Սակայն Ռուսաստանը, չգիտես ինչու, այս անգամ ոչ միայն համաձայնել է նման պայմանագրի ստորագրմանը, այլեւ պաշտոնական մակարդակով «օրհնել» է այն՝ հիշելով, որ Հայաստանն ինքնիշխան պետություն է: Այս խնդրով հետաքրքրվող անձանց մեծ մասը համաձայնագրի ստորագրման հաջողությունը պայմանավորում է նրանով, որ Եվրոպան հրաժարվել է «կամ-կամ» սկզբունքից` հօգուտ «եւ-եւ»-ի: Հասկանալի է, որ այս հանգամանքը նույնպես իր նշանակությունն ունեցել է: Եվրոպացիները, որոնք Արեւելյան գործընկերության ծրագիրը դիտարկում են, նախեւառաջ, իբրեւ իրենց անվտանգության երաշխիքների ձեւավորման ծրագիր, չմանրացան Ռուսաստանի հետ իրենց վեճերում: Սակայն Հայաստան-ԵՄ համաձայնագրի շուրջ համերաշխորեն համաձայնելու իմաստը շատ ավելի լայն եւ խորն է: Ամենեւին պատահական չէ, որ չնայած Ռուսաստանի պաշտոնական համաձայնությանը, նրա լրատվամիջոցները չեն դադարում Հայաստանին մեղադրել բոլոր մեղքերի, նույնիսկ եղբայրական հարաբերությունների «դավաճանության» մեջ: Անկասկած, Ռուսաստանը Հայաստան-Եվրամիություն համաձայնագրի հաստատումը հավանության արժանացրեց ակամա` ելնելով բոլորովին այլ պատճառներից: