Բայց Լուսինեն գրեթե ամեն շաբաթ մեկ օր նվիրում է սահմանին ծառայող զինվորներին: Իր երկու տղաներն էլ ծառայում են՝ հարավ-արեւելյան ուղղության զորամասերից մեկում: Երբեմն ես հարցնում եմ՝ տղաներից նորություն ունի՞: Դարձյալ «կոդավորված» լեզվով է պատասխանում: Եւ ես հասկանում եմ, որ տղաները մարտական հերթապահության դիրքերում են, մի քանի օրից կիջնեն զորամաս, կգնան տեսակցության: Մինչ հարազատ որդիներին հանդիպելը, սակայն, Լուսինեն սահմանի հյուսիսային ուղղության զորամասերում հերթական շրջայցն է կատարում: Ֆեյսբուքի «Մարտակերտի շրջանի «Ջրաբերդ» թերթ» էջում հայտնվում է նրա խոսուն լուսանկարների հերթական շարքը: Մարտակերտը սահմանային քաղաք է: Երբ հակառակորդը խախտում է հրադադարը, մարդիկ լսում են գնդացրային կրակահերթերը: Իսկ եթե գիշեր է՝ տեսնում լուսածիր գնդակների մոլապարը: Ապրիլյան պատերազմի օրերին Մարտակերտում արկեր եւ հրթիռներ են պայթել, ավերվել է մի քանի տուն: Լուսինեն ապրում է զորամասի հարեւանությամբ շենքում, որտեղ մի քանի սպաներ բնակարան ունեն: Ցերեկը նրանց երեխաները բակում խաղում-աղմկում են: