Ֆիզիկական ցավից մահն այնքան սարսափելի չէ, որքան հոգու ցավից. «Ապրելն է դժվար, մեռնելը` կատակ: - Մեկ չէ ուր սատկել, որ երկնքի տակ»: Աստվածատուր Հանճարի իր փառքի համար Պարույր Սևակը կյանքով հատուցեց. ավա՜ղ, չգտավ հատուցման այլ ճամփա. «Ես խույս եմ տալիս, Բայց չեմ սարսափում և խոտորվելուց- Ճամփա կգտնեմ…» Ու ընդունելով կանխակալ վճիռը կյանքի` Պարույր Սևակը պիտի փութթար ու դեռ տարիներ առաջ անարդար դարի արդարադատության վճիռն անձամբ կայացնել. «Սպանությանը վաղեմության ժամկետ չի կպչում»: