Գիշերն անլուսին էր ու քանի գնում սևանում էր` սև, ինչպես մոխիրը, ինչպես Շողիկի աչքերը և Ղուկասի սև թուղթը: Դավոն չէր լսում հեռվից եկող գորտերի կռկռոցը, որձ կատուների սիրվրտոցն ու խոտերի մեջ սրթսրթացող մորեխների ճռինչը: Դավոն նայում էր ուղիղ կատաղած ցու-լի աչքերին: Ցուլը ոռնաց ու հարձակվեց նրա վրա: Դավոն հաստ մահա-կը երկու ձեռքով ամուր բռնեց ու ամբողջ ուժով խփեց ցուլի ճակատին: Ցուլը գլուխը վեր հանեց ու մռնչաց: