Hans-Lukas Kieser-ը Դերսիմի ալևիների մասնավոր ինքնության ձևավորման հիմքերը տեսնում է կզլբաշների նկատմամբ պատմականորեն, դեռևս 17դ.-ից եկող Օսմանյան կայսրության պաշտոնական բացասական վերաբերմունքի և դրանից արտածված՝ ալևի-կզլբաշների նկատմամբ հասարակական բացասական կարծիքի մեջ, ինչը նրանց հարկադրում էր մեկուսանալ և ինքնապաշտպանվել: Այլ կերպ ասած ըստ Hans-Lukas Kieser-ի, Դերսիմի ալևի-կզլբաշների ինքնության ձևավորման հիմքում ընկած էր այդ հավաքականության դեմ Թուրքիայի պաշտոնական քաղաքական մերժողականությունը և ճնշումը[18]: Նա հավանական է համարում, որ այդ փոքրամասնության ինքնության մասնավորեցման խնդրում էական դեր է խաղացել սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ի իշխանության տարիներին քրդական համիդիե ջոկատների ստեղծումը: 1880-ական թթ. սուննի քրդերի բազմաթիվ ցեղախմբերին հեծյալ արտոնյալ զինված խմբերի ստեղծման իրավունք տալով, սուլթան Աբդուլ Համիդը թույլ չտվեց դրանց միանալ Դերսիմի «քուրդ» անվանվող ալևի-կըզըլբաշներին: Պատճառաբանությունը անջատողական էր՝ Mekteb-i Ashiret-ում կարող էին սովորել և զինված ռազմականացված խմբերի մեջ ընդգրկվել միայն սուննի մահմեդականները[19]: Այս մերժումը կզլբաշներն ընկալեցին որպես իրենց նկատմամբ քաղաքական մերժողականություն, ինչը խորացրեց ալևիա-քրդական օտարումը: