Աշխարքի	գլխին, հենց	գիտես, կրակ	պետք	էր	վեր	գար, է՛նպես	էր	ամեն	մարդ	սասանահարվում, սարսափում, որ իր	գլուխը	պահի, բալի	տակ	չընկնի: Ի՞նչ	ասեմ, ի՞նչ	պատմեմ. կըլի, որ	ի՛սկ	սադայելյան	փողն	ու	դատաստանի օրը	էնքան	սարսափելի	չըլին, չունքի	աստուծո	ողորմության	հույսը	էլի	կա, ինչքան	էս	օրերը, որ	րիգունը	գալիս՝ մարդ	չէ՛ր	իմանում	թե	երաբ	առավոտը	կհասնի՞, լիսը	բացվելիս՝ ումուդ	չո՛ւներ, թե	սաղ-սալամաթ, մթանն	աչքը խփի՞, էնպես	ահում, դողում	էին	երկրի	խալխը: