24 Նոյեմբեր 2007ի երեկոյեան կը հասնիմ Երեւան։ Անձնական նախաձեռնութեամբ։ Վայր մը, ուր վերջին անգամ եղած էի 1998ի ամրան, իբրեւ զբօսաշրջիկ։ Հիմա քաղաք մուտք կը գործեմ տարբեր ծրագիրով. տարի մը առաջ Երեւան հրատարակուած երախայրիքիս՝ «Եզերք» բանաստեղծական հատորիս տէր կանգնելու, զայն որբութեան ճիրաններէն ազատելու յստակ նպատակով։ Ինը տարի եւ երկու ամիս կÿընէ, որ չեմ եղած Հայաստան։ Իսկ այդ ժամանակահատուածը ինծի համար անսպասելի թափառումներու, կորուստներու, վայրէջքներու եւ մնայուն կերպով անծանօթին զարնուելու փորձաքար հանդիսացաւ։ Գիրքս նաեւ պատումն է կեանքիս հոլովոյթին։ Հօրէ մօրէ որբ եմ նաեւ։ 2007ի ամրան կորսնցուցի միակ ողջ ծնողս՝ մայրս։ Հայրս արդէն հի՜ն յիշատակի մը պէս աղօտած ներկայութիւն է իմ մտապատկերիս մէջ։ Մնացած միակ իրականութիւնս գիրքս է հիմա եւ ես հեղինակային իրաւունքով կը մտնեմ Երեւան, մինուճար հատորիս տիրութիւն ընելու, այլեւ միակ սէրս, միակ ձեռքբերումս, միակ հրճուանքս առաջին հերթին հայրենի ժողովուրդին հետ կիսելու երջանիկ համոզումով։