Առջևում կանգնածները, որոնց կարող էր դիպչել թրի շեղբը, մեկ քայլ հետ արեցին և սեղմվեցին ամբոխին։ Այդ շարժումը կրկնեց ամբոխը մինչև վերջին շարքերը և զանգվածը սկսեց նահանջել։ Վարդանն իր մարդկանց նշան արեց առաջ շարժվելու։ Նրանք հավասարվեցին Վարդանին և առաջ անցան։ Հաջողությունից ոգևորվելով` զինվորները հրում էին իրենց դիմաց գտնվող մարդկանց և սպառնում։ Քայլ առ քայլ խռովարարները վերադառնում էին դեպի առևտրական հատվածը, ուր դեռևս այրվում էին մի քանի խանութներ ու պահեստներ։ Այնտեղ, հրապարակում ամբոխն անշարժացավ։ Վարդանը բավարար քանակով մարդ չուներ հրապարակը դատարկելու համար և կարող էր միայն փակել դեպի վերին քաղաքը տանող փողոցը։ Նրա ընտանիքը այլևս վախենալու պատճառ չուներ, և դա արդեն իսկ լավ էր։ Անգործության մատնվելով` ցուցարարները կհոգնեին և կցրվեին։ Ի դեպ, նրանցից մի քանիսն արդեն հեռանում էին քաղաքի կենտրոնը տանող փողոցներով։ Նրանք կոտրում էին խանութների ապակիները` թալանելու համար։ Դա չարյաց փոքրագույնն էր։