Իսահակյանն անընդգրկելի ու խոշոր երեւույթ է։ Եվ նրան վերլուծել, մեկնել հնարավոր չէ ամենեւին։ Պարզապես պիտի կարդալ նրան։ Ոչ թե կարդալ, այլ ապրել, խորը, անհունորեն։ Ինչպես ասում են՝ նորից, կրկին, դարձյալ ու վերստին։ Մշտապես։ Ո՞ր մեկիս մեջ չեն նրա կախարդական գրչի պատկերներն ապրում ու արարում, ո՞ր մեկիս հավերժական ուղեկիցը չէ Վարպետը՝ ոտքերին վաղջնական դարերի ու մեր ժամանակների տիեզերական փոշին... Վերջապես, ո՞վ չէ մեզանից Աբու Լալայի հետ, քարավանի աստղաջինջ զանգերի ու ղողանջների ներքո, մխրճվել օտար ամայի անապատների ավազուտներում... Ո՞վ չէ նրա հետ որպես «զինվոր հասարակ» կռվել ու հաղթել Անիից Շուշի հասած պարիսպների տակ հնչեցնելով զանգն ազատության ու հաղթանակի... Եվ, սակայն, միայն Իսահակյանին էր տրված լինել Իսահակյան։ Մարգարե։