Տրդատ — Իսկ հետո, թագուհի, «Մենքի» փոխարեն տրոհված մի ես ու մի դու, երկու հոգի պառկում են մահճի վրա, իրարից մի փոքր հեռու, ազնիվ ու մաքուր հոգնածությամբ, ուղղակի ու պարզունակ երջանկությամբ, որի տակ ուրիշ ոչ մի իմաստ, ուրիշ ոչ մի խորություն չկա…