Մի վտանգավոր տենդենց եմ նկատել Սփյուռքի մեր հայրենակիցների մոտ, համե-նայն դեպս՝ Իսպանիայում, որտեղի նորաստեղծ համայնքի շատ ներկայացուցիչներ Հայոց Ցեղասպանության վերաբերյալ գրքեր են նվիրում օտարներին՝ հպարտորեն ասելով՝ «ահա՛, տեսե՛ք, թե ովքեր ենք մենք»: Սա ամենևին էլ հարցի լուծում չէ և, ընդհակառակը, կարող է շատ լուրջ վնասել մեր ինքնության հաստատման և պայքարի գործընթացին: Չի կարելի ցեղասպանության թեման որպես մշակույթ ներկայացնել, այլապես մեր իրական մշակույթը վերջնականապես կմնա անճանաչ: Եկեք Րաֆֆի ու Նար-Դոս թարգմանենք, Իսահակյան ու Տերյան, Խորենացի ու Էմին, և նվիրենք մեր մեծերի միտքը օտարներին: Եկեք թարգմանենք մեր ժամանակակից գրողների ստեղծագործությունները. ո՛վ իմանա, միգուցե մի քանի տարի հետո վերջապես գրականության Նոբելյան հայ մրցանակակիր ունենանք: Ի վերջո եկեք մեր ընդհանուր նպատակին հասնելու համար, հավուր պատշաճի ներկայացնենք հայ մշակույթը և, ըստ այդմ, ճիշտ ուղղությամբ տանենք ճանաչման գործընթացը: