– 18 տարիս դեռ չէր լրացել, որ 1943թ. հունվարի 20-ին ինձ ռազմաճակատ կանչեցին: Մեր ստորաբաժանումը շարժվում էր Կուրոսկ-Օրլոյ ուղղությամբ: Ես գնդացրորդ էի: Իմ հետ նաև մեր գյուղացի Համոն էր (չցանկացա ընդհատել պապի պատմությունը ու այդպես էլ չիմանացա Համոն ում ցեղից էր…): Մի օր մեր հրամանատարությունը ինձ ու մի քանի զինվորների հետախուզության ուղարկեց. թշնամու ուժային հնարավորությունների մասին տեղեկատվություն էր պետք: Իմ հետ վերցրել էի նաև իմ զենքը: Անտառի միջով մի փոքրիկ արահետ մեզ մոտեցրեց թշնամու դիրքերին ու չգիտես ինչպես նրանց դիպուկահարը նկատել էր մեզ ու ես հայտնվեցի նշանակետում. աջ ոտքիս ցավ զգացի – վիրավորել էի: Հիմա եմ հասկանում, որ սպառնալիք էի թշնամու համար. ձեռքիս գնդացիր կար: Ընկերներիս հետևից չկարողացա հասնել ու հետ մնացի… ա~խր գնդացիրս էլ ծանր էր ու քարշ տալ չէի կարողանում… Թշնամուն գերի մնալու վախից թողեցի զենքս ու սողալով հետ գնացի…