«Ստամբուլի բիճը» վեպում, ասես արձագանքելով վերը նշվածին, Մուստաֆան զայրույթի պոռթկման պահին բռնաբարում է քրոջը` ցանկանալով հնարավորինս ցավեցնել նրան: Իսկ հետո հեռանում է ընտանիքից, փախչում է իր գործած ոճրից ու զոհից, ապրում հեռավոր մի աշխարհում, ասես ոչ մի ոճիր էլ չի եղել, հիշողությունն ու մեղքը թաղելով մոռացության անհուսալի, բայց քաղցր գրկում: Մինչդեռ քույրը շարունակում է տանել և ամբողջ կյանքում ապրել Մուստաֆայի գործած ոճիրը, իսկ նրանց աղջիկը` Ասյան, ոճրի մարմնավորումը, անընդհատ հիշեցումը և հարատևումը, դատապարտված է կրելու ոճրի ամբողջ ծանրությունը, ապրելու բիճության խարանով ու դառնությամբ, ինքն իրեն ճանաչելու ու հասկանալու հնարավորությունը կորցրած: