Մեր անկախության դարաշրջանում Երևանյան քաղաքապետարանի գոյության քառորդ դարյա ընթացքում հայոց մայրաքաղաքն իր զբաղեցրած տարածքից չի ավելացել: Նորակառույցները բարձրացել ու բարձրանում են հիմնականում քաղաքի կենտրոնական հատվածում, որն էլ բերեց Երևանի ինքնատիպ դիմագծի կործանմանը: Դրա համար նոր փողոցներ էլ գրեթե չկան, հետևաբար դրանց անվանելու հարցն էլ մեր առջև կանգնած չէ: Օրինակ՝ առաջարկում են Ազգալդյանի անունով անվանել այն փողոցը, որը հիմա կրում է Լենինգրադյան անունը: Այստեղ հասկանալի է, թե ում այգու վրա են նշան բռնել, այլապես հարց է ծագում՝ ինչո՞ւ հենց Լենինգրադյանը, այլ ոչ թե Կիևյանը, որը կարող է նաև Մեծ կենտրոնի մի մաս համարվել: Կամ ասենք՝ ինչո՞ւ ոչ Լվովյանը, Վիլնյուսին, Վրացականը, Թբիլիսյան խճուղին…