էս	մտածմանց	մեջը	խրված՝ էն	թանձր	ունքերի	տակիցը	իր	հոգելից	աչքը	Զանգվի	վրա	էր	քցել	ու մնացել	վերացած, գավազանի	վրա	թինկը	տված, որ	մեկ	քաղցր	ձեն	ետևիցը	որ «Հա՛յր	սուրբ ջան» չասեց	ու	ձեռն	առաջ	դոշին, հետո	երեսին	չկպցրեց, քաջաջան	հովվապետը	մնաց ուշագնաց: