Եթե սա լիներ մի երկիր, որտեղ միջին ապրելակերպը տանելի է, ոչ մի խնդիր չէր լինի, սակայն մի երկրում, որտեղ ոչ ես, ոչ Աղվան Հովսեփյանը չենք կարողացել արդարացի, կաշառազերծ բարքեր ստեղծել, սա պարզապես անարդարության ցցուն օրինակ է: Այդ անարդարությունը հավասարապես վերաբերում է մեզ զուգահեռ նույն կրթությունը ստացած, հայրենիքին նվիրված աշխատելու զգացողությունը կրած մանկավարժներին, գիտնականներին, բոլոր այլ մասնագիտությունների մարդկանց: