Մի քանի վայրկյան միայն ուշացան մեր տղաները, բայց, ավաղ, ուշացան... Երկինք ու երկիր դղրդացին, ժայռի փլված բեկորները իրարու եկան եւ Մհերի պես քարայր մտած Դավոյի երգը սկսեց վարարել անկանգ Հաքառուի պես... Յոթ անգամ դաժան կռիվներով թշնամու ձեռքն ընկավ Ղուլուլվեն քարը,յոթ անգամ էլ վերցրին մերոնք։ Եվ թեպետ առաջին կռվում նահատակվել էր Վիշապ Դավոն, բայց ամեն մարտի էլ շարունակում էր նրա երգը նեղել թուրքին՝ նրան հասցնելով վախի ու խելագարության դուռը։