Իրիկունը	որ	գա, ա՜խ, գել, արջ, սարերի	գազանները	պտի	գան, ձեր, կացած	տեղը	իրանց ուրախությունն	անեն: էլ	ո՞վ	կլսի	մոր	ձեն, հոր	աղոթք, երեխի	խաղ	ու	ծիծաղ, ժամի	ու	զանգակի ձեն	ձեր	լաշերի	վրեն: Գազաններին	կմնա	բոլոր	մեյդանը, նրանք	պետք	է	էս	գիշեր	մարաքյա անեն	էստեղ: Գնա՛նք, գնա՛նք, միսս	սրսռում	ա. Օ՜հ, ո՞վ	սիրտ	կանի	մոտանա, բաս	էրեխեքանց ճարն	ի՞նչ	կըլի. նրանք	կերթան	Հասան	խանի	օրդուն, լաց	կըլին, ջան	ասող	չի	ըլի. կէրվին, կմորմոքվին, մեկ	ցավող	չի՛	ըլիլ: Ամեն	մեկը	մեկ	խանի	կամ	արախլվի	ձեռի՝ հավի	պես	կծվա	կամ լեղապատառ	կըլի, կամ	սուրը	իր	դոշը	կխրի, իրան	կսպանի, կամ	տանջանքին	չդիմանալով` կթուրքանա. ո՞վ, լսողը	ի	նչպես	չպտի	սարսափիլ: