Պապս մի ան•ամ իմանալով այդ մասին, գնաց կանգնեց ընկուզենու դիմաց, ես էլ՝ նրա կողքին։ Ձեռքերը խաչաձեւ դրեց կրծքին եւ ինձ համար անհասկանալի բառեր արտասանեց։ Մրջիւններն անմիջապէս փոխեցին իրենց ճանապարհը, հեռացան ծառից եւ այլեւս այդտեղ չերեւացին։ Ես ապշել էի։ Պապիս դէմքն այդ պահին այնքան լուրջ էր, որ չհամարձակուեցի մի բան հարցնել նրան։ Այս դէպքի մասին եթէ ուրիշը պատմէր ինձ, հաւանաբար չհաւատայի։