Քրտինքը	հոսում	էր	Միքայելի	երեսից: Հագուստը	թրջվել, նավթոտվել	էր	ու	ցեխոտվել	ոտքից	մինչև	գլուխ: Ոչնչով	չէր տարբերվում	մշակներից: Հոգնածություն	չէր	զգում: Վազում	էր	մերթ	աջ, մերթ	ձախ` տեսնելու	համար` որ	կողմից	պիտի դուրս	գա	Դավիթն	անդամալույծի	հետ: Շուշանիկին	ազատելով, զգում	էր	անձնազոհության	մի	նոր	ավելի	զորավոր պահանջ, փրկելով	մեկի	կյանքը, փափագում	էր	փրկել	և՛	մյուսներին :