XIX դարի վերջին քառորդից օսմանյան իշխանությունների վարած հայաջինջ քաղաքականության արդյունքում արևմտահայությունը գտնվում էր խիստ ծանր վիճակում: Համոզվելով, որ «Մայիսյան բարենորոգումների» ծրագիրը մեծ տերությունների միջև առկա հակամարտությունների պատճառով մնալու է թղթի վրա, սուլթանը որոշեց հայերի բողոքի ձայնը խեղդել նոր ջարդերով, աննախադեպ կոտորածներով: Ազգայնամոլ թուրք կառավարող վերնախավում ձևավորվում էր այն մտայնությունը, որ օսմանյան կայսրության քաղաքական, տարածքային և պետական միասնությունն ապահովելու համար անհրաժեշտ է հայ ժողովրդի ֆիզիկական ոչնչացումը: Սկսվեց հայոց ցեղասպանության առաջին փուլը: 1890-ական թթ. կոտորածները և Կիլիկիայի 1909 թ. ջարդերը Մեծ Եղեռնից առաջ գլխավոր փորձերն էին մեխանիզմների ընտրության, ճշգրտման, մշակման և կիրառման առումով: Ջարդեր կազմակերպվեցին Այնթապում, Մարաշում, Քիշիֆլիում, Էնտերունում, Շիվիլիկում, Շարում, Քիլիսում, Բիրեջիկում և այլուր: Կիլիկիահայությունը, այլ շրջանների հայերի համեմատությամբ, մասամբ զերծ մնաց մասսայական ջարդերից: Դա ուներ իր օբյեկտիվ պատճառները, որոնցից գլխավորը Զեյթունի ապստամբությունն էր, որը ոչ միայն հսկայական նշանակություն ունեցավ ազատագրական պայքարի առավել ծավալման առումով, այլև թուրքական իշխանություններին հարկադրեց, Կիլիկիայում համընդհանուր ապստամբության սպառնալիքն աչքի առաջ ունենալով, չտարածել ջարդերի ալիքը Ադանայի և Հալեպի վիլայեթներում: