Ուրեմն, կը հետեւի թէ աշխարհի վրայ մարդ կատարեալ եւ տեւական երջանկութիւն պիտի չկարենայ ունենալ։ Այս աշխարհը՝ ուր կ՚ապրի մարդ, վարդաստան մը չէ՛, եւ եթէ նոյնիսկ վարդաստան մը համարուի, վարդերու փուշերն ալ անպակաս պիտի ըլլան եւ գոնէ ատեն ատեն պիտի խայթեն մարդը եւ ցա՛ւ պիտի պատճառեն անոր։