Մարմնի յուրաքանչյուր նյարդը, յուրաքանչյուր մկանը հրամայում էին նրան՝ վեր թռչել, երես առ երես դիմավորել անտեսանելի վտանգին, բայց կամքը խեղդում էր բնազդական վախը, ու մարդը մնում էր պպզած, ոսկու բնածին կտորը ձեռքին։ Նա չէր համարձակվում շուռ գալ, բայց հիմա արդեն հաստատ գիտեր, որ ինչ֊որ մեկը կանգնած է իր հետևում, փոսի եզրին։ Մարդն այնպիսի տեսք ընդունեց, իբրև թե կլանված է ոսկու կտորով։ Նա այդ կտորն ամեն կողմից զննում էր, շուռումուռ տալիս, մաքրում նրա վրայի հողը... Եվ այդ ամբողջ ժամանակամիջոցում նա գիտեր, որ ինչ֊որ մեկը հետևում կանգնած, իր ուսի վրայից, ոսկուն է նայում։