Մինչդեռ ամեն օր պահակները նրանց թվից պատահական երեսուն կամ քառասուն մարդ էին ընտրում և տանում էին կառափնարան։ Վարդանը կասկածում էր, որ իր բախտակիցների հանդարտությունը ընդամենը դիմակ էր, միջոց՝ կատարյալ հուսահատության գիրկը չգահավիժելու համար։ Եվ նրա այդ ենթադրությունը հաստատվում էր նրանց կտրուկ բարոյալքմամբ։ Նրանք համակերպվել էին ճակատագրի հետ, սակայն նրանցից ոչ մեկը չէր կարող համակերպվել այն մտքի հետ, որ իրենց ընտանիքները պետք է տեղահանվեին և ենթարկվեին այն անմարդկային վերաբերմունքին, որն այդքան վառ կերպով նկարագրել էր Շիրակ Թևոնյանը։ Վարդանը նույն վիճակում էր, ինչ նրանք, սակայն կար մի տարբերություն, երբ նա պատկերացնում էր Մարոյին, Թովմասին ու Ազնիվ խանումին Սիրիայի անապատները տանող ճանապարհին, նա ոչ թե ընկճվում էր, այլ համակվում էր այնպիսի ընդվզումով, որ հրաժարվում էր ընդունել մահվան գաղափարը։