Պարապ չմնաց համարյա: Ոչ ես, ոչ Ալլան (մայրը` խմբ.), չենք տեսել, որ երեկոները շենքի բակում ուղղակի կանգնի, ժամանակ անցկացնի: Առավոտից երեկո զբաղված էր: Հիմա Ալլան ասում է. «Էրեխեն վազեց, վազեց ու վազքով էլ գնաց բանակ»: Ինքը լցնում էր իր օրը: Մտածում էինք` շատ չարչարվեց, բայց դե ոչինչ, կվերջացնի ծառայությունը, կգա, կսովորի, ամեն ինչ կկարգավորվի, քրոջ հետ կգնան դասի, կգան: Չստացվեց…»: