Նախաճաշասեր կոմունիստը կորցրել է նախնական զսպվածությունը և զայրացած նետվել դեպի արդեն փակված ապակյա դռները, որտեղից երևում է թռիչքադաշտը: Այնուհետև նա քանդուքարափ է անում աշխատակցի սեղանի համակարգչային սարքավորումներն ու նետում հատակին: Ինքնաթիռի հետևից վազել ու թռչել չկարողացող պաշտոնյային դա էլ չի հանդարտեցնում: Ընկեր Լինկյունը ոտքով հարվածում է սեղանին` տապալելով այն: Այդ ընթացքում նրա հայացքն անվերջ որոնում է ինչ-որ մեկին. հավանաբար օդաչուին, ով համարձակվել էր թռչել առանց իրեն: Ամուսնուն զայրույթի պահին միայնակ չթողնելով, կինն էլ իր հերթին գետին է նետում սեղանին մնացած մանր առարկաները: