Մելպոմենեի բարեհաճությամբ գտավ ստեղծագործական նախանձելի թատերահարթակ, երբ 1997-ից ընդգրկվեց Դրամատիկում։ Առաջին շեքսպիրյան դերը խաղաց՝ ներմուծվելով «Հուլիոս Կեսար» սենատոր Սինայի դերով։ Ալդո Նիկոլայիի նրա Մարիոն ինքնավստահություն ներշնչեց։ Անսահման սիրով ողջակիզվեց «Սպանել սիրո համար» կատակերգության երկարակեցության պահպանմանը համախոհ դարձած խաղընկերների զորակցությամբ։ Կերպավորման գունապնակը հարստացրին Սգանարելը («Ակամա բժիշկ»), Սատանան («Հիսուս Նազովրեցին և նրա երկրորդ աշակերտը»), Բենվոլիոն («Ռոմեո և Ջուլիետ»), Ռոսը («Մակբեթ»), Ագոստինոն («Ցիլինդր»), Լեպորելլոն («Դոն Ժուան»), Տիսաֆերնը («Մոռանալ Հերոստրատին»), Երկրորդ տղամարդը («Բարև, սրիկաներ կամ Բոլերո»)... Մի քանի տասնյակ տարաժանր կերպավորումներ, որոնք կյանքի կոչվեցին տարբեր բեմադրիչների համաստեղծագործությամբ։ Միայն մի անգամ կրկին բեմում հանդիպեց սիրելի Լիզային՝ իր Սիմոնի «ալպիական մանուշակին», անխոցելի հայաքանդակ «Չեզոք գոտում»։ Ինքը երբևէ այլևս պարապուրդի չմատնվեց։ Վերընթաց հասունացման հաճելի տառապանքի երանելի պահեր ապրեց հատկապես ՀՀ ժողովրդական արտիստ Արմեն Խանդիկյանի սրաչք, տաղանդավոր փորձառությամբ պահպանվող կառուցիկ թատերահամակարգում։ Եվ դեռ երկար կվայելի, քանի որ «անհիշելի ժամանակներից» արդեն չկա որևէ բեմադրություն, որտեղ Արմեն Բարսեղյանը զբաղված չլինի։ «Ավտոբուսի» նրա «Խելացին» էր գուցե ոգեշնչել թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարին վստահել նույն Ստրատիևի «Մաքսիմալիստի» բեմադրությունը Արմեն Բարսեղյանին։ Առաջին բեմադրությունն էր անելու մեծահասակների համար։ Մինչ այդ «Ծուռն ու շիտակը», «Արամն ու արքայադուստրը», «Երջանկության բանալին» մանկական ներկայացումներն էր արել դրամատիկում։ Սրդողած երկյուղածությամբ ձեռնամուխ եղավ «Մաքսիմալիստին», Արմեն Խանդիկյանի գեղարվեստական ղեկավարությամբ հարթեց ուշագրավ գտնված բեմադրակառույցը։ Հաջողությունը նոր թռիչքի թևեր տվեց։ Երկրորդ բեմադրությունը չուշացավ, նույնիսկ կողմնակի սկանդալային համբավով մշտապես հանդիսատեսային պահանջարկ ունեցավ «Ախ, Աննա, Աննա կամ կրքոտ կիրակին»։