Ան­շո՛ւշտ, Ա­ղա­սի Խան­ջեա­նի ող­բեր­գա­կան վախ­ճա­նը՝ իբ­րեւ «ստա­լի­նեան մաք­րա­գոր­ծում­ներ»ու հա­յազ­գի պոլ­շե­ւիկ զո­հե­րէն մէ­կու՝ Ազ­գի եւ Հայ­րե­նի­քի հա­մար նա­հա­տա­կո­ւած հե­րո­սի լու­սապ­սա­կով կը զար­դա­րէ ա­նոր դէմ­քը։ Մա­նա­ւանդ որ 1936-1937ի «ստա­լի­նեան մաք­րա­գոր­ծում­ներ»ուն զո­հա­բե­րո­ւած ու ող­բեր­գա­կան միեւ­նոյն վախ­ճա­նին դա­տա­պար­տո­ւած մեր մե­ծու­թիւն­նե­րը՝ Չա­րենցն ու Բա­կուն­ցը, ո­րո­շա­կի ա­ռու­մով նաեւ Մա­հա­րին, ոչ միայն վա­յե­լե­ցին Խան­ջեա­նի ուղ­ղա­կի հո­վա­նա­ւո­րու­թիւ­նը, այ­լեւ ի­րենց գրա­ւոր վկա­յու­թիւն­նե­րով օ­րին իսկ մե­ծա­րե­ցին Հա­յաս­տա­նի խորհր­դա­յին իշ­խա­նա­ւո­րին ազ­գա­յին վար­քա­գիծն ու ծա­ռա­յու­թիւ­նը։