Սմբատը	մտածում	էր, որ	այլևս	ուշ	է, պետք	է, վերջապես, հեռանալ	այս	այլանդակ	միջավայրից: Բայց	անհասկանալի	մի ուժ	տակավին	ստիպում	էր	նրան	մնալ: Այստեղ	նա	հաճույք	չէր	զգում, բայց	և	չէր	էլ	ձանձրանում: Բոլորը, ինչ	որ կատարվում	էր, դեմ	էր	նրա	բարոյական	սկզբունքներին, նրա	ճաշակին, բայց	և	այնպես	ուներ	մի	դիվային	զորություն, որ, հրելով	նրան, միևնույն	ժամանակ	պահում	էր	կաշկանդված: