Ո՛չ, աղբարիկ։ Չեղաւ եւ տակաւին ալ ըլլալիքի պէս չի թուիր։ Տակաւին շատ պիտի տանջուինք։ Բայց ինչպէս դուն յաճախ կը մէջբերէիր Աշուղ Ճիվանու խօսքերը «ձախորդ օրերը ձմրան նման կու գան ու կ՚երթան, վհատելու չէ վերջ կ՚ունենան, կու գան ու կ՚երթան»։ Համամիտ եմ քեզի հետ։ Բայց դուն դուրսն ես ապրուած պահի ծանրութենէն, իսկ մենք այդ կը զգանք իր ամբողջ տարողութիւնով։