Թագավորն	էլ	Էնպես	ուռած-ուռած	իր	քոշք	ա	սարեն (պալատը) չէ՛ր	մտնիլ ինչպես	մեր	գեղի	իշխանքը՝ իրանց	տաք	գոմը, թեև	շատի	հաքին	Էնքան	շոր չկար, էրկու	մանեթի	գին	ունենա: Որը	մեկ	տասը	տարվան	կտրատված, քրքրված	հին	յափունջում	կոլոլված, որը	մեկ	հազար	տեղ	կարկատած, մաշված	քրդի	աբա	Էնպես	էր	ուսերին	քաշել, օր, ղորդ	ա, բերանն	ու	միրուքը ծածկած	ուներ, բայց	գոտկի	տակիցը	դենը, գլուխդ	ապրի՛, պատռտված քոբաչի	չուխի	ծլանկները (կտորները) հազար	տեղից	Էնպես	էին	ճոլոլակ էլած	ու	քամու	ձեռին	եսիր	մնացել, որ	փչելիս՝ ուզում	էր, թե	իրանց	էլ	հետը տանի: Գլխըներին	հո, էնպես	գիտես, թե	ամեն	մեկը	մեկ	սաղ	ոչխար	ըլեր դրած: էն	որ	մի	քիչ	չաղ	էր	ու	եղալի (հարուստ), ոտն	ու	գլուխը	էլի	մի	քիչ	քոք էր	ու, աստծու	տվածիցը, շորի	հոտ	էր	գալիս	վրըներիցը: Սրանց	ամեն	բանն	էլ կարգին	էր. լաբչինը՝ թազա, մուգ	մավի	ղադաք	փոխանի	ղրաղները` ասղարուր, մավի	քոբաչի	շալ	չուխա	կամ	եզդու	ղադաք	կապա, սիպտակ կտավե	կամ	շալի	գոտիկ. շապկըների	յախեն` որինը	մով, որինը	քաթան, արխալղները, ղորդ	ա, կարկատած	էր, ամա	շատ	որ	ըլեր, մեկ	տասը-քսան տեղ, ավելի	չէ՛, էն	էլ	ռանգռանգ	կտորներով` որը	կարմիր, որը	դեղին, որը	զոլ-զոլ, էնպես	որ	շատի	արխալուղը	հեռըվանց, հենց	իմանաս, չալ	ղաջարի	ըլեր կամ	չալ	կատվի	պոչ: Ամենիցը	գլուխը	նրանց	բորանի	քուրքն	էր. երեսը՝ կարմիր	ներկած, ինչպես	մեկ	թուրքի	հինա	դրած	ղաբա	միրուք, երեսք	չուներ, ջանումն	էլ	բաց	տեղ	չէ՛ր	մնում, բոլոր	ծածկում	էր: Փեշերը	ու	նեղ	թևերը	իշի նոխտի	պես	ուսըներիցը	կախ	ընկած՝ գետինն	էին	հասնում	ու	դիպած	տեղը թամուզ	ավելում, հայլի	շինում, ամեն	մեկ	քուրք	մեկ	թզաչափ	մազ	ուներ, բայց ա՜խ, շատ	արևի	ու	անձրևի	ձեռիցը	է՛ն	հալն	էր	ընկել, ներկն	ու	երեսի	ջուրը գնացել, որ, հենց	գիտես	քոսոտ	ձիու	սաղրի	ըլեր: Շատի	վրա	տասը	տարվան թոզ	ու	կեղտ	կար: Շատի	ուսերն	ու	քամակը	էնպես	էր	ծակվել, բուրդն	ու	մազը դուս	թափել, որ	տեսնողը	հենց	կիմանար, թե	գարունքվան	բրդըհան	էլած ուղտի	կաշի	ըլեր: Բազընի	փափախի	մորթին	էլ	հո՛, էնպես	էր	չալ	ընկել, ու ծերիցը	բուրդը	դուրս	թափել, որ	մեկ	բարակ	քամի	կամ	հով	փչելիս	էլ` ամեն մեկ	մազը	թև	էր	առնում	ու	գլխներին	պար	գալիս: Բայց	էլի	էնպես	մարդի քեֆը	գալիս	էր	տեսնելով, թե	ի՛նչպես	տանուտերն	ու	քեդխուդեքանց	շատը գդակները	կոտրել, աջու, ականջի	վրա	թեքել, իրանց	հինգ	ոչխարանի	քուրքը քեֆով	մեկ	էս	ուսին	էին	քաշում, մեկ	Էն, ու	բազի	անգամ	զլխըները	էլ	հետը տրմբացնում	էին, որ	գդակները	գիժություն	չանեն, իրանց	չափը	ճանաչեն	ու դուզ	կանգնին: Բազի	անգամ	էլ	իրար	բռնոթի	թավազա	անելով	կամ	մեկը ձեռը	մյուսի	գոտիկը	կամ	ճտքովը	քցած՝ իրանց	էրեխությունը	միտքըներն	էին բերել	ու	շախա	անում, իրար	բոթբոթում, շվացնում, զռթկացնում, փռթկացնում, ճռթկացնում, մռթկացնում	ու	բազի	վախտ	էլ	հրհռում, քրքռում, բրբռում, դրդռում. շատը	հո, ծիծաղու, մեջքի	իլիկը	կոտրըվել	էր, էնպես	որ ժամիցը	ընչանք	տուն	կգային, հենց	բռնի՛ր, տարի	քաշեց, էնքան	էին	էստեղ-էնտեղ	կանգնել	ու	զրից	արել: