Փրոֆ. Ֆէյտին հայերէնով իր առաջին զեկոյցը կարդացել է 1937-ին՝ Փարիզում, նուիրուած Հեթում պատմիչին, որով եւ սկիզբ է առնում իր ու Արշակ Չօպանեանի մի- ջեւ տարիների ջերմ բարեկամութիւնն ու համագործակցութիւնը։ Հակառակ նիւթական դժուարութիւններին, 1941-ին Ֆէյտին աւարտում է նաեւ Սորպոնի համալսարանի իտալերէնի ճիւղը, ապա աշխատանքի է անցնում Փարիզի Ազգային գիտահետազօտական կեդրոնը (CNRS), մինչեւ 1949։ Նա 40 տարեկան էր երբ փոխարինում է իր անուանի ուսուցիչ Ֆրետերիք Մաքլերին, ընտրուելով Սորպոնի արեւելեան լեզուների հիմնարկի հայագիտութեան ամբիոնի ղեկավար, աշխատելով շուրջ 30 տարի։ Այնտեղ նա դասաւանդել է գրաբար, արդի հայերէն լեզու, հայ գրականութիւն եւ քաղաքակրթութիւն, միաժամանակ շարունակելով իր ուսումնասիրութիւնները՝ Հայոց լեզուի, պատմութեան, բարբառագիտութեան, հայերէնի համեմատական քերականութեան նիւթերի վերաբերեալ։ Ֆէյտին օտարազգի սակաւաթիւ այն գիտնականներից էր, որ կատարելապէս տիրապետում էր Հայոց լեզուին, որտեղ չէր ընդունում ո՛չ մի օտար բառ կամ դարձուածք՝ գտնելով որ հայերէնը դասական լինելով հանդերձ, նաեւ ժամանակակից է, որովհետեւ նոր բառերի ու բառակապակցութիւնների համար ունի իր արմատները։ Ասելով. «Ի տարբերութիւն միւս լեզուների հայերէնի նոր բառերը կը կազմուեն իմաստների համադրութեամբ» (Ֆ.Ֆ.)։