- Խնդիրն այն է, որ խորհրդարանական, նաեւ արտախորհրդարանական կուսակցական միավորները հասկանում են, որ նախագահի կամ վարչապետի ընտրության հարցում որոշում կայացնելիս ՀՀԿ ղեկավար կազմը կոնկրետ իրենցից վտանգներ չի տեսնում, քանզի իրենք անզոր են այս երկրում որեւէ լուրջ խնդիր առաջադրել ու լուծել։ Սակայն այդ միավորները գիտեն, որ, ինչպես նախկինում, իրենք նաեւ ներկայում շատ հաջող կարող են սեւացնել կամ դանդաղեցնել քաղաքական որեւէ գործընթաց, հանրային ինչ-որ կարծիք ձեւավորել, դժգոհություններ գեներացնել եւ այլն։ Անգամ, շատերի համոզմամբ, դա է հենց քաղաքական պայքար ասվածը կամ պայքարի իմաստը։ Տվյալ միավորների այդ մտածողության կերպին շատ լավ ծանոթ է նաեւ Սերժ Սարգսյանի գլխավորած վարչախումբը։ Եվ քանի որ վարչախմբի ներսում որոշակի մրցավազք կա վարչապետի ապագա պաշտոնի համար եւ կան արտաքին շահագրգիռ ուժեր, ովքեր կարող են այդ մրցավազքի վրա ազդել, ուստի կա ցանկություն խորհրդարանական ու արտախորհրդարանական տվյալ միավորներին լայն կոնսոլիդացիայի բերել՝ թույլ չտալու համար տվյալ միավորներին այլոց փեշերից կախվել ու խանգարել իրենց առաջընթացին։ Այդ տեսանկյունից նոր նախագահի կերպարը նաեւ այդ խնդիրն է հաջողությամբ լուծում՝ շատերին ձերբազատելով վարչախմբի հետ համագործակցելու մեղադրանքից։