«Սկու­տեղ»ին՝ գրա­ւոր հա­յերէն մուտքը եղաւ Ս. Գիր­քի թարգմա­նու­թեան մի­ջոցաւ։ Եւ բա­ռը, որ ու­նէր ռազ­մա­կան ան­ցեալ, չէր կրնար իր արիւ­նա­լի պատ­մութե­նէն ան­մի­ջապէս ձեր­բա­զատուիլ։ Հայ ըն­թերցո­ղը այդ սկու­տե­ղի վրայ տե­սաւ մար­գա­րէ Յով­հաննէս մկրտի­չին գլու­խը, սպա­նու­թիւն մը, որ կա­տարուեցաւ պիղծ Հե­րով­դիայի դրդու­մով, անոր աղջկան խնդրան­քով եւ Հե­րով­դէ­սի հրա­մանով։ «Տուր ինձ, ասէ, այսր ի վե­րայ սկտեղ զգլուխն Յով­հաննու Մկրտչի», «Եւ բե­րաւ գլուխ նո­րա սկտեղբ եւ տուաւ աղջկանն եւ տա­րաւ առ ի մայր իւր»։