Տասը-տասնըհինգ	քրդստանցի	հայ	էլ	որ	էս	կողմից, էն	կողմից	գլուխ	չի՛	բարձրացրին	ու	քրդերի մնացած	թրերն	ու	մզրախները	ձեռք	առան, քրդերի	աստղը	թեքվեցավ. ութը	կոտորվել	էին, երկուսը	մնացել	յարալու	ընկած: Սրանց	էլ	կապեցին	մեկ	ձիու	բհրի	վրա, ու	աչքդ	բարին	տեսնի. ոչինչ	սհաթի	մարդի	քաջությունը	էն	բարերարությունը	չի՛	արել, ինչպես	հիմիկ: Աղջիկ	ասես, տղա, հարսը, երեխա, ծծկեր	հազար	չվանով	կապած	տուն	էին	արել, Ղարսա	գեղերիցը	եսիր բերել, որ	տանին	յա	սարդարին	փեշքաշ	անեն, յա	Ախըլցխա	ծախեն: Ո՞ւմ	էսպես	սհաթին	մարդ կյանք	տա, որ	նրա	առաջին	ծունր	չդնեն, երկրպագություն	չանեն: Բայց	հսկայն	Աղասի	ինքն	էր ընկնում	նրանց	ճտովը. ինքը	նրանց	կապը	ետ	անում, ինքը	երեխին	ջոկ, մորը	ջոկ	սիրում, գուրգուրում, որ	աստծուն	փառք	տան, սուրբ	Սարգսին	խունկ	ու	մոմ	վառեն, թե	չէ	էս	իր	հունարը չէ՛ր: Ոչի՛նչ	գիշեր	էն	լիսը, էն	կյանքը	չի՛	տեսել, չի՛	քաշել, ինչպես` էս: Ազատվողք	թե	ազատողք, իրար	տեսնելիս, հենց	իմանում	էին, թե	երկընքումն	են	ու	ո՛չ	երկրումս: