էս	միջոցին	էր, որ	Ներսես	սրբազանը	Սահակ	աղի	ձեռիցը	բռնած	ընկել	էր	բրջերի, բադանների գլուխն	ու	հենց	գիտեր, թե	երկնքիցն	ա	Երևանու	դաշտին	մտիկ	տալիս, նոր	ըլի	դրախտը	նրա աչքի	առաջին	բաց	էլել, նոր	ըլի	ջրհեղեղը	դադարել, նոր	ըլի	որդին	միածին	վեր	էկել, որ	իր արդար, սիրելի	հայոց	ազգին	փրկություն	բերի: Անց	կացած	ժամանակները	երազի	պես	էին	նրա աչքի	առաջին	կանգնել: Չէ՛ր	իմանում, թե	Երևա՞ն	ա	տեսածը, թե՞	Թիֆլիզ: է՛ն	պուճախներումը, է՛ն	ձորերումն	ու	բաղերումը, որ	սև	ղզլբաշի	երեսի	էր	նրա	աչքը	սովորել, ռուս	էր	տեսնում	ցրված, նստած, ո՞վ	չէր	տեսածը	երազ	համարիլ	յա	հրաշք: