Առաջին հակայեղափոխական պայքարի նշանը զոր Հ[այ] Բ[արեգործական] Ը[նդհանուր] Միութիւնը տուաւ, իր հրատարակած կանոնագրին այն յօդուածն էր. որով, քաղաքական կուսակցութեանց պատկանող անձանց կ՚արգիլուէր վարչական ժողովներու անդամակցիլ։ Արտասահմանի հայ գաղութիւներ, նախասահմանադրական շրջանին, իրենց կենսունակութիւնը եւ ոգեւորութիւնը կը ստանային զանազան կուսակցութեանց պատկանող ազգայիններէ, որոնք, յաճախ անըմբռնելի զոհողութիւններով, իրենց ձեռքն առած տեղական մամուլն ու հասարակական գործերը, հայ ցեղին յոյսերը վառ կը պահէին օտարութեան երկինքներուն տակ։ Այս անհերքելի փաստին առջեւ, իսկապէս լիրբ յանդգնութիւն մըն էր զոր ունեցան Հ[այ] Բ[արեգործական] Ը[նդհանուր] Միութեան մենծ աղա հիմնադիրները, հեռացնելով հայ յեղ[ափոխական] պարագլուխները վարչական բոլոր գործերէն։ Միութեան, եւ այն ալ ընդհանուր միութեան պիտակին տակ երեւան եկած մարմինը ահա՛ իր ձեռքով կը բանար խրամատը՝ ընդմէջ հայութեան երկու գլխաւոր հատուածներուն — «բարեգործական» եւ «յեղափոխական»։ Ուրիշ խօսքով, կազմուած մարմինի հիմնադիրներուն բո՛ւն նպատակն էր՝ ո՛չ թէ բարեգործութեամբ կամ ազգային թշուառութեամբ մտահոգուիլ, այլ հիմնել նոր կուսակցութիւն մը, որ պիտի ըլլար հակայեղափոխական, այսինքն ստրկական, այսինքն Սուլթան Համիտական։