Գնդապետ Աուրելիանոն ուներ 17 որդի 17 տարբեր կանանցից, որոնց ուղարկում էին իր մոտ արշավների ժամանակ «ցեղը լավը դարձնելու համար»։ Նրանք բոլորը կրում էին հոր անունը (բայց ունեին մականուններ), կնքվել էին տատի՝ Ուրսուլայի կողմից, բայց նրանց դաստիարակել էին մայրերը։ Առաջին անգամ բոլորը միասին հավաքվել էին Մակոնդոյում, երբ իմացել էին գնդապետ Աուրելիանոյի հոբելյանի մասին։ Նրանցից չորսը սկսեցին ապրել և աշխատել Մակոնդոյում։ Գնդապետ Աուրելիանոյի դեմ կառավարական ինտրիգների արդյունքում մեկ գիշերվա մեջ սպանվեցին գնդապետի 16 որդիները։ Եղբայրներից միայն Աուրելիանո Սիրահարվածին հաջողվեց խույս տալ մահից։ Նա երկար ժամանակ թաքնվում էր, և խորը ծերության ժամանակ ապաստան է խնդրում Բուենդիա տոհմի վերջին ներկայացուցիչներից՝ Խոսե Արկադիոյից և Աուրելիանոյից, ովքեր նրան մերժում են, քանի որ չեն ճանաչում։ Սրանից հետո սպանվում է նաև վերջին Աուրելիանոն։ Բոլոր եղբայրներին սպանում էին կրակելով ճակատի մոխրե խաչերին, որը նկարել էր հայր Անտոնիո Իսաբելը և որը նրանք չկարողացան մաքրել, մինչև իրենց կյանքի վերջը։