7-րդ դարում արաբները գրավել են դաշտային Կիլիկիան և մինչև 10-րդ դար այն պահել իրենց տիրապետության տակ: 10-րդ դարում Բյուզանդիան նորից ետ է նվաճել Կիլիկիան, որը դարձել է բյուզանդական կայսրության մարզերից մեկը: Այս ընթացքում Բյուզանդիան շարունակում էր հայերին տեղահանելու քաղաքականությունը՝ նրանց նորից բնակեցնելով Եփրատից արևմուտք ընկած տարածքներում: Դրանով նա փորձում էր Հայաստանը դատարկել հայերից, նրանց որպես պատվար օգտագործել արաբների դեմ, ռազմական ուժն օգտագործել արաբների և Արևմուտքից իրեն սպառնացող զանազան ցեղերի դեմ և վերջապես դավանափոխ անելու միջոցով հայերին ձուլել հույներին: Տեղահանության համար գործի էին դրվում զանազան միջոցներ՝ սպառնալիքներից ու բռնություններից մինչև շատ մեծ ու լայն իրավունքների ու կալվածքների տրամադրում նոր վայրերում: Տեղափոխվում էին իշխաններ ու ազնվականներ իրենց ազգուտոհմով և հպատակներով: Նրանք հանձնում էին իրենց հայրենի կալվածքներն ու տիրույթները և փոխարենը բյուզանդական կայսրերից ընդարձակ կալվածքներ ստանում Կիլիկիայում, Ասորիքում, Կապադովկիայում և Եփրատից արևմուտք ընկած այլ տարածքներում: Այսպես. 1044թ. Գրիգոր Պահլավունին հանձնում է հայրենի Բջնին և փոխարենը կալվածքներ ստանում Միջագետքում: 1065թ. Կարսի Գագիկ թագավորը իր թագավորությունը զիջում է Բյուզանդիայի կայսրին և տեղափոխվում Կիլիկիա19: 1073թ. Գանձակի Օշին իշխանը թողնում է հայրենի Մայրեաց ջուրը և ազգուտոհմով տեղափոխվում Կիլիկիա20: