Սե՛րը, սուրբ	սե՛րը, որ	բալասանի	պես	կենդանացնում	ա	մարդի	սիրտը, ու	թրի	պես	կտրատում, սե՛րը, ի՞նչ	ասես, որ	չանի: Ի՞նչ	կրակ	կարա	անսեր	սիրտը	տաքացնիլ. Ի՞նչ	ջուր	կարա	սիրով վառված	հոգին	դինջացնիլ, հանգցնիլ: Սիրով	վիրավորված	սիրտը	ո՛չ	հողից	կվախենա, ո՛չ գողից, ո՛	չ	ահ	գիտե, ո՛	չ	վախ. ո՛չ	սրից	երեսը	կդարձնի, ո՛չ	ջրից: Քանի	շատ	ա	սերը, էնքան քաղցր	ա	տանջանքը: Սերին	ի՞նչ	կդիմանա, որ	մահից	վախենա: Սիրելուցդ	զրկված	վախտը հողն	էլ	ա	բերան	առնում, քեզ	ուտում, քարերն	էլ	են	աչքումդ	մզրախի	պես	ցցվում, քաշած	շունչդ էլ	ա	քեզ	կրակ	դառնում, էրում, փոթոթում, քո	մարմինը	քեզ	գերեզման	դառնում, քո	սիրտը՝ քեզ դժոխք, քո	աչքը՝ քեզ	արյան	ծով, քո	ձենը՝ քեզ	ամպ	ու	որոտումն, մրրիկ, փոթորիկ, բաս	Նազլուն կարո՞ղ	էր	առանց	Աղասուն	կենալ, ասած	խոսքը, նրա	հետ	կապած	ուխտը	չկատարի՜լ: Ճշմարիտ, սիրողի	մեծ	մուրազն	հենց	էն	ա, որ	իր	սիրելու	խաթեր	մեռնի. Նազլվի	սիրելին	էր հողումը, է՛ն	թագավոր	տերը, է՛ն	աշխարքի	աչքի	լիսը, բաս	նա	կարո՞ղ	էր, առանց	նրան, աչքը բաց	ու	խուփ	անի՞լ	կամ	մեռած, գնացած	շունչը	երկար	քաշի՞լ: — Գլուխը	դրել	էր	գերեզմանի վրա, երեխեքն	առել	դոշի	տակը, լիսն	էկել	էր, չորս	կողմը	բռնել, բայց	ողորմած	երկինքը	դեռ	չէ՛ր կամեցել	նրա	սուրբ	հոգին	առնի, ընչանք	էն	անմեղ	էրեխեքանցը	մեկ	տեր	լիս	կընկներ: Նա	էլ	հո գլխըներին	կանգնած	էր: Մեկ	ա՜խից	ավելի	էլ	ո՛չինչ	չիմացավ	էս	էկողը: Երանի՜	էն գերեզմանին, որ	Էսպես	կսիրեն: Երանի՜	Էն	հողին, որ	երկու	սիրելու	մարմինը	Էսպես	իստակ, անարատ	կտանի, կպահի, որ	աստուծո	առաջին	պարզէրես	դուս	գան, մեր	երկիրն	էլ, որ	երկնքի քիրն	ա, մեր	հոգին	էլ, որ	աստուծո	սուրբ	պատկերը: