Կասկածից վեր էր, որ Հովսեփ Վարոնը Վարդանին գործարք էր առաջարկում։ Դրա պայմանները Վարդանի համար շահեկան էին։ Տղամարդիկ քննարկեցին մարամասները, և Վարդանը տանտիրոջը հանձնեց երկու հոդվածները, որոնք նա Քամանչա Հակիից ծածուկ գրել էր Մերսինի իջևանատան սենյակում, ուր միասին էին ապրում։ Մեկում նա նկարագրում էր ավերված գյուղի մոտ իր տեսած ոսկորների կույտերը, իսկ մյուսում պաշտպանում էր ինքնավար Հայաստանի գաղափարը։ Երկար տարիների ընթացքում առաջին անգամ էր, որ Վարդանը ծածկանվամբ չէր հանդես գալիս և հոդվածները ստորագրել էր իր իսկական անունով՝ հակառակվելով իշխանություններին և իմաց տալով իրեն ճանաչողներին, որ ինքը ողջ էր։