Ալիմյանների	քաղաքային	գրասենյակն	այժմ	ներկայացնում	էր	մի	ամբողջ	առևտրական	հիմնարկություն: Կից	խանութը դատարկել	էին	տվել, միացրել, բոլորը	վերանորոգել	տվել, մաքրել	և	զարդարել: Զարգարյանի	փոխարեն	այժմ	այնտեղ ծառայում	էին	մի	գլխավոր, երկու	օգնական	հաշվապահներ, երեք	քաղաքային	գործակատարներ	և	մի	քարտուղար: Կահ-կարասին	նորոգվել	էր	պատշաճավոր	կերպով: Երկաթե	սնդուկի	մոտ, առանձին	սեղանի	քով	նստում	էր	Սրաֆիոն Գասպարիչը, որին	Սմբատ	Ալիմյանը	նշանակել	էր	գանձապահ: Նրա	կերպարանքն	այժմ	ավելի	ազդու	և	ավելի հանդիսավոր	էր	դարձել: Բարձր	երկաթե	ցանկապատի	հետևում	նա	հիշեցնում	էր	մի	ահռելի	դրակոնի, որ	դրված	էր երկաթե	սնդուկը	հսկելու	համար: