- Այդ առումով ես երկու խնդրի վրա ուշադրություն կհրավիրեմ: Առաջինը` մեր քարոզչությունը և միջոցառումները, ինձ թվում է, մի բաժակ ջրի մեջ փոթորիկ առաջացնելու տպավորություն են թողնում: Իսկ այդ մարդասպանի արտահանձնումը երկու կարևոր եզրահանգման տեղիք է տալիս: Նախ` թուրքը չի փոխվել, ինչը Լ. Տեր-Պետրոսյանի նախագահության ժամանակաշրջանից մեզ և մեր ժողովրդին համոզում էին: Թուրքի քաղաքակրթվելու, փոխվելու մասին պնդումները «ջրվեցին»: Յուրի Բարսեղովի աշխատության մեջ մի դեպքի նկարագրություն-մեկնաբանություն կա` Գուլունյանի դեպք է կոչվում: Նույն կացնահարության դեպքն է` Բիթլիսում: Գուլունյանը Ռուսաստանում պատահաբար տեսնում է այն թուրք մարդասպանին, որն իր աչքի առաջ կացնահարել է իր գերդաստանին: Նա սպանում է այդ թուրքին, և ցարական դատարանն արդարացնում է Գուլունյանին: Այս և Գուրգեն Մարգարյանի սպանության դեպքի միջև ոչ մի տարբերություն չկա: Թուրքի էթնոսի մեջ ոչինչ չի փոխվել: Սա շատ կարևոր է մեր քաղաքական վերնախավի և ժողովրդի ընկալման համար: Երկրորդ. նորից շատ դաժան ձևով ապացուցվեց, որ հայկական հարցն անվտանգության միջազգային երաշխիք չունի: Սա լավ է, թե վատ` այլ հարց է, բայց այդպես է: