Մարիա Պետրովնան թեպետ երկար չլսեց Կիրյակովին, բայց արդեն զգաց, որ նա ձանձրացրեց իրեն, զզվեցրեց, որ նրա հանդարտ, չափված խոսքերը ծանր են նստում իր սրտին։ Մարիա Պետրովնան հագնվում և նրա հետ դուրս է գալիս փողոց։ Եղանակը հանդարտ է, բայց ցուրտ և այնպես մառախլապատ, որ նույնիսկ լապտերների լույսերը հազիվ են նկատվում։ Ոտքերի տակ շփշփում է ջրալի ցեխը։ Մանկաբարձուհին նայում է շուրջը և կառք չի տեսնում…