-Սրտնեղություն,- կրկնեց կաֆե-լատտեն գլուխը քաշած Հարբեցող Ծաղրանկարիչը:- Չհանդարտվող, չդադարող ներքին նեղվածությունը մեր կյանքի կոնսպեկտն է: Ամեն օր սուզվում ենք հոգնածության մեջ: Սեփական մշակույթի, սեփական ժողովրդի հետ ցավալի հանդիպումներից վախենալու պատճառով խցկվել ենք նապաստակի բնի մեջ: Արևմուտքցիներն էլ կարծում են, թե Արևելքի և Արևմուտքի քաղաքակրթությունների միջև մշակութային անդունդ կա: Երանի այդքան հեշտ լիներ: Քաղաքակրթության իրական անդունդը թուրքերի և թուրքերի միջև է: Մեր և նրանց միջև: Շուրջբոլորը քյառթուներ ու գեղցիներ և գյուղացիներ են: Մենք էլ դրա կենտրոնում ենք: Մի բուռ մշակութային, քաղաքաբնակ հին հարևաններին ենք կարոտում: Ստամբուլի հայերին, հույներին, հրեաներին... նրանց փոխարեն հարևանություն ենք անում Անատոլիայի գյուղացիների հետ: Չգիտենք ուր փախչենք: Հոգնեցինք: Ամբողջ քաղաքն անցել է նրանց ձեռքը: