Տո՛, էս	փոսիցն	ո՞վ	ա	ձեն	տալիս, բղղում, հարա՜յ, մադա՜թ	անում, որ	խալխը	դեն	կենան, ետ	քաշվին: Տուն քանդվե՞ց, էս	ի՞նչ	խաբար	ա: Տուն	քանդվե՞ց... Տո՛, բաս	տունը, որ	լեզու	չունի, էրդիկ	է՞լ	չունի, որ	քոռըքոռ գնացողի	հախիցը	գա: Տան	դարդը	թողանք, քանդվեց, է՛լ	կշինեն. բանն	էս	ա, որ	մեկ	ուխտավոր	էլ	մեկ	հորից	ա իր	սև	օրը	լաց	ըլում: Անջախ	մի	անջախ	խալխը	ետ	քաշվեցին. հավատը	սուրբ	ա, աղոթքը` զորավոր, ո՛վ չհավատա, նա	մնա	պարտավոր, էլի	մեր	աղոթքի	պարկը	տեղիցը	վեր	կացավ	թե	չէ, ոտն	ու	գլուխը	դզում, սրբում ա	ու	տնքալով, հազալով, ճրրալով, մրրալով, անկաջները	թափեթափ	տալով, ուսերը	քաշելով` չուլ	ու	փալասը հավաքում, քափ	ու	քրտինք՝ երեսը, փրփուրը	բերանը	կոխած, աբեն	մեկ	կողմը, չալմեն	մյուսը	ցխակոլոլ	ընկած, տլոտ	քոշերը	չխպչխպացնելով, ծլփծլփացնելով, ծլունգ	ըլելով՝ իր	կոտրած	ձողին	էլ	ետ	պաչում, սրբում	ու	էն հալին	էլ	ետ	ճամփա	ընկնում: