— Իմ	ցամաք	հացը	լավ	աշեմ	ինձ	համար, քանց	ձեր	ղաբլու	փլավը: Իմ	տերտերի	մեկ	մուռտառ մազը	հազար	ձեր	մոլլի	ու	ախունդի	հետ	չեմ	փոխիլ: Գութան	վարեմ	իմ	հավատովը, ցանք	անեմ, բահի	տամ	լա՛վ	ա, քանց	խան, բեկ	դառնամ, աշխարքի	տեր	ըլիմ	ու	իմ	օրենքն	ուրանամ: Թուրը սարդարն	էր	բաշխել, թվանքը՝ Ջավաթ	խանը, ձին՝ Նաղի	խանը: Նոր	էլ	Հայոց	սարվազի նայիբությունը	նրան	էին	տվել: Ա՜խ, ո՞րն	ասեմ. մեկ	Աղասի	էր, մեկ	քյուլ	Երևան. Ո՛վ	ասես	նրա անունովն	էր	օրթում	ուտում, ո՛վ	ասես` նրա	արևովն	էր	խնդում, նրա	գլխովն	էր	ուզում	պտիտ գա: