Եվ վերջապես պետք է նկատել, որ Ղարաբաղյան հակամարտության ապրիլյան սրացումը տեղի էր ունենում ռուս-թուրքական հարաբերությունների լարվածության պայմաններում։ Ըստ ամենայնի՝ Էրդողանը ցանկանում էր, որ Ռուսաստանը սկսի Թուրքիայի հետ լրջորեն հաշվի նստել Հարավային Կովկասում, զգա Թուրքիայի հետ երկխոսելու, համագործակցելու կարիք, ինչն էլ կարող էր որոշակիորեն ջերմացնել տվյալ ժամանակվա սառը հարաբերությունները։ Դա որոշակիորեն հիշեցնում էր 2015թ. սեպտեմբերի 30-ին Սիրիայում ռուսական ռազմական կամպանիայի մեկնարկը, ինչից հետո Ռուսաստանի դեմ պատժամիջոցներ սահմանած արևմտյան երկրները Սիրիայի հարցում սկսեցին ավելի շատ հաշվի նստել, երկխոսել, քննարկել, համագործակցել Ռուսաստանի հետ, ինչն էլ որոշակի առումով դրսևորվեց նրա հետ շփումների սերտացմամբ, Արևմուտքի համար Ռուսաստանի պահանջարկի աճով (Սիրիայի խնդրի մասով)։ Ռուսաստանի սահմանած պատժամիջոցների տակ գտնվող Թուրքիան կարող էր ոգեշնչված լինել հենց այդ օրինակից։ 2016թ. մարտի 31-ին ելույթ ունենալով Բրուքինգսի ինստիտուտում (Վաշինգտոն)՝ Էրդողանը Ռուսաստանին կոչ արեց վերսկսել համագործակցությունը՝ տարածաշրջանային խնդիրները լուծելու համար և ընդգծեց, որ դրանք անհրաժեշտ են դարձնում Մոսկվայի ու Անկարայի միջև համագործակցությունը, քանի որ Ռուսաստանն ու Թուրքիան աշխարհագրորեն կարևոր երկրներ են։ Եվ ահա Ղարաբաղյան հակամարտության ապրիլյան սրացումը կարծես թե գալիս է ապացուցելու Էրդողանի այս խոսքերի ճշմարտացիությունը։