Մաքսը ամենից շատ ցանկանում էր մի բան՝ վագոնում մենակ մնալ, բայց քիչ հետո մյուս ուղևորների հետ իջավ վագոնից, կայարանում մոտեցավ բուֆետին՝ որպես մի մարդ, որի սրտին ուղղակի վարդեր են բացվել, բուֆետում կերավ այն ուտեստները, որոնք չեն ուտում հրեաները, մի գավաթ էլ գարեջուր կոնծեց, կպցրեց ծխախոտը և մոտեցավ թերթերի կրպակին: Այդտեղ նա տեսավ ոչ անհայտ հակահրեա այն շունշանորդի Կրուշևանի «Բեսարաբացի» անունով նզովյալ թերթը, որը մշտապես դարսված մնում է ամենայն հանգստությամբ, ո՛չ ոք մոտիկ չի գալիս, քանի որ տեղի հրեաները չեն առնում, այդ էր պակաս, ինչու ձեռք տամ աղտեղությանը, իսկ ոչ հրեաներն էլ դրանից արդեն կշտացել են: Եվ ահա, թերթն էլ հանգիստ ընկած է կրպակում՝ մարդկանց հիշեցնելով, որ աշխարհում կա ոմն Կրուշևան, որը քուն չունի, դադար չունի և միջոցներ է որոնում, թե աշխարհը ո՛նց փրկի, ո՛նց ազատի մի սոսկալի հիվանդությունից, որի անունն է հրեա ազգ: