Դարձյալ անկարելի էր որոշել` լսե՞ց Հայկոն, դեմքի լարված ժպիտը նման չէր արձա-գանքի, ավելի շուտ ներքին անցուդարձի արտահայտություն էր. սեղանն էր հավաքում, և շարժումները նույնքան ճշգրիտ էին, ճարպիկ, ասես չէր եղել օղին, վազվզոցը օրինա-խախտ այծի ետևից, պարը։ Իսկ ծեր անտառապահը վայելում էր սառը թանը և ժամանակ առ ժամանակ աչքով անում` երևի մտերմիկ մթնոլորտը պահպանելու ձգտումով։