Թամամեանը անշուք հեռացաւ այս աշխարհէն, սերունդներ կերտող կրթական մշակին, հայ ուսուցչին վիճակուած անփառունակ ճակատագրին անձնատուր, երբ ժամանակը անգութօրէն մոռցնել կուտայ ամէն ինչ, նիւթապաշտ, եսակեդրոն եւ անտարբեր աշխարհին հոլովոյթներուն մէջ: Հատոր մը թողուց իբրեւ աւանդ ու կտակ, բանաստեղծութիւններու հաւաքածոյ մը, «Աւազներու Տակ» խորագրով, որուն կողքը տեսնելու բախտն ալ չունեցաւ, երախտագէտ իր աշակերտներուն յետ մահու այս հրատարակութեան նախաձեռնութիւնը «Ապրիք»-ով մը շոյելու: Այդ փունջին մէջէն Ն.Կատար գրական ծածկանունով՝ քերթուած մը միայն «Տաճար Հայկական» ինքնին բաւարար եղաւ զինք դասելու մեր մեծ գրողներու շարքին, Ռուտիարտ Քիբլինկի «Եթէ»-էն յիշեցնող արժեւորումով: