Սակայն ցավալին այն էր, որ մենավոր ծիծաղից հետո կարոտի տխրություն էր իջնում Նկարի վրա։ Եվ ահա նոր լույս բացվեց Սաթենիկի համար։ Մի լուսնկա գիշեր էր, երբ նոր էր ուզում նինջ մտնել մենության մեջ, ականջին երկնքից ինչ-որ ձայն հասավ։ Հյուղակի պատուհանանման անցքից դուրս նայեց. երկինքը մաքուր-մաքուր էր, ոնց որ կաթնալույսով հունցված լիներ։ Եվ այդ մաքրության մեջ երեւաց նշանների մի երկարուկ գիծ... Ավելի ուշադիր նայեց՝ գիծը շարժվում էր։ Մի տաք սարսուռ անցավ սրտով։ Գիծը կամաց-կամաց մոտենում էր, դրան զուգահեռ էլ ձայները դառնում էին լսելի։ Գիծը ձգվեց դեպի երկնքի խորքը, ապա սուր կամարի տակ շեշտակի թեքվեց ներքեւ ու նորից՝ դեպի վեր, այս անգամ՝ առաջվանից զգալիորեն ցածր կամարով, դարձյալ թեք կորագծով իջավ դեպի երկրի շերտերը։ Ծանոթ տեսարան պարզվեց Նկարի առաջ, քիչ էլ նայեց ու տեսավ, որ, ծանոթը որն է, շատ հարազատ պատկեր է գծագրված երկնքի ֆոնին։ Ու միանգամից ճչաց. -Քե մատաղ, էս հո մեր Մասիսներն են...