Երբ տնից դուրս եկան, Մարոն կառչեց Վարդանի թևից։ Ժամանակին հարազատ եղած թաղը հիմա նրան վախ էր ներշնչում։ Գուցե նրան ազատությո՞ւնն էր վախեցնում, որից նա հետ էր վարժվել։ Նա չէր պատկերացնում, որ այսուհետ ինքը կարող էր գնալ և գալ իր ցանկությամբ և որևէ բան անելու կամ չանելու ընտրությունն ունենալ։