Շուշանիկը	դեռ	անքուն	էր: Հագուստը	հագին, գլուխն	անզոր	դրել	էր	սեղանի	եզրին, ձեռների	վրա: Խիտ	մազերը	սփռվել էին	ուսերին	և	ծածկել	հոլանի	բազուկները, որոնք	փղոսկրի	մաքրությունն	ունեին: Ա՜խ, եթե	տեսներ	նրան	այդ	րոպեին Միքայելը, մի՞թե	կհամարձակվեր	նրան	գեղեցիկ	չհամարել: Արեգակի	շողերն	ընկան	նրա	վրա	այնքան	անվստահ, որ, կարծես, վախենում	էին	խանգարել	տառապող	աղջկա	նիրհը... Գլուխը	քիչ	բարձրացրեց: Աչքերն	անքնությունից	կարմրել էին, կոպերը	փքվել	սպունգի	պես, այտերի	վրա	երևում	էր	անբնական	կարմրություն: