Հիմա` ո՞րն է խնդիրը, այն, որ շատերը չե՞ն հասկանում, թե ազգ-բանակն ինչ է, բայց, եղբա'յր, կարդացեք, դուրս եկեք, մարդկանց հետ խոսեք, զրուցեք, գուցե տեսնեք, թե ինչպե՞ս է մայրը սպասում իր որդուն, հայրը ոտքի կանգնում զինվոր որդու կենացը խմելիս, մորաքույրը պարտք անում, որ քրոջ զինվոր որդուն ինչ-որ բան ուղարկի բանակ, հորաքույրը մի մոմ ավելի է վառում եկեղեցում, որ եղբոր` զինվոր որդին ողջ տուն դառնա, այ դա հենց ազգ-բանակի հիմքն է, այսինքն` նման ազգը բանակ կդառնա: Ինչպե՞ս, շատ պարզ` ջութակ նվագելով, գիտությամբ զբաղվելով, ֆուտբոլ խաղալով, նկարելով, հոդված գրելով, գիրք գրելով, մանավանդ՝ կարդալով, բիզնես դնելով եւ հատկապես՝ հարկ վճարելով: Պարտադիր չէ` անպայման Արարատի մասին կամ Արցախին նվիրված, պարտադիր է լավ, նվիրվածությամբ: Գիտության, արվեստի, սպորտի, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, բիզնեսի` հնարավորինս շատ ճյուղեր՝ բանակի հետ կապելով: Սա չի նշանակում, որ ֆլեյտահարը պետք է գնա, զորամասում համերգ տա, կամ խանութպանը պետք է ձրի կոնֆետ ուղարկի իքս զորամաս, ավելի ճիշտ՝ սա միայն դա չի նշանակում, սա նշանակում է, որ ֆլեյտահարն էլ կարող է կրակել, եթե պետք է, խանութպանն էլ, լրագրողը՝ նույնպես, գիտնականը՝ եւս: Բոլորը` անկախ սեռից: Ընդ որում` կրակել պարտադիր չէ զենքից, պարտադիր է՝ թշնամու ուղղությամբ: Կամ` թշնամիների: Մեր բախտը բերել է, մերը մեկն է, բայց չի բերել՝ ե'ւ արեւելքից է, ե'ւ արեւմուտքից: