Ս. Կիպրիանոս այսպէս կը բացատրէ. «Յիսուս մեզի համար կեանքի հացն է, սակայն բոլոր մարդոց չի՛ պատկանիր: Եւ, ինչպէս որ կ՚ըսենք «Հայր մեր», որով Ան Հայր է անոր, որ կը հասկնայ ու կը հաւատայ, այսպէսով ալ Յիսուսը մեր հացը կը կոչենք, որովհետեւ Ան հացն է բոլոր անոնց՝ որոնք Իր մարմինին կը միանան: Եւ մենք կը խնդրենք, որպէսզի այդ հացը ամէն օր մեզի տայ, որովհետեւ մենք՝ որ Յիսուսի մէջ ենք եւ ամէն օր Ս. Հաղորդութեամբ կը հաղորդուինք՝ որպէս մեր փրկութեան կերակուր, բնաւ չենք ուզեր այդ միութենէն արգիլուիլ՝ սովորական դժուարութեան մը համար, որ մեզ երկինքի հացէն կը զրկէ եւ մեզի Յիսուսի մարմինէն կը բաժնէ: Արդարեւ, Ան նախապէս ըսաւ եւ զգուշացուց. «Ես եմ կենդանի հացը, որ երկինքէն իջած է, եթէ ոեւէ մէկը այս հացէն ուտէ՝ յաւիտեան կ՚ապրի, եւ հացը, որ Ես կու տամ, Իմ մարմինս է, որ զայն կու տամ, որպէսզի աշխարհը կեանք ունենայ» (Յհ 6.51-52)..., այդ պատճառով կը խնդրենք, որ մեր Հացը ամէն օր տրուի մեզի, որպէսզի մենք՝ որ Յիսուսի մէջ կը բնակինք եւ Անով կ՚ապրինք, չզրկուինք Իրմէ»: