Անտոնինա	Ւվանովնայի	ատամներն	ահից	զարկվում	էին	իրարու. դողում	էր	ամբողջ	մարմնով: Բայց	չէր	ուզում	հեռանալ հրդեհի	վայրից: Չէ՞	որ	նրա	զավակներին	ազատողն	այժմ	ինքն	էր	վտանգի	մեջ, չէ՞	որ	տմարդություն	կլինի	թողնել	նրան անօգնական: Կրակի	ճարճատյունը, խորտակվող	ու	փլչող	շինությունների	դղրդյունը, կայծերի	տարափը, ամբոխի աղաղակները, ծուխը, մուրը, արնագույն	լույսերը, երկնի	խավարը, երկրի	ժխորը	նրա	աչքերի	համար	զարհոլրելի	քաոս էին	գոյացրել, որի	նմանը	երազել	անգամ	չէր: Քաոս, ուր	միայն	մի	բան	պարզ	էր	նրա	համար — մարդու	ապիկարությունը կույր	տարերքների	զորության	դեմ: Այժմ	նավթային	ճահիճը	ներկայացնում	էր	մի	հսկայական	թոնիր, ասկից	բոցերը վազում	էին	վեր, արձակելով	մի	տեսակ	ստորերկրյա	խուլ	թնդյուններ, և	կորչում	անհետանում	երկնի	սևության	մեջ: