Համենայնդեպս ակներև է այդ ամոթալի հանգամանքը` քաղքենություն գործոնը։ Ինչո՞ւ տիկին Խանոյանը բերանից այդ խոսքը թռցրեց ու լռեց։ Որովհետև քաղքենի էր համարում իշխող վերնախավի կանանց, ոչ թե ընդհանրապես հայ կնոջը։ Նա անմիջական շփումներից գիտեր, որ կուսակցական պաշտոնյաների ինքնասիրահարված կանայք միմյանց հետ մրցում են մի նոր առարկա կամ լաթ ունենալու համար, և ռուսախոսությունը դրանցից մեկն էր, ոչ ավելին։