Գրականությունը թույլ է տալիս ընթերցողներին հասնել անհատի բնույթի հուզական ասպեկտներին, որոնք այլ կերպ ակնհայտ չեն[29]: Այն օգնում է ընթերցողի հոգեբանական զարգացմանը և ըմբռմանը: Օրինակ, այն թույլ է տալիս մարդուն հասանելի զգացմունքային տիրույթներ, որոնցից մարդը հեռացել է իրենքն իրեն: Միգրացիայի հեղինակ Դ.Միշելը «Անգլիական ամսագրում »բացատրում է, թե ինչպես է չափահաս երիտասարդ հեղինակը գրականություն օգտագործելով, որպեսզի փորձի զգացմունքային հոգեբանության վերածվել որպես երեխա, որը նկարագրում է որպես «հրաշք» վայր[30]։ Հոգանը նաև բացատրում է, որ մարդը ժամանակավոր և զգացմունքային էակ է, և որ,մարդը բնութագրում է բնության իրավիճակը գրականության մեջ, թույլ է տալիս գրականությունը համարել «վավեր զգացմունքների ուսումնասիրության »: Սա կարելի է հասկանալ այն առումով, որ գրականությունը միավորում է մեծ ոլորտ, առաջ բերելով համընդհանուր հույզեր[31]: Այն նաև հնարավորություն է ընձեռում ընթերցողներին մուտք գործել մշակութային ասպեկտներ, որոնք նրանց չեն ենթարկվում, այդպիսով նոր հուզական փորձառություն առաջ բերելու համար ։Հեղինակները գրական հնարքներից հասկանում են, թե ինչ հոգեբանական զգացմունք է նա փորձում նկարագրել, այդպիսով որոշ գրական հնարքներ ավելի զգացմունքային են, քան մյուսները[32]: