Խմբից քսանմեկ հոգի էին մնացել, յոթը զոհվել էին։ Դիրքավորվել էին Հարարի մոտերքում, Ղուլուլվեն քարի շուրջ։ (Հայի ու թուրքի կռիվը դեռ չէր էլ սկսվել, որ այդտեղ թուրքերը սպանեցին խմբի տղաներից մեկի՝ Ղոչ Խեչոյի հորը՝ Սիմոնին, կռացել էր, որ ջուր խմի, նախրապան էր, ետեւից կրակել, սպանել են, նախիրը քշել, տարել)։ Ազերիները Հաքառու գետի ափերից, նեղ ձորակն ի վեր գիշերը եկել էին ու հանկարծակիի բերեցին։ Հակոբն ու Մոսին վիրավորվեցին ծանր։ Տղաները մեկը մեկին փակելով կրակահերթերով՝ ճանապարհ էին տալիս իրար ու ետ էին քաշվում, որ շրջափակման մեջ չընկնեն, մանավանդ՝ մերոնք Սուվարասիի կողմից գրոհած, գալիս էին։ «Ռացիայով» կապվել է պետրոսաշենցի Բարիսը, ասել է՝ մի կես ժամվա չափ էլ դիմացեք, հասնում ենք, աշխատեցեք զոհեր չտալ։ Բայց Դավոն մնում է Դավո։