Ում	հետ	էլ	որ	խոսում	էի, Էն	էին	թանխա տալիս, թե	մեր	ազգը	ուսումնասեր	չի՛, կարդալը	նրա	համար	գին	չունի, բայց	ես տեսնում	էի, որ	մեր	կարդալ	չսիրող	ազգը Ռոպենսոնի	պատմությունը, պղնձե քաղաքի	հիմար	գիրքը	ձեռնեձեռ	էր	ման ածում: Էս	էլ	լավ	գիտեի, որ	ինչ	երևելի ազգեր	կան, բոլորն	էլ	երկու	լեզու	ունին՝ հին	ու	նոր: Ախր	թե	լուսավորյալ	լեզուն	լավ ա, ու	քարերն	էլ	պետք	է	տրաքին	ու հասկանան, էլ	տոնլուղ, նշան, պատիվ	ու՞ր են	տալիս	դիլբանդին: Էն	լեզվագետ իմաստունը	թո՛ղ	գնա, կանգնի, գոռա, ջանը	դուս	գա, լսողը	թո՛ղ	ինքը	հասկանա, լուսավորյալ	գլուխն	ափսոս	չի՞, որ	ցավ: