Գագիկենց տանից վեր, Զռայքար սարի կատարին տասնչորս-տասնհինգ տարեկան մի տղա էր նստած։ Նստած էր այն մամռոտ ժայռին, որի ուսնկիցը մի օր պոկվել, քշել է տան վրա։ Տղան նայում էր առավոտվա կապույտով շղարշված գյուղին, անտառներին, բացատներին, և այս հանելուկ աշխարհի գեղեցկությունը ալեկոծվում էր հոգում։ Եվ նա երգում էր։ Երգը նրանն էր, ուրիշ ոչ մեկին, պատանին ինքն էր հորինում-երգում։