Ճիշտ	հիսունհինգ	տարեկան	էր	սրբազանը, միջահասակ, գեր, պարարտ, կլորիկ, ինչպես	լավ	կերակրված	մի	խոզ: Նրա մսալի	ու	լայն	երեսը	ձգել	էր	վար	մինչև	կուրծքը	մոխրագույն	միրուքը, որ	թևատարած	բազեի	էր	նմանվում: Փայլուն մետաքսե	վեղարի	ետևից	երևում	էին	մի	զույգ	խիստ	շարժուն	աչքեր, ուռած	ու	կարմիր	կոպերով, որոնց	մի	մասը	ծածկված էր	խիտ	ու երկայն	հոնքերով: Հաստլիկ	և	ծայրը	մի	քանի	կոշտ	մազերով	զարդարված	քթի	աջ	ու	ձախ	կողմերում	երևում էին	երկու	լերդագույն	ուռուցքներ, որ	իբրև	թշեր	էին: Դա	նրա	երեսի	միակ	մասն	էր	առատաբույս	միրուքից	ազատ: Պարանոցից	կախված	էր	մի	ծանրակշիռ	ոսկե	շղթա, որի	վրա	հանգիստ	բազմած	էր	մի	մեծ	ականակուռ	խաչ: