Այնինչ, Միքայելին	արդեն	սկսել	էր	ճնշել	ապօրինի	կապի	հանցավորության	զգացումը: Կրքերը	հագուրդ	էին	ստացել	և տեղի	տվել	սառն	մտախոհության: Կուրացած	միտքը	զարթնել	էր	և	արտահայտում	էր	իր	իրավունքները: Այն	մարդը, որ բնավ	պղտոր	զգացումները	կին	էակի	վերաբերմամբ	վերլուծման	չէր	ենթարկել, այժմ	հասկանում	էր	իր	վատթար արարքը: Նա	հավատացնում	էր	Անուշին, թե	սիրում	է	և	գիտեր, որ	սկսել	էր	զգալ	դեպի	նա	զզվանքի	պես	բան: Նա մտերմություն	էր	ցույց	տալիս	Գրիշային	և	զգում	էր, որ	գողանում	է	նրա	պատիվը: Նա	ուզում	էր	հովանավորել	Պետրոս Ղուլամյանին	և	զգում	էր, որ	հանդգնաբար	ցեխի	մեջ	ոտնատակ	է	անում	նրա	ամուսնական	առագաստը: Քանի	կարծում էր, թե	հասարակությունը	ոչինչ	չգիտե, դեռ	այնչափ	անհանգիստ	չէր: Բայց	Մարութխանյանը	ձգեց	նրան մտատանջության	մեջ: Այժմ	հանդիմանում	էր	իրեն, որ	եռանդով	չհերքեց	այդ	մարդու	կասկածը	և	նույնիսկ, կարծես, ակնարկով	հասկացնել	տվեց, թե	իրավ	է	նրա	ասածը: Դա	անկարելի	թեթև	անմտություն	էր, տղամարդի	ունայն սնափառություն: Հաճելի	է	երևալ	սրտակեր	առյուծ, բայց	հետևա՞նքը...