Խմբում մեծամասնությունը համոզված էր, որ մահից հետո կյանք կա, և այն երկրային կյանքից շատ ավելի վատն է: «Մենք ավելի լավ է այստեղ մնացած մեր ժամանակը լավ անցկացնենք», ընդհանուր համոզմունքը դա էր: «ժամանակը...»,- խոր շունչ քաշեց մեկը, բայց չշարունակեց: Ընդհանուր աոմամբ սեղանակիցների համար ժամանակը դատարկ բառ էր: Նրանք անտեղյակ էին կրոնավորների' ժամանակի ընկալմանը, ո՛չ իսլամով էին հետաքրքրված, ո՛չ մեկ այլ կրոնով: Բերգսոնյան ժամանակը շատ սարսափելի էր, թանփընարյան ժամանակը լուրջ ընդունելը ավելի ծանր էր, քան ինքնագնահատականի սպասելը: Իսկ կապիտալիստական ժամանակի հասկացությունը նույնիսկ չէր էլ հետաքրքրում նրանց: Այս վայրն է, այս տեղը: Կարծես դրսում նրանց ոչ ոք չէր սպասում: Բառերը դանդաղ հալվեցին բերաններում, շուրջը խոր անտարբերություն տիրեց: Ոմանք մտքերի մեջ էին խորասուզվում, ոմանք դադարելով խոսել սուզվում էին պատի տարբեր նկարների մեջ: Երկար տևեց այս անզգացմունքային վիճակը: Երեկոն կամաց-կամաց իջավ Կաֆե Կունդերայի վրա: Երեկոյան ժամը իննին, հենց առատ ճաշից հետո լույսերը հանգան, երգերի և ծափահարությունների մեջ Ասյա Քազանջըն փչեց լիմոնի կրեմով (չափազանց թթու), վրան կարամելով (չափազանց քաղցր) եռահարկ տորթի մոմերը: Երեք մոմից միայն մեկը կարողացավ հանգցնել: Մնացածը մարեցին չորս կողմը կանգնած մորաքույրների, տատիկի և Մեծ տատիկի համատեղ ջանքերով: