– Զինքը ճանչցողները կը նկարագրեն զայն՝ միշտ գունատ, ուսերը ցցուած, մսկոտ, ամառ-ձմեռ վիզը բուրդէ շալով մը փաթթուած ու կուրծքը միշտ չարագուշակ հազով մը պատռտուած։ …Միջահասակ էր, բարակ մարմնով մը, որուն վերեւ կը կանգնէր անհամեմատականօրէն մեծ գլուխ մը։ Դէմքը մսազուրկ էր, ցամքած, դալկագոյն եւ անոր վրայ կը ցցուէր քիթ մը չափազանց հայկական։ Մութ շագանակագոյն երկայն գանգուր մազեր կը շրջանակէին լայն գմբէթարդ ճակատ մը, զոր գանկին առաջամասը մերկացնող փոքրիկ ճաղատութիւն մըն ա՛լ աւելի կ’ընդլայնէր։ Աչքերը՝ սեփ-սեւ, մանր, տարտամօրէն շիլ, բայց տարօրինապէս սուր ու հրուտ. ցանցառ մօրուք մը շագանակագոյն, մերկ այտերէն հեռու՝ կզակին վրայ բուսած, բաւական լայն կիսաբոլորակով մը կը պատէր այդ դէմքը, որուն վրայ բարակ շրթներ՝ բարակ պեխերով պսակուած, տոհմիկ նրբութեան նոթ մը կը դնէին։