Աչքի է զարնում ևս մեկ կարևոր առանձնահատկություն: Ռուս-ադրբեջանական երկխոսության ակտիվացման համապատկերին, որը զարգանում է բազմաթիվ առևտրատնտեսական ու այլ համատեղ նախագծերի շուրջ, Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության մեջ դիտվում է ռեսուրսների սպառում անդրկովկասյան ուղղությամբ: Պատճառներն ակնհայտ են: Անկարան ինքը ծանրաբեռնվել է իր տարածքային ամբողջականության համար վտանգավոր աշխարհաքաղաքական խնդիրներով` սահմանի ողջ պարագծով ու զգում է Ռուսաստանի աջակցության կարիքը: Մոսկվա-Բաքու ակտիվ երկխոսությունն Անկարայում, համենայնդեպս առայժմ, չի ընկալվում որպես Ադրբեջանում Թուրքիայի ազդեցության խաթարման վրա կողմնորոշված միտում: Միևնույն ժամանակ Անկարան առավել մեծ ուշադրությամբ է հետևում իրադարձությունների զարգացմանը: