Լիալուսինը շաղվել էր Չաթինդաղ տանող արահետին։ Իսրոն ծանր էր գնում։ Իրեն թվաց, թե մինչև ծնկները ոտքերը խրվում են հողի մեջ. հողը էլ չի դիմանում իր ցավին։ Ադամամութը նահանջում էր։ Նստեց ձորաբերանին։ Աչքերը որսացին դիմացի լանջին հանգիստ բարձրացող գայլին։ Առավոտյան պաղ քամին մարդկային ձայներ հասցրեց Իսրոյի ականջին։ ՈՒզում էր ազատությունը վայելող գայլին երանի տալ, չհասցրեց։ Թալինի, Հոկտեմբերյանի և Աշտարակի շրջանների միլիցիայի տասնյակ աշխատողներ շրջապատել էին տարածքը։ Վազեց քարանձավ, ոտնաձայնից վեր թռան Ադամն ու Վարդանը։