ջինսի շորտեր, ծղոտի գլխարկներ) կամ էլ արևային ակնոցը, այլև նրա մարմնի լեզուն Արիզոնայի ոճն էր արտացոլում՝ թեթև, թույլ հանգիստ հոգեվիճակ: Քառասունվեց տարեկան Ռոզը մասնագիտական ամբողջ կյանքի ընթացքում չէր հասցրել ծաղկավոր հագուստ կրել, դրա համար էլ թոշակի անցած քրեական դատարանի քարտուղարուհու պես հետո սկսեց անընդհատ թիթիզ հագնվել: Իրականում Ռոզը մինչև այդ տարիքը էլի շատ բաներ չէր արել, որոնց համար զղջամ էր, ներառյալ՝ մի քանի երեխա ունենալը: Ինչքա՜ն էր ուզում երեխա ունենալ: Մուսթաֆան երեխայի ցանկություն չուներ: Դա երկար ժամանակ դուր էր գալիս Ռոզին. չէր մտածում, որ մի օր զղջալու է: Գուցե իր մասնագիտության բացասական կողմերից էր. ամբողջ օրը չորրորդ դասարանցիներով շրջապատված՝ կյանքում երեխայի պակասության չէր զգացվում: Չնայած դրան՝ ընդհանուր առմամբ նրանց ամուսնությունը երջանիկ էր: Երբեք կրքոտ սիրահարված չեն եղել երևի, բայց կայուն, զգույշ հարաբերություններ են ունեցել, միմյանց հանդեպ հանդուրժողականության սահմանները չեն անցել: Եթե մտածենք, որ Ռոզը Մուսթաֆայի հետ սկսել էր հանդիպել Չաքմաքչյաններից վրեժ լուծելու համար, ապա այս ամուսնությունը կարելի է համարել ճակատագրի հեգնանք: Մուսթաֆային ավելի լավ ճանաչելով՝ նրան սիրել և ընդունել էր: Բացի փոխադարձ կրքոտ կապվածությունից՝ նրանց ամուսնությունը կարելի էր որակել որպես համատեղ կյանքի ընթացքում ձեռք բերած սովորությունների մխիթարանք: Իրականում սիրով սկսված ու հետո կռիվներով ավարտված հազարավոր ամուսնություններից ավելի լավ էր: Երբեմն Ռոզը ռոմանտիկ հարաբերությունների, մեկ այլ մարդու հետ այլ կյանքի մասին էր երազում, բայց ընդհանուր առմամբ շատ գոհ էր իր ամուսնությունից: