Անցավ	երկու-երեք	շաբաթ: Քաղաքում	կյանքը	շարունակվում	էր	նույն	ուղղությամբ: Տիկին	Մարթան	գրեթե	ամեն	օր գալիս	էր	և	մորը	լարում	հարսի	դեմ: Ոսկեհատը	ստեպ-ստեպ	ընդհարվում	էր	Անտոնինա	Իվանովնայի	հետ: Ընդհարման առիթները	շատ	էին, բայց	մշտականը	երեխաներն	էին: Մայրն	աշխատում	էր	նրանց	հեռու	պահել	ընտանիքի	վատ ազդեցությունից, տատը	ձգտում	էր	տիրանալ	նրանց: Այստեղից	առաջանում	էին	ընտանեկան	անընդհատ	փոթորիկներ, որոնց	դեմ	Սմբատը	միանգամայն	իրեն	անզոր	էր	զգում: Մերթ	մորն	էր	հանդիմանում, մերթ	կնոջը: Երկու	կողմն	էլ պաշտպանում	էին	իրենց	իրավունքերը	եռանդով: