Սկսվեց	նորեն	մի	անօրինակ	պայքար	երեքի	մեջ: Շուշանիկը	ճգնում	էր	հորը	բարձրացնել	հատակից, հայրն	ամուր	կպել	էր թախտի	ոտներին: Դավիթն	աշխատում	էր	նրանց	անջատել	միմյանցից: Այնինչ, բոցերի	առաջին	ալիքներն	արդեն	լիզում էին	լուսամուտի	առաստաղը, իսկ	ծուխը	հետզհետե	թանձրանում	էր	ու	դառնում	հեղձուցիչ: Դավթի	ուժերն	սպառվում	էին: Այժմ	անդամալույծն	ինքն	էր	գրկել	աղջկան	իր	առողջ	ձեռով	և	այնպես	ամուր, որպես	երկաթե	գոտի: Այդ	միակ	ձեռի	մեջ	էր կենտրոնացել	նրա	քայքայված	կյանքի	ամբողջ	ուժը, որ	այնքան	զորեղ	է	մահամերձի	մեջ: Մնում	էր	երկուսին	միասին քաշել	դուրս: Սարգիսը	կրծոտում	էր	Դավթի	ձեռները, գլուխն	ուժգին	զառնում	էր	հատակին, գոռալով.