Օպերային թատրոններում մի չգրված օրենք ու կարգ կա, որ առաջատար համարվող երգիչ-երգչուհիները պիտի ճամփորդեն, հյուրախաղերով հանդես գան, իսկ ահա պիտի լինեն այնպիսիք, ովքեր «լուծ պիտի քաշեն», մասնակցեն ընթացիկ ներկայացումներին: Երևանի օպերային թատրոնում հարկավոր էր հաճախ փոխարինել Գոհար Գասպարյանին, ուստի անհրաժեշտություն էր առաջացել գտնել կոլորատուրային սոպրանոյի, ով կկարողանար երգել Գոհար Գասպարյանի երգացանկում ընդգրկված դերերգերը: Ես սովորում էի Թբիլիսիի կոնսերվատորիայի երրորդ կուրսում. իբրև կուրսային աշխատանք` պատրաստել էի Վիոլետայի արիան «Տրավիատա» օպերայից: Իմ մասին տեղեկացել էին Երևանի օպերային թատրոնում, ուրախացել, որ կարելի է հրավիրել ազգությամբ հայ երգչուհու… Ես սիրով ընդունեցի երևանյան հրավերը, քանի որ միանգամայն այլ էր վերաբերմունքս Երևանի հանդեպ: Չեմ ուզում ասել, թե Երևանի հանդեպ սերը պայմանավորված էր լոկ հայ լինելով: Դա կարևոր էր, իհարկե, սակայն ոչ այն կարգախոսային ձևերով, ինչպես մատուցվում էր: Մի մոռացեք, որ ես այլ սերնդի ներկայացուցիչ եմ, այլ դաստիարակություն եմ ստացել: Դաստիարակություն, ըստ որի` ողջ Խորհրդային Միությունը, Մոսկվան, Թբիլիսին, Երևանը մեր տունն էին… Ոչ թե փողն էր հարուստ ու երջանիկ դարձնում մարդուն, այլ շփումները, աշխարհագրական այն տարածքը, որը քո հայրենիքն է: Իմ հայրենիքը ողջ երկիրն էր` Երևանով հանդերձ: Ուրեմն ես հայրենիքիս մի քաղաքից մյուսն էի գալիս` հրաշալի ու գեղեցիկ Երևան, որն իր նկարագիրն ու կերպարն ուներ: Ասեմ, որ բավական հետաքրքիր ձևով ես հայտնվեցի մեր թատրոնում: Երևան եկա մասնակցելու մրցույթի` այստեղ չունենալով շատ ծանոթներ և բարեկամներ: Ինձ համար անգնահատելի էր Չաուշյանների, Դոմբաևների և Սարաջևների բարեկամությունը. նրանք իմ միակ կապն էին արվեստի աշխարհի հետ: Մասնակցեցի մրցույթին, երգեցի «Տրավիատա» և վերադարձա Թբիլիսի: Իմ վերադարձից հետո «Կոմունիստ» ռուսալեզու թերթում տպագրվում է «Մրցույթի արդյունքները» վերնագրով տեղեկատվություն, որի հեղինակ Շահնազարյանը գրում է. «Էլվիրա Ուզունյանը անչափ հետաքրքիր երևույթ է օպերային թատրոնի բեմում…»: Պատկերացնո՞ւմ եք, սա գրվում է երրորդ կուրսի ուսանողուհու մասին…