Ինչպես տեսնում ենք, խնդրի հանդեպ մոտեցումը բոլորովին տարբեր է: Հարց է ծագում. ինչպիսի՞ն պետք է լինի դատարանի կողմից ապացուցված մեղքը, որպեսզի քսանամյա վաղեմության ծառայությունների համար շքանշան ստացած մարդուն զրկեն հերոսի կոչումից: Պատասխանը նույնպես բավական տրամաբանական է. զրկվում է, եթե գործիչն արժանի չի եղել կոչմանը, իսկ կոչումը նրան շնորհվել է ապօրինաբար: Եթե դատարանը բացահայտի եւ ապացուցի նման մեղքը, ապա վերջինս կարող է զրկվել հերոսի կոչումից: Ոչ մի այլ հանգամանք, նույնիսկ պատերազմից հետո կատարված հանցագործությունները, չի կարող հիմք հանդիսանալ նման որոշման համար: Բայցեւայնպես՝ այս մոտեցմամբ խնդիրը կմնա չլուծված: Այդ դեպքում ո՞րն է մարդկանց հերոսացման իմաստը, որոնք իրենց կյանքով կարող են վարկաբեկել հերոսի կերպարը: Մնում է միայն խոստովանել, որ մարտական ծառայությունները բավարար չեն նման ծառայությունների հեղինակին հերոսացնելու համար: Իսկ եթե ավելի հստակ՝ պետք է արմատապես վերանայել պատերազմի հերոսի կոչումներ շնորհելու մոտեցումը: Այլ ելք չկա. չէ՞ որ մարտական ծառայությունների ցանկացած գնահատանք եւ հերոսի պարգեւատրման ցանկացած որոշում կատարվել ու ընդունվել են սուբյեկտիվորեն: Բավական է միայն այդպիսի որոշումներ կայացնող իշխանությունների նկատմամբ հասարակության լայն անվստահության փաստը: