Այսպիսով, հայ ազգի ամենաբնորոշ մարդկային տիպերը միավորված են, այսպես կոչված, «միջակացվածունիվերսալ» սոցիալական տեսակի մեջ, իսկ վերջինս չի կարող ունենալ ընդհանուր, պետական նպատակներ: Նրանց միավորող միակ գործոնը անձնական հարստացումն է: Այդ հիմքի վրա անհնար է կառուցել իշխանության պետական մեխանիզմ: