Ասում են` փողոցների բարեկարգումն ու ասֆալտապատումը դասվում է մարդու առողջության, ինչո՞ւ չէ` նաև կյանքի համար վտանգավոր մասնագիտությունների շարքում: Ամռան այս շոգ օրերին հաճախ է պատահում, նույնիսկ քաղաքի կենտրոնական հատվածներում, նույնիսկ ոչ ծանրաբեռնված` պիկ կոչվող ժամերին երթևեկելիս մեկ էլ տեսնում ես` ավտոբուսը, միկրոավտոբուսը կանգնել ու չի շարժվում` այլևս անտանելի դարձնելով առանց այդ էլ հեղձուցիչ տապը: Պարզվում է` փողոցի հսկա հատվածը գրավել են փողոցը բարեկարգող սարքերը: Եվ ուղևորը ստիպված է խեղդող տապում սպասումից քայքայվող նյարդերը զսպել` մինչև ճանապարհը կբացվի: Իսկ որ կուշանաս ինչ-որ կարևոր տեղից` ոչինչ. դե, ում հետ չի լինում…