Խաչատուր Ավետիսյանին նվիրված համերգի մասին ակնարկն ամբողջական դարձնելու համար՝ այն ուզում եմ ավարտել բանաստեղծ Լյուդվիգ Դուրյանի հուշ-գնահատանքի խոսքով. «Խ. Ավետիսյանը հայտնի դարձավ սկզբում ո՛չ որպես երգահան-կոմպոզիտոր, այլ որպես շատ տաղանդավոր քանոնահար: Նա դեռ պատանի հասակից զարմացրել էր իր արվեստով ոչ միայն Հայաստանում, այլև Հայաստանից դուրս, որովհետև նա արդեն սկսել էր իր հաղթարշավը, մասնակցել փառատոների, նվաճել ոչ միայն հայ երաժշտասերներին, այլև նախկին խորհրդային պետության շատ հանրապետություններում էր ելույթ ունեցել և ոսկեփայլ փառքի է արժանացել: Կարճ ժամանակ հետո նրա անունը տարածվեց նաև՝ որպես հրաշալի երգերի հեղինակի: Նրա առաջին մեծ հաջողությունը եղավ «Իմ անուշ տավիղ» երգը՝ Վահան Հարությունյանի խոսքերի հիման վրա գրված, և այդ երգը շատ մեծ տարածում ունեցավ Հայաստանում: Այդ մեղեդին նաև դարձավ պարեղանակ: Երգի-պարի անսամբլում կատարում էին՝ իբրև պար… Մեր ծանոթությունը կայացավ մի հետաքրքիր զուգադիպությամբ: Ես գրել էի մի ակնարկ Երևանի ջրի մասին: Մի օր ինձ ասացին, որ Խաչատուր Ավետիսյանն ինձ ուզում է տեսնել: Ուզում էր, որ «Երևանի ջուրը» բանաստեղծություն դառնա, որն էլ կդառնար երգ: Գրվեց այդ երգը, և Հովհաննես Բադալյանի շուրթերից այն կարկաչեց: Համեստագույն մարդ էր և շատ բարեհամբույր: Մի օր չտեսա, որ երգեր, միայն նվագում էր: Իր սրտի մեջ էր երգում: