Էդուարդը ծնողների միակ որդին էր, միշտ սիրված, միշտ ուշադրության կենտրոնում: Անհայր էր մեծացել, բայց մայրը եւ հարազատները ամեն ինչ արել էին, որ երեխան չզգար հոր պակասը, մեծանար ու դառնար հասարակությանը պիտանի լիարժեք քաղաքացի: Դեռ մանկության տարիներին տղան աչքի էր ընկնում իր համառությամբ, որի շնորհիվ հասնում էր գրեթե այն ամենին, ինչին ձգտում էր: Նրա մանկական երեւակայությունը ամբողջովին տարվել էր օդաչու դառնալու հեռանկարով: Էդուարդը կիրթ էր ու բարի, սիրում էր մարդկանց, սիրում էր կյանքը` իր բոլոր բարդություններով, սիրում էր ռոք երաժշտություն, միշտ երազում էր պարաշյուտով թռչել: Շատ էր սիրում մորը, բայց երկու մեծ սեր էլ կար նրա հոգում` մեկն իր ժողովուրդն էր, մյուսը` հայրենիքը` հողը, ջուրը, երկինքը: