Մեր հրաժեշտն եմ հիշում. փետրվարին եկել էր դպրոց, դասերից հետո էր: Երկար զրուցեցինք: Շա~տ էր փոխվել: Խոսելու ընթացքում բավականին հարցեր քննարկեցինք: Մի խոսքն եմ անընդհատ հիշում: Ասաց.«Ընկեր Մանասյան, դիրքերում ինձ համար ավելի հեշտ ա: Ես էստեղ մարդկանց արդեն չեմ հասկանում, ինչ են ուզում կյանքից, ինչ են հետապնդում, որն ա կյանքի իրենց արժեքը: Երբ դիրքերում ես, կյանքը լրիվ ուրիշ կերպ ա քեզ բացվում, լրիվ ուրիշ բան ես հասկանում: Իմ համար շատ ավելի հեշտ ա, ես դիրքերում ընկերներիս հետ եմ»: