Ուրեմն՝ Փաշինյանն առաջին հերթին պետք է աշխատեր հասարակության հետ, նրա գիտակցության մեջ արմատավորեր այն համոզումը, որ եկել է հասարակության կոնսոլիդացիայի ու նոր որակի պետություն ստեղծելու ժամանակը, որը չի հանդուրժում քաղաքական դալտոնիզմի մասին հեղափոխական բանաձևերը։ Հետո այդ քաղաքական ուղերձները պետք է ամրապնդվեին այնպիսի նշանակումներով, որոնք կամրջեին նախահեղափոխական ու հետհեղափոխական Հայաստանները։ Հակառակ պարագայում՝ մի բարիկադը փոխարինվելու է մյուսով, իսկ Հունան Պողոսյանը բարձր ռոճիկ է ստանալու՝ դառնալով ոչ թե հասարակական համաձայնության սիմվոլ, այլ «նստելով» Նիկոլ Փաշինյանի բարձր վարկանիշի վրա։