Տրդատ — (Կատաղի): Ես այդպիսի հրաման չեմ տվել… Նա՝ է, նա՝… Կրկնակը… Գործում է արդեն… Ինքնուրույն քայլեր է անում… Թագավո՜ր է կարծում իրեն… Եվ առաջին իսկ քայլը` իմ դեմ… (Արտասվում է): Հա, հա, բոլորիդ աչքի առաջ… Դուք ով եք, որ անհարմար զգաց ձեզանից… (Ապա սրբում է արցունքները, ուղղում ուսերը, մոտենում բեմառաջքին, նայում է մեզ և պատմում իր մեծ ցավի մասին): Ես քաջ գիտեմ հույների և հռոմեացիների երկրներն ու մեր պարթևների կողմերը, նաև Ասորեստանը, արաբների եր-կիրը և Ատրպատականը… Եվ ինչո՞ւ մեկ առ մեկ թվեմ, քանզի բազում են այն վայրերը, որտեղ ես հասել եմ խաղաղությամբ և բազում են այն երկրները, որոնք պատերազմելով ասպատակել ու ավարել եմ ես… Սակայն ոչ մի տեղ, հայոց աստվածները վկա, չեմ տեսել նման գեղեցկություն, որ կործանեց քրիստոնյաների դիվային աղանդը…