Վերջապես, մի	օր	եկավ: Ներս	մտավ	ոչ	առաջվա	պես	զվարթ	ու	ժպտուն, այլ	լուրջ	ու	տխուր	դեմքով: Նա	զղջում	է	իր արածի	մասին, եկել	է	ներում	խնդրելու: Եվ	զղջալ	ստիպում	է	այն	սերը, որ	տածում	է	դեպի	համակրելի	էակը: Անուշի նախանձը	գրգռվում	է. ո՞վ	է	այդ	համակրելի	էակը, որին	սիրում	է	Միքայելը: Ի՞նչպես	է	հանդգնել	սիրել	մեկին	և	վատ միտումներով	այցելել	մյուսին: