«Հայ խոհարարական ավանդույթների զարգացում և պահպանում» հասարակական կազմակերպության նախագահ Սեդրակ Մամուլյանը բացառում է հարիսայի թուրքական ծագումը: «Մենք ունեցել ենք երկու տեսակի հարիսա` հենց հարիսան և քաշիքան, ինչը թուրքերը ձևափոխելով դարձրել են քեշքեք: Ասեմ, որ քաշիքան եփում են թոնրում, իսկ այն փաստը, որ գետնի մեջ թոնիր ունեցել են միայն հայերը, արդեն իսկ բացառում է այդ կերակրատեսակի թուրքական լինելը: Թուրքերը երբեք թոնիր չեն ունեցել»,- ասում է Մամուլյանը: Քաշիքան եփում են կճուճի մեջ` գառի (հավի) միսն ու ձավարը թոնրում դնելով, իսկ հարիսան եփում են գետնի վրայի թոնիրներում` անընդհատ հարելով: «Հարիսա» բառը կապված է հենց «հարել» բառի հետ: Մամուլյանն ասում է, որ թոնիրը հեթանոս հայերը նմանեցրել են «գետին մտնող»` մայր մտնող արևի հետ (արևը որպես պաշտամունքի գլխավոր առարկա), և հայ կանայք ամեն անգամ հաց թխելիս կամ կերակուր պատրաստելիս խոնարհվել են նրա առաջ: Հաջորդ տարվա ամռանը` օգոստոսի 11-ին, Նավասարդի տոնին (հին հայկական նոր տարին` նվիրված հայոց դիցարանի 7 աստվածներին) կանցկացվի «Թոնրատոն», որտեղ կներկայացվեն թոնրում պատրաստվող կերակուրներ: