Բայց ի նպաստ այս պատումը պատմողին, որ հակառակ դեպքում առիթ չէր ունենա անելու այս պատմությունը, կրային կույտը, որում կենում է այս ատոմը, երկրի մակերևույթին է: Կենում է նա մարդու և իր բրիչի տարածության սահմանում, (կեցցե բրիչը և նրա ավելի ժամանակակից համազորները. նրանք մինչ օրս մարդու և տարրերի միջև հազարամյա երկխոսության գլխավոր միջնորդներն են). այն պահը, որ ես՝ պատմողս, ազատ եմ վերագրել յուրաքանչյուրին (լինի դա 1840 թիվը), բրիչի հարվածն է, որ բաժանել է ածխածնի ատոմը և ուղեկցել դեպի կրով լի փուռը՝ գահավիժելով փոփոխվող իրերի աշխարհ՝ շիկացել, որպեսզի զատվի կրից, որը աշխարհում մնում է «ոտքերի վրա ամուր կանգնած» և գնում հանդիպելու պակաս լուսավոր ճակատագրի, որի մասին չենք պատմի. նա դեռ կառչած էր իր թթվածնային երեք ընկերներից երկուսին՝ դուրս գալով փռից ճանապարհվեց դեպի օդը: Իր պատմության անշարժ ընթացքը դարձավ խռովալից: