Հունվարի սկզբին թուրքական սահմանադրական դատարանը, որը, որոշ վերապահումներով, կարելի է համարել վերջին անկախ դատական մարմինը Թուրքիայում, որոշեց ազատ արձակել ահաբեկչության մեղադրանքով ձերբակալված լրագրողներ Շահին Ալփային և Մեհմեթ Ալթանին։ Թվում էր, թե այս որոշումը ոչ միայն անբեկանելի կլինի, այլև որպես նախադեպ կծառայի մնացյալ ձերբակալված լրագրողների համար (2016թ. հուլիսյան հեղաշրջման փորձին հետևած «վհուկների որսից հետո» դրանց թիվը, համաձայն իրավապաշտպան կազմակերպությունների հրապարակած տվյալների, անցնում է 300-ը (ներկա պահին ձերբակալված են մնում 180-ը, մնացյալները կամ գտնվում են դատական գործընթացում, կամ արդարացվել են))։ Սակայն այդ որոշումը Ստամբուլի դատարանը, որտեղ քննվում էր մեղադրյալ Ալթանի գործը, անընդունելի համարեց և լրագրողը շարունակում է մնալ անազատության մեջ։ Փաստորեն, ավելի ցածր կարգավիճակ ունեցող դատարանը ավելի զորեղ գտնվեց, քան երկրի «մայր դատարանը»։ Նմանատիպ մի իրավիճակ ստեղծվեց նաև հունվարի վերջին, երբ սկզբից որոշում կայացվեց ազատ արձակել «Amnesty International» իրավապաշտպան կազմակերպության Թուրքիայի գրասենյակի տնօրեն Թաներ Քըլըչին, սակայն նույն երեկո դատախազի դիմումի հիման վրա դատարանը որոշեց պահել վերջինիս բանտում։ Դատական համակարգում ստեղծվել է յուրատեսակ քաոս, որտեղ նախկինում առկա հստակության բացակայությունը ամեն պահ կարող է սպառնալ հասարակության ցանկացած անդամի ազատությանը։ Այս առումով հետաքրքական է Թուրքիայում աշխատող մի արտասահմանյան լրագրողի մեկնաբանությունը. «Ես բախտավոր եմ, որ լավ կապեր ունեմ իրավաբանների, գիտնականների, լրագրողների, հասարակական ակտիվիստների, քաղաքական բոլոր կուսակցությունների անդամների հետ։ Ահա այն պատասխանը, որ ես ամեն օր լսում եմ նրանցից. «Ես ոչինչ չեմ անում։ Հակառակ դեպքում ես հաջորդը կլինեմ»»։