Մութն ընկնում է: Նա նստել է նստարանին, ու ժամերն անցնում են: Ամեն ինչ անցնում է նրա խամրած աչքերի առջևով՝ իր մանկությունը, իր որդիները, որոնց մեծացրեց ու կորցրեց, մարդիկ, որ նրան վշտացրին: Ամեն ինչ անցնում է, ամեն ինչ հանգչում: Եվ երկու որդիները, և բարձունքում թռչող ճայերի երամը: Երկու ճայ մոխրագույն թևեր ունեն: Նրանք էլ են անցնում ու անհետանում: Այլևս ոչինչ չի վերադառնում: Գլուխը կախել է, և արցունքները կաթում են չոր հողին: Նրա վերևում փարոսի լույսը վառվում է կրկին ու կրկին՝ նույն ընդմիջումներով, անզիջում ու անխուսափելի, ինչպես կյանքի մութ ուժերը, ինչպես մարդու ճակատագիրը, ինչպես մահը…