Ես շատ եմ հարգում արձակը, որ ինձ թույլ տամ ասել, թե սկսել եմ երբևէ գրել, իսկ դա ընդամենը սեր էր, որ աղբյուրի պես մի օր պետք ա թեկուզ ժայռը ծակեր-դուրս գար: Ու դուրս եկավ պատահական' գիշերվա հազարին: Կարոտել էի Կալլասին երկար ժամանակ չտեսած սիրած մարդու պես, ով քաղաքը մի քանի օրով լքել էր, նման դեպքերում սկսում ես գնալ միասին անցկացրած վայրերը, շոշափում առարկաները, որոնց գուցե դիպել է, մատնահետքերի ջերմությունը վերականգնում ես մտովի... Տաղանդավոր մարդկանց կարոտելուց սարսափելի բան չկա: Ուզեցի ֆբ-ում ստատուս գրել, մեկ էլ զգացի, որ շատ երկարեց: Երկար էքսպրոմտ ստացվեց, բայց ստացվեց... կոլաժ դեսուդեն թափված արցունքներից...