Հիմա տրփում էր, քուլաքուլա կենդանանում` ճիշտ տղայի ուղնուծուծը քամող այն տեսիլքների հաճախությամբ, ուր մի պատկեր էր նշմարվում գայլին` աղջկա պատկեր… Բայց ո՛չ մեկեն ու ո՛չ ամբողջությամբ, այլ ճառագումներով, որ դուրս էր պրծնում այդ փոթորկած շաղախից` մերթ որպես մարմնահուր ծփանք, մերթ` անիմանալի ու քաղցր մի բույր կամ հրակեզ մի հայացք` միաժամանակ և՛ մեղմ, և՛ անողորմ…