Եւ երանի թէ գոնէ խօսքի փրոփականտը տանէին դրանք այն ճշմարիտ ուղղութեամբ, որ համապատասխանում է տաճիկ ժողովրդի ժամանակակից կուլտուրական պահանջներին:Թերթեցէք Երիտասարդ Թուրքերի հրատարակութիւնները, եւ դուք չէք գտնի նրանց մէջ ոչ մի կռիւ տաճկական կեանքի այն ներքին կաշկանդիչ գործոնների դէմ,որ մենք՝ հայ ժողովրդի կեանքում չենք խնայել երբեք եւ հարուածել ենք ոչ պակաս քան արտաքին թշնամուն: «Մեր պատմութիւնը Եւրոպականից բարձր է, մեր հաւատահամբերութիւնը աւելի» գրում է մէկը: «Չկայ Տաճկաստանում ոչ մի չարիք, որ աւելի մեծ չափերով գոյութիւն չունենար լուսաւորուած կոչուող Եւրոպայում» լրբաբար կրկնում է անդադար միւսը: Միակ չարիքը սուլթան Համիտի անձնաւորութիւնն է եւ քառորդ դարուան ամբողջ տաքգնապը՝միայն նրա քմահաճոյքների արդիւնք: Չլինի Համիտը, եւ Տաճկաստանը կը դառնայ օրինակելի երկիր, - ահա թէ ինչ են միաբերան կրկնում Երիտասարդ Թուրքերը, ահա զանազան ձեւերով համեմած ինչ հոգեւոր սնունդ են մատակարարում նրանք իրենց ժողովուրդին, ընկճուելով նրա անսահման տգիտութեան առաջ, խոնարհուելով նրա կոյր աւանդութիւնների, կրօնական եւ այլ սպանիչ նախապաշարումների դիմաց ու կամայ-ակամայ շոյելով նրա հակակուլտուրական հակումները...