Եւ ի՜նչ հեգնանք եւ գաղափարական ի՜նչ թշուառութիւն՝ որ այսօր յանկարծ սկսանք ենք սակարկութեան նիւթ դարձնել համազգային յարգանքի մեր բարոյական պարտաւորութիւնը Արամին եւ իր պատմական այս հսկայ ժառանգութեան հանդէպ։ Որո՞նք են այն մարդիկ, որոնք կը մերժեն Հանրապետութեան Հրապարակը բացսրտօրէն բանալ այս մեծ հայորդիին առջեւ։ Որո՞նք են դարձեալ այս պարոնները, որոնք Հանրապետութեան շփոթ օրերուն քանի մը արծաթով եւ մէջէ-մէջ կարգադրութեամբ եւ գաղտագողի իւրացուցած են Առաջին Հանրապետութեան Կառավարութեան Տունը, որուն պատշգամէն Արամ դէպի Սարդարապատ մղած է Երեւանի ժողովուրդը։ Ի՜նչ ամբարտաւանութեամբ անոնք ժպրհած են խեղաթիւրել այս ազգային յուշարձանի ճարտարապետական յղացքը եւ ի՜նչ փցուն շահամոլութեամբ զայն վերածած՝ փիցայարանի։ Եւ ովքե՞ր են ի վերջոյ այն շուկայատէրերը, որոնք կը շարունակեն հանրութեան հետ վերաբերուիլ այնպէս որպէս թէ Արամի տունը իրենց հօրենական սեփականութիւնը ըլլար, զոր կրնան այսօր ըստ կամս շահարկել կամ փճացնել…Ազգային ինքնագիտակցութեան ո՞ր նորմերով տեղի կունենայ ազգային հարստութեան այս բացայայտ ջարդը։