-Ո՛չ, ազգ ասելով ես նկատի ունեմ հայ ժողովրդին։ Իմ հեղինակած հաղորդաշարերից «Մեկ դերասանի թատրոնը» ներկայացնում էր այնպիսի հայ մտավորականների, ինչպիսին էր Հովհաննես Թումանյանը։ Համադրական արվեստի նմուշ «Անուշի կերպարը հայ արվեստում» հաղորդմանը մասնակցում էին Գոհար Գասպարյանը, Սուրեն Քոչարյանը, Գրիգոր Խանջյանը, որոնք արդեն իսկ ազգայինի խորհրդանիշ էին ու ազգային արժեք… Նույնիսկ «Շախմատային այբուբենը» ազգային ենթատեքստ ուներ, որը համադրում էր հայ թատրոնի, կինոյի և երաժշտության բացառիկ գեղեցկությունը։ Հայոց պատմության կերպարները (որպես շախմատային ֆիգուրներ) ոգեկոչում էին մեր փառահեղ անցյալը և դառնում խիզախության ու հզորության ակունք։ Նույնիսկ հեռուստախոհանոցը («Ձեզ համար կանայք») զերծ չէր ազգային ենթատեքստից։ Սկսած ամենափոքր դետալներից՝ ամեն ինչ ազգային էր ու հայկական։ Օրինակ՝ մենք պատրաստում էինք Արցախի գաթա… Արցախյան տարազով, երաժշտությամբ, բառուբանով… «Հայ թատրոնի զարգացման ուղիները» հաղորդաշարը նորաստեղծ հայկական հեռուստատեսության առաջին անդրադարձն էր հայ բեմարվեստին: «Գեղեցիկի աշխարհում» հանդեսը եթեր հեռարձակվեց 12 տարի… Ես հեղինակել եմ բազմաթիվ հաղորդումներ, որոնց վերնագրերի թվարկումն իսկ խոսում է նրանց հայրենասիրական բնույթի մասին՝ «Դեպի Երկիր», «Մկրտիչ Ջանան», «Վահան Թոթովենց», «Գարեգին Նժդեհ», «Խաչքարեր», «Շահանդուխտ Սյունեցի», «Արքա թութ»…