-Աններելի, անուղղելի, խայտառակ լավատես էր հայրս: Նույնիսկ մահից 5 րոպե առաջ ես զանգեցի նրան եւ հարցրի, թե ինչպես է, իսկ նա պատասխանեց` լավ եմ, փառք Աստծո: Եթե հանկարծ մեր արագիլն ավելի բարձր թռչեր ինչ-որ երկրի վրայով, քան թուրքականը, դա տոն էր իր համար: Նա մեր մի փոքրիկ հաջողությունը մեծացնում ու ճոխացնում էր: Պատկերացրեք` մի անգամ եղբայրս մրցումների ժամանակ հաղթել էր ադրբեջանցի մի մարզիկի` նոկաուտով, գիտե՞ք` քանի օր ենք տոնել դա: Իհարկե, մեզ էլ է փոխանցվել այդ լավատեսությունից, բայց ոչ` հորս նման: Նա կապ ուներ ինչ-որ վերերկրային, հոգեւոր ուժերի հետ, նրա կապն Աստծո հետ շատ ավելի հաստատ էր, ինչպես բացատրեմ` Աստված դիպել էր նրան: