Սև	քաղաքը, արդարև, սև	էր, որպես	կախարդական	մի	աշխարհ, որ	կրում	էր	իր	վրա	աստվածային	անեծքի	դրոշմը, գիշեր-ցերեկ	ծխնելույզներից	առատորեն	դուրս	սլացող	մուրը	ներկում	և	ապականում	էր	ամեն	ինչ, որ	կար	այստեղ, սկսած շինանյութերից	մինչև	երկինքն	ու	թռչունները: Մթնոլորտը	մշտապես	տոգորված	էր	թանձր	ծխով, որի	միջով	արեգակի ճառագայթները	հազիվհազ	տարածում	էին	երկրի	վրա	մի	տեսակ	պղնձագույն	լույս: Փողոցները	լի	էին	նավթային փոսերով	ու	ճահիճներով, որ	շրջապատված	էին	ամեն	տեսակ	աղտեղություններով: Այստեղ	մրից	սևացած	խոզերը խորդալով	ու	միմյանց	դնչահարելով, ուտելիք	էին	որոնում, իսկ	չքավոր	կանայք	դույլերով	նավթ	հավաքում: Գետնի երեսին	և	գետնի	տակ	տարածված	էին	անթիվ	մետաղային	խողովակներ: Լսվում	էր	նրանց	միջով	հոսող	նավթի	ձայնը, որ հիշեցնում	էր	մերթ	ծղրիդների	երգը	գիշերային	խավարի	մեջ, մերթ	մուրճի	ծանր	հարվածները	մի	աներևույթ	դարբնոցում: Դա	նավթային	արդյունաբերության	զարկերակներն	էին — բյուրավոր	մարդկային	էակների	դժոխային	աշխատանքի	և միայն	մի	քանի	տասնյակ	բանվորների	հարստության	չափ: