«Հրազդանը» ողջ Սովետական Միությունում իր մեծությամբ 3-րդ մարզադաշտն էր լինելու: Առաջինը Մոսկվայի «Լուժնիկին» էր, երկրորդը` Կիևի Լուբանովսկու անվան ստադիոնը: Միութենական ղեկավարները հայտնեցին, թե մեկ միլիոն բնակչություն ունեցող քաղաքի համար 70 - հազարանոց ստադիոնը շատ մեծ է: Սակայն Հայաստանի ղեկավարները գտան ստադիոնը փրկելու լուծումը: Նրանք հիմնավորեցին, որ Հայաստանի տարածքը փոքր է, և մեկ ժամվա ընթացքում հնարավոր է տրանսպորտով հասնել Երևան, սա հանրապետական նշանակության մարզադաշտ է: Բացի այդ, այն ժամանակ Հանրապետական մարզադաշտն արդեն չէր բավականացնում: «Արարատի» բազմահազար երկրպագուներ խաղերից հետո մի քանի անգամ ընդհարումներ էին եղել, անգամ մեքենաներ հրդեհվել: Եվ, փաստորեն, հայկական կողմից հաջողվեց համոզել Մոսկվային, և «Հրազդան» մարզադաշտի շինարարությունը վերսկսվեց: