Բնակելի տան ճարտարապետության այս սկզբունքը ունեցել է իր նախորդները Հայաստանում, այն զարգացել է արտահայտչամիջոցների հարստացման պայմաններում, 1930-ական թթ. մի շարք շենքերում (ճարտարապետներ՝ Ա. Ահարոնյան, Հ. Մարգարյան, Ս. Սաֆարյան)։ Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակաշրջանում արդյունաբերական կարևոր օբյեկտների շինարարությանը զուգընթաց Հայաստանի գյուղերում ու շրջկենտրոններում կառուցվել են նաև բնակելի տներ, ակումբային և հասարակական շենքեր։ Առանձնահատուկ տեղ է գրավում աղբյուր–հուշարձանների կառուցումը՝ ի հիշատակ հայրենիքի համար զոհված մարտիկների։ Հայ ճարտարապետները, օգտագործելով ազգայաին ճարտարապետության ավանդույթները, ստեղծել են ըստ էության նոր հորինվածքով հուշարձանի տիպ, ուր երևան են հանված քարի զարդաքանդակման ժողովրդական արվեստն իր բազմազանությամբ ու հարստությամբ։ Լավագույններից են՝ Բուրաստան, Կաթնաղբյուր, Ստեփանավան, Կարբի (ճարտ. Ռաֆայել Իսրայելյան), Վերին Արտաշատ (ճարտ. Գևորգ Թամանյան), Ժդանով (ճարտ. Տիրան Մարության) բնակավայրերում կառուցվածները։