Դժվար էր գուշակել, թե ինչ կբերեր հայերին խաղաղությունը։ Արդյո՞ք դաշնակիցները կկատարեին հայերին տված խոստումը անկախ Հայաստանի վերաբերյալ։ Ոչինչ հաստատ չէր։ Ամեն ինչ բարդանում էր 1918 թ. մայիսի 28-ին հռչակված անկախ Հայաստանի գոյությամբ։ Այդ անկախությունը, որը կարելի էր դիտարկել որպես երազած մեծ հայրենիքի ստեղծման առաջին փուլ, ուրախացնում և միևնույն ժամանակ անհանգստացնում էր Վարդանին, ինչպես և իր հայրենակիցների մեծամասնությանը։ Հայերը հայտնվում էին շատ փոքր՝ նախկին Արևելյան Հայաստանի տարածքի վրա, որը մի կողմից պաշարված էր օսմանցիների կողմից, իսկ մյուս կողմից՝ Ադրբեջանի։ Փոքր երկիր, որը շրջափակված էր Օսմանյան կայսրությամբ, Պարսկաստանով, Ադրբեջանով և Վրաստանով, որոնք նրան կտրում էին արտաքին աշխարհից։