Սրանից լավ պատասխան չկար, միշտ զարմացել եմ, որ իմ հարցերին սովորական մարդիկ երկնային իմաստությամբ են պատասխանում: Հետևաբար՝ բոլորի պես՝ այսինքն ես էլ Հիսուսի ու թառահարի Կիկոսն եմ, որ ես էլ իմ հերթին էստեղ-էնտեղ իմ Կիկոսներին եմ փնտրում: Գիտեմ, որ կործանվում եմ, ու ժամառժամ նրանք, ծնվելով ինձնից, հեռանում են. կայարանում դադար առած մարդու նման ճմռվում եմ քրտնած աթոռին: Վերցնում ու ճղրտում եմ նկարներիս ալբոմը՝ երեք օրականից մինչև անցած տարվա մի քոսոտ ձորի բնապատկերում, ու Յոհանը՝ եղանակով ցուրտ, ամսով երևի կարիճ, անհայտ երկրում, մշուշոտ մի այգում նստում է ջրհորի կողքի նստարանին՝ ինչ-որ բան հիշելու իր անցած-գնացած, մեռած ու զզված կյանքից, որովհետև «վերադառնալ բառն իսկ մտային թուլության նշան է»: Բայց որ կրկին հարցնելու լինեն.