Բայց, զղջալով	հանդերձ, արտաքուստ	ցույց	էր	տալիս, թե	դեռ	կատաղած	է	հակառակորդի	դեմ: Սմբատի	լռությունը կրկնապատկում	էր	նրա	տանջանքը: Նա	չգիտեր` ինչպես	արդարացներ	իր	վայրենի	վարմունքը, բայց	և	չէր	էլ	ուզում խոստովանել	զղջումը: Ուրախ	կլիներ, եթե	Սմբատը	հանդիմաներ, պարսավեր, հայհոյեր, նույնիսկ	ծեծեր	իրեն	ինչպես	մի վատ, անպիտան	երեխայի, միայն	չլռեր: