Ես երբեք չեմ հարցրել նկարչին իր մանության մասին, բայց ինձ միանգամայն հասու են նրա ինքնադիմանկարները, որոնք բացահայտում են արվեստագետի հոգեվիճակը, ստեղծագործողի, իբրև բարու միակ կրողի, դերի ու նշանակության նրա ըմբռնումը: Արդարև, Ռոբերտը կարող է ընկալվել որպես Երևանի գեղարվեստական միջավայրի ամենահավասարակշիռ դեմքերից մեկը, անհատ, որ խորապես հասկանում է մարդկային հարաբերությունների բնույթը և իր մեջ խտացնում քաղաքային շփման հազարամյա ավանդույթը: Ծնվեց իբրև քաղաքաբնակ, և քաղաքն աստիճանաբար իմաստավորեց այդ իրադարձությունը, քանզի ամեն նոր բնակիչ Թիֆլիսի մթնոլորտին հավելում էր իր անկրկնելի գույնը: Ի՞նչ էին անում նրա հեղինակությունները (ներկա և գալիք), թեկուզ Ալեքսանդր Բաժբեուկ-Մելիքյանը կամ մեր հերոսի ավագ եղբայր Հենրիխը, կամ տասնվեցամյա Սերգեյ Փարաջանովը, կամ բնորդուհի Զինան, որի հետ հանդիպումը առնականացրեց Աղասի Այվազյանին, կամ էլ հայկական եկեղեցուց անբաժան երգեհոնահարը, որն ասես այնտեղ ամփոփված Սայաթ-Նովայից էր փոխառել իր արժանապատիվ կեցվածքն ու նվագի պարզությունը: Ի՞նչ էին շշնջում իրիկնային հավքերը և մեղմ զեփյուռը ապագա նկարչին՝ գարնան առաջին այդ երեկոյին: