Մեր շենքերի վերելակների առջև, աստիճանների վրա, մուտքերի անկյուններում, պատուհանների ու պատշգամբների տակ, վերջապես` բակերում, այգիներում, փողոցներում ամեն րոպե շպրտվող ծխախոտի կոթուկների ու տուփերի, քաղցրավենիքի կամ արևածաղկի փայլփլուն թղթերի, պոլիէթիլենային տոպրակների ու պլաստիկ շշերի մեջ նրանք ամեն գիշեր պատռում են մեր ցերեկային դիմակները, տեսնում մեր իրական վարքագիծը, տեսնում մեր ներաշխարհը, իրակա’ն, ձևականություններից, քաղաքավարության «պճնանքներից» բեռնաթափված մեր կերպարանքը: Նրանք յուրաքանչյուրիս ճանաչում են շատ լավ, իսկհաճախ` ավելին, քան ինքներս մեզ: Ավելին, եթե մենք ցերեկը վերելակը հասնելուն պես նոր վառած ծխախոտը արագ շպրտում ենք որևէ մի անկյան ուղղությամբ, մտնում վերելակ և գող կատվի նման միամիտ տեսք ստանում, իբրև թե շատ ուսյալ և կիրթ ենք, այնքա’ն քաղաքավարի, որ ծխախոտ շպրտելու մասին խոսք էլ չի կարող լինել, ապա «հավաքարար» կոչվող գիշերային մեր բարեկամներից փախչել կամ մեր իրական դեմքը թաքցնել երբեք չենք կարող: Այդ խորհրդավոր մարդիկ ոչ միայն գիտեն յուրաքանչյուրիս շպրտած շշերի, արևածաղկի սերմերի, ծխախոտի մնացորդների և տուփերի, ականջմաքրիչների, դեղորայքի տուփերի, ինտիմ պարագաների մասին, այլև գիտեն անգամ, թե որից ինչ քանակով և ինչ պարբերականությամբ ենք շպրտում մեր շրջակայքում: Նրանք գիշերը բացահայտում են մեր ցերեկային հետքերը, հետքեր, որոնք անխնա կերպով փորձում ենք մեզ չվերագրել: Այո’, մենք փախչում ենք մեր հետքերից, սակայն հավաքարարները այնքա’ն տվյալներ ունեն «հավաքած» մեր մասին, որ մի ակնթարթում կարող են «հաղթել դատը» և ապացուցել, որ մենք բոլորովին էլ այն չենք, ինչ կերպ ներկայանում ենք հասարակությանը: Կարող են, բայց չեն անում, փոխարենը` լուռ մաքրում են մեր հետքերը, մեր դեմքը: Այդպիսով` նրանք ոչ միայն հայրենասեր են, այլև անսահման բարի: Նրանք ոչ միայն չեն բացահայտում մեր իրական դեմքը կամ բարձրաձայնում մեր վարքի մասին, այլև ամենօրյա լուռ աշխատանքով ձգտում են ուղղել, ձգտում են դաստիարակել մեզ: Նրանք մեր արարքների դեմ պայքարում են ոչ թե չարությամբ, այլ բարին սերմանելով: