Շարադրանքի տրամաբանությունից ելնելով Բագրատյանի կողմից թվարկված մարդիկ, եթե ապրեին Հայաստանում, ապա լավագույն դեպքում համալսարանական ամբիոններում պրոֆեսորներ կլինեին, իսկ վատագուն դեպքում՝ տաքսու վարորդներ: Եվ ոչ թե նրա համար, որ հայ են, այլ պարզապես այս աշխարհագրական տարածքում չկա համակարգային այն միջավայրը, որը կարող է մարդուն մղել դեպի գիտական ճեղքումը կամ էլ Թոյնբիի լեզվով ասած՝ գեղարվեստական հրաշքը: