Փողոցում հայտնվելով, Վարդանը շրջվեց տան կողմը և տեսարանը դրոշմեց իր հիշողության մեջ. Մարոն՝ մեծ սպիտակ տան վերին հարկի պատուհանում, Թովմասը, Ազնիվ խանումը, Ջամիլան և Զեյնաբը՝ շքամուտքի մոտ, շունը՝ ծառուղում, պատուհանները շրջապատող մագլցող վարդերը, լույսի լաքաներով պատված մեծ շագանակենու ստվերը։ Ծխնելույզի վրա նա տեսավ այս գարուն չվերադարձած արագիլների բույնը։ Զոքանչի կարծիքով՝ արագիլների չվերադառնալը վատ նշան էր։ Վարդանը նշանակություն չէր տվել այդ բառերին, քանի որ կային ավելի իրական և համոզիչ նշաններ։ Նա վարգով քշեց ձիուն, որպեսզի ստիպված չլիներ խոսել հարևանների և ծանոթների հետ։ Քանի որ Վարդանը զբաղվել էր քաղաքականությամբ, գրքեր էր գրել և նաև այն պատճառով, որ ծառայում էր օսմանյան բանակում, բոլորը նրա կարծիքն էին հարցնում իրավիճակի մասին, մանրամասներ էին ուզում իմանալ «տեղահանության» վերաբերյալ։ Կարծես նա ավելին գիտեր, քան իրենք։ Իսկ արագ ընթացքի դեպքում ինքը կարող էր բավարարվել նրանց ողջունելով։