Ամեն մի իսկական գրող կարծում է, թե աշխարհն արտահայտելու ամենաճիշտ ձևը իր ձևն է և երբեմն չի հավանում կամ չի ընդունում իրեն հավասար գրողի ստեղծագործությունը: Միջակներն ու ապաշնորհներն էլ են կարծում, թե ճիշտը իրենցն է, նրանք էլ չեն ընդունում իրենցից բարձրին: Իմ կարծիքով սրանից են ստեղծվում միջգրական վատ հարաբերությունները։ Այդ հարաբերությունները ինչ-որ չափով կնորմալանան, եթե գրական ղեկավարությունը և քննադատությունը կարողանան գրողին գնահատել ըստ արժանիքի: Ամեն մեկին դնեն իր տեղը։