Մի ժամ թե երկու ժամ Սարյանի այգում նստում եմ: Չեմ ուզում գնալ գործի: Հեռախոսիս դռռոցից սթափվում եմ: Տնօրենս զանգում ա: Չեմ վերցնում: Համառորեն զանգում ա: Անջատում եմ հեռախոսս: Գնամ տուն, շուտով նրա զբոսնելու ժամն է: