Որդու	անունը	անկաջն	ընկավ	թե	չէ, հենց	բռնես՝ կայծակը	խփեց. ջանը	մեկ	թափ	տվեց, սասանմիշ	էլավ, աչքը	բաց	արեց, տեսավ, որ	բոլորը	մտաց	ցնորք	էր. ո՛	չ	դժոխք	կար, ո՛չ	կրակ. էլի	էն	սուփրեն	էր	էլի	Էն	հացը, բայց	ղոնաղների	շատը	հեռացել, տերտերը	ավետարանը	նրա գլխին	էր	դրել, աչքը	երկինքը	քցել, սաղմոս	էր	ասում, աղոթք	էր	անում, վրեն	Խաչ	հանում	ու մարմանդ	արտասունքը	սրբում, հեկեկում: