Հովհաննես Իստանբուլյանը շոյում էր ընկուզենուց պատրաստված սեղանը, որի մոտ կեսօրից ի վեր նստած էր: Զգաց, որ մատների տակով սահող պինդ, բայց միևնույն ժամանակ փափուկ ու փայլուն մակերեսն իրեն ուժ է տալիս: Սեղանը գնել էր Թյունելում խանութ ունեցող մի հրեա հնավաճառից: Այդ մարդն ասել էր, որ նման իրերը գտնելը դժվար է: Էգեյան կղզիների ընկուզենիներից էր պատրաստված սեղանը, հմուտ ձեռքի աշխատանք էր, ժանյակի պես զարդանախշեր ուներ, փոքրիկ դարակներ և գաղտնի բաժիններ: Չնայած նրբությանը բավական դիմացկուն, ամուր սեղան էր: