— Շատ խրթին հարց է, և ես հաճախ եմ մտածել: Երևի ամենակարևորը արյունն է: Մնացյալը ջնջվում է: Միայն արյունն ունի նույնը մնալու հատկություն: Վիլյամ Սարոյան, Շարլ Ազնավուր, կամ, ասենք, Ամերիկայի մեծ քառյակը՝ Ռոբերտ Ռեքվորդ, Ջակ Նիկոլսոն, Դաստիլ Հոֆման, Ռոբերտ Դանիրո, որոնք տարբեր ծագում ունեն՝ ամերիկացի, իտալացի, խառնածին, բայց ծնվել-մեծացել են այնտեղ, ծառայում են ամերիկյան արվեստին: Ազնավուրը ֆրանսիացի երգիչ է, բայց և ֆրանսիացի չէ, չգիտեմ որտեղ է հայ, որտեղ ֆրանսիացի: Իմ տպավորությամբ արվեստում ազգային է տեմպերամենտը, ռեակցիան: Երևի թե գլուխս, սիրտս, թոքերս սնվում են ինչ-որ բնածին ավիշով: Մի խոշոր հոգեբան զրույցի ժամանակ ասաց, որ գիտությունը դեռ չի պարզել մինչև վերջ, թե ինչ բան է ծագումնաբանական կոդը: Եթե դա գիտական առեղծված է, աոավել ևս դժվար կռահելի է արվեստում: