…Իւրաքանչիւրս մեր կեանքի պատմութեան, ուսուցիչներուն տուած կրթութեան, հարազատներուն վստահութեան, յաղթահարուած ձախողումներուն արդիւնքն է: Այս տողերը գրած պահուս կը յիշեմ անոնք, որոնք զիս մեծցուցին եւ գործել ու ծառայել սորվեցուցին: Կը գիտակցիմ պարտքս անոնց հանդէպ, այն վճռականութիւնը, որ անոնք սերմանած են մէջս: Անոնք, որոնք աջակցած են ինծի եւ այլես չկան: Կը ճանչնա՞ն արդեօք անոնք մեր աշխարհը, որ այսքան փոխուած է: Երբեմն ատիկա կ՚անհանգստացնէ մեզ: