Պապիկ, կայ մի բան, որ նրանք (թուրքերը) մոռացել են, կայ մի բան, որ նրանց չի յաջողւել. մեզ ձեզանից, ինձ քեզանից չկարողացան պոկել: Չկարողացան ինձ զրկել քեզ պէս խօսելուց, աղօթելուց, երգելուց, կարճ ասած՝ քեզ պէս ապրելուց, որովհետեւ գլխումս եղած սահմանները ոչնչացրի, ինչպէս որ դու էիր սովորեցրել մայրիկիս եւ հայրիկիս, եւ ինչպէս որ նրանք սովորեցրին ինձ: Կամուրջ գցեցի դէպի սէր տանող ամէն ճանապարհին: Երեւանից դէպի Տիգրանակերտ, այնտեղից՝ Քեահթա... Այնտեղից էլ՝ ամէն տեղ՝ որ վայրի սիրտը ձեզ հետ է...