Ձգտումը բավարարվում է իրենից անկախ միջոցներով: Ուստի այն միաժամանակ կարող է լինել հարկադրված և ձևավորված: Ահա և հնարավոր է նևրոզների առաջացում: Ավելին, եթե կարիքը հաստատության մեջ գտնում է միայն անուղղակի բավարարում, բավական չէ ասել, որ հաստատությունը օգտակար է, պետք է նաև հարցնել՝ ո՞ւմ է այն օգտակար: Բոլոր նրանց, ովքեր կարի՞ք ունեն: Կամ թե՝ մի քանիսին (արտոնյալ դաս), կամ էլ թե՝ միայն նրանց, ովքեր աշխատեցնում են այդ հաստատությունները (բյուրոկրատիա): Ամենաէական սոցիոլոգիական խնդիրը հենց այն ինստանցիան փնտրելն է, որից ուղղակի կախում ունեն ձգտումները բավարարող հասարակական ձևերը: Քաղաքականության ծեսե՞ր, արտադրական միջոցնե՞ր: Ինչ էլ լինի, մարդկային օգտակարությունը միշտ այլ բան է, քան հենց բուն օգտակարությունը: Սահմանված կարգը մեզ վերադարձնում է դեպի հասարակական ակտիվություն՝ կազմված այնպիսի մոդելներից, որոնք մենք չենք էլ ընկալում, և որոնք չեն բացատրվում ձգտումով կամ օգտակարությամբ, քանի որ վերջինս, որպես մարդկային օգտարակություն, հակառակն է ենթադրում: Այս իմաստով քահանան, որն ինքն է ծեսերը ներկայացնում, անում է առանց խորապես ընկալելու նպատակը: