-Սիրում եմ Կոլա,- մուգ կարմիր հեղուկով լցված բաժակն ինձ հրամցնելով՝ ասաց Արշոն,- աշխարհի ամենամեծ աֆերան, որին բոլորս խաբնվել ենք: Աշխարհում ոչինչ, լինի դա կրոն, գաղափարախոսություն կամ ցանկացած այլ բան, չկարողացավ համայն մարդկությանն այնպես համախմբել, ինչպես դա արեց Կոլան: Արդյո՞ք դա քիչ է այս ըմպելիքն աստվածացնելու համար: Բայց դա մի կողմ: Որտե՞ղ էինք կանգ առել: Ես անընդհատ ավելի ու ավելի է զարմանում այդ երիտասարդի մտքերի ընթացքի վրա: Ինձ անհավանական էր թվում, որ իր տարիքի երիտասարդը կարող է նմատաիպ գաղափարներ արտահայտել կամ ընդհանրապես որևէ տեղեկություն ունենալ դրանց մասին: