Պոստիմպրեսիոնիզմը ֆրանսիական գեղանկարչության հիմնական, պատկերավոր ուղղություններից է (“պոստ”-ը լատիներեն բառ է, որ նշանակում է հետո, այսինքն` իմպրեսիոնիզմից հետո): Առաջ է եկել 19-րդ դարի 80-ական թվականներին: Այս ուղղության գեղանկարիչները չէին սահմանափակվում միայն տեսողական տպավորություններով, ձգտում էին ազատ ու ամբողջական փոխանցել աշխարհի նյութականությունը: Պոստիմպրեսիոնիզմի սկիզբը 19-րդ դարի վերջն էր, երբ ճգնաժամի մեջ էր իմպրեսիոնիզմը: Այո, առաջ նրանք հարում էին իմպրեսիոնիզմին և ի հայտ եկան այն ժամանակ, երբ իրենց համոզմամբ` գտել էին դարաշրջանին առավել համահունչ արտահայտամիջոցներ, հաղթահարել էին գեղարվեստական մտածողության էմպիրիզմը: Այդ ժամանակ կայացավ իմպրեսիոնիստների վերջին ցուցահանդեսը և հրապարակվեց ֆրանսիացի պոետ Ժան Մորեսսի “Սիմվոլների մանիֆեստը” (1886թ.): Եվ ի տարբերություն իմպրեսիոնիստերի նրանք կյանքի առանձին ակնթարթների անմիջական սևեռակումից անցել են նրա հոգևոր և նյութական ինչ-որ տևական վիճակների մարմնավորմանը, սկսեցին կարևորել շրջակա աշխարհի երկարատևությունը, ոչ թե այժմրոպեականությունը փոխանցել: Որքանով է հաջողվել նրանց հավատարիմ մնալ որդեգրած սկզբունքներին, հստակ առանձնանալ իմպրեսիոնիզմից, դժվար է ասել, այդուհանդերձ, պոստիմպրեսիոնիզմի շրջանին բնորոշ է ուղղությունների և ստեղծագործական անհատական համակարգերի ակտիվ փոխազդեցությունը: Պոստիմպրեսիոնիզմին հատուկ են տարբեր գեղարվեստական գծեր, որ հետագայում ազդել են պատկերավոր արվեստի զարգացման վրա: Մի շարք ուղղություններ` նեոիմպրեսիոնիզմը, սիմվոլիզմը, “մոդեռն”-ի ֆրանսիական տարբերակը` “նաբն”-ն որակապես ներփակվում են վերոհիշյալ ժամանակահատվածում: Պոստիմպրեսիոնիզմի առաջատար վարպետների` Պոլ Սեզանի, Վինսենթ Վան Գոգի, Պոլ Գոգենի, Տուլուզ-Լոտրեկի ստեղծագործությունները սկզբնավորում են 20-րդ դարի կերպարվեստի պատմությունը: Վան Գոգի աշխատանքները կանխագուշակում են էքսպրեսիոնիզմի առաջացումը, Գոգենը ճանապարհ հարթեց սիմվոլիզմի և մոդեռնիզմի համար…