Բայց Գալշոյանը իր վեպին այլ անուն է ավել «Բովտուն», և ինքն էլ մեր ձեռքին է դրել այդ անվանման իմաստային բանալին` Բովտունը այն նոր դաշտամասն է, որ նվաճել են մարդիկ։ Լեռնադաշտի ու ձորի արանքում ձգվող գոգահովիտը լեռան ուսից երևում է ինչպես թոնրի հատակում դրված բով։ Հենց այստեղ էլ հակինթցիները սկսում են իրենց կռիվը քարի հետ։ Բայց «բովը» նաև ուրիշ իմաստ ունի` փորձություն։ Եթե մենք այս տեսակետից նայենք վեպի սյուժեին, կտեսնենք, որ նա ավելի խոր իմաստ է պարունակում։ Մի պահ մենք նույնիսկ կմոռանանք, որ դեպքերը կատարվում են մեր օրերում և կթվա, թե մեր առջև փռված է նախաստեղծ մի անապատ, որտեղ մարդիկ նախնադարյան առաջին գործիքներով քարը հող են դարձնում, քարի վրա հաց աճեցնում, այսինքն` գցում են առաջին քաղաքակրթության հիմքերը։ Ահա այս անճոռնի քարի տակ մի կտոր հաց է ընկած, պետք է ջարդել քարը և խլել այդ հացը։ Կռվիր քարի հետ, խլիր քո բաժին հացը… Եվ հենց որ մենք հասնում ենք այդ երկրորդ, ավելի խոր սյուժետային մակարդակին, աննկատ փոխվում է նաև պատումի ընթացքը, ձեռք բերելով, «աստվածաշնչյան» դանդաղ ռիթմայնություն.