Միջոցառման ժամանակ բազմիցս ընդգծվեց այն պարագան, որ անկախ ամեն ինչից Հայաստանի անվտանգության հարցում, Ղարաբաղի խնդրում Ռուսաստանը կանխորոշիչ ուժն է, առանց նրա ոչինչ չի որոշվում, և իրադրության ցանկացած սրման դեպքում և՛ Երևանը, և՛ Բաքուն դիմում են հենց Մոսկվային, ու նա է կարգավորում իրավիճակը: Այս կապակցությամբ Պրոխանովը չմոռացավ հիշեցնել, որ Խորհրդային Միությունը պառակտման առաջին գիծն ստացավ հենց Ղարաբաղում: Նշվեց, որ հայերն անընդհատ դժգոհում են, թե Ռուսաստանն ինչու լիովին չի համերաշխվում իր ստրատեգիական դաշնակցի հետ, դավաճանում է նրան` հավատակից եղբորը, զենք է վաճառում Ադրբեջանին և այլն: Սակայն, մյուս կողմից, Հայաստանը «ուխտադրժորեն, գաղտնի թե բացահայտորեն» մերձենում է ռուսամերժ Եվրամիությանը, մասնակցում է Ռուսաստանի սկզբունքային թշնամու` ՆԱՏՕ-ի զորավարժություններին, զանազան այլ գործողությունների և այլն: Այլ խոսքով ասած` ուզում է միաժամանակ նստել երկու աթոռի: Անողոք ակնարկ հնչեց` Եվրամիության հետ լայնամասշտաբ հարաբերությունների հաստատման այդ փորձերը հիշեցնում են ուկրաինական դրաման, երբ Կիևը ի վերջո միանշանակ կողմնորոշվեց դեպի Եվրոպա, բանը հասցնելով արյունահեղության ու տարածքային կորստի (դե, Ղարաբաղն էլ է տարածք):