Ի սկզբանէ, «Կոչնակ» քանի մը անգամ ծանուցած է, թէ շուտով լոյս պիտի ընծայէ Պէշիկթաշլեանի գործերու ժողովածուն։ Եւ խթանելու համար հրատարակելի գիրքին վաճառքը, ան իր ընթերցողներուն առաջարկած է կանխօրօք վճարել սակագինին կէսը՝ 1 տոլար եւ 15 սէնթ, փոխարէնը խոստանալով բաժանորդներուն անունները առանձին ցուցակով մը տպագրել հատորին վերջաւորութեան, «որպէսզի անոնք յաւերժանան իբրեւ սատարողներ Պէշիկթաշլեանի անմահ գործերուն վերակենդանութեանը»…։Հրատարակիչները գիտակից էին, որ այս գործը գլուխ կը հանէին «այնպիսի ժամանակի մը մէջ՝ երբ հայուն թշնամին գոռոզաբար կ’ենթադրէ թէ մեզ բնաջնջած է. ճիշդ այն ատեն մենք պիտի նոր կենօք[=կեանքով] յարուցանենք հայրենասիրութեան եւ եղբայրութեան քնարերգակին հոգեշունչ երգերը»(«Կոչնակ», Նիւ Եորք, 10 Փետրուար 1917)։