Իսկ Կարէն Սիմոնեան կ՚աւելցնէ. Վրէժ-Արմէնը մեր դիմաց բացել ու փռել է իրադարձութիւնների մասին յիշողութիւնները եւ ընթերցողը տեսնում է այն գլխաւորը, ինչը բացայայտւում է հեղինակային իւրօրինակ արձակի կշռոյթով։Արմատնե՞րը… Անշո՛ւշտ արմատները… Արմատները ծիլ են տալիս, ճեղքում են տասնամեակների տափանած գետինը, դէպի լոյսն է ձգւում ընձիւղը… Որպէսզի դառնայ շիւ, յետոյ՝ դալար մի ծառ… Որպէսզի դառնայ մարդկայինի, հայկականի, հոգեւորի եւ ազատագրութեան գաղափարի հաւատի կաղնին։