Արտաքուստ աննշան ու հպանցիկ է Իմաստունների դերը ստեղծագործության մեջ: Նրանք ստվերում են կանգնած, բայց ամենուր զգացվում է նրանց ներկայությունը: Իմաստուններին ճանաչելու բանալին Էնկիդուն է: Նրա հայտնությունն ու մահն անսպասելի, գրեթե հանկարծակի բնույթ են կրում Գիլգամեշի կյանքում, և միայն այս դեպքում է, որ հանդես են գալիս Իմաստունները: Սկզբում նրանք Էնկիդուին ուղեկցում են դեպի Գիլգամեշը (նժարելու քաոսային ուժը), իսկ ժամանակ անց նրա մահով Գիլգամեշին են ուղեկցում դեպի Ութնափիշտիմը (ցույց տալու աստվածային դրոշմը տարերքի մեջ): Նրանց ունեցած զենքը սպասումն է, պահի հասունացումը: Մերթ համբերատար սպասում են Էնկիդուի հայտնվելուն, մերթ էլ` թե երբ Գիլգամեշը պատրաստ կլինի լսելու հարցը: Նրանք մեզ ցույց են տալիս իրենց բնակության վայրը. դա ժամանակի հոսքն է: Իսկ ավելի հստակ` ուղիղ գործընթացներ մարդու կենսաբանական կյանքում, դրանց աստիճանական կամ փուլային էջերի խորհուրդը: