Նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, քաղաքավարությունից դրդված, հարցրեց գիտնականների որպիսությունը, ապա նաև, թե ինչն է նրանց մտահոգում, և ինչ ակնկալիքներ ու ծրագրեր ունեն: Մի պահ սրահում լռություն տիրեց, հետո նախ կաշկանդված, ապա, հիշելով, որ Լևոնը երեկ-մեկել օր իրենց հետ նստել է գիտաժողովներին իրենց ոչ հավասար` իր` ընդամենը գիտությունների թեկնածուի կոչումով, թունդ առան և սկսեցին բողոքել, որ ակադեմիկոսի և գիտությունների դոկտորի աշխատավարձը շատ ցածր է, ամիսներով չեն ստանում այդ չնչին աշխատավարձը, գիտական ուսումնասիրությունների և լաբորատոր հետազոտությունների համար չկա ֆինանսավորում: Դա այն ժամանակ էր, երբ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի համոզմամբ, հետո նա նաև կիսապաշտոնական հայտարարեց, որ Հայաստանին գիտությունների ակադեմիա պետք չէ, և փաստարկեց, որ Սիրիան գիտությունների ակադեմիա չունի, սակայն դրա կարիքը բնավ չի զգացվում նրա տնտեսության մեջ: Այս ժողովի ժամանակ պարզվեց, որ Լևոնն ակադեմիան քանդելու հիմքը գցել էր… Ես պատրաստված էի գնացել` ձեռքիս երկու թերթի վրա գրած անկախ Հայաստանի Հանրապետության տնտեսական, մշակութային և ֆինանսական վիճակը առաջիկա տարիներին և շարունակաբար բարելավելու ծրագրային դրույթներով: Աշխատավարձային բովանդակությամբ բողոքները ինձ ասես թևաթափ արեցին. այդքան տիտղոսավոր գիտնականների կողքին մի երիտասարդ կին դրույթներ է բերել` մեր երկիրը համաշխարհային գիտա-կրթական և արդյունաբերական բարձունքների հասցնելու բովանդակությամբ, բայց, ամենայն հավանականությամբ, տեղին ու ժամանակին չեն դրանք: Խորհրդային կրթական բարձր մակարդակը դեռ պահպանված էր Հայաստանում, պահպանված էին նաև Խորհրդային Հայաստանի հզոր տնտեսությունն ու գիտությունը, որոնք հիմնված էին ակադեմիական բարձրագույն կրթության վրա, որոնք էլ հնարավորություն կտային հետ չմնալու համաշխարհային գիտական և տնտեսական առաջընթացից: