— Քեզ	էլ	եմ	սիրել, որդի, — հառաչեց	այրին, — բայց	տասներկու	տարեկան	չկայիր, հայրդ	քեզ	խլեց	ինձանից, ուղարկեց օտար	երկիր: Ասաց, «թող	գնա, հեռու	լինի	փչացած	ընկերներից, մարդավարի	մարդկանց	մեջ	ապրի»: Տվեց	քեզ Մոսկվայում	Բագատուրովներին: Տարեն	երկու	ամսով	երեսդ	ցույց	էիր	տալիս	ինձ	ու	էլի	հեռանում, արտասուքն աչքերումս	թողնելով: Սիրում	էի	քեզ	աչքիս	լույսի	պես, բայց	որ	հեռացար, սկսեցի	մխիթարվել	Միքայելով	ու	հետո Արշակովս: Լա՛վ	կրթեցին	քեզ, ինչ	ասե՛մ, լա՜վ	մարդկանց	մեջ	ապրեցիր: Խլեցին	քեզ	ծնողներիցդ, օտարացրին, գնացիր պապերիդ	հավատը	խայտառակեցիր: Դու	ինձ	համար	կորած	էիր, ի՞նչ	անեի, որ	մյուս	որդիներիս	չսիրեի: Արշակ, Արշակ, արա, ի՛նչ	որ	ուզում	ես, բայց	մի	բան	չանես — եղբորդ	օրինակին	չհետևես: Վայ	ինձ	ու	քո	հոր	գերեզմանին, եթե	դու	էլ	նրա ճանապարհով	գնաս: Դու	միշտ	կարող	ես	քեզ	ուղղել, Սմբատը	չի	կարող. հիմա	տեսնում	եմ, որ	չի	կարող, այ	իմ	ցավն	ու տանջանքը: