Սուլեյմանի պնդմամբ, Վարդանը ստիպված եղավ մանրամասնորեն պատմել իր գնդի վրա ապստամբների հարձակման մասին, թե ինչպես ինքը միակ ողջը մնալով՝ ստիպված էր եղել մահացած ձևանալ, ինչպես էր փախել, օրեր շարունակ քայլել տափաստանով և սնվել բույսերի արմատներով ու սոխուկներով։ Նրա պատմությունը հիացրեց այդ մարդկանց, որոնք երեխաների պես հեքիաթներ էին սիրում, և նրանք մի քանի թունոտ մեկնաբանություններ արեցին «սուլթանի պատերազմի» մասին, որից կարգին բան չէին հասկանում, բացի այն, որ այդ պատերազմի պատճառով բանակը կանոնավոր կերպով բռնագրավումներ էր իրականացնում։ Նրանք շուտով վերադարձան մթերքի գներին և անպարկեշտ պատմություններին, որոնք նրանց զրույցների հիմնական նյութն էին կազմում։