Վարդանը նստեց և, բաժակը վերցնելով, զուսպ տեսքով շնորհակալություն հայտնեց։ Վարդանը զգուշավոր էր։ Առանց խոսք ասելու Այշան Վարդանի բերանին մոտեցրեց մի կտոր շաքար և դրեց նրա շրթունքների միջև։ Սուլեյմանն այդ թանկարժեք մթերքը պահում էր հատուկ դեպքերի համար։ Մինչդեռ Վարդանը փոքր կումերով խմում էր տաք հեղուկը, Այշան ուշադիր նրան էր նայում։ Նա արագ էր շնչում, և նրա ռունգերը թրթռում էին։ Հանկարծ նա ասաց խռպոտ ձայնով.