Պատվիրված ճաշը հասել էր, տղաների քեֆին քեֆ չկար: Սաշան հաճախ էր հուզվում: Անցյալի երանելի հուշերը քերում էին կոկորդը, տղաները, համարյա բոլորն էլ անցյալով ապրելով, դժգոհում էին իրենց բախտից, իսկ Հարութը չէր կարողանում հասկանալ «փրկվածներին», նա հստակ էր պատկերացնում Սաշայի վիճակը, եթե նա հայրենիքում մնար: Մի շաբաթ առաջ եղել էր նաև նրա տանը, Երևանի հինգ տոկոսանոց լավ ապրողների մակարդակի կյանք էր ստեղծել, ինքը, կինը, երեխաները վարում էին ժամանակակից ամերիկյան, ճապոնական ու գերմանական լավագույն մեքենաները, ունեին կենտրոնական օդափոխիչ, լողավազան ու գլխավոր ննջասենյակի մեջ՝ ջաքուզի: Ինչո՞ւ է դժգոհ Սաշան, ինչի՞ց է բողոքում, չէ՞ որ Երևանում նա մի պատառ հացի կարոտ էր լինելու, դրա վառ ապացույցը ինքն էր, Սաշայից անվանի դերասաններ ու դերասանուհիներ, որոնց երեխաներն իրենց իսկ աչքի առաջ քաղցից գլխապտույտ էին ունենում: Հարութն, ըստ երևույթին, չէր կարողանում մտնել Սաշայի հոգու խորքը: Նրա՝ Սաշայի ներքին ապրումներին իրազեկ լինելու համար էներգիա էր պետք, հերոսություն, իսկ այդ էներգիան ու հերոսական կամքն ավելի լավ կլիներ ծախսել տեղական խնդիրները լուծելու, մի պատառ հացին կարոտ ընկերների հետ կիսվելու համար: Երկու ընկեր հանդիպել, ու մեկը մյուսին չէր հասկանում: