Ճշմարիտի հանդեպ մարդու յուրատիպ հավատարմությունն է ընկած բժիշկ Աբասալիևի սկզբունքների հիմքում և հենց դրանով է պայմանավորվում նրա սերը Այլիսի հանդեպ, ում համոզմամբ՝ ՙԱստծո 1001 անուններից մեկը հենց Այլիս է՚։ Վեպում հեղինակը ծեր հոգեբույժ Աբասալիևի միջոցով ստվարածավալ մեջբերումներ է անում ՙԶաքարիա Ագուլեցու օրագրից՚, որը ևս մեկ ծանրակշիռ պատմական փաստարկ է Ագուլիսի հայկականության։ 340 տարի առաջ Ագուլիսում ծնված և աշխարհով մեկ շրջած հայ վաճառականի օրագիրն առանձնակի ոգևորությամբ է ընթերցում Աբասալիևը և պատմական փաստարկներով ցույց տալիս, որ Ագուլիսը հայկական է, և հայերն են այնտեղ ապրել անհիշելի ժամանակներից՝ ստեղծելով հայկական մշակութային կոթողներ։ Ուշագրավ է այն հանգամանքը, որ վեպում հեղինակն անթաքույց հիացմունքով է խոսում աշխատավոր ու արարող հայի հանդեպ. ահա պրոֆեսոր Աբասալիևի կարծիքը. ՙԱյլիսում այն ժամանակներում ապրել են աստվածներին հավասարազոր մարդիկ։ Նրանք ջրմուղ են սարքել, այգի տնկել, քար տաշել։ Այդ հայերը՝ թե՜ արհեստավորները և թե՜ վաճառականները, շրջել են հարյուրավոր գյուղեր ու քաղաքներ, գրոշ առ գրոշ վաստակել սոսկ նրա համար, որ իրենց փոքրիկ Ագուլիսի ամեն թիզ վերածեն հիրավի դրախտային անկյան։ Այն բանից հետո, երբ թուրքերը տասնինը թվականի վերջին Ագուլիսն ավերակ թողնելով հեռացան, Այլիսի մահմեդական բնակչությունը հայերի տների ավերակներում մինչև հիմա ոսկի է փնտրում։ Նույնիսկ երբ ցանքսի համար հող են փորում, ակնկալում են, որ հրես, հրես՝ ոտքերի տակից չերվոն ոսկի կհայտնվի՚։