1918 թ. հուլիսին Նախիջևանում զորավար Անդրանիկը խորհրդակցում է Մելիք-Մուսյանի հետ գավառում իր ներկայությունը արդյունավետ դարձնելու համար անհրաժեշտ միջոցառումների մասին: Մելիք-Մուսյանը Անդրանիկին հանգամանալից նամակ է ուղարկում, որը ըստ էության այդ հատվածի հայության ճակատագրին վերաբերող ամբողջական ծրագիր էր: Սակայն քաղաքական ու ռազմական աննպաստ պայմանների պատճառով Անդրանիկին հաջողվեց այդ ընդարձակ ծրագրի միայն մի մասը կենսագործել: Հետագայում քեմալական Թուրքիայի և մուսաֆաթական Ադրբեջանի միացյալ զորքերի հարձակման հետևանքով Նախիջևանի անկումից հետո Գողթանն հայտնվեց խիստ ծանր ու դժվար կացության մեջ: Բոլոր կողմերից շրջապատված թշնամիներով Գողթանի հայությունը Աշոտ Մելիք-Մուսյանի գլխավորությամբ օրհասական պայքար էր մղում: Այդ ժամանակ Կապանի Ազգային խորհուրդը հասկանալով երկրամասի ռազմավարական կարևորությունը Զանգեզուրի համար զինված օգնություն է ցուցաբերում: