Նրանց ձայնարկիչը միակն էր քաղաքում, և Թովմասը շատ էր հպարտանում, երբ իր ընկերները զմայլված լսում էին այն։ Ջամիլայի ու Ջեյնաբի համար դա գրեթե կախարդական գործիք էր, որի զմայլող զորությունը չէր թուլանում։ Ճաշի ողջ ընթացքում նրանք իրար հետ մրցելով լարում էին սարքը կամ փոխում էին սկավառակները։ Զրույցը աշխուժացնելու նպատակով Մարոն հիշեց իր հորը` Հակոբ Արթինյանին։ Նա պաշտում էր հորը և վառ էր պահում նրա հիշատակը, որպեսզի Թովմասը, որը չէր տեսել իր մորական պապին, իմանար, թե ում շառավիղն էր ինքը։ Ազնիվ խանումը լրացրեց Մարոյի հիշողությունները պատմելով, թե ինչպես էր իր ամուսինը Մարոյին արտարժույթի գիտակ դարձրել այն տարիքում, երբ աղջիկները ձեռագործով էին զբաղվում։ Սակայն նրանց ձայնը կեղծ էր հնչում, և Թովմասը, որը սիրում էր այդ պատմությունները, նրանց չէր լսում։ Նա հիանում էր իր պոնիով և երազում էր հոր հետ անվերջանալի գբոսանքների մասին։