Բա­ցար­ձակ պա­տա­հա­կա­նու­թեան ար­դիւն­քում ձեռքս ըն­կաւ խամ­րած թղթի վրայ մա­տի­տով գծած մեր տոհ­մա­ծա­ռը: Ի՞նչ կը լի­նի, ե­թէ… Փնտ­ռե­ցի մի քա­նի ա­նուն «­Ֆէյս­բուք» կո­չո­ւող զու­գա­հեռ մո­լո­րա­կում: ­Կա­րա­պե­տեան, Ե­նով­քեան… ­Գու­ցէ մէ­կին գտնե՞մ, խոր­հում էի, ու փայ­փա­յե­լով ա­ղօտ յոյ­սի նշոյ­լը, յի­շում էի տա­տի­կիս ար­ցունք­նե­րը, երբ հարց­նում էի.- «­Տատ, ախր այդ­քան մեծ գեր­դաս­տան ու­նես, ո՞ւր են քո եղ­բայր­նե­րը, քոյ­րե­րը, ին­չո՞ւ ո­չինչ չգի­տենք նրանց մա­սին»: ­Տա­տիկս կցկտուր տե­ղե­կու­թիւն­ներ էր միայն յայտ­նում, ու ան­վերջ լա­լիս էր, երբ հար­ցը իր ծննդա­վայ­րին, իր ազ­գա­կան­նե­րին էր վե­րա­բեր­ւում: