«Սա մեր բոլորին Հալէպն է» գիրքդ, զոր մեծ հետաքրքրութեամբ կարդացի, աւելի քան 60 տարիներու յուշեր արթնցուց մէջս: Կը յիշեմ Ճիտէյտիէն՝ Ազգ. Հայկազեան մեր վարժարանի գտնուած վայրէն Ճապրիէ թաղին մէջ գտնուող մեր տուն կէս ժամէն կը հասնէի. Էթիւտէն ետք, մութը արդէն կոխած կ’ըլլար եւ ես ամայի փողոցներէն հետիոտն տուն վերադարձի ճամբուս վրայ, վախս յաղթահարելու համար կամ կ’երգէի կամ ալ բարձրաձայն ինքզինքիս հետ կը խօսէի…