Այժմ	նրանք	թվում	էին	ավելորդ	բեռ, անխորտակելի	պատնեշ, որ	կանգնած	էին	նրա	երջանկության	միջև: Գուցե	հենց նրանք	եղան	պատճառ, որ	Միքայելը	վախեցավ, երես	դարձրեց: Չէ	որ	տղամարդը	խորշում	է	երեխաներ	ունեցող	կնոջից: Ախ, թշվառ	դրություն, ինչո՞ւ	հենց	այն	կանայք	են	զավակներ	ունենում, որոնք	ատում	են	իրենց	մարդկանց: Ընտանեկան կյա՜նք — ահա	մի	հիմար	բան, որ	այսքան	կաշկանդում	է	կանանց: Ի՞նչ	է	այժմ	Անուշի	ընտանեկան	կյանքը. մի	մթին բանտ, պաղ	ոսկերոտիք, որ	ոչինչ	հյութ	չի	պարունակում	նրա	համար	այլևս: Այնինչ, մի	ինչ-որ	անողոք	ավանդություն, մի հիմար	նախապաշարմունք	նրա	թևերն	անխնա	կտրտել	է	և	միշտ	շշնջում	է. «դու	մայր	ես»: Զզվելի, քստմնելի	կապանք: Չխորտակե՞լ	արդյոք	այս	կապանքը: