Բաս	թե	իմանաք` մե՛ր	գլուխն	ի՞նչ	են	բերում	էս	հավատի	թշնամիքը, էն	ժամանակը	դուք	ձերը	կմոռանաք: Ամեն մեկ	բեկ, մեկ	խան	սուրբ	Աթոռը	գալիս՝ մեզ	կրակն	ա	դնում, էրում, շամփրի	պես	պտտում: Ո՛չ	հաց	ու	ջուրն	ա նրանց	փորը	կշտացնում, ո՛չ	պատիվն	ու	փեշքաշները	նրանց	աչքը	բռնում: Շաբթով	նստում	են	մեզ	վրա. ինչ	որ ուզում	են, տալիս	ենք, էլի	ռազի	չե՛ն	ըլում: Սարդարն	ու	Հասան	խանը	գալիս	հո, երկինքը	մեր	գլխին	փուլ	ա գալիս, աշխարքն	աշխարքով	դիպչում. էլ	շունը	տերը	չի՛	ճանաչում, էնքան	գել	են	մեր	գլխին	թոփ	ըլում: Քչիցը — քչիցը, ամեն	մեկ	գալիս, չորս-հինգ	հարիր	մարդ	ետևիցն	ընկած՝ տուն	են	թափում, ո՞ւմ	առաջը	բռնես: Խան, բեկ, ծառա, մեհտար, աշչի, ղուշչի, ղայլանչի, էրկու	էնքան	էլ	ձի, ջորի, ուղտ, բարգ, բարխանա	հետըները	քցած՝ գալիս են, մտնում	վանքը. դե	արի՛, նրանց	կառավարի՛: Ինչ	օր	որ	նրանց	ոտքը	մեզ	մոտ	պետք	է	մտնի, հացըներս	էլ	ա հարամ	ըլում, ժամըներս	էլ: Սաղ	օրը	յա	ժամի	ծերին, յա	ճամփի	մեջտեղը, շոգում, անձրևում, թոզում	պտի կանգնինք, մտիկ	տանք, որ	նրանք	գան: Իրեք — չորս	եպիսկոպոս	պտին	առաջը	գնալ: Բոլոր	միաբանությունը դուս	ա	գալիս, մեկ	վերստաչափ. տեղ	էլ	գլխաբաց, խաչով, խաչվառով, շուրջառով, բուրվառով, խնկով, մմով առաջ	գնում	ու	շարական	ասելով, վազելով, ձիանոնց	առաջին	քափ	ու	քրտինքները	կոխած՝ նրանց	ներս	բերում: Շատ	անգամ, վանքի	դուռը	մտնելիս, պետք	է	զառ	ճոթից, ղումաշից, Խասից	փիանդազ	քցած, որ	էս	անօրենների ոտը	խերով	ըլի, մեկ	վնաս	մեզ	չհասնի, թե	չէ	ամենիս	էլ	կկոտորեն: Փիանդազը	ֆառաշների	փայն	ա, դե	արի՛, նրանց	սիրտը	շահի՛: էսպես՝ գալիս	են, վանքը	լցվում: Վեհարան, խցեր, Ղազարապատ` էլ	տեղ	չի՛	մնում, որ միջումը	կուչ	գանք: Հլա	սարդարի, խաների	սիրտը	փեշքաշներով, փողով	ենք	առնում, ու	կաթողիկոս, եպիսկոպոս գիշեր-ցերեկ	գլխըներովը	պտիտ	գալիս: Ամա	ինչ	որ	մեր	խեղճ	միաբանի	ու	նոքարների	գլխին	ա	գալիս, քո դուշմանդ	չտեսնի: Փետի, թրի	առաջ	արած, սաղ	օրը	ուշունց	տալով, ծեծելով՝ հազար	մեկ	բան	են	ուզում: Յա ձիանոնց	տեղն	ու	խոռակը	լավ	չի՛, յա	իրանց	սրտի	ուզածը	բանի	պետքը	չի՛: Մեր	ձիանքն	էլ	են	դուս	անում, տավարն	էլ: Խոզերին	հո, վա՜յ	նրանց	օրին, որտեղ	որ	տեսնում	են, թրատում, միջիցը	կես	են	անում, ախր	խոզի թշնամի	են, բաս	ի՞նչ	կըլի: Մեր	թխած	հացը, էփած	կերակուրը, մորթած	միսը, ձեռը	տված	զատը	հարամ	ա	ու հարամ: Իրանք	են	ամբարը	մտնում, մառանը	ընկնում, դռները	կոտրատում, ու	ինչ	սիրտըներն	ուզում	ա, շատ փայը	շաղ	տալով, ոտի	տակ	քցելով, կոտրելով, ջարդելով, փչացնելով` իրանց	ձեռովը	դուս	բերում, ուզածները շինում, էլի	մեր	յախիցը	կպչում: