— Դու քո բաժինն արել ես։ Հարկավոր է մի քիչ էլ մեր մասին մտածել, մենք քիչ ժամանակ ունենք։ Մենք կարող ենք մեր կյանքը սկսել այլ երկնքի տակ։ Այստեղ ես չեմ կարողանա երջանիկ լինել։ Հողը ներծծված է արյունով, իմ մոր, Արմենի, անհամար մարդկանց արյունով։ Չխոսես ինձ հետ Հայաստանի մասին գոնե այնքան ժամանակ, քանի դեռ մեր հայրենակիցները, որոնք նոր են սկսել կառուցել իրենց երկիրը, ամեն վայրկյան կարող են հայտնվել պատերազմի ճիրաններում։ Ես այլևս ուժ չունեմ շուրջս մեռնող մարդկանց տեսնելու։ Իսկ այն միտքը, որ քեզ նորից կարող են ինձնից խլել, անտանելի է ինձ համար։ Ես ամեն ինչ կորցրել եմ քեզնից բացի, Վարդան, ես ուզում եմ այստեղից գնալ։