Հանդը	դուս	գալիս՝ մեր	բիրտ	Աղասին	էսպես	էր	մտածում, ու	սիրտն	էրվում, ժամիցը	գալիս` փառք	էր	տալիս	աստուծո, որ	շուտ	արձակվեցավ, ինքը	տուն էկավ, որ	մի	քիչ	դինջանա	ու	գնա	հանդը, որ	էլի	սիրտը	բացվի, էլի	Էն հիանալի	ձենը	լսի	ու	իր	բանն	անի: Շատ	անգամ	բարկացած՝ զալիս	էր, տան պուճախումը	կամ	քուրսու	տակին	ոտները	փռում, տրտնջում, թոնթորում, գանգատ	անում, որ	ժամումը, խոստովանվելիս, Էնպես	բաներից	էին	խաբար առել, նրա	սիրտը	վիրավորել, որ	նրա	մտքովը	ամենևին	երազումն	էլ	չէին անց	կացել: