- Բնականաբար, Թուրքիայի ձեռնարկած «Ձիթենու ճյուղ» ռազմական գործողությունը (2018թ.), իսկ դրանից առաջ նաեւ «Եփրատի վահան» (2016թ.) գործողությունը եւ Իդլիբի նահանգում Թուրքիայի ռազմական ներկայության հաստատումը (2017թ.) հնարավոր է եղել առաջին հերթին Ռուսաստանի թողտվությամբ: Օրինակ՝ երբ սկսվեց «Եփրատի վահանը», ԶԼՄ-ները գրեցին, որ թուրքական օդուժը 9-10 ամիս անց վերադարձավ Սիրիա. հայտնի է, որ 2015թ. նոյեմբերի 24-ին Թուրքիայի կողմից Սիրիայի հետ սահմանին ռուսական SU-24M ռմբակոծիչի ոչնչացումից հետո թուրքական ավիացիան դադարեցրել էր իր թռիչքները Սիրիայում՝ վախենալով, որ Սիրիայում տեղակայված ռուսական ՀՕՊ-ը վրեժխնդիր կլինի: Եթե 2016թ. Ռուսաստանը Թուրքիայից վերստին ստացավ «Թուրքական հոսք» գազատարի առաջին ճյուղի կառուցման թույլտվությունը, ապա այս օրերին Թուրքիան Ռուսաստանին արտոնել է «Թուրքական հոսքի» արդեն երկրորդ ճյուղի կառուցումը: Բացի դրանից, խոսք կա «Իդլիբի դիմաց Աֆրինը» ռուս-թուրքական գործարքի մասին, երբ Ռուսաստանի աջակցությունը վայելող Սիրիայի կառավարական զորքերը սկսեցին առաջ գնալ Իդլիբի նահանգում, իսկ Թուրքիան ու նրա վերահսկողության տակ գտնվող ընդդիմադիր, ահաբեկչական խմբավորումները շարժվեցին Աֆրինի ուղղությամբ: Ինչպես հաղորդվում է, ԱՄՆ-ը նախապես իրազեկված է եղել թուրքական գործողության մասին, ԱՄՆ-ն «արդարանում» է նրանով, որ նախկինում չի աշխատել Աֆրինի քրդերի հետ, որ վերջիններս չեն մասնակցել ԻՊ-ի դեմ պայքարին եւ, հետեւաբար, պարտավորություններ չունի նրանց հանդեպ (ԱՄՆ-ը թերեւս փորձում է այդպիսով որոշակիորեն մեղմել Թուրքիայի հետ առկա լարվածությունը, նրա «դրեյֆը» դեպի Ռուսաստան): Կարծում եմ, որ Ռուսաստանն ու Թուրքիան (որոշակի վերապահումով՝ Իրանը եւս) «Ձիթենու ճյուղ» գործողությամբ ձգտում են վարկաբեկել նաեւ ԱՄՆ-ին, ցույց տալ, թե ինչ կարող է պատահել Սիրիայի քրդերի հետ (եւ ոչ միայն), որոնք հույսեր են կապել ԱՄՆ-ի հետ, ցույց տալ, որ Սիրիայի, ինչպես նաեւ (2017թ. անկախության հանրաքվեից հետո) Իրաքի քրդերի այս օրինակները պետք է դաս հանդիսանան մնացած բոլորի համար, որ տարածաշրջանի հարցերը լուծում են առաջին հերթին հենց տարածաշրջանային երկրները (Ռուսաստան, Իրան, Թուրքիա) եւ ոչ թե արտատարածաշրջանային երկրները (ԱՄՆ):