«Նկարում ընկերս է՝ Վահան Բարսեղյանը: Բոլորը նրան Վասյա են ասում: 1992 թվականին ես ու Վահանը մի քանի ժամ ուս ուսի կռվել ենք. Աղդամի Ալիաղալու գյուղի կրակակետերն էինք վերացնում: Դա մեր առաջին հանդիպումն էր: Հետո նայեցի տեսքին՝ մի ձեռքով բռնած գնդացիրը, աժդահա մարդուն հատուկ՝ պարզ ու շիտակ: Ասացի՝ ա՛յ տղա, պուլիմյոտչիկ Վահան չի լինում, Վասյա կլինի: Էդ օրվանից բոլորը նրան Վասյա են ասում՝ անգամ սեփական երեխաները...