Այն Ժամանակ, 1972 թվականին, Գալշոյանի ստեղծագործությունը հենց այդպես էլ ընկալվեց` որպես պատմավիպակ։ Բայց այսօր նորից կարդալով, մենք նրա մեջ հայտնաբերում ենք այն, ինչ չէինք նկատել առաջին ընթերցանության ժամանակ։ Մենք տեսնում ենք, որ հեղինակը` խորունկ նայելով իր Միրոյին, փորձում է հասկանալ հայոց ազգային բնավորության էությունը, նրա, այսպես ասած, «միջուկը», որը ցայտուն կերպավորված է Համո Սահյանի` Հայաստանում լայնորեն հայտնի «Եզը» բանաստեղծության մեջ.