Հետագայում Լորենցը շարժվող միջավայրերի օպտիկան զարգացրեց իր էլեկտրոնային տեսության հիման վրա։ 1892 թվականին գիտնականը եթերն անշարժ և ամբողջությամբ թափանցելի ենթադրելով դուրս բերեց k {\displaystyle k} գործակիցը, շարժվող մարմիններից ճառագայթվող լույսի և նրանցում ճառագայթների կրկնակի բեկման նկարագրություն տվեց։ Դրա հետ մեկտեղ վերջնականապես հեռացվեց եթերի տարածվածության տեսության օգտագործումը։ Լորենցի տեսությունը թույլ էր տալիս բացատրել Երկրի նկատմամբ եթերի շարժման («եթերային քամու») չբացահայտվածությունը v / c {\displaystyle v/c} -ի նկատմամբ առաջին կարգի օպտիկական փորձերում, որտեղ v {\displaystyle v} -ն Երկրի արագությունն է եթերի նկատմամբ, c {\displaystyle c} -ն՝ լույսի արագությունը։ Այդ ժամանակ երկրորդ կարգի միակ փորձը, որի արդյունքը կախված է v 2 / c 2 {\displaystyle v^{2}/c^{2}} քառակուսային արտահայտությունից, Մայքելսոնի փորձն էր (1887)։ Ոարդյունքը, րպեսզի բացատրի այդ փորձի բացասական Լորենցը «Երկրի և եթերի հարաբերական շարժում» հոդվածում (հոլ.՝ De relative beweging van de aarde en den aether, 1892) առաջ քաշեց լրացուցիչ վարկած իրենց շարժման ուղղությամբ մարմինների սեղմամբ[Մեկնաբանություն 3]։ Դեռ 1889 թվականին անալոգ առաջարկ արտահայտեց Ջորջ Ֆիթսգերալդը (իր աշխատության հրատարակման ժամանակ Լորենցը չգիտեր այդ մասին), դրա համար տվյալ վարկածը ստացավ Ֆիթսգերալդ-Լորենցի կրճատում անվանումը։ Հոլանդացի գիտնականի կարծիքով, այդ երևույթի պատճառ կարող է լինել եթերի միջով շարժվող մարմնի միջմոլեկուլային ուժերի փոփոխությունը, էականորեն այդ պնդումը բերվում է այդ ուժերի էլեկտրամագնիսական ծագման ենթադրման[78]։