– Ես միանգամից աշխատում էի համակարգչով՝ օգտագործելով որոշակի ծրագրեր… Տիկնոջ կոլաժներից հետո շատ կոլաժներ արեցի, և, քանի որ դրանց քանակը շատ էր, որոշեցի կախել պատից, և այն դարձավ ասես մի չհայտարարված ու չանվանված ցուցահանդես, որը շատ այցելուներ ունեցավ: Այցելուները ցնծությամբ ընդունեցին իմ աշխատանքները: Դրանից հետո միտք հղացա ստեղծել նոր նկարներ, որոնք կարող էին հոգեկան բավականություն պատճառել մարդկանց: Այդպես, ամեն ամիս մոտավորապես 60-70 նոր նկարներով ցուցահանդես էի բացում: ԱՄՆ-ում ֆիլմեր նկարահանելու հնարավորություն չունենալու պատճառով կինոժապավենը փոխարինեցի կտավով և ֆիգուրատիպ նոր պատկերներ ստանալու հնարքով փորձում էի ասելիքս հանդիսատեսին հասցնել՝ որպես լուսանկար-կոլաժներ: Ստեղծագործական այն լուծումները, որոնք տարիներ շարունակ կուտակվել էին իմ մեջ, վերածվեցին կերպարվեստային լուծումների: Հետագայում առաջարկություններ եղան՝ բացելու անհատական ցուցահանդեսներ Բոստոնում: Դրանցից մեկը «Մակոր» հրեական Սինագոգում էր, որտեղ տարբեր խավի մարդիկ էին այցելում: Բոստոնում հրատարակվող «Հայրենիք» և «Միրրոր սպեկտատոր» թերթերը լուսաբանեցին իմ ցուցահանդեսները, տեղի հայկական ռադիոյով հաղորդումներ հեռարձակվեցին, իսկ ռուսական մալուխային հեռուստատեսությամբ ժամանակ առ ժամանակ գովազդում էին ցուցահանդեսը: Ավելին՝ ինձ հրավիրեցին աշխատելու հեռուստատեսությունում… 1990-ական թվականների սկզբից մինչև 2012-ը Բոստոնում տասնյակ անհատական ցուցահանդեսներ եմ ունեցել: