Գալիս ես, մայրս վարագույրի հետևում խոժոռվում է: Նրան ժպտում ես, ձեռքով ես անում: Գնում ենք, պարում ենք, խմում ենք, լռում ենք: Մայրիկիդ նվերը դուր եկա՞վ, շաաատ՝ ասում ես: Այնքան ուրախ եմ: Հետո ասում ես, որ լուսանկարներովս տունդ լցրել ես. «Հիացքանչ են, հեքիաթային: Մայրիկն ասում է՝ յուրօրինակ կին է, կարծես թե այս անգամ լուրջ է: Սիրտս տագնապում է»: Ուրեմն, նա ինձ հավանում է՝ սեթևեթում եմ: Վաղն էլ ես գալիս, մորս ձեռքերը համբուրում ես, մայրս գլխիկոր է: Միասին քայլում ենք, մտորում ենք, չենք քնում, մրսում ենք փողոցներում: Քնով անցած բազմաթիվ շենքերի արանքում տխրող ամայի կիսակառույցի առաջ կանգնում ու կոկորդով մեկ բղավում ես անունս: Ասում ես՝ այս ամայության մեջ հավերժ ապրեցրի անվանդ տառերը, հարթաքանդակի պես դաջվել են պատերին ու դարերին վկայելու են իմ երկնային սիրո մասին: Ես, բլուզիդ մեջ փաթաթված, վազում եմ, լուսանկարում ես, հևում ես: Երևի արդեն քեզ սիրում եմ: