… Ծեր անտառապահը դահճի արնագույն հագուստով է, կորսայր տապարը ձեռքին` պատրաստ կանգնած է հսկայական կոճղի առջև։ Անտառի թավուտից հայտնվում-մոտ է լողում Հայկուհին` ռեմբրանդտյան Ֆլորայի ոսկեկար, շքեղ զգեստով, մազերը գույնզգույն, թարմ ծաղկեպսակի տակ կոկած։ Աչքերը կատաղի ոլորում է, զարդանախշ գավազանը զարկում գետնին և աղաղակում։ Իսկ արնագույն դահիճը, հրամանին հնազանդ, տապա-րով անհամբեր հարվածում է մերկ կոճղին` շխկ, շխկ, շխկ… Շունն ու այծը քարշ տալով մոտ են բերում… Ո՞վ է… Ի՜նչ ծանոթ է դեմքը… Մի րոպե… Բայց արդեն ուշ է… Շխկ, շխկ, շխկ…