Եւ ու­րեմն, Շուշիի բար­ձունք­նե­րուն վրայ տե­ղադր­ուե­ցան մար­դու հա­սա­կով հա­յե­լի­ներ (այն­պի­սի ան­կիւ­նով մը), որոնց նա­յո­ղը ինք­զինք ամ­բողջ հա­սա­կով պի­տի տես­նէր ու իբ­րեւ այդ­պի­սին` պի­տի տես­նէր… իր իսկ ոտ­քե­րը ոչ թէ Լոս Ան­ճե­լը­սի, Թեհ­րա­նի, Հա­լէ­պի կամ Պուէ­նոս Այ­րէ­սի, այլ… հայ­րե­նի հո­ղին վրայ: Այ­սինքն, հայ­րե­նի­քի հո­ղին վրայ կանգ­նե­լու գա­ղա­փարն էր, որ կ՛ար­տա­յայտ­ուէր այս ձե­ւով: