Երկրորդ նպատակը «համաչափության սկզբունքի» պահպանումն է, որը լայնորեն հայտնի է որպես պատժիչ սանկցիաների օգտագործման սահմանափակման միջոց, որը հիմնականում արտահայտվում է արարքին համարժեք հատուցման սկզբունքով, համապատասխան իրավախախտման ծանրությանը: Երիտասարդ իրավախախտների արարքների նկատմամբ հակազդեցությունը պետք է հիմնվի ոչ միայն իրավախախտման ծանրության այլև անձի առանձնահատկությունների վրա: Իրավախախտի անհատական առանձնահատկությունները (օրինակ` սոցիալական ստատուսը, դրությունը ընտանիքում, պատճառած վնասը և այլ` իրավախախտի անձի հետ կապված գործոններ) պետք է ազդեցություն գործեն պատասխան գործողությունների համարժեքության վրա (օրինակ` ուշադրություն պետք է դարձնել իրավախախտի կողմից զոհին պատճառած վնասի փոխհատուցման ցանկությանը, աղջկա կամ տղայի լիարժեք և օգտակար կյանք վարելու կամքին):