Այդ պատճառով ինձ թվում է, որ հին սովորությամբ հետագայում այն համարվել է 15 աշխարհներից (նահանգներից ) մեկը՝ Սյունյաց մարզի առաջին անբաժանելի մասը, որը Սիսակի եւ Առանի բուն ժառանգությունն էր. այն Վաղարշակի օրոք էլ առանձին նահանգ չի դիտվել, եւ մեր հին պատմիչներից ոչ մեկր չի հիշատակում սրա իշխաններին, այն չի հիշատակվում նաեւ հին գահնամակներում կամ սրանց նման եւ ոչ մի աղբյուրում: Երկիրը իր բնությամբ նման է Սյունիքին, նրան էլ կից է, եւ երկուսում էլ կան համանուն գավառներ, ինչպիսիք են Սիսականը, Վայկունիքը, Հաբանդը: Բայց երբ այն անջատվել է Սյունիքից, միայն իր ամրությամբ է աչքի ընկել հայոց հարստության մեջ եւ առավել եւս Աղվանքում: Թերեւս վայրի ամրության վրա հույս դնելով էր, որ երկրի իշխանները ապստամբվում էին արքունիքի դեմ, ինչպես որ վկայում է Բուզանդը Արշակ Երկրորդի օրոք եւ քաջ Մուշեղի միջոցով նվաճվելը: Վարդանանց օրերում փախստականներից շատերի համար ապավեն եղան նրա լեռները, որտեղից խաբեությամբ իջեցնելով՝ Վասակը նրանց տալիս էր պարսիկների ձեռքը, բայց կային եւ այնպիսիները, որոնք սուրբ զորավարի նահատակությունից հետո « տիրեցին Արցախի բազում ամրոցների» եւ դիմադրում էին պարսիկներին: