Ես ստիպված հարցրի ինձ. «Հնարավո՞ր է, արդյոք, հարմա՞ր է մի պետության գործերին խառնվելը` հանուն նույնիսկ այնպիսի մի գլխավոր սկզբունքի, ինչպիսին մարդու իրավունքներն են կամ բաց հասարակությունը»: Նման մի հարց քննարկելու ցանկություն չունեի և, անկասկած, մտքովս անգամ չէի անցկացնում, որ այդ հարցն ունի ժխտական պատասխանի հնարավորություն: Դա կլիներ բաց հասարակության իմ երազի վերջը: Առանց արտաքին միջամտության բռնակալական ռեժիմներն անասելի հանցանքներ գործելու կարողություն ունեն: Ավելին, ներքին բախումներն ընդունակ են վերածվել միջազգային թշնամության: Մեր այս աշխարհում, ուր փոխադարձ կախվածությունն անընդհատ աճում է, անկախ պետություններն ունեն վարքի որոշակի ձևեր` ագրեսիա, ահաբեկչություն, էթնիկական զտում, իսկ միջազգային հանրությունը ի վիճակի չի հանդուրժելու դրանք: Ընդ որում, պիտի ստիպված ընդունենք, որ մեր այսօրվա միջոցներն այստեղ անօգուտ են: Հարավսլավիայի գործերին մենք միջամտեցինք տարբեր ձևերով: Բոսնիայի գործերին խառնվեցինք ՄԱԿ-ի միջոցով, բայց անօգուտ: Ահա թե ինչու Կոսովոյում գործեցինք առանց ՄԱԿ-ի, բայց էլի ոչ այնքան հաջող: Մենք նաև դիմեցինք տնտեսական պատժամիջոցների, սակայն հակառակ արդյունքն ստացանք: Նման պատիժները չեն ազդում, երբ դրանց դեմ գործում են կառավարության հովանավորած ստվերային տնտեսության շնաձկները: Սրանք վերածվում են մաֆիական տեսակի բիզնեսմենների հանրության, որը համագործակցում է կառավարող ռեժիմի հետ ոչ միայն Հարավսլավիայում, այլև հարևան երկրներում: Կարճ ասած` անօգուտ էր ամե՛ն ինչ: Ճիշտ այնպես, ինչպես Աֆրիկայում: