Ի տարբերություն նախորդ երկու սերիալների՝ «Ավազե դղյակ»-ում կերպարս փոքր-ինչ ռիսկային էր ինձ համար: Սա առաջին դեպքն էր, երբ դրական կերպար չէի մարմնավորում, ու սպասելիքներս մեծ էին այն առումով, որ ինձ էլ էր հետաքրքիր՝ ինչպես կլինեմ ես ոչ ստանդարտ կերպարում: Կարենի կերպարն իրականում սիրում է ազատ կյանքով ապրել, մանկուց ինչ ուզել է, ստացել է, բայց այդքանով հանդերձ այլասերված չէ, գիտի իր չափն ու սահմանը և հարգանքը չի կորցրել մեծերի հանդեպ: Բայց նա այնքան հեռու է իմ իրական «ես»-ից: Ինքս կյանքում ավելի հանգիստ, համբերատար ու հասկացող եմ, արարքներիցս առաջ մի լավ ծանր ու թեթև եմ անում, իսկ Կարենն այդպիսին չէ, նա պահի թելադրանքով է առաջնորդվում: Ես չեմ կարող խաղալ այնպես, ինչպես իրական կյանքում եմ, ու աշխատանքիս իմաստն էլ հենց դա է, որ մարդիկ ուրիշ մեկին տեսնեն: