«Գարուն»; ամսագրի խմբագրությունում սովորական աշխատանքային օր էր, հանկարծ ներս մտավ Սլավիկ Չիլոյանը, խմած էր, գրկել էր փողոցի մի քնձռոտ կատու, - հիշում է գրականագետ Ալեքսանդր Թոփչյանը, - թե` այս կատվին բերել եմ, որ աշխատանքի ընդունեք. սոված է ու անտեր, մեղք է, գործ տվեք, թող աշխատի ու ապրի: Ծիծաղեցինք, իր համար չէր անհանգստանում, ուր աշխատանք չունի, մտահոգվում էր այդ անպաշտպան կատվի համար...