Եթե ալրաղացը երկաթյա պատնեշ չունենար, ոչ ոք չէր գտնի երեխային: Ով գիտե, եթե ալրաղացը նրան քիչ-քիչ աղացած լիներ, եթե վերածված լիներ մանր ալյուրի` ոնց որ եգիպտացորենը, և մենք բոլորով կերած լինեինք… Իսկ դոնյա Խուլիան, որ շատ նրբաքիմք էր, հավանաբար կասեր. «Ի՜նչ արտառոց է այս հացի համը»: