Ռազմական գործողությունները շարունակում էին նոր թափ ստանալ։ Քռի ափին վրան էին խփել մեր տղաները։ Կեսօր էր։ Այն կարճ դադարներից մեկն էր, որի ընթացքում հասցնում էր միայն թփերում պահված հավքը ճչալ եւ թեւահարումով հայտնել իր գտնվելու վայրի մասին։ Եվ հանկարծ՝ անսպասելի անձրեւ։ Քռի մեջ ձկները այստեղ ու այնտեղ վերուվեր էին ցատկում՝ բերաններով որսալով անձրեւի կաթիլները, զինվորներին վայրկյանաբար կտրում էին խառն երազի պես շարունակվող առօրյայից։ Անձրեւը չդադարած, արեւի շողերը «դիրքավորվեցին» հորիզոնի վրա, գույների ամբողջ շքեղությամբ փայլեց աշխարհակալ ծիածանը։ Մի պահ եղավ, որ տղաները զարմանքից քարացան, չհավատացին կռվին. ինչպե՞ս կարող է պատերազմ լինել, երբ ծիածանն այնքան գեղեցիկ է...