Վարդանը կուզենար, որ Մարոն բացատրեր, սակայն, ներողություն խնդրելով արթնացնելու համար և բարի գիշեր մաղթելով, նա մեջքով շրջվեց Վարդանին։ Նա լսեց, թե ինչպես էր Մարոն թաքուն լալիս, կարծելով, որ իր հեկեկոցը չէր լսվում, սակայն Վարդանը չհամարձակվեց նրան հարցեր տալ։ Նա ինչպես միշտ կպատասխաներ, որ ինքն առանց պատճառի ընկճված էր, կամ էլ՝ որ ինքը տանջվում էր Թովմասի համար։ Վարդանը գուշակում էր, որ պատճառն այլ էր։ Ի՞նչ պատճառ։ Իհարկե, մյուսը։ Ռըզա բեյը, որը նույնիսկ հեռվից կանգնած էր իրենց միջև։