Վարդանը որոշակի հուսահատություն էր ապրում։ Ճանապարհորդության չորրորդ օրը նրա ձին՝ Յըլդըզը, կոտրել էր ոտքը, և նա ստիպված էր եղել սպանել ձիուն և շարունակել ճանապարհը ոտքով։ Գրեթե երեք շաբաթ ճանապարհին էր։ Երեք շաբաթ շարունակ նա հեռանում էր այն շրջանից, ուր ամենայն հավանականությամբ գտնվում էին Մարոն ու Թովմասը։ Անցած շաբաթների պատճառով հարազատներից իրեն բաժանող տարածությունը Վարդանին ավելի մեծ էր թվում, քան իրականում կար և դա նրան ավելի էր տանջում, քան հոգնածությունը, սովն ու ծարավը։