Գ­րա­ւող սուլ­թա­նը «ֆա­թիհ» (յաղ­թա­կան) կո­չե­ցեալ, Կ. ­Պո­լի­սը իր մայ­րա­քա­ղա­քը դարձ­նե­լէն ետք, 1461 թո­ւա­կա­նին ­Յո­վա­կիմ ա­նու­նով ­Պուր­սա քա­ղա­քի հայ ե­պիս­կո­պո­սը հոն հրա­ւի­րեց եւ զայն կար­գեց պատ­րիարք՝ ի­րեն հպա­տակ բո­լոր հա­յե­րուն հա­մար: ­Հա­յոց պատ­րիար­քու­թեան հիմ­նադ­րու­թեամբ սուլ­թա­նը գլխա­ւո­րա­բար ե­րեք նպա­տակ կը հե­տապն­դէր. ա. Քա­ջա­լե­րել հա­յերը, որ հա­մախմբուին Կ.­Պոլսոյ մէջ ու շէնց­նեն զայն,