— Ա՛ղասի	ջան, գլխիդ	ճարը	տե՛ս, քեզ	ման	գալով	հոգիքս	թռավ, ախր	ո՞ւր	մնացիր. Հասան խանը	նոր	ղոնշուն	ա	հավաքել, գալիս	ա: Խլղարաքիլիսեն	էլ	ետ	կոխեցին. Բոռչալվի	թուրքերը կապիտանին	գլխից	հանեցին, թե	ղզլբաշը	Գյումրու	բերդը	կառնի, թոփ	ու	թոփխանա	հետներն առան, ետ	դառան. ջրատար, ողորմելի	խալխը	մնաց	չոլումը, ոչխարի	պես	սառած, ոտը	ո՛չ	առաջ կարաց	փոխել, ո՛չ	ետը. որը	ձի	ուներ, էլ	ո՛չ	բարեկամի	մտիկ	արեց, ո՛չ	ազգականի, վեր	էլավ, փախավ	Գյումրի. Մնացածները, աստված	ո՛չ	շհանց	տա, իրար	ճտով	ընկած՝ մնացին	գառն	ու ոչխարի	պես	բղղալով	կանգնած: Ի՛նչ	նրանց	հալն	ա, աստված	ո՛չ	նշանց	տա. սար	ու	ձոր	սուգ	են անում, լալիս: