Շնորհակալություն Առուշանյանների ընտանիքին, որ անգնահատելի ծառայություն մատուցեցին մեզ՝ հնարավորություն տալով լինել Էրզրում: Մեր հիմնական նպատակն էր լինել մեր պապերի ծննդավայրում: Կնոջս նախնիները գաղթել են Բայազետից, իսկ իմ պապը ծնվել է Էրզրումում: Կիսով չափ իրականացավ նաև իմ երազանքը՝ բարձրանալ Արարատ: Արարչի կամոք հաջորդ տարի կբարձրանամ Արարատի գագաթը: Այն ինչ զգացինք, դժվար է բացատրել, առաջինը ուրախություն, որ այդպիսի դրախտային երկիր ունենք և ցավ, որ այն օտարինն է, որ տիրոջ նման խնամում է այն: Վերադարձից հետ հիասթափություն ու անորոշություն: Օտարը պահպանում է մեր երկիրը, իսկ մենք ավերում ու պղծում ենք վերջին մի բուռ հողը, որն արդեն կորցնում ենք: Կոտորածի համար մեղադրում ենք բոլորին, թուրքին, քրդին, ռուսին, բայց իրական մեղավորը մենք ենք, որ կորցրել ենք մեր հոգևոր արժեքները, հեռացել ենք մեր արմատներից: Միայն վերադարձը մեր արմատներին կփրկի մեր ազգը: