Բառը փուչիկի պես կախվեց օդում: Բոլորն անմիջապես լռեցին, սպասեցին, թե երբ է իջնելու հատակին: Քարտուղարուհու կպչուն ժպիտն էլ անհետացավ: Զելիհան ակամա զգաց, որ հանդարտվում է: Այսպես ավելի լավ էր: Չէր կարելի ասել, որ իրեն դուր էր գալիս իգական կայտառությունը: