Երեւում էր ամեն ինչից, որ կռունկների թեւերի մեջ էլ հայոց երկրի կարոտը մեծացել էր։ Մանավանդ՝ արդեն ցրտերն ընկել էին։ Սակայն Նկարի ուրախությունը երկար չտեւեց, բարձրացավ մի անձրեւախառն տափաստանային քամի, որին Նկարը սովոր չէր, այգիները ավերեց, իսկ Նկարին հյուղակի ջարդված դռան ճեղքով հրեց դուրս։ Կարծես աշխարհի վերջը եկել էր։ Նկարը ծեծկվում էր անձրեւի ու քամու թեւերին եւ հազիվ-հազիվ կարողանում էր շշնջալ.