Ե­կէ՛ք, թո­ւենք քա­նի մը մտա­ծում­ներ՝ «հայ», «հա­յու­թիւն», «հայ­կա­կա­նու­թիւն» բա­ռե­րուն ի­մաս­տը բնո­րո­շե­լու հա­մար։ Բ­նո­րո­շու­մը կը կա­տա­րո­ւի հա­յու­թեան ապ­րած կեան­քի ժա­մա­նա­կա­կից տագ­նապ­նե­րու լոյ­սին տակ եւ մեր վրայ կ­þազ­դէ հա­ւա­քա­կան գի­տակ­ցու­թեան այն չա­փով, որ կը հա­կադ­րո­ւի հա­ւա­քա­կան ան­գի­տակ­ցու­թեան ու ի­րա­պաշ­տու­թեան։ Այս­պէ՛ս կը բա­ցատ­րո­ւի կար­ծես բա­ցար­ձա­կու­թեան ու­ժը եւ ան­կէ բխող ու­ժին հա­կազ­դե­ցու­թիւ­նը։