Սկզբում քաղաքն աղբակույտերի կողքին նստած մարդիկ են, պարապ ու դառնացած հայացքով միանգամից ճանաչում են քեզ շինարարական ահռելի փոշու մշուշի միջից, որպես օտար մի տարր նորակառույց կարմիր շենքերի կողքին: Շուրջս փլվածքներից բարձրացած բուրգերն են, որոնց ստվերում ծուլորեն մլավում են կատուները: Բայց Կարսը սկսվում է բերդից և ավարտվում Առաքելոց եկեղեցու դռան առջև: Ծաղկավոր կտորով փաթաթվելով` մուտքի թույլտվություն եմ ստանում ու ներս մտնելուց հետո հարցնելու եմ. «Տե՛ր իմ,դու դեռ այստե՞ղ ես»: