Ապրիլից մինչև հունիս Գրանադան մի համընդհանուր զանգի ղողանջ է: Ուսանողները չեն կարողանում պարապել: Վիվարամբլ հրապարակի տաճարի զանգերը, ամպերի ու ջրիմուռների մեջ թաքնված ստորջրյա զանգերը չեն թողնում գյուղացիներին իրար ձայնածել: Սան-Խուանի զանգերը օդից տաշում են հեծեծանքների և բրոնզե որոտի ճոխ մի զոհասեղան: Եվ լոկ Ալ-Համբրան է դառնում ավելի թշվառ, ավելի մարդախույս, ծվատված, մեռած, քաղաքիս օտար ու հեռու, ինչպես երբեք: Սալարկած փողոցներում պաղպաղակի սայլակներն են, իսկ վաճառարկղերին չամիչով ու չամանով պաքսիմատներ են, և ամենուր ծախում են մեղրով եփած բակլայի պտուղներ: