Մութն ուր որ է վրա էր հասնելու, հագած-կապած առաջ շարժվեցինք: Ամեն քայլը ճշգրտորեն հաշվարկված էր, ամեն հայացքը մի միտք էր արտահայտում, անգամ մեր շնչառությունն էր համաչափ: Մի անզգույշ քայլ, մի կոպիտ շարժում, մի ավելորդ խոսք, նույնիսկ մի շրշյունը բավական էր, որ մենք բացահայտվեինք: Սրտիս զարկերն արագանում էին: Մերթ կողք էի նայում, մերթ խմբի հրամանատարին: Նա քննական աչքի էր անցկացնում ամեն թուփն ու քարը, մատի մի շարժումով հասկացնում էր, թե ով որ կողմում դիրքավորվի: Այնքան հանգիստ էր, ասես գլխում ոչ մի կասկած չուներ: Այնքան ինքնավստահ էր գործում թշնամու տարածքում, ասես իրենց բակում լիներ: Նրա կերպարն ինձ ուժ էր տալիս, թեեւ ընդամենը մի քանի տարով էր ինձնից մեծ: Առաջին երկու ժամերը դժվար անցան, հետո կենտրոնացա եւ կատարեցի առաջադրանքս: Իմ մկրտությունն էր: Նույնիսկ երբ փորձառություն ես ձեռք բերում, սահման հատելը բարդ է: Իսկ վերադառնալը միշտ հեշտ է, որովհետեւ տուն ես գալիս: