Հենց	էս	խոսքն	էր	Կարոյի	բերնումը, որ	բեղաֆիլ	տեղիցը	էրկու	գազ	ծուլ	էլավ, թուրը	դուս	քաշեց ու	ուզում	էր, որ	դուս	պրծնի, ընկրները	փեշիցը	քաշեցին, ձեռնըները	բերնըներին	դրին	որ	անսաս տեղը	նստի, չունքի	ձիանոնց	ոտի	թրխկոցն	ու	փռնչոցը	էնպես	մոտեցավ, որ, հենց	բռնես, թե անկաջների	տակին	ըլի: Բայց	նրանք	լավ	գիտեին, թե	գիշերը	ձենը	շատ	թեզ	տեղ	կհասնի, ու չուզեցան, որ	իրանց	տեղը	իմաց	անեն, ու	նրանք	հազըրված	գան: Քիչ-քիչ	էկողների խոսակցությունն	էլ	էին	ջոկում, չունքի	պարզիկա	գիշեր	էր, քարերն	էլ	էին	խաբար	բերում: