Միևնույն ժամանակ ակնհայտ դարձավ, որ վերջին մի քանի տարիների ընթացքում Էրդողանի և իր կուսակիցների հետևողական կադրային քաղաքականությունը մասամբ հաջողված էր։ Ճգնաժամային իրավիճակում ԶՈւ շատ սպաներ հավատարմություն հայտնեցին իշխանություններին։ Էլ ավելի ակնհայտ էր ոստիկանության ուժերում Էրդողանին հավատարիմ մարդկանց տեղավորումը։ Ոստիկանության ուժերը դարձան գլխավոր գործող անձինք՝ ապստամբած զինվորականներին ճնշելու համար։ Եվ սա այն պարագայում, երբ դեռ մի քանի տարի առաջ ոստիկանությունը համարվում էր Ֆ. Գյուլենի (սրա մասին ստորև) «իմամական բանակը»։[1]