Շատ համեստ, ամաչկոտ մարդ էր, երբեք ինքն իր մասին չէր սիրում խոսել։ Բայց Աստված չանի, որ անարդար կպնում էին իր ընկերներին։ Ես տեսել եմ պապայի պայթելը, երբ Պարույր Սեւակի «Անլռելի զանգակատունը» չէին տպագրում։ Հիմնականում պապան արեց, որ տպագրվեց, ու սկսած Կենտկոմի առաջին քարտուղարներից, երբ ընկել էին Պարույրի հետեւից, պապան սարի պես կանգնած էր։