Տասնամեակ մը առաջ աւարտեցի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը, եւ առաջին անգամ ըլլալով, անցեալ տարի այցելեցի Կիպրոս: Ինչպէս իւրաքանչիւր մելգոնեանցի, ես ալ փափաքեցայ շնչել Մելգոնեանի օդը, հանգստանալ հայ պատանիներուն շուք տուած ծառերուն տակ, նստիլ այն նոյն նստարաններուն վրայ ուր կը նստէինք տարիներ առաջ դաս սորվելու կամ պարզապէս զրուցելու համար: Գրեթէ ոչինչ փոխուած էր շրջապատէն ներս (եթէ նկատի չառնենք գիշերօթիկի բաժնին շուրջ քաշուած ցանկապատը որ արգելք հանդիսացաւ վերապրելու մեր կեանքէն կարեւոր բաժին մը), սակայն մէկ բան պակաս էր՝ հայկականութիւնը: Անցնելով Սրբ. Մեսրոպ Մաշտոցի արձանին առջեւէն, հասայ մինչեւ մատենադարան ուր հայ գրականութեան, պատմութեան, եւ մամուլի գանձեր կան: