Խաչաձև–կենտրոնագմբեթ տաճարների մի այլ տարատեսակ է Մաստարայի (V դ., VI դ.) և համանման՝ Արթիկի մեծ (VII դ.), Հառիճավանքի Ա. Գրիգոր (VII դ.) և Ոսկեպարի (VI –VII դդ.) քառաբսիդ եկեղեցիների տիպը, որում ի տարբերություն հռիփսիմեատիպ եկեղեցիների, խաչաթևերը կազմող աբսիդներն իրենց հնգանիստ ծավալներով ստեղծում են ծավալատարածական արտաքին ձևերի խաչաձևություն։ Այս տիպի տաճարներում գմբեթի բազմանիստ թմբուկը, որ հենվում է պատերի և գմբեթատակ քառակուսու անկյունների տրոմպերի վրա, խիստ մարմնեղ ծավալ ունի։ Դրա հաղթահարման օրինակ է Բագարանի Ս. Թեոդորոս տաճարը (624–631), որտեղ (ինչպես Էջմիածնի Մայր Տաճարում) գմբեթակիր կամարները հենվում են աղոթասրահի կենտրոնական չորս մույթերի վրա։