Այնուհետ, երբ ես ավարտել ու տեղական թերթում լրագրող էի, երբ իմ լրագրական առաջին քայլերի մեջ նա հուշում էր, խրախուսում, հիանում, ասում, որ այդպես՝ միայն մնայուն թեմաներ գրեմ, որ դա է իմ ոճը, որ ես կարող եմ փոխել թերթի գոմակովային, սիլոսաառվույտային ուղղվածությունը, նոր շունչ ու թարմություն բերել…Եվ հենց նրա առաջարկով էլ գրել էի հերթական ,,Կավե մեղեդի,, ակնարկ-ռեպորտաժը բրուտ Սամսոնի մասին…Այն սքանչելի ամառը, երբ նա ինձ ուղեկցում էր հին Կյորեսի բարձրադիր ժայռերով՝ դեպի բրուտ Սամսոնի ժայռ-կացարանը, որտեղ չարխն էր մեղվաձայն բզզում, և դեռ կենդանի էին բրուտ Ավագի կավե մեղեդիները…