Ես անկեղծ զարմացած էի, որովհետև ֆիլմ արտադրելու համար դա շատ փոքր գումար է: Դա գրեթե 370 հազ. ռուբլի է, ու Ռուսաստանում այդ գումարով շատերը նույնիսկ կարճամետրաժ ֆիլմեր նկարահանել չեն համարձակվի: Դրա համար էլ զարմացած եմ, որ հայ կինոմատենագիրները կարողացել են գեղարվեստական ֆիլմ նկարահանելու իրենց ձգտումը չկորցնել, այլ ընտելացել են նման պայմաններում գոյատևելուն, դրսից ինչ-որ միջոցներ փնտրել-գտնելուն: Ոչ այդքան զարգացած կինոարդյունաբերության պայմաններում հիանալի է, որ երկրում գոյություն ունի կարևոր, վառ ու արտասահմանում հայտնի այնպիսի կինոփառատոն, ինչպիսին է «Ոսկե ծիրանը»: Որպես մասնակից՝ կարող եմ ասել, որ «Ոսկե ծիրանը» շատ լավ է կազմակերպված, և շատ լուրջ աշխատանք է անում, որպեսզի արտասահմանյան ռեժիսորները, դերասանները, պրոդյուսերները, քննադատները Հայաստանի մասին խոսեն հարգանքով ու ջերմությամբ: Իմ բոլոր ֆիլմերը ես միշտ այդ մրցույթին եմ ուղարկել, բայց ընտրող հանձնաժողովը ուշադրության արժանացրեց միայն իմ երրորդ աշխատանքը՝ «Բրավիստը», ու ես չափազանց երջանիկ էի, որովհետև հայկական կինոփառատոնում ընդգրկվելու համար ֆիլմերը շատ լուրջ ընտրություն են անցնում, ու պաշտոնական մրցույթի մի մասը լինելը պատիվ ու ուրախություն է ինձ համար: Այդտեղ ես մի քանի հայկական սիրուն ֆիլմեր տեսա, ինձ դուր եկավ 2016թ. «Բարի լույս» ֆիլմը: Արդիական ու բարի ֆիլմ է: Ես հայերին խորհուրդ եմ տալիս կտրվել տեղական հեռուստասերիալներից, որոնք, ներեցեք իհարկե, բայց հանգեցնում են դեգրադացման, ու գնալ դիտելու այն ֆիլմերը, որոնք ցուցադրվում են «Ոսկե ծիրանի» շրջանակներում: Գները հասանելի են, անցյալ տարի տոմսերը կամ անվճար էին, կամ 500 դրամ էր: Փառատոնային ֆիլմերն ավելին են տալիս, քան բթացնող ու գռեհիկ սերիալի հերթական սերիան կարող է տալ: