Կար	ժամանակ, երբ	մի	որևէ	կին	նրան	սառնության	կամ	անտարբերություն	էր	ցույց	տալիս, ինքն	էլ	արհամարհանքով երես	էր	դարձնում	նրանից, որպես	մի	էժանագին	նյութից, որի	մասին	չարժե	երկար	մտածել: Նայել	էր	կանանց, ինչպես հագուստներին, չէր	դուր	եկել	հագուստը	կամ	չէր	սազել, իսկույն	ձգել	էր	մի	կողմ	և	նորը	ձեռք	բերել: Այսօր	կյանքում առաջին	անգամ	զգաց	իրեն	վիրավորված	և	ստորացած	մի	կնոջ	արհամարանքից: Նա	կատաղում	էր	Շուշանիկի	դեմ	և անիծում	ինքն	իրեն, որ	այնքան	ուշադիր	էր	դեպի	նրա	սառնությունը: