Ըստ իս, այս բանաստեղծությունն այն մասին է, որ յուրաքանչյուր մարդ կարևոր է այս աշխարհում, ու ունի իր անելիքը, ոչ ոք անիմաստ չէ լույս աշխարհ եկել։ Նա օրինակները բերում է հենց իր վրա, սակայն այն վերաբերում է բոլորիս։ Օրինակ՝ Սևակն ասում է, որ նա ծնվել է մոր սրտում կարոտ դառնալու համար, այսինքն՝ սիրվելու համար, իսկ սիրված լինելու համար հարկավոր է լինել «հանրօգուտ» մարդ։ Կամ, որ նա ծնվել է ցավացածին մխիթարելու, հարսանիքներին ուրախանալու ու մյուսներին ուրախացնելու, մարդկանց լուսավորելու, օգնելու համար։