Արթուր Կիրակոսյանը, ով 1995 թվականից, որպես վերաբնակիչ, ընտանիքով ապրում է Քաջավանում, ասում է, որ գիշերները նույնիսկ կարողանում է տարբերակել, թե որտեղից են կրակում, քանի որ իրենց տունը գյուղի ամենաբարձրադիրն է, եւ սահմանը երեւում է «ափի մեջ»։