Վանքի անվան ծագման մասին մեզ է հասել գեղեցիկ մի լեգենդ: Երբ վանքը կառուցող վարպետը ավարտում է աշխատանքը, նա խնդրում է Աստծուն իրեն թևեր տալ, որպեսզի երկնքից տեսնի վանքի ողջ գեղեցկությունը: Աստված լսում է նրա խնդրանքը և կատարում այն: Վարպետը թռչում, գնում է անհայտ ուղղությամբ։ Բանվորներն առանց վարպետի չեն կարողանում հանել վանքի փայտյա տախտակամածները։ Ժամանակ անց, լսելով, որ նա Պոլսում է գտնվում, վանքի շրջակայքի բնակիչները մարդ են ուղարկում վարպետի մոտ և խնդրում, որ նա գա ու հանի վանքի տախտակամածները։ Սակայն վարպետը չի վերադառնում։ Միայն հայտնում է հանելու եղանակն ու ասում. «Հոգին սուրբ տա թև», և վանքն այդպես էլ կոչվում է Տաթև։ «Տաթև» նշանակում է «տուր թևեր»: Չորս կողմից անդունդներով շրջապատված վանքը դիտողին հիրավի թվում է հսկա թևերով ճախրող թռչուն: