Քարինտակցիների հաղթանակը հաղթանակ էր, բայց ավաղ՝ քսանմեկ նահատակների արյան գնով (հետո այս թիվը, ցավոք, զգալիորեն աճեց արցախյան գոյամարտի ընթացքում)... Մի փոքրիկ, մի անկրկնելի գյուղում հնչեց հայոց նոր գոյամարտի հաղթանակների առաջին ղողանջը։ Այդ մասին լսելով, մի թուրք փաշա ասել է՝ եթե Ղարաբաղի բանակն իմը լինի՝ յոթ օրում աշխարհը կգրավեմ։ Ախորժակիդ՝ քացախ, ասում է թուրքերի «կաշին դեռ դաբաղխանայից» ճանաչող Միքայել պապը, որ շենի հերոս քաջորդիներին հողում ամփոփելիս, չմոռացավ հուսադրել ապրողներին՝ մեծի իրավունքով. «Մենք չենք գնում, ժողովուրդ, մենք միշտ գալիս ենք եւ երբեք չենք գնալու։ Էս մեծ, էս անսահման ցավի մեջ էսօր էլ համոզվեցի, որ, իսկապես՝ Աստված էլ ղարաբաղցի է»։