Կային	միամիտ	մշակներ, որ	ճգնում	էին	բուրգը	հանգցնել	ջրով, մի	բան, որ	անհնարին	էր. կրակը	ծիծաղում	էր	ջրի	մի մազաչափ	հոսանքի	վրա, որ	կարկաչելով	դուրս	էր	վազում	ռետինե	խողովակներից, ձեռնաշարժ	ջրմուղի	միջոցով: Բոցերի ահռելի	լեզուները, ընդհարվելով	բնության	հակառակ	տարրի	հետ, արձակում	էին	դիվային	քրքիջներ, կարծես, ծաղրելով թշնամու	անզորությունը: Ջուրը	մի	վայրկյանում	շոգի	դառնալով, ավելի	բորբոքում	էր	կրակը, քան	կռվում	նրա	հետ: