Ուշքի	գալով, Շուշանիկի	առաջին	ձգտումը	եղավ, վերադառնալ	նորեն	այնտեղ, ուր	մաքառում	էր	կրակի	դեմ	հորեղբայրն իր	հորն	ազատելու	համար: Բայց	մայրը, բռնելով	նրա	թևից, հետ	քաշեց: Նրա	խիտ	մազերը	թափվել	էին	ուսերի	վրա, երեսը	մրոտվել	էր, աչքերը, կարծես, սպառնում	էին	դուրս	գալ	շրջանակներից: Նա	ոտները	զարկում	էր	գետնին, կատաղած	կրծոտում	էր	արգելողների	ձեռները, որ	ազատվի	և	վազե	առաջ	ու	ընկնե	կրակի	կոկորդը: Այլևս	դա	այն ամոթխած, լռիկ	աղջիկը	չէր: Մերձավորների	վտանգալի	վիճակը	նրան	ներշնչել	էր	առնական	անվեհերություն: Մերթ կատաղում	էր, մերթ	անիծում	մարդկանց, մերթ	աղերսում: Եվ	թվում	էր	նրան, որ	ոչ	ոք	սիրտ	ու	խիղճ	չունի, ոչ	ոք	չի կարեկցում	նրան: Ամբոխը, որ	այնքան	սիրել	էր	նրան	և	որին	սիրել	էր	ինքը, նայում	էր	հուսահատ	աղջկան	և	տեղից	չէր շարժվում: Իսկ	կրակն	արագ-արագ	կլանում	էր	կացարանը: Տաքությունն	այնքան	սաստիկ	էր, որ	պատշգամբին մերձենալու	հնար	չկար, ուր	մնաց	ներս	մտնելը: Նույնիսկ	Չուպրովը, Ռասուլը	և	Կարապետը	տատանվում	էին, թեև	բարի	և համակրելի	աղջկա	աղեկտուր	աղաղակները	մորմոքում	էին	նրանց	անվեհեր	սրտերը: