Վերջերս Հրաչյա Բեգլարյանը գրեց մի գիրք. «Պըլը-Պուղի»։ Կարդացի, տեսա՝ ինքն էլ է... ոնց որ մեր ցեղից... Այսինքն՝ ինչքան էլ «տակն են տալիս», թե այս բանը կարելի է, այս բանը չի կարելի, մեկ է, իր ձին է քշում, ճշմարտությունը շրմփացնում երեսին... Եվ չնայած մեր օրերում ոչ մեկը առանց կռվի պաշտոն չի հանձնում (եղբորն անգամ), ես Հրաչյայի հետ, փոխըմբռնման պայմաններում, զրույց անելուց հետո «Պուղու» գլխավոր խմբագրի պաշտոնը հանձնեցի նրան։