Բայց Կիրյակովը պատկառելիորեն լռում է և նկատելի կերպով աշխատում է քայլել հարթ քարերի վրայով, որպեսզի կրկնակոշիկները չփչացնի։ Վերջապես, երկար քայլելուց հետո, մանկաբարձուհին մտնում է մի նախասենյակ, այնտեղից երևում է մեծ, վայելուչ կահավորված դահլիճը: Սենյակներում, նույնիսկ ննջարանում, ուր պառկած է ծննդկանը, ոչ ոք չկա… Ազգականներ ու պառավ կանայք, որոնք բոլոր ծննդաբերությունների ժամանակ անհաշիվ են լինում, չեն երևում այստեղ։ Միայն աղախինն է գլխապատառ այս ու այն կողմ վազվզում` բութ, սարսափահար դեմքով։ Լսվում են բարձր տնքոցներ։