Եկեղեցու կողքին Սալուտի գերեզմանատունն է՝ մամռած տապանաքարեր, մեռած ձայներ՝ ալելո՜ւիա, ալելո՜ւիա, լուռ ժամկոչներ ու զանգեր… Երկրայինների տապանաքարերը և փլվող եկեղեցին՝ երկնայինների տապանը, իրենց սառած խաչերն ու գրերը մուրացիկների ձեռքերի պես պարզել են աշնան պղտոր արևին, ջերմություն են մուրում ողորմած կեսօրից, «Յարուցելոյն ի մեռելոց ալելո՜ւիա…»։