Վերոնշյալ պատմաքաղաքական «մեծագործությունը» անպատասխան չմնաց, այն իր գնահատականին արժանացավ հավուր պատշաճի։ Իսկ մի օր Վանոն սրտնեղած նետեց. «Սեփականաշնորհման դաշտը մեզանում ականապատված է»։ Ականապատողները, ինչպես դավադիր հուլունքաշարն է ի ցույց դնում, բյուր էին, ականազերծողներն անհայտ բացակայող էին։ Ի մեծ ցավ, հայ հանրության և համայն հայության` ականապատված էր ողջ պետական դաշտը, և կամա-ակամա ականներ էին տեղադրում կայացման անփառունակ ճիգեր գործադրող 3-րդ հանրապետության տակ և՛ մտավորական առանձին երևելիներ, և՛ թուրքին զգետնած զորավարներ, և՛ գաղափարական դասալիքներ, և՛ օծյալ հակահերոսներ, և՛ արհեստավարժ քծնապետեր ու և՛, և՛, և՛։