Գարեգինյանը կանգնեցնում է շինարարական աշխատանքները եւ խնդրում ղեկավարությանը կապվել Գիտությունների Ակադեմիայի հետ, սակայն, մինչ գիտնականները տեղ կհասնեին, ղեկավարությունից անսպասելի հրաման են ստացվում նույն օրն իսկ վերսկսել եւ ավարտել շինարարական աշխատանքները: Ղեկավարությունը որոշում է փոսը լցնել բետոնով, իսկ հետո գտածոյի մասին հայտնել ուր որ պետք է: Բայց Գարեգինյանը հասկանում է, որ դա անելն անհնար է, քանի որ այն ժամանակ այդ միջադեպը հրապարակելը երկակի վտանգ էր ներկայացնում. մի կողմից կարող էին մեղադրել շինարարության ղեկավարությանը գտածոն բետոնով լցնելու համար, իսկ մյուս կողմից կարող էին մեղադրել շինարարության գրաֆիկը ետ գցելու համար: Չմոռանանք, որ դեպքը պատերազմի ժամանակ էր, իսկ այդ օրերին հրամանի չկատարումը կամ անգամ ուշացումը սպառնում էր զինվորական տրիբունալով: Հետպատերազմյան շրջանում եւս գտածոյի մասին պատմելը վտանգավոր էր, որովհետեւ կարող էին մեղադրել գաղտնիքը հրապարակելու համար, եւ այդ պատճառով միջադեպի բոլոր վկաները լռում էին: