Առավոտյան	հովն	անց	էր	կացել, որ	ամեն	մարդ	հեռացավ	ու	իր	տեղը	քթավ: Ճաշն	էլ	եկավ, հասավ: էնքան	շոգը	չէ՛ր	գետինն	էրում, ինչքան	քաջ	հայերի	արինը, իրանց	սիրտն	ու դամարները, որ	իրանց	ազգի	իշխանաց, թագավորաց	հողի	վրա	արին	թափիլն	ու	քաջությամբ մեռնիլն	էլ	իրանց	համար	անմահություն	էին	համարում: Արեգակը	երկնքի	միջիցը	երկու գազաչափ	թեքվել	էր, ու	բերդիցը	մեկ	թոզ	տեսան. քիչ-քիչ	շատացավ	ու	ամպի	պես	Անու	սաղ ղուզը	կոխեց: Ձորիցն	էլ	էին	տեսել	ու	իրանց	տեղը	անսասել: Դամար	էր, որ	ուզում	էր	տրաքի, սիրտ	էր, որ	ուզում	էր	պատռի, շատն	ուզում	էին	բերդ	ու	ձոր	թողան, մեյդան	դուս	գան, իրանց տղամարդությունը	ցույց	տան: Աստուծո	ողորմածությունիցը` էնպես	էր	երևում, որ	թշնամին բանից	խաբար	չի, ու	հենց	էնդուր	համար	ա	էնպես	ոտն	առել, որ	գան	էնտեղ, մի	քիչ	դինջանան ու	ետո, իրիկնահովին	ճամփու	ընկնին: Հետըները	ո՛	չ	թոփ	էր	երևում, ո՛չ	ջաբախանա. հենց սուբահ	ձիավորներն	էին	առաջ	ընկել, որ	հասնին	Երևան, ավետիք	տան, թե	Ղարս	առան, քանդեցին, բոլոր	գեղարենքն	էլ	քոչացրել, թրի	առաջ	են	արել, բերում	են: Էնպես՝ մարդաշատ երկրները	քանդող	Հասան	խանն	էլ	ի՞նչ	կասկած	կտաներ, թե	մեկ	խարաբա	տեղում, ուր չոբաններն	էին	անց	կենում, ագռավները	բուն	դնում, գլխին	փորձանք	պետք	է	գար: