Այս խոսքերը հաստատեցին Վարդանի վատթարագույն կասկածները։ Նա փորձում էր հանգստանալ՝ իրեն համոզելով, որ Շիրակն անկասկած չափազանցում էր։ Շիրակն իր բնավորության որոշ գծերով հիշեցնում էր իր քեռորդի Տիրանին, որը սովորություն ուներ ներկայացնել իրադարձությունները իրեն ձեռնտու լույսի ներքո։