Իսկ ինչպիսի՞ն են գիսավորաձև միգամածություններն արտաքնապես: Լուսանկարներում նրանք ունեն կոնի ձև՝ գագաթում՝ կենտրոնական աստղը: Հայտնի են 3 տասնյակից ոչ ավելի այդպիսի օբյեկտներ: Դրանցից ամենահետաքրքիրը և լավ ուսումնասիրվածը Հաբբլի հռչակավոր միգամածությունն է՝ NGC 2261: Երկար տարիների ընթացքում՝ տարբեր աստղադիտարաններում բազմաթիվ դիտողների (հատկապես Լամպլանդի) հավաքած նյութերը բացահայտեցին հետաքրքիր առանձնահատկություններ, որոնք այդ միգամածությունը առանձնացրին մյուսներից: Առաջին հերթին պետք է նշել նրա անսովոր փոփոխականությունը: Ժամանակ առ ժամանակ միգամածությունում տեղի էին ունենում նրա առանձին մասերի պայծառության փոփոխություններ, որոնք չէին համահարաբերակցվում բուն աստղի պայծառության փոփոխությունների հետ՝ հաշվի առնելով այն ժամանակը, որն անհրաժեշտ է աստղից միագամածություն հեռավորությունը լույսի անցման համար: Եղել են դեպքեր, երբ միգամածության կեսը որոշ ժամանակով դիտումների համար դառնում էր անտեսանելի, իսկ այնուհետև ամեն ինչ վերականգնվում էր, զանազան ենթադրությունները, աստղի և միգամածության, միգամածության և դիտողի միջև ամպերի էկրանավորող ազդեցությունների մասին, չարդարացան: Միգամածության սպեկտրը գրեթե կրկնում է աստղի սպեկտրը, որն առաջին հերթին բերում է անդրադարձման վերաբերյալ մտքին: Սակայն անդրադարձման դեմ են խոսում մի քանի փաստեր, որոնցից ամենահիմնականն այն է, որ ուլտրամանիշակագույն ճառագայթումներում միգամածությունն աստղից շատ ավելի պայծառ է: Չպետք է մոռանալ, որ լուսավորող աստղը ջերմ չէ, ինչպես վերը քննարկված միգամածությունների դեպքում: Եվ երկրորդը, որպեսզի աստղը կարողանա առաջ բերել այդպիսի միգամածության լուսավորում, նա պետք է ծայրահեղ դեպքում 4 աստղային մեծությամբ (այսինքն մոտավորապես 40 անգամ) ավելի պայծառ լիներ, քան իրականում կա: