«Որոշ ժամանակ անց պարզեցի, որ ամուսինս դավաճանում է: Դա ինձ համար վերջին կետն էր: Ես ուղղակի կտրվեցի աշխարհից, մեկուսացա Փարիզի իմ բնակարանում: Երեք ամիս չէի ուզում տեսնել ոչ մեկին, խոսել, քննարկել: Ինձ ժամանակ էր պետք՝ ինքս ինձ հետ լինելու համար, ինքս ինձ հասկանալու: Ինձ ես էի պետք: Սկսեցի հիշել այն օրերը, երբ անցկացնում էի հիվանդանոցում: Այդ ժամանակ տեսնում էի մարդկանց, ովքեր տասնապատիկ բարդ խնդիրներ ունեին, և շնորհակալություն էի հայտնում Աստծուն, որ ինձ ուժ է տալիս՝ պայքարելու: Երեք ամիս անց ես հանկարծ մտածեցի՝ ես չվախեցա քաղցկեղից, չվախեցա մահից, հիմա ինչի՞ց պետք է վախենամ: Ես ամբողջ կյանքում եմ պայքարել, և սա այդ պայքարի հերթական փուլն է: Գուցե՝ ամենաբարդը, բայց հերթականը»,- պատմում է Վալերին: