Ահա, վերջապես, Աֆշերոնյան	թերակղզա	հետևից	բարձրանում	է	բոսորագույն	արեգակը	որպես	հալած	բրոնզի	մի հսկայական	գավաթ, հանդարտ, հպարտ, ինքնավստահ, որպես	տիեզերքի	գերիշխան	և	լողալով	ինքն	իր	մեջ	որպես հրեղեն	ծով, բարձրագույն	ամպերի	դիզերը	վառվում	են	աբեթի	պես	և	լուսավորվում, լուսավորելով	երկնակամարը: Բյուրավոր	ճառագայթները	զմայլելի	բոցեղեն	ծովից	տարածվում	են	հեռու	ու	հեռու, վանելով	գիշերային	մթության մնացորդը: Ոսկեզօծվում	են	նավերի	կայմերն	ու	առագաստները, տների	ճակատները, ապակյա	լուսամուտները, շրջակայքի	լերկ	և	ավազոտ	լեռները, գերեզմանները, եդեմներն	ու	խաշերը	և	այն	քարաշեն	հսկայական	աշտարակը, որի վրա	դրոշմված	է	մի	առասպելական	հերոսուհու	կյանքի	ողբերգը: