Թովմասն այտը դրեց մոր ուսին և երկար ժամանակ անշարժ մնաց։ Նա ուրիշ բան ուներ ասելու, սակայն չգիտեր, թե ինչպես արտահայտվեր և, բացի դրանից, նա հետաձգում էր այդ պահը, քանի որ զգում էր, որ դրանից հետո ամեն ինչ փոխվելու էր։ Նա ուզում էր վայելել այն պահը, երբ ինքը դեռևս միակն էր իր մոր համար... Մարոն կասկածում էր, որ իր հղիության լուրն արդեն տարածվել էր տանը և որ որդին տեղյակ էր։ Նա չէր ուզում կանխել երեխային և սպասում էր, որ նա խոսքեր գտներ։