Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության շուրջ կա միջազգայնորեն ձեւավորված մոտեցում, որ դա գերազանցապես հայկական տարածք է, որը խորհրդային Ադրբեջանի կազմ է մտցվել բոլշեւիկների կամայական, իրավական տեսակետից բացարձակապես չհիմնավորված որոշմամբ, արցախցիները երբեք չեն հաշտվել կատարվածի հետ, գորբաչովյան ազատականացման տարիներին հարցը բարձրացվել է մարզային խորհրդարանի մակարդակով, ինչին ի պատասխան Ադրբեջանը դիմել է բռնությունների, տնտեսական ճնշումների, ապա՝ կատարյալ շրջափակման եւ վերջապես՝ զինված ագրեսիայի: Այս իրողությունն է, ի դեպ, արտացոլված ԱՄՆ Ազատության աջակցության ակտի 907-րդ ուղղման մեջ, որով Ադրբեջանը փաստացի ճանաչված է ագրեսոր, Լեռնային Ղարաբաղը՝ ագրեսիայի ենթարկված կողմ: Այս տրամաբանությունն է ընկած ԼՂ կարգավորման միջնորդական հայեցակարգի հիմքում, որով ճանաչվում է արցախահայության ինքնորոշման իրավունքը: