Ճշմարիտ ապրումը լրիվ ուրիշ է, քանի որ ուղեկցվում է հավատով: Իրերին վերագրված հատկություններն ընկալվում են որպես ճշմարիտ, այսինքն` որ ապրումը վերապրվել է: Չես կարող դրանից դուրս գալ քո կամքով, այն սպառվում է ինքն իրեն, բայց կասեցնել չենք կարող: Բացի դրանից` իրենք իրենց հարգող` իրենք իրենցով սահմանափակված պահվածքները օբյեկտի վրա ընդամենը սխեմատիկորեն պատկերում են այն հատկությունը, որը մենք վերագրում ենք նրան: Փախուստը, որն իրենից ընդամենը վազք է ներկայացնում, չի կարող օբյեկտը բնորոշել որպես սարսափելի: Կամ նրան ձևականորեն կվերագրեն «սարսափելիի» հատկություն, բայց ոչ այդ հատկության նյութականությունը: Որպեսզի իսկապես ընկալենք սարսափելին, բավարար չէ, որ ձևացնենք այն, հարկ է, որ կախարդված, անսահմանորեն հուզված լինենք մեր սեփական ապրումից, հարկ է, որ պահվածքի ձևական շրջանակը լցվի ինչ-որ անթափանց ու ծանր բանով, որը ծառայի որպես նյութ: Այստեղ հասկանում ենք բացառապես հոգեբանական ֆենոմենների դերը, նրանք մեզ ներկայանում են որպես ապրումների լրջություն, դրանք հավատի ֆենոմեններ են, որոնք, անշուշտ, չպիտի առանձնացվեն պահվածքից, դրանք պահվածքի հետ միասին անալոգիաներ են: