Դռներն ինքնարար են, մետաղալարով միացված միմյանց, բայց դարպասների վրայի կամարին նայելով՝ կարելի է ենթադրել, որ առաջ այստեղ ուրիշ դռներ են եղել: Հայտնվեցինք ամայի քառակուսի բակում, որտեղ տեսանք վանքի խցերը՝ բոլորը նույնատիպ կամարներով: Միանգամից նստեցի քարի վրա: Հասանք: «Անապատ» բառացիորեն նշանակում է «անկառուցապատ, լքված»: Հիմա, թերևս, կարելի է ասել «լքված», բայց «անկառուցապատ»-ն այդքան էլ չի սազի… Այստեղ սովորական վանականներ չէին ապրում՝ ճգնավորներ էին. մարդիկ, ովքեր ինչ-ինչ պատճառներով հրաժարվել էին աշխարհիկ կյանքից: Բայց վատ չէին ապրել, ինչպես տեսնում եմ: Խցերը հարմարավետ են: Յուրաքանչյուրն ունի քանդակներով զարդարված պատի վառարան, գրքի ու պարզ կենցաղային իրերի համար դարակաշար ու փոքր պատուհան: Ամեն խցի առջև փոքր կամարակապ «պատշգամբ» կա, որ տանում է դեպի բակ: