— Զարմանալի	էակ	ես	դու, քույր: Կարծես, ես	որևէ	մեկի	վզին	ծանրություն	եմ: Ինքը` քո	պատվարժան	ամուսինն	է	ինձ խնդրում` Արշակին	ուղեկցել: Տղան	լեզուներ	չգիտե, երբեք	չի	ճամփորդել, հիվանդ	է	ու	անփորձ, մի՞թե	նրան	հարկավոր չէ	մի, այսպես	ասած, պատվավոր	գիդ: Երևակայիր, այժմ	Սմբատ	Մարկիչը	ոչ	միայն	հաշտ	աչքով	է	նայում	ինձ, այլև	սկսել է	սիրել: Իսկ	ես	խղճում	եմ	Արշակհն: Նրա	հիվանդությունը	թեև	բուժելի	է, բայց	շատ	ծանր: Ես	պիտի	ամեն	կերպ աշխատեմ	նրան	փրկել, եթե	միայն	ուշ	չէ...