— Առօրյան գրականության մեջ է,- ասաց ու բացատրեց,- առօրյայից է ստեղծվում գրականությունը։ Իրոք որ, ապրածդ օրերի մտքերն ու զգացմունքները հավաքվում են սրտիդ մեջ, իսկ հետո սիրտդ, այլևս չդիմանալով, հրամայում է գլխիդ, որ հանես դուրս դրանք։ Իսկ գրողը այդ ամենը հանձնում է սպիտակ ու մաքուր թղթին, որը մարդկանց ձեռքերի հպումներից ժամանակի ընթացքում կորցնում է իր սպիտակ գույնը, բայց միշտ իր մեջ պահում է այն բառերը, որ ժամանակին պատմել է նրան գրողի սիրտը։