Տարբեր	կրոնների, տարբեր	լեզուների, տարբեր	ցեղերի	պատկանող	այս	երեք	բանվորների	մեջ	կար	մի	ամենին	հայտնի մտերմություն: Նրանք	հռչակված	էին	իրենց	անվախությամբ, վայելում	էին	բոլոր	մշակների	հարգանքն	ու	նախանձը: Գործի	էին	գնում	միասին, վերադառնում	էին	միաժամանակ, բնակվում	էին	միևնույն	սենյակում, գիշերում	միևնույն թախտի	վրա: Հրդեհների	ժամանակ	միշտ	նրանց	կարելի	էր	տեսնել	ամենից	առաջ, ամենավտանգավոր	տեղերում: Երբ նրանք	երևում	էին	հրդեհի	վայրում, ամբոխին	տիրում	էր	ոգևորություն, բոլորը	սիրտ	էին	առնում: Երբ	մեկը	վտանգի	էր ենթարկվում, մյուսներն	իրենց	կյանքի	գնով	ձգտում	էին	ազատել	նրան	կորստից: Երբ	ուրախ	էր	մեկը, ուրախ	էին	և մյուսները, և	ընդհակառակը: Նրանք	իրարու	հետ	կատակներ	էին	անում, միմյանց	ծաղրում, բայց	վա՜յ	այն	մշակին, որ կհանդգներ	նրանցից	մեկին	վիրավորել: Իսկույն	փայլում	է	Ռասուլի	դաշույնը, ասպարեզ	էին	գալիս	Չուպրովի	հուժկու բազուկները	և	Կարապետի	լայն	թիկունքները: Մի	անգամ	նրանք	ընդհարվեցին	հարևան	հանքատիրոջ	մշակների	հետ	և երեք	հոգի	քսան	մարդու	դիմադրեցին: