Բայց հակառակ քաղաքական այս շրջադարձներուն, Դաշնակցութեան հայաստանեան կառոյցի ներկայացուցիչները յամառօրէն փորձեցին պաշտպանել իշխանութիւն/ժողովուրդ երկուութիւնը, ինչպէս ըրած էին Տէր Պետրոսեանի օրերուն, ի գին բոլոր քաղաքական տրամաբանութեան եւ համատարած դժգոհութեան: Այս պարագային «ժողովուրդէն ծնած, ժողովուրդին համար» նշանաբանը կերապարափոխուեցաւ եւ առաւ իշխանական բնոյթ կամ երանգաւորում: Այսինքն՝ դարձաւ, իշխանութիւն յանուն Ժողովրդի: ՀՀԿ-ՀՅԴ դաշնակցութիւնը ներկայացուեցաւ որպէս իշխանական համակարգին ընդմէջէն ժողովուրդին համար բարեփոխումներ կատարելու փորձ՝ անտեսելով շատ յաճախ այն իրականութիւնը եւ պարզ քաղաքական խոհեմութիւնը որ մեծամասնութիւնը շատ աւելի հեշտութեամբ կը (նենգա)փոխէ կամ կ՛այլափոխէ փոքրամասնութիւնը քան՝ հակառակը: