Ձայն չկա: Միջանցքում եմ: Մարդ կա՞ հարցնելով առաջ եմ գնում: Տանը լռություն է: Աշխարհի ձայները չկան՝ ո՛չ մեքենաների, ո՛չ երեխայի լացի, ո՛չ հարևանների հեռուստացույցների, ո՛չ մի ձայն: Մանր քայլերով առաջ եմ գնում: Մեկ էլ՝ սենյակի մեջտեղում եմ: Մարդ չկա: Այս մենակությունը սարսափելի է: Առաջին անգամ մենակությունից ու լռությունից սարսափում եմ: Մի քանի րոպե չեմ շարժվում, մտածելով, որ խոհանոցում կամ զուգարանում է: Նրա սենյակի մի պատն ամբողջությամբ լուսանկարներ էին շրջանակների մեջ. երեխաների, եկեղեցիների, տարեց մարդկանց: Նկարների ներքևում էլ շրջանակների մեջ կենդանիների նկարներ կային՝ երկուսը կատվի, մեկը՝ մոխրագույն, մեկը՝ սպիտակ Վանա կատվի, իսկ դրանց կողքի երեքը՝ շների լուսանկարներ էին: «Գեղեցիկ արված դիմանկարներ են»,- մտածում եմ: Սենյակի խորքում սնդուկ կա, կողքին՝ մեծ շագանակագույն լուսամփոփ: Նկարների դիմացի պատն ամբողջությամբ մեծ գրադարան է: Մոտենում եմ լուսամուտին: Այստեղից իմ դատարկ տունը, սենյակը, պատշգամբը երևում են: Նայում եմ, պատուհանները լրիվ կեղտի մեջ կորած են, սպիտակ փառակալած են: Շրջվում եմ ու փոքր հեռուստացույցի կողքին մեծ-մեծ թավջութակ եմ տեսնում: Ոտքերս թուլանում են: Երևի խոհանոցում կամ զուգարանում է նա: Խոհանոցում լվացարանի տակ մի քանի հատ չլվացած աման կա: Կամաց-կամաց համոզվում եմ, որ տանը չէ: Զուգարանում էլ նայեմ, ու վերջ: Զուգարանի դուռը բացում եմ: Ճռռում ա: Դիմացս մի հսկա հայելի է: Հայելուց ինձ էր նայում դատարկ-դատարկ աչքերով, ճերմակ գանգուր մազերով, մի քիչ թմբլիկ կնճռոտ դեմք: Կնճիռները պարանոցով իջնում էին, կրծքերի մոտ կախվում: Հիմա չեմ հիշում ինչքան, բայց շատ երկար նայեց: