-Մի կողքիս բժիշկը, մյուսին' բուժքույրը, թմրած-պառկած էի: Ամեն ինչ վերջացած էր: Մեկ-երկու րոպեից վիրահատությունը կսկսվի, երեխան էլ չի լինի: Ընդմի՜շտ: Բայց հենց վիրահատական սեղանին, երբ արդեն պիտի քնեի, մոտակա մզկիթում սկսվեց կեսօրի էզանը... էզանը մետաքսի պես փափուկ էր: Փաթաթվեց ամբողջ մարմնիս: Հետո, դեռ էզանը չավարտված, մի հրեշտակ ականջիս շշնջաց. «Հե՜յ, Զելիհա՛, այս Երեխային չես սպանելու»: