Հիշատակի հավերժացման այլ մեթոդների դեպքում ևս Աճեմյանը մոռացվել է: Ճիշտ է, նրա անունով Գյումրիում փողոց կա, սակայն չկա հուշատախտակ այն տան պատին, որտեղ ապրել է Վարդան Աճեմյանը: Ապրել է հայ դրամատիկական արվեստում առաջինը ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստուհու կոչման արժանացած Արուս Ասրյանի հետ, ով նույնպես ահռելի վաստակ ունի այս քաղաքի թատերական կյանքում: Գուցե տեղին չէ այս մասին հիշեցնելը, սակայն տպավորությունն այնպիսին է, թե հուշատախտակների հարցում դրսևորվում է տեղային «հայրենասիրության» գավառական մոտեցում. մոռացվում են բոլոր նրանք, ովքեր ծնունդով գյումրեցիներ չեն: