Հայաստանը երկուսուկես տարի անկախ էր և այն ժամանակ էլ կար շրջափակում, այն էլ ռազմական տարիների շրջափակում: Միակ ճանապարհը Վրաստանով էր, այն ևս շրջափակում էին հաճախակի, իսկ օդային հաղորդակցություն առհասարակ գոյություն չուներ: Ես, իհարկե անկախության կոչ չէ, որ անում եմ, այդ բանը կոչով չի արվում, դա գալիս է ժամանակին, հասունանալով, այլ միայն իմ և գուցե նաև ինձ համախոհ շատերի վերաբերմունքն եմ արտահայտում խնդրատուի նման վիզ ծռողների ու միաժամանակ սպասելիքներ ունեցոների: Խնդրատու հարցը միշտ էլ լուծվում է` անցողակի նման մի քանի գրոշ նետելով: Մենք ունենք գերխնդիր, ազգային նվիրյալ գաղափարներ` մեր կորուստների դատը: Եթե մեր միությունը Ռուսաստանի հետ կօգնի մեզ այդ դատը շահել, մենք կլինենք Ռուսաստանի հետ, ինչպես էլ կոչվի` Ցարական, Խորհրդային կամ Ֆեդերատիվ: Իսկ եթե դա միայն կխոչնդոտի, մենք կընտրենք այլ ճանապարհ. որոշողը ժողովուրդն է, և ամենևին հարկ չկա տեղին ու անտեղին իմպոտենտային «չենք կարող»-ներով սեփական ազգը վարկաբեկել, դարձնել երկրորդական, ազատություն չսիրող կախվածությունը գերադասող ազգ` դրանով իսկ վարկաբեկելով մեր ժողովրդին մյուս ժողովուրդների աչքում: