1. Ընտրովի արդարադատությունը միշտ վատ է, այն հասարակության հիմքերը խարխլելու ուղիղ ճանապարհ է, և եթե ներկա իշխանություններն իսկապես ժառանգել են նախկինների այդ շատ վատ ավանդույթը, ապա իսկապես ոչիչ չի փոխվել, կամ փոխվել են միայն դերերը և դերակատարները: Մեր հեղափոխության հիմնական, անկյունաքարային, արժեհամակարգային նպատակը իրավունքի վերականգնումն է: Մնացածը սրանից ածանցյալներն են: ՀՀԿ-ի ամենաայլասերող, ամենահանցագործ, իշխանությունն ու քաղաքականությունը մենաշնորհայնացրած, տնտեսությունը հանցագործայնացրած, ընտրությունները ֆարսի, իսկ ժողովրդավարացումը ծաղրուծանակի վեր ածած, իշխանությունը օլիգարխացրած գործիքը հենց ընտրովի արդարադատությունն էր: Այստեղ նույնիսկ արդարադատություն բառն է գրոտեսկային դառնում: Սա այն է, ինչ մենք ապրել ենք, այն է, ինչի դեմ պայքարել ենք՝ ինչպես կարողացել ենք, և եթե պարոն Վիգեն Սարգսյանը սրան ՛՛տեղյակ՛՛ չէ, ապա անիմաստ է խոսել նրա կողմից ՀՀԿ-ի ՛՛սխալները՛՛ գիտակցելու մասին: Հնարավոր է, որ պարոն Սարգսյանը ՛՛ընտրովի արդարադատություն՛՛ ասելով նկատի ունի, որ իրավունքի կիրառման պահանջը սկսել է տարածվել նախկին արտօնյալների վրա, այն մարդկանց վրա, ովքեր ՛՛իրավունքին՛՛ թելադրում էին և որևէ պատասխանատվություն չէին կրում, կամ, գուցե, կրում էին բացառապես կուսակցական, ոչ թե իրավական պատասխանատվություն: Եթե սա է, որ վրդովեցնում, գուցե վախեցնում է պարոն Վիգեն Սարգսյանին, և նա կուզենար, որ արդարադատությունը շարունակեր արտօնյալներ ունենալ, ապա նա կամ չի հասկացել հեղափոխության իմաստը, կամ փորձում է առևտուր անել ՛՛իշխանափոխությունը անցնցում հանձնելու՛՛ դիմաց: Եվ բոլոր դեպքերում սա այն է, ինչ կոչվել է և կշարունակի կոչվել ընտրովի արդարադատություն: Պարոն Սարգսյանի ուզածն, այսպիսով, հենց ընտրովի արդարադատությունն է՝ ՛՛ինչ կուզեք արեք, ի սեր Աստծո, միայն մեզ մի կպեք՛՛: