— Միգուցե...— ասաց նա հառաչելով։— Սակայն երբ ես այստեղ եմ լինում, դու ես բացակայում։ Դու այստեղ ես և միևնույն ժամանակ ներկա չես, դատարկ հայացքով, դեմքդ այլայլված տառապանքից։ Ամեն օր ես տեսնում եմ քո կարմրած աչքերը։ Այսպես այլևս շարունակել հնարավոր չէ, Մարո։