Ես վեր կացա, սթափվեցա և երազովս վառված իջա լեռնալանջերից դեպի ժողովուրդը, շրջեցի գյուղերն ու քաղաքները՝ կյանքի մեջ որոնելու իմ շքեղ ցնորքի ստվերը. շատ շրջեցի, հոգնեցի ու նորից շրջեցի և ահա մի օր պատահեցի մի նազելի կույսի… - Այն մի երջանիկ ու պայծառ օր էր… ախ, նա նման էր իմ երկնային ցնորքին, - այդպես թվաց ինձ. թվաց ինձ, թե նա իմ ցնորքի ստվերն է կյանքի մեջ, և նրան պաշտեցի սիրելով միայն մի օր… Ես բացեցի սիրտս նրա առաջ, հոգնած թևերս փռեցի նրա առաջ և լացակումած ասացի… “ Դո’ւ ես իմ եթերային ցնորքի ստվերը. դու սուրբ ես, անբիծ ես, դու մաքրում ես ինձ ու սիրտս բյուրեղացնում. եղի’ր իմ սերը տգեղ կյանքիս մեջ… ՈՒրիշ ոչինչ չեմ ուզում քեզնից… Արդյոք հասկանում ես դու ինձ…”: