Եպիսկոպոսին	տեսան	թե	չէ, խեղճ	տերտերները	դողդողալով՝ ամենը	մեկ	պուճախից	դուս	եկան, շուրջառները քցեցին, տիրացուքը	շապիկը	հագան, խաչվառները	բարձրացրին, գդակները	վերցրին, խոր-խոր	գլուխ	տվին, եպիսկոպոսն	էլ	մեկ	ծանր-ծանր	խաչակնքեց	ու	հետո, առոք-փառոք, շարական	ասելով, երեսները	դեպի Անապատը	շուռ	տվին, ուրտեղ	որ	Երևանու	առաջնորդը	նստում	ա: Հայոց	միջումը, ինչպես	որ	հայտնի	ա, ամեն տեղ	էս	սովորությունը	կա, որ	նվիրակին	յա	եպիսկոպոսին	էսպես	պատվով	ներս	տանին: Շատ	անգամ	խալխն	էլ ա	առաջները	դուս	գալիս, փեշերը, աջը	համբուրում, օրհնություն	առնում	ու	էսպես	ճամփից	էկած, բեզարած, էկողին	մեկ	քանի	վախտ	էլ	քաղաքիցը	դուս	կանգնացնում, որ, ինչ	ա, իր	մուրազն	առնի, բայց, փառք	աստուծո, որ	էսպես	անկարգ	սովորությունները	հմիկ	քիչ-քիչ	վերանում	են, ու	էլ	էկողին	չեն	ինջմիշ	անում: