— Ա՜խ, քոռանա	քո	քոռացնողի	աչքը, մեկ	բուռը	հողի	հասրաթ	մնա, որ	քեզ	էդ	տեղն	ա	քցել, ա՜յ խեղճ	տղա. էդ	պատվական	սուրաթը, էդ	գյովդեն	ու	սիրուն	բոյը, որ	քոնն	ա, ընչի՞	պետք	է	էդպես չուռումիշ	ըլեր, չուռումիշ	ըլի	քո	էդպես	անողի	կյանքը,— ասեց	աչքը	տրորելով	ազնիվ	քահանեն ու	երեսը	շուռ	տվեց: