«Գառզուի վրձնահարվածներից գույնը դառնում է ավելի նյութական ու կազմակերպված, – նկատել են արվեստաբանները,- զի նա կարողանում է սևերի հետ սքանչելիորեն համագործակցել մալախիտ հիշեցնող կանաչը, կամ հակառակը՝ կանաչի համատարած տիրապետության մեջ, մի իրավունքով, պատկերի բովանդակ հրապարակում երևան են գալիս սևերը,- իր «Գառզու» աշխատության մեջ գրում է Վ. Հարությունյանը՝ շարունակելով,- Գառզուի կանանց դիմապատկերները դիտելիս ուշադիր պետք է նայել այս ու այնտեղ ի հայտ եկող դեղին, կարմիր, կապույտ, երկնագույն, ճերմակ բծերին: Հենց այս հորձանքն էլ դիտողին տեղափոխում է այլ մոլորակ, ուր Գառզուի անուրջների թագավորություն է: Եվ պատահական չէ, որ դեռևս առաջին անհատական ցուցահանդեսից էլ առաջ փարիզյան մամուլում ու արվեստագիտական շրջաններում լայն տարածում են գտնում «Գառզուի կանաչ», «Գառզուական լազուր, կարմիր, նարնջագույն» արտահայտությունները: Հենց դրանք էլ նվաճում են կտավի մակերես-տարածքները, որ այնքան առինքնող ու այնքան մոտ են մարդու սրտին»: