Երբ հանրահռչակվեց "Արմենիա" հյուրանոցի սեփականաշնորհման մասին որոշումը, հին, խորհրդային պատկերացումներով առաջնորդվող մի զանգված, ինչպես Երևանի կոնյակի գործարանի սեփականաշնորհման պարագայում, այս դեպքում էլ սկսեց անտեղի աղմուկ բարձրացնել, թե ազգային հարստությունը վաճառում են օտարին: Մարդկանց այդ տեսակի կարծիքով ազգային հարստություն կոչվածը պետք է զմռսել ու պահել սերունդների համար: Ոչինչ, որ ազգային հարստություն "Արմենիա" հյուրանոցը այլևս ոչնչով չէր համապատասխանում միջազգային ստանդարտներին, խարխուլ ու գորշ վիճակում էր: Առհասարակ հյուրանոցային համակարգը դարձել էր զբոսաշրջության զարգացման գլխավոր խոչնդոտներից մեկը: Թերահավատները թող կարդան ամերիկահայ հռչակավոր աստղի` Շերլին Սարգսյանի հուշերը, որը նա գրեց հայրենիք այցելելուց ու մի քանի օր "Արմենիա" հյուրանոցում անցկացնելուց հետո: Իսկ "Արմենիայի" նոր սեփականատեր "Մարիոթ" ընկերությունը համաշխարհային հռչակ ու հեղինակություն ունեցող հյուրանոցային անուն էր, որը նոր իմիջ ապահովեց Հայաստանի համար: "Արմենիա-Մարիոթից" հետո գործընթացը շարունակվեց, և հայկական հյուրանոցային բիզնեսում ներդրումներ իրականացրեցին և հյուրանոցներ կառուցեցին "Գոլդեն Թուլիպ" և այլ հայտնի հյուրանոցային ընկերություններ: Դրա շնորհիվ մայրաքաղաքի հյուրանոցային համակարգը դուրս եկավ նախկին գավառական վիճակից: