Կարս, Անի, Իգդիր, Բերկրի, Վան, Աղթամար, Մուշ, Էրզրում... Նրանք հարազետ են, մոտիկ, ու մտերիմ: Վրաստանում ես զգում էի այն անհանգստությունը, որն անուսափելի է օտար երկրում: Այստեղ՝ոչ: Բնակվող թուրքերն ու քրդերը տհաճություն են պատճառում՝ անշորհք ու երկար մնացող հյուրի պես: Շրջում ենք Արևմտյան Հայաստանում: Սա երազանք է, տենչանք, իղձ ու նպատակ՝ անըմբռնելի, անշոշափելի, բայց իրական: Չեմ ուզում նկարագրել այն, ինչ զգացի, տեսա ու մտածեցի այստեղ: Կան բաներ, որ սուզվում են մեր սրտի ու գիտակցության խորքն ու մնում այնտեղ ու բյուրեղանում: Ամեն բերդից, եկեղեցուց ու հուշարձանից հեռանալիս ուզում եմ լալ ու վերադառնալ նրանց գիրկը, բայց զսպում եմ ինձ: Պետք չէ, որ նրանց դարավոր վերքերը մի անգամ էլ մղկտան իմ աղի արցունքներից: