Տանուտերը	քանի	ուզեցավ	բան	հարցնի, նրանք	մատըները	բերններին	դրին, սուս	արին, էստով իմացան, որ	սրանում	մեկ	բան	կա: Մեկ	քանի	սհաթ	անց	կացավ	թե	չէ, սաղ	գեղն	էկավ, հավաքվեցավ	նրանց	գլխին: Ով	տուն	էր	մտնում, գդակը	գլխին, յափունջին	վրեն, չիբուխը բերնին	կամ	ձեռին, թութունի	քիսեն	ու	խանչալը	գոտկիցը	քաշ	արած, քոբաչի	չախեն	հաքին, շալվարի	ծերը	պաճուճումը	ղայիմացրած, տրխըները	կուփ-կուփ	հաքած՝ ամեն	մեկը	մեկ	սարի ղդար	տղամարդ: էլ	մեծ	ու	պստիկ	չէին	հարցնում: Գլուխ	տալը	հո, ըսկի՛	ադաթ	չի: Որն	էկավ, մեկ Բարի՛	լիս	կամ	Ողորմի՛	աստված	ասեց	ու	նստեց: Քսան-երեսուն	տարեկան	ջահել	տղերքն	էլ	որը սնըդուս, որը	պատնըդուս	շարվեցին	ու	իրար	անկաջում	քսփսալով՝ յա	ղոնաղներին	էին	մտիկ անում, յա	նրանց	յարաղ-ասպաբին, յա	մեկ	բան	ուզելիս՝ ամենն	էլ	իրար	գլխով	էին	դիպչում, որ իրանց	պարոնի	պարոնների	ասածը	կատարեն: Տանու	տղերքն	էլ	էկան. որը	գոմն	էր	սրբում, որը ձիանը	թիմարում, որը	խոտ	ու	դարման	բերում, որը	մալը	ջուրը	տանում, որը	չիբուխի	կրակ դնում, ամենն	էլ	ուրախ	էր, որ	մեկ	բան	անի, մեծերի	ու	ղոնաղների	սիրտը	շահի: Սրանք	էլ յարաղ-ասպաբ	հանել, պատիցը	քաշ	էին	արել	ու	ծալապատիկ, նստած՝ զրից	էին	տալիս: Ձիանոնց	համար	ամոթ	էր	հարցնիլ. Նրանք	լավ	գիտեին, որ	իրանց	ուլախին	շատ	պատիվ	կտան, քանց	իրանց: