– Ես կինո սիրում եմ,- միանգամից ասում է զրուցակիցս, -իմ աշխարհայացքը զգալի չափով ձևավորվել է կինոյի ազդեցությամբ, հայկական կինոյով: Մինչ ձեր գալը մտածում էի ինձ վրա ազդեցություն ունեցած ֆիլմերի մասին: Առաջինը Մալյանին հիշեցի և Աղասի Այվազյանին, որի ստեղծագործությունների հիման վրա ֆիլմեր է նկարել Մալյանը: Ընդհանրապես, Աղասի Այվազյանի ստեղծագործությունները, կարծես, ֆիլմեր լինեն: Այվազյանը մի ստեղծագործություն ուներ «Օբյեկտիվ 18» էր կոչվում, որում նա ներկայացնում է կինոյի հետ իր հարաբերությունները: Դա ինձ վրա շատ լուրջ ազդեցություն էր գործել: Այն գրող մարդու հարաբեության մասին է կինոյի հետ, այն մասին, թե ինչպես կարելի է տեսնել իրականությունը՝ կինո օբյեկտիվից: Աղասի Այվազյանի գրականությունը շատ ընդունված էր մեր ընտանիքում: Եվ այն պատմությունները, թե ինչպես էին նրանք Թիֆլիսում Հենրիկ Մալյանի հետ գնում, իտալական ֆիլմեր դիտում, շատ տպավորիչ էին: Հենց գրականության միջոցով սկսեցի դիտել այդ ֆիլմերը: Հետո, երբ սկսեցի Հրանտ Մաթևոսյան կարդալ, զգացի, որ նա էլ կինոյի հետ շատ սերտ հարաբերություններ ունի: Երևի նա էլ ամբողջ կյանքում երազել է ֆիլմ նկարել, որովհետև միշտ դժգոհ էր այն ֆիլմերից, որ նկարահանվում էին իր ստեղծագործությունների հիման վրա: Ասում էր՝ «Կինոգործիչները չգիտեն, որ Ծմակուտը Ահնիձորն է՝ գումարած իմ սերը: Գնում Ահնիձորը նկարում են, բայց իմ սիրո փոխարեն ստեղծագործող մարդու իրենց սերն էին նկարելու, որը չգիտեմ իրենք ունե՞ն, չունե՞ն, իրենց ֆիլմերից դատելով՝ չունեն, և իրենց Ծմակուտը չի կայանում»: Այսինքն՝ այն ամենը, ինչ Ահնիձորը դարձնում է գրական տարածք: Այս տեսանկյունից, իսկապես, կինոն ինձ օգնել է հասկանալ գրականությունը, թեև, փաստորեն, գրականության միջոցով եմ նաև դեպի կինո եկել: Այսօր էլ կինոն ինձ շատ է օգնում հասկանալ և վերլուծել գրականությունը: Անգամ դասախոսական աշխատանքի ընթացքում, հաճախ, առանձին ստեղծագործությունների դեպքում, ես դրանք, բացի գրականագիտական լեզվի միջոցները, փորձում եմ նաև կինոյի միջոցով երեխաներին ներկայացնել: Ցավոք, մեր ուսանողները շատ քիչ են ֆիլմեր դիտում: Ավելի շատ սերիալներ են դիտում, քան դասական կինո: