էլի	Փամբակու	հայերը	պարսից	խորամանկությունը	լավ	իմանալով	և	իրանց	քաշած	դառն	օրերը	միտք	բերելով՝ ամեն	տեղ	պատրաստություն	էին	տեսել: Համամլու, Պարնի	գեղը, Գյումրի, որը	բերդ	ուներ, պատերը	շինել, մեջն էին	մտել. Խլղարաքիլիսեն	բերդ	ու	էր	չունենալով՝ սելեր	ու	գութան	իրար	վրա	էր	դրել, սանգար	կապել. — ունեցած-չունեցած	էնտեղ «էին» ղայիմացրել, գեղարենքն	էլ	իրանց	մեջ	առել, ինչ	հին	ժամանակից	թուր, թվանք ունեին, հավաքել, տղամարդիկը	գիշեր-ցերեկ	ասպաբավորած՝ օղլուշաղը	էնտեղ	էին	հավաքել, տավարը	բերդի տակն	արել, որովհետև	նրանց	մեծ	հարստությունը	տավարն	ա, գիշեր-ցերեկ	ղարավուլ	էին	քաշում, հանդն	էլ բազմությունով	էին	գնում, ճամփեքը	համարյա՛	թե	փակվել	էին. շատ	գիշեր, շատ	վախտ	էլ	Քրիստոսի	խոսքին չէ՛ին	մտիկ	անում, մեկ	թուրք	աչքը	թեքելիս, գլուխը	հետն	էր	թեքվում, չունքի	յայլաղի	ժամանակն	էլ	էր: