Երկրորդ մարտահրաւէրը. կարելի չէ գաղութի առնուազն 100 տարուան ապագային մասին խօսիլ, եթէ սերնդափոխութիւնը ապահովես, բայց կորսնցնես էականը, ազգային աւանդը: Եթէ մենք կրցած ենք Սփիւռքի դժուար պայմաններուն մէջ չորս սերունդ ետք հայը հայ պահել, կամ ձուլումը յարաբերաբար կասեցնել, ապա այդ յաջողութիւնը կը պարտինք ազգային աւանդի փոխանցումին: Աւանդը փոխանցել երբեք չի նշանակեր մնալ դասական, մնալ ժամանակավրէպ, ոչ այժմէական եւ մնալ յետադիմական: Աւանդը փոխանցել՝ կը նշանակէ քայլ պահել այսօրուան իրականութեան հետ, բայց ամրացնել ազգային ջիղը, խորացնել ազգային գիտակցութիւնը: