Եսերու ծառայած խաբեբայութիւններու ասպետները, երբ յաջողած են, իրենք զիրենք համարած են հանճարեղ, պարտուածներն ալ զանոնք համարած են հանճարեղ: Խաբեբաները չեն յանցաւորները, այլ անոնք որոնք անհանգիստ չըլլալու համար խաբեբայութիւններուն տուրք կու տան: Եթէ մեր գիր-գրականութեան հաղորդուելու ազնիւ ունակութենէն մենք մեզ հեռացուցած չըլլայինք, կրնայինք քիչ մը աւելի իմաստուն ըլլալ եւ քիչ մըն ալ իրատես, մենք մեզ եւ մեր շրջապատը տեսնելու եւ դատելու համար: Գիրքերը լոյս կը տեսնեն այս կամ այն ժամանակին մէջ, օրուան կեանքին եւ միտքերու հայելին ըլլալու ցանկութեամբ, բայց քանի որ մարդն է միշտ անոնց առարկան եւ ներշնչողը, անոնք կը վերաբերին բոլոր ժամանակներուն: