Բայց, համենայն դեպս, մրջյունները հետաքրքիր էին, նույնիսկ զվարճալի, որովհետև կարելի էր երևակայել, թե նրանք բաներ էին ասում իրար: Գուցե նրանցից մեկը թիթեռնիկի մի շոշափուկի մասին ասում էր. «Դե նայիր այս ծառին, եթե ուզում ես մի մեծ ծառ տեսնել»: Իսկ մյուսը պատասխանում էր, թիթեռնիկի աչքերից մեկի մասին խոսելով. «Իսկ այս լուսարձա՞կը: Այսքան մեծ լուսարձակ տեսե՞լ ես կյանքումդ»: Մրջյունները ծիծաղեցրին ինձ և մի տեսակ սիրեցի նրանց, թեկուզ և իրոք թվում էր, թե սոսկալի զբաղված են դատարկ մի գործով: