– Քանդում էին… Արագ, առանձին մի ոգևորությամբ, առանց ափսոսելու էին քանդում: Թվում էր, թե պիտի այդ ընթացքը կասեցնող սթափ ուժեր լինեյին: Խոսողներ եղան, որոնք չկարողացան գոնե փոքր-ինչ նվազեցնել տարիների մեջ սկսված գործընթացի շարունականությունը պահողների եռանդը: Սկզբնական շրջանում դա որպես անցյալի ստվերոտ կողմերը բացասելու մի եղանակ էր ընկալվում: Հետո հասկացան, որ նյութական արժեքներն «իմաստավորելու», կեցության ամենակարևոր տարրը դարձնելու գործելակերպն, անձնական շահի մղումով է սկսվել: Պատմության առաջընթացի, այսինքն երկրի ապագայի, երկրի կայացման ճակատագրով մտահոգված մարդիկ այդ ամենն իբրև ժամանակավոր գործընթաց դիտելով, չէին պատկերացնում կամ չէին ուզում հավատալ, որ իբրև էվոլյուցիայի ընթացք ներկայացվող քաղաքականությունը՝ մեռյալ մատերիա կուտակելու համար է տարվում: Եւ նոր ժամանակների «իմաստնության» այդօրինակ դրսևորման արդյունքում փլուզվեց երկրի ներքին ու արտաքին նկարագիրը, երկրի զգայական կերպարը խաթարվեց: Չգիտեյի՞ն, թե չուզեցի՞ն հիշել վաղուց շրջանառվող՝ «ազատությունն առավելություն չէ, այլ առաջնահերթ պարտավորություն» զգուշացումը: Հիշողություն ունեցողներ կային, բարեբախտաբար և նրանք էին, որ քավության տեղը զբաղեցնելով, խոսքի ու վիզուալ արվեստների՝ մասնավորապես կինոյի և լուսանկարչության օգնությամբ որոշ չափով «փրկեցին ու պահպանեցին», անցյալ հարյուրամյակում ստեղծված մշակութային գործերը: