Նրա աչքերը, որոնք այդքան սառնասիրտ ու միանգամից սեփականաշնորհեցին իմ փրկությունը, ու միայն սատանային է հայտնի, թե ինչպես են տնօրինելու նրա հետագա ճակատագիրը, մոտենում են ինձ, ավելի ճիշտ՝ կախիչին: Ու քանի որ մեծ ականջից խրտվիլակի, իսկ հետո էլ՝ քիչ թե շատ տանելի մարդարարածի վերածվելը ժամանակ է պահանջում, նախնիս կանխում է ինձ, հատու-հաշվարկված շարժումով (ա՛յ, դա ինձ երբեք չի հաջողվի) վերցնում է թիկնոցը, պահում, հետո հենց այնպես, առանց խղճահարության կամ գոնե սիրով առ մերձավորը, դիմում է ինձ.