­Պե­տու­թեան կող­մէ իր փա­խուս­տի գնա­հա­տա­կա­նին մա­սին հար­ցու­մին պա­տաս­խա­նե­լով՝ լե­զո­ւա­բան մտա­ւո­րա­կա­նը ը­սած է.- «­Շի­րին­ճէի մէջ իմ տա­րած պայ­քա­րը ըն­կա­լո­ւե­ցաւ որ­պէս «պե­տու­թեան ընդ­դի­մա­ցում»։ Այդ պատ­ճա­ռով ալ «պե­տու­թիւն» կո­չե­ցեալ դի­ւա­նա­կա­լա­կան սա­կա­ւա­պե­տու­թեան ան­վերջ ո­խին եւ ա­տե­լու­թեան ա­ռար­կայ դար­ձայ։ ­Յա­ւե­լեալ՝ երբ մահ­մե­տա­կան ո­րոշ զգա­յուն լա­րե­րու դպչե­լու հարց ծա­գե­ցաւ, այդ կող­մի ղե­կա­վար­նե­րը ո­րո­շե­ցին զիս «կա­խա­ղան բարձ­րաց­նել»։ ­Շի­նա­րա­րու­թեան վե­րա­բե­րեալ դա­տե­րը գոր­ծին ծած­կոյթն են միայն։ Իս­լա­մը նա­խա­տե­լու պատ­ճա­ռով դա­տա­պար­տո­ւե­ցայ։ ­Բայց քա­նի որ ա­տի­կա այն­քան ալ նպա­տա­կա­յար­մար չէր զիս բան­տար­կե­լու որ­պէս դրդա­պատ­ճառ, կուտ ու կոր­կոտ չու­նե­ցող պատ­րուակ­նե­րով՝ թղթած­րար­ներ սար­քե­ցին դէմս»։