Իսկ	բախտավոր	թուրքը	կանգնած	էր	հեռու, քաղաքից	եկած	հետաքրքիրների	բազմության	մեջ: Դա	միրուքը	հինայած, գլուխը	մաքուր	սափրած	մի	աստվածավախ	հաջի	էր, որը	նայում	էր	անհուն	հարստությանը	և	փառք	տալիս	ալլահին, որ, վերջապես, լսել	էր	նրա	ջերմ	աղոթքները: Դեռ	երեկ	պարտատերերն	ուզում	էին	նրան	դատարան	քաշել, ինչպես	սնանկ կոմերսանտի: Այժմ	մտքում	հաշվում	էր	շատրվանից	ստացվելիք	միլիոնները: Նրա	ցամաքած	և	խորշոմներով	ծածկված դեմքի	վրա	խաղում	էր	անհուն	երջանկության	ժպիտը: Բոլորը	շրջապատել	էին	նրան, շնորհավորում	էին, ձեռը բարեկամաբար	սեղմում, նորոգում	մոռացված	ծանոթությունը: