Ու Մայր Եկեղեցւոյ մեր անխառն պատկանելիութեան գծով, հայ մօր մասնաւորաբար՝ անհամեմատօրէն կարեւոր դերակատարութիւն վստահուած է, երեխային անհատականութեան ձեւաւորման առնչութեամբ, ընտանեկան բազմերես դաստիարակութեան ընթացքին ներմուծելու քրիստոնէական դաստիարակութիւնը եւս, նոյնինքն Քրիստոսի հետեւողութեամբ, որ սաստելով Զինք շրջապատող մանուկները ցրուելու հետամուտ աշակերտները, անոնց ըսաւ. «- Ձգեցէ՛ք որ մանուկները ինծի գան, արգելք մի՛ ըլլաք անոնց, որովհետեւ այդպիսիներուն է Աստուծոյ արքայութիւնը...» (Ղկ 18.16), որպէսզի մեր զաւակները նախ իրողապէս հաղորդուին եւ ապա լաւապէս ճանչնան առաքելահիմն Հայ Եկեղեցին, իբրեւ հայ հաւատքին անմատոյց բերդը, հայ մշակոյթին սնուցիչ մայրերակը, կիրառական արուեստներու հնչեղ գանձարանը։