Հյուգոյական ոճով գրված վեպը «զվարճանք» չէ: Ըստ նրա արվեստը պետք է միաժամանակ կրթի և գրավի մարդկանց, ինչպես նաև, այն պետք է գրեթե միշտ ծառայի մտքերի փոխանակմանն ու քննարկմանը: Այս հաստատուն վիճակին հավատարիմ է մնում ինչպես իր պատանեկության տարիներին գրված ստեղծագործություններում, այնպես էլ հասունության տարիներին գրված ստեղծագործություններում ՝ անցում կատարելով նյութական և բարոյական արժեքներին /օրինակ՝ «Թշվառները» Les Misérables ստեղծագործոիւթյունը/[60]: Բանաստեղծ թե՞ վիպասան: Հյուգոն համարվում է վիպասան [61] և նրա հերոսներն էլ համարվում են ողբերգության հերոսներ՝ պայքարելով արտաքին թշնամիների դեմ, անթույլատրելի , դատապարտելի մահապատժի դեմ, ինչպես նաև հասարակության կողմից մերժված լինելու դեմ /օրինակ՝ ժան Վալժանը, Կլոդ Գե՝ «Մահապատժի դատապարտվածի վերջին օրը» ստեղծագործության հերոսը/, պատմության դեմ /օրինակ՝«Իննսուներեքը» ստեղծագործությունը/ կամ՝ իրենց իսկ ծնունդի դեմ /օրինակ՝ Քվազիմոդոն/: Էպոսի տարրերն , ինչպես նաև բնության ուժերի, հասարակության , ճակատագրի դեմ պայքարող մարդիկ միշտ անբաժան են Վիկտոր Հյուգոյի ստեղծագործություններից[62]: Գրողը միշտ գտել է իր ճիշտ հերոսներին առանց զիջելու նորարարական կամակորություններին և ոչ ոք չի զարմանում, երբ նրան համարում են նաև իր ժամանակի դասականը [63]: