Մեքենան կանգ առավ մի նեղ փողոցում, որը գտնվում էր թաղի հենց սրտում և ուր Վարդանը մեկ ամիս առաջ բնակարան էր վարձել։ Հակոբին հրաժեշտ տալուց և իրենց երախտագիտությունը հայտնելուց հետո նրանք հայտնվեցին դատարկ մայթին՝ գազի լապտերի լույսի տակ։ Միայն այդ ժամանակ նրանք պարզորոշ տեսան միմյանց։ Վարդանը պահել էր Մարոյի ճամպրուկը։ Մարոյին նա ծերացած թվաց և ավելի գեղեցիկ։ Նրա քունքերը ճերմակել էին, աչքերի անկյուններում կնճիռներ էին հայտնվել, ճակատը մի քիչ բացվել էր, և դեմքի նիհարությունն ընդգծում էր նրա դիմագծերի առնականությունը։ Նրա հայացքը մեղմացել էր և բարիացել, իսկ այդ հատկանիշները պակասում էին նրան երիտասարդ տարիքում։ Մինչդեռ անցել էր ընդամենը չորս տարի։ Մարոն զգաց, որ իր կոկորդը սեղմվում էր։