Վիկտոր Հյուգոյի թատրոնը հանդիսանում է Մադամ դե Ստալեի, Բենժամին Կոնստանտի, Ֆրանսուա Գիզոյի, Ստենդալի[64] և Շատոբրիանի նախաձեռնած թատերական ժանրի շարունակությունը: 6414 տներից և քիչ կերպարներից բաղկացած իր Կրոմվել պիեսով, որն այդ ժամանակահատվածում[65] չէր բեմադրվում, Հյուգոն նոր թատրոնի գաղափարն է տալիս: Իր պիեսը պաշտպանելու նպատակով՝ Հյուգոն միաժամանակ հրատարակում է հայտնի նախաբանը, որտեղ նա առաջադրում է իր գաղափարները ռոմանտիկ դրամայի վերաբերյալ: Նրա ստեղծած թատրոնը՝ [66] ամբողջը մեկում է, ուր միաժամանակ կա և՛պատմական դրամա, և՛ կատակերգություն, և՛մելոդրամա, և՛ ողբերգություն: Վիկտոր Հյուգոյի ստեղծագործությունները փոքր ուղղվածություն ունեն դեպի Շեքսպիրը[67] , Մոլիերը և Կորնելը[68] Նա կիրառում է գրոտեսկ ձևն իր բազմաթիվ ենթատեսակներով[69]: Այսպես անցում է կատարվում ծիծաղելիից դեպի ֆանտաստիկան, դեպի սարսափելին ու հրեշավորը: Վիկտոր Հյուգոն գրում է «Գեղեցիկի մի տեսակը կա, իսկ տգեղինը՝ հազար»[70]: