Էլի ապրում եմ սովորական մարդկանց նման, գնում եմ գործի, գալիս եմ, գիրք եմ կարդում: Մայրս բերել մաքուր վարագույրները կախել է: Այս ամիս ընտրել եմ կանաչ վարագույրներ: Մի սիրուն սնդուկ ունեմ: Մեջն՝ ըստ տրամադրության ընտրած, կարած վարագույրներ: Ընդհանրապես վարագույրները կարևոր են ինձ համար: Պաշտպանում են ըստ գույնի, թափանցիկության, ծաղիկների, սև ու սպիտակ պուտերի: Սնդուկիս մեջ ուրիշ իրեր էլ կան՝ շալեր, իմ փոքր ժամանակվա՝ տատիս գործած գուլպաները, արծաթե մատանիներս, սնդուկի մեջ փոքր սնդուկով նարգիլե: Կողքին թավջութակս է: Ճիշտ է, էդպես էլ նվագել չկարողացա սովորել, բայց որ գեղեցիկ է, մի անկյունում դրել ու հիանում եմ: Կնոջական բարակ իրանը, նեգրուհու դարչնագույն մարմինը, պիրկ լարերը. մի խոսքով, սիրուն ա, դուրըս գալիս ա, պահում եմ: Մայրս երբեմն կոպտորեն նրա փոշին էլ է մաքրում: Սենյակում լուսամփոփի համար տեղ եմ թողել: Տեսել եմ, պիտի առնեմ, մեծ, սիրուն, դարչնագույն ծոպերով: