Մեռյալ	բնությունն	ավելի	է	սաստկացնում	Սմբատի	թախիծը: Այսօր	նա	միանգամայն	դժբախտ	է	համարում	իրեն: Միքայելի	հետ	կռվել	է	կոնտր-կտակի	վերաբերմամբ	և	բացարձակ	ասել, թե	կարող	է	դիմել	դատարան	և	թե	ինքը պատրաստ	է	թշնամանալ	նրա	հետ, բայց	կամավոր	բաց	թողնել	հոր	ժառանգությունը	ձեռից — երբեք: Սակայն	այս	չէր նրա	գլխավոր	վիշտը: Նա	դեռ	մտքում	համոզված	էր, որ	նոր	կտակը	կեղծ	է, և	վերջ	ի	վերջո	Միքայելը	պիտի	ինքը	հաշտվի նրա	հետ, ենթարկվելով	օրինական	իրավունքներին: Կար	տխրության	ավելի	խոր	շարժառիթ. Մինչև	այժմ	կարողանում	էր հեռացնել	իրենից	ծանր	մտքերը	և, հաշտվելով	իր	վիճակի	հետ, փակել	աչքերն	իրականության	առջև: Իսկ	այժմ	մի	համառ ու	անհաղթելի	զորություն	շարունակ	դրդում	է	կրկնել	մտքում. «մի՞թե	չկա	ելք	այս	դրությունից»: