Երկար սպասված պետականությունը ձեռք բերած Հայաստանում նորընծա կոնսերվատորիային վիճակված էր դառնալ երաժշտական պրոֆեսիոնալիզմի միակ օջախը և իր վրա վերցնել ամեն ինչի պատասխանատվությունը, առաջին հերթին` հեղաշրջում կատարել բավական խայտաբղետ իրականության գիտակցության մեջ` վճռականորեն ուղղորդվելով մշակութային զարգացման եվրոպական մոդելով: Դրա հետ մեկտեղ չէր բացառվում աշխարհագրական իմաստով այնքան մոտ /և իրականում շոշափելի/ Արևելքի ինքնատիպ մշակույթի ստեղծագործաբար յուրացնելու անհրաժեշտությունը: Հայաստանում այդ հզոր և դեռևս չուսումնասիրված շերտը սպասում էր գիտական և գործնական ուսումնասիրության իր ծանրակշիռ խոսքին: