Մտածեցի, որ մերժման որեւէ` թեկուզ կամայական հիմք չեն ունենա, եթե յուրաքանչյուր դատավճռի համար դիմի հենց այն մարդը, ում նկատմամբ կայացվել է դատավճիռը, իսկ այդ մարդու մահվան դեպքում` ժառանգը: Անտրամաբանական կլիներ, եթե մերժեին դիմողին տրամադրել իր կամ հարազատի նկատմամբ կայացված դատավճիռը: Համաձայնագրեր հավաքելու համար հսկայական ժամանակ ծախսեցի: Ոմանք արդեն մահացել են, ոմանք բնակվում են Հայաստանից դուրս, իսկ ոմանց հետ էլ ընդհանրապես կապ չկա: Որոշ դատավճիռների համար այդպես էլ համաձայնագրեր հայթայթել չկարողացա: Ինչեւէ. հավաքեցի համաձայնագրերի մի ամբողջ փաթեթ, որոնցով նախկին դատապարտվածները կամ նրանց մահվան դեպքում` ժառանգներն ԱԱԾ տնօրենին հայտնում էին, որ տեղյակ են իմ նախաձեռնության մասին, դեմ չեն, որ իրենց կամ իրենց հարազատների նկատմամբ կայացված դատավճիռները տրամադրվեն ինձ, եւ 2012-ի դեկտեմբերին ուղարկեցի ԱԱԾ: Որքան էլ զարմանալի է` կրկին մերժում ստացա: Այլ ճանապարհ չկար` ստիպված էի աղմուկ բարձրացնել: Նրանց վրա ազդելու լավագույն տարբերակը հասարակական ճնշումը կարող էր լինել: Որպես առաջին քայլ` ստորեւ ներկայացված հայտարարությամբ հանդես եկան մի խումբ նախկին քաղբանտարկյալներ։