Անասյանը երբեք չգնաց գիտության տրորված արահետներով, չգրեց հայտնի, հանրածանոթ թեմաներով… Նա անընդհատ որոնում էր նորը, անհայտը, այն՝ առերեւույթ անտեսանելի գանձերը, որոնք դարեր շարունակ անթեղված էին մնում հնագույն գրքերի ու ձեռագիր մատյանների էջերում։ Եվ երկարամյա տքնանքի ու պրպտումների շնորհիվ նա հայտնաբերում է մատենագիտական բացառիկ բնագրեր… Ասում են՝ նրան՝ այդ փոքրամարմին մարդուն ենք պարտական հայ ազատագրական շարժման արեւմտահայ թեւը հայտնաբերելու համար… Ասում են նաեւ՝ ֆանտաստիկ են եղել նրա գիտական ծրագրերը։ Նա իր կյանքի գործն է համարել հայ մատենագիտության կազմումը, որի երեսուն հատորներում պետք է ամփոփվեր, ի մի բերվեր հայերենով երբեւէ գրված, հրատարակված ձեռագիր ու տպագիր գրականությունը, մի խոսքով՝ մեր ժողովրդի բազմադարյա մտավոր հարստությունը… Ասում են՝ նման ծրագիրը անասելի համարձակություն կարող էր դիտվել անգամ ցանկացած խոշորագույն ու հզոր երկրի ու ժողովրդի համար… Եվ երբ 1959թ. Երեւանում լույս է տեսնում «Հայ մատենագիտության» առաջին հատորը (1300 էջ), իսկ 1976թ.՝ երկրորդ՝ դարձյալ ստվարածավալ հատորը, ավելի ուշ, բայց արդեն Լոս Անջելեսում՝ երրորդ՝ նույնպես հաստափոր հատորը՝ «Մանր երկեր» վերտառությամբ, եւ երբ բոլորը տեսնում են, որ այդ հատորները չեն սպառում անգամ հայոց այբուբենի առաջին երեք տառերը, նոր միայն հասկանում են, թե ո՞ւր էր այդպես օրնիբուն, գիշեր թե ցերեկ, տարիներ շարունակ շտապում այդ անասելի համեստ մարդն ու անխոնջ գիտնականը, եւ թե ինչ ահռելի հոգեւոր հարստության տեր ենք։ Իրավամբ է ասված՝ Անասյանի հրատարակած յուրաքանչյուր գրքի վերջում զետեղված գրականության ցանկն իսկ արդեն մի-մի մենագրություն կարելի է համարել, որոնցից ամեն մեկը կբավեր ակադեմիկոսի կոչմանն արժանանալու… Եվ, երբ քննարկվել է արդեն բազմավաստակ գիտնականին ոչ թե թեկնածուի, այլ միանգամից դոկտորի գիտական աստիճան շնորհելու հարցը, հայրենի հայտնի պատմաբաններից մեկը զարմացած եւ զայրացած առարկել է. «Ինչպե՞ս թե. չէ՞ որ Անասյանը մարքսիզմի աջն ու ահյակը չգիտի»… Ասում են՝ Անասյանը իր իսկ հեղինակած գրքերի ե՛ւ խմբագիրն էր, ե՛ւ սրբագրիչը, որովհետեւ չկային ե՛ւ հունարենին, ե՛ւ լատիներենին եւ թե՛ գրաբարին միաժամանակ տիրապետող մասնագետներ։ Եվ որ տարիներ շարունակ նախ լաբորանտի, ապա եւ՝ գիտաշխատողի իր համեստ աշխատավարձից, նաեւ խմբագրելու եւ սրբագրելու համար ստացած կոպեկներից Անասյանը բաժին է հանել տպարանի բանվորներին ու գրաշարներին՝ օտար ու անծանոթ լեզուներով տառեր ձուլելու՝ նրանց պատճառած չարչարանքն ու նեղությունը գոնե ինչ-որ կերպ փոխհատուցելու համար… Եվ ասում են նաեւ, որ բծախնդիր գիտնականի անվերջանալի խնդրանքներից ու պահանջներից հոգնած ու զայրացած տպարանի աշխատողները մի օր Անասյանի թեւի տակ են տվել նրա գրքի պատրաստի մամուլներն ու տպարանից… վռնդել։