Ինչքանով է մարդը պատրաստ լինել ինքն իր նման: Սա այդքան էլ հեշտ բան չէ: Որովհետեւ չկան միանման մարդիկ, գուցե մենակության զգացողություն առաջանա մարդու մեջ սրանից հետո, ու դա օտարացնի նրան շրջապատից: Գուցե շրջապատը սկսի ձանձրացնել միօրինակությամբ: Դրա համար հիմնվել պետք է ինքնատիպության վրա, որպեսզի կարողանանք աստիճանաբար սովորեցնել մեզ սովին:Եվ սկսել պետք է այնտեղից, որ «ես ինքնատիպ չեմ»: Այսինքն, խնդիրը ոչ ինքնատիպ լինելու մեջ է: Կամ գուցե ես ինձ նման չեմ, այլ նման եմ խմբին: Սկզբում այս խումբը ընտանիքն է, հետո ընկերական շրջապատը, հետո աշխատակազմը, այսինքն սկսվում է կոլեկտիվիզմ ամենուր: Կորչում է ինքնատիպությունը: Ճիշտ նույն ձեւով չափի զգացողությունն է զարգանում մեր մեջ, ուտել ու խմել կողքինի հետ, նրա նման ու նրա չափ: Ես դառնում եմ շատերից մեկը: Իհարկե հակառակ ծայրահեղությունը եւս կա. երբ մարդն իր ինքնատիպությունը կամ ապրելակերպի սեփական ձեւը դրսեւորելու համար ընտրում է միայն ու միայն մի ճանապարհ` անընդհատ տարբերվելը: Այսինքն, նպատակը դառնում է ուղղակի տարբերվելը եւ ոչ ինքն իրեն նմանվելը: Սա իհարկե երկար պրոցես է. մենք ապրում ենք, սխալվում եւ հետո միայն սկսում ուղղել սխալները: «Հետ գնալու» համար ավելի շատ ջանք պետք է գործադրել: