Մեկ հարկ վերևում ընկղմվում ես միայնության և տխրության մեջ։ Այստեղ ոտքի տակ անդադար ճռռում է հատակը, և հնամաշ իրերի հոտ է գալիս։ Շուրջբոլորը կոտրած սարքավորումներ են, կեղտոտ սպասք, բազմաթիվ հին կոշիկներ, ճղված շապիկներ և կեղտ։ Այս ամենի մեջ տպագրական մեքենա և մեքենավարների համար նախատեսված ամսագիր ենք նկատում, որի վրա իր ստորագրությունն է թողել ոմն Պետրոսյան։ Պատից սողալով ընկնում է աշխարհի քարտեզը, տակը ծանրոցային արկղ է երևում, որը Երևան է ուղարկվել Կրասնոդարից, և որը հավանաբար այդպես էլ հասցեատիրոջը չի հասել։ 2005 թվականի օրացույցի պոկված թերթիկները գեղեցիկ շարվել են կողք կողքի։ Կարծես օրեր լինեն, որոնք գիտակցել են, որ իրենք արդեն անցյալում են և համախմբվել են հիշողությունը չկորցնելու համար։