Սարգիս Զորյանը Շիրակին էր լսում նույն վրդովմունքով, ինչ առաջին անգամ։ Երբ երիտասարդը լռեց, համատարած ընկճվածություն էր տիրում։ Այլևս հնարավոր չէր ինքնախաբեությամբ զբաղվել և հույսեր փայփայել։ Լսածը հազար անգամ ավելի սարսափելի էր, քան այն, ինչից իրենք թաքուն վախենում էին։ Նրանք տեսնում էին, թե ինչպես են ազգովի ընկղմված մղձավանջի մեջ, և յուրաքանչյուրը դողում էր իր սիրած էակների համար։ Արմենը չէր մտածում ոչ կնոջ, ոչ էլ իր մասին, այլ եկեղեցում սպասող Թովմասի և իրենից ձու գնող երեխաների մասին։