Հայկուհու ոտ-քը տաք է, բայց տղայական` մկանուտ ու կոշտ։ Ծանր է շնչում։ Գուցե օղու՞ց է։ Ծեր սատի-րը տրորում է արնալեցուն աչքերը, հանկարծ սկսում է երգել` բռունցքները ռիթմիկ խփելով սեղանին։ Բաժակներն ու ափսեները ցնցվում են, դատարկ շիշը երերում , բայց չի տապալ-վում, հավի ոսկորնեը ոստոստում` խաչվում են, անջատվում ու նորից խաչվում, ձկան գլուխն աչքով է անում մերթ այս, մերթ այն կողմից։ Երգի բառերը որսալ-տարբերել հնարա-վոր չէ, մեղեդին անծանոթ է, տարաշխարհիկ։ Հայկոն կամացուկ ձայնակցում է` ռնգային հնչյուններ արտաբերելով, գլուխը սկսում է ռիթմիկ տարուբերվել, ձեռքերը բարձրանում են, դանդաղորեն ելնում է տեղից, շարժումներն ավելի ու ավելի համարձակ են դառնում… Պա-րում է Հայկուհին` ինքնամոռաց, վերացած, ասես շարժումները դրսից են կառավարվում-հուշվում` անտեսանելի թելերի ձգումով։ Մութ անտառի ֆոնին գալարվում, տարուբերվում է նրա տղայական ճկուն մարմինը, ձիգ ցնցվում են պստիկ կրծքերը, վերուվարում են ձեռքե-րը, ծալվում-ուղղվում, ծալվում-ուղղվում են ոտքերը, մազերը խփվում են դեմքին` մութ խա-զերով պատռելով շառագունած մաշկը, աչքերը խուփ են, բերանը կիսաբաց։ Ի՞նչ պար է, որտեղի՞ց…