Այստեղ պարզ է դառնում օլիգարխի կուսակցության պատգամավորների համերաշխ դժգոհությունը: Ինչ-որ մեկը ոտնձգություն է կատարել ուրիշների նկատմամբ նրանց «անհավասար լինելու իրավունքի» դեմ՝ պահանջել է հարկերի հավասար վճարում: Այս երկրում ամեն ինչ կարելի է ներել, բայց միայն ոչ դա: Այդ պատճառով կառավարության բարձրաստիճան պաշտոնյաներին առաջարկեցին հավասարության սկզբունքի հաստատման քարոզչությունը սկսել իրենց ընկերություններից ու առանձնատներից: Ըստ երեւույթին, ենթադրվում է, որ այս առաջարկը վախեցնելու է կառավարությանը: Միայն մի բան չեն հասկանում. կառավարական ​​պաշտոնյաները նույնպես համարում են, որ հավասարության սկզբունքն արդարացի է: Հատկապես՝ իշխանություն ունենալու իրավունքի հավասարությունը: Այնպես որ, ամբողջ այս աղմուկը կարող է ավարտվել միայն «արդարություն՝ հայաստանյան ձեւով» պատկերացման շրջանակներում. այլ կերպ Հայաստանում չի էլ կարող լինել, քանի դեռ հավասարությունն ընկալվում է որպես նվաստացուցիչ մի բան: