Հայաստանի համար խնդիրներ ես ավելի շուտ տեսնում եմ տնտեսության ոլորտում։ Մեր հիմնական ցուցանիշներն աննշան են, ուղիղ խոսենք։ Դա վատ ժողովրդագրությունն է, հարևանների հետ խնդիրները, լոգիստիկան ընդհանրապես բանի պետք չէ, իսկ մարդկանց սպասելիքները, կապված հեղափոխական էյֆորիայի հետ, շատ բարձր են։ Ինձ այնքան էլ հասկանալի չեն՝ որտեղ են աճի այն կետերը, որոնց հաշվին այդ ակնկալիքները կարելի է բավարարել։ Ես բավականին լավ գիտեմ Հայաստանի տնտեսությունը և եթե դրանք ինձ անհասկանալի են, ապա կարծում եմ, որ դրանք անհասկանալի են և ներկայիս իշխանություններին։ Ներդրումային կլիման շատ ավելի վատն է դարձել։ Իշխանությունները դա բացատրում են խորհրդարանական իրավիճակի անորոշությամբ։ Ես չեմ կարծում, թե պատճառը դա է։ Մեզ մոտ գրեթե երկու անգամ կրճատվել է արտասահմանյան ներդրումների ծավալը։ Ես կարծում եմ, որ նախ և առաջ, դա կապված է տնտեսական քաղաքականության բացակայությամբ։ Ոչ ոք, այդ թվում և հենց իշխանությունը, չգիտի, թե ինչպես է իշխանությունն իրեն պահելու հետագայում։ Դա կապված է նրա հետ, որ բիզնեսով սկսել են զբաղվել բոլոր իրավապահ մարմինները՝ ոստիկանությունը, Ազգային անվտանգության ծառայությունը։ Դրանք «մասկի-շոուներ» են, մշտական ստուգումներ, գործարարների անսպասելի ձերբակալություններ։ Ձերբակալություններն ուղեկցվում են ագիտպրոպի ոճի ուղիղ մեղադրանքներով, երբ անմեղության կանխավարկածը՝ որպես իրավական պետության կարևորագույն տարր, պարզապես ոչնչացվում է։ Մարդուն մեղավոր են ճանաչում առանց դատարանի, իսկ ինչ կլինի հետո՝ Աստված գիտի։ Մարդը պետք է հասարակության առաջ մաքրվի ընդհանրապես չապացուցված մեղադրանքներից։ Յուրաքանչյուր գործարար մտածում է, որ կարող է հայտնվել լրիվ նույն իրավիճակում։ Դա մարդկանց համար չափազանց տհաճ բիզնես-միջավայր է։