Խոսքի վարպետ է այս Մարեն: Էնքան լավ է պատմում, չտեսնված: Զարմանք է գալիս-իջնում վրադ: Ամենալավ հայերենով, միտքը մտքին տանելով է պատմում: Առանց ավելորդ բառի: Այս կնոջը պետք է լսել, որ երբեք էլ շատ չի լինի ասելը, թե մի դերասանով թատրոն է: Պատմում է, ես վատ եմ զգում. մեծ կին է, կհոգնի։ Ու միջանկյալ հարց եմ տալիս, որ շեղվի, մոռանա հեքիաթը: Պատասխանում է ու էլի անցնում հեքիաթին: Չգիտեմ բաց թողում արեց, թե չէ, բայց դիտավորյալ երեք անգամ խանգարեցի, պատասխանեց հարցերիս և կիսատ թողած տեղերից էլ շարունակեց: Չասաց էլ՝ հարցերը վերջում, մի խանգարի, չասաց էլ, թե մտքիս թելը մի կտրի… Պրծավ շահ-Իսմայիլը ու թե՝