Թե խոսեմ անկեղծորեն` երազում էի նստել ճոպանուղին դեպի Տաթևի վանք ուղղությամբ: Ասում էին անկրկնելի զգացումներ է պարգևում: Ցավոք չստացվեց: Միգուցե այն տագնապը, որ ունեցանք ճոպանուղով Հալիձոր հասնելու հնարավորություն չունենալուց, կամ ցուրտ եղանակը, հիշում եք անձրևում էր, քամի էր ու ցուրտ,թույլ չտվեց ավելին զգալու, քան սպասում էի, բայց որպես կառույց այն անգնահատելի է ու կարևոր ներդրում Տաթև հանգստյան գոտու որպես զբոսաշրջային կենտրոն վերածննդի գործում: Բայց նաև մեկ այլ մտավախություն ու վերաբերմունք, որ ունեի ի սկզբանե… վախենամ ճոպանուղին ոչ մի սոցիալ – տնտեսական զարգացման բեկում չմտցնի Տաթևի ու տաթևացու կյանքում: Ինչքան կուզեմ գալիք մի քանի տարիները ինձ հակառակը համոզեն ու ես խոստանում եմ բոլորին ի լուր խոստովանել, որ ես այ էս ժամ ու էն ժամ սխալվում եմ ու էի…