...Գաղթականները ցերեկը թաքնվում էին ձորերում, սսկվում, որ թափառական թալանչիները չլսեն իրենց ձայնը։ Ձեռքով կամ շորի կտորով փակում էին սովից հազիվ նվացող մանուկների բերանները, սպասում՝ մինչև փրկարար մութը օգնության հասնի։ Հետո մի երկու հոգի առաջ-առաջ էին գնում, ստուգում ճամփան։ Քարափներին թառած գիշերահավքն էր երբեմն չարագուշակ կռռում՝ ավելացնելով թուրքից ու քրդից հալածված գաղթականների անվերջանալի տագնապը։ Ամեն ինչ պապանձվում էր, քարանում էր անգամ լռությունը, գիշերն ավելի պինդ էր փակում աչքերը, որ ինքն էլ չտեսնի սովից ու ցավից մեռնող գաղթականին։ Կեսբերան էին շնչում, գլուխները դանդաղ շարժում։ Կարծես ուր որ է քարի հետևից յաթաղանը կփայլի, և փոքրիկը չի հասցնի անգամ վերջին ճիչն արձակել։ Ձորի մեջ մենակ անտեր քամին էր վազվզում, փշրվում քարերի շուրթերին ու սողալով ձորն ի վեր բարձրանում։ Քամին իր հետ տանում էր գաղթականների անձայն տնքոցն ու մտքում անվերջ կրկնվող «Տե՛ր Աստված, դու փրկես...» մրմունջը։ Մենակ քամին ու քարերն էին սարսուռով լսում աղոթքը։