Սիրտը լուռ չի աշխատում և ամեն մի գործիքի նման իր աշխատանքի ընթացքում առաջացնում է յուրահատուկ հնչյուններ, որոնք նրա կենսունակության ամենավստահելի վկաներն են: Սրտի հնչյունների լսումը (աուսկուլտացիան), նրանց ուսումնասիրումը և վերլուծումը բժշկության հիմնական զենքերից մեկն է: Բայց աուսկուլտացիան սուբյեկտիվ մեթոդ է, որը փաստորեն կախված է բժշկի լսողական զգայարանի անհատական առանձնահատկություններից: Գործնական աշխատանքում հազվադեպ չեն այն դեպքերը, երբ լսված երևույթները վերլուծելիս, ծագում են բացարձակապես տարբեր մեկնաբանումներ և կարծիքներ, անգամ ամենաորակյալ մասնագետների միջև: Բացի այդ, մարդու ականջը ֆիզիկական իմաստով լիարժեք «գործիք» չէ և ունի մեծ սահմանափակումներ: Այս է պատճառը, որ անհրաժեշտ եղավ ստեղծել հատուկ գործիք` օբյեկտիվ կերպով գրանցելու սրտի գործունեության հնչյունական երևույթները: Այդ մեթոդը, որը ստացավ ֆոնոկարդիոգրաֆիա անվանումը, ներկայումս լայն չափերով ներմուծվում է գործնական բժշկության մեջ: Այն հնարավորություն է տալիս պարզ պատկերացում ունենալ սրտի ֆունկցիոնալ վիճակի, սրտի խոռոչների և մայր անոթների հեմոդինամիկայի մասին, զգալի չափով նպաստում է սրտի տարբեր բնածին և ձեռքբերովի հիվանդությունների ախտորոշմանը: Մեծ հետաքրքրություն է ներկայացնում հետևյալ փաստը: Սրտի կծկումը առաջացնում է մեխանիկական շարժումներ, որոնք տարածվում են ամբողջ մարմնով: Այդ տատանումների մասին գիտնականները տեղյակ էին դեռևս վաղուց, իսկ 1877 թվականին հաջողվեց դրանք հայտնաբերել շատ հետաքրքիր ճանապարհով, երբ անհատը տեղադրվում էր կշեռքի վրա, նրա զարկերակի հարվածներին համընթաց տատանվում էր կշեռքի սլաքը: Հիշյալ շարժումները շատ աննշան չափերի են, բայց հատուկ գործիքով կարելի է դրանք գրանցել: Այս մեթոդը կոչվում է բալիստոկարդիոգրաֆիա, այն ուսումնասիրում է սրտի ֆունկցիոնալ վիճակը, հատկապես նրա կծկողական էներգիան, գրանցելով մարմնի տատանումները, որոնք առաջանում են, երբ արյունը դուրս է մղվում սրտի խոռոչներից և հոսում է արյան շրջանառության սիստեմով: Այս մեթոդի անվանման մեջ ոչ մի տարօրինակություն չկա. ինչպես որ բալիստիկական հրթիռը իր հրման ժամանակ առաջացնում է տարբեր շարժումներ, այնպես էլ սիրտը և անոթային համակարգը արյունը առաջ մղելու ժամանակ շարժումներ են ծնում: Այդ տերմինը ծագում է լատինական «բալիստա» բառից, որը նշանակում է նետել (հին ժամանակ այդպես է կոչվել զենքի մի տեսակը, որի օգնությամբ թշնամու դիրքերի վրա նետվել են տարբեր ծանր առարկաներ, այստեղից էլ բալիստիկա` գիտություն ռումբերի և հրթիռների շարժման և թռիչքի հետագծերի մասին):