Տրդատ — Չէ, դու հաճույք ես ստանում ինձ տանջելով… Հենց որ համոզվես, որ ես մոռացել եմ քեզ, որ արդեն զրկվել ես այդ հիվանդագին հաճույքից, դու նոր կհասկանաս սեփական տառապանքիդ խորությունը և կզզվես քեզանից… Քո տոկունությունից, ծով համբերությունից, աներես դիմացկունությունից… Ես քեզ համար կանեմ այդ լավությունը… Ես այլևս չեմ գա.. Մնաս բարով, Գրիգոր…