– Հայրիկին մի՛ հավատա,- ասում է ինձ: -Ինչ որ լսել ես, ճիշտ է: Դրանք առնետներ են. երբեմն լինում է, մենք էլ չենք կարողանում քնել: Դու տեսել ես դրանց, իսկական հրեշներ են, ածխի պես սև, խոզանակաձև մորթով… Իսկ այն երկու կատուներին, եթե ուզում ես իմանալ, նրանք ենք սպանել… Դա եղավ գիշերով: Արդեն մի երկու ժամ էր քնած էինք, երբ սարսափելի մլավոցները արթնացրին մեզ: Սրահում հարայհրոց էր: Այդժամ մահճակալներից ցած թռանք, բայց կատուներից ոչ մի հետք չէր մնացել այլևս… միայն մորթու մազափնջեր… այս ու այնտեղ` արյան բծեր: