Մի օր խաղից տուն գալիս մեր բակում վիթխարի թթենու տակ նստած հանգիստ որոճող մի սպիտակ, բարի ու անճոռնի կենդանի եմ տեսնում: Ես սկզբում շփոթվում եմ՝ ընձո՞ւղտ է, գոմե՞շ, թե՞… Հետո անմիջապես էլ գլխի եմ ընկնում՝ ո՛ւղտ է: Մի անգամ ուղտերի մի ամբողջ քարավան եմ հեռվից տեսել. սարում էր, հարևան գյուղի քրդերը տեղափոխվում էին բարձրադիր ամառանոցները… Այնքան վազվզեցի մեր վրանների հարթակի վրա, որ հովվի՝ կարգուկանոն սիրող զայրացած շունը ոտքս կծեց…