-Լավ, բարձրացրու՛, բարձրացրու՛ բաժակդ,- շարունակեց Աշոտը,- էս էլ խմենք, որ սենց դժբախտություն ոչ մեկին բաժին չընկնի: Գնա սենյա՛կդ, ա՛ լակոտ: Այսպես էլ չհասկացա՝ թե ինչու կանչեց որդուն մեզ մոտ: Միգուցե այդպես նա փորձում էր ազդել որդու վրա, հասկացնել, որ բոլորի առջև ամոթով կմնա, եթե խելքի չգա: Միգուցե պատճառը բոլորովին այլ էր, սակայն ես այն այդպես էլ չհասկացա: Ճաշից հետո Աշոտի կինը հաշված վայրկյանների ընթացքում հավաքեզ սեղանի վրայի եղած-չեղածն ու սուրճի սեղան գցեց մեր առաջ: Այն անընդհատ հարստանում էր նորանոր քաղցրավենիքներով և մրգի տեսականիով, սակայն այլևս դրան ուշադրություն չէի դարձնում: Ուշքն ու միտքս արդեն լքել էին ճաշասենյակը, անցել այն կիսամաշ, երբեմնի սպիտակ ներկից գրեթե զրկված դռան միջով ու լուռ հետևում էին երիտասարդի շարժումներին այնքան ժամանակ, մինչև որոշեցի նաև ֆիզիկապես հանդիպել նրան: