2011-ի դեկտեմբերի 27-ին Հալեպում շատ ծանր էր քաղաքական իրավիճակը, և ինձ խնդրեցին իմ իսկ ապահովության համար վերադառնալ Հայաստան: Իհարկե, կապը երեխաների հետ պահպանում էի: Այդ ժամանակ Աշոտը Լիբանանի Բարսեղ Կանաչյանի անվան քոլեջում էր աշխատում: Ուսումնարանական կրթահամալիր է և Սփյուռքի միակ երաժշտական թերի-բարձրագույն ուսումնական հաստատությունն է: Հալեպի և Բեյրութի վերոնշյալ դպրոցներում հիմնականում հայ երեխաներ են սովորում և արաբ քրիստոնյաներ: Որոշ ժամանակ աշխատեցի նաև այնտեղ: Ներկայումս կապը պահպանում եմ երկու հաստատությունների հետ էլ, բայց ոչ որպես տնօրեն: