Մի	օր	իրիկնադեմին	Շուշանիկը	մենակ	նստած	էր	ընդարձակ	պատշգամբի	ծայրում, իր	սենյակի	առջև: Մոտեցան	նրա հորաքրոջ	զավակները	և, մի	պատկերազարդ	գրքույկ	դնելով	նրա	ծնկների	վրա, խնդրեցին, որ	նա	բացատրե	նկարների բովանդակությունը: Այդ	գրքույկը, երեկ, Անտոնինա	Իվանովնան	էր	նվիրել	նրանց: Շուշանիկն	սկսեց	թերթել	ու բացատրել, մի	ձեռով	գրկած	երկու	մանուկների	գլուխները: Մի	վայրկյան	նա	գլուխը	բարձրացրեց, հայացքը	ձգեց	առջև տարածված	ազատ	նավթահողերի	վրա	և	ցնցվեց	այնպես, որ	գրքույկն	ընկավ	ծնկներին: Այնտեղ, հեռվում, մի	խումբ արհեստավորներով	շրջապատված	Միքայելն	ինչ-որ	պատվերներ	էր	տալիս: Նրա	թևը	դեռ	կապած	էր	պարանոցին: Շուշանիկը	մանուկներին	հեռացրեց	սենյակ	և	բոլոր	ուշադրությունը	լարեց	դեպի	խումբը: Մի	քանի	րոպե	անցած	խումբը ցրվեց, Միքայելը	մնաց	մենակ: Նա	հանդարտ	քայլերով	մոտեցավ	մի	հողակույտի	և	նստեց	մի	մեծ	քարի	վրա: Վերջմայիսյան	արեգակի	վերջին	ծիրանագույն	ճառագայթները	ողողել	էին	նրան	և	այդ	կացության	մեջ	նա	Շուշանիկին թվաց	այնչափ	առնական, այնչափ	գեղեցիկ, որչափ	այն	վայրկյանին, երբ	Չուպրովի	թևին	հենված	դուրս	էր	գալիս	ծխերի միջից, լուսավորված	հուրերի բոսորագույն	լուսով: Նա	նայում	էր	դեպի	արևմուտք, երկա՜ր, երկա՜ր, մինչև	որ	հրեղեն գունդը	թաքնվեց	հեռավոր	բլուրների	հետևում: Հետո	նա	վեր	կացավ	քարի	վրայից	և	քայլերն	ուղղեց	դեպի	Անտոնինա Իվանովնայի	բնակարանը: Որքան	նա	մերձենում	էր, այնքան	ներքին	անհաղթելի	ուժը	Շուշանիկին	մղում	էր	դեպի	նա: