► Ապրում էի համարյա սոված։ Չեմ հիշում մի կուշտ օր։ Սովը իմ ամենահավատարիմ ուղեկիցն էր։ Այն ինձ երբեք չէր լքում և հետս ազնվոորեն կիսում էր ամբողջ ժամանակս։ Ամեն մի նոր գիրք գնելիս՝ սովը մշտապես կողքիս էր։ Օպերա գնալը՝ նշանակում էր, որ մշտական ուղեկիցս ինձանից չի բաժավելու երկար ժամանակ։ Մի խոսքով, այդ անխիղճ ուղեկցի հետ պետք է պայքարեի ամեն օր։ Այնուամենայնիվ, իմ կյանքի այդ ժամանակաշրջանում, ավելի շատ բան սովորեցի, քան երբևէ։ Ճարտարապետական աշխատանքներ դիտելուց ու երբեմն էլ օպերա հաճախելուց զատ ունեի մեն-միակ ուրախություն՝ գրքեր։