Բազի	պատածակի	արանքից	կամ	քարի	ծերից	էլ	մեկ	նաչար	բայղուշ (բու)` գլուխը	խոր	վեր	թողած, քիթ	ու պռունկ	կիտած, ծանրացած, գետնին	նայում	էր, իր	սև	օրը	լաց	ըլում: Հավի	թշնամի	ուրուրն	էլ (ձերեն) թևերը փռած, չանգերը	սրելով, բաց	ու	խուփ	անելով, կտուցը	սրբելով	կամ	դոշը	քուջուջելով, երկնքի	տակին	գլուխը	դոշի տակին	քաշ	քցած՝ սուր	աչքերը	էս	դեհն, էն	դեհն	էր	քցում, պտտում, հազրվում, որ	բիրդանբիր, ական	թոթափել վեր	վազի, մեկ	լղպոր	ճտի	գլխի, — որ	իր	մոր	թևերի	տակին	կամ	մոր	գլուխը	քորելով, թևը	քաշելով, ծվծվալով, կտկտալով	կամ	կտուց-կտցի	տալով, մոր	կրխալուն, ծվալուն	անկաջ	դնելով	սուս-փուս	նստում	էին	իրար	հետ կամ	քուջուջ	էին	անում, — կամ	մեկ	խեղճ, անճար	լորի	քամակի	խփի	ու	ճվճվացնելով, ծղրտացնելով` վեր	քաշի, քրքրի, թեբռի	ու	իր	ագահ	փորին	մատաղ	անի: Ահա՛	գեղեցիկ, անզույգ	օրինակ	անսիրտ, բարբարոս	Պարսից` ժանդ	բռնակալաց, մաշողաց	ազգի, երկրի	Հայկա	զավակաց: