«Այստեղ ամեն ինչ հարմարեցված է հաշմանդամություն ունեցող անձանց համար, այսինքն՝ սայլակով տեղաշարժվող երեխաները բոլորի պես սեղանի թենիս, բոչիա են խաղում, պարում ենք միասին,- պատմում է «Բարի մամայի» նախագահը: – Առաջին օրը սայլակով տեղաշարժվող մի տղա ասում էր, թե ոչ մեկին պետք չի, ոչ ոքի հետ չէր խոսում: Բացատրում էինք, որ կարող է ծրագրավորող դառնալ, պետք է սովորի, ընտանիք ստեղծի: Հետո ոչ միայն ծիծաղում ու կատակում էր, այլ նաև իր մեջ կլանել էր մեր ասածը: Շատ էր ոգևորվել»: