Նալբանդյանը համառորեն չի ընդունում, որ ինքնին արդեն փաստը, որ միջազգային հանրության կրավորական կեցվածքը չի փոխվում անգամ Ադրբեջանի կողմից պատերազմի գնալու պարագայում, ինչը, ի դեպ, վերածվում է ԼՂՀ-ի համար անվտանգության ամենամեծ սպառնալիքի, անգամ մեծագույն ցանկության դեպքում հնարավոր չէ գոնե ընթացիկ հաջողություն համարել։ Մինչեռ արդեն հասկանալի է դառնում, որ բանակցություններն անդադար տորպեդահարելու` Ադրբեջանի վարքագիծը ոչ թե փակուղայնության նշան է, այլ, գուցե, մարտավարություն։ Ի վերջո այնքան էլ փակուղայնության նման չէ ողջ միջազգային հանրությանը մատների վրա խաղացնելը, նրանց հետ շանտաժի լեզվով խոսելը, ցանկացած վճռական պահի կարգավորման այս կամ այն տարբերակն ընդունելուց հրաժարվելը և այդ ամենն անդադար «մարսել»-ը։ Իսկ եթե անգամ դա փակուղայնություն է, որը մեր դիվանագիտության հաղթանակն է, ապա չափից ավելի թանկ գին չի՞ վճարում դրա համար հայկական կողմը՝ չստանալով որևէ երաշխիք կամ որոշակի հեռանկար, որ այդ հաղթանակներն ի վերջո կստանան իրավական ձևակերպում։ Խնդիրն այն է, որ միջազգային հանրության նման լղոզված կեցվածքի պայմաններում այս իրականությունը կարող է երկար տևել։