Շնորհալու գրական ժառանգության մեջ առանձնահատուկ է «Ողբ Եդեսիո» (1145 թ.) քնարավիպերգական պոեմը, որտեղ պատկերված են 1144 թ-ին Եդեսիա (կամ Ուռհա) հայաշատ քաղաքի գրավումն ու ավերումը: Եդեսիան անձնավորված է իբրև որդեկորույս և սգավոր այրի, որը հիշում է իր երանելի անցյալը, զոհված զավակներին, անիծում ոսոխներին և վրեժխնդրության կոչ անում: Հայրենասեր բանաստեղծը ողբում է ոչ միայն Եդեսիայի, այլև բուն հայկական քաղաքների անմխիթար վիճակը: Սակայն Շնորհալու ողբը հուսահատ չէ. նա հավատում է իր հայրենիքի հուսալի ապագային, վստահ է, որ քրիստոնյա աշխարհի օգնությամբ կթոթափվի մահմեդական լուծը: