Առաջին տեղը որը պետք է գնայինք դա Ազատան գյուղի դպրոցներից մեկն էր։ Մենք այցելեցինք մի դասարան, պատմեցինք մեր ծրագիրը, նաև հրավիրեցինք նրանց մեր դպրոցի հարիսայի ծեսին, որը լինելու էր նոյեմբերի 10-ին։ Հետո դուրս եկանք։ Քիչ անց այդ դասարանից մի խումբ եկավ և միացավ մեզ։ Բոլորը, համենայն դեպս, փորձեցին խցկվել ավտոբուսը։ Սակայն մեզ հարցրին․ <<Իսկ ո՞վ է ուզում ոտքով գնալ>> Առաջինը ես գնացի, երկու վայրկյան հետո իմ հետևից գնացին մնացածը։ Այդպես էլ եղավ, բոլորս ոտքով գնացինք։ Ազատանցի երեխաները ճանապարհին պատմում էին իրենց գյուղի մասին։ Ես գնում էի երկու աղջկա հետ, մենք միասին էինք ամբողջ ծրագրի ընթացքում։ Նրանց պատմենուց, ինչպես ինձ թվաց, նրանք փորձում էին Երևանցու պես խոսել, բայց մեկ-մեկ չէր ստացվում և բառբարով էին խոսում։ Մենք այցելեցինք մեկ ուրիշ դպրոց, նկարվեցինք։ Հետո գնացինք եկեղեցի, երգեցինք, հետո նստեցինք այնտեղ, մեզ պատմեցին մի քանի պատմություն։ Հետո գնացինք այսպես ասած <<ակումբ>>։ Այնտեղ մի մեծ նկար կար, հեղինակը Մինաս Ավետիսյանն էր։ Այտեղ մենք Ազատանցիներին սովորեցրինք <<Երևան բաղ եմ արել>> երգը և դրան համապատասխան պարը։ Ազատանից հետո մենք այցելեցինք Ձիթողցոնց թանգարան։ Բայց ամենավերջում, առաջվա տների սենյակներից մեկում պատուհանի մոտ կանգնած էր մի աղջիկ մանեկեն․․․ Բայց դա պատահական չէ, նա իր պատմությունն ունի․․․ Բայց իմ դասարանցիներին դա վախեցրեց և նրանք դա համեմատում էին սարսափ ֆիլմերի հետ։ Հետո մենք գնացինք Մարմաշեն։ Այնտեղի բնությունը շա՜տ գեղեցիկ էր․․․ Մենք մի քիչ շրջեցինք, երեխաներով փորձում էինք քարերը գետի մեջ գցել, իսկ այն ահագին հետու էր։ Ապա քայլելով գնացինք դեպի հուշարձան, նկարվեցինք։ Մեր վարորդի ընկերը, մեզ իրենց տուն էր հրավիրել, հյուրասիրում էին։ Այնտեղ մենք թեյ խմեցինք, խոսեցինք և դաշնամուր նվագեցինք․․․ և ահա, այն տեղը, որտեղ ուզում էինք գնալ դեռ ճամփորդության ամենասկզբից․․․ Մեր գիշերելու վայրը։ Դա առանձնատուն էր։ Ընթրելուց հետո, մենք դասարանով որոշել էինք ֆիլմ նայել, բայց, չստացվեց․․․