 Ե՛տ չեկավ… Գնա՜ց գնա՜ց, ետ չեկավ, Անկուշտ մահին, սև հողին Գերի մնաց, ետ չեկավ:  Թումանյանը այստեղ խոսում էր մահվան մասին, մի քիչ կարոտով, քանզի բոլորս էլ գնում ենք այս աշխարհից,և այս քառյակում նա կարոտում է իր մահացած բարեկամներին,ընկերներին,նույ նիսկ թշնամուն: Եվ ուզում էր նա էլ գնա այս աշխարհից...