Քամանչա Հակին նրան առաջարկեց մի քիչ ոտքով գնալ, նրանք վայր ցատկեցին սայլից և մի տասը քայլ հետ մնացին։ Հովը վերջնականապես անհայտացավ վերջին բլրի հետևում։ Հակին հսկա էր, և երբ նա քայլում էր ուսերը տարուբերելով, ավելի հեշտ էր նրան պատկերացնել թուրը ճոճելիս կամ արորով հողը վարելիս, քան քամանչա նվագելիս։ Մինչդեռ նա շատ զգայուն երաժիշտ էր, և քամանչան եղել էր նրա գոյության միակ միջոցը այն պահից ի վեր, երբ փախել էր ծնողների տնից տասնհինգ տարեկան հասակում։ Հիմա նա երեսուներեք տարեկան էր։ Խոսում էր միայն իր սիրային պատմությունների ու հաղթանակների մասին։ Գեղեցիկ տղամարդ էր՝ կամային կզակով, շատ առնական տեսքով, չնայած կանաչ աչքերին, որոնք նման էին հավերժ հիացած երեխայի աչքերի։ Պարզունակ և անմիջական լինելով՝ նա հիացմունքով էր վերաբերվում Վարդանին, որը չէր կարողանամ հասկանալ դրա պատճառը, և նրա բարեկամությունը երբեմն ձանձրալի էր դառնում։