Արմենն Աշոտին համոզել էր (և Աշոտն ինքն էլ համոզվել էր իր կարդացած գրքերով), որ եթե մտավորականն իր ընտանիքը պահելու համար մեղք է գործում, ապա այդ մեղքն ամբողջությամբ ընկնում է երկրի իշխանավորների վրա: Այսպիսով, Աշոտը, լինելով«հավատացյալ», ընկղմվում էր մեղքի ճահիճը: Ու իրեն թվում էր, թե դրանով վրեժխնդիր է լինում երկրի իշխանավորներից: