Գրքում շատ գեղեցիկ էջեր կան պարսկահայերի համայնքային սովորույթներն ու ծիսական արարողությունները պատկերող: Բայց ահա հայության այդ հատվածի խաղաղ ու բարեկեցիկ կյանքին էլ միջամտում է թուրքական յաթաղանը. թուրք ջարդարարները 1917 թ,. օգտվելով պարսկական պետականության թուլությունից, հայերին իսպառ բնաջնջելու մոլուցքով ներխուժում են Իրան եւ իրագործում Խոյի հայության կոտորածը, որի վկայագրողն է Ռոզմարին` իր տատ Արուսյակի եւ ուրիշ ականատեսների պատումներն ի մի բերելով: Արուսյակ Հայրապետյանի պատումները, որ գրառել է նրա թոռ Ռոզմարին, անշուշտ նման են թուրք փաստաբան Ֆեթհիյե Չեթինի գրքում Բալուի հայերի կոտորածների մասին նրա հայուհի տատի` Հերանուշ Կատարյանի` թրքացած Սեհերի վկայագրություններին: Ակնհայտ է, որ պետականորեն մշակված եւ հաստատված ծրագրով գործող թուրքերը թե Արեւմտահայաստանում, թե` Պարսկաստանում հայերին ջարդելիս գործել են նույն դաժան ձեռագրով, անպատժելիության նույն անամոթ հեռանկարով: Դահլիճը սարսռաց, երբ խմբագիրն արտասանեց իր հոգեւոր հոր եւ ավագ ընկերոջ` Մեծն Հովհ. Շիրազի հետեւյալ տողերը.