Ըստ գոր­­գա­­­գէտ­­նե­­­րու «Գո­­հար»ը ծնած է 1699 թուակա­­նին՝ Ար­­ցա­­­խի մէջ։ Իսկ «գո­­հար» բա­­ռը՝ ծա­­գու­­մով պարսկա­­կան է։ Բու­­նը՝ «գաւ­­հար», որ կը նշա­­նակէ «էու­­թիւն, տարր, իս­­կութիւն, բնու­­թիւն, գո­­յացու­­թիւն»։ Բա­­ռը հա­­յերէ­­նի մէջ իր առա­­ջին փայ­­լա­­­տակումնե­­րը ու­­նե­­­ցեր է Խո­­րենա­­ցիի եւ Կա­­ղան­­կա­­­տուե­­ցիի մօտ։ Շա­­հախնդիր գո­­հարա­­վաճառ­­նե­­­րու շնոր­­հիւ ան հա­­սեր է թէ՛ արե­­ւելք, եւ թէ՝ արեւ­­մուտք։ Արա­­բերէն՝ «ճաւ­­հար», չէ­­չէն՝ «ժով­­խար», մա­­լայե­­րէն՝ «ճո­­հոր», օս­­մա­­­ներէն եւ ժա­­մանա­­կակից թրքե­­րէն՝ «ճէվ­­հէր», յու­­նա­­­րէն՝ «ծի­­ւաիրի», թուրքմէն՝ «կէօվ­­հէր», քրտե­­րէն «ճո­­հեր», սեր­­պե­­­րէն՝ «ճէ­­վէր», վրա­­ցերէն՝ «գոարի»։ Արաբ վա­­ճառա­­կան­­նե­­­րու մի­­ջոցով բա­­ռը հա­­սեր է նաեւ Մալ­­թա։ Զար­­մա­­­նալի չէ, որ Մի­­ջերկրա­­կանով շրջա­­պատուած կղզիի վրայ բա­­ռը ու­­նե­­­նար իմաս­­տի փո­­փոխու­­թիւն ու նշա­­նակէր ո՛չ թէ թան­­կա­­­գին քար, այլ՝ մար­­գա­­­րիտ։