Վարդանը չկարողացավ թաքցնել զարմանքը։ Թևոնյանը, որի անունը կրող թռուցիկները փակցված էին ոստիկանության յուրաքանչյուր պահակակետում, համարձակվել էր օր ցերեկով հայտնվել քաղաքի մերձակայքում։ Նրան զարմացրեց նաև, որ Անատոլիայի այս մասում մեծ հռչակ ունեցող հեղափոխականը այդքան երիտասարդ էր։ Վարդանը նրան ավելի շուտ ապստամբ էր համարում։ Ոչ ոք ճշգրիտ չգիտեր, թե ինչ գաղափարներ և, ինչ քաղաքական հայացքներ էր նա առաջ քաշում, եթե ընդհանրապես որևէ գաղափար առաջ էր քաշում։ Նա զինված պայքար էր վարում օսմանյան բանակի դեմ, և իշխանությունները նրան Ռուսաստանի գործակալն էին համարում։ Ամեն դեպքում Վարդանը համարում էր, որ այդ անհնազանդությունը կարող էր վատթարացնել առանց այդ էլ լուրջ իրավիճակը։ Նրա վարքագիծը վարկաբեկում էր հայերին կառավարության աչքում և հնարավորություն էր տալիս հայերին ներկայացնելու որպես անհնազանդ տարր։ Սկզբում Վարդանը Շիրակի նկատմամբ առանձնակի համակրանք չզգաց, սակայն նրան հուզեց այցելուի հայացքի ջերմությունը և նրա դեմքից ճառագող մաքրությունը։ Մաքրությո՞ւն, թե միամտություն։ Նա գերադասեց այդ դեմքին տեսնել մի մարդու անկեղծություն, որը դեռևս պահպանում էր պատրանքները, քանի որ հենց այդպիսի դեմքի արտահայտություն ուներ ինքը այն լուսանկարներում, որոնք արվել էին, երբ քսան տարեկան էր։