Շրջանցել բուհում դասախոսի գնահատման այնպիսի ստույգ մեթոդներն ու միջոցները, ինչպիսիք են դասալսումները, աշխատանքային կարգապահությունը, գիտական աշխատանքների եւ կոչումների առկայությունն ու բազմաթիվ այլ չափորոշիչներ ու տալ «կացնային հարված», նման է ծառն արմատախիլ անելուն եւ որակյալ բերքատվության սպասելուն: Նման որոշումն անհիմն է նաեւ իրավական տեսակետից, եւ գուցե հենց դա է պատճառը, որ հանրապետության եւ ոչ մի բուհ, այդ թվում՝ մայր բուհը, չունի նման որոշում: Վերջապես, մի՞թե արդարացի է, երբ մեկը միաժամանակ աշխատում է մի քանի տեղ, չունի ոչ մի կոչում ու գիտական աստիճան, սակայն ավելի արտոնյալ է, քան այն անձը, որը գիտական կոչումներից բացի ունի բազում կառավարական պարգեւներ, մրցանակներ եւ միջազգային ճանաչում: Հետեւությունը թողնում եմ ձեզ: Այս ամենից զատ, չէ՞ որ կան եւ գործում են ավելի մեղմ ու բարոյական մեթոդներ մեծահասակներին պատվով ճանապարհելու համար: Նման որոշումը ոչ միայն հարիր չէ հեղինակավոր բուհին, այլեւ հարված է մարդասիրական սկզբունքներին, հատկապես՝ ողջ աշխարհում ընդունված «արդարացի խաղի» (Fair play) գաղափարներին: