— Հիմա	կարող	ենք	մեր	մեջ	խոսել	մեր	ընտանեկան	ցավերի	մասին, — ասաց	տիկինը, Սուլյանի	դուրս	գնալուց	հետո: -Արի, Միքայել, խոստովանիր, որ	մեր	եղբայրը	մարդ	չէ: Եթե	մարդ	լիներ, հենց	այսօր	թշնամուդ	գլուխը	ջարդ	ու	փշուր կաներ: Ա՜խ, Մեխակ, ուրիշներն	էլ	եղբայր	ունեն, մենք	էլ... Զրկում	է	մեզ	հերիք	չէ, պատիվներս	էլ	ուրիշների	մոտ	չի պաշտպանում: Էհ, տերը	նրա	հետ, թող	ինքն	իր	պատիվը	պաշտպանի, եթե	կարող	է, — շարունակեց	տիկինը, իսկույն փոխելով	խոսքը, — միայն	մեզ	հանգիստ	թողնի: Հենց	այդ	է, որ	հանգիստ	չի	թողնում. ի՜նչ	կա, բերել	է	ու	մեր	գլխին	ձգել այդ	կնոջն	իր	լակոտներով: Ա՜չքս	լույս, իմ	խեղճ	հայրն	արյուն-քրտինքով	փող	աշխատի, մի	օտարուհի	գա, տիրանա... Հապա	դա	աստված	կվերցնի՞, Մեխակ.... դու	ասա...