ՊԱՏԱՍԽԱՆ- Ինձ համար պարզ էր, որ հանդուրժել աղետի գոտում ստեղծված վիճակը կնշանակեր, որ որեւէ լուրջ ներդրում, որեւէ հույս, թե փոքր ու միջին բիզնեսը, արդյունաբերությունը կարող էին աշխատել, մենք չէինք ունենա£ Այստեղ բնակվում է Հայաստանի բնակչության զգալի մասը, եւ սխալ կլիներ ամեն ինչ կենտրոնացնել Երեւանում, մանավանդ` եւ Գյումրին, եւ° Վանաձորը յուրահատուկ համ ու հոտ, պատմություն ունեցող քաղաքներ են: Աղետի գոտի այցելության ժամանակ տպավորությունս այնպիսին էր, եւ ես իմ առջեւ նպատակ դրեցի` այս խնդիրը պետք է լուծում ստանա: Եվ ո°չ թե վարկային ծրագրերով, այլ առաջին հերթին` նվիրատվություններով, որպեսզի հետագա սերունդների ուսերին նոր պարտքային բեռ չձեւավորենք: Առնվազն վերջին չորս տարում աղետի գոտում հիմնականում ամեն ինչ կառուցվել է նվիրատվություններով եւ պետբյուջեի հաշվին: Հիմնականում սեփականաշնորհված ձեռնարկություններից հայթայթած գումարներն էին ուղղվում աղետի գոտի: Կոնյակի գործարանի,"ԱրմենՏելի" մասնավորեցումից ստացված գումարների զգալի մասը այստեղ ծախսվեց: Աղետի գոտին վերական•նելովª մենք որեւէ արտաքին պարտք չենք կուտակել: