► Ծեր բյուրոկրատ, իմ ընկեր, որ նստած ես այստեղ՝ իմ կողքին, քեզ ոչ ոք երբեք չի դրդել փախուստի դիմել, և դա քո մեղքը չէ։ Դու կառուցել ես քո խաղաղությունը՝ ցեմենտով խծուծելով բոլոր ելքերը դեպի դուրս, ինչպես տերմիտներն են բոլոր անցքերը փակում։ Դու ծվարել ես քո քաղքենիական ապահովության գրկում, գավառական կյանքի միապաղաղ սովորությունների, ծեսերի հեղձուցիչ մթնոլորտում՝ այդ խախուտ պարիսպը կանգնեցնելով ընդդեմ քամիների, ջրհեղեղների ու աստղերի։ Լուրջ խնդիրները քեզ ամենևին չեն հուզում, առանց այն էլ քեզ համար բավական դժվար է եղել մարդկային քո կերպը մոռանալ։ Դու թափառիկ մոլորակի բնակիչը չես, դու քեզ չես տալիս հարցեր, որ կմնան անպատասխան, դու թուլուզցի մանր քաղքենի ես։ Ոչ ոք չի բռնել քո ուսերից, թափ չի տվել քեզ, երբ դեռ ուշ չէր։ Հիմա չորացել, կարծրացել է այն կավը, որից շինված ես դու, ու այլևս ոչ ոքի չի հաջողվի արթնացնել այն քնած երաժշտին կամ բանաստեղծին կամ աստղագետին, որ գուցե դեռ ապրում էր քո ներսում։