-Ճշմարտությունը մնում է նույնը՝ նշված ոլորտներում և հասարակության մեջ գերիշխում է շատ թերի, աղավաղված, ժարգոնի ու բարբառի հասցված մի լեզու, որը հեռու է բավարար լինելուց: Եվ անգամ այդ լեզուն շատերն արհամարհում են: Վերջերս ես Երևանում մի թուրքատառ ցուցանակ տեսա. երբ տիրոջն ասացի, որ Հայաստանում պետական լեզուն հայերենն է և ինքը պարտավոր է օտար լեզվին զուգահեռ հայագիր ցուցանակ կախել, պատասխանեց՝ ի՛նչ եք խուճուճ-մուճուճ տառերի հետևից ընկնում: Ի հակադրություն այս իրավիճակի` Արցախում ամենուր կարելի է հայերեն վահանակներ տեսնել, որը լեզվական ճիշտ քաղաքականության արդյունք է: Վանք գյուղում, օրինակ, անգամ օտար բառեր պարունակող ցուցանակները գրված են հայերեն: Իսկ այդ հրաշալի գյուղի դպրոցը հայապահպանության իսկական օրինակ է: