Ամեն անցորդ իր պարտքն էր համարում՝ օրը սկսել Մուրու ամանը մի բան գցելով։ Բայց դրանով չէր սահմանափակվում՝ պիտի անպայման մեկ-երկու խոսք փոխանակեր, որովհետեւ Մուրին այնքան էլ խելապակաս չէ, ավելին՝ մարդիկ կարոտ էին զգում խելոք-խելոք խոսող մի խենթի։ Եվ կարծես այդ խենթը ինքն իրեն եկել է։