Հետազոտողների մեծամասնության կարծիքով՝ խաչակրությունն եղել է թերևս մարդկության պատմության ամենաանպտուղ, ամենաիռացիոնալ և ամենաարկածախնդրական ձեռնարկը: Արդի պատմագիտության հիմնադիր Էդուարդ Գիբոնի (1737-1794թթ.) գնահատմամբ՝ խաչակրաց արշավանքները «ավելի շուտ կաշկանդել, քան թե խթանել են Եվրոպայի հասունացումը. Արևելքում թաղված միլիոնավոր մարդկանց կյանքն ու վաստակը կարող էին շատ ավելի արդյունավետ օգտագործվել իրենց հայրենի երկրում»: Իսկ XXդ. պատմաբան Ս. Ռանսիմենի բնորոշումներով՝ «պատմական հեռանկարի տեսակետից խաչակրաց ողջ շարժումը կատարյալ ձախողում էր», կամ՝ «ողբերգական ու ավերիչ դրվագ»: Ինչպես ցանկացած քաղաքական ծրագրի դեպքում, խաչակրության արդյունքների գնահատման չափանիշը պետք է լինի այն, թե որքանով իրականություն դարձան այդ ծրագրի հիմքում դրված խնդիրները: Խաչակրությունը ձեռնարկելիս Ուրբանոս պապի հայտնի և ծածուկ խնդիրներն էին՝ արևելյան քրիստոնյաների ազատագրումը սելջուկյան լծից, Երուսաղեմի և Սուրբ Գերեզմանի վերանվաճումը մահմեդականների ձեռքից, Եվրոպային սպառնացող թուրքական առաջխաղացման խափանումը և Արևմուտքում Հռոմեական եկեղեցու հեղինակության բարձրացումը: Արդ, նրանցից ոչ մեկն էլ, բացառությամբ թերևս վերջինի, ոչ միայն չհասավ իր հետապնդած նպատակին, այլև ունեցավ ճիշտ հակառակ արդյունքը: Ս. Ռանսիմենի պատկերավոր դիտարկմամբ՝ «Խաչակրաց արշավանքները ձեռնարկվեցին արևելյան քրիստոնեությունը փրկելու համար. – երբ նրանք ավարտեցին, ողջ արևելյան քրիստոնեությունը գտնվում էր մահմեդական տիրապետության տակ»: