Խոսելով	այս	ուղղությամբ, Մարզպետունին	կամացուկ	շոշափեց	խնդրի	նուրբ	կողմը: Հայտնվեց, որ	մի	գիրք	է	շարադրել	և փող	չունի	հրապարակելու: Եթե	մի	լուսամիտ	մեկենաս	դուրս	գար, չի	ասում	նվեր, — ո՛չ, ո՛չ, Մարզպետունին	նվեր վերցնողներին	չէ — այլ	պարտք	տար, յուր «համեստ	երկը» կձգեր	մայրենի	աղքատիկ	գրականության	գանձարանը: «Պատահաբար» ձեռագիրն	էլ	մոտն	էր, հանեց, սեղանի	վրա	դրեց: Վերնագիրն	էր «Մահացյալ	անմահներ»: Խոսքը հինգերորդ	դարի «փայլուն	աստղերի» մասին	է: Եթե	հեղինակն	աջողություն	գտնի, պիտի	անցնի	մեր	ժամանակներին, որովհետև «այժմ	էլ	կան	անմահներ»: