Նա	սկսեց	խոսել	Շուշանիկի	հետ	ամբոխի	մասին, աշխատելով	ծանոթանալ	օրիորդի	մտավոր	ու	բարոյական	աշխարհի հետ: Հարցուփորձ	էր	անում	մշակների	նիստ	ու	կացի, տնտեսական	ու	բարոյական	վիճակի	մասին: Շուշանիկը	պատմում էր, ինչ	որ	գիտեր, պարզ	խոսքերով, առանց	սև	գույնի	նկարագրելու	դառն	աշխատանքի	տակ	հեծով	ամբոխի	դրությունը: Տիկինն	իր	անկեղծ	վարմունքով	կամաց-կամաց	գրավում	էր	նրա	համակրանքը	և	ակամա, անգիտակցաբար	ենթարկում նրան	իր	մտավոր	գերազանցության	հրապույրին: Նա	նույնպես	օրիորդին	թվում	էր	դրամի	գործնական	աշխարհը ճակատագրի	քմքով	ընկած	մի	բացառիկ	էակ, որից	միայն	և	միայն	Սմբատը	կարող	է	բարձր	լինել: Եվ	Շուշանիկը	չէր սխալվում. ուսումով, կրթությամբ, ընտանեկան	վիճակով	Անտոնինա	Իվանովնան	ամբողջ	քաղաքում	ներկայացնում	էր բացառություն: Գլխավորապես	հենց	այս	էր	պատճառը, որ	նա	բոլորի	խոսակցության	առարկան	էր	դարձել: