Ծննդկանը պատմում է, որ նա միշտ այդպես է… Նա ազնիվ է, արդարամիտ, կշռադատող, խելացիորեն տնտեսող, բայց այդ բոլորն այնպիսի արտասովոր չափով, որ հասարակ մահկանացուի համար դառնում է հեղձուցիչ։ Հարազատները հեռացել են նրանից, աղախինը մի ամսից ավելի չի մնում, ծանոթներ չունի, կինը և երեխաները սարսափից շարունակ լարված են իրենց ամեն մի քայլի համար։ Նա չի կռվում, չի գոռում, նրա առաքինությունները անհամեմատ շատ են, քան թերությունները, բայց երբ նա գնում է տնից, բոլորն զգում են իրենց լավ ու թեթևացած: Ինչից է այդ, ծննդկանն ինքն էլ չի կարող հասկանալ։