Մարոն անդադար գործի էր դնում ճիպոտը, այլապես եզը տեղում կքարանար։ Արմենի սայլի հետնամասում նստած աղջիկն ուշադիր Մարոյին էր նայում։ Համենայն դեպս Մարոյին այդպես էր թվում։ Նա շփոթվում էր այդ մեռած հայացքից։ Մարոյին թվում էր, թե այդ հայացքն իրենից այլևս չէր հեռանալու և որ այդ հայացքն իրեն դատապարտում էր։ Զուր էր ինքն իրեն համոզում, անօգուտ, նա հանդիմանություն էր տեսնում այդ աչքերում, որոնք պարզապես դատարկ էին։ Եվ նա սկսում էր վախենալ գալիք գիշերից։