Արտաշէսի ու Սաթենիկի անդրանիկ որդին, գահաժառանգ Արտաւազդ քանի մեծցաւ, դարձաւ այնքան քաջ, ինքնավստահ եւ հպարտ։ Ան կասկածելով որ մայրը՝ Սաթենիկ կը տենչար Մուրացեան Արգամի (Արգաւան) սէրը ու կը փափաքէր սիրային կապեր հաստատել վիշապազուն Արգաւանի հետ եւ իր տենչը իրականացնելու համար ալ իբր թէ կը դիմէր հմայական միջոցներու։ Արտաւազդ այդ մտայնութեամբ իր հօրը՝ Արտաշէսին սկսաւ գրգռել Արգաւանին դէմ, ըսելով որ ան կ՚ուզէ խլել հայոց թագաւորութիւնը եւ իշխել բոլորին վրայ։ Արտաշէս հաւատալով իր որդիին, արքայական երկրորդութեան գահը ետ առաւ Արգաւանէն ու յանձնեց Արտաւազդին։