Ֆիլմի գաղափարն արմատապես ամփոփված է իր էքսպերիմենտալ ոճի մեջ։ Կրկնությունը, որ տեսնում ենք, խաղը՝ թատրոնում ու թատրոնից դուրս, անընդմեջ բառեր, բառեր, բառեր, որոնք դադարում են նոր լինել հանդիսատեսի համար։ Դրանք հնանում են, դառնում ձանձրալի, ու հայտնվում է իրականության պատկերը։ Իրականությունը, որ չհաջողվեց նկարահանել իբրև կինոնկար «Մոխրաման» ֆիլմի հերոսներին, «Կաուչո»-ում հնարավոր է դառնում։