Ս. Ղազարյանի քանդակները միավորվում են նախ` բնական նյութի (հիմնականում քարի), հանդեպ ունեցած նրա երկյուղած վերաբերմունքով և առանձնահատուկ մոտեցմամբ: Քարը, նաև հրակավը, փայտն ու բրոնզը նրա համար հաճախ գործակից ու ստեղծագործական գործընթացի հավասար կողմ են: Արվեստագետը ոչ միայն չի երկնչում նյութի բնական տարերքից, այլ պահպանելով այն` փորձում է առավելագույնս օգտագործել դրա նախագծի ֆակտուրան գույնն ու լուսաստվերը: Նրան հաջողվում է նաև ճիշտ ու վարպետորեն պահպանել քարի անմշակ ու մշակված ծավալների ընդհանուր հաշվեկշիռը` համադրելով դրանք և ստեղծելով “երկրորդ բնություն”: “Տիեզերքի և Քանդակի արարման ուղին նույնն է. Քաոսից` Հարմոնիա”,-քանդակագործի աշխատանքն այսպես է բացատրում Սամվելն, որն ազատ է իր գեղարվեստական մտածողության մեջ և քանդակներին հաճախ մոտենում է իբրև գրաֆիկական թերթերի և գեղանկարչական գործերի: Տպավորություն ունեմ, որ հատիչը նրա ձեռքին վրձնի նշանակությամբ է գործում…