-Քի՛չ խմիր, ջուրը քիչ է,- Գեդեոնին ասաց Ֆեդյան։ Տղաներից էլ ոչ մեկը չխմեց։ Այսպես տղաները ծիծաղով, կատակով մեկնեցին Լաչին։ Ես մնացած ջուրը շաղ տվեցի նրանց հետեւից եւ ինչպես միշտ, երբ տղաներին ռազմի դաշտ էինք ուղարկում, այս անգամ էլ Ապարանի ամբողջ բնակչությունը, հարազատները սպասման մեջ էին։ Աղջիկս՝ Սուսաննան, ու հարսս՝ Եվգենիան, միակ ռացիայի մոտ գիշեր ու զօր սպասում էին լուրի։ Չգիտեմ ոնց կարելի է բացատրել՝ սիրտս շատ էր անհանգիստ։ Ըստ պայմանավորվածության, նշված օրը նրանց պետք է փոխարիներ ջոկատի մյուս կեսը՝ Ռազմիկիս հրամանատարությամբ։ Ու մի օր էլ ժամանակից շուտ Ռազմիկս դիմեց ինձ. «Մամ, գնում ենք Լաչին, տղաները շրջափակման մեջ են, պետք է օգնության հասնենք»։ Գնացինք Սամվելենց (Մայիս) տուն։ Տնից դուր եկավ ու շտապ առաջ եկավ, ձեռքին հաց կար։ Երբ իմացավ եղելությունը, հետ դարձավ տուն՝ բանալին վերցնելու։ Ասացի՝ հետ մի դարձիր, ես կբերեմ։ Հետ դարձավ։ Հինգ տարեկան որդին՝ Մովսեսը, դուրս եկավ տնից, բանալին վերցրեց, համբուրեց որդուն ու նստելով մեքենան` շարժվեցին։ Վատ կանխազգացում ունեցա…