Քայլերը անտարբերությամբ հաջորդում էին մեկը մյուսին, և քայլ առ քայլ քաղաքի աչքերը մթագնում էին... Ո՞ւր կորավ օրը: Ի՞նչ բերեց ու ի՞նչ տարավ... շուրջս մարդիկ էին անհոգ ծիծաղում, ծուղրուղու էին կանչում կարծես: Աքաղաղային սլաքները մարդկանց համար չեն, նրանք դուրս են աքաղաղային ճշտապահությունից և կարող են կչկչալ ու ծուղրուղու կանչել երբ ուզեն ու ինչքան ուզեն, որով և տարբերվում են... և մինչ աքաղաղը ծուղրուղու կկանչի, մարդը կուտի հավի ձվերը: