225 թ-ը ծախսելով ուժերը կենտրոնացնելու վրա՝ 226 թ-ի գարնանը Խոսրով I Քաջի գլխավորած Մեծ Հայքի ու Հայոց Միջագետքի թագավորությունների, ինչպես նաև Իբերիայի, Ալանական, Բասիլական և Աղվանքի թագավորությունների միացյալ բանակը (այդ թվում հոներ, խազարներ և լեզգիներ) ասպատակեց Ատրպատականն ու Հյուսիսային Միջագետքը[1], որից հետո արագացված երթով մոտեցավ Տիզբոնին։ Հենց այս քաղաքի պատերի տակ էլ նույն թվականի ամռանը դաշնակից ուժերը ծանր պարտության մատնեցին Արտաշիր I-ի գլխավորած Պարսից թագավորության բանակին, սակայն ի վերջո, չկարողանալով տիրել Արշակունիների նախկին մայրաքաղաքին, նահանջեցին։[2] Հայոց արքայի գլխավորած դաշնադրությունը վերստին հարվածեց Սասանյանների Ատրպատականին ու Միջագետքին 227,[3] 228[4] և 229[5] թվականներին, ընդ որում բոլոր դեպքերում էլ Խոսրով I Մեծի միացյալ բանակն այնուհանդերձ արդյունքում ստիպված էր լինում նահանջել։ Իհարկե, այս հարձակումների արդյունքում Սասանյանների և Արտաշիր I-ի վիճակն էլ մեծ հաշվով թեթև չէր, բայց այնուհանդերձ վճռական հաջողության չէին կարողանում հասնել նաև Արշակունիների օգտին գործող ուժերը, որոնք, դրան գումարած նաև, 228 թ-ին կորցրին նաև Միջագետքում քիչ թե շատ իշխանություն ունեցող Պարթևական թագավորության վերջին ու մեծապես ձևականորեն իշխող արքա Վաղարշ V-ին (204-213, 213-224՝ Միջագետքում, 224-228)։