Մեծ մասամբ անփորձ կանանց կողմից ղեկավարվող սայլերի բազմությունը խցանումներ էր առաջացրել նեղ փողոցներում։ Իշխանությունները նախատեսել էին, որ հայերը պետք է դուրս գային քաղաքից իրար հաջորդող խմբերով։ Սակայն յուրաքանչյուր ոստիկան իրեն ղեկավար էր համարում, և ընտանիքները, բախվելով հակասական հրամաններին, նպատակահարմար էին գտնում ճամփա ընկնել առանց հապաղելու։ Սայլերը հետիոտնից դանդաղ էին շարժվում։ Ոստիկանները, նյարդայնանալով այդ դանդաղ ընթացքից, անպատվում էին տեղահանվողներին։ Երբ ընդամենը մի երեսուն մետր էին հեռացել իրենց տնից, Արմենը սանձը վստահեց իր կնոջը.