Տասնմեկն անց տասնհինգ Արմանուշը վերջապես վերադարձավ Շուշան տատիկի տուն: Մի պահ վախեցավ, որ դուռը բացելով' ամբողջ ընտանիքին հյուրասենյակում քաղաքականության մասին խոսելիս, թեյ խմելիս և միրգ կտրտելով իր վերադարձին սպասելիս կտեսնի. բայց ներսում մութ էր ու դատարկ: Հայրն ու տատիկը քնած էին, իսկ մյուսները վաղուց գնացել էին: Սեղանին՝ ափսեի մեջ, խնամքով մաքրած երկու նարինջ ու երկու խնձոր կար. երևում էր' իր համար էին թողել: Արմանուշը վերցրեց սևացած խնձորներից մեկը: Լացը եկավ, այնպես, առանց պատճառի: Գիշերվա խորհրդավոր խաղաղության մեջ խնձոր կրծելով սկսեց ուրվականի պես շրջել, անհայտ պատճառով տխրել էր: Միայն նոր հասկացավ, թե վերջերս ինչքան է հոգնում: Շուտով Արիզոնա էր վերադառնալու, բայց վստահ չէր, որ կկարողանա դիմանալ մոր խեղդող աշխարհին: Չնայած սիրում էր Սան Ֆրանցիսկոն, հոր ու Շուշան տատիկի հետ մնալու համար ժամանակը կկանգնեցներ, բայց այստեղ էլ ուրիշ կերպ էր խեղդվում: Իր ինքնության մի մասը կորել էր. առանց գտնելու չէր կարողանում սեփական կյանքով ապրել: Այղ երեկո Մետտ Հեսսինգերի հետ ունեցած միջակ ժամադրությունը պատճառ դարձավ, որ իր զգացած փակուղին ավելի հստակ տեսնի: Դատարկության մեջ էր ապրում: Չէր կարողանում ազատվել միայնակ երկար ճամփորդության մեկնելու անհրաժեշտության զգացումից: Միրգը վերցնելով' անձայն գնաց Իր սենյակը: Մազերը հավաքեց, փիրուզագույն զգեստը խնամքով հանեց ու հագավ չինական թաղամասից գնած մետաքսե գիշերազգեստը: Պատրաստություններն ավարտելուն պես համակարգիչը միացրեց, այդ պահին միայն մի բան կարող էր օգնել նրան, միայն մի տեղ կարող էր ապաստան գտնել՝ Կաֆե Կոստանդնուպոլիս: