Ապրելով 5 ամիս Փարիզում` Սեզանը այնուամենայնիվ վերադարձավ Էքս: “Ես կարծում էի,- գրում է ընկերներից մեկին,- Էքսից հեռանալով կձերբազատվեմ ինձ հետապնդող տաղտուկից: Բայց իրականում բնակավայրս փոխեցի ընդամենը, իսկ տաղտուկը մնաց իմ ներսում”: Բայց և այնպես 1862թ-ի աշնանը` Զոլային հետևելով, Սեզանը վերադարձավ Փարիզ: Հոր պահանջով նորից Էկոլ-դե-Բազար ընդունվելու փորձ ձեռնարկեց: Սեզանի փոքրաթիվ աշխատանքները, այդ թվում և հոր դիմանկարն ու ինքնանկարը, քննողները “կատաղի” (խելահեղ) որակեցին ու մերժեցին երիտասարդ նկարչին: Պոլին դա այդքան էլ չընկճեց, նա արդեն կորցրել էր հետաքրքրությունը ակադեմիական գեղանկարչության նկատմամբ և շարունակում էր պարապմունքները Ատելյե Սյուիսում: Սկզբնական շրջանում ենթարկվելով խիզախ երևակայությանը` նկարում էր կրքի, զգացմունքների, մահվան թեմայով: Բայց և Սեզանի բոլոր նկարներում բռնություն ու վախ չէր, հաճախ խաղաղ էր պատկերում սովորական իրերը` կարծես փորձելով սանձահարել իր անզուսպ երևակայությունը: Այս առումով հաջող է Էքս այցելությունների ժամանակ ստեղծած դիմանկարների շարքը: Նրա աշխատանքները հրաժարվում էին ցուցադրել` առաջնությունը տալով պատմական թեմաներով նկարներին: