Այս ամենով հանդերձ, կցանկանայի անդրադառնալ հարցին մեկ այլ տեսանկյունից, որը, կարծում եմ, պակաս կարևոր չէ ճանաչման համար պայքարի այս դժվարին ճանապարհին: Այսօր գրեթե չի խոսվում կամ նույն ուժգնությամբ չի հնչեցվում հույների, ասորիների կամ արաբների ցեղասպանության մասին: Սակայն համամարդկային մշակույթը հեղեղված է հին հունական գրականության ու պատմագրության գոհարներով, ասորեստանյան ու արաբական հնագույն արվեստի նմուշներով. Համմուրաբի, Հոմերոս, Պլատոն, Արիստոտել, Սոկրատես, Հերոդոտ, Իբն Սինա... Ո՞վ չգիտի նրանց մասին: Այդ հեղինակների աշխատություններով ուսում է առել և առնում է մարդկությունը: Մենք, ուսյալ հայերս, ջանասիրաբար թարգմանել ենք այդ համաշխարհային գանձերը, կրթվել ու կրթել ենք մեր սերունդներին, զինվել գիտելիքներով: Սակայն մոռացել ենք ամենակարևորի մասին՝ համաշխարհային մշակույթի Պանթեոնից նույնքան ուժգնորեն հնչեցնել մեր մեծերի անունները՝ Ագաթանգեղոս, Բուզանդ, Մաշտոց, Խորենացի, Անհաղթ, Կողբացի, Շիրակացի, Նարեկացի, Հերացի... Եկեք հարցնենք մեր օտարազգի ծանոթներին ու ընկերներին՝ ճանաչո՞ւմ են, արդյոք, նրանց: