Մանրիկոն հատուկ խոսակցության նյութ է: Առայժմ արձանագրենք միայն այն, որ այս դերակատարումը Լևոնյանի արվեստի հնգամյա աճի տրամաբանական հանրագումարն է: Դերն ասես «կարված է» երգչի վրայով: Ամեն ինչ ստացվում է նրա մոտ: Տիգրանը երջանիկ հնարով խուսափել է դերերգի առնականության, հերոսական պաթետիկայի ու խլրտուն ելևէջների մակերեսային ընկալումից, որի արդյունքը որպես կանոն լինում է այսպես կոչված «բարկացած երգեցողությունը»: Հանուն կերպարի համոզչության Լևոնյանը Մանրիկոյի «զգեստից» հեռացնում է բոլոր շահեկան օպերային զարդարանքները, երգում պարզ ու համոզիչ, սիրով մշակում յուրաքանչյուր դարձվածք: