Կռիվը հեռացել էր այդտեղից։ Խավարի քողի տակ ամեն ինչ ծածկվել էր։ Իսկ Հարոնը ջերմության մեջ կանգնել էր հեռավոր Մարաղայի կենտրոնում, ուր կռվում էր շատ օրեր առաջ, շուրջը յոթանասուն դիակներ են մեծի, փոքրի, կնոջ, մոր, բոլորն էլ՝ գլխատված, մորթված։ «Ո՞ւմ թշնամական հրամանն էր՝ նահանջել»։ Չէր հասկանում։ Ուզում է գոռալ՝ ձայնը դուրս չի գալիս։ Ուզում է լացել։ Արցունք չկա։ Այդ պահին մեկը բռնում է մատների ծայրից ՝ սառը, ձյունե ձեռքերով. «Հարոն, չգնաս, եկել է ծերունին՝ քեզ տանելու։ Ինձ չթողնես մենակ»։ Սիրած աղջիկը՝ Վարդին, սփրթնած էր, վրան գույն չկար։ Հետո չքացավ միանգամից Հարոնի հայացքից։ Վերջինս ձգվեց, իբրեւ, ուղղեց գնդացրի գոտին ուսի վրա ու, թոթափելով զգացմունքները, կտրուկ շրջադարձով մեկնեց կռիվ։ Մղձավանջ է։ Ապա զգաց, որ ոտքերը չեն ենթարկվում։ Փորձեց մեջքը շարժել՝ չստացվեց։ Ձախը ոնց որ չկա։ Աջով բռնեց գնդացրի կոթը։ Լսվեց նորից մի ձայն, այս անգամ ոռնոցի նման։ Բարձր.