«Դե՝ առնվազն տեխնիկական անհաղթահարելի խնդիրներ կան: 2017 թվականին, քանի որ Երևանի ընտրությունները Ազգային ժողովի ընտրություններից ընդամենը 6 շաբաթ հետո էին, տեսախցիկները ուղղակի չհանվեցին: Այնինչ, հիմա պետք էր լինելու այդ ամենը նորից գնել, տեղադրել և դա ֆիզիկապես հնարավոր չէր լինի հասցնել: Թեև տեսախցիկները ֆիզիկապես կան տարբեր գերատեսչությունների պահեստներում՝ բավարար քանակությամբ Երևանի ընտրությունները սպասարկելու համար, բայց դրանց հետ կապված ծախսերի մեծ մասը ոչ թե տեսախցիկների գինն է, այլ դրանց տեղադրումը, սպասարկումը, կապուղիները, տարբեր տեսակի լիցենզիաները, կայքը և այլն: Եվ դա էլ բավականին ծախսատար միջոցառում է», - պարզաբանեց Իաննիսյանը՝ շարունակելեով․ - «Ամեն դեպքում, եթե, օրինակ, ընտրությունները լինեին հերթական և նախապես իմանայինք, որ ընտրություններ են լինելու, կարծում եմ մինչև 1 մլն դոլար կարող է պահանջվեր, որ տեսախցիկները տեղադրվեին և սպասարկվեին: Օրենքով նախատեսված էլ չէ: Այսինքն, տեսականորեն, եթե բյուջեից դրա համար մեծ գումար հատկացվեր, բավական լեգիտիմ կլիներ հարցը, թե ինչի հիման վրա է բյուջեից այդ գումարը ծախսվում տեսախցիկների վրա: Օրենքը նախատեսում է միայն Ազգային ժողովի ընտրությունների համար տեսախցիկների տեղադրումը»: