Արփինե մորաքույրը, որն է՛լ ավելի էր գիրացել, իսկ մազերը լրիվ ճերմակել էին, նրանց բուռն ընդունեց։ Նա չխնայեց ոչ ուրախության բացականչությունները, ոչ օրհնանքները Աստծու և նրա բոլոր սրբերի հասցեին, խառնեց ծիծաղն ու արտասուքը, հարցը հարցի վրա տվեց առանց պատասխանների սպասելու և ուզեց ամեն ինչ միանգամից անել, խմիչք մատուցել, ճաշը պատրաստել, Վարդանին ու նրա պատանի բարեկամին կարգին հագուստ տալ։ Նա, որ սովորաբար շատ հանգիստ էր և այնքան գործունյա, որ ընդունում էր հանպատրաստից եկած հյուրերին այնպես, կարծես նրանց սպասում էին, այսօր շփոթված էր թվում։ Նա դես ու դեն էր գնում, ինչ-որ գործեր էր ձեռնարկում և կիսատ թողնում, գնում էր դեպի խոհանոց, հետո ճանապարհի կեսից հետ էր գալիս ասելու համար այն, ինչ մոռացել էր։ Մեսրոպը նրան ստիպեց կանգ առնել, նրան մղեց դեպի բազմոցը, իսկ ինքը գնաց կոնյակի շիշը և բաժակները բերելու։ Ծեր կինը նստեց զարմիկի կողքին, շոյեց նրա մազերը և բազմիցս համբուրեց։ Հետո սեղմեց նրա ձեռքերը և այդպես լուռ նստեց՝ նրան նայելով։ Երանելի մի ժպիտ կերպարանափոխել էր նրան։