Սմբատն	այլայլված	վազում	էր	դեսուդեն	և	կարգադրություններ	անում, անօգուտ	հրամաններ	արձակում: Նա	հոգնել	էր գոռալուց, սպառնալուց, աղերսելուց: Հրամայեց, որ	սպանված	աշխատավորների	դիակներն	ասպարեզից	հեռացվեն: Ողբալի	դեպք, բայց	այդ	մասին	նա	հետո	կմտածե, իսկ	առայժմ	պետք	է	հոգալ	կրակից, լափից	ազատելու	այն, ինչ	որ հնարավոր	է	ազատել: Բայց	այլևս	ուշ	էր, այլևս	ոչ	մի	բուրգ	և	ոչ	մի	շինություն	չի	ազատվիլ	այրվելուց, բացի	նորակառոււց շինությունից: