Աղասին	պատռեց	գոռալով, Մուսի	անունը	տալով, բայց	ջուրը	տանի	նրա	մորը, նա	ի՞նչ	տեղ	էր, որ	խոսք	իմանա, ի՞նչ	նեղ	սհաթի, որ	գլուխ	առնի, փախչի: Աղասու	ընկերքը	ամեն	մեկը	մեկ	սար ընկավ, գլուխը	մահու	տվեց. հարիր	տեղ	թվանք	քցեցին, ու	ո՞րքան	էր	նրանց	ահն	ու	երկյուղը, երբ	որ	իմացան, թե	նրա	թվանքն	էլ	վրեն	չի՛: Աղասին	մահվան	դուռը	գնաց: Ամպն	էլ	ետ	դառավ, կայծակն	էլ, բայց	գիշեր	էր, ի՞նչ	տեղ	պետք	է	նրան	քթնեին: Ընչանք	ծեգը	բացվեց, օձերը	ծնեցին, ու	ո՞վ	նրանց	հալը	կարա	պատմիլ, երբ	Էկան	տեսան, որ	ջիվան	Մուսեն՝ արնի	միջումը շաղախված, չորս	կողմի	խոտն	ու	թուփը	պոկած, մեկ	ահագին	քաֆթառ	նրա	դոշին	նստած, Մուսի	ձախու	ձեռը	բերնումը, քիչ	մնաց, որ	թուրն	իրանց	սիրտը	կոխեն. որ	ձեն	չտվին	ու	վա՜յ տվին, հսկայն	Մուսա	աչքը	բաց	արեց, ընկերներին	որ	տեսավ, գլուխը	ժաժ	տվեց	ու	ժպտելով ասեց.