Թեեւ հունիս էր, բայց ճամփեզրի քար ու քռեճ օգոստոսյան շոգի մեջ էին կարծես եւ թոնրաթեժ պողերի պես, երկու-երեք մետրի վրա, իրենց տաքը խփում էին երեսիդ։ Անտանելի էր, օդը չէր շնչվում։ Հեռվից, շատ հեռվից, սարերի վրայով, իրենց ընդառաջ էր գալիս Մեծ քարի բարձր գագաթը՝ տապանի պես տխո՜ւր-տխո՜ւր լողալով անվերջանալի երկնքում։ Եվ ափը չէր երեւում։