Աչքի առաջ ունենալով աստուածաշնչեան այս զորեղ ապացոյցը, որ քրիստոնեան չի կարող դիւահարուել, Աստուածաշնչի որոշ վարդապետներ «դիւահարութեան» փոխարէն գործածում են «դիւականացում» կամ «դիւազդեցութիւն» եզրերը՝ նկատի ունենալով քրիստոնեայի վրայ դեւի հսկողութիւնը: Ասում են՝ քրիստոնեան թէեւ չի կարող դիւահարուել, բայց կարող է «դիւականանալ»: Դիւականացման նրանց պատկերացումը ըստ էութեան ոչնչով չի տարբերւում դիւահարութիւնից: Այնպէս որ արդիւքնում ստացւում է նոյն բանը. եզրաբանութիւնը փոխելով՝ իրողութիւնը չի փոխւում, այսինքն՝ հնարաւոր չէ, որ դեւը բնակուի քրիստոնեայի մէջ կամ լիովին տիրի նրան: Քրիստոնեաները, անկասկած, ենթարկւում են դիւային ճնշման կամ ազդեցութեան, բայց ասել, թէ քրիստոնեան կարող է դեւով բռնուել կամ «դիւականանալ», պարզապէս հակասուրբգրային է: