Ռ. Հ.-Դու հիշեցիր իմ վեպը: Վերջին ժամանակներս ամեն իրադարձության հետ կապված տեսնում էի, որ իմ վեպում դրանց արդեն անդրադարձել եմ այս կամ այն կերպ, եւ իրավիճակին համապատասխան որոշ հատվածներ դնում էի «Facebook»-ում: Տեսնում էի, որ այդ կարճ հատվածները մարդիկ կարդում են: Մի մասը հասկանում էր, որ վաղուց է գրված, մյուս մասը մտածում էր, թե հենց նոր ասվեց: Հանկարծ նկատեցի, որ շատ բան կա, որ այդ վեպում արդիական է նաեւ: Որքան հին գործեր ունենք, որ թթխմոր ունեն իրենց մեջ, որ կարող ես հետագայում օգտագործել, բայց քանի որ չենք իրացնում դա, ամեն անգամ այդ հարցը՝ «Ո՞ւր է մեր հայ մտավորականությունը», առաջանում է, եւ ամեն անգամ էլ վիրավորվում ես: Տարբեր մարդկանց, տարբեր առիթներով ասում եմ. «Մտավորականները կան, գործում են, մտավորականները գոռում են, հառաչում են, բայց դուք չեք նկատում: Ասում եք՝ մտավորականություն չկա, մեկ էլ ասում եք. «Վա՜յ, էսինչն էլ գնաց»: Մեռնելուց նկատում եք, ապրելուց՝ ոչ»: Վերջերս մեկը ինձ ասում է՝ «Ո՞ւր է Հրանտ Մաթեւոսյանը, գլուխը բարձրացներ, ի՞նչ կասեր»: Ասում եմ՝ Ինքը ինչ որ ասելու էր, արդեն ասել է: Դուք մարսե՞լ եք Հ. Մաթեւոսյանի բոլոր մտքերը. պարտադիր չէ, որ ինքը ֆիզիկապես մեզ հետ լինի: Հիմա նա ի՞նչ պիտի ասեր, որ ժամանակին չի ասել: Որ Հ. Մաթեւոսյանին հետ եք կանչում, գուցե Խորենացո՞ւն էլ կանչեք»: