Խօսեցանք «մարոնի» համայնքի երկիրը միանձնեայ կերպով կառավարելու դրոյթին մասին, սակայն այդ մէկը անպայման չի նշանակեր, որ քրիստոնեայ-մարոնիներու (հարկ է նշել, որ Լիբանանի նախագահը պարտաւոր է ըլլալ մարոնի համայնքի անդամ) գործած սխալներուն հետեւանքով է, որ բռնկեցաւ երկիրը արիւնագամ ըրած քաղաքացիական պատերազմը, սակայն ճշմարտացի է, որ այդ համայնքի ղեկավարութեան սխալներն ալ ծառայեցին, որ երկրին մէջ հորիզոնական բաժանում մը յառաջանայ։ Այս բոլորը նկատի առնելէ ետք լիբանանցի գործիչները լաւապէս ընկալած էին, որ պարտաւոր են հաւասարութեան տանող նոր ձեւաչափեր որդեգրել։ Ու Թաէֆի համաձայնութեան ամենէն գլխաւոր կէտը այն էր, որ երկրի երկրորդ հիմնական համայնք համարուող սիւննիները կը ստանային յաւելեալ իրաւունքներ։ Սիւննիներու վստահուած գերագոյն պաշտօնն էր երկրի վարչապետի պաշտօնը, որ սակայն մինչեւ Թաէֆի համաձայնագրին հրապարկումը ու համեմատելով երկրի գլխաւոր պաշտօն համարուող նախագահի պաշտօնին հետ, կը համարուէր «ստորադաս» պաշտօն մը։ Ու քանի որ Լիբանանը առաւելաբար շրջապատուած էր սիւննի տէրութիւններով, լիբանանցիք յարմար նկատեցին նոր հարթութեան մը վրայ դնել երկրի վարչապետի պաշտօնը։