­­Ժա­մա­նա­կէ մը ի վեր, խոր մտա­հո­գու­թեամբ կը հե­տե­ւինք «­Հին Ե­րե­ւան» ա­նու­նը կրող շու­կա­յա­կան հա­մա­լի­րի ծրագ­րա­յին կազ­մա­ւոր­ման փու­լե­րուն։ ­Մե­ծա­ծախս այս ծրագ­րին տէ­րե­րը հետ­ևո­ղա­կա­նօ­րէն կը պնդեն, որ հա­կա­ռակ յա­ջոր­դա­կան ձգձգում­նե­րուն՝ ծրա­գի­րը կեն­դա­նի է եւ շու­տով պի­տի մտնէ շի­նա­րա­րա­կան փուլ։ Կ­՚ի­մա­նանք սա­կայն, որ դեռ հար­ցեր կան լու­ծո­ւե­լիք, ո­րոնց բնոյ­թը յայտ­նի չէ հան­րու­թեան։ Որ­մէ կը հե­տե­ւի, որ այս կէ­տին վրայ հան­րու­թեան պար­տա­ւո­րու­թիւնն է ըլ­լալ ար­թուն, ա­չա­լուրջ եւ ու­շա­դիր, որ­պէս­զի յան­կարծ ծրագ­րի ներ­քին բա­նակ­ցու­թիւն­նե­րու քաշք­շու­քին զոհ չեր­թայ մեր ազ­գա­յին հարս­տու­թիւ­նը՝ ԱՐԱ­Մի տու՛­նը, որ ճա­կա­տագ­րի տխուր խա­ղով մը յայտ­նո­ւած է «­Հին Ե­րե­ւան»ի սե­փա­կա­նա­տէր­նե­րու ա­փին մէջ… փո­խա­նակ իր իս­կա­կան ի­րա­ւա­տի­րոջ՝ ազ­գի՛ն օ­րի­նա­կան սե­փա­կա­նու­թիւ­նը ըլ­լա­լու։