Երբ անամոք մնացած ցավդ ժամանակ առ ժամանակ ահագնանում է, կամա-ակամա սպեղանի ես փնտրում։ Հատկապես դժվար է հոգումդ անթեղված մորմոքի պոռթկումը խաղաղեցնելը։ Երբեմն, բարեպատեհ հանգամանքներով, անսպասելիորեն գտնում ես, իհարկե, տամուկ տրտմությունդ մեղմացնելու հնարքը։ Սիրանույշով իմաստավորված մայիսյան հուզառատ ապրումներս դուրս հորդելու ելք էին փնտրում, երբ գտնվեց առիթը։ Բազմաշնորհ արվեստագետ Վիգեն Ստեփանյանի նախաձեռնած մտերմիկ թատերազրույցի ծիրում վերստին մարմին առան մեկ տասնամյակ փոթորկվող մտքերս։ Սրտամոտ համախոհությունից ասես թև առած՝ կերպավորվեցին և, տարերային «ազատագիր» ստացած, խուռներամ խմորումների ճնշումից գեթ մասամբ թոթափվելու հրաշալի շարժառիթ ստացան։ Վերընձյուղվեցին լավատեսության ձնծաղիկներս՝ իրենց անուշ բուրմունքը որպես ուղեցույց փարոս տարածելով մշակութային քաոսում խարխափող մարտունակությանս վերադարձի ճամփաբաժանին։