«Էդ օրը նորից զանգեց, թե ինչ եք անում, գալիս եմ տուն: Վերջին 5 տարիներին ես չեմ հիշում, թե նորմալ քնելն ու արթնանալը որն է: Գիշերը որ ժամին ուզեր, զանգում, արթնացնում էր, խմած գալիս, ծեծում ու էլի գնում: Ասեցի արի, տանն ենք: Ցերեկը աղջիկս ընկել էր, դեմքը վնասել: Եկավ, երեխուն գնաց որ գրկի, տեսավ՝ դեմքը քերծվել է: Ասեց` բա դու ինչի համար ես, որ էրեխու դեմքը սենց պիտի լինի, ասեց ու խփեց: Ես գոռացի, սկեսուրս եկավ, թե երեխա է, ընկել է, ինչի ես խփում: Ես տեսա, որ նյարդային վիճակում է, փորձեցի սենյակից դուրս գալ: Հասավ, մազերիցս բռնեց, շպրտեց սենյակի մեջտեղը: Սկեսուրիս ասեց՝ դու գործ չունես, սենյակից հանեց, դուռը փակեց: Ծեծեց, այն աստիճանի ծեծեց, որ ես մեռել էի համարյա: Ոտքերով, ձեռքերով խփում էր. անհաշիվ խփում էր: Էնքան էր խփել, որ ձեռքերը հոգնել էր, հեւում էր: Ես մի կերպ ասեցի՝ մի խփի, կմեռնեմ, գոնե էրեխեքիդ մերն եմ: Ինքն էլ թե՝ դու ձեռքով, ոտքով խփելուց չես դաստիարակվի: Աթոռը վերցրեց, խփեց մեջքիս: Աթոռի գլուխը ջարդվեց, աթոռի փայտով էնքան խփեց… Գլուխս լրիվ բացվել էր, քիթս, բերանս լրիվ արյուն էր: Սենյակը սպիտակ փչած էր, էնքան էր խփել, պատերը լրիվ արյունոտվել էին: Ես գիտակցությունս էի կորցրել, մեկ էլ էն զգացի, որ խփում ա՝ թե հել, հել գնա լվացվի: Ասեցի՝ չեմ կարողանում վեր կենամ: Մազերիցս քաշելով տարավ մինչեւ դռան մոտ, ասեցի՝ խնդրում եմ, թող ես կհելնեմ: Ինքը թքում էր վրաս ու ուրիշ բաներ էր ասում, ավելի լավ ա չասեմ… Ասում էր հել, թե չէ… Մի կերպ, չոքեչոք հասել եմ առաջին հարկ, որ լվացվեմ, ընկել եմ բաղնիքում: Ինքը հետո եկել ա, սառը ջուրը բացել ա, պահել ա վրաս, ասում ա՝ մի հատ մաքրվի, քանի՞ տարի ա՝ չես լողացել: Էդ երեւի տեւեց մի 5 ժամ, հետո ինքը գնաց իրեն կոֆե դրեց, ես մի կերպ բարձրացա վերեւ: Մտածում էի, որ էդ օրը չեմ ապրի, հաստատ գիտեի, որ էդ օրը չեմ ապրի, որովհետեւ չէի զգում ոչ մի տեղս: Առավոտվա 6-ի կողմերը զգացի, որ աղջիկս եկել ա, թեւիցս քաշում ա: Արթնացա ու իմ վրա զարմացա, որ դեռ կենդանի եմ…»,- պատմում է Հասմիկը։