Վերջերս Համաշխարհային աստղագիտական միությունը Քարահունջի աստղադիտարանը դասեց վաղ ժամանակներում կառուցված աստղադիտարանների թվին: Փառք ու պատիվ մեր նախնիներին: Իսկ ինչ էր գրում այդ աստղադիտարանի մասին մեր օրերի մի հայ վայ-հնէաբան, թողնենք նրա խղճին ու դատողությանը: Ես խորհրդային մարդ եմ և հպարտանում ու ցավում եմ այդ երկրի ողբերգական և հերոսական պատմությամբ: Հպարտանում եմ այն հայ բոլշևիկներով, որոնք ջանք ու եռանդ չեն խնայել Խորհրդային Հայաստանի շենացման համար: Հպարտացել է իմ սերունդը այդ մարդկանցով: Եթե ժամանակի առաջադեմ միտքը եղել է բոլշևիկյան գաղափարախոսությունը, ապա միշտ լավին, առաջավորին ձգտող հայ միտքը չէր կարող հեռու լինել այդ գաղափարախոսությունից: Այդ առաջավոր մտքի ջահակիրներից է եղել նաև իմ սերնդի համար թանկ մի մարդ՝ Կամո անունով: Եվ ոչ միայն հայ մարդու համար է նա թանկ անուն եղել, նրա մասին նկարահանված ֆիլմերը դիտել են միլիոնավոր մարդիկ: Ճիշտ է, Կամոն տեսաբան չի եղել, հեղափոխական խոր մտքեր չի ունեցել, բայց նվիրված է եղել մեկ գաղափարի՝ աշխատավոր մարդուն ազատ, երջանիկ, շահագործումից հեռու տեսնելու գաղափարին: ՈՒ հանկարծ «պարզվում» է, որ նա «ղաչաղ» է եղել: Չեմ ցանկանում որևէ որակում տալ նման վիրավորական ածականով Կամոյին բնութագրողին, բայց չեմ կարող չհարցնել՝ այդ ո՞ր ղաչաղն է, որ ղաչաղություն է անում, քարվան է կտրում, թալանում է շատերին ոչ հանուն իր շահի: Ղաչաղը, իր շահից, իր ավարին տեր կանգնելուց և վայելելուց բացի, այլ նպատակ չունի: Իսկ Կամոն այդ ավարից մեկ կոպեկ օգտագործե՞լ է իր ապրելակերպի բարելավման համար: Իհարկե՝ ոչ: Ղաչաղն իր կաշին փրկելու համար անտանելի տանջանքների կենթարկե՞ր իրեն: Գերմանացի բժիշկը, տեսնելով և զգալով այդ մարդու երկաթյա կամքը, իր խղճին, իր երդմանը դեմ է գնում և Կամոյին ախտորոշում է որպես խենթի: Գուցե ոմանք ինձ մեղադրեն, թե ես գեղարվեստական ֆիլմի հնարանքը ցանկանում եմ ներկայացնել որպես իրողություն, այդ դեպքում կհիշատակեմ անառարկելի պատմական մի դեպք: Ցարական դատարանը, Կամոյին ճանաչելով մեղսունակ, դատապարտել էր մահվան` կախաղանի միջոցով: Համաձայն ցարական Ռուսաստանի օրենքի, մահվան դատավճիռն ի կատար էր ածվում, եթե այն ստորագրում էր դատախազը: