Երեկ ապրիլերկուսյան հերոսների սրբացման օրն էր։ Քյարամ Սլոյանի մայրը՝ Նվարդը, ինձ կրկին հիշեցրեց Թոզկապի քամին։ Նա մոտենում էր պատերազմին զոհ դարձած 18-20 տարեկան զինվորների շիրիմներին, մաքրում քարերի փոշին, համբուրում ու մղկտում՝ բոլորն էլ իմ երեխեքն են։ Քամու, բնության պես տարբերություն չէր դնում՝ բոլորն իրենն են․․․