«Ես ճնշված եմ… Հեռախոսս անջատված է… Գումար չունեմ ռենտաս վճարելու համար… Երեխաներիս համար գումար չունեմ… Հաշիվներս մուծելու համար ոչինչ չունեմ… Գումա՛ր: Ինձ հետևում են սպանությունների, դիակների, դաժանության, դիակների և ցավի վառ հիշողությունները…սովահար կամ վիրավոր երեխաների նկարները, խելագարները, ում ձեռքերը քոր են գալիս, որոնցից շատերը ոստիկաններ են՝ դահիճներ… Եթե ինձ հաջողվի, ես կհանդիպեմ Քենին»: