Այ­սօր վե­րածն­ված հայ­րե­նի­քը սկս­վում է Ղա­րա­բա­ղից։ Շա­հում­յա­նի շր­ջա­նը պետք է փրկ­վի։ Պետք չէ ձգձ­գել։ Գոր­բա­չո­վը, Լի­գա­չո­վը... մի խոս­քով, վե­րա­կա­ռուց­ման հայ­րե­րը մեծ սխալ են թույլ տա­լիս։ Կա՛մ պետք է լու­ծել Ղա­րա­բա­ղի հար­ցը, կա՛մ վա­ղը կտու­ժի ին­քը՝ վե­րա­կա­ռու­ցու­մը։ Կույր պետք է լի­նել՝ իր առջեւ բաց­ված ան­դուն­դը չտես­նե­լու հա­մար։ Կա՛մ Գե­րա­գույն իշ­խա­նու­թյու­նը փր­կում է Ղա­րա­բա­ղը, կա՛մ իմաս­տից զրկ­վում է տաս­նին­նե­րորդ կուս­կոն­ֆե­րան­սի անց­կա­ցու­մը։ Քան­զի դրա­նից հե­տո վրա կհաս­նի Շարժ­ման բարձ­րա­կե­տը։ Եվ վե­րա­կա­ռու­ցու­մը կփո­խարկ­վի փոխհ­րաձ­գու­թյան (Խորհր­դա­յին Մի­ու­թյան Կո­մու­նիս­տա­կան կու­սակ­ցու­թյան XIX հա­մա­մի­ու­թե­նա­կան կոն­ֆե­րան­սը տե­ղի ու­նե­ցավ Մոսկ­վա­յում 1988 թվա­կա­նի հու­նի­սի 28-ից մինչեւ փետր­վա­րի 1-ը։