Ութ երկար ու ձիգ տարիներ։ Անցել են ու չեն անցել։ Չկան ոչ մայրս, ոչ մեր հարեւան Վարդի աքան։ Զոհեր շատ տվինք։ Մայրս մինչեւ մեռնելն այդպես էլ տեղուբարձից դուրս չեկավ, հարեւան Վարդի աքու մահանալն էլ չասացինք իրեն։ Կարծում եմ, մայրս Հակոբի ցավից գնաց։ Շատ էր տանջվում։ Իսկ երբ ստիպում էին հարսները, թե՝ արի, օգնենք բոստան գնա, մի քիչ նստիր, ասում էր. «Ամաչում եմ Վարդի աքու աչքին երեւալ՝ իմոնց հետ իրա մինուճար Հակոբը չի եկել»։ Երբ շատ ես լցված՝ խոսել չի լինում, ի՞նչ ասես։