Տարիներ էին անցնում, մադամ Բոյաջյանը, սակայն, ոչ մի կերպ չէր համակերպվում… Նրան տեսնողը չէր մտածի, որ այդ կինը հոգս ունի, կռիվ… Շուկա գնալիս անգամ այնպես էր շպարվում ու հագնվում, որ թվում էր, թե կինո կամ թատրոն է գնում… Տեղացի հոգսաշատ հայ կանայք բամբասում ու չարախնդում էին նրան՝ «ինչի՛դ վրա ես հրճվում…», նրանց հայացքներում կանացի քեն կար ու նախանձ… Մոռանում էին, որ մադամ Բոյաջյանը ֆրանսուհի էր, ու նրա ներսում տոն կա, հրավառություն, կանացի մնալու անբացատրելի գաղտնիք… Փոխանակ սերտելու, սովորելու, իրենցով անելու անբացատրելի գաղտնիքը, հրավառությունը, տոնը, անպտուղ քչփչում, բամբասում էին… Ո՛նց էի ուզում, որ Սուրմալեցի Մարգուշը, Կողբեցի Հայկանուշը, Սոլակցի Արաքսին… մի քիչ մադամ Բոյաջյան լինեին…