Դա	քաղաքում	հայտնի	զվարճամոլ	Գրիգոր	Հաբեթյանն	էր, որին	համառոտ	կոչում	էին «Գրիշա»: Կարմիր, մսալի	երեսով, հաստ	շրթունքներով, վառվռուն	սև	աչքերով	մի	երիտասարդ	էր, որ	սիրում	էր	աղմկալի	քեֆեր, կոտրտել, ջարդել, սրա	ու նրա	վրա	շշեր	շպրտել, թուղթ	խաղալ, շամպայնը	խմել	շշից, գիշերները	փողոցներում	թառ	ու	դուդուկ	ածել	տալ, ոստիկանների	հետ	կռվել, հետո	նրանց	կաշառել: Նրա	մի	կողմում	նստած	էր	նիհար, դալուկ	դեմքով	Մելքոն	Ավրումյանը, քսան	ու	վեց	տարեկան	մի	հանքատեր, որի	աչքերի	մեջ	փայլում	էին	կիրքն	ու	այն	սոսկալի	ախտը, որ	նրան	դարձրել	էր կմախք: Մի	կողմում	նստած	էր	քնահարբ	դեմքով, թմրած	աչքերով	Մովսես	Բաբախանյանը, որի	ուղեղն	ու	զգացումները բացառապես	թղթախաղին	էին	նվիրված: