Մոսկվայի ռուսական հասարակական-քաղաքական կենտրոնում կազմակերպվել էր հանդիպում ռուս գրող Վիկտոր Ալեքսանդրովի հետ, ում ստեղծագործությունների մեծ մասը նվիրված է հայ ազգին, նրա պատմությանը, ողբերգական և փառավոր էջերին: Հեղինակը, շնորհակալություն հայտնելով հանդիպման կազմակերպիչներին, ներկայացրեց իր բանաստեղծությունների ժողովածուն` «Հայաստան. Ցեղասպանությունից մինչև միացում»: Բանաստեղծությունները հիմնականում նվիրված են Եղեռնից մինչև Արցախի ազատագրումն ընկած ժամանակահատվածին: Նա նշեց, որ ժողովածուի հրատարակումը կոմերցիոն նպատակներ չունի, այն բոլորի համար անվճար է և հրատարակվել է անձնական միջոցներով: Այս մոտեցումը հեղինակը բացատրեց հետևյալ կերպ. «Իսկ ինչպե՞ս ես գնահատեմ այն էմոցիաները, որոնք ես ապրել եմ այս բանաստեղծությունները գրելիս: Սա հարգանքի տուրք է մեծն հայ ժողորդին»: Բանաստեղծի` հայերի հանդեպ ունեցած հետաքրքրության հիմնական և գլխավոր առաջ մղիչ ուժը նրա հայուհի կինն է` Էլմիրան: Վիկտոր Ալեքսանդրովը նշում է. «Եթե սիրում ես կնոջդ, ապա սիրում ես նաև կնոջդ ազգի պատմությունը»: Առաջին անգամ նա հայերին նվիրված բանաստեղծություն է գրել Պենզայում, երբ կնոջ հետ արձակուրդում են եղել: Բանաստեղծությունը հայտնվել է համացանցում և շատ կարճ ժամանակում հայ օգտատերերի հավանությանն է արժանացել: Դրանից հետո 2012թ. նոյեմբերին սոցկայքում բացվում է մի խումբ, որտեղ տեղադրվում են Վիկտորի գրած բանաստեղծությունները: Այսպես նրա ստեղծագործությունները դառնում են շատ սիրված հայ և ռուս օգտատերերի և շատ ատելի ու անցանկալի՝ հարևան երկրի համար: Վիկտոր Ալեքսանդրովին սկսում են մեղադրել հակաադրբեջանական հայացքների համար, սակայն հեղինակը նշում է. «Ես ադրբեջանցիների դեմ ոչինչ չունեմ: Ես դեմ եմ ալիևյան ռեժիմին, պանթուրքիզմին, վախխաբիզմին և նրանց հռետորաբանությանը»: Հարկավոր է նշել, որ Վիկտոր Ալեքսանդրովը, լինելով Ռուսաստանի ներքին գործերի