Շատ վատ: Առաջին փաստն այն է, որ մեր իրականության մեջ մեծ մասն իր մասնագիտությամբ չի աշխատում: Հետո, մեզանում ընդունելությունը լինեում է ըստ մոդայի, օրինակ` միջազգային հարաբերություն-ներ. լավ է հնչում: Բայց եկեք տեսնենք, թե տարեկան քանի հոգի է պետք միջազգային հարաբերությունների մասնագետ, երբ ունենք ընդամենը մեկ համապատասխան նախարարություն, որն ընդունենք առավելագույնը 200 աշխատող ունի: Նույնը պատկերն է նաև մնացած այլ, այսպես կոչված, պահանջված մասնագիտությունների դեպքում: Սրան հակառակ, կան իսկապես պահանջված մասնագիտություններ, որոնց անվանումները գու-ցե մի քիչ գրավիչ չեն, սակայն տեղերը թափուր են: Ստացվում է պարադոքսալ մի վիճակ՝ այնտեղ, որտեղ աշխատանք կա, գնացող չկա, որտեղ չկա` դիմորդները շատ են: Հետո մի շատ կարևոր փաստ էլ. մեր դասախոսների հիմնական մասը տեսաբան է: Ստացվում է, որ մենք էլ ուսանողներին պատրաստում ենք դասխոսական կարիերայի: Իսկ քանի հոգի է դառնում դասախոս` ամեն կուրսից երևի մեկ-երկուսը: Ուրեմն՝ մեզ պետք է դա-սախոսական այնպիսի կազմ, որը նաև գործնական հմտություններ ունի: Եթե մի մարդ գոնե հինգ հոգանց կո-լեկտիվ չի ղեկավարել երբևէ, ինչպես է մենեջմենթ դասավանդում: Ես կուզեի, որ դասախոսները ոչ թե լրիվ, այլ կես դրույքով դավանադեին՝ մնացած մասը հատկացնելով պրակտիկ գործունեությանը: Որովհետև հաճախ մի ամբողջ օր լսարանի պատերից ներս անցկացնող դասախոսը լավ չի պատկերացնում, թե ինչ է կատարվում իր մասնագիտության պրակտիկ ոլորտում: