էն	ժամանակը, որ	Շամշադինի	մովրովը	հարիր	մարդով	հենց	հասավ	Մատուշկի	ասած կարմունջը	ու	սարսափելով	էլ	ետ	ե՛տ	դառավ, չկարաց	առաջ	գնալ, էս	հսկա	եպիսկոպոսը	երկու մարդով	հազար	արինակեր	հարամու	գլուխ	ջարդելով՝ Ղազախ-Բոռչալու	անց	կացավ, հասավ Շամշադին՝ իր	հայրենիքը, իր	ընտանյաց	մեջը, գրաֆ	Սիմոնիչին, որ	Գյանջուցը	փախած՝ գալիս էր, իր	բոլոր	զորքովը	իրանց	տանը	երկար	պահեց	ու	Երմալովի	թղթովը	բոլոր	կառավարությունն ստացավ, մինչև	Թիֆլիզուցը	օգնություն	գար: …	Գեղը, որ	պարսիկք	էկան, քանդեցին, գերի արին, ուր	յոթանասուն	տանից	ավելի	էր, երեսուն	մարդով	հինգ	հազար	մարդի	մեջ	մտավ, առյուծի	պես	իր	ժողովուրդն	ազատեց, նրանց	եսիրը	ետ	բերեց: էս	միջոցին	Երմալովն	էլ	էկավ, հասավ: Մեկ	պաս	օր	եպիսկոպոսիցը	խնդրում	ա, որ	կռվի	ժամանակին	էլ	պասին	մտիկ	չանի, բայց	նա	հսկայաբար	պատասխան	է	տալիս.