Երվանդ Իստանբուլյանը կանգնած էր դռան մոտ՝ սև աչքերը ստվերող հաստ հոնքերով, սուր քթով և մինչև կզակն իջնող, անգամ տխուր ժամանակ նրան ուրախ ցույց տվող հաստ բեղերով: Դողացող ձայնով մի կերպ կարողացավ բացատրել, թե ինքն ով է, կիսաթուրքերեն կիսահայերեն նրան պատմեց, որ Ամերիկայից մինչև այստեղ հասել է իրեն գտնելու համար: Հենց այդտեղ ուզում էր փաթաթվել քրոջը, բայց գիտեր, որ նա արդեն ամուսնացած մուսուլման կին է: Կանգնած մնաց շեմին: