Մահլամ գիւղի այգիի մէջ տեղաւորուած 8 զինուորներէն միայն 3ը հրացանով էին: Արշալոյսին պարսիկ սարբազներ կու գան եւ կը շրջապատեն այդ զինուորներ: Պարսկաստանի մէջ արգիլուած էր կռիւ ընել պարսիկներու դէմ, ուստի առանց կռուի մերոնք կ’ուզեն հեռանալ ու բարձրանալ լեռը: Ճանապարհին անոնցմէ մէկը կը սպաննուի, իսկ միւսները կ’երթան եւ կը մտնին բուրջի մը մէջ: Այդտեղ պարսիկները կը սպաննեն ու կամ մը վիրաւորեն մէկ-երկու հոգի, թէեւ մերոնք որեւէ դիմադրութիւն ցոյց չեն տար, եւ ապա կը ձերբակալեն միւսները: Այդ դժբախտները այնպէս կը կարծէին, որ զիրենք պիտի չի սպաննեն եւ պիտի կրնան կաշառքով ազատիլ, ինչպէս ցարդ եղած էր: Բայց սխալած էին. բոլորն ալ կը սպաննեն, գլուխները կը կտրեն ու կը տանին Դիլման, յայտարարելով որ կռուի մէջ են սպաննած բոլորն ալ: Այդ լուրին վրայ Եփրեմը նոյն օրն իսկ կը հաւաքէ 6-7 հոգի զինուորներէն, որոնց մէջ Սարբազ Խեչոն, Դամոն, Գրէն եւ միւսները, եւ առանց հաշուի առնելու որ Մահլամի մէջ նստած էին Զարզամի զինուորները, որպէսզի պաշտպանեն դաւաճաները, կ’երթայ գիշերով այդ գիւղը, կը մտնէ Մուղուսի Դաւիթի տունը, որ հեղինակներէն էր զինուորներու սպանման եւ սուրի կը քածէ Դաւիթը եւ անոր ընտանիքին բոլոր անդամները: Յետոյ նորէն ծածուկէն դուրս կ’ելլէ գիւղէն: Առաւօտեան, երբ Մուղուսի Դաւիթի դուռը չի բացուիր, ժողովուրդը եւ գիւղը գտնուած պարսիկ զինուորները ներս կը մտնեն անոր տունէն եւ կը տեսնեն սոսկալի պատկերը: Այս սպանութիւնը այնքան կ’ազդէ սարբազաներու վրայ, որ փոխանակ շարունակելու մնալ գիւղը, դուրս կ’ելլեն այդտեղէն ու կը հեռանան: Իսկ դաւաճանները, որոնք երկու հոգի էին` Առաքել եւ Ստեփան, կը փախչին Մահլամէն: Բայց անոնք եւս չեն ազատիր. մէկը կը սպաննուի շուտով, իսկ միւսը, որ փախած էր Ռուսաստան, կը յաջողին սպաննել միայն 1905 թուին: