Երեկոյան յոթն անց քառասունհինգ Արմանաշ Չաքմաքչյանն ու Մետտ Հեսսինգերը վերջապես կարողացան դուրս գալ փողոց: Նստելով մուգ կարմիր Սուզուկի Վերոնա՝ ուղևորվեցին այն ոեստորանը, որի մասին Մետտը շատ էր լսել որպես հաճելի և ռոմանտիկ վայր. Անունը «Ծուռ Պատուհան» էր: