Հայաստանի քաղաքական դաշտում այլևս հանդուժելի չէ բոլոր այն ուժերի գործունեությունը, որոնք զերծ են հայաստանակենտրոն մտածողությունից։ Միայն ազգային պատկանելությունը բավարար չէ, որ որևէ քաղաքական անձ ստանձնի կամ մոտ լինի իշխանական լծակներին։ Վստահության քվեն պետք է տրվի միայն նրանց, ովքեր իրենց գործունեությամբ ապացուցել են, որ ոչ միայն հարիր են հայաստանյան խնդիրներին, այլև բացառապես առաջնորդվում են հայաստանակենտրոն սկզբունքով։ Եվ սա ընդհանրապես նեղ ազգային կամ տարածաշրջանային խնդիր էր, այլեւ բացառապես քաղաքացիական, քանզի այս պարագայում ազգային փոքրամասնություն ներկայացնող հայաստանաբնակ քաղաքացին անհամեմատ նախընտրելի ամեն տեսակ մեր այն հայրենակիցներից, որոնք բազմաթիվ տեսանելի և անտեսանելի կապերով կապված են այլ երկրներ ներկայացնող կառավարման կենտրոնների հետ։ Ի վերջո, մենք շատ բան ունենք սովորելու երկարատև և հարուստ փորձ ունեցող պետություններից, ինչպիսիք են Ռուսաստանը և ԱՄՆ, որտեղ որևէ քաղաքացի չի կարող բարձրանալ քաղաքական վերնախավի աստիճաններով, եթե չունի տեղական լեզվամտածողություն, մշակութային պատկանելություն։