Միշտ էլ Հայաստանը խորհրդային իշխանությունների համար եղել է Ադրբեջանում, Թուրքիայում և մուսուլմանական աշխարհում կապիտալ շահելու միջոց: Մեր հաշվին, միայն մեր հաշվին: Դա մենք տեսել ենք 1921 թվականին, երբ Հայաստանի կենդանի մարմնից կտրվեցին մեծ մսակտորներ և մատուցվեցին Թուրքիային ու Ադրբեջանին: Այժմ էլ նույն քաղաքականության շարունակությունն է, անգամ այն, որ հայեր են բռնվում Հայաստանում և ուղարկվում Ադրբեջանում դատվելու, լավ իմանալով, որ դա հաճելի կլինի նրանց, հատկապես Բաքվի հունվարյան դեպքերից հետո: Սպանությունները, վայրագությունները, մարդկանց կախաղան բարձրացնելը, անգամ մարդակերությունը կատարվել են Ադրբեջանում, իսկ ՏԱՍՍ-ն ու Ազերինֆորմը հաղորդում են հայերին դատելու մասին միայն նրա համար, որ փորձ են արել խռովություն հրահրելու: Փորձ են արել, բայց խռովություն չի եղել. վեցից ութ տարի բոլոր մասնակիցներին: Հոգեբանական այս գործոնները նրբորեն մտածված քաղաքականության արդյունքներ են: Այժմ ոչ մեկին գաղտնիք չէ, որ շրջափակումը ոչ թե Բաքվի, այլ Մոսկվայի ձեռքի գործն է, և զինվորական սվիններով հսկվում է, որպեսզի չխախտվի: Հայստանի և Արցախի շրջափակումը Մոսկվայի ռեպետիցիան էր` մերձբալթյան հյուրախաղերից առաջ: Որպեսի մոխրագույնն անտառ չփախչի, նրան պետք է կերակրել թարմ մսով. այդ կերակուրի դերում միշտ եղել է հայ ժողովուրդը, Հայաստանը: