Էս	հասակը	հասել	էր	նա, նրան	մեկ	չոռ	չէ՛ր	ասել, չէ՛ր	էլ	ասել, թե	աչքիդ	վերևն	ունք	կա, յա ծուխը	դեպի	քեզ: Ջանն	էլ	որ	ուզեր, չէ՛ր	խնայիլ	նրան. հոգին	էլ	որ	հաներ, ձեն	չէ՛ր	տալ	նրան, գլուխը	պտի	ծախեր	ու	նրա	մուրազը	կատարեր: Խանի, բեկի	մոտ	գնալիս` նա	իր	որդուն	էնպես էր	զարդարած	դուս	բերում, որ	ամենի	աչքը	մնում	էր	վրեն	սառած: Սարդարն	էլ	էր	տեսել	նրա տղի	կտրիճությունը, նրա	քաջությունն	ու	ձեռի	հունարը: Շատ	անգամ, ազիզ	օր	ըլելիս, ինչքան ջիրիդ	խաղացողներ	կային, պատածակն	էր	կոխում, հետ	ածում: Փահլևանները	հո, նրա	անունը լսելիս, զրզնդում, դող	էին	ընկնում: Նա	մեյդան	դուս	գալիս՝ աշխարքի	բերանը	բաց	էր	անում: Մեկն	էլա	սիրտ	չէ՛ր	անում, որ	նրան	մոտենա: Բերդումը	շատ	անգամ, հանաքըվեր, ոչխարի	տեղ եզ, ուղտ	էին	բերում, որ	բալքի	կարենան	նրան	մեկ	օր	ամաչացնիլ, շատ	անգամ	թուրը	փոխում էին, որ	բալքի	չի՛	կտրի, ու	մնա	ամոթով, բայց	քաջ	երիաասարդը	մեկ	խփելով	եզան	կամ	ուղտի գլուխը	է՛ս	կողմն	էր	թռչում, լաշն՝ է՛ն: