Հորովելների շարքի նոր հայտնություն՝ «Վայոց Ձորի հորովելները». ինձ համար զարմանք-բացահայտում է՝ մենք հարյուրավոր հորովելներ ունենք, ողջը հիմա ընդամենը գրառումների տեսքով. աշխատանքի այդ երգերը ինչքա՜ն հույզ ու սեր, սպասում ու գորով են պարունակում, բնության ու մարդու ներդաշնակության նվագներ, հույսի ու հավատի ինչքա՜ն պաշար ունեն: Ահա և նոր մշակում. Սեդրակ Երկանյանը հետևականորեն մոռացության փոշիներից ազատում է հորովելների գանձարանը, հորովելների կանչերով Պատմական Հայաստանի գավառ-շրջաններով անցնում, մեղեդիից մեղեդի բացահայտում նրանց յուրահատկությունները, համադրված ներկայացնում իր մշակումներում, որ արդեն դառնում են ոչ միայն հողի մշակի երկխոսություններ եզան հետ, այլ բնության գովերգեր, հայ կյանքի համայնապատկերներ, կորուսյալ աշխարհի կարոտականչեր, մեղեդիկան գեղագրություններ: Դրանք խռովք-կանչերով, գորով-հունչերով համերգներին երգում են Հովսեփ Նշանյանն ու Պերճ Քարազյանը: Իսկ երբ հայոց կյանքի համայնապատկերն է ներկայանում՝ աշխատանքի երգերն էլ նրանում, ապա միանում են երգչուհիները՝ Լ. Մարկոսյաննն ու Մ. Զալինյանը: