Խոսելով 1988 թ. Արցախում անցկացրած օրերի մասին՝ պատմում է, թե ինչպես է ապրել գետնի տակ, վարչապետի ընտանիքի բունկերում, հյուրանոցում, որը լի էր փախստականներով եւ հիշում մի շատ տպավորիչ տեսարան. «Ասկերանի գումարտակն էր, խրամատը, եւ դիմացը ադրբեջանցիները: Այդ ընթացքում հողագործները շարունակում էին աշխատել. խելագար վիճակ էր: Ես հրամանատարի մեքենայի մեջ էի եւ հանկարծ դաշտում մեքենան խափանվեց. զգում էիր փամփուշտների ձայնը, հույս ունեիր, որ շուտով դուրս կգաս այդ վիճակից, իսկ հողագործը շարունակում էր աշխատել այդ դաշտում»: