Հյուրերը միաժամանակ մի քանի խոսակցություն էին վարում, որոնք խաչաձևվում էին, մի պահ ընդհատում էին միմյանց, իսկ հետո շարունակվում էին՝ փոխելով նյութը։ Մարոն չէր խոսում և գրեթե չէր լսում։ Նա մտածում էր Նուբարի մեկնելու վճռի մասին և հատկապես Տիրուհու խոսքերի մասին, որոնք այդքան լավ էին բնորոշում իր սեփական վախը, որ հաստատված դեռևս շատ փուխր անդորրը կարող էր նորից փլվել։ Երեկ, ինչպես շատ ուրիշ անգամներ, ինքն արթնացել էր գիշերվա կեսին այն զգացողությունից, որ ոստիկաններր ջարդում էին տան դուռը՝ նորից տեղահանության քարավաններն իրենց ուղարկելու համար։ Եվ ամեն ինչ նորից էր սկսվելու. Վարդանի ձերբակալությունը, մոր մահը, Ռըզա բեյը, Թովմասի անհետանալը, Նուրհանի կորուստը։ Վերականգնվելո՞ւ էր արդյոք մի օր իր հոգու անդորրը։ Փլվելու պատրաստ փուխր աշխարհի մեջ էր մտնում նաև իրենց կազմած զույգը, քանի որ Վարդանին և իրեն դեռևս չէր հաջողվում իսկապես վերականգնել կապը։ Մարոյի մեղքով Վարդանը հրաժարվում էր նրա սիրտը նորից նվաճելու փորձերից, խորասուզվում էր իր աշխատանքի ու հոդվածների մեջ և կամաց-կամաց հեռանում էր Մարոյից։ Եթե այսպես շարունակեին, ապա կնմանվեին այն զույգերին, ուր սերը փոխարինվում էր սովորությամբ, իսկ ջերմությանը փոխարինելու էր գալիս անտարբերությունը։