Մտերիմի մը եւ խորհրդակիցի մը ուղղուած նամակներու այս շարքը անուղղակի կենսագրութիւնն է անձին ու գրողին-գիրքերուն, հիմնականօրէն տարածուելով տասնամեակի մը վրայ։ Առաջին նամակները գրուած են Աւստրալիա, ուր հեղինակը հաստատուած էր Պէյրութէն մեկնելէ ետք, իսկ աւելի ուշ, մեկնակէտը Լոս Անճելըսի շրջանն է՝ Փասատինա, Նորթ Հոլիվուտ, Սանլենտ…։ Ընթերցողը կը ծանօթանայ բանաստեղծին դիմագրաւած նոր կացութիւններուն ու անոնց առթած բազմաբնոյթ ազդեցութիւններուն։ Կարմիր թելի պէս, գրութիւններուն մէջէն կ՛անցնի հայահոծ ու հայութեամբ բաբախող գաղութներէ՝ ծննդավայր Երուսաղէմէն, Եգիպտոսէն ու Լիբանանէն հեռու ինկած ըլլալու տագնապները, սրտակից մտերիմներէ զրկուած ըլլալու եւ հեւքոտ աշխատանքին խլած տուրքին ստեղծած անդոհանքը, ընտանիքի ու զաւակներու հոգը տանելու այլապէս հաճելի պարտաւորութիւնները, սակայն այս ընթացիք հարցերէն անդին, լայն տեղ ունին համամարդկային ու համահայկական մտորումներ, խորհրդածութիւններ ու փիլիսոփայական սեղմ վերլուծումներ։ Տեղ մը կը գանգատի, որ «դուրսը օդը տաք է, սակայն սիրտս՝ պաղ», ակնարկելով ձուլումի ընթացքին ստեղծած վիշտին։ Ուրիշ տեղ մը կ՛արձանագրէ, որ տառապանքները մարդոց համար փորձաքար են, իսկ «դուռը»՝ տոկալն է։ Ան հաւատարիմ է իր թելադրած սկզբունքին. հակառակ ապրած բազմերես տառապանգներուն, միշտ ալ եղած է յոյսով լեցուն, լաւատես, աշխատած է ապագան փայլուն տեսնել, իսկ իրեն համար՝ ապագան միայն այս աշխարհին չէ կապուած, այլ մանաւանդ հանդերձեալ կեանքին։