«­Ժամ մը յա­ռա­ջա­ցած էինք, երբ ճամ­բու դար­ձած մէկ կէ­տին վրայ տես­նո­ւե­ցաւ ի­րի­կո­ւան ձիա­ւո­րը, որ մեր ճամ­բան խա­չա­ձե­ւեց եւ ա­ռաջ ան­ցաւ ա­ռանց բառ մը ար­տա­սա­նե­լու։ ­Քիչ վերջ կրկին ու երկ­րորդ ան­գամ խա­չա­ձե­ւեց մեր ճամ­բան՝ մեր շուրջ դե­գե­րե­լու ե­րե­ւոյ­թով մը։ ­Թիւ­նէ­յի կէս ժամ մօ­տե­ցած էինք, երբ յան­կարծ միեւ­նոյն ան­ձը մեր առ­ջեւ տնկո­ւե­ցաւ։ ­Շի­տակ կառ­քիս վրայ ե­կաւ, ի­ջաւ ձիէն եւ իմ ձիե­րուս սան­ձե­րը բռնե­լով՝ ու­զեց կառ­քը ա­ռաջ­նոր­դել ճամ­բէն դուրս, բլու­րին տա­կը, հե­ղե­ղա­տէ գո­յա­ցած խո­րունկ ձո­րա­մէ­ջը։ ­Գե­տին ցատ­կե­ցի, նոյ­նը ը­րաւ նաեւ ոս­տի­կան-զի­նո­ւո­րը. կար­ծե­ցինք, որ ա­ւա­զակ­նե­րէ յար­ձա­կում պի­տի կրենք եւ ինք­նա­պաշտ­պա­նու­թեան կը պատ­րաս­տո­ւէինք, բայց վրայ հա­սաւ ոս­տի­կա­նու­թեան պաշ­տօ­նեան եւ մե­զի հրա­մա­յեց քա­շո­ւիլ ու միա­ժա­մա­նակ մեծ ակ­նա­ծան­քով ան­ծա­նօ­թին բա­րե­ւեց։ այդ ռո­պէին մեր առ­ջեւ ցցո­ւե­ցան չորս հո­գի­ներ՝ մին­չեւ ի­րենց ակ­ռա­նե­րը զի­նո­ւած։