Հեղաշրջման անհաջողության գլխավոր պատճառներից մեկը Էրդողանին սատարող ժողովրդական հսկայական զանգվածների արագ մոբիլիզացիան էր։ Թուրքիայի նախագահ Ռ. Թ. Էրդողանը տարբերվում է իր բոլոր նախորդներից իր մեծ ժողովրդականությամբ։ 1938թ. այս կողմ, երբ մահացավ Թուրքիայի Հանրապետության հիմնադիր նախագահ Մուսթաֆա Քեմալ Աթաթյուրքը, այդ երկրի ոչ մի առաջնորդ (լինի վարչապետ կամ նախագահ) չի վայելել այն չափերի ժողովրդականություն, որքան Էրդողանը։ Այս գործոնը նկատելի էր նաև նախկինում և է՛լ ավելի ակնհայտ դարձավ հուլիսի 16-ի գիշեր, երբ Էրդողանի բազմահազար կողմնակիցներ դուրս եկան փողոցներ և շրջապատեցին հեղաշրջմանը մասնակցող զինվորականներին։ Եվ հենց այս գործոնը հաշվի չէին առել հեղաշրջումը կազմակերպողները՝ փաստի առաջ կանգնելով ժողովրդական մեծ արձագանքից։ Զանգվածային քաղաքականության մեր դարում, երբ պոպուլիստական աջակողմյան ուժերը բոլոր երկրներում են հաջողություններ գրանցում (օրինակ՝ Դ. Թրամփի ֆենոմենը ԱՄՆ֊ում, Մ. ԼԷ Պենի կուսակցության հաջողությունները Ֆրանսիայում), զանգվածային ժողովրդական աջակցությունը հաշվի չառնելը անհեռատեսություն է։