Կը նկատեմ ժպիտի պակասն ու մռայլութիւնը ժողովուրդին, դժգոհութեան տարաբնոյթ դրսեւորումները, ապագայի անորոշութիւնը եւ մանաւանդ տիրող արտագաղթի տհաճ ու մտահոգիչ երեւոյթը ու ափսոսանքով կը պատէ էութիւնս ամբողջ: Ինչպէ՜ս չափսոսալ, երբ մինչ օրս մշակութային արժէք ներկայացնող կառոյցներ օրէ օր կը նուազին, կը վաճառուին, կը քանդուին անգամ: Չափսոսա՜լ, երբ անտանելի դարձած կեանքի սղաճին դիմաց աղքատութիւնը գլուխը առած կ’երթայ եւ ապրուստը հոգալու միջոցներ մարդիկ կը դժուարանան գտնել: Չափսոսա՜լ, երբ տեղացին 25ամեայ ազատ անկախ հայրենիքով չ’ուրախանար, այլ նախկին սովետական կարգերու յուշերովը կ’ապրի ու ամէն առիթի անոր գովքը կը հիւսէ, ըսելով՝ «Սովետի վախտը մենք շատ լաւ էինք ապրում…»: