Պէտք է որ խոստովանինք։ Փոշիի չափ ար­ժէք չտուինք «փո­շի» բա­ռին։ Տան­տիկննե­րէն մին­չեւ լե­զուա­բան­ներ՝ փոր­ձե­ցինք զերծ մնալ ան­կէ։ Սա­կայն, եղան բա­ցառու­թիւններ եւ «փո­շի»ն փայ­լե­ցաւ, ինքզինք կա­րեւո­րուած զգաց, տեղ գտաւ ըն­տիր գրա­կանու­թեան, նոյ­նիսկ ջեր­մե­ռանդ աղօթքնե­րու մէջ։ Այ­սօր մեր խո­շորա­ցոյ­ցը կը մօ­տեց­նենք «փո­շի»ին ու կը տես­նենք, թէ անար­դա­րօրէն ար­ժեզրկուած է ան, հա­կառակ անոր, որ ու­նե­ցեր է գնա­հատե­լի յատ­կութիւններ։