«Հայքի» նպատակը հայության ամբողջականացումն է: Աշխարհում ապրում են մեզ հայտնի 10 մլն հայերը, իսկ այժմ արդեն ծպտված հայերի մասին հսկայական տեղեկություններ կան: Օրինակ, 1988 թ. իրադարձությունների ժամանակ ես պարզեցի, որ Լեհաստանում երեք հարյուր հազար հայ կա: Այդ ժամանակ մենք բացարձակ «Հայք» վիճակի էինք եկել, ապրում էինք ներդաշնակության, ստեղծագործական վերելքի, սիրո մեջ: Երբ լեհ մտավորականները գալիս էին և տեսնում, թե այստեղ ինչ է կատարվում, վարակվում էին դրանով, իրենց մեջ հայկական արմատներ էին փնտրում ու գտնում էին: Իսկ այժմ այնտեղ իրենց հայ համարողների թիվը կտրուկ նվազել է: Երբ հետո տեսան, թե այստեղ ինչ է կատարվում, հայ լինելու մասին այլևս չեն բարձրաձայնում: Նրանք այն հայն են, որ մեր մեջ նստած է, բայց այսօրվա այլանդակ կյանքով խեղդվում են: Հիմա շատ կարևոր է, որ Հայաստանը վերադառնա իր հայկականությանը: Մինչև Հռոմի պապի այցը` ես այս բառը զգուշությամբ էի օգտագործում: Իսկ երբ նա իր երկու ընկերների մասին խոսելիս ասաց, թե կարևորագույն որակը, որ տարբեր դավանանք ունեցող այդ երկու հայը կրում են, նրանց հայկականությունն է, հասկացա, որ դա մարդկային հատուկ որակ է, որը գալիս է մեր պապերից, և մենք պետք է դա հետ բերենք: