Երբ քո ֆիլմը ընդգրկում են փառատոնի պաշտոնական մրցույթում, ուրեմն այն աշխատանքը, որը դու արել ես, առաջ է անցել բոլոր նրանց աշխատանքներից, ովքեր այդտեղ ընդգրկվելու ցանկություն ունեին: Դու քո աշխատանքի պրոֆեսիոնալ գնահատականն ես ստանում: Դրա համար էլ որպես ռեժիսոր, ինձ համար հաճելի է գնահատված, ընդունված ու ճանաչված լինելը: Ամենակարևորն այն է, որ փառատոնը հատկապես կարճամետրաժ ֆիլմի համար կարճ ուղի է դեպի հանդիսատեսը: Փառատոնների շնորհիվ է, որ իմ կարճամետրաժ ֆիլմն այսօր ողջ աշխահը դիտում է, ինչպես հեռուստատեսությամբ, այնպես էլ կինոդահլիճներում: Փառատոնների ժամանակ ֆիլմը նկատում են պրոդյուսերները, դեստրիբյուտորները, ու եթե նրանց այդ կտավը դուր է գալիս, նրանք դա հետո վերցնում են այլ կինոդիտումների, TV ցուցադրությունների համար: Օրինակ՝ մենք ընդգրկվեցինք Manhattan Short –ի հատընտիր ֆիլմերի մեջ ու մեր ֆիլմը 6 մայրցամաքներում ցուցադրվեց: Մենք մասնակցեցինք Կաննի կինոփառատոնին, ու ֆիլմը դուր եկավ հեռուստաալիքներին, ներկայացուցիչներն այն վերցրին հայտնի հեռուստաալիքների համար, և հիմա ֆիլմը դիտում են միլիոնավոր մարդիկ: Մենք մասնակցեցինք Ռուսաստանի «Կարճ ասած» փառատոնին, որտեղ ֆիլմը նկատեցին պրոդյուսերները, իսկ ավելի ուշ, Սիրահարների տոնին այն ցուցադրվեց մոսկովյան Կինոյի տանը: Այսինքն՝ փառատոնը դա այնպիսի մի ճակատային վայր է, որտեղ քեզ նկատում են: Եվ երրորդ՝ փառատոնային պատմությունը դա յուրաքանչյուր ռեժիսորի այցեքարտն է: Երբ նա նոր ֆիլմ ուզենա նկարահանել, արդեն ներդրողների ու թիմի որոնման աշխատանքը կհեշտանա, քանի որ ինքն արդեն ինչ-որ կերպ իր մասին հայտնել է: