Բերայի կենտրոնական փողոցի գիշերային կյանքի մարելուն պես, զարթնեց Կոստանդնուպոլիսը իր աշխատավորների, բեռնակիրների, արհեստավորների ու խանութպանների հետ, որոնց երկար օրը հազիվ էր բավականացնում իրենց ապրուստը վաստակելու համար։ Երթևեկության աղմուկը, որը բաղկացած էր սայլերի ճռռոցից և մեքենաների շարժիչների պայթյուններից, խրխնջոցներից և մեքենաների շչակներից, արթնացրեց Վարդանին։ Նրան մի քանի վայրկյան անհրաժեշտ եղավ՝ հիշելու, որ գտնվում էր իր քեռորդու նոր բնակարանում, նախկին բնակարանից երկու փողոց այն կողմ։ Հարկադրված լինելով տեղափոխվել, Տիրանը չէր ցանկացել շատ հեռանալ կենտրոնական փողոցից, որի աշխուժությունը նրան անհրաժեշտ էր։