– Սովորե՞լ: Անրի Կարտիե Բրեսոնի ալբոմներն էի տեսել: Միտք ձևավորելու նրա զարմանալի ջիղը՝ համակարգված գործելը, շատ էր տպավորիչ: Բրեսոնի աշխարհը մտա երբ նկարչությունն արդեն մարսում էի, նրա մի գործը տեսա, որի միտքը հստակ էր չափազանց, որովհետև ճարտարապետ է Բրեսոնը, և լուսանկարչական տարրերը ճիշտ տեղում դնելով է կառուցում: Բրեսոնը էդպես մնաց: Բայց ես պիտի սովորեի: Ու՞ր գնալ: Դեռ կանգնած էի շփոթված ու այնքան էլ հակված չէի դեպի ֆոտոաշխարհը: Դեռ դոկումենտալ կինոն էր նախընտրածս: Բայց կրթություն ստանալու համար անհրաժեշտ էր երկու տարվա աշխատանքային ստաժ ունենալ, որպեսզի թույլ տային ընդունելիության քնություններին մասնակցել: Հետևաբար պիտի օպերատորի օգնական կամ լուսավորող աշխատեյի: Բայց արդեն լուսանկարչությամբ էի զբաղվում: Ուրեմն, ընտրեցի ֆոտոն: Գուցե նաև այն պտճառով, որ Ազգագրության ինստիտուտում աշխատելու հնարավորություն կար: Միայն թե՝ դա էլ կարճ մի ժամանակաշրջանի տևողություն ունեցավ : Հետաքրքիր էր, գիտական արշավնների էի մասնակցում, անելիք կար, որը գրավիչ էր: Բայց պարզվեց, որ հաստիք չունեն: Հետո գնացի Երևանի պետական համալսարանի թերթի խմբագրություն: «Գործ, գործ բեր»,- մոտովորապես այսպիսի մի պահանջը դրեց խմբագիրը, առանց հստակեցնելու իր ասելիքը, իմ անելիքի մասին էլ կարծես պատկերացում չուներ: Խմբագիր էր, որի հետ աշխատելու համար ճակատդ հարվածներ ընդունելու պատրաստ պիտի պահեյիր: Եթե պարտադրված ես աղբ նկարել, ապա դրա մեջ էլ պիտի կոմպոզիցիա ստեղծես, հոգի դնես, միտք արտահայտես: Խմբագրի պահանջածը դա չէր, սակայն… Հետո «Կոմսոմոլեց» թերթի խմբագրություն գնացի: Նորից ուրիշի խնջույքում էի հայտնվեցի: Մտել ես ու սև կետեր ես տեսնում, որոնց վերացնելն է ճիշտ, այլ ոչ թե ավելացնելը: Չնայած նպատակդ էդտեղ գնալու, դրանց դեմ պայքարելը չէ: Դու քո ասելիքն ու անելիքն ունես: Եւ արված գործդ տեսնողն անհնար է չնկատի, որ մաքուր միջավայրի արտահայտիչն ես: Կողքից նայող չես: Օտարված մեկը չես, այլ նույն այդ միջավայրից ես: Ինքնագնահատական տվող չես: Միայն թե մի ճշմարտություն կա, որի մասին վաղուց ու հաստատ գիտեմ: Այն, որ մենք հեքիաթ ենք ուզում կյանքում, բայց աղբ ու մոլախոտ ենք տեսնում մեր շուրջը: Ազնիվ միջավայրում ապրել ենք ձգտում, մի լավ մարդու հետ շփվել ենք ուզում, մի բարի, ժպտերես հարևանուհի ենք գերադասում, որի եփած սուրճի բուրմունքը հաճույք է պատճառում: Մենք երևի թե արվեստային ժողովուրդ ենք: Կապ չունի, թե ո՞վ է և ինչո՞վ է զբաղվում: Գյումրիում տաքսու վարորդի հանդիպեցի, մեկ էլ ասաց. «Ապ ջան, մի օր էլ գլխի ընկա, որ խաչքար պիտի անեմ»: Տարավ ցույց տվեց, նախշերի ընտրությամբ, դասական խաչքար պատրաստելու իր հմտությունների արդյունքները: Ինչպե՞ս և ումի՞ց էր սովորել: Ինձ զարմացնողը դա չէր, սակայն, այլ այն, որ մարդը իր ապրած կյանքի մի շրջանում հանկարծ գլխի է ընկել, թե ինչով պետք է իմաստավորի իր գոյությունը: Սա է կյանքի կարևոր հարցադրումը: