Աստղասփյուռների հայտնաբերումը դրեց աստղերի կոսմոգոնիայի նոր ուղղության հիմքը: Աստղասփյառների հայտնագործումից անմիջապես հետո (1949 թվական), Բյուրականում սկսվեցին ջերմ, գերհսկա և աստղասփյուռներին պատկանող T Ցուլի տիպի փոփոխական աստղերի սպեկտրալուսաչափական հետազոտությունները: Աստղասփյուռների կինեմատիկ առանձնահատկությունների, աստղերի մթնոլորտի կառուցվածքի, նրանց ճառագայթման աղբյուրների հետազոտությունները ցույց տվեցին, որ որոշ աստղերի սպեկտրների ուլտրամանիշակագույն մասում ժամանակ առ ժամանակ փոփոխություն է դիտվում: Աստղերի պայծառության այդ փոփոխությունը պայմանավորված է անհայտ բնույթի ոչ ջերմային աղբյուրի ավելցուկային ճառագայթմամբ: Այդ ավելցուկային ճառագայթումը հնարավոր չէ բացատրել աստղերի մթնոլորտների սովորական ջերմային տաքացմամբ, քանի որ աստղերի պայծառության փոփոխությունը հաճախ տևում է շատ կարճ, թեև պայծառությունը աճում է մի քանի տասնյակ անգամ: Բյուրականում գոյության ունեցող պատկերացումների համաձայն, կարելի է ենթադրել, որ էներգիայի այդ անընդհատ առաքումը կապված է աստղերի խորքերից վեր բարձրացող նախաստղային նյութերի ժայթքման հետ: Աստղերի մթնոլորտի վերին շերտերում ազատվում է մեծ քանակությամբ էներգիա և ճառագայթվում ան-ընդհատ առաքման տեսքով: Այդ պատկերացումները հետագայում հաստատեցին Ամերիկայի և Մեքսիկայի աստղագետները: