Պառավներով հավաքվել են: Դերասանը ութսունհինգ տարեկան է, դերասանուհին՝ ութսուն, ռեժիսորը՝ յոթանասուն: Նրանք բոլորով երկու ժամ, աշխարհն անսահման սիրելով, դանդաղ հանգում են էկրանի մյուս կողմում: Հիմա էն տեսարանն ա, որ ամուսինը անդամալույծ կնոջ մեռած ոտքը մարզում ա: Ֆիլմում չկա շոկային տեսարան, բայց ռեժիսորը շշուկով, գալիս ականջիդ տակ նստում ա ու երկու ժամ բացատրում՝ հասկացեք, մենք բոլորս էլ մեռնելու ենք, մահը խայտառակ բան ա, էնպես որ ծերությունը ստոր վերաբերմունք ա մարդու նկատմամբ, ու մահը ոչ թե ցավ ա, այլ վիրավորանք, ձանձրալի վիրավորանք: Էդ ֆիլմին էնքան էի կապվել, որ տունս համարյա ձևավորել էի ֆիլմի տան նման. գրադարակները, հյուրասենյակը, խոհանոցը, վարագույրները, նույն փայտե աթոռներից էի պատվիրել: Այնքան գեղեցիկ էր տունը. տունը, որտեղ դժվարությամբ մահանում էր կինը, գեղեցիկ տանը դժվար է մեռնել: