Ասյան այս բառի իմաստը ամբողջությամբ հասկացավ միայն հաջորդ տարի' իր իններորդ տարեդարձին, միայն այն ժամանակ, երբ մի երեխա իրեն կանչեց' բիճ: Իններորդ տարեդարձի բացահայտումն էլ, ահա, սա էր: Բիճությունը տատիկի զայրացած բառից չէր բաղկացած, այն անցողիկ չէր, հարատև էր: Հետո, երբ տասը տարեկան դարձավ, իրեն պատկանող մեկ այլ բացահայտում էլ արեց, ի տարբերություն դասարանի մյուս բոլոր աղջիկների' միայն իրենց տանը հոր կամ տղամարդու մոդել չկար: Եվս երեք տարի էր պետք, որպեսզի հասկանար, թե դա ինչպիսի ազդեցություն կարող է ունենալ աղջիկ երեխայի վրա: Տասնչորս, տասնհինգ և տասնվեց տարեկաններում հերթով դա էր բացահայտելու. մյուսների ընտանիքները իրենին չէին նմանվում, և որոշ ընտանիքներ կարողանում էին շատ նորմալ լինել: Իսկ Քազանջըների ընտանիքում, որտեղ տղամարդիկ ժամանակից շուտ և տարօրինակ կերպով անհետանում էին, կանայք չափից դուրս շատ էին, և այնտեղ չափից դուրս շատ գաղտնիքներ կային: Ասյայի' այս դասակարգման մեջ ամենավերջին բացահայտումը ամենաահավորն էր. ինչքան էլ ուզեր, երբեք գեղեցիկ կին չէր դառնալու: