Սա այն թաղամասն էր, ուր ինքն ապրել էր մի ժամանակ և չէր կարողանում չմտածել այն մասին, որ ինքն ու Մարոն գրեթե ամեն երեկո զբոսնում էին այս մայթերով և գնում էին «Մարկիզայի մոտ» հրուշակարանը թխվածք ուտելու և թեյ խմելու։ Նա պարզորոշ հիշում էր Մարոյի ձեռքի ծանրությունն իր ձեռքի վրա, նրա քայլվածքի ռիթմը, որին ինքը հարմարվում էր, նրա ձայնի տեմբրը, երբ նա ցածրաձայն քննարկում էր հանդիպած մարդկանց։ Ապագայի մասին իրենց երազանքները... Վարդանն արագացրեց քայլերը, կարծես փորձելով փախչել իր մտքերից։