Երբ կ՛ըսեմ՝ հոգեբանօրէն պէտք է պատրաստ ըլլալ, ատիկա կ՛ենթադրէ նաեւ հոգեհաւաքի իմաստով պատրաստուածութիւն: Մենք մեր հոգեկանութիւնը պէտք է պահած ըլլանք: Այսօր այդ հոգեկանութիւնը բացակայ է, որովետեւ սարսափելի կերպով ապամշակութայնացած ենք եւ քաղքենիացած: Այսինքն՝ մենք չենք տրոփեր հայրենիքի առասպելներուն հետ, հայրենիքի գրականութեան հետ, մեր կեանքին հետ: Կը նայինք հեռուէն, ապա տանիքներէն կը պոռանք, թէ մենք մշակոյթի ժողովուրդ ենք: Բայց մեզմէ իւրաքանչիւրը ո՞ւր է այդ մշակոյթին յարաբերաբար: Երբ ես լեզուի մասին շատ խօսիմ, ինծի կ՛ըսեն՝ մարդ կը խրտչեցնես: Նպատակս բացարձակապէս մարդ խրտչեցնել չէ՛: Որովհետեւ լեզուն կամուրջն է՝ մեզ պատմութեան կապող, որովհետեւ լեզուն կը փոխանցէ արժէքներ: Լեզուն կը փոխանցէ գաղափարներ: Ասիկա ես չեմ հնարեր, ֆրանսացի փիլիսոփայ Պրոնշիքը կ՛ըսէ. «Բառերու ժառանգութիւն, գաղափարներու ժառանգութիւն: Իսկ մարդիկ կ՛ապ-րին իրենց գաղափարներով»: