Դեռ 1960թ. Միկոյանի նախաձեռնությամբ բյուրոյում կատարվում էին ուսումնասիրություններ տիեզերական թռիչքների բնագավառում։ Միկոյանը այս հարցում համագործակցում էր Կորոլյովի հետ, հիմնականում քննարկվում էին ինքնաթիռային տարբերակով տիեզերք թռչելու սխեմաները։ Այսինքն` հրթիռների փոխարեն նախատեսվում էր կիրառել օդա-ուղեծրային ինքնաթիռների միացություն։ 1965թ. կոնկրետ աշխատանքը ավիաարդյունաբերության մինիստրության հրամանով հանձնարարվեց «ՄիԳ» ԿԲ-ին։ Միկոյանը ոգևորված աշխատանքների բացառիկությամբ ամեն ինչ անում էր գործը արագ և պատվով կատարելու համար։ Նախագծի համաձայն, պետք է լիներ մի մեծ ինքնաթիռ, որի վրա ամրանում էին ուղեծրային փոքր ինքնաթիռը իր հզոր արագացուցիչ մեկանգամյա հրթիռով։ Սկզբից ամեն ինչ թվում էր հեքիաթային ու ֆանտաստիկ։ Մեծ ինքնաթիռը փոքրին պիտի բարձրացներ օդ` մինչև 28-30 կմ, հաղորդելով մոտ 6 ձայնային արագություն, որից հետո փոքրը, անջատվելով «մայրից», պիտի բարձրանար տիեզերք։ Ուղեծրային փոքր ինքնաթիռով պետք է լուծվեին բազում ռազմական և ոչ ռազմական խնդիրներ։ Աշխատանքների նախնական փուլում ստեղծվեց ուղեծրային ինքնաթիռի մինչձայնային փոխակերպողը` «ՄիԳ-105.11» (ԷՊՕՍ), որի հետ կատարվում էին թռիչքային փորձարկումներ, իսկ մեկ այլ տեսակը` «ԲՕՌ»-ը, ուրիշ հրթիռների օգնությամբ բարձրացվում էր տիեզերք և վայրէջք կատարում ջերմապաշտպանիչ և այլ համակարգերի փորձարկման համար։ Աշխատանքները եռում էին, դրանց բացառիկությունը նրանում էր, որ ԱՄՆ-ում իրականացվող նմանատիպ նախագիծը մտել էր փակուղի, իսկ խորհրդայինն առաջ էր գնում։ Աշխարհում այլևս նման նախագիծ չէր իրականացվել։ Սակայն դեռ Միկոյանի մահից հետո ամեն ինչ փոխվեց. սկզբից աշխատանքները դանդաղեցին, հետո զգացվեց վերևների անտարբերությունը նախագծի նկատմամբ, իսկ վերջում ամեն ինչ փակվեց։ Հազարավոր գիտնականների աշխատանքն ասես ջուրը լցվեց, միլիոնավոր ռուբլիները քամուն տրվեցին։