Մի երեք կամ չորս րոպե էլ քշեցինք, մինչև մի փոքր կամուրջ հանդիպեց մի փոքր գետակի վրա: Հայրս կանգնեցրեց մեքենան, դուրս ելանք, վերցրինք թղթե տոպրակը, որի մեջ մեր ուտելիքն էր, դրեցինք կամուրջի բազրիքին, տոպրակից հանեցինք մեջի եղածը և նույնպես բազրիքին դրեցինք, որպեսզի տեսնենք, թե ինչ ունենք: Կես հաց կար, մի կտոր դեղին պանիր, երկու խնձոր, մի թղթե տուփ կաթ, փոքրիկ ամանով մանանեխ, և հայրս հանեց իր գրպանի դանակը, հաց ու պանիր կտրեց ինձ համար, հետո էլ իր համար, ես կաթ խմեցի տուփից, ամբողջ պանիրն ու համարյա ամբողջ հացը ուտելուց հետո մեկական էլ խնձոր կերանք, և հայրս ասաց. «Եթե ճաշարան գնայինք, ամեն մեկիս վրա մի դոլար կնստեր ճաշը: Այս ձևով բավական փող ենք խնայում»: