-Կհիշե՞ս, թե ես Տալվորիկ ինչ լավ օճառ կեփեի: Էս գյուղի ժողովուրդ օճառ չունի, մեղք է, ինձ համար մի ղազան ճարի,- անելիքը հաստատ որոշած մարդու վճռականությամբ մորաքրոջ տղային խնդրեց Դուռեն: Հաջորդ օրը գյուղի բոլոր ընտանիքները մեկական օճառ ստացան: Բոլոր թաղերում երեխաներին այդ օրը օճառով լողացրին, գույնը վաղուց փոխած ցնցոտիները լվացին… Փախեփախից հետո Դուռեն առաջին անգամ իրեն ուրախ զգաց: Հետո սկսեց մոտակա գյուղերը շրջել: