Ռեստորանի հոլանդացի տերը կյանքում երեք նպատակ էր ունեցել, փիլիսոփա դառնալ, նկարիչ դառնալ, ռեստորանի տեր դառնալ: Երիտասարդ տարիքում փիլիսոփայության ու նկարչության միջև տատանվելով' երկու ասպարեզում էլ անբավարար տաղանդի պատճառով, որոշել էր այն զարգացնել խոհանոցում: Այսպիսով, սկսեց ամեն ճաշատեսակը նմանեցնել մի կտավի, սկսեց ամեն ճաշատեսակի բաղադրությանը փիլիսոփայական իմաստներ տալ: «Ծուռ Պատուհան»-ում ուտելը բացի հաճույքից վերաբերում էր նաև արվեստի բնագավառին: Ճաշացանկն այնքան խառն էր, որ ընտրություն կատարելը բավական ժամանակ խլեց: Մետտը, չիմանալով թե ընտրած կերակուրներին որ գինին կհամապատասխանի, բայց ցանկանալով լավ տպավորություն թողնել, ամենաթանկ գինիներից մեկն ընտրեց: Սկսեցին զրուցել: Մետտը խոսեց ապագա կարիերայից, իսկ Արմանուշը մանկությունից, որն ուզում էր վերացնել, մեկը ապագայի ծրագրերից, մյուսը անցյալի հետքերից, մեկը կյանքի սպասելիքներից, մյուսը ընտանեկան հուշերից: Իրար չէին համապատասխանում, երկուսն էլ դա չտեսնելու տվեցին: Հենց ուզում էին ընկնել խոսակցության գիրկը, Արմանուշի հեռախոսը զանգեց: