Հայկուհու դեմքին նորից հայտնվեց ծուռ ժպիտը. արագ մտավ տուն ու ետ եկավ` բազ-մածալ լրագրային թղթով խցանված օղու շիշը ձեռքին։ Մի ոտքը մի քիչ կարճ էր կարծես… Թե՞ քայլվածքն էր այդպիսին` թեթևակիորեն մի կողմի վրա թեքված։ Շիշը նույնպես սահուն ու ճշգրիտ նստացրեց սեղանին. առարկաները և նրանց հարաբերությունները, շփումը լավ զգացողի գործողություններ էին նրա գործողությունները` զգացողի, ո՛չ գիտակցողի։ Մատ-ները ջղուտ էին, ծուռտիկ, եղունգները` կարճ, մսի մեջ խրված, ինչը կրծելու սովորության արդյունք էր հավանաբար։