էլի	էս	միջոցումն	ա	ըլում, որ	անիրավ	Մահմադ	խանը	շահի	հետ	խոսքը	մին	ա	անում	ու քաջահաղթ	Ցիցիանովին	խաբնով	իր	մոտ	ա	կանչում, որ	բերդը	ռսին	տա: 3000	մարդով	որ	նա Երևան	չի՛	մտնում	ու	տեսնում, իր	խորամանկ	պարսիկը	կամեցել	ա	նրան	ականաթի	մեջ	քցի, մտնում	ա	թուշ	Երևանու	մեչիդը, ու	իրեք	ամիս	էս	քաջ	հսկայն, առանց	հացի, առանց	օգնության, Էն	շոգ	ժամանակին, որ	մարդի	գլխին	կրակ	ա	վեր	թափում, Էն	թանկությունն	ա	ըլում, որ	աղի լիտրը	մեկ	մանեթով	ճարվելիս	չի՛	ըլում, ու	շահն	էլ	անթիվ, անհամար	զորքով	գալիս, սար	ու	ձոր բռնում	ա, ու	ռսի	ղոնշունի	շատն	էլ	որը	սովն	ա	սպանում, որը	շոգը, ու	հայերն	են	ըլում	հաց տվողը, ռսի	քոմակը, մանավանդ	կենդանի	նահատակ	Հովհաննես	եպիսկոպոսը, որ	Էջմիածնա ամբարները	դարտակում	ա, որ	բալքի	թե	էնպես	բան	ըլի, որ	ռուսն	Երևան	մնա, բայց	աստուծո հրամանը	չի՛	ըլում, Ցիցիանովը	էնքան	գազանի	ռխից	իր	մեկ	բուոը	ղոնշունը	ու	հայերին հավաքում, էն	վախտն	ա	քաղաքը	մտնում, որ	սաղ	Վրաստանը, Կավկազը	դռնմիշ	էլած՝ մեկ-մեկու	ուտելիս	են	ըլում: Մինչև	Ղազախ	ղզլբաշի	ղոնշունը	նրա	աղաքն	ու	քամակը	բռնած՝ կռվելով	գալիս	են, բայց	էլի	գլխըները	քորելով	ետ	են	դառնում, ու	Ցիցիանովի	ոտն	ու	երկրի խաղաղությունը	մեկ	ա	ըլում, էնքան	անուն	ա	ունեցել	էս	քաջ	հսկայն: Հալվաբարու	հայերը	որ կան, Էն	ժամանակն	են	իրանց	երկիրը	թողում, քոչում	ու	որը	մելիք	Աբրահամի, որը	Հովհաննես ուզբաշու	ձեռի	տակին՝ գալիս, քաղաքը	մտնում: Ռուսը	որ	ետ	ա	դաոնում, Մահմադ	խանին բռնում, Պարսկաստան	են	տանում, ու	նրա	տեղը	Թավաքյալ	խանն	ա	գալիս, նստում, որ Գուդովիչի	հետ	կռիվ	ա	տալիս: Սրան	էլ	փոխում	են, Հուսեին	խան	սարդարը	ու	իր	ախպեր	Հասան խանն	են	Երևան	ղրկում, որ	մեկ	քանի	տարվան	միջումը	Ղարս, Բայազիդ, Արզրում	ոտի	տակ տվին	ու	օսմանցվին	կատու	էին	շինել: Կարելի	ա, թե	Երևան	Էնպես	բարի, ազնիվ, խալխի	ցավին հասնող, աշխարհաշեն	մարդ	չէ՛ր	տեսել, ինչպես	որ	սարդարն	էր. բայց	ինչքան	նա	բարեսիրտ	էր, էնքան	չար, գազան, դժոխք	էր	նրա	ախպերը, որ	ոտը	փոխելիս` սար	ու	ձոր	դողում	էին: Նրա համար	հո՛	մարդի, հո՛	սոխի	գլուխը, բոլորը	մեկ	էր: