-Չէ, բարի մարդիկ էին։ Ես՝ 5-6 տարեկան երեխա, ամեն Աստծո օր գնում էի, կծկված նստում ու ամբողջ օրը նայում ու նայում։ Մայրս բարկանում էր, թե՝ «Այ բոշա, տուն արի, չի կարելի այդ մարդկանց տանն այդքան նստել, նրանք գյուղից են եկել, շուտ են քնում»։ Իսկ ես մինչև ծրագիրը չավարտվեր, ապարանցիների տնից ոտքս չէի քաշում։ Փաստորեն, իմ տխուր մանկության միակ ուրախությունը նրանց հեռուստացույցն էր։ Եվ քանի որ մամաս անընդհատ բերում էր, բերում էր, մեզ այդ տնից բարելավում տվեցին՝ Օմար Խայամից մի փողոց անցանք այն կողմ՝ Զաքյան փողոց։ Հետո էլ այնտեղ սկսեց ծնել ու ծնել...