Այս պայմաններում շարունակում էր գործել «Դողան հոլդինգը», որը ոչ միայն փորձում էր պահպանել իր տեղը որպես խոշորագույն թուրքական մեդիաընկերություն, այլ ապահովել համեմատաբար անկախ ու չեզոք լրագրություն՝ հասարակության շարունակական բևեռացման պայմաններում։ Դողանի հենց այս քաղաքականության պատճառով էլ իշխանությունները սկսեցին բազմաթիվ ճնշումներ գործադրել հոլդինգի և դրա սեփականատիրոջ վրա՝ ստիպելով դառնալ իշխանության հետաքրքրությունները սպասարկող ռեսուրս։ Սկսված հարկային հետապնդումներից, հարձակումներից և այլ ճնշումներից հետո 2011 թվականին Այդըն Դողանը սկզբում որոշեց «Դեմիրօրեն» (Demirören) բիզնես ընտանիքին վաճառել թուրքական երկու ընդդիմադիր պարբերական՝ Milliyet-ը և Vatan-ը։ Վերջիններս նոր սեփականատերերի կարգադրությամբ շատ արագ դադարեցին որևէ քննադատության ենթարկել իշխանություններին և նրանց վարած քաղաքականությունը։ 2016 թվականի մարտին փակվեց Դողանին պատկանող ամենախիստ ընդդիմադիր «Ռադիքալ» (Radikal) պարբերականը, որը հուշեց, որ մեդիա ոլորտում 40 տարվա փորձառությամբ գործարարի գլխին կուտակված մութ ամպերը դեռ չեն ցրվել։ Իսկ այդ իրադարձություններից ուղիղ երկու տարի անց կնքվեց այն գործարքը, որը մեր այս սյունակը գրելու հիմնական պատճառը հանդիսացավ։