Մայիսի 3-ը մամուլի ազատության համաշխարհային օրն է, ու ես մտքիս ժապավենին փորձում եմ գտնել Հայաստանում գործունեություն ծավալած այն լրագրողի անունը, որ քննադատական լուրջ հոդվածներ է գրել, նպաստել մեր երկրի մտավոր զարգացմանը, ու հենց նրա՛ աշխատանքն են գնահատել հայրենի իշխանությունները: Այդպիսի լրագրողներ եղել են միշտ, բարեբախտաբար: Դժբախտաբարՙ նրանցից ոչ մեկը պետական պարգեւ չստացավ վերջերս: Գնահատվեցին հեռուստալրագրողները, որ միգուցե շնորհալի են նաեւ, բայցՙ նրանց ստեղծած «արժեքը» քաղաքացիական հասարակության համար վնասակար, թունակիմիկատներով հարստացված արագ ուտելիք է, սնունդ չէ: Սնունդը քննադատության նշտարն է, որ լրագրության մեջ առաջ գրիչ էր, այսօր համակարգչի ստեղնաշարի արագ հավաքվող տողի մեջՙ էլի ձեռագիր է, ու պահ է գտնում տպագիր մամուլի ազատ տարածքում: Կարո՞ղ էինք ենթադրել, որ քննադատությունն արհամարհող, ինքնաքննադատությունից հեռու KBH-ային լրագրության աճեցրած սերունդն անզոր է լինելու բթացնել իրենցից երիտասարդների մտավոր դիմադրության իրավունքը: Նրանքՙ այդ քննադատության կարոտ սերունդը, հեղափոխություն արեց, նրանց «ինքնաքննադատությունն» արտահայտություն գտավ ամեն օր ավելի կարգապահ, դիմացինին ավելի սեր ու հարգանք նվիրելու մեջ: