Այս բոլորէն անդին, ըսեմ որ ես իսկապէս սիրեցի բնութիւնը։ Մարդը այն չափով երջանիկ է՝ ինչ չափով որ կ’ունենայ գեղեցիկ միջավայրի ու գեղեցիկ բնութեան մէջ ապրելու կարելիութիւնը։ Անապատի մէջ ապրող մարդուն զգայնութիւնները որքա՜ն տարբեր են գեղեցիկ ծովեզերեայ ափի մը վրայ ապրող մարդուն զգայնութիւններէն։ Ո՞ր ոյժն է սակայն, որ մէկը կ’ապրեցնէ ծովեզերեայ ափի մը վրայ, միւսը՝ անապատի մը մէջ։ Դարձեալ Մայր Բնութիւնը չէ՞։ Բայց կէտ մը կայ։ Կը հաւատամ։ Կը հաւատամ որ Մայր Բնութեան համար ո՛չ գեղեցկութիւն կայ, ո՛չ տգեղութիւն, այնպէս ինչպէս մենք կ’ընկալենք։ Մայր Բնութեան համար գեղեցկութիւնն ու տգեղութիւնը կատարեալ ամբողջականութեան մը երկու երեսակներն են։ Մէկը չէր կրնար գոյութիւն ունենալ առանց միւսին։