Սակայն	Միքայելը	ոչ	նայում	էր	ներկա	եղողներին	ևոչ	լսում	նրանց	խոսածները: Թեև	ցավերը	մեղմացել	էին, և	նա	այմ քնելու	պահանջ	էր	զգում: Բոլոր	անցքը	նրան	թվում	էր	երազ, պարզ	հիշում	էր	միայն	Շուշանիկի	աղեկտուր	ճիչերը, մարմնացած	հուսահատության	պատկերը, գեղեցիկ	աչքերի	աղերսալի	նայվածքը: Ահ, ինչպես	էր	աղաղակում, ինչպես	էր ճիգն	անում	ազատվել	իրեն	բռնողների	ձեռներից` կրակի	մեջ	նետվելու	համար: Եվ	որքան	աներկյուղ	էր, որքան հուսահատ, նույնքան	գեղեցիկ: Նրա	հրափայլ	աչքերը, դուրս	ցցված	կուրծքը, կոկորդի	լարված	երակները, ուսերի	վրա անկանոն	սփռված	մազերը — դա	ինքը	հրդեհն	էր: Սոսկալի	չէր	նրա	համար	հսկայական	խարույկը, վասնզի	կար	նրա	մեջ ավելի	զորավոր	խարույկ: Եվ	նա	պիտի	այրվե՞ր, նա, այդ	զմայելի	էակը	մի	անդամալայծի, մի	մահամերձի՞	համար: Օօ՜, ո՛չ	երբեք, Միքայելը	չէր	կարող	թույլ	տալ, որքան	ևս	ատված	ու	արհամարհված	լիներ	նրանից: Ահ, ինչ	լավ	արավ, որ աչքերը	փակեց	և	նետվեց	կրակի	մեջ	և	որքան	հաճելի	է	հակառակորդին	պատժել	վեհանձնությամբ: