Նույնիսկ իմ սերնդի մարդկանց հիշողության մեջ հին Երևանի պատկերն ու գույները դեռ չեն խամրել։ Կիսահայկական-կիսապարսկական գավառական մի քաղաք էր դա, որի տափակ, հողե կտուրներից, որ գարնանը կանաչում ու ծաղկում էին, վեր էին բարձրանում միայն եկեղեցիների զանգակատներն ու պարսկական մզկիթների խայտանկար գմբեթները։ Քաղաքի գույնը գորշն էր, փողոցները նեղ ու ոլորապտույտ։ Պարսկական դարավոր տիրապետությունը իր կնիքն էր թողել նաև քաղաքի արտաքին տեսքի վրա. փողոցներին նայող պատերը խուլ էին, անպատուհան (չլինի հանկարծ, որ կինը դուրս նայի լուսամուտից)։