Նման տեսակի գործունեությամբ զբաղվելուց պատահական տնտեսվարողներին հեռու պահելու համար կա մի այնպիսի հասկացություն, ինչպիսին լիցենզավորումն է: Պետությունը լիցենզավորում է այն տնտեսվարողին, որի նկատմամաբ վստահություն ունի, եւ դրանով խնդիրը փակվում է: Շատ դեպքերում պետությունը կարող է ինքը հանդես գալ որպես տնտեսվարող ու շուկայում ստեղծված բազմաթիվ արտառոց իրավիճակներ հարթել եւ այլն եւ այսպես շարունակ: Ինչ վերաբերում է բնական մենաշնորհներին, ասենք, կոյուղի, ջրամատակարարում, ապա այստեղ եւս սահմանադրական դրույթի անհրաժեշտություն չկա. ոչ ոք չի ասում, թե ջրամատակարարումը մենաշնորհ է, պարզապես գոյություն ունեցող ջրամատակարարման համակարգին զուգահեռ համակարգ կառուցելը տնտեսապես շահավետ չէ: