Դուք հասկանում եք,թանկագի´ն ակադեմիկոս, որ ես, իմ կինը և իմ երեխաները ցանկանում ենք Ձեզ երկար տարիների կյանք, շնորհակալ ենք և մեկ անգամ ևս շնորհակալ: Երախտապարտ ենք ողջ հոգով մեր երեխաների հանդեպ անկեղծ հոգատարության համար: Նրանք երբեք դա չեն մոռանա: Եթե կարող եք՝ բացատրեք ինձ երկու բառով: Ինձ համար անհասկանալի է՝ ինչպե՞ս և ո՞նց: Ես գրել եմ ակադեմիկոս Օրբելուն՝ ֆիզիոլոգին, պարզվում է, որ իմ նամակը հասել է ևս մեկ Օրբելու, էլի ակադեմիկոս, բայց չգիտեմ որ գիտության: Եթե ես չեմ սխալվում երկու ակադեմիկոս Օրբելիները եղբայրներ են, թե՞ ոչ: Եթե հնարավոր է, պատասխանեք ինձ: Ես ստացել եմ ակադեմիկոս Հովսեփ Աբգարովիչից 400 ռուբլի, և ձեզնից՝ Լևոն Աբգարովիչ, 500 ռուբլի: Այդ փողերով մենք կնոջս հետ գնացել ենք Իրկուտսկ, մեզ հետ տարել ենք մեր երկու տղաներին, գնել ենք ոտնամաններ… Ձեր բոլոր փողերը մինչև վերջին կոպեկը ծախսել ենք երեխաների վրա: Երեխաներս՝ տղաներս, փայլում էին երջանկությունից, նրանք գտնվում էին երանության գագաթնակետում: Ինչպես կարող ենք մենք մոռանալ ձեզ: Մեծն ամբողջ ձմեռ 40 աստիճան սառնամանիքին երկարաճիտ կոշիկներով հաճախեց 10-րդ դասարան, իսկ փոքրը նստել էր տանը և նախանձում էր հարևան երեխաներին, թե ինչպես էին նրանք սահում: Ցավը նրանում է, որ ո´չ ես, ո´չ իմ կինը աշխատունակ չենք: Մեր ավագ տղան ծնվել է 1940 թվին, նա 17 տարեկան է: 1953 թվից նա չգիտի ամառային հանգիստն ինչ է: Ավարտում է դպրոցը ու ամռանից մինչև սեպտեմբերի 1-ը աշխատում պապիկի հետ որպես փականագործ, պատրաստում դույլեր, թասեր, լվացարաններ: