Հատկապես լուծված չեն եկեղեցիների կառուցման կոմպոզիցիոն խնդիրները: Ցավալի է, երբ հավատի կառույցներն են արվում անընդունելի ձևերով` վերածվելով տորթի, ասես ոչ թե ճարտարապետի, այլ հմուտ հրուշակագործի ձեռքի աշխատանք լինեն: Ինչու՞ մենք պիտի անշնորհք ձևով կրկնօրինակենք մեր միջնադարյան ճարտարապետությունը, կրկնենք արտաքին ձևերը` մոռանալով բովանդակությունը, իմաստը: Ժամանակակից ճարտարապետը չի կարող անգամ մոտենալ այդ հին բովանդակությանը, անգամ եթե աշխարհի բոլոր հանճարեղ ճարտարապետները միանան, չեն կարողանա նույն տաղանդով կրկնել միջնադարյան հայ ճարտարապետին: Այսինքն՝ խնդիր են դնում, որն իրականացնելը ոչ միայն անիմաստ է, այլև անհնարին: Այս նորակառույց եկեղեցիները պետք է օրինակ դառնան ապագա ճարտարապետների համար, թե ինչպես չպետք է կառուցել եկեղեցին: