Եթե որպես նման վարքի պատասխան, մայրը երեխային “ապացուցում” է իր վստահելի լինելը՝ շարունակում է կուրծք առաջարկել, կերակրում է գիշերը, չի տալիս շիշ կամ ծծակ, ջուր կամ արհեստական, կերակրում է երեխային տարբեր՝ երեխային հարմար դիրքերով, ճգնաժամը շատ արագ է անցնում: Ամենակարևորը՝ երեխային պետք է խնամի միայն մայրը, իսկ ընտանիքի անդամները պետք է խնամեն մորը: Այս շրջանը նպաստում է մոր և երեխայի հոգևոր շփմանը, որի կարիքը երեխան այս ժամանակ շատ սուր է զգում: Սակայն, եթե մայրը չգիտի 3-4 ճգնաժամի մասին, չի հասկանում երեխայի վարքը կամ կրծքով կերակրման հենց սկզբից դժվարություններ է ունեցել, կրծքից կեղծ հրաժարումը կարող է վերածվել իսկականի: Այս ճգնաժամը կարող է ուղեկցվել երեխայի մարսողական համակարգի խնդիրներով, իսկ առանց երեխայի հետ հոգևոր շփման, ցանկացած բուժում կարող է քիչ արդյունավետ լինել: Մանկաբույժները միշտ չէ, որ ծանոթ են նորածնի հոգեբանությանը: