Արտահայտելով	սրտի	առաջին	թույնը	կոպիտ	բռունցքի	միջոցով, առանձնացավ	և	սկսեց	լրջորեն	մտածել	անելիքի	մասին: Պարզ	է, որ	մի	կին, ամուսնուն	դավաճանելով, արդեն	ինքնստինքյան	որոշում	էր	իր	դատավճիռը: Նա	կամ	պիստի արտաքսվի	մարդու	տնից	կամ	շանսատակ	լինի: Այսպես	են	անում	նամուս	ունեցող	այրերը: Պետրոսն	ուրիշ	ելք	չգիտե	և	չի ուզում	ճանաչել: Կան	մարդիկ, իհարկե, որոնք	խեղճությամբ	հաշտվում	էն	իրենց	խայտառակ	դրության	հետ — Պետրոսն այդպիսիներին	միշտ	արհամարհել	է: Ոչ	ոք	իրավունք	չուներ	նրա	պատիվն	արատավորելու	և	ոչ	նույնիսկ	միլիոնների ժառանգ	մի	երիտասարդ: Ա՜ա, լակոտ, կարծում	ես, որ	հարստություն	ունես, ամեն	բան	քեզ	կներվի՞: Ով	գիտե, քանի-քանի ընկերների	մոտ	ես	պարծեցել, ով	գիտե, այժմ	որքան	են	ծաղրում	Պետրոս	Ղուլամյանին: Սպասի՜ր, քեզ	անպատիժ թողնելը	հանցանք	է...