Վա­հէ Պէր­պէ­րեան իր առ­ջեւ կը բա­նայ դաշտ մը, որ դիւ­րաւ ծու­ղա­կի մը կը վե­րածուի բազ­մա­թիւ այլ ար­ձա­կագիր­նե­րու առ­ջեւ՝ դառ­նա­լով ճա­պաղե­լու, հայ ինքնու­թեան, օտա­րին հետ շփուելու, սփիւռքա­հայու ճա­կատագ­րին շուրջ քա­րոզ­ներ կար­դա­լու, քա­րոզ­չութիւն ընե­լու առի­թի մը։ Ճէյ­մին, որ վէ­պին առանցքն է, միայն ամե­րիկա­ցի ման­կա­հասակ կին մը չէ որ բո­զու­թիւն կ՚ընէ, այլ ամե­րիկա­ցի մըն է՝ որ փոր­ձա­քար կը դառ­նայ հա­յերուն դի­մաց, ման­կա­հասակ է՝ փոր­ձա­քարը տա­րեց­նե­րուն, կին մըն է՝ գայ­թակղու­թիւն մը Սիլ­վա­յին, Մա­րալին եւ այլ կի­ներուն հա­մար եւ վեր­ջա­պէս բոզ մըն է՝ խո­չըն­դո­տը Լայ­լին ու ըն­կե­րոջ։ Պէր­պէ­րեան Ճէյ­մին կեդ­րոն դնե­լով նաեւ գիծ մը կը քաշէ բո­լորին, մա­նաւանդ գլխա­ւոր հե­րոս­նե­րուն՝ Յա­րու­թիւնին ու Հրայ­րին կեան­քե­րուն մէջ։ Այնպէս ինչպէս Հրանդ իր եղե­րական մա­հովը զի­րենք ան­ջա­տող ան­դունդը բա­ցած էր։ Հե­տեւա­բար Հրան­դի ու Ճէյ­միի կեր­պարնե­րը առա­ջին հա­յեաց­քէն կար­ծուածին չափ հե­ռու չեն իրար­մէ. մա­նաւանդ որ Հրան­դով բաժ­նուած հօր ու որդւոյ կեան­քը վերստին պի­տի միանար, հայրն ու որ­դին զի­րար պի­տի վե­րագտնէին Ճէյ­միով։