Որ	չասեց	ու	մեկի	էլ	ուսը	վեր	բերեց, մյուսի	աղիքը	վեր	ածեց, Էն	վեցը	տեսան, որ	ճար	չկա, ձիանը նի	էլան	ու	ընչանք	բերդը	մեկ	գնացին: — Արի՛, երեսիդ	մեռնիմ, Թա՛գուհի	ջան, աչքդ	բա՛ց	արա, աչքերիդ	ղուրբան. Աղասին	մեռած, ոսկորները	փտած, հող	դառած	պետք	է	ըլեին, որ	քո	սիրուն մազին	մեկն	էլա	մատով	տար: Վա՜յ	իմ	աչքին, իմ	արևին, ինչպես	փետացել, սառել	ա: Թա՛գուհի ջան, քո	ջանին	ղուրբան, ա՛ռ, հոգիս	ա՛ռ, թո՛ղ	ես	մեռնիմ, դու	կենդանացի՛ր	և	քո	խեղճ	մոր սիրտը	մի՛	դուս	կտրիր, մի՛	դուս	ճոթռիր, երեսս	ոտիդ	տակը, — ասում	էր	քնքուշ, երիտասարդը, լալիս, գլխին	տալիս: Արտասունքը	աչքերիցը	քուլա-քուլա	էր	վեր	թափում: