- Ոտք դնելով հերոսական Արցախի հողի վրա ես առաջին հերթին հիշեցի հեռավոր 80-90-ականների սկիզբը, որոնք առանձնահատուկ ծանր էին հայ ժողովրդի համար. ավերիչ երկրաշարժին հաջորդած պատերազմը, շրջափակումը, բնականաբար, ծանր ազդեցություն թողեցին երկրի վրա։ Անկեղծ ասած, այն ժամանակ ես դեռ չգիտեի, թե որտեղ է Ղարաբաղը, ինչ է իրենից ներկայացնում… Զանգվածային լրատվամիջոցներով հնչող տեղեկատվություններն անչափ իրարամերժ էին։ Դեռ հայ ընկերներ չունեի՝ ճշմարտությունն իմանալու համար, իսկ հետո արդեն տեղեկանալով իրողությանը՝ ցավ էի ապրում լսածներիս, հանուն ազատության զոհված տղաների համար։ Մենք՝ ռուսներս, ձեր ողբերգությունը համարեցինք ինչպես մեր սեփականը։ Այսօրվա միջոցառումից առաջ երբ ծաղիկներ դրեցինք նահատակված ուսանողների հուշակոթողին՝ ես հասկացա, որ նրանցից յուրաքանչյուրը եղել է մեծատառով Հայրենասեր և պայքարել է հանուն իր ընտանիքի, հանուն իր ազգային անկախության։ Հասկացա, թե որքան ծանր է եղել մայրերի համար որդիների կորուստը։ Ուստի, Լեվ Տոլստոյի հայրենիքից ես ողջույններ ու խոնարհում եմ բերել ձեզ՝ Արցախի հյուրասեր ու հիրավի հերոսական ժողովուրդ։ Թող ձեր պայքարը հասնի իր վերջնակետին և թող ազգային ինքնությունը, ազատությունը պահել-պահպանելու ձեր ձգտումը ինչ-որ տեղ օրինակ հանդիսանա մեզ՝ ռուսներիս համար։ Մեկ անգամ ևս իմ գլուխն եմ խոնարհում այս տառապած ժողովրդի և այս միջոցառման կազմակերպիչների առջև։