Որոշման նախագծի մեծ մասը վերաբերում է ԲԴԽ մամուլի ծառայությանը: Փորձ է արված կանոնակարգել այս կառույցի աշխատանքը, ինչը ողջունելի է: Ընդունելի կլիներ, եթե ԲԴԽ-ն իր և ԶԼՄ-ների միջև հարաբերությունները կարգավորեր զուտ մամուլի ծառայության աշխատանքի միջոցով, կանոններ գրեր այդ ծառայության համար և չմտներ ԶԼՄ-ների իրավունքների տիրույթ: Բայց այստեղ էլ լրացուցիչ լիազորություններ ստանալու ձգտում է երևում: ԲԴԽ-ն որոշել է, որ լրագրողների հետ շփվելուց, դատավորները իր չինովնիկների թույլտվությունը պետք է ստանան: «Խորհրդի անդամներն ու դատավորները լրատվության միջոցներին որևէ եղանակով տեղեկատվություն տրամադրելու դեպքում, այդ մասին հնարավորինս սեղմ ժամկետում իրազեկում են Մամուլի ծառայությանը», — գրված է մամուլի ծառայութնա վերաբերյալ կանոնների 56-րդ կետում, ինչը բացարձակ անթուլատրելի է: Այն դեմ է դատավորի անկախության սկզբունքին, որը ԲԴԽ-ն կոչված է երաշխավորել, ոչ թե խախտել: