-Քու պստիկ սիրտ չդիմացավ էս մեծ ցավին, իմ անո՜ւշ բալա,- աղաղակեց Դուռեն ու առանց ժամանակ կորցնելու գրկեց տղայի դեռ տաք մարմինը և շարժվեց դեպի աղջկա շիրիմը: Խճերը մի կողմ քաշեց, եղբորը տեղավորեց քրոջ կողքին, մի մազափունջ կտրեց, դրեց գրպանը և խճերով նորից ծածկեց… Երկրորդ օրը հասավ գաղթականների խմբին: