Ամփոփ ստեղծագործություն է, չի թմբկահարվում փառավոր անցյալը, չեն վկայակոչվում ազգային հիշատակները, պատկերների մեջ խտանում են հույզն ու ջերմությանը, որի պակասն այնքան շատ էին շեշտում քննադատները: Ցնցում է մեզ բանաստեղծության ավարտը, եթե սկզբում ազատ, նկարագրական ոճով է տարվում խոսքը, որին ընթերցողը, այսպես թե այնպես վարժվել է, ապա վերջում, վերադառնալով հրաժեշտի վերացարկված մտապատկերին, այն կապում է զգացմունքի խորության գաղափարներին: