Բոլորը վստահ էին խոսում: Մեկը մյուսին էր մեղադրում, բոլորն անմեղ էին, ոչինչ չէի հասկանում: Պայուսակի փնտրտուքն ինձ օգնեց տեսնել Սֆաքսը: Ճիշտ է, նյարդայնացած էի, բայց շքեղ շատրվանները, կավե տնակներն ու սպիտակ կամարները չէի կարող չնկատել: Իրոք, լաբիրինթոսի էր նման: Գունավոր տանիքներով ցածրահարկ տներ էին (քաղաքի հին մասը) և գույնզգույն սալիկներով զարդարված նեղ փողոցներ: Ճիշտ է, շփոթված էի, բայց պայուսակը կրկին ինձ ուղղորդում էր: