Շերմին Քազանջըն սկզբում ուրախ, հետո անհանգստացած նայեց որդուն: Մի որոշ շրջան «դա-դա»-և փորձելուց հետո վերջապես «պա-պա»-ից հետո սա երկրորդ բառն էր: Սակայն որոշ ժամանակ անց հասկացավ, որ «հայր»-ը թուրքերեն է ասել «մայր»-ը հայերեն: Հիմա կհասկանային, որ տանը մենակ մնացած ժամանակ նրա հետ հայերեն է խոսել: Լարվեց: Բավական չէր, որ սեփական բառերն էր մոռանում, հիմա էլ մոռացման նման ընթացք որդին էր ունենալու: Մտածկոտ նայեց երեխային: Չէր ուզում «մամա»-ն փոխելով՝ թուրքերենը սովորեցնել: Կարծես կողքին գգաց իր նախնիների ուրվականներին: Այս նոր անունը, նոր կրոնը, նոր ժողովուրդը, նոր ընտանիքը, նոր ինքնությունը չկարողացան ջնջել իր անցյալը: Նոան զարդը իր անունն էր տափս, հին անունը... Շերմին Քազանջըն որդուն գրկելով օդ բարձրացրեց, ամուր գրկեց ու երեք օր մտածեց զարդի մասին: