Ա՛լ չըսենք, թէ իրաց նման կացութեան մէջ ուղղակի անհնարին է պահանջել որ «այդ պատմութիւնը պիտի գնահատէ եւ արժեւորէ նաեւ մեր վերջին երեք տասնամեակներու ժամանակահատուածի անկախ պետութեան հիմնադրութենէն ետք ձեռք բերուած քաղաքական, տնտեսական, մշակութային եւ քաղաքացիական նուաճումները արարկայական [sic] քննարկումներով», որպէսզի ձեւաւորուին «հասնող սերունդներու քաղաքական մտածողութիւնն ու քաղաքացիական պարտաւորութիւնները, կերտելու համար արդար, զարգացող եւ ժողովրդավար Հայաստան»։ Վերջին երեսուն տարիներուն ժամանակագրութիւնը կարելի չէ շփոթել պատմութեան հետ, մանաւանդ՝ երբ գործող դերակատարներէն շատերը ո՛չ միայն ողջ են ու գործօն, այլեւ՝ կը շարունակեն մնալ առաջնակարգ դիրքերու վրայ։ Ի դէպ, այսօր ո՞վ կրնայ երաշխաւորել ժամանակակից դէմքերու եւ դէպքերու առարկայական գնահատումը՝ սոսկ թուարկումէն ու շարադրումէն անդին։