«Սիրելի ժողովուրդ, թանկագին եղբայրներ եւ քոյրեր, թեժ կռիւների բովով անցած իմ զինակիցներ… Թշնամին ոտնատակ անելով Անդրկովկասեան հաշտութեան պայմանագիրը յարձակուել է Ալեքսանդրապոլի խաղաղ բնակչութեան վրայ: Թուրքական հրոսակները Լենկթեմուրի, Չինգիզ խանի եւ միւս բարբարոսների օրինակով արշաւում, մահ ու աւեր են տարածում մեր հայրենիքի վրայ… Այս րոպէիս էլ լսւում են սրախողխող արուածների հառաչանքները… Ռուսական զօրքը նահանջել է, ռուսները հեռու են մեզանից, Ռուսաստանում դրութիւնը խառն է, խառնաշփոթութիւն է նաեւ նրանց ղեկավարութեան մէջ, նրանք չեն կարող մեզ օգնութեան գալ… մեր առաջ թուրքերն են, Ադրբեջանը՝ մինչեւ ատամները զինուած… Այս բոլորից օգտուելով՝ թուրքերը անարգել արշաւում են եւ իրենց ետեւից թողնում կոտորած, աւերածութիւն… Նրանք այժմ արշաւանք են ծրագրում դէպի Երեւան, դէպի մեր սուրբ Էջմիածինը… Թուրքերը որոշել են ֆիզիկապէս ոչնչացնել մեր սուրբ հաւատը, աշխարհի երեսից ջնջել հայ անունը: Բայց, սիրելի հայրենակիցներ, սիրելի ժողովուրդ, միթէ՞ մենք թոյլ կտանք մեզ հետ այդպէս վարուել: Ոչ, հազար անգամ ոչ: Մենք մեր արիւնով կը պաշտպանենք մեր հայրենիքը: Միթէ՞ մեր երակներում չկայ Վարդան Մամիկոնեանի, Մեծն Տիգրանի, Աշոտ Երկաթի ու միւս քաջերի արիւնից գէթ մի կաթիլ: