Մեր քայլերը մեզ փոքր ինչ հեռացրեցին կայանից… հետաքրքիր էր բացահայտել այն տարածքը, ուր ժամանում են հարույրավոր զբոսաշրջիկներ ու հասկանալ բացի ճոպանուղով թռիչքից ստացված աննկարագրելի տպավորություններից էլ ինչ կարող են նրանք իրենց հետ տանել… Տիրող լռությունը, որ մի պահ ճնշող է թվում, սկսում է գգվել քեզ, պարուրել ողջ հոգիդ ու ակամա տրվում ես նրան ու ապրում նրա անսահմանությունը, մեղմ օրորվում նրա “մեղեդու” տակ… ու եթե չլինեն մերթ ընդ մերթ լռությունը հատող մեքենաների ձայները, կամ ճոպանուղու ժամանման կոչնակը, անգամ դու քո գոյությունը կմոռանաս…