Թուրք-ադրբեջանական արտաքին քաղաքականության հետևանք էր նաև ռուս-վրացական պատերազմը, որից Վրաստանը դուրս եկավ տարածքային կորուստներով և թուրք-ադրբեջանական «յոլդաշությունից» կախվածության մեջ: Կա՞ այսօր մի վրացի, որ պարծենա ռուսական տանկերի դեմ կռիվներում իրենց հերոսությամբ: Չկա: Իսկ դա նշանակում է, որ այդ պատերազմը հրահրված և պարտադրված է եղել դրսից ու ծառայել է միայն դրսի շահերին, այս դեպքում` Թուրքիայի և Ադրբեջանի: Ինչո՞ւ, չնայած ռուս ազգաբնակչության առկայությանը, մերձբալթյան երկրներում դեպի ԵՄ և ՆԱՏՕ ճանապարհին այնպիսի դրամատիկ իրադարձություններ տեղի չունեցան, որոնց մենք ականատես եղանք Վրաստանում և Ուկրաինայում: Դժվար չէ նկատել, որ Թուրքիայի և Ադրբեջանի մատը խառն է ոչ միայն Վրաստանի, այլև Ուկրաինայի գործերում, մանավանդ Ղրիմի: Մյուս կողմից էլ` Ի՞նչն էր խանգարում Վրաստանին աստիճանաբար ինտեգրվել Եվրոպային, երբ ռուսական զորքն արդեն իսկ բարեհաջող կերպով դուրս էր բերվել Ջավախքից: Ո՞վ Մոսկվայի ականջը լցրեց Վրաստանի եվրոպական ինտեգրման վտանգների մասին հերյուրանքով: Իհարկե` Անկարան ու Բաքուն, որոնք, զուգահեռ, Վրաստանի իշխանություններին ու քաղաքական ուժերին շլացնում էին Ռուսաստանը շրջանցող արևմտյան ծրագրերով և Ռուսաստանին Հարավային կովկասից դուրս մղելու համար իրենց ռազմական աջակցությամբ: Ռուսաստանի և Արևմուտքի միջև թուրք-ադրբեջանական խաղը հղի է մեծ ու կործանարար պատերազմների վտանգով: Վաշինգտոնը և Մոսկվան, անշուշտ, սա պետք է հասկանային նաև սիրիական պատերազմի տարիներին, եթե, իհարկե, մինչ այդ էլ չէին հասկացել: