Սրանք եւ սրանց նման բաներն իմանալով՝ արքան դարձյալ աղոթում է ու քարոզում: Ինքը՝ «առաքինասեր թագավորը, թեւերը քշտելով բահն առնում է ձեռքը եւ եռանդուն կերպով փորում, իսկ բարեսեր թագուհին, թագավորական հագուստով պեղում էր հողի մեջ: Նրանց հետ նաեւ եպիսկոպոսները, քահանաները, նախարարները եւ նախարարների կանայք մեծ հոժարությամբ հագուստներով կրում էին փորած հողը: Եւ այն ժամանակ շատ խորը փորելով՝ շեղվում են դեպի հյուսիսային կողմը, եւ նշխարքները մնում են արեւելյան կողմում: Արքան եւ ամբողջ ժողովուրդը մեծ տրտմության մեջ են ընկնում, մինչեւ որ զղջացած թագավորը նստում եւ հոգս է անում ամբողջ ժողովրդի հետ միասին: Արքան, այնուհետեւ քաջալերելով ճշմարիտ հավատով, ասում է, որ անսխալ պետք է լինի ամենակալ Աստծու խոսքը, եւ նրա անունով անմիջապես պետք է գտնվի փնտրվածը. Ես հաստատ գիտեմ, որ նա մեզ ամոթով չի թողնի: Այն ժամանակ արքան հրամյեց, որպեսզի հետո բերված սրբերին դնեն փորածի առաջ եւ սկսեն փորել արեւելյան կողմը. Փորողները համակվում են հավերժական հրճվանքով, եւ բազմությանը հայտնի է դառնում նշխարքների գյուտը: Եւ ամբոխը մոտենալով կուռքին՝ հարվածում է վրանին ու վարագույրին, մինչեւ որ դուրս է գալիս թագավորը եւ հազիվ կարողանում է հանդարտացնել ամբոխին: Իսկ գերեզմանը եւ երեւելի նշխարքները բացելիս անսովոր մի անուշ հոտ էր բուրում, որից բոլորը մի քանի ժամ թմրության մեջ են ընկնում՝ չզգալով խնկարկության հոտը: Դրա վրա սաստիկ հիացան արքան եւ ներկա եղողները, եւ բոլորը միահամուռ փառք էին տալիս այդպիսի վսեմ բարիք տվողին: