նվագախմբում կլառնետ էր նվազել ավանդական հագուստով, սև տաբատով, դեղին վերնաշապիկով: Հայկական պարեր էր պարում: Տարիներ անց մի այլ տեղ տեղափոխվելուց հետո շրջակայքի միակ հայկական ընտանիքն իրենք էին լինելու: Հիշում էր, թե ինչպես էին թաղամասի երեխաները ծաղրանքով իրեն նայում, երբ փորձի կամ համերգի համար ավանդական հագուստով էր դուրս գալիս տնից: Ամեն անգամ հույս ուներ, որ երեխաները տեսածը կմոռանան կամ իրեն հանդիպելիս այլևս չեն ծաղրի: Ամեն անգամ հուսախաբ էր լինում: Ամբողջ մանկության ընթացքում մի հայկական սոցիալական միջոցառումների կազմակերպությունից մյուսը վազելիս իրականում միակ ցանկությունը մյուս երեխաների պես պարզ ամերիկացի լինելն էր, ոչ ավել, ոչ պակաս: Միայն ամերիկացի լինել, ազատվել այդ թուխ հայկական մաշկից: Տարիներ անց Շուշանը Բարսամին պատմում էր, թե նա ինչպես է հարցրել վերևի հարկի հոլանդացիներն ու ամերիկացիները ի՞նչ օճառով են լվացվում: Ուրեմն հույս ուներ, որ եթե նույն օճառով լվացվեր, մաշկի գույնը կբացվեր: Բարսամն այդ տարիքում ցանկանում էր նրանց չափ սպիտակ լինել, նրանց պես սպիտակ ամերիկացի: Հիմա, երբ մանկության հուշերը խլրտում էին մտքում, Բարսամ Չաքմաքչյանն իրեն մեղավոր զգաց երիտասարդ տարիքում սովորած սակավ հայերենն էլ արագ մոռանալու և տոհմածառից հնարավորինս հեռու փախչելու փորձերի համար: Տխուր էր, որ ժամանակին մորից հայերենի կամ հայկական մշակույթի մասին ավելի շատ չի սովորել և դստերն էլ ավելի շատ չի սովորեցրել: