Հիմա ամռան տոթ միջօրե է, գյուղի մանկտիք թափվել են Խնձորուտ գետակը, ջրի հետ ավազ են շաղ տալիս իրար գլխի, ձուկ են որոնում։ Գետակի ամեն ալիք, եթե ձուկ դառնա` էլի կխլխլեին միմյանցից։ Եվ կիրճի մարդիկ խամհատելու նոր տեղ են որոնում` այգու տեղ, կարտոֆիլի, ծխախոտի, արտի։ Շրջակա ձորերում, ծմակուտներում, բոլոր սարերում որոնում են, բացի Գոմերի-քար լեռից։ Սրան վաղուց են փորձել. սրանից` ոչ հող, ոչ ջուր։