Այստեղ	Անուշը	կանգ	էր	առնում	և	մտախոհության	մեջ	խորասազվում: Ամուսինն	արդեն	այնքան	զզվելի	էր	թվում, որ տեսնել	անգամ	չէր	ուզում	նրա	երեսը: Երեխաները, դիրքը, հասարակական	կարծիքը — ահա	ինչն	էր	կաշկանդում	նրան: Ախ, ինչո՞ւ	այնքան	դժվար	է	մեղանչելը: Այնինչ, կրքերը	քանի	գնում	այնքան	սաստկանում	են: Նա	սպասում	է	Միքայելին, սպասում	է	անհամբեր, սրտի	բաբախումով: Իսկ	Միքայելը	չի	երևում: Ամեն	օր	Անուշը	որոշ	ժամին	նստում	է	սովորական տեղում	և	նայում	դեպի	փողոց	ու	դիմացի	լուսամուտները: Հարևան	գեղեցկուհին	թռչկոտում	է	ուրախ	ու	զվարթ, սենյակից-սենյակ	և	շարունակում	դավաճանել	ամուսնուն: Իսկ	Միքայելը	դեռ	չի	գալիս: