Մեկնումի պահն է։ 23–րդ յարկի բնակչուհի՝ ծագումով սեբաստացի տարեց հայուհին ողջագուրւում է հետս։ Նա հանդարտ է, լրջախոհ ու գիտակից իր շուտափոյթ շիջումին, պատրաստ է մեկնելու այս աշխարհից, առկախ հաշիւ չունի ոչ ոքի հետ։ Երանելի է նա, ազնուասիրտ, վեհանձն ու վեհատեսիլ։ Մահն անգամ անզօր կը լինի խորտակելու նրա ինքնութիւնը, նա միւս աշխարհում էլ կը շարունակի նոյն ձեւով ապրել՝ իր մեծութեան ու մաքրութեան անկապուտ փառքով։