Հնարավոր թյուր ընկալումը բացառելու համար հարկ ենք համարում նշել, որ երբ եկեղեցական հայրերի ու վարդապետների գրվածքների պարագայում գործածում ենք «աստվածաշունչ» եզրը կամ «Սուրբ Հոգու ներշնչանքով գրված» արտահայտությունը, ապա նկատի ունենք այն, որ դրանք թեեւ մարդկային «մտաց երկունք» են, սակայն ստեղծվել են Սուրբ Հոգու շնորհաց ներգործությամբ՝ ի սպաս Եկեղեցու հոգեմտավոր լուսավորության եւ պայծառության, իսկ Սուրբ Գրքի աստվածաշունչ լինելու մեկնաբանությունն այն է, որ հեղինակներն իրենց «սեպհական ոճով ..., իրենց ընտանի օրինակներով՝ իրենց յատուկ եղած բացատրութեամբք եւ բառիւք իսկ» գրեցին «Աստուծոյ առ մարդ յայտնել ուզած ամեն ճշմարտութիւնները, ինչպէս նաեւ Իր կամքը», ըստ այսմ՝ Սուրբ Գիրքն է՛ «բան Աստուծոյ եւ Աստուածային յայտնութիւն» ի փրկություն ամեն մի հավատացյալ անձնավորության: