Հերթական երաժշտական հինգշաբթին Արամ Խաչատրյանի տանը եզրափակվեց Էդվարդ Միրզոյանի երկու ստեղծագործությունների կատարմամբ: Դրանք մեծապես համահունչ էին խաչատրյանական երաժշտությանը, ինչպես որ Էդ. Միրզոյանի ողջ ստեղծագործությունն է գույների հյութեղությամբ և վառ դինամիկայով մոտ Խաչատրյանի երաժշտական ոճին: «Վալսն» ավելի նրբին գծագրումներով, սակայն աշխույժ, իսկ «Լեզգինկան»՝ կատարյալ էներգիա և արագ շնչառություն: Կատարման համար բավական բարդ և լարվածություն ունեցող վերջին ստեղծագործությունը հնչեց բարձր և կրքոտ տոնայնությամբ, ինչպես որ ենթադրում է հենց ինքը գործը: Ահա այս բարձր տոնի վրա էլ կավարտվեր համերգը, եթե հանդիսականի չդադարող և բուռն ծափողջյուններից դրդված դաշնամուրային դուետը չկատարեր ևս մի ստեղծագործություն՝ այս անգամ Ալ. Սպենդիարյանից: