհատ բռնության մեջ չի կարելի պահել, որովհետև նրանք բռունցքվում են, միավորվում, և նրանց հնարավոր չէ հաղթել… Հայերը աշխատասեր ու ստեղծարար ժողովուրդ են. նրանց պետք է ազատ թողնել, որպեսզի նրանք աշխատեն, բարիք ստեղծեն, հարստություն կուտակեն և հետո մի անգամ հարվածում ես, խլում ես նրանցից հարստությունը, ապա նորից հանգիստ ես թողնում նրանց, որ աշխատեն և հարստություն դիզեն: Եվ այսպես պարբերաբար…»: