Հետաքրքիր բան է կատարվում Հայաստանում` ազգային կոնսենսուս: Բոլոր կարգի ընդդիմադիրները, մտավորականները և իշխանության հետ թաքուն կամ կիսաթաքուն կապ ունեցող անձինք և ուժերը կտրականապես դեմ են հանդես գալիս ղարաբաղյան կարգավորման գործընթացում որևէ տարածքային զիջմանը: Հետաքրքիրն այն է, որ տարածքային զիջմանը դեմ են թե՛ նրանք, ովքեր Տեր-Պետրոսյանի համար նահատակվեցին 2008թ., թե՛ նրանք, ովքեր հենց իրենք են բանակցային գործընթացը հասցրել այս վիճակին: Ասենք, Օսկանյան Վարդանը, որն իրեն համարում է հայկական «կոմպլեմենտարիզմի» հայրը և համարվում է Մադրիդյան սկզբունքներն ընդունողը, այսօր կարծես այլ մարդ է դարձել, կարծես նա չի եղել ՀՀ ԱԳՆ ղեկավարը 10 տարի, կարծես նա չէր, որ համաձայնություն էր տալիս Մադրիդյան սկզբունքներին, որոնք նախատեսում են 7 շրջանի վերադարձ, ադրբեջանցի փախստականների վերադարձ, հանրաքվե և այլն: