-Վիրավոր տղա եմ, մեզ էլ տիրություն չեն անում, ԵԿՄ-ից եմ, 2-րդ կարգի հաշմանդամ եմ։ Գնում եմ սալոր հավաքելու, պաշաղ-մաշաղ անեմ, տենամ ի՞նչ կա, հող չունեմ ապրուստի միջոց չկա։ Իսկ արտոնության մասին ձեր հարցին պատասխանեմ, որ մեզ ո՞վ է բանի տեղ դնում, օգնություններ գալիս ա բայց տեղ չի հասնում, ճամփին կորումա։ /Ծիծաղում է/ Մանվել Գրիգորյանի պես գեներալ, որ ունենանք, մեր հալն էլ էսպես կլինի էլի՞։ Մեր եղած չեղածը տանում լցնում էր տակը։ Գնում էինք մի բան խնդրելու, էնպես էին մունաթ զունաթ գալիս, ոնց որ իրանց հացն էի ուզում, ես իմ հասանելիքն եմ ուզել,-համայնքի եւ իր հոգսերի մասին պատմում է արցախյան հերոսամարտի մասնակից Վ․Գեւորգյանը։