Ա­րեւ­մուտ­քի ե­լեւմ­տա­կան ու տնտե­սա­գի­տա­կան հաս­տա­տու­թիւն­նե­րը (IMF, ­Հա­մաշ­խար­հա­յին Դ­րա­մա­տուն, տնտե­սա­գի­տա­կան ամ­բիոն­ներ եւ ու­սում­նա­սի­րա­կան կեդ­րոն­ներ), ինչ­պէս նաեւ անդ­րազ­գա­յին ըն­կե­րու­թիւն­ներ, ա­ռի­թը պա­տեհ հա­մա­րե­լով, ան­մի­ջա­պէս ցատ­կե­ցին ու շուն­չեր­նին ա­ռին ­Մոս­կո­ւա, ­Ռու­սիոյ քա­ղա­քա­կան ընտ­րա­նիին «սոր­վեց­նե­լու», թէ ի­րենց եր­կի­րին տնտե­սու­թիւ­նը ինչ­պէ՞ս պէտք է կազ­մա­կեր­պեն: Այս ներ­խու­ժու­մին տուն տո­ւող պատ­ճա­ռը ոչ թէ ­Ռու­սիան տնտե­սա­պէս ոտ­քի կանգ­նեց­նելն էր, այլ՝ մա­քուր հա­յե­րէ­նով, զայն կո­ղոպ­տե­լը: Ի վեր­ջոյ, ­Ռու­սիոյ մէջ եւ ամ­բողջ Խ. ­Միու­թեան տա­րած­քին կան ոչ միայն հում նիւ­թե­րու անս­պառ պա­շար­ներ (քա­րիւղ, կազ, թան­կա­գին մե­տաղ­ներ), այլ նաեւ գի­տու­թեան բնա­գա­ւա­ռի պատ­րաս­տո­ւած մար­դուժ: Այս վեր­ջի­նը Ա­րեւ­մուտ­քին հա­մար պատ­րաս­տի մարդ­կա­յին դրա­մագ­լուխ էր, զոր կա­րե­լի էր օգ­տա­գոր­ծել: Ի վեր­ջոյ, գի­տա­կան մաս­նա­գէտ մը, գիտ­նա­կան մը «ար­տադ­րե­լու» հա­մար, խորհր­դա­յին հա­մա­կար­գը (ինչ­պէս ո­րե­ւէ կազ­մա­կեր­պո­ւած եր­կիր) մեծ ներդ­րում­ներ ը­րած էր: ­Հի­մա, Ա­րեւ­մուտ­քը նոյն այդ պատ­րաս­տի ու ո­րա­կեալ մարդ­կա­յին նե­րու­ժը շա­հա­գոր­ծե­լու պա­տե­հու­թիւ­նը ու­նէր՝ զա­նոնք հրա­պու­րե­լով ա­րեւմ­տեան աշ­խա­տա­վար­ձով: