Այդտեղ արդեն ամեն բան պարզ դարձավ, բայց հենց իրենք՝ «Apple-ցիներն» էլ այդ պահին անհարմար վիճակում հայտնվեցին, որովհետև մեր կոմպոզիտորին ինչ-որ պատճառով տոնակատարության հրավիրատոմս չէին տրամադրել: Սերժը ստիպված փողոցում էր սպասում, իսկ ես ասացի, որ առանց նրա բեմ բարձրանալը ճիշտ չի լինի: Անմիջապես իջանք ադմինիստրացիա, խնդրեցինք այնտեղ հյուրի փեյջ պատրաստել, և մենք, արդեն երեքով, դահլիճում զբաղեցրինք մեր տեղերը (մեր գեյմ-դիզայների վիզան մերժվել էր): Համարյա միանգամից հայտնեցին մեր հաղթանակի մասին… Ականջները մեր զնգում էին: Հետո, երբ արդեն ձայնագրությունն էինք դիտում, պարզվեց, որ մեր լուսանկարները ցուցադրել են մեծ էկրանով, մեր մասին ինչ-որ բաներ են պատմել… ես ոչինչ չեմ հիշում (ծիծաղում է):