Հայաստանյան դպրոց: Քերականական կանոնների, տերմինների կուտակումներ, գաղտնավանկի «ը»-ն տողադարձելու խրթին ձեւակերպումներ, հոմանիշ-հականիշների շարահար շղթաներ, ուղղագրական կանոններ, անվերջանալի անգիրներ. ու այսպես մայրենի լեզու է ուսուցանվում: Գրականագետների ավագ սերունդը սվիններով կընդունի ասածս, բայց դասագրքերում տեղ գտած, դասական համարվող մեր հեղինակները վաղուց վերանայման կարիք ունեն: Ոչ երանի այն ուսուցչին, որը մտնում է դասարան ու բացատրում Միքայել Նալբանդյանի «Մեռելահարցուկ» վեպը կամ, այո՛, Րաֆֆու «Սամվելը» կամ «Խենթը», Նար Դոսի «Սպանված աղավնին»: Իսկ Խաչատուր Աբովյանի ստեղծագործությունը մատուցելն ու տեղ հասցնելն ուղղակի մանկավարժական հերոսություն է: Բացեք միջին դասարանների աշխարհագության դասագրքերը. ծայրից ծայր մասնագիտական տերմիններ, 10 տողանի նախադասություններ: Արդյունքում աշակերտներն ամբողջ տարվա մեջ երկու անգամ էլ քարտեզ չեն տեսնում, բայց պարտավոր են մթնոլորտային շերտերի ամբողջական կառուցվածքը, ենթաշերտերն իրենց անուններով ու գործառույթներով անգիր անել: Մինչդեռ քարտեզի վրա իրենց հայրենիքի տեղն անգամ չգիտեն, չգիտեն որ երկրներին ենք սահմանակից, ինչ գետեր ու գագաթներ ունենք: Հայագիտական բոլոր առարկաների դասագրքերը, կարծես դիտավորյալ, այնպես են գրված, որ աշակերտը խորշի, խուսափի իր պատմությունն ու լեզուն, իր երկրի աշխարհագրությունն ու գրականությունը սովորելուց: