- Արտակ ջան, ես քիչ առաջ զրուցում էի Ղարաբաղի կրթության և գիտության նախարարի հետ. այս զրույցն ինձ համար ամենակարևորն էր, որովհետև երկրի կրթական կոնցեպտը մատնում է, թե ուր է գնում այդ երկիրը և ինչ կլինի նրա հետ վաղը։ Եվ այդ զրույցից հետո ես հասկացա, որ ցավոք սրտի, Արցախի կրթական համակարգում նորարարական միտք չի ներդրվում, կրթական այլընտրանքային մոդելներ, կառույցներ չկան, մեծ հաշվով ամբողջական պատկերացում էլ չկա, թե մենք ինչ քաղաքացիներ ենք ուզում, որ վաղը քայլեն երկրի փողոցներով։ Սովորեցնում ենք այնպես, ինչպես սովորեցրել ենք միշտ առանց հաշվի առնելու, որ աշխարհ է փոխվել, նոր մարդիկ, նոր քաղաքակրթություն է ստեղծվել և դատապարտված են այն երկրները, որտեղ նոր, ժամանակակից գիտելիքի համակարգերը օր առաջ չեն ներդրվում։ Իհարկե, ես հակված չեմ սևացնել հարյուրավոր նվիրյալ ուսուցիչների քրտնաջան աշխատանքը, բայց երկարաժամկետ հեռանկարի մեծ պլանը չի երևում կարծես, որի ածանցյալն են բոլոր համակարգերը, անգամ՝ պաշտպանական համակարգը։ Եվ ահա դու, որպես դրսում հիմնարար կրթություն ստացած մեկը՝ արդյո՞ք խոսում ես վարչապետի հետ այս հարցերի մասին, չե՞ս ասում ՝ եկեք նորարար միտք ներդնենք այստեղ, այս ոլորտի հետ կապված առաջարկներ չե՞ս ներկայացրել։