Ինչպես գիտենք, Հայ-թուրքական արձանագրությունները բացարձակապես չեն բխում ոչ միայն Սփյուռքի շահերից, այլև Հայաստանի, որովհետև այնտեղ նախապայմաններ կային, որքան էլ չհայտարարեն, բայց երկուսը գրավոր կար, և մեկը բանավոր էր, որը նույնիսկ գրա-վորներին գերիշխեց: Նկատի ունեմ Արցախի հետ կապված Թուրքիայի պահանջը, որ մի քա-նի շրջան վերադարձվի: Այդ ամենը, բնականաբար, պետք է ազդեր և ակնհայտ է, որ Սփյուռ-քը չէր կարող այլևս մեծ օգտակարություն բերել: Եթե մենք այստեղ ունենայինք միասնական հասարակություն, լեգիտիմ իշխանություն, որն իսկապես նախաձեռնողական քաղաքակա-նություն էր վարում, Սփյուռքը, բնականաբար, կաշխատեր, բայց Սփյուռքը հիմա ինչի՞ վրա աշխատի… Որ ոչ լեգիտիմ իշխանությունների քայլե՞րն արդարացնի, միջազգային հան-րությանը համոզի, թե Հայաստանը ժողովրդավարական երկի՞ր է, այստեղ մենատնտեսութ-յուն չկա՞, բիզնես խլել գոյություն չունի՞, հանգիստ կարող եք ներդրումնե՞ր կատարել… Ի՞նչ պետք է անի Սփյուռքը, չի կարող, չէ՞… Չէ՞ որ բոլորը գիտեն, չէ՞ որ արդեն տարբեր հեղինա-կավոր կազմակերպություններ գրում են, որ Հայաստանն արդեն կամաց-կամաց ավտորի-տար երկիր է դառնում, այսինքն՝ ակնհայտ է, որ հենքը պետք է լինի, որը և Սփյուռքի մեր հայրենակիցները կկարողանային օգտագործել: Ակնհայտ է, որ Սփյուռքը կարող է շատ օգ-նել, որովհետև երևի թե հրեական լոբբիից հետո ամենաուժեղներից մեկը հայկական լոբբին է, որ կա աշխարհում: