Այդ բարեկամական մթնոլորտը մոռացում բերելու փոխարեն կենդանացրեց Վարդանի հիշողությունները։ Առանց նրանց խնդրանքի, նա նրանց վստահեց իր պատմությունը, համենայն դեպս անուններ չտալով։ Հալիդեն ու Քերիմը լուռ լսում էին։ Նա խոսում էր հուսահատ ձայնով՝ անտեսելով ուժասպառությունն ու այն ցավը, որ նրան պատճառում էին իր արտասանած խոսքերը։ Նա կարիք ուներ կիսվելու և ազատվելու այն բեռից, որը ծանրացել էր հոգու վրա։