Շատ	հալևոր	կամ	ոտից-ձեռից	ընկած	պառավ, որ	էլ	չէին	կարում	ոտը	ոտի	առաջ	դնեն	ու	կիսաշունչ	մեկ	քարի տակի	նստում	էին, որ	բալքի	թե	գազանք	գան, նրանց	կտրատեն, ուտեն, որ	գլխըները	բաց	չէին	անում, լալիս, մղկտում	ու	իրանց	որդոցը	օրհնում, բարի	ճամփա, բարով	մնա	ասում	ու	ձեռաց	գնում, յա	արախլվի	ոտներն ընկնում, աղաչում, պաղատում, որ	իրանց	էնտեղ	թողա, հենց	խոսքը	բերնըներումն	էին	թրախորով	ըլում` ո՛չ որդու	ձեն	լսում, ո՛չ	թոռի	երես	տեսնում	ու	թամարզու	աչքը	խփում: Շատ	որդի՝ իր	հալևոր	հորնըմոր, շատ	փեսա՝ իր	նշանածի	կամ	նորահարսի, շատ	ախպեր	իր	քվոր, աներ-զոքանչի	հալը	տեսնելով, որ	էլ	ջան	չունին, որ տեղըներիցը	շարժին, իրանք	էլ	կիսաջան` էլած	ղվաթներն	էլ	որ	ատամների	տակը	չէին	առնում	ու	իրանց	անգին բեռը	շալակում, որ	յա	իրանք	էլ	մեռնին, յա	նրանց	չթողան, մեկ	էլ	էն	էին	տեսնում, որ	քամակները	թեթևացավ, ու իրանց	քաղցր, ազիզ	բեռան	արինը	շլընքներով	շոռալով	ծոր	ընկավ, գետինը	ժաժ	էկավ, իրանց	գլխըները	աչք	ու լիս, ուշ	ու	միտք	կորցրեց, դժժաց: Շատի	բախտն	էնքան	բանում	էր, որ	թուրը	իրան	էլ	էր	զոռը	ցույց	տալիս, իր սիրելու	հետ	տանում, պրծացնում: Բայց	ա՛խ, իրանք, ղորդ	ա, պրծնում	էին, բաս	իրանց	քոռփա	մանուկների, էրեխեքանց	ցավն	ու	հոգսը	ո՞վ	պետք	էր	քաշեր, ո՞վ	նրանց	մեկ	պուտ	ջուր, մեկ	կտոր	հաց	տար, սովից, մահից ազատեր: Վա՜յ	նրանց	օրին, յա	անիրավ	արախլուն	էր	նրանց	զավթում, յա	սովը	իր	ճանկը	քցում: