Այս վերջին կէտը մեզ կը մղէ հայ արդի բառագիտութեան հիմնական առանձնայատկութիւն մը յիշեցնելու, ի պէտս զարգացելոց ու զառածելոց։ Արեւմտահայերէնը զարգացած է ֆրանսերէնի/Մխիթարեաններու սկզբունքներու հիմամբ, այսինքն՝ լեզուի մաքրակրօնութեան հետապնդումը, որ կը պահանջէ նորաբանութիւն մը ստեղծել՝ ի չգոյէ օտար բառերու համարժէքին։ Ֆրանսերէն կամ (արեւմտա)հայերէն քիչ թէ շատ գիտցողին պէտք չունինք բացատրելու այս երեւոյթը, որ մեր պարագային երբեմն ծայրայեղութիւններու կամ ծաղրական աստիճաններու հասած է («երկարախմորակլորածակ»-ի հանրայայտ օրինակը)։ Իսկ արեւելահայերէնը զարգացած է ռուսերէնի սկզբունքի հիմամբ. եթէ օտար բառին համարժէքը չկայ, օտար բառը կը փոխառուի՝ ռուսերէնի պատշաճեցնելով (օրինակ՝ ֆր. situation, ռուսերէն/արեւելահայերէն սիտուացիա), եւ այս փոխառութիւնը օրինաչափ կերպով լեզուին մաս կը կազմէ։ Ուրեմն՝ հայաստանաբնակ արեւելահայերէն խօսողին համար, հայերէնի օտարաբանութիւնները… օտարաբանութիւններ չեն, քանի որ այդ բառերուն համարժէք հայերէնը չկայ (կա՛մ իսկապէս գոյութիւն չունի եւ կա՛մ արեւմտահայերէնի մէջ ընթացիկ գործածութեան արժանացած բառերը պարզապէս կ՚անտեսուին)։ Հետեւաբար, «զարտուղի մտայնութիւն մը» չէ, թէ «մենք ատենին մեծ թիւով օտար բառեր իւրացուցած ենք եւ ուրեմն կրնանք նաեւ ֆրանսերէն, անգլերէն, ռուսերէն, գերմաներէն բառեր առանց որեւէ վտանգի [իւրացնել. Վ.Մ.]», այլ տրամաբանական շարունակութիւն մը։