Պետք է ասել, որ երկու վեպերում էլ թուրք ընտանիքի պատկերումը միտված է ինքնաճանաչողության: Թուրք հեղինակի դեպքում խնդիրն ակնհայտ է: Իսկ Հակոբ Օշականը գրում է. «Օշականի վեպը լայն հետաքրքրություններ է պարզած թուրք բարքերուն հանդէպ: Հոս ոչինչ կա զարմանալի: Արեւմտահայ հասարակութիւնը ո՛չ մէկ շրջանի մէջ ինքզինը ապրած է: Անոր կեանքը եղեր է կրկնուած թուրքով, որ ճակատագրի ձեւ մը ունէր իր օրերուն վերեւ»4: Ճանաչել թուրքին, հարևանին, ճանաչելու համար ցավի ու կորստի պատճառը, բայց նաև ճանաչել սեփական բացերը, թուլությունն ու էությունը: «Վերջին հաշվով թուրքական բարքերի լայն ու համակողմանի քննությամբ գրողը ձգտում է գտնել սեփական ժողովրդի ողբերգության պատճառները, հստակեցնել դրանք պայմանավորող սոցիալ քաղաքական, բարոյահոգեբանական այն միջավայրը, որ կարելի դարձրեց մեր ժողովրդին հետ կատարված աղետը»,5— գրում է Կիմ Աղաբեկյանը: