Բաճկոնն անփութորեն գցած ուսին, իմ զարմացական հայացքին ի պատասխան, կարդաց իր 13 բանաստեղծությունները (ճիշտ այդքանը հնչել էին ռադիոյով), հետո հանկարծ, կիսադեմով դեպի Սեւանը, կարծես ալիքներին դիմելով, անցում արեց Տյուտչեւին` ռուսերենով արտասանելով. ,,О, как охотно бы в их обаяание //Всю потопил бы я душу свою…''