ՊԱՏԱՍԽԱՆ.— Այդ ներդաշնակությունը առաջին հերթին կապ ունի ազգային ձևի ու ավանդների ճիշտ կամ սխալ հասկացողության հետ. այսինքն` ո՞րն է ազգայինը և ո՞ր ավանդը պիտի շարունակվի…Իհարկե, եթե բանաստեղծը շեշտը դնի միայն ազգային ձևի արտաքին հատկանիշների վրա, աշխարհագրական անունների թվարկման վրա, գովքի, կամ մեր գրականության անցողիկ ավանդների վրա,— ապա նեղ ազգային կդառնա իր ստեղծագործության բովանդակությամբ և չի կարող հետաքրքիր լինել մյուս ազգերի համար…Նրանք, ովքեր ազգայինի և համամարդկայինի ներդաշնակության չեն հասնում, իրենց մխիթարում են, թե իրենք «անթարգմանելի» են այն պատճառով, որովհետև… «ազգայի՜ն» են… Նրանց ձեռնտո՜ւ է մոռանալ, որ բոլոր իսկական ազգային գրողները՝ Շեքսպիրից մինչև Գյոթե ու Պետեֆի, հիանալի՜ թարգմանվում են, ծանոթ են բոլոր ազգերին և նաև իրենց` հենց… թարգմանությունների շնորհիվ: