Ամէն մարդ, առանց գիտնալու, քիչ շատ բանաստեղծ է, ինչպէս եւ փիլիսոփայ: Ան որ գեղեցիկ տեսարանի մը կամ առարկայի մը առջեւ կը զմայլի կամ հիացումի ճիչ մը կ’արձակէ, արդէն բանաստեղծի մը րոպեմ կ’ապրի թերեւս. նոյնիսկ, ասոր համար է որ ըսուած է թէ մեծագոյն բանաստեղծութիւնները անոնք են որ չեն գրուած: Բայց քիչեր են որ իրենց հիացումի ու զմայլումի զգացումները, տպաւորութիւնները կը մարմնացնեն գրական ձեւի տակ: Բանաստեղծութիւնը կ’ապրի ու պիտի ապրի, որքան մարդկութիւնը գոյութիւն ունենայ, որքան ատեն զգացումով կ’ապրինք, եւ պատրանքը երջանկօրէն կ’ուղեկցի մեր կեանքին: Առանց բանաստեղծութեան՝ կեանքը պիտի ըլլար արձակունակ եւ անհրապոյր: Ամէն գիտուն, ըսած է փիլիսոփայ մը, քիչ մը բանաստեղծ ըլլալու է: Գիտութիւնը չսպաններ բանաստեղծական զգացումը, ընդհակառակը անոր սահմանները կ’ընդլայնէ: Ժողովուրդ մը պէտք է ունենայ իր երգիչները, ներշնչուածները որ մեզ ներում ընեն (initier) բնութեան ու կեանքի գեղեցկութիւններուն, խոր զգացումներուն, երազներուն ու պատրանքներուն: Կան բանաստեղծներ որ կը կարդացուին կեանքի որոշ տարիքներուն մէջ, կան որ ամէն տարիքի մէջ ալ կը կարդացուին: Եարճանեան ամէն հասակի մէջ ալ կը կարդացուի: