Թուրքիոյ սահմանակից այս քաղաքը հիմնուած է Մեծ եղեռնէն ետք՝ 1926 թուականին, ֆրանսացիներուն կողմէ. սասունցի, պշերէկցի, տարօնցի, տիգրանակերտցի, սեւերէկցի, մարտինցի, սղերդցի, ուրֆացի եւ Արեւմտեան Հայաստանի հարաւային տարբեր գաւառներէ վերապրած հայեր, ինչպէս նաեւ Թուրքիայէն բռնագաղթուած ասորիներ եւ քիւրտեր կեդրոնացած են հիւսիսային Սուրիոյ մէջ: Անոնք, Թուրքիոյ սահմանին վրայ, Ճաղճաղ գետի ափերուն, 6-7 քիլոմեթր հեռաւորութեամբ թրքական կողմը մնացած պատմական Մծբին (յունարէն Նիսիպին) քաղաքին դիմացը, որ Նուսէյպին անունով ներկայիս կ’իյնայ Թուրքիոյ մէջ, եղէգնուտներով շրջապատուած եւ քանի մը խրճիթներով բաղկացած ասորական Պէթ Զալին գիւղի դաշտերուն մէջ, նոյն ժամանակ կառուցուող երկաթուղային կայանին մօտ քաղաքի մը կառուցումը ձեռնարկած են եւ զայն կոչած Գամիշլի (եղէգնուտ. քրտերէն եւ ասորերէն` Գամիշլօ. ասորիներ քաղաքը հին գիւղին անունով կը կոչեն նաեւ Պէթ Զալին): Արդարեւ, Գամիշլի անունը ծնունդ առած է թրքերէն գամիշ (ղամիշ) եղեգն բառէն: