Աչքըներս	սովորել	ա, սիրտըներս	սառել, մտքըներս	քարացել: Ժամ	որ	գնում	ենք, հենց	իմանում ենք, թե, էն	ա, ամեն	բանից	պրծանք, պարտքըներս	տվինք, որ	մեկ	քանի	խաչ	հանեցինք էրեսներիս, մեկ	քանի	ծունդր	դրինք, պատարագի	էրես	տեսանք, պասըներս	բաց	արինք, սրբություն	առանք: Ինչ	ասում	են, մեզ	համար	մեռած	ա, մեզ	չի՛	ազդում, չունքի	մեր	սրտի	բառը չի՛, մեր	լեզվի	խոսքը: Ուրըշներն	ասում	են, մենք	էլ	անկաջներս	կախ	արած, աչքըներս	ցցած լսենք-չլսենք, տեսնինք-չտեսնինք, ե՞րբ	ա	մեր	սիրտը	մեկ	օր	վառվում, որ	իմանանք, թե	էս	ի՞նչ հրաշք	ա՞, որ	աստված	ամենաբարին	մեզ	համար	ստեղծել	ա, մենք	ի՞նչ	ենք, որ	մեր	ասած գոհությունը, փառաբանությունը, ծունրը, երկրպագությունը	աստծու	սուրբ	առաջին	ի՞նչ	ըլի: Պետք	է	մտածենք՝ ո՞վ	ա	աղքատ, որ	նրան	օգնենք. ո՞վ	ա	հիվանդ, որ	նրան	մխիթարենք. Ո՞ւմ	են զրկում, գնանք, նրան	թափենք: Ո՞ւմ	սիրտը	նեղացրինք, գնանք, էլ	ետ	հաշտվինք: Թե	սիրտըներս մաղձով, թունով, հազար	մեկ	դառնությունով	լիքը	մտնում	ենք, լիքը	դուս	գալիս. էլ	ի՞նչ	օգուտ մեզ: Հենց	պետք	է	մե՞ռնինք, որ	սիրտըներս	թամուզանա՞, հենց	պետք	է	դժոխքի	էրեսը տե՞սնինք, որ	աշխարքիս	համն	իմանա՞նք, հենց	պետք	է	հո՞ղը	մտնինք, որ	ձեռն	ածենք, թե երա՛բ, մեկ	իսան	կքթնվի՞, որ	էրեսը	տեսնինք, լեզվըներս	նրանց	լեզվին	առնի, ականջներս նրանց	ձենն	իմանա՞: