Ստեղծագործությունը հետաքրքիր էր, կար այնպիսի հատվածներ, որոնց մասին ես երբեք չէի մտածել։ «Մենք ծնվում ենք, մեզ մի բուռ լափ են տալիս՝ ինչ է, թե շունչներս չփչենք, նրանց, ովքեր ընդունակ են, անխնա բանեցնում են, քամելով ուժերի վերջին կաթիլը, եւ այն նույն պահին, երբ մեր պիտանիությունը սպառվում է, մեզ հրեշավոր անգթությամբ մորթում են։» Այս տողերը կարդալիս փշաքաղվում ես, երբեք չմտածելով, որ կենդանին նույնպես արարած է, ով շարժվում է, ապրում է, և կարող է այդպես զգալ։ Ստեղծագործությունը նմանեցնում եմ նաև մարդկանց այն տեսակներին, որոնք հավատում են այն խոսքերին, ինչը որ լսում են ամեն մի հանդիպածից, չիմանալով դա իրոք ճիշտ է, թե ոչ։ Եվ նրանք շեղում են մյուսների ուշադրությունը, առաջացնելով սխալ պատկերացումներ։ Այո՝, կենդանիները հասան իրենց ուզածին, աբսատմբություն արեցին, դուրս եկան լծի տակից, ազատվեցին թշնամուց, ով իրենց կարծիքով մարդն էր։ Նրանք ունեին իրենց սկզբունքները, որ չպետք է նմանվեն մարդուն, չպետք է անեն այն գործողությունները, ինչ անում է մարդը, քանի որ դա հանցանք է։ Սակայն որքա՞ն ժամանակ տևեց դա։ Կարծում էին թե հավասար են, բայց նրանց առաջնորդը որոշ ժամանակ անց չդիմացավ, համագործակցեց մարդկանց հետ, մի սեղանի շուրջ նստեց, սկսեց մյուսներին, ով իր հետ ժամանակին հավասար էր, մտրակել և մորթել։ Եվ ահա ի՞նչն է մարդկանց և կենդանիների տարբերությունը, չէ որ կենդանիներն էլ սկսեցին նմանվել մարդկանց։ Եվ էլ ինչ տարբերության մասին կարող է խոսք լինել։