Այս պրակտիկան հաջողությամբ գործում է թոշակառուների թվաքանակի նկատմամբ աշխատակիցների զգալի աճի դեպքում։ Այսպես, ԽՍՀՄ–ում աշխատունակ բնակչության բարձր զբաղվածությունը թույլ էր տալիս խուսափել սոցիալական այդ ոլորտում խնդիրներից։ Սակայն, համեմատաբար ցածր միջին աշխատավարձը կանխորոշել է կենսաթոշակների համեմատաբար ցածր մակարդակ։ Սա, իհարկե, զարգացած երկրների ձեռքբերումների համեմատությամբ։