Պալյանները միասին էին նախաճաշում միայն կիրակի օրերը։ Մնացած օրերին Վարդանը բավարարվում էր մուգ թեյով, իսկ Թովմասը սպասում էր, որ մայրն իջներ և իրեն ընկերակցեր նախաճաշի ժամանակ։ Ինչ վերաբերում է Ազնիվ խանումին՝ Մարոյի մորը, ապա նա արթնանում էր լուսաբացին և նախաճաշում էր երկու թուրք աղջիկների՝ Զեյնաբի ու Ջամիլայի հետ միասին։ Իրականում նրանք աղախիններ չէին, այլ պարզապես դեռահաս աղջիկներ էին, որոնք ապրում էին նրանց տանը։ Ծագումով նույն գյուղից, տասնմեկ տարեկան հասակում նրանց ծնողները նրանց հանձնել էին այդ հայկական ընտանիքին, ուր աղջիկները պետք է վարվեցողություն և տունը վարելու արվեստ սովորեին։ Այսինքն այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ էր կատարյալ տանտիկին դառնալու համար, երբ տասնչորս կամ տասնհինգ տարեկանում գար նրանց ամուսնանալու ժամանակը։ Ազնիվ խանումը նրանց իր հովանու տակ էր առել և արդեն երեք տարի էր, ինչ նրանց վրա էր բանեցնում սիրո այն չափավոր իշխանությունը, որ նա այլևս չէր կարողանամ գործադրել իր սեփական դստեր նկատմամբ։