Հետազոտողներն արդարացիորեն ընդգծում են Լև Ատամանովի անգնահատելի ներդրումը նկարված անիմացիայի, և մասնավորապես, կախարդական հեքիաթի զարգացման գործում: Դասական են դարձել «Դեղին արագիլը» (1950), «Ալվան ծաղիկը» (1952), ինչպես նաև «Ոսկե այծքաղ» (1954) և «Ձյունե թագուհին» (1957) գլուխգործոցները: Ատամանովի կերպարները ականավոր «դերասաններ» են, դրաման նրբորեն գրված է ոչ միայն երկխոսություններում, այլև յուրաքանչյուր շարժման մեջ՝ հերոսների, ամպի, ծառի տերևի, ծաղիկների, լուսագրության (նկարիչներ՝ Լ. Շվարցման և Ա. Վինոկուրով): Դա պլաստիկայի բազմաբարդ գործիքավորում է: