Արմանուշի ամեն ինչը կատարյալ էր' կոճակ-քիթիկը, փափուկ ձեռքերը, փոքրիկ ոտքերը... անունից բացի ամեն ինչ կատարյալ էր: Ամուսնու ընտանիքը պնդեց, որ երեխային Մեծ տատիկի անունը տան: Հիմա Ռոզը շատ էր զղջում, որ նման անուն տալու փոխարեն ավելի պարզ, ավելի ամերիկյան անուն չի տվել: Աննի կարող էր լինել, օրինակ, կամ Քեթի կամ Սինդի... Երեխայի անունը պետք է երեխայական լինի, սիրվող, հաճելի, հեշտ արտասանվող անուն: Սակայն Արմանուշ անունը ոչ մի սիրվող կամ երեխայական կողմ չուներ: Նման անուն չէր արտասանի ոչ ոք: Անունը շատ օտար էր, և՛ արտասանությունն էր դժվար, և՛ երկար էր: Ինչպես էր դիմելու սեփական երեխային, երբ չէր կարողանում արտասանել, երբ ականջներին խորթ էր: Ռոզը հոգոց հանելով մի լոխում էլ կերավ: Մինչ լոխումը հալչում էր լեզվի վրա, որոշեց աղջկան այսահետ էմի կոչել: