Քաղաքացիական ավիացիայի հայկական վարչությունում աշխատելու տարիներին նա գործուղվում է Անգոլա, որտեղ և ոչ միայն այնտեղ, բավականին բարձր էր հայ օդաչուների վարկանիշը։ Բավական է ասել, որ այդ երկրի նախագահի անձնական օդաչուն երևանցի Միքայել Ալոյանն էր։ Ռուբեն Եսայանին վստահվում է երկրի պաշպանության նախարարի անձնական օդաչուի պատասխանատու պաշտոնը։ Այդ տարիներին երկրում քաղաքացիական կռիվներ էին գնում, և յուրաքանչյուր թռիչք կարող էր վերջինը լինել, քանի որ ընդդիմադիր ուժերը պարզապես որս էին կազմակերպում կառավարական բարձրաստիճան պաշտոնյաների ինքնաթիռների նկատմամբ։ 1983 թվականի օրերից մի օր Ռուբեն Եսայանն իր ՅԱԿ-40 ինքնաթիռով ինչ-որ վայր պիտի հասցներ կուբացի մասնագետների պատվիրակությանը։ Ինքնաթիռը դեռ չէր էլ հասցրել բարձրություն հավաքել, երբ հակառակորդի արձակած հրթիռը դիպավ աջ շարժիչին և հրդեհ սկսվեց։ Հրամանատարը ընդամենը մի քանի վայրկյան ուներ ճիշտ որոշում կայացնելու համար։ Եվ նա ինքնաթիռն ուղղեց օդանավակայան։ Փառք Աստծո, որ դեռ չէին հասցրել հեռանալ օդանավակայանի տարածքից։ Շնորհիվ հայ օդաչուի բարձր պրոֆեսիոնալիզմի Ռուբեն Եսայանին հաջողվում է փրկել թե կուբացի մասնագետների կյանքը, թե ինքնաթիռը։