- Հիմնահարցերի տարբերություն կա. բիզնես սկսել հայկական շուկայի համար նախատեսված արտադրանքով, թե այն միջազգային շուկայում մատուցելու նպատակով: ՏՏ ոլորտին ներգրավվածների գերակշիռ մասի ուղղությունը միջազգային հարթակն է: Բացառություններ լինում են: Մեզ համար Հայաստանը հետաքրք-րությունների և թեստավորումների միջավայր է, իսկ բիզնեսի իրականացման տեսանկյունից գերակա է միջազգային շուկան: Ձեր նշած տեսակետը տարածվել է մենաշնորհային իրականության և շուկայի հագեցվածության պատճառով: Կան նույնիսկ բնական մենաշնորհներ, որոնք, կարծում եմ, կարող են և չլինել: Օրինակ, էլետրացանցերն ու գազը Եվրոպայում մենաշնորհ չեն, ինչու՞ պետք է այս-տեղ հակառակը լինի: Եթե հեռահաղորդակցության ոլորտում նոր օպերատորներ հայտնվեն, իրենց համար շատ դժվար կլինի, օրենսդրությունը նպաստավոր չի: Հագեցած բնույթը ևս խոչընդոտում է փոքր շուկայի պայմաններում: Փորձեք բիզնես սկսել սպասարկման ոլորտում, չափազանց մեծ մրցակցությունը խանգարում է և միջավայրը դարձնում գերզգայուն: Եթե մի սխալ թույլ տաս, ամբողջը տանուլ կտաս, հարմարավետության գոտի չկա, սխալվելու իրավունքն իսպառ բացակայում է: Ռուսաստանի հայերը ցանկանում են համեմատել ռուսական և հայկական բիզնես դաշտը, բայց այնտեղ բիզնեսի պայմանները շատ ավելի հար-մարավետ են: Ինքնարժեքի և ավելացված արժեքի՝ ավելի մեծ հարաբերակցությունը հնարավորություն է տալիս սխալվելու դեպքում նորից փորձել: Սա տնտեսական քաղաքականության հարց է: Հայաստանում մշտապես գների աճի զսպման խնդիր կա: Դիլեմայի առջև ենք. լուծել սոցիալական խնդիրը, թե զարգացնել տնտեսությունն ու բիզնեսը: Մեր երկրում աղքատության շեմի նկատմամբ ուշադրությունը ևղել և մնում է առաջնահերթ: