Ցայտուն կատակերգականից մինչև ողբերգություն, թեթև ու նուրբ վրձնահարվածներով ստեղծված կերպարներից մինչև բազմաշերտ, երբեմն պարադոքսների վրա կառուցված հոգեբանական նկարագրեր. այսպիսին է նրա ստեղծագործության բնութագիրը, որում առաջնայինը գեղարվեստական թեմայի եզակիությունն է: «Ցավ մի´ պատճառեք կնոջը, չէ՞ որ նա գեղեցիկ է»,- ահա այսպես է Մետաքսյա Սիմոնյանի առաջատար թեման բնութագրել ակադեմիկոս Լևոն Հախվերդյանը` յուրովի ընկալելով և ներկայացնելով բեմական բոլոր հերոսուհիների գաղափարական ենթաշերտը: Սա դիպուկ է, բայց ոչ ամբողջական: Միայն գեղեցիկ կանանց դատի պաշտպանը չէր Մետաքսյա Սիմոնյանը, քանի որ նրա հերոսուհիները հզոր անհատականություններ էին նաև, պետության ու հայրենիքի առջև մեծ պարտք ունեցող կանայք, ըմբոստ ու արի անհատականություններ: Նուարդը, Փառանձեմը, Կլեոպատրան, Մարգարիտ Սամսոնյանը պատմաշրջանների ներկայացուցիչներն էին, նրանք ունեին իրենց կռիվն ու ընդվզումը, իրենց հավատամքը: Եթե ազգային խաղացանկում, բացի նշվածներից, մյուս գրեթե բոլոր կերպարները հառնում էին յուրատեսակ թեթևությամբ ու փափկությամբ, ապա ռուսական ու եվրոպական խաղացանկի շատ դերեր իրենց մեջ որոշակի ողբերգական լիցքեր ու կրքեր էին պարունակում: Դեզդեմոնան, Ջուլիետը, Կորդելիան` շեքսպիրյան ողբերգություններում, Նաստասիա Ֆիլիպովնան` Դոստոևսկու «Ապուշը» վեպի բեմականացման մեջ, Վիրջինիա Վուլֆը և այլ կերպարներ հզոր դերասանական տեմպերամենտի արտահայտություններն էին: