Եթէ ժողովուրդը լաւ է եւ իր ներկայացուցիչները՝ վատ, կը հե-տեւի այն, որ ժողովրդային կամքը կը նոյնանայ ողջախոհութեան, ար-դարութեան եւ բարոյականութեան հետ, եւ կը գերադասուի ամէն կարգի մարդոց կողմէ հնարուած ղեկավարման կառոյցի, որուն վերացումը կը դիտուի որպէս աղէտ՝ կառավարողներուն կողմէ: Կառա-վարողները լաւ են այնքանով, որ անոնք ուղղակիօրէն կապուած են ժողովուրդին, ընտրանիի գլխուն վրայէն անցնելով, առանց միջնորդներու, մտաւորականներու, արհեստագէտներու միջնորդութեան: Բայց ինչ որ ալ պատահի, ամէնէն ազնիւ միտումներով սկսած շար-ժումը, ծնունդ կու տայ ընտրանիի մը, որ լաւ կ’ըլլայ եթէ չանգիտանայ իր ծննդոցի արժէքները: Այլ խօսքով, մասնագէտ-ընտրանին օժան-դակը պիտի ըլլայ ժողովուրդին, տեւական osmoseը պիտի պահուի ժո-ղովուրդին եւ ղեկավարին միջեւ, իտէալ մը: Մասնագէտները, tech-nocrates, կառավարման օժանդակներն են, պէտք է ըլլան, բայց ոչ որո-շում կայացնողները: