Այս հիվանդությունների ժամանակ ախտահարվում են քիթը, ըմպանը, կոկորդը, վերին շնչուղիները, որը և ստեղծում է բարենպաստ վիճակ (հազ, փռշտոց և այլն) վարակի փոխանցման համար։ Եթե արտաքին միջավայրը բարենպաստ է (օդի հարաբերական խոնավություն, բարենպատ ջերմաստիճան, օդի շարժում), վարակված կաթիլներն օդում կարող են մնալ մի քանի ժամ և վարակել առողջներին՝. Որոշ հիվանդությունների ժամանակ (օրինակ տուբերկուլոզ) վարակի փոխանցման ուղին, բացի օդակաթիլայինից, կարող է լինել նաև օդափոշայինը։ Այն վարակված կաթիլները, որոնք չեն անցնում առողջ մարդկանց, խորխի հետ միասին ընկնում են արտաքին միջավայր, ուր չորանում են և փոշու, քամու ժամանակ օդի հետ միասին թափանցում են առողջ մարդկանց վերին շնչուղիները՝ նրանց վարակելով տուբերկուլոզով։ Օդափոշային ճանապարհով կարող են փոխանցվել նաև սիբիրյան խոց (թոքային ձևը) և առաջնային թոքային ժանտախտհիվանդությունները, որոնք չեն մտնում օդակաթիլային դասի հիվանդությունների մեջ։ Օդակաթիլային հիվանդությունները պայքարի և կանխարգելման առումով կառավարվող ինֆեկցիաներ են։ Դրանց դեմ պայքարի միջոցառումները հիմնականում իրագործվում են բուժաշխատողների կողմից։ Այս դասի մեջ մտնում են բոլոր վարակիչ հիվանդությունների 20%ից ավելին։ Դրանցից են գրիպը, դիֆթերիան, կարմրուկը, բնական ծաղիկը, ջրծաղիկը, էպիդեմիկ մենինգիտը, կապույտ հազը, քութեշը, խոզուկը, ստրեպտոկոկային և ստաֆիլոկոկային անգինաները, պնևմոկոկերից առաջացած թոքաբորբերը և այլն։