Նաեւ այդ պատճառով էին քննարկումներից դուրս եկող ուժերը իրենց պարտադիր սուրբ պարտքը համարում շեշտելու նման հավաք կազմակերպելու նախագահի նախաձեռնության նշանակությունը, զուտ արտաքին շերտը։ Մյուս կողմից՝ այս կերպ ԼՂ-ի հարցի շուրջ հասարակական քննարկումներ ծավալելը, որի իրական իմաստը հայ հասարակությանը բանակցությունների արդյունքում սպասվող զիջումներին, թեկուզ ոչ միակողմանի, նախապատրաստելն է, եվրակառույցներին, ըստ էության, մատուցվում է որպես մարտիմեկյան դեպքերի հանդեպ մի քիչ «աչք փակելու», իսկ տեսանելի ապագայում՝ նաեւ ԵԽԽՎ-ում Հայաստանի նկատմամբ ծայրահեղ միջոցների չդիմելու դիմաց փոխհատուցում։ Եվ հույսը, թերեւս, այն էր, որ եվրոպացիները հեշտությամբ կուլ կտան այդ խայծը։ Մինչդեռ Երեւանում կազմակերպված Համարբերգի ասուլիսի ընթացքում հանձնակատարի կողմից արված այն հայտարարությունը, թե այդ սպառնալիքները դեռեւս ուժի մեջ են, սառը ցնցուղի ազդեցություն կարող է ունենալ իշխանության համար։