Ազատն անտարբեր չէր իր ազգի հետ կատարւող իրադարձութիւնների հանդէպ: Սպիտակի աւերիչ երկրաշարժի օրերին Լենինականում ու Սպիտակում օգնում էր փրկարարական աշխատանքներին: Իսկ 1988-ին ուղղւել էր Ազատութեան հրապարակ ու միացել Արցախեան շարժմանը: Ինքը գիտէր, որ զինւորագրւելու ու կռւելու է իր հայրենիքի ազատագրման համար: Այդ պատճառով էլ մօր՝ տիկին Յասմիկի, ամուսնանալու վերաբերեալ յորդորներին պատասխանում էր. «ամուսնանամ, որ երեխաներս առանց հա՞յր մեծանան»: 1993-ին աւագ լէյտենանտ Ազատ Մնացականեանը զինւորագրւել էր ՀՀ զինւած ուժերի շարքերը՝ մեկնելով Մեղրու շրջան: Ծառայութեան հէնց առաջին օրւանից բացառիկ ազնւութեան ու պատասխանատւութեան շնորհիւ նրան էր վստահւել ջոկատի հրամանատարութիւնը: Մարտական ուղին նրան հասցրել էր մինչեւ Ֆիզուլի, որտեղ էլ զոհւում է արկի պայթիւնից՝ մարմնով ծածկելով իր զինւորներին: Ծնւել է 1964 թ. սեպտեմբերի 19-ին Երեւանում, զոհւել՝ 1994-ի մարտի 3-ին Հորադիզում: ՀՀ Արիութեան մեդալակիր է: