Դուք սի­­րում էք ձեր կնո­­ջը, այնպէս չէ՞։ Երբ յոգ­­նած եւ անօ­­թի մութ երե­­կոնե­­րը վե­­րադառ­­նում էք տուն, նա ան­­համբեր դի­­մաւո­­րում է ձեզ՝ տաք ճա­­շը սե­­ղանին դրած։ Նա ժպտուն եւ հո­­գատար է, եւ դուք եր­­բեք չէք փո­­խի նրան ո՛չ մի ու­­րիշ կնոջ հետ։ Սա­­կայն հե­­ռու հե­­ռու­­նե­­­րում, այնտեղ, ուր հա­­յեաց­­քը միշտ դպում է հրաշք սա­­րին, որն իր հպարտ տես­­քով հա­­ւատք եւ ոյժ է ներշնչում, այնտեղ թաք­­նուած է ձեր սի­­րու­­հին. Նրա ոտ­­քի տա­­կի հողն էք դուք համ­­բուրում, տրւում նրան խե­­լակո­­րոյս եւ ար­­ցունքնե­­րը սրտում երդւում էք կարճ ժա­­մանա­­կում վե­­րադառ­­նալ կրկին եւ աւե­­լի եր­­կար յանձնել ձեզ անձնուէր սի­­րոյն, սա­­կայն անցնում են տա­­րիներ եւ դուք յա­­ճախում էք սի­­րու­­հուն միայն ձեզ վար­­դա­­­գոյն անուրջնե­­րում, հա­­ւատա­­րիմ մնա­­լով ձեր օրի­­նաւոր կնո­­ջը… Կնոջ անունն է Լոն­­տոն, Փա­­րիզ եւ Նիւ Եորք, Լոս Ան­­ճէ­­­լըս, Իս­­թանպուլ եւ Պէյ­­րութ, իսկ սի­­րու­­հին միակն է՝ Երե­ւան։