Այսպիսով, մենք հեռու ենք կանոններ, տեսություններ, օրենքներ սահմանելու մտքից, ինչպես մեզ, այնպես էլ ուրիշների համար: Ընդհակառակը, կնճռոտ կանոնների դեմ պայքարելու ընթացքում է, որ մենք հանդիպեցինք իրար։ Ֆրանսիայում գոյություն ուներ և այժմ էլ կա, բոլորի կամ գրեթե բոլորի կողմից լռելյայն ընդունված վեպի տեսություն։ Եվ մեր լույս ընծայած բոլոր գրքերին, այդ տեսությունը հակադրում է որպես պատնեշ։ Մեզ ասրում էին. «Դուք կեպարներ չեք կերտում, ուրեմն իսկական վեպեր չեք գրում», «Դուք պատմություններ չեք պատմում, նշանակում է վեպեր չեք գրում», «Դուք բնավորություն և միջավայր չեք ուսումնասիրում, կրքեր չեք վերլուծում, ուրեմն իսկական վեպ չեք գրում» և այլն…