Մի պահ լռություն տիրեց։ Նրանք երկուսն էլ գիտեին, որ անհնարին էր այդ երեխային վերցնել իր հորից և որ նա ընդմիշտ կորսված էր Մարոյի համար, սակայն նրանցից և ոչ մեկը չէր կարող արտաբերել այդ ճակատագրական դատավճիռը, ինչպես նաև չէին կարող պատրանքների մեջ ընկնել։ Նուրհանի հիշատակը ողբալու փոխարեն, ինչ անում էր սովորաբար Մարոն, նա վճռեց նրան ապրեցնել խոսքի միջոցով։