Գյուղի ինձ ծանոթ տներից կան, որ երևում են, կան, որ ծրարված են` ծունկ տված ձորափերով։ Հաճարկուտ և Նովթազի սարերի արանքից գյուղ մտած ձորին այգեձորցիները առու են ասում (թաղին` Առվութաղ), և ծանոթ տներ կան, որ այդ «առվու» ոլորանի հետ թաքնվել են, կան` «առվու» հետ գյուղ մտած Զռայքար սարի մյուս կողմում։ Ազատի տունը հենց այնտեղ է. չի երևում։ Նշանավոր տուն է. հինգ տարի առաջ Զռայքարի գլխից մի քար է պոկվել, քշել ուղիղ տան վրա: Ժայռը, երկու հարկանի տնից մեծ,— դրխկ դըխկ, դըխկ,— իջել է` լանջի քար ու թփերը ճզմելով հասել տանը, մի թեթև հարվածել թիկունքին, պատը ծակել ու կանգնել։ Արմանք-զարմանք բան` տունը տակով կաներ, կիջներ ձորը։ Բայց առվութաղցի մի հալևոր բացատրել է,— այ, էս թիքա հողն է փրկել տունը,— ցույց է տվել տան թիկունքի մի լաթ հողը, որ այդ գիշեր անձրևներից խոնավացած, փափկած է եղել` ժայռը քաշել է իրեն։ Ժայռը լաթհողի կեսը զբաղեցրել, տան թիկունքին կպած մնում է. ոչ պայթեցնել կլինի, ոչ պետքական է, որ կտրեն, դարձնեն չափսի քարեր։