Պոեզիան չի ծնվում անակնկալ և հենց այնպես` թեթև գրչի շարժումով, քանի որ բանաստեղծները ոգեշնչվում են շրջապատող աշխարհի նմանությամբ, քանի որ բանաստեղծությունը դառնում է զրույց ընթերցողի հետ և հեղինակը ասելիքը բխեցնում է իր օրերի պահանջներից ու մտահոգություններից` նրա հիմքում պահպանելով ժողովրդական ակունքներից եկող խոսք ու խորհուրդը£ Լինում են ժամանակներ, երբ ստեղծագործողների կյանքը լիցքավորվում է անիմանալի լույսով, վառվում է միտքը, բազմապատկվում եռանդը£ Այս տպավորությունը ստացա, երբ ընթերցեցի բանաստեղծ« թարգմանիչ Էդուարդ Հախվերդյանի «4-ը ապրիլի» (1992), «Անառակ որդին» (1996), ապա` «Իմ սիրտը լեռներում չէ» (2004) բանաստեղծությունների ժողովածուները£ Նրա ստեղծագործությունների առանցքում մարդն է` իր դարի ջիղը բռնած, չաղավաղված, չեղծված նկարագրով, օրերի անմիտ հոգսերի բեռան տակ հոգու կրակն անթեղած£ Կյանքի փիլիսոփայական իմաստավորման և բացահայտման մեջ, մարդկային-բարոյական չափանիշների հաստատման մեջ բացառիկ է գրող-արվեստագետի դերը, որի հասարակական ու քաղաքացիական առաքելությունը արժևորվում է նրա ստեղծածի մարդագիտական և բարոյական նշանակությամբ£ «Իմ սիրտը լեռներում չէ» (2004) ժողովածուն ամփոփում է Հախվերդյանի ԱՄՆ-ում գտնվելու տարիների խոհերն ու մտորումները£ Ժողովածուի քնարական հերոսը ինքը` բանաստեղծն է` կանգնած զարգացող քաղաքակրթության խառնարանի ճիշտ կենտրոնում` որպես «դյուրախոց թիրախ». Որին շարունակ պիտի խոցոտեն Եվ աստվածները հզոր ու չարակամ Եվ մարդուկները ճճվային գանգով… Բայց ահա եկել Խրտվիլակի պես խրվել եմ այստեղ, Այս քավարանում…£ Կյանքի «խորխորատը» նետված անհատի, (որ մտավորականն է այստեղ), հոգեբանական դրաման է հյուսվում ամեն օր ապակե քաղաքի` երկինք մխրճված երկնաքերների ներսում, ուր ամեն առավոտ «5£30-ին» ավերված երազների մահվան«Free way -ներով» զուսպ և քաղաքակիրթ գոռում է. This site is full... This site is full... Օտար քաղաքի` Glandale-Downtown L.A (394 ավտոբուսային երթուղի) համապատկերում «մարդկային միաբջիջ ցեղի» անսահման լկտիության հասած կենսակերպն է լուսաբանում Էդուարդ Հախվերդյանը և ջղաձիգ սրտով վերհիշում «ամենաանարյուն մահերը»` ճամփորդությունը Դանտեի` «քավարանից Downtown//, Downtown-ից քավարան», անտարբեր ու անհոգի իրականության մեջ սեփական մաշկին փորձարկելով` Խաչելություն` առանց խաչի, Ցեղասպանություն` առանց արյան, Գաղթ` առանց թշվառության, Թռիչք` առանց բարձունքի, Սեր ` առանց կնոջ, Կյանք` առանց ապրելու Մահ` առանց մեռնելու£ Այս դեպքում, երբ անկարող ես այլևս ինչ-որ բան ասել, երբ ընթացքդ դեպի «ՈՉԻՆՉ» է տանում, և ուղիդ էլ «ՈՉԻՆՉ» չի խոստանում, այլևս զուսպ ու քաղաքակիրթ վարվեցողության ժամանակը չէ, այլ քաղաքի ու դարի հորձանուտում ժամանակի ողնաշարին մի կերպ կառչած անհատը «ամենաշքեղ գաղթականության» ճիրաններում թպրտալով` վայրագորեն պիտի գոռա` Իմ սիրտը լեռներում չէ… Լեռներն են իմ սրտում…: