Վստահ եմ ընթերցողին կհետաքրքրի, թե այս առումով ինչ պատկեր էր նախորդ դարասկզբի նախախորհրդային Հայաստանի տարածքում: Վիճակագրությունը փաստում է, որ դաշտային կուլտուրաների 346 հազար հեկտար ցանքատարածությունների 306 հազար հեկտարը, մոտ 90 տոկոսը օգտագործվում էր հացահատիկային բույսերի աճեցման նպատակով, որից 190 հազար հեկտարը ցորենի, մնացածըՙ աշնանացան ու գարնանացան գարու ստացման համար: Հացահատիկային մշակաբույսերի հանդեպ հետաքրքրությունը շարունակվել է նաեւ խորհրդային շրջանի կոլխող-սովխոզների պարագայում, երբ ցանքատարածությունները հասել են 340 հազար հեկտարի: Վիճակագրությունը, թե որքանով այն կարելի է հավաստի համարել, հեկտարի հաշվով 600-700 կգ բերքատվություն է նշում: Անշուշտ հարց է, քանզի 1 հա ցանքսի համար պահանջվում է մինչեւ 250 կգ սերմացու: Ընդունենք, որ հայ հողի մշակը ճարահատյալ ցանքս իրականացրել է: