-Ես համոզված եմ՝ նրանք, ովքեր իսկապես կինո սիրում են ու հետևում են կինոաշխարհում կատարվող իրադարձություններին, դրան հարակից՝ կարդում են նաև բազմաթիվ հոդվածներ, որոնք նաև ուղենշում են՝ ինչն արժե նայել և ինչը՝ ոչ։ Չեմ ժխտում՝ մասնագիտական կարծիքի կարիք կա, բայց կինո այսօր պետք է մատուցել այլ ձևաչափով։ Հիմա ես ավելի շատ եմ զբաղված, քան այն ժամանակ, երբ զբաղվում էի բացառապես կինոյով, թղթակցում էի առնվազն 3 թերթի, Հ1-ի կրկնօրինակման բաժնի գլխավոր խմբագիրն էի, «8 1/2»-ի վրա էի աշխատում, թարգմանություններ էի անում։ 10 տարուց ավելի ՆՓԱԿ-ում ֆիլմեր եմ ցուցադրել ու ներկայացրել. ուզում էի կինոակումբ ունենալ, քննարկումներ կազմակերպել, բայց չհաջողվեց։ Դա էլ էր մի փուլ, որ անցավ-գնաց։ Հիմա կշեռքի նժարը թեքվել է ավելի շատ դեպի գրականություն, քան կինո։ Թիվն էլ եմ կորցրել, թե այս տարի քանի գիրք եմ թարգմանել ու խմբագրել. և այս ռիթմի մեջ եմ 2012 թվականից։ Ժամանակ չունեմ հետևելու կինոաշխարհին, բացի այդ, այդ աշխարհն այնքան էլ իմ սրտով չի։ Դասական կինոարվեստն ինձ շատ ավելի է հետաքրքրում, քան ժամանակակից կինոարտադրությունը։ Եթե երբևէ ձեռնարկեմ որևէ հաղորդաշար անց կացնել, ապա կընտրեմ կինոյի դասական արժեքների մատուցումը։ Ավելի ու ավելի եմ հակվում այն կարծիքն, որ կինոն որպես արվեստ՝ այսօր ավելի շատ փառատոնային, ֆիլմադարանային, արտհաուզ ֆիլմերն են, թեև ես այն ժամանակ էլ զանգվածային ֆիլմերի քարոզմամբ չեմ զբաղվել։ Գեղարվեստագան գրականության հետ գործ ունենալը ներկա պահին շատ ավելի մեծ բավարարություն է ինձ պատճառում։