­Կով­կա­սեան ճա­կա­տի թրքա­կան զօր­քե­րու հրա­մա­նա­տար ­Վե­հիբ ­Փա­շան սրած էր ե՛ւ սո­ւին­նե­րը, ե՛ւ ա­խոր­ժակ­նե­րը։ ­Յու­նո­ւար 1918ի ա­ռա­ջին օ­րե­րէն սկսեալ յաղ­թա­կան կ­þար­շա­ւէր ­Հա­յաս­տա­նի վրայ՝ օգ­տո­ւե­լով ­Ռու­սաս­տա­նը ցնցած 1917ի փետ­րո­ւա­րեան յե­ղա­փո­խու­թե­նէն եւ, ա­միս­ներ ետք, ա­նոր յա­ջոր­դած հոկ­տեմ­բե­րեան՝ պոլ­շե­ւի­կեան յե­ղաշր­ջու­մէն, ո­րոնք յան­գե­ցան հա­մաշ­խար­հա­յին պա­տե­րազ­մէն ­Ռու­սաս­տա­նը դուրս բե­րե­լու եւ, ­Դեկ­տեմ­բեր 1917ին, ռազ­մա­ճա­կատ­նե­րէն ռուս զօր­քե­րը «տուն կան­չե­լու» լե­նի­նեան քայ­լին եւ ա­նոր կոր­ծա­նա­րար հե­տե­ւանք­նե­րուն՝ հայ ժո­ղո­վուր­դին հա­մար։