«Ծի­րանի Ծառ»-ի առանձնա­յատ­կութիւ­նը նրա­նում էր, որ փա­ռատօ­նը անցկա­ցուեց Արա­գածոտ­նի մար­զի Ու­ջան գիւ­ղում։ Ու­րեմն մենք էլ տե­ղափո­խուեցինք Աշ­տա­րակից ոչ հե­ռու գտնուող Ու­ջան գիւղ։ Սի­րուն կո­կիկ մի գիւղ է, որի երկրա­չափու­թիւնը գծագ­րում են ճեր­մակ ներ­կած գա­զի խո­ղովակ­նե­րը, խա­ղողի վա­զերը եւ պտղա­տու ծա­ռերը։ Այս գիւ­ղի բնա­կիչ­նե­րի մեծ մա­սը կազ­մում են ներ­գաղթած սա­սունցի­ները։ Բայց ար­տա­գաղ­թից զերծ չմնաց նաեւ Ու­ջա­նը։ Ինչպէս յայտնի է Հա­յաս­տա­նից գաղ­թում են ոչ միայն ըն­տա­նիք­նե­րով, այլ նաեւ գիւ­ղե­րով եւ ու­ջանցի­ների գաղ­թած տե­ղը Ֆրան­սիայի Լիոն քա­ղաքն է։ Ու­ջանցի­ներից մէ­կը Մար­տուն Ադո­յեանն է, որը Լիոնին նա­խընտրեց…Երե­ւանը եւ դար­ձաւ ոչ միայն «Մոս­կուա» կի­նօթատ­րո­նի տնօ­րէն, այլ նաեւ փա­ռատօ­նի գլխա­ւոր կազ­մա­կեր­պիչնե­րից մէ­կը։ Այսպի­սով ֆիլ­մե­րը ցու­ցադրւում էին զու­գա­հեռ Երե­ւանի «Մոս­կուա» կի­նօթատ­րո­նում եւ Ու­ջա­նում՝ բա­ցօթեայ։ Գիւ­ղը ապ­րեց իս­կա­կան կի­նօտօն։ Փա­ռատօ­նի ժիւ­րին եւ ար­տա­սահ­մա­նեան մաս­նա­կից­նե­րը հիւ­րընկա­լուե­ցին գիւ­ղում. ապ­րե­ցին գիւ­ղա­ցինե­րի տնե­րում, կի­սեցին նրանց հետ հա­ցը։ Այ­ցե­լեցին վան­քե­րը։ Պա­րեցին ու եր­գե­ցին գիւ­ղա­ցինե­րի հետ, յատ­կա­պէս սա­սունցի­ների պա­րերը…Փա­ռատօնն ու­նե­ցաւ նաեւ իր հա­մը՝ դա ծի­րանի օղու համն էր։ Մաս­նա­կից­նե­րին տիփ­լոմնե­րի փո­խարէն բա­ժանե­ցին հենց ծի­րանի օղի։