Վեր­­ջին ամիս­­նե­­­րուն ձեռքս յա­­ճախ կ՚եր­­կա­­­րեմ գրա­­դարա­­նիս պոլ­­սա­­­հայ հե­­ղինակ­­նե­­­րուն յատ­­կա­­­ցուած դա­­րանին։ Ձեռքս՝ գիր­­քե­­­րուն հետ միասին յի­­շողու­­թեանս ծալ­­քե­­­րէն քա­­շեց հա­­նեց նաեւ «Նորք» հրա­­տարակ­­չա­­­տու­­նը, որու անու­­նը դրոշ­­մո­­­ւած է այդ գիր­­քե­­­րու մէկ քա­­նիին վրայ։ Յան­­կարծ մտա­­բերե­­ցի Յա­­կոբ Կո­­պէլեանը, զոր վեր­­ջին ան­­գամ տե­­սած էի «Հո­­պինա» հան­­դէ­­­սի խմբագ­­րա­­­կան ժո­­ղովի մը ըն­­թացքին, այ­­սինքն թե­­րեւս 25 տա­­րի առաջ։ Գտայ Յա­­կոբին տո­­ւեալ­­նե­­­րը, հե­­ռաձայ­­նե­­­ցի, ժա­­մադ­­րո­­­ւեցանք ու ար­­ձա­­­կուրդի օրե­­րուն ալ հան­­դի­­­պեցանք։