Մի քանի րոպե անց պատուհանից ցատկեց Հինգերորդ Սուլթանը. փորը՝ կուշտ, աչքերը՝ քնաթաթախ, շարժումները՝ դանդաղ։ Նրանց շուրջը շրջան գծելուց հետո նստեց Զելիհա մորաքրոջ մոտ: Մի պահ խնամքով լիզեց թաթը, մազերից մաքրեց կեղտը: Ճմլկոտում էր՝ պատրաստ պառկելու, բայց հանկարծ վեր թռավ։ Ցանկացավ հասկանալ, թե ինչն իրեն անհանգստացրեց, շուրջը նայեց։ Պատասխանի փոխարեն քթին մի գոլ կաթիլ ընկավ: Հետո ևս մեկը, այս անգամվանը գլխին: Խոր դժգոհությամբ, ծանր-ծանր կանգնեց, ձգվեց: Մի կաթիլ էլ: Դժգոհ ցնցվեց, տխրադեմ տուն գնաց: