Հա­յոց ազ­գա­յին ա­զա­տագ­րա­կան պայ­քա­րին հո­գե­ւո­րա­կան ռահ­վի­րան ե­ղաւ Խ­րի­մեան ­Հայ­րիկ, ո­րուն քա­րոզ­ներն ու գործ­նա­կան աշ­խա­տանք­նե­րը անն­կատ չան­ցան ­Հա­մի­տեան բռնա­կա­լու­թեան կող­մէ եւ, տա­րի­նե­րու վրայ եր­կա­րած ազ­դա­րա­րու­թիւն­նե­րէ ու կաշ­կան­դում­նե­րէ ետք, ­Սուլ­թա­նի հրա­մա­նով Խ­րի­մեան ­Հայ­րիկ Ե­րու­սա­ղէմ աք­սո­րո­ւե­ցաւ 1891ին։ ­Բայց հա­զիւ տա­րի մը ետք, երբ Ա­մե­նայն ­Հա­յոց ­Կա­թո­ղի­կո­սու­թեան նոր գա­հա­կա­լի ընտ­րու­թեան կա­րի­քը ա­ռա­ջա­ցաւ, Խ­րի­մեան ­Հայ­րիկ հայ ժո­ղո­վուր­դի միա­հա­մուռ պա­հան­ջով ընտ­րո­ւե­ցաւ ­Սուրբ Էջ­միած­նի գա­հա­կալ։