Այդ	օրը	երեկոյան	Անուշը, իր	ննջարանում	առանձնացած, խորհում	էր	ապագայի	մասին: Անտանելի	էր	այլևս կենակցությունը	Պետրոսի	հետ: Երեխա	էր, սխալվեց, խաբվեց: Քի՞չ	են	խաբվում	կանայք, նա	էլ	խաբվեց, մի՞թե	մինչև մահ	պիտի	տուժի — Պետրոսն	է	մեղավոր	ոտից	մինչև	գլուխ	և	դեռ	նա	է	միայն	դավաճանում: Ո՞ւր	է	արդարությունը: Ո՛չ, Անուշը	չի	կարող	այլևս	կոպիտ, տգեղ, զզվելի	մարդու	հետ	ապրել: Նա	կգնա	թեմական	առաջնորդի	մոտ, կընկնի	ոտները, կաղաչի, որ	նրա	համար	Էջմիածնից	ապահարզանի	իրավունք	բերել	տա: Եթե	ձրի	չի	միջամտիլ, Անուշը	կկաշառի	նրան: Այդ	հոգևորականները — փողով	միշտ	միացնում	են	անմիանալին	և	բաժանում	անբաժանելին: