Քննարկման մասնակիցների կազմն ավելի քան խոսուն էր. ներկայացված էին հիմնական հակառակորդներ Ռուսաստանն ու Եվրոպական Միությունը և այդ «երկու քարերի արանքում» հայտնված Մոլդովան ու Հայաստանը՝ որպես նման իրավիճակներում գտնվող երկրների տրամագծորեն տարբերվող քաղաքական պահվածքի մոդելների օրինակներ: Եթե Մոլդովայի պարագայում Եվրոպական ասոցացմանը խանգարեց ներքին քաղաքական ճգնաժամի պայմաններում իշխանության եկած ռուսամետ նախագահ Դոդոնը, իսկ ԵԱՏՄ-ին լիարժեք անդամակցությանը՝ Դոդոնի հակառակորդ խորհրդարանական մեծամասնությունը և Մերձդնեստրյան հակամարտության առկայությունը, ապա Հայաստանի պարագայում անբարենպաստ ներքին և արտաքին քաղաքական պայմանները չկարողացան խոչընդոտել «և՛, և՛» սկզբունքին: Այս առումով Հայաստանը օրինակելիի տպավորություն է թողնում, ինչին էլ առաջին իսկ հարցով անդրադարձավ քննարկման մոդերատոր, «Եվրասիա» խմբի հիմնադիր և նախագահ Յան Բրեմմերը, նախ նշելով, որ այդ կազմի գլխավոր դրական հերոսը Հայաստանն է, սակայն հետո հիշեցրեց, որ դեռևս 2013 թ. Հայաստանը հրաժարվել էր ԵՄ ասոցացման համաձայնագիրը ստորագրել՝ նկատի ունենալով ՀՀ կտրուկ շրջադարձը դեպի Մաքսային միություն: Նրան մասնավորապես հետաքրքրում էր, թե ո՞րն էր դրա պատճառը: