Կուտակային համակարգի մասնավորեցումը (այսինքն՝ երբ պետությունը իր վրա չի վերցնում կենսաթոշակներ վճարելու պարտականությունը, այլ աշխատող մարդիկ են կրում բարեկեցիկ ծերություն խոստացող համակարգի գործունեության ապահովման սոցիալական պատասխանատվությունը) Չիլին առաջիններից է, որտեղ ներդրվել է։ Չիլին վերջին 30 տարում թռիչքաձև բարեփոխումներ է կատարել և Հարավային Ամերկայի ամենաժողովրդավարական երկրներից է համարվում։ Սոցիալական անհավասարությունը Լատինական Ամերիկայի ամենամեծ մարտահրավերներից է եղել՝ ժառանգած գաղութատիրությունից։ Հասարակությունը բաժանված էր 2 մեծ խմբի՝ իշխողներ և աշխատավորներ։ Չիլիական կառավարությունը դեռ 70-ականներից գեներալ Աուգուստո Պինոչեի գլխավորությամբ և “The Chicago Boys”-ի (Չիկագոյի Հարվարդի և Մաասաչուսեթսի տեխնիկական համալսարանները ավարտած չիլիացի տնտեսագետների մի խումբ) շնորհիվ կարողացավ հաղթահարել իր առջև ծառացած գնաճը և սկիզբ դրեց առողջապահության, բարձրագույն կրթության և կենսաթոշակային համակարգերի մասնավորեցմանը։ Արդեն 90-ականներին՝ նախագահ Ալլենդի օրոք, կուտակային կենսաթոշակային համակարգը տվեց դրական արդյունքներ․ համակարգը թույլ տվեց զսպել կառավարությանը, որպեսզի չօգտագործվեն մարդկանց կենսաթոշակային ֆոնդերը պետության կողմից, ինչը լուրջ մարտահրավեր էր Արգենտինայի և տարածաշրջանի այլ երկրների համար։ Համակարգի շնորհիվ գործազրկության մակարդակը նվազեց շուրջ 20 տոկոսով, և Լատինական Ամերիկայի մյուս երկրների հետ համեմատած բարձրացավ աղքատության շեմը։