Մի բան, որ վստահաբար կարող եմ ասել, դժբախտ պորտուգալացու ողբը բնավ զղջումից չէր բխում, քանզի ի՞նչ մեղանչում կարող է լինել, երբ մարդ որևէ հանցանք չի գործել: Մարսելոյի ողբը ոչ ավելի, ոչ պակաս և, հիրավի, որքան հասարակ, կորուստն էր մի բանի, ինչը երբեք չէր ցանկանա կորցնել, և որին աշխարհում ամենից շատ էր սիրում, ավելի, քան մորը, քան Պորտուգալիան, ավելի, քան ֆադոները, ավելի, քան ապակի փչելու իր ձողիկը, որից դոն Վոլֆը բերել էր, երբ ճամփորդության էր մեկնել Խենա: Մարսելոյի ողբը Մարթայի պատճառով էր, որին այլևս չէր կարող ունենալ, չէր կարող խոսել հետը և համբուրել, ինչպես նախկինում, նրա հետ երգել չկարողանալու համար էր տխուր երգեր երգում, երկու ձայնով և կիթառի նվագակցությամբ, որ տարիներ առաջ էին երգում…