Օպերային կարծրացած ավանդույթները վերանայելու, քայլող ու երգող սխեմաները մարդկայնորեն ապրեցնելու ձգտումով Լևոնյանը ստանձնեց նաև դոն Խոզեի («Կարմեն») դերերգը: Երաժշտական նյութով ու սկզբունքներով Տուրիդդուին ու Կանիոյին հարող այս կերպարի մեջ, սակայն, արտիստն արդեն ուրիշ, ավելի բարդ խնդիր է առաջադրում իրեն: Մարդկային վիճակների, ապրումների հոգեբանական ճշմարտացիությունը նրբերանգել իր արտիստական խառնվածքին հարազատ ռոմանտիկ-բանաստեղծականով: Եթե «Լյուչիա դի Լամերմուր» օպերայում Էդգարի կերպարը այս իմաստով լայն հնարավորություն էր տալիս երգչին, և նա, ընդհակառակը. աստիճաններ էր որոնում ռոմանտիկական բարձունքներից իջնելու համար, ապա դոն Խոզեի միանգամայն հստակ ռեալիստական բնութագրությունը կարծես տեղ չէր թողնում նույն աստիճանները հակառակ ուղղությամբ օգտագործելու: Թվում էր, թե ընդամենը երջանիկ ու «հեշտ» առիթ է ներկայացնում մի նոր դերերգով ևս հաստատելու «Պայացներում» և «Գեղջկական ասպետության» մեջ գտածը: Բայց սա ուրիշ կերպ կրկնություն պիտի կոչվեր: Տիգրանը նորից գերադասեց դժվարը: Նրա դոն Խոզեն լիարյուն մարդկային կերպար է: Միանգամայն հավաստի են նրա սերը, նրա ատելությունը, խանդը, նրա ողբերգությունը: Սակայն կոնկրետ անցուդարձը, վայրկենական ապրումներն ու վիճակները մերթ ջերմ, մերթ հուսահատ, մերթ պոռթկուն ու անմաղձ երգեցողության ոլորտներում ինչ-որ այլ, մի տեսակ ազնիվ հնչողություն են ստանում, ծավալվում մի յուրատիպ պլաստիկ-ռոմանտիկական ֆոնի վրա: