Այդ օրը Քազաևջը կանայք առավոտ շուտ արթնանալով գնացել էին Լևենտ Քազանջըի գերեզմանին այցելության, բայց Զելիհան մի պատճառաբանություն գտնելով՝ մնաց տանը: Այդքան մարդաշատ խմբով չէր ուզում գերեզման գնալ: Նախընտրում էր՝ մենակ: Մենակ գնալով՝ գերեզմանաքարի մոտ ծալապատիկ կնստեր և հորը կենդանության ժամանակ անպատասխան թողած հարցեր կտար: Ուզում էր իմանալ, թե ինչու է սեփական երեխաների հանդեպ այդքան խիստ ու անսեր եղել, ինչու էր իրենց կարգապահությամբ դաստիարակում ու ճնշում: Ուզում էր հարցնել, թե ինչու է նրա ուրվականը դեռ բոլորին հետևում, դեռ օրվա տարբեր ժամերին ինչու են ցածր ձայնով խոսում՝ վախենալով, որ իրենց գոյությամբ կանհանգստացնեն հորը: Լևենտ Քազանջըին դուր չէր գալիս տան աղմուկը, հատկապես երեխաների ձայները: Երեխաներն էլ մանկությունից ի վեր սովորել էին շշուկով խոսել: Քազանջըների երեխա լինելը նախ և առաջ նշանակում էր խոսել «Անձայն հաղորդակցման լեզվով»: Երբեմն կատվի պես մռմռալով, երբեմն գաղտնի նշանների կամ գաղտնագրերի միջոցով ցանկությունն արտահայտել, երբեմն էլ միայն աչքով-ունքով անել: Այս խորամանկ և գաղտնի լեզուն հանդիպում էր նրանց առօրյայի ամեն մի կետում: