Թուրքական ցնցումները երկրում առաջ քաշեցին կուսակցական համակարգի ճգնաժամ: Ցուցարարները ցուցաբերում են անկախ նախաձեռնություն՝ առանց քաղաքական կուսակցությունների միջնորդության: Էրդողանի սխալն այն է, որ հաղթելով 2002, 2007 և 2012թ-ի ընտրություններում՝ նա, մեկուսացնելով ընդդիմադիր կուսակցություններին, սկսեց երկիրը ղեկավարել՝ հիմնվելով միայն իր մոտակա շրջապատի վրա, ում պատանդը դարձավ ինքը: Հենց այս շրջապատը ընտրեց գործողությունների ագրեսիվ մարտավարություն ճգնաժամից դուրս գալու համար: Դրա ապացույցն այն է, որ ցույցերը տարածվեցին երկրի շատ քաղաքներում, որը խոսում է, որ բնակչության զգալի մասի կողմից երկրում գոյություն ունի մեծ չափերի բողոքներ իշխանությունների դեմ: Հիմա կուսակցությունում անխուսափելի կդառնան ճեղքվածքները, մեծանում է հավանականությունը, որ Էրդողանն ու Գյուլը կդառնան հակառակորդներ 2015թ-ի նախագահական ընտրություններին: