- Հայաստանում բոլոր ողջախոհ մարդիկ գիտեն, որ երկրի բարձրագույն պաշտոններում (այդ թվում՝ ընտրովի) հայտնվում են ինչ-որ անձանց նեղ շրջանակում նախապես կայացված որոշումների հիման վրա։ Ընդ որում` այդ որոշումները երբեմն կայացվում են իրավիճակային որոշակի շահերից ելնելով: Տվյալ դեպքում տրամաբանական է, որ ՀՀ 4-րդ նախագահի պաշտոնի համար մրցավազքը պետք է դրան հաջորդող վարչապետի պաշտոնի համար քաղաքական գործընթացի կցորդը դառնար ու կառավարման համակարգը յուրացրած որոշակի անձանց որոշումների տիրույթում գտնվեր։ Ամիսներ շարունակ Հայաստանում մի տեսակ անլուծելի հիմնախնդիր էր դարձել, թե ով է լինելու նոր վարչապետը, որը, ըստ նորացված Սահմանադրության, խորհրդարանական հանրապետության գլուխը պետք է դառնա։ Հենց այս դիտանկյունից երբ նայում ենք, պարզ է դառնում, որ Հանրապետության նախագահի պաշտոնը վարչապետի պաշտոնի համար մրցավազքում պետք է դառնար մանեւրելու կարեւոր գործոն: Այսինքն՝ ապագա նախագահի անձի շուրջ իրավիճակային որոշում կայացնելով, ճանապարհ հարթել հիմնական՝ Հայաստանի վարչապետի պաշտոնի ուզուրպացման համար եւ վարչախմբի ներսում տեղի ունեցող մրցավազքում գերապատվելի դիրքեր ձեռք բերել: Եվ ձեր հարցին եթե կոնկրետ պատասխանեմ, ապա պետք է ասեմ, որ Սերժ Սարգսյանի ու նրա նեղ շրջապատի կողմից նախագահի պաշտոնում Արմեն Սարգսյանի թեկնածությունն առաջադրելիս վերջինս դիտարկվել է որպես այն անձը, ով առավելագույնս կարող է վարչապետի պաշտոնի համար մրցավազքում արտաքին խաղացողների կողմից առաջադրվող, իսկ վարչախմբի ներսում հակընդդեմ ներկայացվող պահանջները կանխարգելել ու վտանգները հնարավորինս չեզոքացնել։ Սակայն միաժամանակ պետք է նշեմ, որ պետական կառավարման համակարգի յուրացումը լիարժեք իրականացնելու եւ առկա վտանգները չեզոքացնելու համար իրավիճակային որոշում կայացնելն ու քաղաքական դաշտ նոր անձ մուտքագրելը բոլորովին չեն նշանակում, որ այդ անձը լինելու է ամենաանվտանգ թեկնածուն Սերժ Սարգսյանի համար։ Այդ է վկայում նաեւ Հայաստանի վերջին քառորդդարյա պատմությունը։