Գոգենի մայրը մահացավ 1867թ., այդպես էլ տղային չտեսնելով մահից առաջ: Նա չներեց տղայի` նավատորմում ծառայության անցնելը և ամբողջ ունեցվածքը գրանցեց աղջկա անունով, տղային բաժին հասավ գրքերը, նկարները, ընտանեկան նկարները, և նախապապից ժառանգություն մնացած կնիք-մատանին: Երեխաների խնամակալ նշանակվեց Գյուստավ Առոզան, ով Գոգենին օգնեց Բերտենի բանկում աշխատանքի անցնել: Խնամակալի բազմաթիվ կապերի և բիրժայի աշխարհում շուտ կողմնորոշվելու Գոգենի ունակության շնորհիվ արդեն 2 տարի անց նա բանկում առաջատար տեղերից մեկն էր զբաղեցնում: Ինչը ձգեց նրան դեպի գեղանկարչությունը… Միգուցե մոր տան պատերը զարդարող նկարները… Թե Գյուստավ Առոզան էր արվեստի մեծ գիտակ ու սիրահար… Նա ժամանակակից գեղանկարիչների գործերի մեծ հավաքածու ուներ` Դելակրուա, Կուրբե, Դոմյե, Կորո, Պիսսարո և այլն: Առոզայի տանը հաճախ էին հավաքվում հայտնի և անհայտ` բայց հավատ ներշնչող նկարիչներ, քանդակագործներ, ճարտարապետներ, գրողներ, լրագրողներ… Առոզայի աղջիկը` Մարգարիտան, երիտասարդ տաղանդավոր նկարիչ էր: Գոգենի համար նոր կյանք է սկսվում: Ցերեկը նա շրջապատված է թվերով, թղթերով, հաշվարկներով: Նա ֆինանսիստ է: Երեկոյան բոլորից թաքուն նա նկարում է: Երկչոտ, առայժմ իր ուժերին անվստահ սկսնակ նկարիչ: