Թավ մորուք, բարակ բեղեր և շատ լուրջ, խոշոր սև աչքեր ուներ: Նրանից տասնհինգ տարով մեծ էր: Մեկ անգամ էր ամուսնացել, և ինչպես ասում էին' կինը և’ նրան, և' որդուն լքել-գնացել էր. անխիղճ կին: Կնոջ դավաճանությունից հետո, չնայած փոքրիկ որդու հետ մենակ մնալուն, մի քանի տարի հրաժարվում էր ամուսնանալ ու գերադասում էր մենակ ապրել հորից մնացած տանը: Իր հարստությունը կիսում էր ընկերների հետ, իսկ թշնամիների զայրույթն օրեցօր աճում էր: Անթիկունք մեծացած մարդ էր, որն աշակերտից վարպետ էր դարձել: Նախկինում կաթսայագործ էր, իսկ հետո' ճիշտ ժամանակին ճիշտ տեղում դրոշի գործ ստանձնած խելացի գործարար: 1930-ականների սկզբին դեռ նորաստեղծ Թուրքիայի հանրապետությունը թոհուբոհի մեջ էր, և որքան էլ կառավարությունը պարբերաբար խրախուսեր ձեռներեցությունը, այդ ոլորտում փողը քիչ էր: Նոր վարչակարգը աշակերտներից հայրենասեր չափահասներ կերտող ուսուցիչների, ազգային բուրժուազիա ստեղծելուն աջակցող հովանավորների և ամբողջ երկիրը թուրքական դրոշով գարդարող դրոշ կարողների կարիք ուներ, ոչ թե՝ կաթսայագործների: Դրա համար էլ Ռըզա Սելիմն անցավ դրոշի արտադրության: Սակայն չնայած նոր մասնագիտությամբ մեծ փող վաստակելուն և շատ ազդեցիկ ընկերներ ունեևալուն ազգանվան օրենքի ժամանակ Ռըզա Սելիմը, հակառակ սպասվածի, Բայրաքչը՝ ազգանվան փոխարեն ցանկացավ անվանակոչվել իր առաջին մասնագիտությամբ՝ Քազանջը: