Ճոռոմափայլ այն փաստը, թե ազգերն ունեն դեմք, բնավորություն, ճակատագիր և, վերջապես, կենսագրություն, բուռն ցանկության դեպքում կարելի է «Սոկրատեսը մարդ է և, հետևաբար, մահկանացու» տիպի դատողություններով ճղճիմացնել-հանգեցնել նրան, որ հայ ազգի ճակատագիրը հայերիս թվաքանակը, վերջին մարդահամարի տվյալներով, հասցնելով երկու միլիոն ու մի քանի հարյուր հազարի, մեծ ռիսկի տակ է դնում այդ երկու միլիոն ու մի քանի հարյուր հազար մարդկանցից մեկի ճանաչվելը մնացածներից ոմանց կողմից, եթե այդ մեկը որոշի ձեռքը գրիչ վերցնել ու կարդացվել՝ ինքը մնալով ստվերում: Երկարաշունչ այս նախադասությամբ թերևս նվազեցնում եմ այդ ռիսկը. ո՞վ կուզենա շարունակել նման սկիզբ ունեցող պատմվածքը կամ, գուցե, սոսկ հավակնությունը դրա: Ինչևէ, խոստանում եմ հնարավորինս սանձել վերջակետերը հետաձգելու ձգտումս և խոսել «ըստ էության», ինչը դատարանը պահանջում էր Միմինոյի հայրենակցից...