Մարոն հասկացավ, որ Լեյլան, ում դաշնամուր նվագելու ցանկությունը զարմացրել էր իրեն, հատուկ էր այդ ժամն ընտրել դասերի համար։ Նրա բարյացակամությունը կեղծ էր։ Անկասկած նա էր, որ սկեսուրին էր տվել «Աստվածային կատակերգության» օրինակը։ Հարկավոր էր նրանից զգուշանալ։