Կռվի	միջումը, էն	գյուլլի	ու	կրակի	թեժ	ժամանակին, նետի	պես	արձակվում, ընկնում	էր	ղոնշունի գյուռ	տեղը, ասլանի	պես	որին	էս	կողմը, որին	էն	կողմը	քցում, ջախըբուրդ, թիքա-թիքա	անում	ու օսմանցվի	մազերիցը	բռնած, քաշ-քաշ	անելով՝ հետը	սուրութմիշ	բերում, սարդարի	առաջին կանգնացնում: