Երկու հարյուր տարի առաջ վարդագույն ցոլքերով մարմարից կառուցված Սուրբ Մինաս եկեղեցին շրջապատված էր մոխրագույն քարից շարված պարսպով։ Պատերը զարդարված էին խաչքարերով։ Եկեղեցու վրա վեր էր խոյանում ութանիստ զանգակատունը՝ պսակված կոնաձև գմբեթով։ Դա Սվասի ամենամեծ եկեղեցին չէր, սակայն նրա ծխականների մեջ կային հարուստ և ազդեցիկ մարդիկ և այդ պատճառով ամենակարևորն էր համարվում։ Բակում մի քանի նոճիներ էին աճում։ Ծառուղու երկայնքով գետնին նստած ծխական մուրացկանները, հատկապես սևավոր կանայք, սպասում էին հավատացյալների հայտնվելուն։ Նրանց թույլ էին տալիս ողորմության խնդրել պատարագից առաջ ու հետո, և յուրաքանչյուրն իր մշտական տեղն ուներ։ Թովմասը ջանում էր արդարացի բաշխել ողորմությունը, որը նրա ընտանիքն իրեն էր վստահել։ Նա կանգ առավ ծեր, կուզիկ կնոջ առջև, որը նախավերջինն էր շարքում, նրան տվեց կապոցը և արտասանեց ընդունված նախադասությունը.