«­Վասն­զի` հի­նե­րը մեր աչ­քին իբր դիւ­ցա­զունք կ­’ե­րե­ւին, թէեւ նոյն ա­նո­ւան ա­ւե­լի ար­ժա­նի­ներ կը գտնո­ւին այս պա­հուս մեր եր­կիրն եւ ու­րիշ տե­ղեր: ­Ժա­մա­նա­կը խո­շո­րա­ցոյց մ’է, որ քա­նի հե­ռա­նաք մեր ե­րե­ւա­կա­յու­թեան առ­ջեւ հա­սա­րակ բա­նե­րու ան­գամ, խո­շոր եւ փայ­լուն ու խորհր­դա­ւոր գոյն մը կ­’ըն­ծա­յէ: Աս­կէ զատ­՝ա­մէն դար իր յա­տուկ եւ յար­մար մար­դիկն ու­նե­ցեր է: Երբ աշ­խարհ դեռ տղայ էր, ա­նոր յա­ռա­ջա­դի­մու­թեան մի­ջոց­ներն ան­տաշ ու սահ­մա­նա­ւոր էին, մինչ­դեռ հի­մա ան­հա­մար են եւ գե­րա­գոյն: