Ու	է՛ս	հադաղին, է՛ս	սարսափելի	սհաթին, որ	բազի	վախտ	էլ	երկինքը	իր	ալեկոծությունը	չի՛ սկսում, սարերը	ջարդում, ամպերը	տրաքացնում, կեծակի	լախտին	աշխարքի	չորս	կողմի	գլխին վեր	հատում, փշուր-փշուր	անում, ու	Զանգին, սարսափելի	Զանգին	էլ	որ	մեկ	կողմից	չի՛	գոռում, մռնչում	ու	թուլ	ձեռները, անկազմ	ոտները	քարեքար	տալիս՛	թոզ, դուման	անում, բառանչում, ու քամու	վզվզոցը, երկնքի	տրաքոցը, քարափի	ճռճռոցը, սարերի	դրմբդրմբոցը, ձորերի դրնգդրնգոցը, ծառերի	խշխշոցը, էրերի	խռնչոցը, դնգերի, ջաղացների	թրխկթրխկոցը, գետնի զրզնդալը, տների	թնդալը, պատերի	տրաքտրաքոցը, շների, գիլանոնց, արջերի, ղարավուլների, աքլորների	ծղրտալը, ճչալը, ծվալը, բառանչիլը, խառանչիլը, վնգվնգոցը, կոնձկոնձալը, ճնկճնկալը	իր	ահագին	ձենի	հետ	չի՛	խառնում, ոլորում, փորը	քաշում, էլ	ետ, մեկ	րոպեից	հետո, հազար	կողմերով	դուս	փչում, ցանում	ու	սարերի, ձորերի, քարափների	բերանը	էլ	ետ	լեզու դնում, էլ	ետ	շունչ	տալիս, որ	իր	քաղցր	ձենը	քաշեն, դամ	անեն, իրանց	դժոխային	քեֆն	արամիշ անեն, պար	գան, ծափ, ծիկա	տան, ծղրտան, ղիժինա	քցեն, քեֆ	անեն, խնդան, ցնծան, էս հադաղին, որ	աստված	ո՛չ	շհանց	տա, մեկ	անծանոթ	անցավոր	որ	Կոնդի	դուզը	չի՛	նի	ըլում	յա Ապրանքափոսիցը	վեր	գալիս, որ	Զանգվի	վրովն	անց	կենա, աչքը	շաղվում	ա, գլուխը	շվարում, ու հենց	իմանում	ա, թե	մեկ	ահագին	սար	վրեն	փուլ	Էկավ: էլ	ո՛չ	աոաջն	ա	տեսնում, ո՛չ	ետևը: Քարացած, փետացած՝ մնում	ա	տեղնուտեղը	սառած, ցցված: Ինչպես	երազում՝ մեկ	հեռու, խոր տեղից	մեկ	խուլ	ղղրդոց	անկաջդ	ընկնի, ու	հենց	իմանաս, թե	երկինք, արեգակ, լուսին, աստղեր իրարոցով	դիպան, փշրեցին, փշրվեցին, կոտրեցին, կոտրվեցին	ու	գռգռալով, գոռռգոռալով, պատռելով, պատռվելով	վեր	թափեցին, ու՝ անդո՛ւնդ, դժոխք, արքայություն, տարտարոս, հրեշտակք, դիվանք, սերովբեք, քերովբեք, Սադայել, Սադանայել, սասանած, սփրթնած՝ հրեղեն սրով, բոցեղեն	թրով, ամպով, կայծակով	թոթափում	են, վեր	ընկնում, որ	աշխարհս	վերջացնեն	ու հետին	դատաստանի	տեղը	պատրաստեն, որ	Աթոռ	աստվածությանը	իջանի, բազմի	ու	անիրավ մարդիցը	հեսաբ	պահանջի, որ	հենց	իմանում	ա, թե	աշխարքն	իրն	ա, ինչ	ուզենա, է՛ն	պետք	է անի,— էսպես	ա	ողորմելի	անցավորի	հոգին	ու	սիրտը	խառնվում, երկրից	երկինքը	գնում, իր վախճանը	տեսնում	ու	արյան	քրտինքը	երեսիցը՝ մեղա, ասելով, իր	մեղքն	հիշելով	սրբում, երբ աչքի	առաջին	կամ	Քանաքեռ	ա	բացվում, կամ	Նորագեղի	դուզը: