Գյուղը չէր լքել ութսունամյա Խոնարհ տատիկը։ Նա չենթարկվեց ոչ տղաների, ոչ թոռների, ոչ ծոռների թախանձանքներին, իր հորական տնից աղջկաբաժինք բերած գորգից կախված թուրը վերցրեց՝ տան մեծի առարկություն չընդունող մի շարժումով, արխալուղի փեշի տակ տեղադրեց եւ իննամյա Արմեն ծոռան հետ մտավ թոնրատուն. «Մեր Հայի սուրը (Արցախում ամուսիներին այդպես են հիշում մեծ մամաները՝ որպես ավանդական խոնարհության նշան՝ չտալով նրանց անունները) մեզ միշտ փրկել է, էսօր էլ կփրկի։ Ես «վերին բաղի» ծաղիկ չեմ, որ գնամ՝ ձեզ թողնեմ... Առանց ձեզ ես ում եմ հարկավոր»։ Կռվի ամենաթեժ պահին, երբ Աննան դուրս եկավ տան անկյունից՝ ամուսնուն նոր փամփուշտներ հասցնելու նպատակով, չափարը ճեղքող ազերի ասկյարը մի պահ պատրանքների մեջ ընկավ... Բայց դա պահ էր, հենց մոտենալու փորձ արեց, ասկյարի թիկունքին Խոնարհ տատիկի թուրն իջավ շեշտակի. երկու ձեռքով այնպես վրա բերեց թուրը, ասես բուրդ էր ծեծում տան կտուրին։ Երկրորդ ազերին ընկավ գլխին իջած երկաթաձողի հարվածից, խփողը Խոնարհի թոռն էր՝ Գարիկը։ Իսկ Միքայել պապը (հին ոսկոր եմ, կդիմանամ՝ իր խոսքն է) տան թիթեղածածկի տակից երկփողանի հրացանով մարդագելեր էր որսում։ Տնից տուն զենք էին փոխանցում, տնից տուն հասնում էին իրար մեծ ու փոքր, բոլորը զինված՝ պարսատիկից, բահ ու եղանից մինչեւ... գնդացիր ու նռնակ, մինչեւ խորհուրդը երկնայինի... Իսկ փոքրիկ Արմենի բաց արձակած գամփռը, որն Առյուծ անունը վաստակել էր որսի ժամանակ գել խեղդելու համար, Արմենի «Առյուծ, քեզ տեսնեմ, գել ա» հորդորի վրա պոկվեց ցախանոցից ու մի ազերու ոչ միայն խեղդամահ արեց, այլեւ միանգամից իր վրա վերցրեց ասկյարների մի ամբողջ խմբի կրակահերթերը։ Արցունքոտված ու բռունցքները սեղմած Արմենին մի կերպ տատիկը պահեց, որ կացինն առած չնետվի ազերիների ոհմակի մեջ։