Բոլորս տանն էինք, երբ վերցրեց հեռախոսը և զանգեց Շիրազին, թե գիտես ինչ, այսպես ու այսպես, գնում եմ Մոսկվա, մի երկտող գրիր, ուզում եմ մի 30-մետրանոց պաստառի վրա մեծացնել և բացել Մոսկվայի ստադիոնում: Շիրազն էլ թե. «Հա՜, Գառնի՛կ ջան, ընչի չէ, հինգ րոպե հետո զանգե, թելադրեմ…»: Նրանք շատ մտերիմ էին: