— «Այդ փոք­րիկ, թու­լա­մորթ մար­դը, շփոթ քայ­լո­ւած­քով, որ՝ հա­կա­ռա­կան իր ա­լե­խառն մա­զե­րին՝ դեռ տա­րի­քա­ւոր չէր եւ պահ­պա­նել էր ման­կա­կան աչ­քե­րի յստա­կու­թիւ­նը, խօ­սում էր մի ձայ­նով՝ միա­ժա­մա­նակ մեղմ ու խռպոտ, հա­մո­զիչ եւ հրա­մա­յա­կան։ Ն­րա տժգոյն կեր­պա­րան­քը, հիւ­ծո­ւած՝ եր­կար ա­նանձ­նա­կան տա­ռա­պան­քից, ցա­ւագ­նօ­րէն յայտ­նում էր, որ նա զգա­ցել ու կրել է իր հա­լա­ծա­կան եւ մար­տի­րո­սա­ցած բո­լոր եղ­բայր­նե­րի տան­ջանք­նե­րը եւ որ նա ա­րիւն էր թո­րել բո­լոր նրանց վէր­քե­րով եւ լա­ցել նրանց ար­ցուն­քով։ ­Սա­կայն այդ դէմ­քը ա­սում էր եւ այն, որ ին­քը նրան­ցից չէ, ո­րոնք ընկճ­ւում են տան­ջան­քի առ­ջեւ, եւ իւ­րա­յին­նե­րի դէմ գոր­ծո­ւած ա­մէն մի ո­ճիր ար­ծար­ծում էր նրա մէջ հաս­տա­տուն վճիռ՝ բնաւ չեն­թար­կո­ւե­լու դառն ճա­կա­տագ­րին եւ պատ­րաս­տել ա­ւե­լի լաւ օ­րեր՝ տրա­մադ­րե­լի բո­լոր մի­ջոց­նե­րով, սկսած ա­մե­նա­խա­ղա­ղա­միտ եւ խո­րա­թա­փանց բա­նա­կա­նու­թիւ­նից մին­չեւ ան­խու­սա­փե­լի բռնա­դա­տու­մը, երբ այ­լեւս չկայ ու­րիշ»։