Հաճախ	Սմբատն	հիշում	էր	Միքայելի	կծու	կշտամբանքն	իր	անցյալ	հայացքների	վերաբերմամբ: Այո՛, նա	շատ	անգամ	էր ասել, թե	մեր	ժամանակում	շիտակ	միջոցներով	հարստություն	դիզելն	անհնարին	է, թե	բոլոր	հարուստները	մի	տեսակ վամպիրներ	են, որ	ծծում	են	մարդկության	արյունը: Եվ	ահա	այսօր	նա	կանգնած	է	աշխատավորի	արյուն-քրտինքով վաստակած	հարստության	գլուխ: Ի՞նչ	անել	այժմ. հավատարիմ	մնալ	անցյալին, արհամարհելով	բոլորը	հանձնել	եղբորն ու	մնալ	աղքա՞տ, ինչպես	էր	դեռ	մի	ամիս	առաջ: Մի	կողմից	նա	մտածում	էր, եթե	կամքի	ուժ	ունենա	և	բարոյական մաքրություն, այդպես	պիտի	անե, մյուս	կողմից` նրան	պաշարում	էին	մեկից	ավելի	ուրիշ	մտածումներ: Չէ՞	որ	այդ հարստությունն	անցնելով	Միքայելի	ձեռքը, կարող	է	ապարդյուն	հալվել	ու	չքանալ	մի	քանի	տարում: Այնինչ, որքա՜ն բարի	և	օգտակար	գործեր	կարելի	է	կատարել	նրանով, ու	այդպիսով	բարոյական	գործադրություն	տալ	անբարոյական միջոցներով	ձեռք	բերված	զենքին: Եվ	այս	մտքով	ոգևորվելով, զգում	էր	իր	մեջ	մի	անսովոր	եռանդ	ու	նոր, անծանոթ բարոյական	զորություն: Կարծես, մի	նիրհած	ու	թմրած	ուժ	էր	զարթնել	նրա	մեջ	և	զարկ	էր	տալիս	ներվերին: Մտքում կազմում	էր	տասնյակ	միմյանցից	մարդասեր, միմյանցից	հրապուրիչ	ծրագիրներ, որոնք	հիմնված	էին	մարդկային թշվառություններն	ամոքելու	ցանկության	վրա: Նախ	և	առաջ	կբարվոքի	իր	իշխանության	ներքո	գտնվող	բանվորների վիճակը — ահա	նրա	առաջին	և	ինքնըստինքյան	մեծ	գործը: Մի	գործ, որ	դեռ	ոչ	ոք	չի	արել	հանքատերերից	ու գործարանատերերից: