Օրը	բավական	սառն	էր, հյուսիսային	քամին	երկնքի	ծխագույն	թանձր	ամպերը	հալածում	էր	դեպի	հարավ: Ծովն ալեկոծվում	էր, և	նրա	աղի	ալիքները	Սմբատի	միտքը	տանում	էին	դեպի	հեռավոր	հորիզոն, որ	թաղված	էր	մշուշի	մեջ: Սիրտն	սկսեց	նորից	բաբախել, երբ	մտածեց, որ	նավը	կարող	է	փոթորկի	ենթարկված	լինի: Գիշերվա	անքնությունից նյարդերը	հոգնել	էին: Նա	պատրաստ	էր	լաց	լինել	ինչպես	երեխա, այնքան	սիրտը	լցվել	էր: