Մտի՛կ	արեք, ձեր	երե՛սին	ղուրբան, Էն	պայծառ	երկնքին. Է՛նտեղ, է՛նտեղ	են	մեր	սիրելիքը, մեր ազիզ	բարեկամքն	ու	ազգականքը	մեզ	սպասում: Մի՛տք	արեք՝ թե	գլխըներդ	ցավի, ո՞վ	պետք	է ձեզ	մեկ	ջան	ասի. հիվանդ	ըլիք, ո՞ւմ	կռան	վրա	պետք	է	քնիք. լաք, ո՞վ	ձեր	արտասունքը	կսրբի. մեռնիք, ո՞վ	ձեզ	կթաղի: Մեր	սո՛ւրբ	լեզուն	պետք	է	հարամ	լեզվի	հետ	փոխե՞նք. մեր	սո՛ւրբ պատագարն	ու	ժամը	թողանք, ազանի	ձենին	անկաջ	դնե՛նք, մեր	սո՛ւրբ	մեռոնը	մոռանանք, մեր խաչ, ավետարանը	մտքից	հանենք, Ալուն, ղուռանին	հետևի՞նք: Մտի՛կ	արեք	սրանց	էս	դժոխք, ժանդ, մրրած, կեղտոտ	երեսին, դժոխքը	սրանից	լավ	կըլի՞. սրանց	աչքերիցը	կրա՞կ	չի	վեր թափում: Վա՜յ	մեր	գլխին	ու	արևին, էնքան	պետք	է	խղճանանք, որ	մեր	հորնըմորը սպանողներին, մեր	ժամն	ու	աշխարքը	քանդողներին	նոքար	դառնա՞նք: Ա՜խ, թե	էս	փուչ փառքիցը	խաբվինք, էս	անպիտան	պատժիցը	վախենանք	ու	մեր	սուրբ	հավատն	ուրանանք, որ մեռնինք, ի՞նչ	երեսով	պետք	է	գնանք	մեր	ծնողաց	մոտը, ի՞նչ	աչքով	պետք	է	նրանց	նայենք: Ասենք, թե	էս	աշխարքումը	նրանցից	զրկվեցանք, բաս	չե՞ք	ուզիլ, որ	երկնքումն	էլա	նրանց	հետ միանանք, նրանց	երեսը	տեսնինք, նրանց	սերը	վայելենք: