«Վասն ժողովուրդի» կամ «յանուն Հայրենիքի» խորագիրին տակ յաճախ հնչող յայտարարութիւնները կը խաթարեն Դաշնակցութեան քաղաքական կուսակցութիւն ըլլալու հանգամանքը: Պէտք է մէկ անգամ ընդմիշտ համոզուիլ որ Դաշնակցութիւնը ժողովուրդ եզրին հետ նոյնացնելը (թէկուզ դիսկուրսի մակարդակով) ոչ միայն անհեթեթ է, այլ գաղափարապէս եւ քաղաքականօրէն վտանգաւոր: Միամտութի՞ւն է գուցէ հաւատալ, որ առաջին հերթին կուսակցական շահն է որ անցնող տասը տարիներուն ընթացքին ապահովուեցաւ տարբեր միջոցներով (նախարարներով, Ազգային ժողովին մէջ ներկայացուածութեամբ, քուէներու աճով) բայց որ ներկայացուեցաւ որպէս ժողովուրդին շահը: Հետեւաբար, պատահական չեն այն յայտարութիւնները, որոնք կը շեշտեն թէ Դաշնակցութեան շահը Հայ Ժողովուրդի շահն է: Իսկ կու գա՞յ արդեօք այն օրը երբ կ՛ընդունինք, որ Դաշնակցութեան շահը հէնց Դաշնակցութեան շահն է: Ազգայնականութեան տեսութեան ծանօթները պիտի չդժուարանան համաձայնելու որ ազգայնականութիւնը առաջին հերթին դիսկուրսը եւ պատումը ձեւաւորելու ուժ է, որ կը խօսուի կամ կը գործադրուի քիչերու կողմէ՝ բայց բոլորին անունով: Նոյն տրամաբանութեամբ կարելի է հաստատել, որ ոեւէ կուսակցութիւն կրնայ խօսիլ «Յանուն Ժողովուրդի» կամ «Յանուն Հայրենիքի» դիսկուրսով կամ եզրերով: Ուրեմն եթէ մէկ ուժ կը կարենայ բոլորին անունով խօսիլ, այդ պարագային ինչի՞ կը ծառայեն մնացած կուսակցութիւններն ու քաղաքական հոսանքները: