Վերջին շրջանում տպավորություն է ստեղծվում, որ Նիկոլ Փաշինյանին ամիսներ առաջ խարազանող, համաժողովրդական շարժմանը և «Իմ Քայլը» նախաձեռնությանը մեկ աչքով նայող ԵԼՔ դաշինքի երկու ուժերը՝ «Լուսավոր Հայաստան»-ը և «Հանրապետություն»-ը ջանք ու եռանդ չեն խնայում Փաշինյանի կողմից կերտած հաղթանակը իրենցով անելու, յուրացնելու համար: Թվում էր, ով-ով՝ սակայն Էդմոն Մարուքյանը հաստատապես որևէ կապ չունի և որևէ լումա էլ չունի համաժողովրդական շարժման վերջնական հաղթանակի և Փաշինյանի՝ վարչապետ դառնալու գործում: Բայց արի ու տես՝ այս երիտասարդն ամեն քայլափոխի հայտարարում է, թե «կանգնեցինք ժողովրդի կողքին, կերտեցինք հաղթանակը», հիմա էլ նա տոգորված է իր կերտած հաղթանակը նյութականացնելու մտքով: Սա ոչ այլ ինչ է, քան բացահայտ ծաղր և ցինիզմ, որը, սակայն, այնքան էլ տարօրինակ չի թվա, եթե հաշվի առնենք, որ Էդմոն Մարուքյանի կյանքի գլխավոր նպատակը պաշտոն կորզելն է: Սկզբում նա փորձում էր այն կորզել Բաղրամյան 26-ից, որտեղ Մարուքյանին, մեղմ ասած, մերժեցին և վերադարձրին դաժան իրականություն, այնուհետև Մարուքյանը ճիշտ պահին ճիշտ կողմնորոշվեց և հիմա էլ պարզվում է՝ համաժողովրդական հաղթանակը նա է կերտել՝ օր ու գիշեր քայլելով, ակցիաներ կազմակերպելով: Գուցե անգամ շենք-շինություններ է շրջափակել, բայց պատմությունն այդ մասին լռում է: