Ամբողջ	մի	ժամ	նա	կառքով	թափառում	էր	ծովափում	հետ	ու	առաջ: նա	տակավին	չգիտեր	ինքն	իրեն	պարզ	հաշիվ	տալ	իր արածի	մասին: Մերթ	կարծում	էր, թե	շատ	լավ	բան	արավ, մերթ	մտածում	էր, թե	իրեն	ստորացրեց	և	ստորացրեց	ամենա երեխայական	կերպով: Տեսնվա՞ծ	բան	է, որ	ապտակ	ստացողը	գնա	ապտակ	տվողի	տունը	բացատրություն	տա փոխանակ	պահանջելու: Եվ	ինչպե՞ս	նա	հանդգնեց, մոռացավ	ամոթ	ու	ինքնասիրություն	և	ներկայացավ	այն	մարդուն, որի	պատիվը	ոտնատակ	էր	արել: Չվերադառնա՞լ	արդյոք	Գրիշայի	մոտ	և	այս	անգամ	արդեն	իբրև	վրիժառու	թշնամի: Ո՛չ, ո՛չ, նա	արավ	այն, ինչ	որ	պարտավոր	էր	անել	ամեն	մի	ազնվության	վերջին	կաթիլից	ոչ	զուրկ	մարդ, նա	կատարեց	իր սրտի	թելադրածը: