1988 թ. դեկտեմբերին տեղի ունեցավ ԽՍՀՄ կրթության և գիտության ոլորտի աշխատողների համագումար: Ես պատվիրակ էի: Համագումարի երկրորդ օրը պատվիրակները բաժանվեցին բնական և հումանիտար գիտությունների բլոկի: Վերջինիս նիստը անցկացվում էր Լոմոնոսովի անվան համալսարանում: Այն վարում էր փոխնախարարը (ազգանունը չեմ հիշում): Երբ լիտվացի տարեց մի գիտնական ելույթ ունեցավ, նախագահողը շատ կոպիտ դիմեց նրան. «Ձեզ ո՞վ է թույլ տվել, որ մարքսիզմ-լենինիզմ առարկան անցնում եք ֆակուլտատիվ դասընթացով»: Նման վերաբերմունքից հետո ես ձայն խնդրեցի. «Այստեղ չորս ժամ տևած բոլոր ելույթները նվիրված էին միայն Ստալինի կուլտի և նրա հետևանքների քննադատությանը,- ասացի ես,-իսկ թե ինչ է կատարվում այսօր մեր երկրում և ինչպիսի խնդիրներ ունենք լուծելու, ոչ մի վերլուծական խոսք չասվեց»: Իմ այն հարցին, թե ինչու Մոսկվան հայոց պատմության դասավանդմանը թույլ է տալիս հատկացնել շաբաթական մեկ ժամ, նախագահողը պատասխանեց. «Բոլոր հանրապետություններում ազգային պատմությանը նույն դասաժամն է հատկացված»: