Որոշեալ օրը օթօքարին մէջ երգելով հասանք Մէյտանքի: Ջրվէժներու աշխարհ: Շատ գեղեցիկ ու հեքիաթային վայր մը, որ կը գտնուէր Սուրիոյ Աֆրին շրջանին մէջ, Հալէպէն մօտաւորապէս 65 քմ. հեռաւորութեան վրայ: Ու յախուռն բնաւորութեանս համաձայն, առանց ժամանակ կորսնցնելու մեր խումբին հետ սկսանք հաւաքման աշխատանքին: Գիտէի որ բոլորն ալ տերեւներ պիտի հաւաքէին, բոյսեր եւս, իսկ մենք վճռած էինք յաղթել, որուն համար ալ, ուրեմն, պէտք էր որ գորտ բռնէինք: Սակայն ամէն բան այդքան ալ մտածածիդ չափ դիւրին չ’ընթանար: Ճահիճներուն մէջ գորտեր կային ու ամբողջ տարածքը կռկռան գորտերու ձայնով լեցուած էր, բայց ինչպէս բռնել, երբ հազիւ մօտենայինք, անոնք կայծակի արագութեամբ ջուրը կը նետուէին: Հարկաւ. ո՜վ ինքզինք կը յանձնէ դարանակալ որսորդին: Սակայն պէտք չէր յուսահատիլ: Ու երկար փորձերէ ետք, ի վերջոյ, գտայ շատ վառ կանաչ գոյնի գորտ մը, որ նստած էր քարի մը վրայ. անմիջապէս, իրարանցումով մեր խումբի տղոց կանչեցի որ բռնեն: Բոլորը հաւաքուեցան: Բայց ո՜վ զարմանք, այս գորտը չի փախչիր.