­Հա­յաս­տա­նը այ­սօր, ա­յո՛, մենք կը ներ­կա­յաց­նենք որ­պէս մեր ինք­նու­թեան կա­րե­ւոր մէկ մա­սը, կ­՚ա­ռա­ջար­կենք մար­դոց, որ գան ­Հա­յաս­տան, ձե­ւով մը փոր­ձե­լով ա­նոնց հայ­րե­նա­սի­րա­կան զգա­ցում­նե­րուն դի­մել, բայց միւս կող­մէ ե­թէ ա­նոր ա­ռըն­թեր այդ մար­դուն, այդ հա­յուն՝ որ գաղ­թա­կան է, ա­մե­նա­հա­սա­րակ պայ­ման­նե­րը չենք կրնար ա­պա­հո­վել, ու­րեմն այդ մար­դը թե­րեւս իր հո­գիով, սրտով կ­՚ու­զէ ­Հա­յաս­տան գալ, բայց հնա­րա­ւո­րու­թիւն­նե­րը այս­տեղ բա­ւա­րար չեն, ը­սենք՝ տուն վար­ձե­լու դրամ չու­նի, իր աս­պա­րէ­զին մէջ աշ­խա­տանք գտնե­լու հնա­րա­ւո­րու­թիւն չու­նի եւ այլն, ու­րեմն ­Հա­յաս­տան պի­տի գայ, ի՞նչ պի­տի ը­նէ: Ե­թէ գայ, թե­րեւս ինք­զին­քը նոյն վի­ճա­կին մէջ կը պատ­կե­րաց­նէ, ինչ­պէս որ էր իր երկ­րին մէջ, ուր­կէ նաե՛ւ այս հար­ցե­րուն պատ­ճա­ռով գաղ­թած է: