Պարսից զորքը շարունակում էր նահանջել, իսկ Սմբատ Բագրատունու զորքը նրանց հետապնդում էր: Երբ մի անգամ էլ ճչացին, որ դա Մերուժանն է, Սմբատ Բագրատունուն տեղեկացրին, որ ասում են, թե դա Մերուժանն է: Սմբատը նայեց սև ձիավորին, նրա նստելաձևին ու համոզվեց, որ դա նզովյալ ուրացողն է: Նա հրամայեց, որ ջոկատով գնան, շրջապատեն, անվնաս բռնեն ու բերեն: Ջոկատը սլանում էր Մերուժանի ետևից, անցնում էին կռվող զորքի միջով: Երբ Մերուժանի թիկնապահները տեսան դեպի իրենց եկող ջոկատին, զգաստացան, լարվեցին, փորձեցին պաշտպանել իրենց պետին: Հետո սկսեցին փախուստի դիմել: Հայերի ջոկատը քիչ-քիչ սպանեց նրա բլոր թիկնապահներին և սլացավ հենց նրա՝ դավաճան Մերուժանի ետևից: Սմբատ Բագրատունին չդիմանալով՝ ինքն էլ միացավ ջոկատին: Մի զինվոր իր նիզակով տապալեց Մերուժանի ձիուն, իսկ Մերուժանը փորձեց ոտքով փախչել: Չստացվեց: Մի հայ զինվոր իր ձիուց նետվեց, Մերուժանի իրանից բռնեց ու նրան գետնին գցեց: Շուտով հասան նաև մյուս հայ զինվորները, Սմբատ Բագրատունին: Երբ նրա վրայից հանեցին սաղավարտը, համոզվեցին, որ դա ինչպես զինվորները սկսեցին կոչել, «Շապուհի ստրուկն է», «Արծրունյաց տերը»: Սմբատ Բագրատունին խոստացավ Մերուժանին, որ ի տարբերություն խաբեբա Շապուհի, ով ոչ մի պատվի չարժանացրեց նրան, նա ավելի առատաձեռն կլինի: Հրամայեց մոտակա եղեգնուտում կրակ անել, մի նետ շիկացնել, ապա կլորացնել՝ պսակի ձև տալ: Երբ ամեն ինչ պատրաստ էր, իսկ Մերուժանը հասկացավ, որ իր մահը մոտալուտ է, ասաց Սմբատ ասպետին, թե նրան պատիվ չի բերում դատաստան տեսնել ձեռքերը կապած իշխանի հետ: Սմբատ Բագրատունին ասաց.