«Ովսաննա, ես կուգամ քո ետևեն, ինձի կսպասես»: Կյանքի մշտական ուղեկից դարձած այս արտահայտությունը և բաժանման պահը հիշողության մեջ մնաց ամբողջ կյանքի ընթացքում: Կրկնվող երազի նման պատկերը ցավ պատճառելու հետ նաև անուշ մի քնքշանքով էր հոգին լցնում: Կարոտն էր արթնանում: Կարոտն էլ անուն ուներ՝ Մանիկ: «Ովսաննա, ես քո քույրիկն եմ՝ Մանիկը: Ինձի կսպասես, ես կուգամ քո ետևեն»: Երեքուկես տարեկան աղջնակը երբեք չմոռացավ այդ արտահայտությունը, որը նաև ծննդյան վկայականի նշանակությամբ կարևորվեց նրա համար, որի շնորհիվ պիտի մտապահեր ոչ միայն քրոջ, այլև իր անունը: Եւ պիտի սպասեր տասնամյակներ շարունակ: Սպասում էր հայոց սպանդի ճանապարհներին կորսված միակ հարազատին: ժամանակին անենթակա սպասում և հույս, որը թևածող զեփյուռի պես մերթ անհետանում էր, մերթ վերադառնում: Հույսը մշտանորոգ տենդի պես չլքեց նրան: Կյանքի մի շրջան եկավ, երբ արդեն ինքը սկսեց քրոջը փնտրել: Եւ դա անում էր այնպիսի մի եռանդով, որ մտերիմ մարդկանցից շատերն էին նրան պատրաստակամորեն առաջարկում իրենց օգնությունը: Ավելի ուշ՝ Մանիկ անունը, որևէ մեկից լսելու կամ թե պարբերականների էջերում կարդալու դեպքում, անմիջապես զավակներին, հատկապես կրտսեր տղային՝ Էդվարդին էր հանձնարարում պրպտումները վերսկսել…