Նրանց այլ բան չէր մնում, քան պատմել իրականությունը: Պարզվեց, որ կեսօրին Էդիկը հարևան գյուղի դաշտում կանեփի բույս էր տեսել: Անտարբեր չէր մնացել: Արագ աղբանոցից մի պարկ էր գտել, կանեփի զանգվածը մեջը լցրել ու, պարկը գերեզմանոցում մի հարմար տեղ թաքցնելով, վերադարձել էր գյուղ: Մի քիչ սպասել էր` մինչև մութը կընկներ և որոշել էր գնալ «թանկարժեք գտածոյի» հետևից: Տաքսի էր կանչել ու ճանապարհ ընկել: Ճանապարհին հանդիպել էր Վրույրին ու առաջարկել իրեն միանալ: Հասել էի գերեզմանոց, Վրույրը մեքենայի մեջ էր մնացել, իսկ Էդիկը իջել էր մեքենայից ու կարճ ժամանակ անց վերադարձել, բայց ոչ դատարկաձեռն: Վրույրը, տեսնելով Հակոբյանին պարկը ձեռքին, հետաքրքրվել էր վերջինիս պարունակության մասին: Էդիկն էլ, հավանաբար փորձել էր կատակել` պատասխանելով, թե պարկի մեջ թութակի կեր է լցված: