­Թա­տե­րա­կան ա­րո­ւես­տի տար­րե­րը հին հա­սա­րա­կու­թեան մէջ ա­մէ­նից ա­ռաջ դրսե­ւո­րել են աշ­խա­տան­քի ըն­թաց­քում։ Եւ որ­քան կա­տա­րե­լա­գոր­ծո­ւել են աշ­խա­տան­քի մե­թոտ­նե­րը, բա­րե­լա­ւել պայ­ման­նե­րը, այն­քան ա­ւե­լի ար­տա­յայ­տիչ ու նպա­տա­կաս­լաց են դար­ձել թա­տե­րա­կա­նա­ցուած տե­սա­րան­նե­րը։ Աշ­խա­տան­քի ժա­մե­րին կամ հանգս­տի պա­հե­րին մար­դիկ խօ­սակ­ցու­թեան մէջ մտնե­լով մի­մեանց հետ, կա­տա­կել են, սրա­խօ­սել, պատ­մել ի­րենց նախ­նի­նե­րի քա­ջա­գոր­ծու­թիւն­նե­րի, հե­րո­սու­թիւն­նե­րի, հե­տաքր­քիր դէպ­քե­րի մա­սին։ Այդ պատ­մու­թիւն­նե­րը կա­տա­րո­ւել են գե­ղա­րո­ւես­տա­կան բո­լոր տի­պի ար­տա­յայ­տա­մի­ջոց­նե­րով, ո­րոնց շնոր­հիւ ա­ւե­լի ներ­գոր­ծուն ու տպա­ւո­րիչ են ան­ցել ներ­կա­յա­ցո­ւող տե­սա­րան­նե­րը։ Այս ըն­թաց­քում են ծնունդ ա­րել մե­նա­խօ­սու­թիւ­նը, երկ­խօ­սու­թիւ­նը, կա­տա­կեր­գա­կան ու ող­բեր­գա­կան ժան­րե­րի տար­րե­րը։