— Ջա՛նմ	սան, ջա՛նմ, Աղասի. օջախի	որդին, կտրիճ	հայն	էդպես	կըլի: Բարիկենդա՞ն, բարիկենդան	է՛ս	ա. դե	տղե՛րք, էլ	մեք	մտիկ	անիլ: Հացը	հազրեցե՛ք, սուփրեն	քաշեցե՛ք, հայր Աբրահամի	հրեշտակն	ա	էկել	մեր	տունը: էսպես	իգիթ	տղի	գլխին	ղուրբան	գնամ. բարաքյալլա, տղե՛րք, դուշմանի	աչքն	էսպես	պետք	է	հանած: Տեսնո՞ւմ	եք, ա՛յ	գյադեք (իր	տղերքանցն	է ասում), ռաշիդ	տղեն	սրանց	նման	կըլի. ուտում	եք՝ տանը	նստում: Ա՛ֆարիմ, տղե՛րք, որ	ձեր մեծին	էսպես	պահել	եք, շունն	է՞լ	էստեղ	ա: