«Հանրապետության հրապարակի համապատասխան տեղում քսանհինգ տարի մարդիկ արձան են ուզում տեսնել։ Երեւի դա այն մեկի արձանն է, ով մեր օրերի եւ մեր ժողովրդի քաջության, մարդկայնության, համեստության, անձնազոհության, սրտացավության եւ արդարության մարմնացումն եղավ։ Շատերին ավելի անսպասելի, քան Սասնա Ծռերի հայտնությունն էր, որ միլիոնավոր հասարակների միջից, սուսուփուս, իր որոշածն իր համար արդարության ճանապարհ փռած, կարեցածը դավանանք արած, կոտոշը տնկած, փաթթած ունեցած ամեն ինչ ու բան, գնաց իր ճշտի ետեւից, ապացուցեց, որ չենք մեռել, ու վաղ է մեզ թաղել, անիմաստ է համոզել մեզ, թե ամեն ինչ ավարտվել է եւ ճիշտը գաղթն է։ Այս մարդն է մեր վերածննդի խորհրդանիշը եւ կամքը եւ հույսը եւ հավատը եւ սերը, այս մարդկանցով ենք հազար քացու տակից ելել, ծեծված ու ջարդված, հալածական եւ կամակոր, զոռբա ու կողավոր, կանգնել բոյով մեկ ու ասել՝ դե խփի, բոզի տղա, Հրանտի ասածի պես, ու զարկել են ու ձեռները ցավել է։