Երկրորդ, Երեւանի մասնակցութիւնը սիրիական գործերին, որտեղ արդէն առկայ են ոչ միայն բարեկամական Իրանը, այլ նաեւ թշնամական Թուրքիան, իւրայատուկ հետաքրքրութիւն է հաղորդում այդ առաքելութեանը։ Թուրքիան այսօր, թէեւ իրավիճակային, բայց ամէն դէպքում Մոսկւայի գործընկերն է սիրիական կարգաւորման մէջ։ Պարադոքսալ է հնչում, բայց, երեւում է, իրավիճակ է ստեղծւում, որի դէպքում սիրիական թատրոնում կարող են բախւել երկու վաղեմի հակառակորդների` Երեւանի եւ Անկարայի շահերը։ Եւ այդ պայմանական մերձեցումը տեղի է ունենում Մոսկւայի հովանու ներքոյ։ Ինչպիսի՞ աշխարհաքաղաքական շահեր կարող է քաղել դրանից Երեւանը, կախւած է հայկական դիւանագիտութեան վարպետութիւնից։ Սակայն տւեալ պահին մեկնարկային պայմանները բաւական լաւն են։