Եթէ կամենայի, դեռ ժամեր ու թերեւս օրեր շարունակէի այդ դժոխային պատկերները: Հապա Հարսին երազը (էջ 203): Հապա Եղբայրը եղբօրը (էջ 206) որ ա՜յնքան նմանութիւն ունի իմ իսկ կրած վշտին մօրս մահուան առթիւ եւ ա՜յնքան արցունք է քամած իմ մաշուած աչքերէս... Օ՜, իսկ Մօր մը երազը (էջ 209), այդ սքանչելի եւ լաւատես քերթուածը: Չորս սպաննուած տղաք գիշերը կու գան մինակը մնացած մօրերնուն եւ կը կոչեն պառաւը դէպի իրենց սառն բնակարանը. ինչո՞ւ ես մինակ մնացեր, մայրի՜կմայրիկ, անցեալ օրերու գուրգուրանք, եկուր մեզ մոտ, միասին ըլլանք: Ու մայրը կը յիշեցնէ որ «օտարութեան մէջ կրտսեր եղբայր մ’ունիք, անոր կը սպասէմ»: Կրտսերն է որ պիտի գայ, վերանորոգէ հայրենի տունը. դեռ մեռելները կ’ոգեւորուին – չէ անյայտացած, չէ սպառած սերունդը: