Սմբատը	բութ	մատի	եղունգը	սեղմեց	ատամներին, հայացքը	հառելով	հատակին: «Իսկ	եթե	կեղծ	չէ՞»: Հայտնի	բան	է, այն ժամանակ	պիտի	մտածել	անելիքի	մասին: Նա	չի	կամենում	չոր	տափի	վրա	մնալ, և	ո՞վ	կկամենար	մնալ	նրա	տեղը: Թող այդ	հարստությունը	դիզված	լինե	աններելի	միջոցներով, նրան	կարելի	է	զտել	ու	մաքրել	կեղտերից, գործադրելով	հօգուտ հանրության, բայց	նորեն	աղքատանա՞լ... օ՜օ, ոչ, չի	կարող...