— «Ինչո՞ւ	գնաց, կյանքը	կապեց	օտարազգի	աղջկա	հետ», կրկնում	էր	խեղճը: Տեսա՞ր, ո՛րդի. ինչպես	նայեց	ձեռիդ, ինչպես	փոխվեց	հանկարծ, այդ	մատանին	տեսնելով	մատիդ: Նա	գիտեր, որ	օրենքով	ամուսնացել	ես	ռուս	եկեղեցում, գիտեր, որ	երեխաներ	ունես, բայց	էլի	չէր	ուզում	հավատալ	այդ	դժբախտությանը: «Չէ, ասում	էր, չէ, խելքի	կգա, կբաժանվի»: Այժմ, որդի, ահա	դու	և	ահա	հորդ	կտակը... Արա, ինչ	ուզում	ես, բայց	չլինի	թե	հորդ	անեծքին	արժանանաս: Լսեցի՞ր, լսեցի՞ր, «անիծվիս, եթե	կամքս	չկատարես»: Մեռնող	հոր	վերջին	անեծքը	երկնքից	է	գալիս, հոգին	է, որ	բերում	է: Խեղճ	մարդու	միակ	իղձն	էր, որ	թողես	այնտեղ	նրանց	և	գաս	մտնես	ծնողներիդ	օջախը: Այժմ	դու	գիտես: