Այս դեպքը պատմեցի Բյունյուելին, և, հիշում եմ, նա ասաց, որ դա, անկասկած, մի շատ հետաքրքիր գործի սկիզբ կդառնա. մտածում էր, որ գրական առումով կարող եմ դրանից օգուտ քաղել: Այդ պատկերը զարգացում չունեցավ, բայց ինձ հետապնդում է, ես հաճախ եմ մտածում այդ մասին: Պետք է ասեմ, որ ես պատկերների մի իսկական շտեմարան ունեմ, որոնք սկսել են, այսպես ասած, խմորվել ու թանձրանալ: Ու մի օր էլ, երբ ինձ սկսում է տանջել գրելու մարմաջը, որն ի դեպ, կարեցածիս չափ միշտ էլ փորձում եմ հաղթահարել, բացում եմ գրառումներիս դարակը, հանում եմ դրանցից մի քանիսը, աչքի անցկացնում: Կանգ եմ առնում մեկի վրա, մտածելով, որ ժամանակն է հենց դրա հիման վրա մի պատմություն գրել… Բայց երբեմն, մեկ ուրիշ պատկեր, որ կարծես պակաս հուզիչ էր և ուշագրավ, գալիս խցկվում է արանքը, և համառելս անօգուտ է: