Այդ ասվածը և տրվածը պարզ ուխտի նշաններ չէին, այլ ուղղակիորեն մեր Տիրոջ Մարմինն ու Արյունն է բաշխվում մեզ։ Եթե պարզ նշանի համար եղած լինեին, այդ դեպքում ոչոք չպիտի վախենար դրանք անարժանաբար ուտելուց և խմելուց։ Եվ քանի որ Սուրբ Պատարագի ընթացքում հացն ու գինին փոխարկումով մեր Տիրոջ Մարմինն ու Արյունն էին դառնում, այդ հացից անարժանաբար ճաշակողները իրենց անձի դատապարտությունը կերած ու խմած պիտի լինեին (Ա Կորնթացիս ԺԱ 29)։ Բարսեղ հայրապետը (330-379) Սուրբ Հաղորդության մասին ճառ ունի, որը կարդացվում է Ավագ Հինգշաբթի օրը, Սուրբ Պատարագի ընթացքում։ Արժե, որ դրանից մի հատված կարդանք, որպեսզի ավելի լավ թափանցենք Սուրբ Հաղորդության խորհրդի մեջ։ «… Եվ արդ, դուք, եղբայրներ, շատ զգուշությամբ ու երկյուղով ձեր սրտերում դրեք տեսնվածները միայն պարզ հաց ու գինի չնկատել, այլ՝ մեծ խորհուրդ, որը ծածկված է մարմնավոր աչքերի տեսողությունից, որ միայն հոգու աչքերով է տեսնվում, որը սրբությամբ են խնդրում, որով կերակրվում է հոգին և ցնծությամբ ուրախանում է աստվածայինը, որովհետև Աստվածկարող է դրանք հում մսի և արյան վերածել, ինչպես մի անգամ պատահել է սրբերից մեկին։ Քանի որ մեր զգայարանները չեն կարող տանել հում միսն ու արյունը, այդ պատճառով էլ Աստված հացով ու գինով փոխարինեց (տպավորեց). այլ ևս իբրև հաց չնայենք և իբրև գինի չնկատենք, քանզի դա Քրիստոսի ճշմարիտ Մարմինն ու Արյունն է. ոչ ոք թող պարզ սովորությամբ, դույզն արհամարհանքով չմոտենա, որովհետև կիզող և այրող կրակ է և սպառիչ՝ մեղավորներին, ուստի նախ պետք է ապաշխարությամբ սրբվել մեղքերից, որպեսզի մեղքերի բազմությամբ չկիզվենք կրակի մեջ, քանի որ սպառվում են այն չար ոգիները, ովքեր սկզբում չեն զատվել մեղքից, այլ շղթայված են մնում նրանց մեջ»։