Մի՞թե անարգանք ու ստորացում չէ այն, որ կատարվում էր այժմ Արցախում, ռուս ազգի բարձրաստիճան մարդկանց մի խումբ, միջոցների մեջ խտրականություն չդնելով, ամեն գնով ցանկանում է հայ ժողովրդի գլուխը խոնարհեցնել մեկ այլ ժողովրդի առջև, որը հայ ժողովրդին ամենսոսկալի վիրավորանքն է հասցրել վերջին երկու տարում: Աշխարհում ոչ մի ժողովուրդ ընդունակ չէ այդ ստորացմանը ենթարկվելուն, նույն թվում նաև ռուս և ադրբեջանցի ժողովուրդը, ինչո՞ւ են այդ պարոնները համոզված, որ դրան ընդունակ պիտի լինի հայ ժողովուրդը: Նորից գլուխ խոնարհել Ադրբեջանի առաջ, իսկ ի՞նչ պատասխան տալ արցախի պատճառով բնավեր եղած ավելի քան կես միլիոն հայերին, ռուսներին ու ադրբեջանցիներին, Սումգայիթի, Գանձակի, Բաքվի զոհերի կշտամբող հիշատակին, բռնաբարված աղջիկներին, խարույկներում ողջակիզվածներին և այժմ կիսակենդան կանանց ու ծերերին, պատուհաններից դուրս շպրտված երեխաններին, ծաղրուծանակի համար կախաղան բարձրացվածների հիշատակին, նրանցից յուրաքանչյուրն իրավունք չի՞ ունենա մեր երեսին նետելու, թե եթե այդքանն էինք էլ ինչո՞ւ էինք ստեղծում այս զարհուրը: Այս ամենն արել էին Մութալիբովի հայրենակիցները, և նա այժմ զինվորականների ձեռքը սեղմում էր թերևս նրա համար, որ նրանք այս զարհուրի պաղ վկաներն էին լոկ: