Սիմոնեան Նւէրը, Բալայեան Ազնաւուրը, Սահակեան Ղարիբը երեք օր նռնականետերով կռւեցին: Ամէն մէկը 100-ից աւելի արկ կրակեց: Երեք օր դիմադրեցին: Երեք օր մեր կողքին էին: Հակառակորդի տանկը հարւածեց ու… տղերքը զոհւեցին: Հիմա չեմ հաւատում, որ մեր վերջին կռիւն էր միասին: Ղարիբը ծառայութեան ընթացքում պարգեւատրւել էր «Արիութեան համար» մեդալով, Ազնաւուրի հայրը, քեռին զոհւել էին առաջին պատերազմի ժամանակ, Նւէրն էլ եղբօր գրկում մահացաւ… Մի՛ հարցրէք՝ ինչ է պատերազմը… Պարզապէս այն, ինչի համար մենք պայքարում էինք, շատ աւելի թանկ էր, քան կեանքը…