«­Պատ­մողն է ­Հա­սան ա­նու­նով կա­ռա­պան մը, որ հա­յե­րու ­Չան­ղը­րը աք­սո­րո­ւած մի­ջո­ցին նոյն քա­ղա­քին մէջ կը գտնո­ւի։ Ի­րի­կուն մը, երբ նստած է ա­խո­ռին առ­ջեւ, ան­ծա­նօթ եւ դա­ժան դէմ­քով ձիա­ւոր մը, ա­ռանց ասպն­ջա­կա­նու­թիւն խնդրե­լու, կու գայ իր ձին կը կա­պէ ­Հա­սա­նի ա­խո­ռին մէջ ու, հե­ռա­նա­լէ ա­ռաջ, յի­շեա­լին կը հրա­մա­յէ խնա­մել իր ձին եւ պատ­րաս­տել յա­ջորդ առ­տո­ւան հա­մար։ ­Հա­սան գաղտ­նի կը հե­տե­ւի ան­ծա­նօ­թին, որ կը մտնէ ծա­նօթ իթ­թի­հա­տա­կան­նե­րէն մէ­կուն տու­նը, ուր քա­նի մը օ­րէ ի վեր ժո­ղով­ներ կը գու­մա­րո­ւին ե­ղեր։