Ո՞վ	չի	գիտի, որ	մարդի	սիրտը	արնով	լցվելիս՝ ո՛չ	սուր	էնքան	քյար	կանի, ո՛չ	դեղ, ո՛չ	քուն, ինչքան	բառն	ու	խոսքը	ու	իլլահիմ	խաղը, բայաթին, էստուր	համար	Աղասու	ընկերքն	էլ	ղրաղ քաշվեցին	ու	հեռըվանց	նրան	մտիկ	էին	անում, որ	գլխին	մեկ	փորձանք	չգա, չունքի	սար	ու	ձոր նրա	արինն	էին	խմում: էնքան	անկաջ	դրին, որ	ձենը	կտրեց, քունը	տարավ, հետո	էկան, մեջըներն	առան	ու	էլ	ետ	Ղարաքիլիսա	տարան: