Մեր դպրոցից, որը գտնվում էր Լենինի (այժմՙ Մաշտոցի) պողոտայի եւ Ամիրյան փողոցի խաչմերուկում, հինգ րոպեում հասնում էինք կինո «Մոսկվա»: Կինո «Մոսկվայում» հաճախ էին փոխում ֆիլմերը, հաճախ տարբեր դահլիճներում տարբեր ֆիլմեր էին ցուցադրում: Սովորաբար մենք գնում էինք առավոտվա ժամը 10.00 կամ 11.00-ի սեանսներին: Այդ ժամերին տոմս գնելու համար հերթ չէր լինում: Տոմսերը սկզբնական շրջանում, մինչեւ 1967 թվականը, վաճառում էին երկու դրամարկղներից, որոնք գտնվում էին շենքի ճակատի մասումՙ աջ եւ ձախ անկյուններում, հատուկ փոքր պատուհաններից: Իսկ երեկոները միշտ մեծ հերթ էր գոյանում: Երբ տեսնում էիր, որ հերթը մեծ է, ուրեմն ֆիլմը հաջող էր, եւ արժեր այն դիտել, հերթ կանգնել: Սովորաբար հանդիսատեսը անսխալ էր լինում: Չհաշված հնդկական ֆիլմերը, որ մեր երեւանցիք չգիտես ինչու շատ էին սիրում, բնականաբար եւ Ռաջ Կապուրին ու նրա երգերը: Իսկ ինձ ու Հայկազին առավել սիրելի էին իտալական, ֆրանսիական, հետո նոր միայն ամերիկյան ֆիլմերը: Յուրաքանչյուր իտալական ֆիլմ դիտելը մի տոն էր: Ինչո՞ւ: Առաջին հերթինՙ որ այդ ֆիլմը մի մեծ սիրո պատմություն էր, եւ որ հերոսուհիներն էլ որպես օրենք գեղեցկուհիներ էինՙ Ջինա Լոլոբրիջիտա, Սիլվանա Պամպանինի, Ստեֆանա Սանդրելի, Կլաուդիա Կարդինալե, Վեռնա Լիզի, Սոֆիա Լորեն, Անտոնելլա Լուալդի, Մոնիկա Վիտտի, Սանդրա Միլլո... Այնպես եմ հիշում, կարծես թե երեկ տեսած լինեմ նրանց մասնակցությամբ ֆիլմերը: Իսկ իտալացի հերոսները, մեծահռչակ «սիրտ նվաճողները» (сердцееды)ՙ Մարչելլո Մաստրոյանին, Ջուզեպպե Մորանդին, Նինո Մանֆրեդին, Ալբերտո Սորդին, Ուգո Տոնյացին, Ռալֆ Վալոնեն, հապա նշանավոր կոմիկ Տոտոն... Եվ այս ամենը դու կարող էիր դիտել ՍՄԿԿ պատմության, երկրաչափության կամ սոլֆեջիոյի ձանձրալի դասերի փոխարեն (ես թվարկեցի այն առարկաները, որոնք առավել չէի սիրում), եւ ընդամենը 15 կոպեկով: