Հանգի՛ստ	ձեր	սուրբ	ոսկերացը, ո՜վ	քաջ	նահատակք: Ձեր	ջիվան	ջանի	արինն	ա, որ	էսպես սիրտս	կրակում	ա: Ի՞նչ	հայ	ձեր	անունը	լսի	ու	ձեր	լիս	գերեզմանին	ողորմի	չասի, ձեր	հիշատակը իր	սրտումը	չգրի: Մի՛	իմանաք, թե	ձեր	ազիզ	արինը	նհախ	տեղը	թափվեցավ. Էդպես պատվական	արինն	էր, որ	աստուծո	սիրտը	գութ	քցեց, մեր	աշխարհն	ազատեց	ու	Էսօր	էլ	է՛ն	ձեր նահատակության	քարի	տակիցը	ձեն	ա	տալիս.