Թշնամու արձակած հրթիռի բեկորը երբ կպավ Վարուժին, քայլում էինք Ստեփանակերտի զբոսայգում։ Ալիքը ինձ նետեց հեռու։ Երբ սթափվեցի՝ Վարուժն արդեն զոհված էր։Մտքիցս չի գնում։ Կարող է՝ բեկորն ինձ է կպել, զոհվել եմ ես եւ հիմա Վարուժն է իմ մասին գրում։ Ու մասնակցում եմ Վարուժի, որպես թե՝ իմ, թաղմանը։ Մի քանի մեխակներ եմ դնում մայթի այն մասում, որ դեռ երկար ժամանակ Վարուժի, այսինքն՝ իմ, արյամբ է ողողված։