Ռըզան սպասում էր այդ կեցվածքին և ամենևին չկորցրեց ինքնավստահությունը։ Նա ողջունեց Էմինեին՝ իր ծեր դայակին, այնպես, ինչպես ողջունել էր Բույուկ խանումին։ Դայակը նույնքան երջանիկ էր, որքան երջանիկ է լինում մայրը իր որդուն տեսնելիս։