– Խոսեցինք իրականության և գրականության խզման մասին: Մտածում էի՝ գուցե Մաթևոսյանը մեր ժամանակների վերջին գրողն է, որն ընկալվում է որպես բացարձակ մեծություն, նաև, որովհետև նրա գրականությունն ամբողջությամբ արտացոլո՞ւմ էր այդ ժամանակվա իրականությունը: Չնայած, պետք է ընդունել նաև, որ այդ ժամանակ իրականությունը գրեթե նույնն էր բոլորի համար, այսինքն՝ գոնե կենցաղային ենթատեքստը նույնն էր: Գուցե այսօր իրականություննե՞րն են շատ բազմազան: