Փեղկերը ճռռացին։ Աղմուկից արթնացած մարդիկ դուրս էին նայում լուսամուտներից և տնից տուն խոսում էին միմյանց հետ։ Պահապան շները հաչում ու ոռնում էին։ Բլրի ստորոտին կրակ երևաց, հավանաբար տուն էր այրվում։ Խռովարարները առաջ էին շարժվում իսկ զինվորները անկազմակերպված էին։ Ի՞նչ էին մտածում նրանց սպաները։ Վարդանը պետք է միջամտեր և կասեցներ զինվորների անկանոն նահանջը։ Հակառակ դեպքում իրենց բոլորի վերջը եկել էր։ Նա հագավ համազգեստը, կապեց գոտին և ստուգեց ատրճանակի պահունակը։ Սենյակից դուրս գալիս նա դեմ առ դեմ հայտնվեց Մարոյի հետ, որն արթնացել էր Սասունի հաչոցից։ Նրա մազերը խճճված էին, իսկ դեմքը վախեցած։