Ա՛խ, մի՛	լաք, մի՛	նախատեք	ինձ, որ	ես	ձեր	առաջին	դժոխք	եմ	բաց	անում. իմ	սիրտս	էլ	որ դժոխքումն	էրվի, էսքան	չե՛մ	կսկծալ, չե՛մ	մորմոքվիլ, չեմ	տանջվիլ, ինչպես	Խլղարաքիլիսու պատմությունը	միտքս	բերելիս: Չբարկանա՛ք	ինձ	վրա, չասե՛ք, թե	երազ	եմ	պատմում. Հազարից մեկը	չե՛մ	ասում, որովհետև	ձեռքս	թուլանում	ա, աչքս	սևանում: Իմ	լեզուս	ի՞նչ	ա, հարցրե՛ք Էնտեղ	ըլողներին, նրանք	հազարապատիկ	լավ	կասեն, թե	ի՛նչպես	էին	անողորմ	պարսիկքը	մոր փորը	ճղում, երեխեն	հանում, թիքա-թիքա	անում, առաջ	ոտները	կտրում, հետո՝ ձեռները	ապա մզրախի, թրի	ծերը	հանած	նրա	մղկտալուն, թրպրտալուն	երկար	ժամանակ	մտիկ	տալիս, իրանց դժոխային	քեֆն	անում, ասում, լսում, խնդում, ծիծաղում	ու	հետո, ա՜խ, հետո, էնպես	անմեղ քոռփին	հորնըմորը	տալիս, կամ	նրանց	գլուխն	էլ	սրանցի	հետ	մատաղ	անում: