Ընդհանրապես, Հովհ. Գրիգորյանի պոեզիայի շուրջ խոսակցությունները առանց կրքի չեն ընթացել: Չխորանանք անցյալում եղած ժխտական վերաբերմունքի բուն շարժառիթների մեջ. կարևորն այն է, որ բանաստեղծի գեղարվեստական մտածողությունը «արթուն է պահել» քննադատությանը: Նրա և նրա սերնդի բանաստեղծությունների գնահատություններում առավել սրությամբ են հարցադրվել ազգային պոեզիայի ավանդների հանդեպ հավատարմության և անհավատարմության կեցությունները: Եվ ի՞նչն է ուշագրավ. որքան շատ է քարկոծվում բանաստեղծը քննադատների կողմից, այնքան ավելի մեծ համոզումով ու համառությամբ էր պաշտպանում բանաստեղծության ազատ շարադրանքի իր դավանանքը: Դժգոհությունը միշտ էլ հիմնավոր էր թվում, սա հակաբանաստեղծություն էր գեղարվեստական ամբողջական տարրերի գիտակից ոտնահարում, հեռացում բանաստեղծության դասական պատկերացումից: Քննադատներից մեկը փորձեց ավելի հեռուն գնալ՝ Հովհ. Գրիգորյանի բանաստեղծությունները վերակոչելով «տեքստեր»: Արդեն այն հարցը, որ աջ ու ձախ տալիս էին, թե «Ձեզ այդպիսի պոեզիան կարո՞ղ է դուր գալ»,— իր մեջ ամփոփում էր որոշակի դժգոհություն և նույնիսկ անվերապահ մերժման դիրքորոշումը: Իհարկե, չպետք է ապրել այն միամիտ հաղթական խաղաղությունը, թե սերնդի վերջին շրջանի ձեռքբերումները, մասնավորաբար, այս բանաստեղծական գիրքը, որը գրողների համագումարի բարձր ամբիոնից արժանացավ Վարդգես Պետրոսյանի ամենաջերմ խրախույսին, իսկ «Գրական թերթում»` Վահագն Դավթյանի շիտակ արժեքավորմանը,— կստիպեն քննադատությանը արագ ու հապճեպ վերանայելու համակրանքի ու հակակրանքի բազմադեմ աստիճանները: Այսուհանդերձ ուզում ենք հավատալ, որ ժամանակակից պոեզիայի նոր սահմաններին հետայսու մոտեցումը կլինի առավել ճանաչողական հիմքով և օբյեկտիվ քննական հայացքի լույսով: