Արդ, վերադառնանք «Արտիստ»-ին: Այս ֆիլմի փակման ամոթալի պատմությունը մանրամասն ներկայացրել է կինոգետ Կարեն Քալանթարը իր «Ազգային կինոյի հմայքը. ակնարկներ Արման Մանարյանի ստեղծագործության մասին» («Обаяние национального кино. Очерки о творчестве Армана Манаряна») գրքում: Փորձենք քիչ հակիրճ ներկայացնել այն. Շիրվանզադեի այս գործը «Հայֆիլմ»-ի աշխատակիցների մեծ մասին սրտաճմլիկ մելոդրամա էր թվում, որին, նրանց կարծիքով, չարժեր անդրադառնալ: Երևանի կոնսերվատորիան ավարտած Մանարյանին, ընդհակառակը, «Արտիստը» գերում էր նաև իր երաժշտական կողմով (պատահական չէ, որ 1967-ին նա կբեմադրի «Կարինե» մյուզիքլը, որը հետագայում կարժանանա Ռուբեն Մամուլյանի բարձր գնահատականին), քանի որ գլխավոր հերոսը երազում էր Իտալիայում երաժշտական կրթություն ստանալու մասին: Ֆիլմի արտադրական պլանի համաձայն, նկարահանումներն իրականացվել էին Օդեսայի հիասքանչ օպերային թատրոնի շենքում և նավահանգստում: Օպերատորը դեռևս Բեկնազարյանի հետ աշխատած Դմիտրի Ֆելդմանն էր (վերջինիս առողջական վիճակը կտրուկ վատթարանում է, և անվանի կինոօպերատորը մահանում է): Ֆիլմի մոտ կեսը նկարված էր, չնայած վատ եղանակային պայմաններին: Երևան վերադառնալուց հետո նկարահանված նյութը դիտում է ստուդիայի գեղարվեստական խորհուրդը և, հավանության չարժանացնելով, որոշում կայացնում, այսպես ասած, «փակել» ֆիլմը: