«Բայց ես երբեք դեմ չեմ եղել, որ Հենրիխը ֆուտբոլ խաղա: Ֆուտբոլը նրա գեների մեջ է, ես ինքս էլ մանկուց ընտելացել եմ այդ սպորտաձևին: Հայրս «Արարատի» երկրպագուներից էր, այցելում էր բոլոր խաղերին: Իսկ երբ որդիս դեռ փոքր էր ու տեսնում էր, թե ինչպես է հայրը ֆուտբոլ խաղում, նա էլ էր ուզում նույն բանով զբաղվել ու գնդակից նրան կտրել հնարավոր չէր, ասենք առանձնապես պետք էլ չէր: Գիտե՞ք, հատկապես հոր մահից հետո Հենրիխի ֆուտբոլային կարիերա անելու գաղափարը չանհետացավ, նա ցանկանում էր շարունակել Համլետի գործը: Դրա համար էլ, երբ Հայաստան վերադարձանք, ես նրան Երևանի «Փյունիկ» տարա, որտեղից էլ նա սկսեց իր ուղին»,- պատմում է Մարինա Թաշյանը: