Ցավի ինչպիսի՞ տպավորություն եմ ստանում ձեր ներկայացումներից, այն բոլոր խեղճ մարդկանցից, որոնց հանդիպում եմ ձեր փողոցներում: Ձեր գործունեությունն ինձ ավելի քիչ է զարմացնում, քան այն տանջված դեմքերը , որոնցից չեմ կարող խույս տալ: Թվում է՝ դառնությունը դեմ առ դեմ պայքարում է նրանցից յուրաքանչյուրի հետ. ինչպիսի յուրահատուկ տանջանքներ: Ձեր հավատը մի ժամանակ կարողանում էր տնօրինել աշխարհը, և չնայած սա իմ մեջ ինչ-որ թշնամություն է արթնացնում, ես չեմ կարող առանց հարգանքի նայել գրեթե բարբարոսական դեմքերին, որտեղ, հավատի շնորհիվ, մի մեծ, ներդաշնակ տանջանք է քարացած: Բայց չէի էլ կարողանա առանց հուզմունքի պատկերացնել այն մտածումները, որոնցում սիրո ողջ ինտենսիվությունը կենտրոնանում է տառապած մարմնի վրա: Քրիստոնեությունն ինձ թվում է այն դպրոցը, որտեղից ծնունդ են առնում բոլոր այն զգացողությունները, որոնց շնորհիվ ձևավորվել է գիտակցությունը, որ յուրաքանչյուր անհատ ունի իր մասին: