Հարությունյանենց տան մեծ սենյակի անկյունում, թախտին, իրար վրա բուրգի պեսշարված բարձերի կողքին քեռին էր: Սեւ, մի քիչ հին, բայց իդեալական մաքուր, առանցորեւէ փոշու հատիկի նոթբուքը միացված էր, թարթում էր ինտերնետային կապի առկայությունը փաստող փարոսիկը եւ Հարությունյանների ընտանիքին էր նայումԾավիկի մոսկվաբնակ եղբայրը` Շավոն: Նրա պատկերը մերթընդմերթ լղոզվում էր, ինչը,թերեւս, գյուղի անբերանպաստ, սարերի մեջ կորած-մոռացված դիրքից էր: