Այսպիսով, թեեւ պատմիչի տեղեկությունները սակավ են, բայց դրանք ցույց են տալիս, որ Սիսականը պետք է ընկած լինի Վայկունիքից հարավ-արեւելք, քանի որ, ինչպես վերեւում նշեցինք, բաղանիկեցիների մասին ասվում է, որ նրանք նվաճել են Բերձորը, Վայկունիքը, Սիսականը, Հաբանդը, Ամարասը եւ այլն, իսկ երկրորդ անգամ (841 թ.) վնաս են պատճառել Սիսանձորին եւ Ամարասին. այս գավառը Սիսանձոր է կոչել Աղվանից պատմիչը, իմ կարծիքով՝ Թարթառի այդտեղով հոսելու պատճառով: Միջին դարերում այմն համարվեց Խաչենի վերին մասը, որը Հանդաբերդի տերերի ժառանգությունն էր: Մեր նախնիները Սիսական գավառում այդ անունով շեն բոլորովին չեն հիշատակում, բայց այդ նույն Ոստան անունը հուշում է, որ այդտեղ վաղնջական ժամանակներից սիսական իշխանների կողմից պետք է հիմնադրված լինի մի հզոր քաղաք կամ դղյակ: Ոչ մի տեղ չի հիշատակվում երկրամասի գավառական նոր անումը: Ինձ թվում է, որ դա Ղայնաղ երկիրն է, որի հետ միասին կաթողիկոս Եսայի Ջալալյանը հիշում է Չարաբերդի վրա իշխող մի Բեկի, որը լեկերի պատճառով փախչում է նրա թիկունքում գտնվող Ծար երկիրը: Բայց եւ սա, եւամբողջ գավառը (վիճակը) հետազոտման կարիք ունեն: Գավառում նշվում են Մռավի հարավից եւ Յանշախի սկզբից Քեշիքենդը, սրանից հարավ Աղտավանը, սրանից էլ հարավ, Թարթառի մոտ՝ Շապոն, սրա ելքի հյուսիսային կողմում՝ Ուռաթաղը, արեւմուտքից, վերջինի աջ կողմում, գետի հարավում՝ Քոզտուն կամ Քոստին: Ըստ ռուսական աշխարհացույցի՝ այդ Ուռաթաղը, ըստ իս, Հարու բերդի տեղն է, որը հիշում է Մխիթար Գոշը: Այն գրավել եւ ավերել է Ելտկուզը, քանի որ այլ քարտեզում (տախտակ) նրա տեղում նշված է Ղարի-քյոփրիվ անունով կամուրջը, որի վրայով լեկերը 1722 թ. անցկացրին Վարանդինից եւ Խաչենից վերցրած գերիներին: