­Գաղ­թա­կա­նու­թիւ­նը իր զգա­լի հե­տե­ւանք­նե­րը պի­տի ձգէ այն­տե­ղի հա­մայնք­նե­րուն վրայ, ո­րով­հե­տեւ գաղ­թող­նե­րը ձե­ւով մը մի­ջին խա­ւի ան­դամ­ներն են՝ բժիշկ­ներ, ու­սու­ցիչ­ներ, ար­հես­տա­ւոր­ներ եւ այլք. այն խա­ւը, որ հիմ­նա­կա­նօ­րէն կը պա­հէր մեր հա­մայն­քա­յին կա­ռոյց­նե­րը՝ դպրոց, ա­կումբ, ե­կե­ղե­ցի եւ այլն: Ու­րեմն, երբ այդ խա­ւը կա­մաց-կա­մաց կը նօս­րա­նայ, կը նշա­նա­կէ, որ մենք ու­նինք ու­ղեղ­նե­րու ար­տա­հոսք եւ, ա­նոր հե­տե­ւան­քով, նիւ­թա­կան աղ­բիւր­նե­րու նուա­զում, քա­նի որ այդ ար­հես­տա­վարժ մար­դի­կը հոն չեն, որ­պէս­զի աշ­խա­տին եւ պա­հեն մեր հա­մայն­քա­յին կա­ռոյց­նե­րը: