Ասում են բանաստեղծությունը լեզու է` գեղարվեստական խոսքի կատարյալ ներդաշնակությամբ` հնչյունի, ներքին ռիթմի, հուզական ներշնչումի արտասանական գրավչությամբ։ Այստեղ ձեւը իշխում է բովանդակությանը, բովանդակությունը հանդես է գալիս որպես ձեւի հատկանիշ։ Ժամանակն ու տարածությունն այստեղ այլ չափում ունեն եւ գործում են տրամաբանությունից դուրս, ավելի ճշգրիտ՝ ներհյուսվում են միացնող օղակներից զատված տրամաբանությամբ, «սյուժեն» պատմություն չի ստեղծում, այլ միայն տեսիլք, օտարվում է գաղափարը պատրանքի ստվերում։