-Փաշա՛, դու զենքի հետ ես պսակվե ու ազգի համար ես, քո կռիվ դեռ չի պրծե, ես իմա՞լ բեռ դառնամ քզի… Ես կաբրիմ իմ ցավի հետ` մինչև հասնիմ իմ էրեխեքին… Փաշա՛, քար ու խճով ծածկեցի իմ անուշ բալեքին, հըմը արդեն ջուն ու ջանավարի բաժին են դարձե… Դրա համար քո կռիվ վերջ չունի,- Զորավարի հոգնած աչքերին նայեց Դուռեն…