«Երբ սիրիական դեպքերը սկսվեցին՝ 2011 թվականի քաղաքացիական պատերազմը, հայ համայնքը չեզոքություն էր ցուցաբերում, և համենայնդեպս համայնքի առաջնորդները հանդես էին գալիս պաշտոնապես չեզոքության դիրքերից: Սակայն արդեն 2014 թվականի մարտին մեծամասամբ հայերով բնակեցված Քեսաբի գրավումը ապացույցն էր այն բանի, որ չեզոքությունը նշանակություն չունի: Այսինքն դա հարված էր ոչ միայն Սիրիային, Ասադին, այլև հայությանը: Ինչ վերաբերում է չեզոքությանը, ապա այն պայմանավորվածություն է և պետք է հիմնված լինի բոլոր կողմերի խոր չեզոքությունը ճանաչելու վրա: Սակայն այստեղ հարկ է նկատել, որ քաղաքացիական պատերազմի կողմերից և ոչ մեկը չի հայտարարել, որ հայ համայնքին ճանաչում են չեզոք: Նման կարծիքի են միայն Հայաստանի իշխանություններն ու ՀՅԴ-ն, որոնք էլ համապատասխան հայտարարություններ են արել՝ դրանով ցույց տալով իրենց անկարողությունը»: