Եվ, գլուխը	դնելով	բարձի	վրա, սկսեց	լալ	երեխայի	պես... Զարգարյանը	զսպելով	իրեն, անցավ	մյուս	սենյակը: Նա	սոված էր, ուտել	էր	ուզում, բայց	այնքան	հուզված	էր, որ	մի	երկու	պատառ	պանիր	ու	հաց	բերանը	դնելով, վեր	կացավ	տեղից: