Վերջին շարքերի վրա աշխատելիս ինչ-որ բան փոխվել էր աշխարհում, իմ շուրջը, բնականաբար փոխվել էր նաև իմ ներքին աշխարհագրությունը, և հետո հետադարձ հայացքով նայելիս ես հասկացա, որ դա չէր կարող իր կնիքը չթողնել գրվածքի վրա: Անկախ ինձնից՝ յուրաքանչյուր նախադասություն գրելիս կտրտվում էր, կտրտված էին ֆրազները, շարժումը կտրտվում էր, շարունակությունը հնարավոր չէր: Նախադասությունից նախադասություն իմ առջև հառնում էին համառող դադարներ: Եվ ի՞նչ. ընդամենը պետք էր հետևել այդ նոր շարժմանը, նոր ռիթմին, որովհետև դա ունի իր անհերքելի ճշմարտությունը: Չես կարող բռնանալ ստեղծագործության բնականոն շարժման, ընթացքի վրա: