Այս գավառը տարածվում էր Տրտու գետի աջ կողմում, արեւմուտքից դեպի արեւելք եւ ձգվում դեպի հյուսիս: Նրա հարավային կողմին մոտիկ հոսում են գետակներ, որոնց ակունքները հայտնի չեն: Դրանցից մեկը, իմ կարծիքով՝ Կսապատի մոտով անցնողը, կոչվում էր Չղախ, եւ պատմիչի նկարագրությամբ նրա սահմանները կոչվում են «Չղախյան հովիտ, Ասպարիսաձեւ դաշտակ Տրտու գետի ափին, որը գտնվում է Մեծիրանքի վիճակում (գավառում)», որտեղ կանգ են առել Մեսրոպի աշակերտները, որոնց թաքցրած նշխարքները հայտնաբերվեցին Է դարում: 821 կամ 822 թ. Պարտավցիները ասպատակելով Ամարասը՝ եկան այստեղ «եւ ամրացան Մեծիրանքի գավառում, Շիկաքար կոչվող տեղում», որոնց կոտորելով Քաջ Սահլի Սմբատյանը՝ գերի վերցրեց: Երեսուն տարի անց (մոտավորապես 853թ.) «անձրեւների շատությունը Մեծիրանք գավառում տեղատարափի է վերածվում, եւ հեղեղի ընթացքը հասնում է Դաստակերտ գյուղը, որը գտնվում է գետերի միացման տեղում, որտեղից խաշնարածների ութ հարյուր վրան տարավ, որոնք Կովկասից եկել էին ամառային արոտավայր»: Գետերի միացման տեղում կարծեմ Խաչենագետի վտակն է, որը աջից (հարավից) է հոսում: