Մուսի	աչք	ու	երեսը	կրակ	էր	դառել	ամոթու, չէ՛ր	իմանում, թե	իր	մեծահոգի	բարեկամի	ո՞տներն ընկնի, թե՞	ձեռը	համբուրի: Արտասունքն	ու	դամարի	սաստիկ	խփիլը	ցույց	էին	տալիս, որ	Մուսին ուզում	էր	ասի, լեզուն	չէ՛ր	բռնում, բերանը	փակվում	էր, պապանձվում, որ	ձեն	տա. ««Ա՛ղասի ջան, յա	մորթի՛ր	ինձ, յա	սպանի՛ր	Էստեղ. յա	ասածս	արա, իմ	մուրազին	հասցրո՛ւ. Հռիփսիմեն	որ չըլի, էլ	ինձ	ո՛չ	կյանք	ա	հարկավոր, ո՛չ	օր. նրա	շունչը	որ	չառնիմ, ես	ինքս	իմ	շունչս	բերնիցս կհանեմ, կկտրեմ, նրա	աչքը	որ	աչքիս	չառնի, աչքս	կփորեմ, դեն	կքցեմ: Դո՛ւ	ես	իմ	տերը, իմ աստվածը. իմ	ձեռս	քո	փեշն	եմ	քցել, յա	ձեռս	կտրի՛ր, յա	գլուխս, յա	իմ	մուրազը	անկատար	պետք է	չթողաս, պետք	է	ինձ	սաղ-սաղ	չէրես, չփոթոթես»: