Երբ արթնացավ, մենակ էր, սրտխառնոց ուներ և անծանոթ սենյակում էր: Մի պահ հետաքրքրեց, թե ինչպես է այստեղ հայտնվել, բայց չցանկացավ իմանալ: Ո'չ ցավ, ո'չ վիշտ, ոչինչ չէր զգում: Վերջապես որոշեց, որ հաղթել է իր ներսի անտարբերությունը: Պետք է կողքի սենյակում անտարբերության մատնած լիներ ոչ միայն երեխային, այլև զգացմունքները: Գուցե դուրս գալով մի արծաթե կարթ գներ, գնար ձկնորսության: Եթե իրեն անզգացմունքայնությունն է պատել, առանց ուղեղի դեմ պայքարելու և առանց անցյալին մատնվելու գուցե կարողանար ժամերով այդպես մնալ: