Վերոնա քաղաքի և շրջանի խոհանոցին բնորոշ են այնպիսի կերակրատեսակներ, ինչպիսիք են «Բրազատո ալե ամարոնեն»՝ տավարի շոգեխաշած միսը Ամարոնե գինու մեջ, «կարտոֆիլով նյոկին», «Լեսո է պեարան»՝ տավարի ուղեղով և բանջարեղենով շոգեխաշած միս, որ մատուցվում է չոր հացով և սև պղպեղով, «Պաստիսադա դե կավալը»՝ ձիու շոգեխաշած փափկամիսը գինով և դափնու տերևով, համեմված մշկընկույզով, մեխակով, աղով, պղպեղով, բանջարեղենով և պոլենտայով, «Պոլենտա է ռենյան»՝ խաշած կամ տապակած պոլենտան մարինացված ծովախեցգետնի հետ՝ ձիթայուղով, սպտորով և մաղադանոսով, «Վալեջոյի տորտելինին»՝ տավարի և խոզի մսով մակարոն բանջարեղենով հալած յուղով և եղեսպակով: Աղանդերներից հայտնի են մանդորլատոն, նադալինը, պանդորոն և տիրամիսուն: Չնայած այն բանին, որ պատմական փաստաթղթերում Վիչենցա քաղաքի բնակիչներին կոչել են «մանջագատի», այսինքն՝ «կատվակերներ», ներկայումս քաղաքի տեղական խոհանոցում կատվի մսից պատրաստվող կերակրատեսակներ չկան[1][2]: Իտալիայում կատու ուտելն օրենքով արգելված է: