«Ձորի Միրոյում» Մուշեղ Գալշոյանը ազգային բազմաթիվ բնավորություններից ընտրել է միայն մեկը, իր կարծիքով առավել տիպականը` խոշոր պլանով, երկար ժամանակաընթացքի մեջ ցույց տալու համար։ Իսկ «Բովտունում» մեր առջև «բնավորությունների մի ամբողջ խումբ է»։ Այս արտահայտությունը Դ. Լիխաչյովինն է։ Նրան է պատկանում նաև հետևյալ միտքը, որը կիրառելի է հայ գրողի ստեղծագործության համար ևս. «Չկա ազգային մեկ բնավորություն,— գրում է Դ. Լիխաչյովը,— կան բազմաթիվ բնավորություններ, որոնք հատկապես (բայց ոչ բացառապես) բնորոշ են տվյալ ազգին։ Այդ բնավորությունները հաճախ հակասական են։ Նրանցից որը պատմության գիրկն է անցել, որը նորից երևան է գալիս… Որը աճել է ազգի բազմադարյան զարգացման հիմքի վրա, որը փայլկտել է ազգային հորիզոնում և չքացել… Անհրաժեշտ է ուսումնասիրել այդ ազգային բնավորությունները, իսկ որ ավելի գլխավոր է` այն զուգակցությունները, որոնց մեջ մտնում են դրանք, քանի որ մարդը գոյություն չունի ինքնին, այս տիպը գոյություն ունի, որովհետև կա նաև նրա հակոտնյան։ Բնավորությունները լրացնում են միմյանց։ Դա բնավորությունների և տիպերի «համագործակցություն» է, որը շարունակ շարժվում է պատմության շարժման հետ մեկտեղ։ Ո՛չ բնավորությունները, ո՛չ էլ դրանց զուգակցությունները չեն մնում անփոփոխ։ Նրանք զարգանում են, բարդանում, «դաստիարակվում պատմության կողմից»։