Համերգի մթնոլորտը շատ ու շատ WoodStock- ային էր: Ուրախությաւն, գարեջուր, սեր փնտրող մի քանի զույգ միայնակ կանացի աչքեր (թե տղեքը ու՞ր են նայում չէմ հասկանում), պարող զույքեր, կողքի սեղանին հիմար-հիմար խոսացողներ (կարծես տոմս են առել որ անբովանդակ խոսեն իրար հետ), մի ուրիշ սեղանից էլ մի յանկ թե «...Fuckin Teodor Ruzvelt...», չգիտեմ գովում էր, Ռուզվելտին թե փնովում, ժողովուրդը շատ ուրախ էր ,պարում էր գրեթե անընդհատ, վերջում էլ մի քանի երգ ավել պռճոկեցին խմբից: