Մենք ապրում ենք ժամանակակից աշխարհում, որտեղ յուրաքանչյուր քայլ կարող է լինել վտանգավոր: «Անվտանգությունն ամենաառաջնայինն է» կարգախոսը ավելի ու ավելի է մեծացնում երեխաներին կորցնելու վախը և այդ պատճառով մենք շրջապատում ենք նրանց համընդհանուր խնամքով և հոգատարությամբ: Եվրոպացի հոգեբանները պսրզել են, որ եթե երեխան իր մանկությունում երբեք չի խաղում բակում, չի ընկնում, երբեք չի ստանում մարմնական վնասվածքներ, ապա հաճախ տառապում է ֆոբիաներով: Երեխան պետք է ընկնի, որպեսզի հասկանա, որ դա նույնպես կարող է պատահել: Պատանիները պետք է վերապրեն առաջին սիրո դառնությունը, որպեսզի ձեռք բերեն հուզական հասունություն, որն անհրաժեշտ է հետագայում երկարաժամկետ հարաբերություններ կառուցելու համար: Երեխաների կյանքում վերացնելով ռիսկի գործոնը, մեծահասակները ծնում են նրանց մեջ հպարտություն, որը ապագայում փոխարինվում է ցածր ինքնագնահատականով: