Տէր Պետրոսեան-ՀՅԴ այս հակա-դրութիւնը հասկնալի պիտի ըլլար եւ հեշտութեամբ պիտի մատուցուէր կուսակցական շարքերուն Դաշնակցութան պատմութենէն իսկ օրինակներ բերելով: Հարցը պիտի դիտարկուէր իբրեւ արտաքին հալածանք (որքան ալ անոր աղբիւրը ըլլար հայրենական) համեմատութիւններ կատարելով Սովետական, Օսմանեան եւ այլ ուժերու հակադաշնակցական գոր-ծունէութեանց հետ: Բնականաբար, ուրեմն, երեւոյթը պիտի չստանար քաղաքական տարբեր ուժերու միջեւ ընթացող վերջախաղի հանգամանք (վասն իշխանութիւն պահելու կամ իշխանութեան հասնելու) այլ որպէս Արցախեան որոշ տարածքներ վերադարձնել ուզող ինչ որ արտաքին իշխանական ուժի բռնաճնշում՝ ընդդէմ այդ տարածքներու ազատագրման մէջ մեծ ներդրում ունեցող մէկ այլ ուժի: Շեշտադրումը դրուած ըլլալով ազգայնական լարերու կամ զգացողութեանց վրայ, Դաշնակցութիւնը իր այս դիսկուրսով ու Լեւոն Տէր Պետրոսեանը իր քաղաքականութեամբ կրցան հակադրութիւնը խորացնել: