Սկսած 1899 թուէն, երբ տեղի ունեցաւ այս դէպքը, մինչեւ 1902 թ. կ’անցնին միանգամայն խաղաղ տարիներ: Այդ թուականներուն կը հրաժարին Երկիր մարդ ու զէնք ուղարկելու նախկին սիստեմէն: Կարեւոր ընկերներէն շատեր, ինչպէս Վարդգէսը, Սասունի Վահանը, Երկիր կ’անցնին ծպտուած, քիւրտերու միջոցով, առանց կռուի եւ Ղալմաղայի (աղմուկի): Այդ թուականներուն «ապրանքները» (ռազմամթերք) մէկ կողմէն կը ստացութին Թաւիրզէն, այնտեղ պատրաստուած յատուկ կառքերով եւ միւս կողմէ` կու գային Ջուլֆայէն` Խոյի վրայով` եւ կը պահուէին Սարգիսի միջոցով պահեստներուն մէջ: Իսկ Սամսոնը, որ բոլոր գործերու վերին հսկողն էր, կը պատրաստէր սուրհանդակային եւ փոխադրական գիծեր, կ’օգտագործէր այդ նպատակով վարձկան քիւրտեր կամ պարսիկներ ու երբեմն ալ հայեր` քրտերու հետ խառն: Ասոնք շարունակաբար կ’երթային կու գային եւ ռազմամթերք, գրականութիւն, նամակներ եւ երբեմն ալ մարդիկ կը տանէին ու կը բերէին: