Այրին	հանդարտ	նստեց	որդու	դեմուդեմ, ձեռները	դրեց	կրծքի	վրա	և	խորին	կարեկցությամբ	լի	հայացքն	ուղղեց	նրա երեսին: Այդ	հայացքը	թեթևակի	շփոթեցրեց	Սմբատին, բարկության	հետ	մի	տեսակ	անցողիկ	ատելություն	զգաց	նա	դեպի իր	ծնողը: Թվաց	նրան, որ	գտնվում	է	ոչ	սիրող	մոր, այլ	մի	անողոք	դատավորի	առջև: