Արամայիս Գարեգինյանը պատմում է, թե ինչպես Երեւանի «Հաղթանակ» կամրջի շինարարները Հրազդան գետի հունի մեջ կամրջի հենասյան հիմքը փորելու ժամանակ, երբ արդեն հասել էին նախանշված խորությանը, անսպասելիորեն հայտնաբերել են անհասկանալի մի բան: Պատմողի հայրը` ռազմական ինժեներ Հրանտ Գարեգինյանը, եղել է այդ շինարարական խմբի ավագը։ Կամրջի հենասյան հիմքի փորելն ավարտելուց հետո Հրանտ Գարեգինյանը կատարել է վերջին չափումները, որպեսզի բանվորներին հրահանգ տա հորատանցքը բետոնով լցնել: Բայց հանկարծ բանվորներից մեկը մոտենում է Գարեգինյանին ու տեղեկացնում, որ ինչ-որ տարօրինակ բան են գտել։ Եվ ինչ էին գտել… Գտածոն մշակված մետաղե սյան վերնամաս էր` 25 սմ տրամագծով, կոնաձեւ գլխով եւ շրջանաձեւ փոսորակով։ Առաջին հայացքից ներկաների մոտ կասկած անգամ չի հարուցում, որ դա արհեստական պատրաստված առարկա է, քանի որ, եթե այն իրոք մետաղ լիներ, ապա ժանգոտված կլիներ, որովհետև այն գտնվում էր խոնավ գրունտի մեջ`գուցեեւ հազարավոր տարիներ: Դրանից բացի մետաղն այնքան ամուր էր, որ ոչ մի գործիքով հնարավոր չէր այն անգամ քերծել: Բայց ներկաների զարմանքը կրկնապատկվում է, երբ շինարարների ծանր մուրճերն անծանոթ մետաղին հարվածելիս հետ են շպրտվում ռետինե գնդակների պես, մինչդեռ անգամ ամենաամուր պողպատի վրա մետաղյա մուրճն անպայման հետք է թողնում: Մետաղ կտրելու համար նախատեսված բոլոր գործիքներն անկարող են գտնվում նույնիսկ հետք թողնել զարմանալի գտածոյի վրա: Հրանտ Գարեգինյանը ցանկանում է ավելի խորացնել փոսը` անսովոր սյան էլ ավելի մեծ հատված հողից մաքրելու նպատակով: Գտածոյի մասին նա զեկուցում է ղեկավարությանը, խնդրելով ժամանակ տալ, փոսն ավելի խորացնելու համար: Ստանալով ղեկավարության թույլտվությունը`շինարարները փորձում են այնքան փորել, որ գտածոն կարողանան դուրս քաշել. Բայց ամեն ճիգ ու ջանք ապարդյուն է անցնում, սյունն անհնար է լինում նույնիսկ շարժել: