Կանգնեց երգը և ես դուրս եկա հեքիաթից։ Դու գնում ես։ Կանգնիր․․․ ։ Ափսոս չեմ կարող ասել բարձր։ Խնդրում եմ մի գնա․․․, ես չարեցի դա, ես չասացի քեզ, որ մնաս։ Ուզում էի՞ր, երևի, բայց արդեն ուշ է, ես բաց թողեցի պահը և կզղջամ դրա համար մինչև կյանքիս վերջ, չնայած ինքս էլ գիտեմ, որ դա ճիշտ էր։ Այդ պարը, այդ վերջին և անկրկնելի պարը ես կպահեմ սրտումս։ Եթե մի օր հոգնես հավերժ ինքնավերլուծությունից, եկ ինձ մոտ, արի պարենք։