Երբեւէ հաշվե՞լ եք, թե Հայաստանում որ մարդիկ են ավելի շատ` նրանք, ովքեր պահանջում են, որ այս կամ այն պաշտոնյան հրաժարակա՞ն տա, թե՞ նրանք, ովքեր պահանջում են, որ այս կամ այն նախկին պաշտոնյան վերադառնա: Առաջին հայացքից՝ առաջինները: Համենայն դեպս, հրապարակներում, հանրահավաքներում, համացանցում մարդիկ պահանջում են հրաժարական` լինի երկրի նախագահի, թե` ֆուտբոլի ֆեդերացիայի նախագահի: Բայց, երբ խնդրին ավելի խորն ես նայում, նկատում ես, որ նույն այդ մարդիկ տվյալ պաշտոնյայի հրաժարականը պահանջում են, որպեսզի այն մյուսը գա, որի օրոք իրենք ավելի լավ էին ապրում, օրինակ` ավելի շատ մարդ էր բերում իրենց մոտ կոշիկ` վերանորոգելու, կամ խանութից առեւտուրն ավելի շատ էր լինում: Հիմա` քանի որ չեն բերում, եւ առեւտուր առանձնապես չկա, կամ մազ կտրող չկա, ուրեմն գործող իշխանությունը վատն է, նախկինները՝ լավը: Վիճելի, բայց տրամաբանություն է, ավելի ճիշտ՝ կարծիք է, իսկ կարծիքն ամենահզորն զենքն է՝ սեփական տրամաբանությունը կամ դրա բացակայությունը բարձրաձայնելու եւ առաջ տանելու համար: