Վերադարձանք տուն: Արևը, անքաշ պանիրը լավաշի մեջ փաթաթած, ախորժակով ուտում էր, ինքնամոռաց: Նա հաճախ էր, իր ճամփից բեզարած, մեր տուն գալիս՝ մի կտոր հաց ուտելու և գլխով անցած-դարձածը ևս մեկ անգամ մորս պատմելու: Նա միակ ասֆալտապատ ճամփի տիրուհին էր: Մանրամասն գիտեր, թե ճանապարհի որ մասում ինչ փոս կա, ինչ քարեր են ընկած կողքի խանդակներում, ինչ փուշ և ինչ խոտ է աճում ճանապարհի աջ ու ձախ կողմերում: Ճանաչում էր իր ճամփով անցնող գրեթե բոլոր վարորդներին, վարորդներն էլ՝ իրեն: Դա իր աշխարհն էր. նույնքան բնական, ինչքան մեր սարերն ու ծովը, ինչքան մեր գյուղը հարևան գյուղին կապող ծերացող ճանապարհը: Գրեթե ամբողջ կյանքն այդ ճանապարհին էր անցել: Մի անգամ Արևին իր մոտ է կանչում ճամփաբաժնի պետը, խոսեցնում երկար-բարակ, ձեռքերը տրորում, սպառնում, որ աշխատանքից կհանի, և Արևը կոտրվում է: Պատմում էր այդ մասին մի տեսակ վհատ ու մի տեսակ հպարտ: Նայում էր կրծքերին ու ասում. «Է՜հ, էսպես անտեր էլ պիտի գերեզման մտնեք՝ սրա նրա ձեռքն ընկնելով»: