► Կարդալն ինքնանպատակ չէ։ Դա նպատակին հասնելու միջոց է։ Մարդուն այն օգնում է ըստ նախասիրությունների ու նպատակաուղղվածությունների համապատասխան գիտելիքներ ձեռք բերելու մեջ։ Կարդալը մարդուն տալիս է մասնագիտական մտավոր գործիքներ։ Դա կապ չունի մարդու տվյլալ պահի կենսաձևի հետ։ Կարդալը, մյուս կողմից, մարդուն պետք է օգնի ձևավորելու ընդհանուր աշխարհահայեցողություն։ Կարդացածի բովանդակությունը չպետք է հերթականությամբ, վերնագիր առ վերնագիր ուղղակի շարվի մարդու գլխում։ Խնդիրը գլուխը որոշակի քանակով գրքերով լցնելը չէ։ Մարդու մտքի պահեստարաններում գրքերի խճանկարները պետք է գտնեն իրենց համապատասխան տեղը և օգնեն, որպեսզի անհատը ամրապնդի և ընդլայնի իր ընդհանուր աշխարհահայեցողությունը։ Հակառակ պարագայում, ընթերցողի գլխում առաջանում է ուղղակի քաոս։ Մեխանիկական ընթերցանությունը դառնում է անօգուտ մի բան։ «Գրքախեղդ» մարդն իրեն համարում է «կրթված», երևակայում է, որ կյանքը լավ է ճանաչել, հարստացել է գիտելիքներով։ Նման «կրթությամբ» մարդն ամեն մի ավել կարդացած գրքի հետ, իրականում, հեռանում է իր նպատակից։ Նա, ի վերջո, կհայտնվի կամ համպատասխան բուժարանում, կամ երկրի խորհրդարանում բազմած «քաղաքագետի» տեղում։ Նմանը երբեք չի կարողանա իր խառնաշփոթ «գիտելիքներն» օգտագործել տվյալ պահին իր առջև ծագած նպատակների համար։ Այդ մարդու մտավոր պաշարը կյանքին համահունչ չէ, և տեղավորված է մեռյալ գրքերի արանքում։ Չնայած որ կյանքը բազմաթվ անգամներ նրան կմղի՝ գրքերից վերցնելու իսկապես արժեքավորը, այնուամենայնիվ ՝ դժբախտ ընթերցողը կարող է իր կարդացած գրքերից որևէ մեջբերում անել, սակայն անկարող կլինի դրանք կիրառել կյանքում։