Դառնանք զորահրամանատարի կյանքի երկրորդ փորձությանը.երբ նորից մահվան ստվերն էր նրա գլխավերևում:Դա 1938-ին էր:Ավագ եղբայրը,որ աշխատում էր Բաքվում,քաղաքական անբարեհույսների ցուցակում էր հայտնվել,բանտարկվել,և ռազմական ակադեմիայի ավարտական կուրսի ուսանող,գնդապետ Հովհաննեսը Մոսկվայից ամեն կերպ փորձում էր նրան օգնել:Եվ երբ հանձնել էր ռազմական ակադեմիայի ավարտական քննությունները և համապատասխան նշանակում պետք է ստանար,սարսափով տեսնում է,որ իր ազգանունը շրջանավարտների ցուցակում չկա:Նա փորձում է բացատրություն ստանալ,տեսակցություն է խնդրում պաշտպանության ժողկոն Վորոշիլովից,կտրուկ մերժում են:Մահը շատ մերձ էր շնչում Բաղրամյանի երեսին;Իր բախտին արժանացած մեկ ուրիշ շրջանավարտ գնդապետի հետ նստացույց է սկսում հենց Սպասսկի աշտարակի դիմաց:Բարեբախտաբար մոսկվաբնակ մի շարք ազդեցիկ հայերի նախաձեռնությամբ Անաստաս Միկոյանը կարողանում է բարեխոսել Կրեմլում,և երկու աստիճանազրկված գնդապետներին հաջորդ օրն իսկ Վորոշիլովը վերականգնում է բանակում: