«Երկրորդ ամուսնուս՝ զավակներիս հոր շնորհիվ ծանոթացել էի ԱՍԱԼԱ-ի մարտիկների, այդ թվում՝ Մոնթեի հետ: Մեր մտերմությունն ավելի խորացավ պատերազմի տարիներին, երբ այս կամ այն կերպ օգնում էինք Արցախում գտնվող Մոնթեին: Նրա մահից հետո Հայաստան տեղափոխվելու որոշումս այլևս անբեկանելի էր: Ես գիտեի, որ իմ առաքելությունը նորանկախ Հայաստանին ինչ-որ կերպ աջակցելն է»,- պատմում է տիկին Վալերին: