– Ես աշխատել եմ Հեռուստաթատորնում՝ Արտաշես Քալանթարյանի ղեկավարությամբ: Աշխատելուն զուգընթաց՝ ընդունվեցի Համո Բեկնազարյանի անվան կինոստուդիայի կինոդերասանական բաժին, որն ավարտելուց հետո ստացա կինոդերասանի և դրամատիկական թատրոնի դերասանի որակավորում: Մեկ տարի անց տեղափոխվեցի Հեռուստառադիոպետկոմի մանկապատանեկան հաղորդումների գլխավոր խմբագրություն, որտեղ աշխատեցի որպես ռեժիսորի ասիստենտ: Վահրամ Եղշատյանի ասիստենտն էի, նա «Աշխարհի շուրջը» հաղորդաշարի ռեժիսորն էր, շատ հետաքրքիր մտածողություն ուներ: Ցավոք, Եղշատյանը կաթված ստացավ, որից հետո նա գլխավոր խմբագրին հասկացրեց, որ միայն ինձ է վստահում՝ շարունակելու այդ հաղորդաշարը: Այդ ժամանակ ասիստենտներին չէր թույլատրվում ինքնուրույն հողարդաշարեր պատրաստել: Եղշատյանն ինձ տվեց չհրկիզվող պահարանի բանալին, որն ինձ համար դարձավ կախարդական բանալի, իմ հետագա մասնագիտական կյանքի բանալին ու նոր դռներ բացեց իմ առջև: Հեռուստառադիոպետկոմի մանկապատանեկան հաղորդումների խմբագրությունում աշխատելու տարիներն ինձ համար եղել են մասնագիտական կայացման ու առաջխաղացման տարիներ: Հաղորդաշարեր էի պատրաստում՝ «Աշխարհի շուրջը», «Զրույցներ կենդանիների մասին», «Մենք և երեխաները», «Մանկական հոգեբանություն»: Մեծ ցանկություն կար դեռահասներին սովորեցնելու այն, ինչ ես գիտեի: Ծնվեց մի հաղորդաշար, որն ի սկզբանե անվանել էինք «Երկար դասամիջոց»: Ես և հաղորդման խմբագիր Մարինե Հովյանը, ով նաև սցենարի համահեղինակն էր, ցանկանում էինք մեր հաղորդումը հանրապետության բոլոր աշակերտներին հասցնել դպրոցական երկար դասամիջոցների ընթացքում: Ցավոք, այն ժամանակ ոչ բոլոր հանրակրթական հաստատություններում կար հեռուստացույց նայելու հնարավորություն, և երկար՝ 20 րոպեանոց դասամիջոցը, ժամանակի ընթացքում չէր համընկնում: Այն դարձավ «Մանկական տեսաալիք»՝ մի դասաժամ՝ 45 րոպե տևողությամբ: Այս հաղորդաշարի հետ մի պատմություն է առնչվում. երբ պատրաստվում էր հերթական՝ բանալու մասին հաղորդումը, միտք ծագեց 10 րոպեանոց մի սյուժե նկարահանել Աբովյանի քրեակատարողական հիմնարկի՝ այն ժամանակվա պետ Սերգեյ Մարտիրոսյանի մասնակցությամբ, ով մանկական գաղութում ստեղծել էր ջերմոց, գազանանոց, ակվարիում, որտեղ դատապարտյալ անչափահասները խնամում էին կենդանիներին, բույսեր աճեցնում: Մարտիրոսյանը նրանց սովորեցնում էր զբաղվել հանրօգուտ աշխատանքով: Նա մեզ պատմեց մի պատմություն՝ Ալեքսեյ Չայկովսկի անունով տղայի մասին, ում հայրը հարբեցող էր, հեռացել էր տանից, իսկ մայրը մահացել էր: Տղային տարել էին Մոսկվայի մանկատներից մեկը, որտեղ, չդիմանալով մանկատան պայմաններին, տղան փախել էր և հասնելով կայարան՝ նստել առաջին իսկ պատահած Մոսկվա-Երևան գնացքը: Հասնելով Երևան՝ նա ներկայանում է ուրիշ՝ Ալեքսեյ Պոլյակով անուն-ազգանունով՝ մտածելով, թե իրեն նորից ետ կուղարկեն մանկատուն: Տղային տեղավորում են Երևանի մանկատանը, ավարտում է դպրոցը, սովորում կոշկակարություն, հետո ընկնում է վատ շրջապատ ու մի օր էլ, ընկերների հետ հայտնվում Հրազդանի ձորում, որտեղ հանդիպում են երիտասարդ մի զույգի: Ընկերները որոշում են կապկպել տղային, բռնաբարել աղջկան ու փախցնել նրանց մեքենան: Ալյոշան հրաժարվում է, և այդ պատճառով ձեռնամարտ է ծագում նրա ու ընկերների միջև: Մինչ նրանք կռվում են, կապկպված տղան փախչում է և դիմում ոստիկաններին: Բոլորին, այդ թվում՝ Ալեքսեյին, ձերբակալում են: Ալյոշային 5 տարով ազատազրկում են: Ֆիլմի հերոսներ դարձան Ալյոշան և բանտապետը՝ Սերգեյ Մարտիրոսյանը: Այն անվանեցինք «Տո՛ւր մեղքերիս թողություն»: Արդեն Միացյալ Նահանգներում էի, երբ ֆիլմի սցենարի համահեղինակ Ամալյա Հունանյանից իմացա, որ ժապավենի ցուցադրումից երեք ամիս անց Ալյոշային ազատ էին արձակել ու որդեգրել: Ես համարեցի, որ մարդկային մի ճակատագիր փրկվեց մեր աշխատանքի միջոցով: Դեռ բուհում սովորելու տարիներին նկարել եմ «Լավաշ», «Հայկական գոյապայքար», «Քարերի սիմֆոնիա», «Հավերժի ճամփորդը», «Վարդանանք» (Գրիգոր Խանջյանի համանուն գոբելենի մոտիվներով), «Ո՞վ է նա. Էդվարդ Ղազարյան», որը «Սպիտակ գիշերներ-88» կոչվող մրցությում արժանացավ 2-րդ կարգի մրցանակի: Իմ ֆիլմերի անփոխարինելի օպերատորը Սահակ Մարտիրոսյանն էր: «Քարերի սիմֆոնիա»-ն Վիլնյուսում սիրողական ֆիլմերի առաջին միջհանրապետական փառատոնում դիպլոմի է արժանացել: «Լավաշ» ֆիլմը 1987թ. Լենինգրադում արժանացել է պատվոգրի: Այս ֆիլմը 2 մրցանակ է շահել. 1988-ին Ձիգի Վերտովի անվան ուսանողական ֆիլմերի փառատոնում թեմայի բանաստեղծական մեկնաբանության համար ևս արժանացել է դիպլոմի: «Հավերժի ճամփորդը» նկարել եմ Գևորգ Էմինի համանուն քնարական էսսեի հիման վրա: Այդ տարիներին նկարահանեցի «Նռան ճյուղերով բոցուն» վերնագրով ֆիլմը՝ Կոմիտասի մասին, ուր նրան առաջինը ես եմ ներկայացրել որպես բանաստեղծի: Իմ նկարներով շուրջ 40 սլայդ-ֆիլմերի հեղինակ եմ, դրանք կարճ ֆիլմեր են: