Արմանուշը էկրանից հեռանալու համար հենվեց աթոռին: Գիշերվա լռության մեջ կարող էր լսել հոր համաչափ շնչառությունն ու տատիկի շուռումուռ գալն անկողնում. Զգում էր, որ մարմինը ծանրանամ է: Կարծես մի կեսը, ցանկանալով հասկանալ, թե ինչ է անքնությունը, ուզում էր ամբողջ գիշեր այս աթոռին նստել, իսկ մյուս կեսը ցանկանամ էր խոր քուն մտնել: Մյուս խնձորն էլ կերավ: Զգաց, որ ադրենալինը բարձրանամ է: Որոշում էր ընդունել, և արդեն ետդարձի ճանապարհ չկար: