Վեպին մեջ տեղ մը կխոսվի մամուլի էջերեն անցյալին ծանոթանալու մասին: Խալափյան ինքն ալ հին թերթեր թղթատելով ճանչցած պետք է ըլլա անցյալը և վկաներու պատմությունները լսելով: Հատկանշականը այս բրածո անցյալին կենդանության շունչ փչած ըլլալն է: Յուրաքանչյուր շրջան իրեն հատուկ մթնոլորտով ոգեկոչված է, և ներկա իրականության համազոր ուժով կյանքի կոչված: Հոս է հեղինակի ստեղծագործ երևակայության գաղտնիքը, խիտ, թելադրական ոգեկոչումով մը կյանքի կշռույթ տված է անցյալին և հաջողած անոր մթնոլորտին մեջ փոխադրել մեզ: Ստեփանի մասին Նորան կմտածե. «Ծեր է, կյանքն անցել է երազի նման, ետ գնալ չի կարող: Բայց գնում է: Նա ինձ իր հետ տարավ դեպի առաջին տարիները` քսանական թվականները: Միասին սկսեցինք բարձրանալ: Նրա հետ ապրելով, նրա տեսածը տեսնելով, նրա հետ սկսեցի գալ»: