Հեռանալով	աղքատիկ	բնակարանից, շատ	անգամ	ճանապարհին	ընկղմվում	էր	մտքերի	հարածուփ	օվկիանոսի	մեջ: Մերթ տխրում	էր, մերթ	ուրախանում	մտքում, մտաբերելով	Շուշանիկին, որ	օր-օրի	վրա	դառնում	էր	լռիկ, մելամաղձոտ: Տխրում էր, հիշելով	իր	անուղղելի	սխալը, հիշելով	իր	սիրեցյալ	զավակներին: Ուրախանում	էր, զգալով	այն	տպավորությունը, որ գործում	է	ինքը	Շուշանիկի	վրա: Բայց	զգում	էր, միևնույն	ժամանակ, որ	իրավունք	չունի	այդ	տկար	էակի	խուլ արտահայտված	համակրանքի	վրա: Գիտեր, որ	իր	հաճախակի	այցերն	օր-օրի	վրա	զորացնում	են	այդ	համակրանքը, նա կարդում	էր	օրիորդի	հոգու	ելևէջները` նրա	պարզ	դեմքի	վրա	և	հետզհետե	մռայլվող	աչքերի	մեջ: Ահա	ինչու	իրեն պարտավոր	համարեց	դադարել	այցելելու	Զարգարյաններին: Սակայն	իզուր. ամեն	անգամ	հանքերը	գալիս	անհաղթելի ուժից	մղվում	էր	դեպի	աղքատիկ	բնակարանը: