— Փառքդ	շա՜տ	ըլի, ա՛րարիչ	աստված, դո՛ւ	տվիր` դո՛ւ	պահիր, իմ	կյանքս	ա՛ռ, սրա	վրա	դի՛ր, սրան	մեկ	փորձանք	գալիս՝ ի՛մ	աչքը	հանիր: Թուր	պետք	է	սրան	դիպչի՝ ի՛մ	սրտումը	առաջ	ցցվի. կրակ	պետք	է	սրան	էրի՝ սֆթա	ի՛նձ	փոթոթի. սրա	աչքը	ցավելիս՝ ի՛մ	աչքը	դուս	գա: Ո՛վ երկնային	թագավոր	աստված, զորանա՛, մեծանա՛, իր	մուրազին	հասնի՛: Հաց	չունենամ՝ դռնեդուռ	կընկնիմ, սրան	կպահեմ, գլուխս	կծախեմ, եմ	թողալ	սրան	ուրըշի	ձեռին	մուհդաջ, որ թաք, ես	մեռնելիս, սա՛	իմ	երեսիս	հող	քցի, սա՛	իմ	աչքս	խփի, սա	իմ	գերեզմանս	օրհնի, իմ	օջախի սինն	ու	ճրագը	սա՛	դառնա, որ	իմ	հիշատակը	աշխարքի	երեսիցը	չկտրվի, իմ	տան	ծուխը չհատնի, չպակսի: