Թուր­քիա­յի հա­յու­թեան շրջա­նում մէկ ան­գամ չէ, որ լսել ենք այն կար­ծի­քը, թէ 2002 թ.-ից սկսած, այ­սինքն` Էր­տո­ղա­նի կող­մից հիմ­նո­ւած «Ար­դա­րու­թիւն եւ Բար­գաւա­ճում» կու­սակ­ցու­թեան իշ­խա­նու­թեան գա­լուց յե­տոյ կրօ­նա­կան, ազ­գա­յին, սո­ցիա­լա­կան եւ այլ փոք­րա­մաս­նու­թիւն­նե­րի, այդ թւում` հա­յե­րի հա­մար սկսո­ւեց ա­ռա­ւել հան­դարտ շրջան, երբ հնա­րա­ւոր դար­ձաւ ա­ռա­ւել հան­գիստ խօ­սել այն թա­պու­նե­րի մա­սին, ո­րոնք նախ­կի­նում մա­հա­ցու էին: Միեւ­նոյն ժա­մա­նակ հէնց այս իշ­խա­նու­թեան օ­րօք մենք ու­նե­ցանք Հ­րանդ Տինք եւ Սե­ւակ Պա­լըք­ճը: Ի՞նչ կ’ա­սէք այս հա­կա­սու­թեան մա­սին: