Ադրբեջանը հայտնվեց բարդ իրավիճակում, քանի որ մերժել էր վերահսկողության մեխանիզմների տեղադրման պահանջը: Հայաստանն այդ պահանջն առաջ քաշեց որպես բանակցությունների վերսկսման պայման: Բանակցությունները դադարեցվեցին: Հայաստանն ու Արցախը ծավալուն ինժեներական աշխատանք կատարեցին շփման գծում եւ հակառակորդի գործողությունների շուրջօրյա մոնիթորինգի համար արդյունավետ սարքեր տեղադրեցին: Այս աշխատանքի արդյունավետությունը դրսեւորվեց 2017թ. փետրվարին, երբ ադրբեջանական խափանարար խմբերը գնդակահարվեցին Արցախի պաշտպանության բանակի դիրքերին գիշերով մոտենալու փորձի ժամանակ: Ադրբեջանը ստիպված էր իր զինծառայողների դիակները դուրս բերելու համար նվաստացուցիչ կերպով թույլտվություն խնդրել: Այդ ժամանակ էլ պարզ դարձավ, որ Ադրբեջանի կողմից ապրիլյան պատերազմի օրինակով տեղական բնույթ կրող գործողությունների մեթոդների կրկնությունը ոչ միայն անհնար է, այլեւ անիմաստ: Նման եւս մեկ փորձը կարող է հանգեցնել Ադրբեջանի հանդեպ միջազգային հանրության ավելի մեծ ժխտողականության՝ ԼՂՀ անկախության միջազգային ճանաչման անխուսափելի հեռանկարով: