Հազարամյակներ են հոսել, սակայն այս աշխարհն իրականում չի «փոփոխվել», մեր օրերում փոփոխության արագությունը թափ է առնում երկրաչափական պրոգրեսիայի օրենքով։ 1940-1973 թթ. ընկած ժամանակահատվածում վերջին սերունդը այնքան փոփոխություններ ու հեղաշրջումներ է տեսել, որքան նախորդ հիսուն դարերում։ Թռիչքաձև այդ որակափոխություններից շատերի նկարագիրը տրվել է անթիվ-անհամար գրքերում, որոնցից շատերը best-sellers են։ Խնդրո առարկա որակափոխություններից կխոսեի մեկի մասին միայն, որն ուղղակիորեն տեղավորվում է մեր նյութի արծարծած խնդիրների շրջանակներում։ Օրինակելի ձևով սա ապացույցն Է այն բանի, թե որքանով մերօրյա փոփոխությունների ալիքը կարող է քշել-տանել մարդկային խղճի ու գիտակցության դրսևորման յուրաքանչյուր հնարավորություն՝ ավելի ու ավելի խոչընդոտելով, որ մարդը ոտք դնի Հարատևի ու Անփոփոխի աշխարհը, ինչը, մինչդեռ, Մարդ Արարածի էության աշխարհն է։ Ըստ էության, մարդկային արժանապատվությունը, սեփական գոյի գիտակցումը, մարդ արարածի էության մեջ ամփոփված մարդասիրությունն ընդունելի չեն և մերժվում են ժամանակակից հակամշակույթի և քաղաքակրթության կողմից։