Մի հետաքրքիր հոգեվիճակ է ստեղծվել մեզանում. վաղվա օրվա հանդեպ ծվատող հուսահատությունից չարացած` մարդը չի դադարում դեպի ապագա տանող ուղիներ որոնել: Հայրենիքը լքում ենք, ցանկացած ուր դրախտ է թվում, բայց պաշտամունքի հասնող առանձնակի գորով ենք տածում հայրենիքի պաշտպան զինվորների հանդեպ: Գուցե հենց այս փաստարկներն էլ անհուսության ճահճից ազգը դուրս բերելու հենքե՞րը դառնան: