Հուշապատումի դժվարընթեռնելի, խւսոնակ, ծայրերը ինչ-որ տեղ հազիվ միայն իրար եկող շերտերը բացում են ետնախորքը այն տարիների ու տասնամյակների, որ ճակատագրական եղան նոր կյանքը կառուցողների համար։ Մարկեսյան ոճի որոշ անդրադարձը կա Ռ. Հովսեփյանի ստուգապատում և տառապանքով լի գեղարվեստական էջերում։ Մարկեսի «Հարյուր տարվա մենություն» վեպի տաղանդավոր թարգմանիչը, որ պարզապես զարմացնում է կոլումբացի գրողի գեղարվեստական մտածողության խորքերը թափանցելու վարպետությամբ, այստեղ` «Որդան կարմիր» վիպակում և մանավանդ «Մեր թաղի մարդիկ» շարքի որոշ պատմվածքներում օգտվում է վիպագրի և թարգմանչի իր փորձից և նվաճում էքսպրեսիվ, զուգորդություններով հարուստ, սիմվոլիկայի և հեքիաթի տարածքային բազմաձևությունն իր մեջ առնող, սրամիտ-զավեշտական արձակի բնագծերը: