Չէ՛, չէ՛, փողի	սիքեն	ճանաչողը	ո՛չ	հոգի	ունի, ո՛չ	հավատ: Փող՝ հող, մին	ա: Զարգար	Պ. որ	շատ	փող	ունի, հենց	էն	ա, ինձանից	մեկ	թիզ	բարձրացել	ու լավ	ա	ապրո՞մ: Նրա	քոռ	աչքը	գիտենա: Շատ	ֆիքր	անելուցը	երեսի	կաշին գնացել, չոփ	ա	դաոել, քամակն	էկել, փորին	դեմ	առել, ատամները	ցից-ցից մնացել, աչքերը	կուլ	գնացել. մեկ	որ	փչես, հազար	տեղ	գունդ	ու	կծիկ	կըլի. մեկ	որ	քթին	հուպ	տաս, հոգին	էն	սհաթը	կտա: Տարենը	որ	հազար	շուն, գել, թուրք, հայ, աղքատ, ղարիբ, ղուրբաթ	հացս	չուտեն, տանս	չքնեն, գինիս չխմեն, իմ	աչքը	հեչ	քո՞ւն	կգա: Գյոռս	էլ	որ	քանդեն, ձեն	չե՛մ	տալ: Իգուս մասըլի	տուտը	Թեհրան, Ստամբոլ	ա	հասել: Ում	հադդն	ա, որ	մեկին	չէ՛	ասի: Ինչ	ուտում	են, չեն	ուտում, էնպես	ասած	ունիմ, որ	հաբգա, խուրջին	էլ	լցնեն, որ	տանեն	իրանց	տունը: Իր	տնկած	ծառի	տակին	քնիլը, իր	բհամ	բերած պտուղն	ուտիլը	աշխարք	արժի: Նոր	չե՛մ	հաքնիլ, հին	կհաքնեմ, ձեռս	ո՞վ	ա բռնում, ո՞վ	ա	գլխիս	ծեծում, թե	զառ	ու	ղումաշ	հաքիր: Ե՞ս	չեմ	իմ	գլխիս տերը: Քաղաքը	որ	մտնում	են, հենց	իմանաս, թե	աշխարք	սով	ա	ընկել. էլ	ո՛չ խեր	կա, ո՛չ	բարաքյաթ: Հացն	ու	ջուրն	էլ	որ	փողով	ըլին	ծախում	ու	առնում, էլ ու՞մ	դուռը	գնաս, ու՞մ	ձեռդ	դեմ	անես: Բազի	վախտ	էլ	տեսել	եմ, որ դուքաններումը	կիտուկ-կիտուկ	մանեթները, ոսկին	ածած, ամեն	մեկ	փող համարելիս, էնպես	գիտես, թե	փողատիրոնջ	հոգին	հետն	ա	դուս	գալիս, էնպես	են	սրթսրթում	իրանց	խազինի	վրա: Հենց	իմանաս, թե	առաջներիցը թև	կառնի, կթռչի: Մեկ	ձեռդ	դեմ	արա՛, շան	որդի	ըլիմ, ոչ	մեկ	բուռ	հողի արժանանամ, թե	սուտ	ըլիմ	ասում, աստված, երկինք, գետինք, ծով, ցամաք՝ մեկ	ծեղ	էլ	չեն	տալ, որ	աչքդ	կոխես: Թո՜ւհ, մարդ	իրան	հոգին	պետք	է	ծախի, որ	փողի	թամահ	անի: Հազար	տարի	էլ	որ	քո	ազիզ	սիրելու	դռանն	էլ	շլինքդ ծռես, կանգնիս, սովու	մեռնիս, հազար	տարի	անոթի	փորով	զկռտաս, մեկն էլա	քեզ	տուն	չի՛	կանչիլ, մեկ	սառը	ջուր	խմացնիլ.