— Տե՛րտեր	ջա՛ն, դո՞ւ	ես. ձեռդ	մի	տո՛ւր, համբուրեմ, աջի՛դ	մատաղ	գնամ: Ուխա՜յ... Սիրտս հովացավ, ջանս	տեղն	ընկավ, հլա	մեկ	քանի	տարի	էլ	ումուդ	ունիմ, որ	քո	աղոթքովն	ապրիմ: Էս ի՞նչ	էր, տո՛... ուզում	էին	ինձ	սաղ-սաղ	դժոխքը	տանին... Դեռ	Աղասուս	էրեսը	չպաչած, դեռ կնկանս	ու	հարսիս	օրհնություն	չտված	ո՞ւր	կէրթամ... Տղերքն	ո՞ւր	են, Վիրապն	ո՞ւր	ա, խի՜ստ	եք ձենըներդ	կտրել	հա՜յ	յա՛սսարներ. էլի	ֆռսանդ	են	ճարել, ինձ	քնած	թողել	իրանք	դուս	գնացել	որ յալլի	տան (պար	գան): Տեսնո՞ւմ	ես, էն	հարամզադեքն	ի՞նչ	են	բերում	իմ	գլո՞ւխը: Ասենք՝ ծերացել	եմ, ոտներս	չի՛	պար	գան, հո	մեկ	թևերս	էլա	կբարձրացնե՞մ, ծա՞փ	կտամ, հետըները քե՞ֆ	կանեմ: Ծերության	երեսին	նալլաթ. ո՛վ	ասես՝ ծերի	դնչին	էլ	չի՛	մտիկ	տալիս: Գինի	ածա՛, խմե՜նք, տերտեր	ջա՛ն: Դժոխքն	էլ	քանդվի, աշխարքն	էլ, մենք, քանի	աչքըներումս	լիս	կա, քեֆ անենք: