-Հարցը հետևյալն է՝ մշակույթն ածանցյա՞լ է, թե՞ առաջատար: Նպաստավոր պայմաններ են հարկավոր ստեղծագործողների համար, սակայն մի բան է գեղարվեստական արդյունք ստեղծելը, մեկ այլ բան՝ այդ արդյունքը հանրայնացնելն ու պետական շահերին ծառայեցնելը, իսկ դա ոչ թե հնարավոր, այլ անհրաժեշտ բան է: Մշակույթի ռազմավարություն մշակելը լուրջ գիտական, ինստիտուցիոնալ, միջգերատեսչական աշխատանք է, սա ստեղծագործական զրույցի տեղ չէ, էկրանային ամենօրյա քննարկումների առարկա չէ: Բազմաթիվ մարդիկ կան, ում տեղը չգիտենք, որոնք ունեն իմացության լայն սպեկտր և կարողանում են երևույթներն արժևորել, գնահատել ու տեսնել միջազգային պրոցեսների համատեքստում: Եվրոպայի տնտեսական ծանրաքարշը՝ Գերմանիան, մշակութային քաղաքականությունը դարձրել է արտաքին գլոբալ քաղաքականության բաղադրիչ, և պատահական չէ, որ մշակութային ծրագրերի զգալի մասը տրվում են արտաքին գործերի համակարգմամբ զբաղվող գերատեսչությանը: Մենք չունենք այդ ռեսուրսը, բայց եղած ուժերը կարող ենք առավել նպատակաուղղված կիրառել: