Հենց այդ՝ երիտասարդ տարիներին, երբ խաղում էր միայն էպիզոդիկ դերեր, թատրոնի հնագույն աշխատողներից մեկի «բնակարանային պայմանները բարելավեցին», իսկ իր կիսանկուղային խոնավ բնակարանը, որը գտնվում էր Մոնտինայում 7, տվեցին Նուվարիշին, այնտեղ նա ընդամենը ինն ամիս ապրեց իր երկրորդ կնոջ հետ, որը մահացավ թոքերի քաղցկեղից: Նուվարիշ Ղարաբաղլիի երրորդ կինը՝ Ջուլիետան, թատրոնի անվանի դերասաններից մեկի դուստրն էր՝ երեսունվեցամյա պառաված օրիորդ: Հինգ տարի երեխա չէին ունենում: Հետո ծնվեց որդին: Բայց մի անգամ, երբ մանչուկը երեք ամսական էլ չկար, գիշերը կերակրելիս Ջուլիետան պինդ քնում է, իսկ արթնանալով, գտնում երեխայի կապտած մարմինը՝ խեղդամահ եղած իր կրծքերի միջև: Ջուլիետան չկարողացավ ներել իրեն. մեռած երեխան անընդհատ թնկթնկում էր, լալիս, կաթ ուզում: Եվ մայրը դադարեց ուտել, խմել, քնել: Խեղճը տասն օր էլ չապրեց երեխայի մահից հետո: Չորացավ ծառի կեղևի պես, վառվեց մոմի պես և անհետացավ, ինչպես ստվերը. կարծես երբեք էլ գոյություն չէր ունեցել: