- Չանե՛ս… Չանե՛ս…,- գլուխը բռնած ներս է վազում Անդոնը, տղայից խլում ատրճանակը ու փլվում հնամաշ բազմոցին, որի վրա գնդակների ու դանակի հետքերը՝ կոշտափոկ կարերով իրար բերված (գյուղը երկու ամիս մնացել է ազերիների ձեռքին) չանցնող սպիներ էին հիշեցնում։