ՊԱՏԱՍԽԱՆ.— 1934 թվականին Մաքսիմ Գորկին շատ իմաստուն խոսքեր ասաց ժողովրդական բանահյուսության մասին և կոչ արեց գրողներին` լայնորեն օգտվել ժողովրդական բանահյուսության գանձարանից: Այդ կոչն ունեցավ իր բարերար ազդեցությունը (մանավանդ 30 -40-ական թվականների ճառային պոեզիայի ֆոնի վրա) և դրա հնարերը կան այդ շրջանի հայ բանաստեղծության մեջ, այդ թվում նաև իմ գործերում («Գազել Երևանին», «Խնջույքի երգեր», «Ռուբայաթներ», հետագայում` «Երկինին ու երկիրը» և «Սասունցիների պարը»):