Սեւակի նախընտրած գոյները մեղմ են ու յաճախ ստուերային՝ նրբերանգներու համադրում մը, սակայն սա չի նշանակեր, որ վառ գոյները օտարոտի են իրեն։ Ոճը միախառնում մըն է մէկը աւելի ճաշակներու. ընդհանրապէս վերացապաշտի, գերիրապաշտի եւ երբեմն ալ անհեթեթի մօտեցող արտայայտչաձեւերուն կողքին, տեղ ունին իբրեւ դասական ճանչցուած՝ շօշափելի տարրեր, օրինակ՝ խնձոր մը, նուռ մը կամ գորգի շերտ մը, որոնք դիտողին աչքերուն կը ներկայանան նորովի ձեւերով ու համադրութիւններով։ Յիշեալ ճաշակներուն ան-ուղղակի եւ թերեւս ալ «պատահական» մէկտեղումը այս արուեստագէտը կը դասէ այդ տարբեր կալուածներուն մէջ «նորովի»ն կիրարկելու դիրքին վրայ։ Եթէ քաղաքական կեանքին մէջ կան neo-ներու շարք մը, արուեստի աշխարհը ինչո՞ւ զերծ պիտի մնայ նման փորձարկումէ։ Նման ճիգի մը վկայութիւններն են այս երիտասարդին գեղանկարները։