ՄԱԿ-ի գլխավոր ժողովի 1946 թ. դեկտեմբերի 11-ի թիվ 96 բանաձևում նշվում է, որ ցեղասպանությունը չճանաչելով մարդկային խմբերի ապրելու իրավունքը, վիրավորում է մարդու ինքնասիրությունը, մարդկությանը զրկում է մարդկանց կողմից ստեղծված նյութական ու բարոյական հիմքերից: Նման սադրիչ գործողությունները ամբողջությամբ հակասում են ՄԱԿ-ի նպատակներին ու պարտականություններին: ՄԱԿ-ի գլխավոր ժողովի 1948 թ. դեկտեմբերի 9-ի թիվ 216 բանաձևով ընդունված և 1961 թ. օրենքի ուժ ստացած «Ցեղասպանության հանցագործության կանխարգելման և պատժման մասին» Կոնվենցիայում հաստատվել է ցեղասպանության հանցագործության իրավական հիմքը: Կոնվենցիային միացող պետությունները՝ անկախ դրա խաղաղ կամ պատերազմի ժամանակ իրագործումից, ցեղասպանությունը հաստատելով որպես միջազգային իրավական նորմերը խախտող հանցագործություն՝ դրա կանխման ու մեղավորներին պատժելու համար միջոցներ ձեռնարկելու վերաբերյալ պարտավորություն են ստանձնել: Խոջալու քաղաքում իրագործված սասրսափելի հանցագործության բնույթն ու չափերը ցույց են տալիս, որ կիրառվել են սույն կոնվենցիայում հաստատված ցեղասպանության հանցագործությունը կազմակերպող բոլոր գործողությունները: Նախօրոք պլանավորված զանգվածային ու ահավոր կոտորածի ակտը իրագործվել է՝ այդ տարածքում ապրող մարդկանց հենց ադրբեջանցիներ լինելու համար նրանց ամբողջությամբ ոչնչացնելու նպատակով: