Այս ա­պաշ­նորհ գոր­ծըն­թա­ցը պէտք է կանգ առ­նէ ա­ռանց այ­լե­ւայ­լի։ ­Ծուռ դար­ձած այս ա­նի­ւը պէտք է ան­յա­պաղ ետ շրջո­ւի եւ ԱՐԱ­Մի տու­նը վե­րա­դար­ձո­ւի իր իս­կա­կան ի­րա­ւա­տի­րոջ՝ հայ ժո­ղո­վուր­դի՛ն։ ­Պե­տա­կան կեան­քի ճշգրիտ բա­ռա­պա­շա­րով՝ ա­նոր իս­կա­կան տէ­րը հան­րու­թիւնն է եւ այս մէ­կը այ­լընտ­րանք չու­նի։ Ան չի կրնար ծա­խո­ւիլ կամ գնո­ւիլ կամ ձե­ւա­զեղ­ծո­ւիլ։ ­Ճիշտ ինչ­պէս ­Ծի­ծեռ­նա­կա­բերդն է կամ ­Սար­դա­րա­պա­տի յու­շա­հա­մա­լի­րը։ Ա­ւե­լի ցնցի՛չ։ ­Ճիշդ՝ ինչ­պէս Ս. Հ­ռիփ­սի­մէի տա­ճարն է։ Ան միան­գա­մընդ­միշտ պէտք է վե­րա­դար­ձո­ւի հան­րու­թեան եւ մշտնջե­նա­ւո­րո­ւի ազ­գա­յին հարս­տու­թեան իր վերջ­նա­կան կար­գա­վի­ճա­կով։ Ա­ռա­ւե՛լ. ան պէտք է վե­րա­կանգ­նո­ւի իր սկզբնա­կան ճար­տա­րա­պե­տա­կան յղաց­քով, իր ներ­քին ձե­ւա­ւոր­մամբ, իր պատշ­գամ­նե­րով ու բա­կով։ Եւ ան պաշ­տօ­նա­պէս պէտք է մկրտո­ւի որ­պէս մեր ան­կախ պե­տա­կա­նու­թեան ­Հիմ­նա­դիր ­Հօր՝ Ա­րամ ­Մա­նու­կեա­նի ­Տուն-­Թան­գա­րա­նը։ Եւ այս գոր­ծը խո­նար­հա­բար պի­տի ա­ռաջ­նոր­դէ ոչ այլ ոք, քան ­Հա­յաս­տա­նի ­Հան­րա­պե­տու­թեան ա­ռա­ջին դէմ­քը՝ ­Նո­րին ­Գե­րա­զան­ցու­թիւն Հ.Հ. ­Նա­խա­գա­հը։