Արմենը շուրջը նայեց. Արան ու Զավենը մռայլ էին, Հաջի Հարութը կարծես տխուր երազի մեջ էր ընկղմվել։ Դա իր բացատրությունն ուներ։ Սակայն ուսուցչի ու քահանայի վարքագիծը նրան անհանգստացնում էր։ Տեր Խորենը, որը փախցնում էր հայացքը, երեխայի էր նմանվում, որը պատրաստ էր իր մեղքը խոստովանելու։ Ինչ վերաբերում է Սարգիս Զորյանին, որը սովորաբար հանդարտ էր ու ծանրակշիռ, ապա նա չէր կարողանում աթոռին հանգիստ նստել, կարծես անհամբեր սպասեր ինչ-որ իրադարձության։ Այս երկուսն ինչ-որ բան էին թաքցնում։ Եվ Արմենը դիմեց հենց այդ երկուսին.