Տարօրինակ	բան. քանի	Միքայելը	հեռվից	հեռու	էր	հետամուտ	Շուշանիկին, կարծում	էր, եթե	առանձնանա	հետը, կարող	է մի	քանի	րոպեում	տիրել	նրա	սրտին: Էժանագին	հաղթությունները	նրա	մեջ	զարգացրել	էին	ինքնավստահության	ոգին, իսկ	Անուշի	դյուրին	ձեռք	բերած	սերը	համոզել	էր	նրան, թե	իր	հրապույրին	ոչ	մի	կին	չի	կարող	հանդուրժել: Այժմ, այս աղքատ, համեստ, ընտանեկան	ծանր	պայմաններից	ճնշված	աղջկա	մոտ	զգում	էր	անսովոր	վեհություն: Այդ	լուրջ, խելացի	և	սիրուն	դեմքը, այդ	մաքուր, պայծառ	աչքերը	կաշկանդում	էին	նրան, ինչպես	ոմանց	հայացքը	զսպում	է	վայրի գազանի	կատաղությունը: Եվ	չնայելով	ներքին	զորավոր	պահանջին	գրկել	ու	համբուրել	մի	անպաշտպան	մաքուր, անարատ	էակի, որի	նմանը	դեռ	չկար	իր	անցյալ	հաղթանակների	ցանկում — դարձյալ	կաշկանդված	էր: