Նա նստեց Շիրակից հեռու, սեղանի հանդիպակաց կողմում, որպեսզի վերջինս անընդհատ լիներ իր տեսադաշտում։ Նա սովորական արտաքին ուներ. միջահասակ, նուրբ դեմքով, մազերը հետ սանրած, երկար բեղեր դեպի վեր ոլորած ծայրերով։ Ապստամբին հեշտությամբ կարելի էր հովվի հետ շփոթել, քանի որ արևից և քամուց նրա մաշկը սևացել էր։ Սակայն նրա աչքերն այրվում էին ներքին կրակից, երիտասարդը լարված էր զսպանակի պես, և նվազագույն ցնցումը կարող էր այդ զսպանակը գործի դնել։