Տարածված պատմություններից շատերն այն մասին են, թե ինչպես է Ճապոնիայի լեռնային արահետով քայլող մարդուն համակում վայրի, առաջներում երբեք չապրած քաղցի զգացումը: Այդ զգացողությունը ոչ միայն բացարձակապես շշմեցնում է, այլ նաև գործնականում անհաղթահարելի է: Առավել հաճախ դա ուղեկցվում է ոչնչով չբացատրված հոգնությամբ, ապա և վերջույթների տարօրինակ ընդարմությամբ, ինչի պատճառով ուղևորն ընկնում է գետնին` չհասկանալով, թե իր հետ ինչ է կատարվում: Եթե ժամանակին օգնության հասնող չի լինում, մարդը խելքը թռցնում ու մեռնում է: Իսկ մահից հետո ինքն էլ է վերածվում Ծագող արևի երկրի սոված ուրվականի: