Մենք, իհարկե, որեւէ իրավունք չունենք բռնանալու «Զվեզդայի» խոսքի ազատության վրա, սակայն այդ խոսքի ազատության մի չափանիշի մասին կարելի է երկու խոսք ասել: Դիցուք` մեզ, որպես լրագրողի եւ հրապարակախոսի, հետաքրքիր է իմանալ, թե ինչու «Զվեզդայի» եթերից շատ արագ անհետացավ հակաթուրքական հիստերիան, որ սկսվել էր թուրքական օդուժի կողմից Սիրիայի երկնքում ռուսական ռազմական օդանավի կործանումից հետո: Մի՞թե ռուսական շուկայում թուրքական լոլիկի հայտնվելը բավական էր, որպեսզի «Զվեզդան» մոռանա ամեն ինչ, եւ Կրաշեննիկովան այլեւս նմանություն չտեսնի Էրդողանի «Արդարություն եւ զարգացում» կուսակցության զինանշանի եւ «Мне до лампочки» ռուսական հայտնի խոսքի միջեւ: