Տեղեկատուութեան եւ հաղորդակցութեան մեր ժամանակներուն, մարդ էակը աւելի շատ կեդրոնացած է տեղեկութիւն ստանալու, զայն փոխանցելու մտասեւեռումին, քան ստեղծագործական որեւէ աշխատանքի վրայ, ինչ որ բազմապատիկ աւելի էական է գիտակցութեան խորացման, ինքնաճանաչումի եւ ազգային-մարդկային իրաւ յառաջդիմութեան համար....Շեշտը դրուած է տեղեկութեանց, ծանօթութեանց քանակին, քան հոգեւոր մշակոյթ կամ որակ ստեղծելու վրայ....Բայց քանակական ծանօթութիւնները կրնա՞ն երբեւէ սնունդ մատակարարել հոգիին, որ տակաւ կ'աղքատանայ տեղեկութեանց աղմուկին ու թոհուբոհին մէջ....