1912-13 թթ. նշանավորվում են վերադարձով դեպի իր մանկության և վաղ պատանեկության շրջանի հիշողություններն ու մտապատկերները, մինչստեղծագործական հասակի վերապրումներով բանաստեղծը կենդանացնում է այն անաղարտ, հեքիաթային-իրական աշխարհը, որը ոչ թե երևակայության խաղի արդյունք էր, այլ իրոք ապրված-չգիտակցված երջանկություն: Դեպի իր անցյալի կենսական արմատները ետընթացը գեղագիտական իդեալի որոշակի նշանակություն է ձեռք բերում այդ տարիներին` նշանավորելով ոգու կեցության նոր ոլորտի որոնումների սկիզբն ու ուղղվածությունը: 1912 թվականին բանաստեղծը գրում էր Ա. Տիգրանյանին. «Բայց դուրեկան է նստել այսպես և մտածել հեռավոր կողմերի մասին: Եվ ամենից հաճախ ես դառնում եմ տուն— դեպի մեր գյուղը և մեր գետը, մեր տան դիմացի բլուրը, ուր ընկերներիս հետ խաղում էինք այն ժամանակ… Շատ բաներ էին կատարվում այն ժամանակ, այնքան հրաշք կար ու չտեսնված ու դյութական բան կար մեր գյուղում, գետի ափին, բլուրի մոտ» (հատ. 4, էջ 40):