Յոթանասունական թվականներին Թուրքիայի պաշտոնական աշխարհիկացման ծրագրում փոփոխություն եղավ: Ուժեղացավ կրոնի գործերի վարչության գործունեությունը, միաժամանակ դպրոցներում մինչ այդ ֆակուլտատիվ կրոնական կրթությունը դարձավ պարտադիր առարկա: Նոր մզկիթների կառուցումը և դրանցում սուննի իմամների աղոթքի պրակտիկան սկսեց պարտադրվել նաև մզկիթներ և իմամների աղոթքի պրակտիկա չունեցող ալևիական համայնքներին: Բնական է, որ ալևիներն այս փոփոխությունն ընկալեցին որպես սուննիացման հերթական հարկադրանք, առավել ևս, որ ալևիական գյուղերի բարեկարգումների համար կառավարությունը պայման էր դնում մզկիթի կառուցումը և սուննիական կրոնական պրակտիկաներում ալևիների երեխաների պարտադիր մասնակցությունը[1]: Սա առիթ դարձավ, որպեսզի ալևիները դուրս գան «ընդհատակից» և հայտարարեն իրենց փաստացի գոյությունը: Թուրքական հասարակությունում բանահյուսության մակարդակի հասած «ալևի» բառը հարություն առավ և սկսեց հոլովվել տարբեր մակարդակների քննարկումներում: