Նախընթաց բանախօսները ներկայացուցին մեր սիրած բանաստեղծին՝ Դանիէլ Վարուժանի տաղանդին մեծութիւնը, անոր պատկերներու ճոխութիւնը եւ զգացումներուն աւիւնն ու խորութիւնը: Բանախօսներէն մին միայն ակնարկեց քանի մը պատկերներու մէջ բանաստեղծութեան համար այնքա՛ն անհրաժեշտ յստակութեան պակասութիւնը: Ամէնքը միաբերան վեր հանեցին Վարուժանի լեզուի ճկունութիւնն ու ճոխութիւնը: Միայն միակ վիճելի խնդիր մը, ինչպէս շատ յաճախ, այս անգամ ալ եղաւ «քար գայթակղութեան»: Պ. Պ. Չէօկիւրեան եւ Գօլանճեան մէկ կողմէ կը պնդէին որ Վարուժանի լեզուն անբասիր է, առանց ոեւէ բիծերու, նոյն իսկ «ռոշնական» եւ այլ նոյն օրինակ մեռած կամ բրածոյ ու աններդաշնակ բառերով. Պ. Բարսեղեան կը պնդէր անոր հակադարձը, գտնելով լեզուական շարք մը թերութիւններ, մանաւանդ խճողումներ ու գրաբարեան ոճեր: Պ. Զարդարեան եկաւ հաշտեցնելու այդ երկու ծայրայեղութիւնները եւ գտաւ միջին ճամբան: