Կարծում եմ ընթերցողը հասկացաւ, որ վերոգրեալը վերաբերում է նաեւ այսօրւայ յետյեղափոխական իրավիճակին։ Իհարկէ, նախորդ իշխանութեան ներկայացուցիչների ինքնավստահութեան եւ անհանդուրժողականութեան, անպատժելիութեան պատճառով է տարիների ընթացքում հանրութեան մէջ կուտակւել դառնութիւնն ու չարութիւնը։ Եւ հիմա ոչ մի ներում, ոչ մի զիջում։ Անարգանքի սեանն են գամւում Ռոբերտ Քոչարեանի փաստաբանները, նրա խափանման միջոցը փոխելու համար ստորագրած պատգամաւորները եւ բոլոր նրանք, ովքեր այլ կարծիքի են։ Հետաքրքիր է, ո՞ր պատգամաւորներն էին 1998 թ․ աւելի սկզբունքային, նրանք ովքեր Լեւոն Տէր-Պետրոսեանի համախոհներն էին եւ նրա հետ համերաշխութիւն ցուցաբերելով հրաժարական տւեցին, թէ՞ նրանք ովքեր «կողմնորոշւելով» անցան յեղաշրջման կողմը։ Իմ կարծիքով՝ առաջինները։ Այն ժամանակ հանրութիւնը ճամբարափոխութեան երեւոյթը կոչեց «առնետավազք»։ Իսկ այսօրւայ յեղափոխականները պահանջում են «կողմնորոշւել», «հերոսանալ» եւ անցնել «ժողովրդի կողմը», այսինքն ողջունում «առնետավազքը»։ Գիտեմ, թէ, որն է սրա պատասխանը․ «Բա որ իրենք անում էին լաւ է՞ր, դրանց հասնում է»։ Թէ՞ տարբերութիւն կայ, մի կողմից Լեւոն Տէր-Պետրոսեանի, միւս կողմից Ռոբերտ Քոչարեանի եւ Սերժ Սարգսեանի միջեւ։ Յիշեցնե՞մ․․․