Սակաւախօս էր, բայց երբ դասի պահուն բերանը բանար ա՛լ կրնար լրիւ ժամ մը խօսիլ Թէքէեանի «Մէկ Հատիկս» քերթուածին կամ՝ Մ. Մեծարենցի «Կիրակմուտք»-ի «Յուշիկ փախչող իրիկուան...» մէկ տողին վրայ տակաւին, մինչեւ որ զանգը անգութօրէն ընդհատէր վերացումի այդ պահը ու ստիպէր զինք լքելու գրետախտակի ամպիոնը, տեղը զիջելու համար յաջորդ դասատուին: Կը նախընտրէր ոտքի մնալ, մասամբ մը կռթնած ուսուցչի սեղանին, ծանրաշուք, հեղինակաւոր, արձանայի՛ն: Իսկ եթէ շարժէր, քայլերը կ'առնէր կա՛րճ, դանդաղ, հաստա՛տ: Խօսած պահուն նայուածքը յաճախ կը սպրդէր խոշոր պատուհանէն դուրս, դէպի Մելգոնեանի անտառի շոճիներուն, եւ կամ՝ երկնքի կապոյտին, ամպերէն վեր, հաղորդակցութեան կամուրջ մը փնտռելով անդենականին մէջ հանգած օրուան բանաստեղծին ոգիին հետ: Ստէպ մէջբերումներ կը կատարէր նաեւ օտար գրականութեան տիրական դէմքերու երկերէն, հետաքրքրաշարժ բաղդատականով, հոս եւս երեւան բերելով իր խոր ծանօթութիւնը Սորպոնի ուսանողական օրերէն ամբարած գիտութեան: Թաւշային, խռպոտ ձայնը կ'ելեւէջէր, երբեմն գրեթէ՝ անլսելի, վերլուծումները ուշագրաւ, համով ու հասկնալի դարձնելու իւրայատուկ եղանակով: Դէմքը կը խոժոռնար, ցաւատանջ դիմակ կը զգենուր, զգացական «բօթպուրի» այդ մթնոլորտին մէջ՝ բանաստեղծին տառապանքը պատարագելով խորան դարձած ամպիոնին վրայ ու առաջնորդելով մեզ անոր ներաշխարհին ու ներշնչումներուն: Ի վերջոյ, իր տխուր անցեալն ալ համտեսած էր անդոհական օրերու լեղի դեղահատը, իբրեւ որբ պատանի՝ քիւրտերու օգնութեամբ հրաշքով ճողոպրելով թշնամիի ճիրաններէն եւ պայմաններու բերումով խարիսխ նետելով օտարութեան մէջ, Եգիպտոս, Փարիզ, Երուսաղէմ եւ վերջնականապէս՝ Կիպրոս: