Երկու	ընկեր, որ	տասնհինգ	տարի	միասին	աղուհաց	էին	կերել, միմյանց	սիրել	ու	պաշտպանել, այժմ	կանգնած	են դեմուդեմ	իբրև	թշնամիներ: Այս	միտքը	կայծակի	արագությամբ	անցավ	Գրիգոր	Հաբեթյանի	գլխով, երբ	դռների	մեջ տեսավ	Միքայելի	կերպարանքը: Նա	շփոթվեց, չիմացավ	թույլ	տալ	նրան	ներս	մտնելու, թե	ծառային	հրամայի	վռնդել: Հետո	մտածեց, որ	վիրավորվածը	եկել	է	անձամբ	հաշիվ	պահանջելու: Վաղուց	էր	հարկավոր. չէ՞	որ	Գրիշան	ապտակը	հենց դիտմամբ	այնքան	բազմության	մեջ	տվեց, որ	ավելի	վիրավորի	Միքայելին	և	ստիպի	նրան	իրենից	անպատճառ	հաշիվ պահանջելու: