Իրականում այս մտայնությամբ երբևէ հնարավոր չէ երկիր զարգացնել․ դա անելն, ըստ իս, հնարավոր չի լինի այնքան ժամանակ, քանի դեռ «փրկչին» ջատագովելու և նրա առաքելության ենթադրյալ հաջող ավարտին անհուն հավատով սպասելու փոխարեն, մեզանից յուրաքանչյուրը չհասկանա, որ համապետական հաջողության հասնելու համար պետք է հենց ինքը գոնե մի ժամ ավել կրթվի և մի ժամ ավել աշխատի, այլ ոչ թե սպասի, թե «փրկվելու» է համայնքապետարանի աշխատակիցի կամ երկրի առաջին դեմքի առաքելությամբ։