Նշվածի համատեքստում պետք է փաստել, որ ապագայի պատմագետներին հեշտ չի լինելու ըստ պատշաճի վերլուծել Հայաստանի «Քոչարյանական ժամանակաշրջանը», քանի որ այն լեցուն է տարատեսակ մութ անկյուններով և հակասական, իրարամերժ փաստերով։ Մասնագետներին հատկապես կհետաքրքրի հետևյալ հարցադրումը․ արդյո՞ք Քոչարյանի օրոք որևէ դրական տեղաշարժ տեղի ունեցել է, թե՞ ոչ։ Խնդրո առարկայի շուրջ երկար մտածելուց հետո ես եկել եմ այն եզրակացությանը, որ այո՛, իսկապես եղել է։ Իմ համոզմամբ Հայաստանի Հանրապետությանը Քոչարյանի մատուցած ամենամեծ ծառայությունը նրա հեռանալն էր։ Ճիշտ է, նա հեռացավ արյամբ և այդ արյունը թափվեց ժառանգորդի սահուն «գահակալումը» ապահովելու նպատակով, բայց, այնուամենայնիվ, հեռացավ։ Սահմանադրություն չփոխեց, իշխանությունը հավերժացնելու փորձ չարեց և ամենակարևորը՝ այդ նպատակի համար պետական ինստիտուտները չարժեզրկեց ու հողին չհավասարեցրեց։