Սակայն, ըստ ամենայնի,Թուրքիայի համար ամենածանրակշիռ գործոնը եղել են Սիրիայի քրդերը (գումարած նեոօսմանյան նկրտումները), որոնք արդեն պատրաստվում էին ԻՊ-ին դուրս մղել Ազեզ-Ջերաբլուս գոտուց, որով թուրք-սիրիական սահմանին կգոյանար մոտ 700 կմ-անոց քրդական պատնեշ։ Սիրիայի հյուսիսում ցամաքային և օդային ռազմական գործողություն իրականացնելու համար Թուրքիան խստապես կարիք ուներ Ռուսաստանի թույլտվության, առանց որի թուրք զինվորականներն ու մարտական ինքնաթիռները գործ կունենային Սիրիայում տեղակայված ռուսական մարտական ինքնաթիռների ու ՀՕՊ-ի նորագույն միջոցների հետ։ Եվ Թուրքիային հաջողվեց հասնել նպատակին ու 2016թ. օգոստոսի 24-ին Սիրիայի հյուսիսում սկսել «Եփրատի վահան» ռազմական գործողությունը (ուղիղ 500 տարի առաջ՝ 1516թ. օգոստոսի 24-ին, Մերջիդաբըքի ճակատամարտում (Սիրիայի հյուսիս) օսմանյան սուլթան Սելիմ Ահեղի բանակը պարտության մատնեց մամլուքների բանակին, և օսմանյան պետության կազմում ընդգրկվեցին ոչ միայն Սիրիան, այլև Պաղեստինը, Լիբանանը)։ Այդ ժամանակ Թուրքիայից հնչեցին հայտարարություններ, որ իրենք դեմ չեն Սիրիայում անցումային շրջանում Բաշար Ասադի նախագահությանը, որ Բաշար Ասադը կարող է զրուցակից դառնալ, ինչը կարող էր լինել «Եփրատի վահան» գործողությանը Ռուսաստանի համաձայնության համար Թուրքիայի կատարած զիջումը (թեպետ Թուրքիան կարող էր Ռուսաստանին փոխհատուցել նաև այլ ոլորտներում)։