Մենք հասել ենք մի հանգրվանի, որից հետո կամ պիտի մնանք կեսճանապարհին, կամ պիտի գնանք սեփական սխալներն ու բացթողումները շտկելու ճանապարհով՝ աստիճանաբար դառնալով հզոր հայրենիքի գաղափարական առանցքի շուրջ համախմբված ազգ՝ Ազգ-բանակ, որի քաղաքացին 1000 դրամ է նվիրում իր հայրենիքի սահմանները պաշտպանելիս զոհված զինծառայողի ընտանիքին ու վիրավորներին՝ ինքնակամ, սեփական խղճի թելադրանքով, պարտքի գիտակցումով, որի պաշտոնյան կաշառք չի վերցնում՝ ոչ թե դրա իրավական հետևանքներից վախենալով, այլ երկիրը թուլացնելու հեռանկարից խուսափելով ու սեփական պատվի և արժանապատվության թելադրանքով, որտեղ բանակից խուսափելը բացառվում է, քանի որ այդ հանցանքը, քրեական հետապնդումից բացի, հասարակական խիստ պարսավանք ու ուժեղ հակազդեցություն է առաջացնում, որտեղ զարտուղի ճանապարհով հարստացողը գող է կոչվում, ոչ թե ճարպիկ, որտեղ հասարակությունն ունի իր ամուր բարոյական արժեհամակարգը, և առաջին հերթին առաքինության չգրված օրենքներն են հուշում մտածելակերպի ու վարքի չափանիշներ եւ ավելի մեծ ազդեցություն ունեն մարդու գործունեության ու կենսակերպի վրա, քան զանազան օրենսգրքերը… Կարծեմ, ոչ մի օրենք չկա, որը պատասխանատվության ենթարկի անաշխատունակ ծնողին չխնամող զավակին, բայց մենք սիրում ու պատվում ենք մեր ծնողներին, մեր վաստակից բաժին ենք հանում նրանց: Չկա օրենք, որը քրեական պատասխանատվության ենթարկի իր զավակից հրաժարվող ծնողին, բայց մենք ամենածանր զրկանքների գնով անգամ անհոգ մանկություն ենք ապահովում մեր երեխաներին: Չկա օրենք, որը մեզ պատժի մուրացկանի՝ մեր խղճին պարզած ափը դատարկ թողնելու համար, մեր անօգնական հարևանին չխնամելու համար, բայց գործում է մեր խղճի օրենքը, մեր ներքին բարոյական սահմանադրությունը՝ ամրագրված հայ հասարակության բարոյախոսությամբ, ըստ որի՝ պարտքը ծնողների ու զավակների հանդեպ, գթասրտությունը բարձր արժեքներ են: