Հին վի­պագիր­նե­րը կը սի­րէին իրենց գոր­ծե­րուն հա­մար որ­պէս են­թա­խորա­գիր գոր­ծա­ծել այն վայ­րը կամ հա­ւաքա­կանու­թիւնը, որ­մէ կը քա­ղէին վէ­պին ատաղ­ձը կազ­մող նիւ­թե­րը, նոյ­նիսկ եր­բեմն ժա­մանա­կը կը նշէին. ու­րեմն, յա­ճախ կա­րելի էր հան­դի­պիլ «վէպ պոլ­սա­հայ կեան­քէ», «վէպ ազ­գա­յին-քա­ղաքա­կան կեան­քէ», «ժա­մանա­կակից վէպ» կամ «պատ­մա­կան վէպ մօ­տաւոր ան­ցեալէ» ու նման ար­տա­յայ­տութիւննե­րու։ Վի­պագ­րութեան հան­դէպ նման մօ­տեցում մը ան­շուշտ սխալ էր, առ­նուազն՝ վի­ճելի, սա­կայն ան­ցեալի դի­տան­կիւնը ներ­կա­յին եթէ յար­մարցնէինք՝ գու­նա­գեղ պատ­կեր մը թե­րեւս ցցուէր մեր դի­մաց, վստա­հաբար, ուր կա­րենա­յինք տես­նել սփիւռքի հա­ւաքա­կանու­թեան ման­րանկա­րը։