— Հայի	շուն, դո՞ւ	մնացիր	Հասան	խանի	վրա	ոտք	բարձրացնես, դո՞ւ	մնացիր	ձեր	հոտած	հավատի	լափն	իմ գլխին	ածես, գյոռդ	պատըռվի, Հասան	խան, հողը	գլխիդ, էս	ի՞նչ	ես	լսում: Գլխիդ	փափախը	քամին	տանի, քոռանայիր, ո՛չ	լսեիր, էս	ի՞նչ	իմացար: Հազար-հազար	մարդի	փոր	վեր	ածես, մեկ	հայի	կտորի	առաջին	էսպես կո՞ւչ	գա՞ս. էլ	ո՞ւր	եմ	ուզում	աշխարհներ	առնեմ, որ	էս	խոսքը	պետք	է	լսեի: Ընչի՞	չի՛	պետք	է	ես	հայ-օլանի	քոքը կտրեի, որ	ձեր	անհավատ	հոգին	երկրի	վրա	էլ	չըլեր,— ասաց	ու	կատաղությամբ	ղամեն	էնպես	Աղասու	վրա շպրտեց, որ	թե	ձին	չէ՛ր	խրտնել, ու	Աղասին	գլուխը	կռացրել, ղամեն	սրտի	մեջտեղը	պետք	է	ցցվեր: