Կարծում եմ, որ այս ցուցանիշները շատ յուրահատուկ գործընթացի ցուցիչներն են։ Հասարակության գերակշիռ մասը, զրկված լինելով տեղեկատվության այլընտրանքային աղբյուրներից, գտնվում է իշխանության քարոզչության տակ։ Իրենց հերթին իշխանությունները բոլորովին այլ իրականություն են կառուցում և հրամցնում հասարակությանը, ինչի արդյունքում թուրքերը, կարծես, ապրում են երկու տարբեր երկրներում. 50%-ը հավատում է, որ Թուրքիայում ամեն բան լավ է, մյուս կեսը՝ համոզված է հակառակում։ Մամուլի անազատության պայմաններում շարքային քաղաքացու համար շատ դժվար է լինում իրադարձությունների և իրողությունների մասին ստանալ այլ տեսակետ։ Սակայն կամարտահայտության խնդիրները թե՛ սոցիալական հարցումների ժամանակ, և թե՛ առկա սակավաթիվ ընդդիմադիր մամուլում պայմանավորված են ոչ միայն տեղեկատվության բացակայությամբ, այլև առնչվում են ևս մեկ կարևոր գործոնի հետ՝ ծանոթ մեզ խորհրդային անցյալի փորձից։ Դա ինքնագրաքննությունն է։