«Որոշ պաստառներ ի սկզբանէ գոյացած մտածումներու եւ երեւակայութեան արդիւնք են. երբ կտաւին կամ թուղթին դիմաց կը կանգնիմ, գիտեմ, թէ ուրկէ պիտի սկսիմ եւ ինչպէս պիտի վերջացնեմ. երբեմն ալ ճամբայ կ՛ելլեմ առանց նման պատրաստութեան, եւ առիթ կու տամ, որ որոշ մտածումներ եւ երեւակայական պահեր դրսեւորուին պաստառին արարման ընթացքին», կ՛ըսէ Սեւակ, երբ իրեն հարց կու տամ, թէ ինչպէ՛ս կը ստեղծուին իր գործերը։ Իսկ ինչ կը վերաբերի նիւթերուն, ապա անոնց աղբիւրները անսահման են. կան մանկութենէն սկսեալ շահուած փորձառութիւններ ու տպաւորութիւններ, կան սեփական յարկի ու շրջապատի ազդեցութիւնը – որովհետեւ իրենց բնակարանը հարուստ է մասնաւորաբար հայկական արուեստի ու հայ արուեստագէտներու գործերով՝ գեղանկար, գորգ, նուագարաններ, քանդակներ եւ կաւեղէն արուեստի իրեր եւ այլն -, որոնց վրայ կը գումարուի համալսարանական ուսման ճամբով ձեռք բերուած աշխարհը, ճամբորդութիւններէն քաղուած տպաւորութիւններն ու, մէկ խօսքով՝ զինք շրջապատող ամբողջ աշխարհը, որուն մէջ թռիչք կ՛առնէ իր երեւակայութիւնը։