Այսպես, համեմատելով վերեւում նշված հեղինակների կողմից կատարված Շուշիի մահմեդական պաշտամունքային կառույցների էկսպեդիցիոն չափագրությունների հետ` պարզ է դառնում, որ Շուշիի տարածքում չկա մահմեդական վանքային համալիր կամ տարածքային նշանակություն ներկայացնող կրոնավորների պատրաստման մեդրեսե, ինչպիսին որ հանդիպում է Վանում, Կարինում, Սեբաստիայում, Խլաթում եւ այլ բազմաթիվ հայկական բնակավայրերում, որոնք հիմնականում Արեւմտյան Հայաստանում եւ Կիլիկիայում են: Շուշիում եղած մզկիթներից` Գոխար Աղայի պաշտատեղին քաղաքի միակ Ջամին կամ ուրբաթօրյա մզկիթն է, որ իվանի եւ Սահնի հարաեւանությամբ ունի նաեւ մինբար եւ միհրաբ: Քաղաքում եղած մեսջիտները կամ թաղամասային նշանակության մզկիթները, որոնք ունեն իվանի եւ սահնի հարեւանությամբ միայն միհրաբ, հնարավոր է դասակարգել միանավ բազիլիկների (Խոջա միրջինլին, Չուխուր), գմբեթավոր բազիլիկների կամ գմբեթիկների ցանց ունեցող փոքր սյունասրահների, որոնցից կենտրոնականը ունի երդիկային լուսավորություն (Նոր մզկիթը, Մամայի մզկիթը): Կան նաեւ մզկիթներ, որոնցում ակնարկվող գմբեթիկները ուղղակի գմբեթաձեւ թաղեր են (Ներքին մզկիթ, Վերին մզկիթ), կամ այդ գմբեթիկներից միայն մուտքից դեպի կիբլան ունեն տանիքում արտահայտված գմբեթային լուծում (Շուկայի մզկիթը, Սաաթլուն): Շուշիում չկան գալերիավոր հորինվածքով նմուշներ, ինչպիսիք հանդիպում է Վանում, Բաղեշում, Այնթապում, Հաճընում, Մարաշում, Երզնկայում, Սեբաստիայում, Արծկեում եւ այլուր (*7) : Փաստորեն, բացառելով Երեւանի կապույտ մզկիթը կամ Պարսկական մեդրեսեն, Շուշիի իրարդությունը կրկնում են Երեւանի վեց մահմեդական կառույցների հորինվածքները (*8) : Մնացյալ յոթ մզկիթ անվանվածները լոկ միանավ թաղակապ փոքր զիարատներ են, այսինքն` պարզագույն սրահով կառույցներ` առանց միհրաբի, որոնք ծառայել են որպես ՙտերթոդիկյան՚ տնամերձ դպրոց քաղաքի բնակչության համար: