.…Իմ ծառայութեանս ընթացքին ես նուիրուած եմ միայն երկրիս եւ ոչ որեւէ կուսակցութեան, պաշտօնի կամ մարդու: Պաշտօնները ընդունած եմ, որովհետեւ ատոնք հնարաւորութիւն տուած են ծառայելու երկրիս: Առաջին օրէն ըսած եմ այդ մէկը եւ յետոյ միտքս չեմ փոխած: Երբ խոչընդոտներ ստեղծուեցան իմ ճանապարհիս, թարմ գաղափարներու եւ նոր մարդոց կարիք կը զգացուէր, երեւակայութեան սարսափելի պակաս կար, համընդհանուր լճացում: Հասկցայ, որ այլեւս կարելի չէ օգտակար բան մը ընել, եզրակացուցի եւ հրաժարական տուի: