Չայիր-չիմանի, մանիշակի	վրա, վարդի, թթենու	տակին	յա	քչքչան	առվի	մոտ	որ	բազի	վախտ քնած	չէր	ըլում, հենց	իմանաս, երկնքիցը	լիս	ա	վեր	էկել, ափնիքը	հայլի	դառել: էսպես	քնած վախտին	էր	ըլում, որ	մերը	ուսուլով	մոտանում	էր՝ յա	երեսն	էրեսին	դնում, յա	գլուխը	իր	գոգը դնում, յա	վրեն	շոր	քցում	ու	խաչակնքում, որ	քունն	առնի, դինջանա, յա	թե	չէ, որ	վախտը	գալիս էր, երեսին	հով	էր	տալիս, նանիկ	էր	ասում, որ	վեր	կենա, իրիկնահովը, արեգակի	մեր	մտնիլը տեսնի, ու	միասին	պտուղ, ծաղիկ	հավաքեն, գնան	տուն: Շատ	անգամ	վարդի	փունջը	մեկ	ձեռին, մանիշակինը՝ մեկել, աչքը	որ	չէ՛ր	բաց	անում, հենց	գիտես, սար, ձոր, ծառ, թուփ, խոտ, ծաղիկ նրան	էին	մաթ	մնացել, նրա	շունչն	ըլեին	ուզում, որ	քաշեն, ծծեն, զորանան, դալարին: