Իրենց հայրն ու մայրը շատ հարգված էին Երևանում։ Հայրը արմատներով քյավառցի (Գավառ լավ չի հնչում), հայտնի ներկարար Ուստա Սերգոն էր, մայրը` Շուշանը, հայտնի կամ ոչ այնքան «Շուշան Մամա»-ն։ Քաղաքի կենտրոնում էին ապրում, հախվերդյանական երևանցի էին։ Պապս երբ տեղափոխվեց Մոսկվա` որպես Մոսկվայի շրջանի նկարիչների միության նախագահ աշխատելու (ի դեպ` շատ լավ նկարիչ էր), Հրաչյա Ներսիսյանը, իրենց տան մոտով ամեն օր անցնելիս պարտաճանաչորեն հարցնում էր «Զավենը ո՞նց ա»։ Ուստա Սերգոն գրել-կարդալ չգիտեր, բայց տեղյակ էր ամեն ինչից։ Ամեն օր Շուշան Մամային խնդրում էր իր համար օրվա թերթը բարձրաձայն կարդալ։ Շուշան Մաման էլ շատ համեղ էր պատրաստում ու բնավորություն ուներ. ամեն օր կերակրում էր իրենց տան մոտակայքում «աշխատող» բեռնակիրներին։ Էն ժամանակ բեռնակիրները ուսներին պարան էին կապում ու դրանով կրում ամեն ինչ։