Կարծիքներ եղան, ընդ որում` ոչ միայն հայկական, այլև ռուսաստանյան քաղաքական գործիչների ու քաղաքագետների կողմից, որ չարժե առանձնապես ուշադրություն դարձնել Ռուսաստանի այդ ներկայացուցիչների խոսքերի վրա, քանի որ նրանք չեն արտահայտում Մոսկվայի պաշտոնական դիրքորոշումը, որի տեսակետն ուրիշ է։ Դա այդպես էլ կա, սակայն վտանգը մեկ այլ բանում է։ Արդեն մեկ անգամ չէ, որ ռուսաստանյան որոշ գործիչների կողմից իրենց հայրենական հանրությանն անգամ ոչ թե աննկատելիորեն, այլ բաց տեքստով ներշնչվում է այն գաղափարը, որ Հայաստանը, իբր, դավաճանում է Ռուսաստանի հետ իր դաշնակցային հարաբերություններին։ Նմանատիպ պնդումներ սկսեցին ավելի ինտենսիվորեն հնչել այն բանից հետո, երբ Հայաստանում իշխանության եկավ Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությունը, որին Մոսկվայի հակահայկական գործիչները փորձում են ներկայացնել որպես արևմտամետ` Արևմուտքի հետ մերձեցմանը միտված ուղեգծով, ով խաթարում է ռուս-հայկական հարաբերությունները։ Նույն Շևչենկոն Հայաստանում տեղի ունեցած իշխանափոխությունն անվանել է ամերիկյան բեմագրի բաղկացուցիչ մաս, որի արդյունքում ՙՌուսաստանն աստիճանաբար դուրս է մղվում խաղաղարար գործընթացից՚։ Անգամ այն դեպքում, երբ Հայաստանի վարչապետը բազմիցս հայտարարել է Մոսկվայի հետ դաշնակցային հարաբերություններին և ԵԱՏՄ ու ՀԱՊԿ շրջանակներում իր հանձնառություններին Երևանի հավատարմության մասին։