— Ցարադանիդ	ղուրբան, աստված, փառքդ	շա՜տ	ըլի. հենց	է՛ս	առավոտ	ամեն	աչք	մե՛զ	էր էրնակ	տալիս, ի՞նչ	արինք, որ	մեզ	էս	պատժին	հասցրիր: Վա՜յ	մեր	խեղճ	օրին, ա՜յ	ազիզ	ծնողք, երաբ	սա՞ղ	եք, թե՞	թրի	տակին	մնացիք, երաբ	թո՞փ	ձեզ	գետնին	խփեց, թե՞	զընդան	ձեզ	մեջն առավ, երաբ	մե՞ր	ցավն	եք	քաշում, թե՞	ձեր	սև	օրը	լաց	ըլում: Տե՛ր	աստված, տե՛ր	աստված, ո՞ւմ մեկ	չոռ	ասեցինք, որ	մեր	առաջն	էկավ: Ո՞ւմ	մեկ	ծուռն	աչքով	մտիկ	արինք, որ	մեր	գլխին	էսպես բարկացար: Արյան	ծովն	էկել, չորս	կողմըներս	բռնել	ա, ո՛ր	կողմն	էլ	ձեռն	ենք	ածում, կրակ	է ընկնում	ձեռըներս: էստեղ	մեր	թագավորներն	էին	վաղ	ժամանակը	քեֆ	անում, իրանց	ամառը անց	կացնում, որտեղ	որ	հիմիկ	մենք	կրակումն	էրվում	ենք: էս	ժամումն	էին	նրանք	կանգնում, աղոթք	անում, որտեղ	որ	հիմիկ	մենք	մեր	հոգին	ուզում	ենք	տալ: Ա՜խ	ո՞ւր	էն	ժամանակը, ո՞ւր	էն փառքը: Ձեր	հողը	լիս	կտրի, ա՜յ	մեր	ազգի	թագավորք, իշխանք, երա՛բ	դուք	էլ	միտք	կանեի՞ք, թե ձեր	որդիքը	մեկ	օր	էսպես	արին	պետք	է	վեր	ածեն	ձեր	գերեզմանի	վրա: էս	ի՞նչ	չար	լեզու	մեզ անիծեց, որ	մեր	օրն	էսպես	սևանա, մեր	աստղն	էսպես	թեքվի: Ո՛վ	արագահաս	սուրբ	Սարգիս, ո՛վ զինավոր	սուրբ	Գեորգ. էլ	ո՞ր	օրը	մեր	հավարին	պետք	է	հասնիք: Դժոխքումն	էրվում, տապակվում	ենք, ախր	ի՞նչ	կըլի, որ	մեզ	չարա	անեք: Ա՛ղասի	ջան, Ա՛ղասի. ի՞նչ	կըլեր, որ	ամենս էլ	քո	ուղուրին	մատաղ	էինք	գնացել, ա՛խպեր	ջան, մեր	հո՛գի, մեր	աչքի	լի՛ս: Արին	կապեցիր խալխի	սիրտը, կրակ	վառեցիր	երկրի	գլխին, ա՛յ	աշխարքի	աչք	Աղասի: Մեկ	ճանճ	էլա	նհախ տեղը	չես	սպանել, մեկ	սառը	խոսք	քո	բերնիցը	չի	դուս	էկել, ա՜յ	աստուծո	գառն	ախպեր, ախր ընչի՞	պետք	է	աստված	քեզ	էլ, մեզ	էլ	էստեղը	հասցներ: Ո՞ւր	գնանք, ո՞ւր, մեր	գլուխը	ո՞ր	քարի առաջին	լաց	ըլինք: Ո՞ր	ջուրն	ընկնինք, խեղդվինք, պրծնինք: Տո՛, մեկ	բերանդ	էլա	բաց	արա՛, քո ջանին	մեռնինք: Ընչի՞	ես	էսպես	մեզ	էրում, փոթոթում: Ի՞նչ	կըլի, որ	էդ	սիրուն	աչքդ	էլա	մի	բաց անես, մեզ	էսպես	չսպանես: Աշխարքն	էլ	ի՞նչ	պետք	է	մեզ	համար, որ	քեզ	չենք	ունենալ: Մեր գլուխը	քեզ	ղուրբան, ամենս	էլ, առաջ	մե՛ր	արինը	վեր	կածենք: Կաթն	ու	ծիծ	մեկտեղ	ենք	կերել, որ	քեզանից	ձե՞ռ	քաշենք: Բախտ	ու	լավ	օր	մեկտեղ	է՛նդուր	համար	ենք	վայելել, որ	քեզ	նեղ	օրը բա՞ց	թողանք: Որիս	ուզում	ես, վեր	կա՛ց, քո	ձեռովդ	մատաղ	արա՛. ով	երեսը	ետ	թեքի, շլինքը տո՛ւր, քո	ձեռին	ղուրբան, ախր	մեկ	խոսա, ի՞նչ	կըլի: