Անդրադառնանք նաև Միկոյանին հասցեագրված մյուս անհիմն մեղադրանքին։ ԽՍՀՄ-ում օգտագործելով տարբեր տեսակի լծակները մրցակիցներին կործանելու փորձը լայնորեն տարածված էր կոնստրուկտորների շրջանում։ Եթե Ա.Միկոյանը երբևիցե ինչ-որ կերպ օգտագործել է իր եղբոր հեղինակությունը, ապա միայն ինչ-որ մեկի զոհը չդառնալու համար։ Մեղադրում են, թե Միկոյանն օգտագործելով այն հանգամանքը, որ իր մոտ է աշխատում Լ. Բերիայի որդին, լուծարել է տվել Վ.Չելոմեյի կոնստրուկտորական բյուրոն, որը զբաղվում էր թևավոր հրթիռների ստեղծմամբ, իսկ թեման, մասնագետներին և արդյունաբերական հզորությունները վերցրել իրեն։ Փաստարկված իրականությունը սակայն այսպիսին է` Չելոմեյն աշխատելով թևավոր հրթիռների վրա գրեթե ինը տարի, ոչ մի պատրաստի նմուշ չհանձնեց սպառազինությանը։ Նրա մոտեցումները որոշ տեխնիկական հարցերին ի սկզբանե սխալ էին, ինչն ապացուցեց իր տեղակալ Դ.Տոմաշևիչը։ Սակայն Չելոմեյը հաշվի չառավ այդ հանգամանքը, իսկ ՌՕՈւ-ի ղեկավարությունը երկար սպասելով թևավոր հրթիռներին, մշտապես դժգոհում էր նրա ստեղծած փորձնական նմուշներից։ Միկոյանի բյուրոն Չելոմեյից ուշ էր սկսել զբաղվել նման հրթիռներով։ Թևավոր հրթիռներով ԽՍՀՄ-ում այլ մեծ բյուրո չէր զբաղվում։ Ստալինը ՌՕՈւ-ի հրամանատարության բողոքից հետո բոլորին կանչեց իր մոտ, լսելով դժգոհությունները և Չելոմեյի հիմնավորումները, վերջինիս անվանեց «ստախոս» և որոշեց ամեն ինչ փակել և թեման տալ Միկոյանին։ Ընթանում էր 1953թ.-ը։ Քայլն ինչպես հետո ապացուցվեց սխալ չէր։ Խորհրդային առաջին թևավոր հրթիռները, որոնք տեղակայվում էին ինքնաթիռների վրա ստեղծվեցին Միկոյանի բյուրոյում, իսկ Չելոմեյը, որը մեկ տարի անց նորից ստացավ բյուրո և աշխատանք մինչև 1957թ.-ը չկարողացավ ոչինչ ստեղծել։ Եվ, առհասարակ, այս մարդուն խորհրդային ավիաարդյունաբերությունում հիշում են շատ վատ հատկանիշներով։ Նա շատ խնդիրներ է ստեղծել խորհրդային տիեզերագնացության նախահայր Ս.Կորոլյովի, խորհրդային հակահրթիռային համալիրների ստեղծող Գ.Կիսունկոյի և շատ այլոց համար, օգտագործելով տաղանդավոր ավիակոնստրուկտոր Վ.Մյասիշևի անհաջողություններն ու Խրուշչյովի որդու ազդեցությունը յուրացրեց «ՕԿԲ-23»-ը։