Հասարակ օր մըն է, սովորական։ Բարեկամներով, հարազատներով հաւաքուած ենք ճաշասեղանի շուրջ։ Մէկ կողմէն հաճելի զրոյց մը կ՚երթայ։ Յանկարծ սեղանակիցներէն մին «դէմքիդ ի՞նչ եղաւ» կը հարցնէ։ Առաջին անգամ յղութեանս ժամանակ սկսաւ։ Մորթի մաշկիս բջիջները փուլ փուլ կը թափին։ Սրտնեղութեան հետ կապ ունի կարծեմ։ Հօրս հիւանդութեան ժամանակ ալ եղած էր։ Յանկարծ հեռախօսը կը հնչէ, կը վերցնեմ ընկալուչը։ Մայրս է դիմացս։ Վշտահար ձայնով «Վա՜յ» կը բացագանչէ։ Սարսափը ինծի փոխանցուած է։ «Մամա, ի՞նչ եղաւ, հօրս բա՞ն մը եղաւ»։ «Չէ՛» կ՚ըսէ մայրս, «Գրիգորը փնտռեց, Պարոնը…»։ «Անջատէ մամա, անջատէ…»։