Հայ ժողովրդի մեծագույն թշնամիներից էր հեղափոխական, «տրոցկիզմ» գաղափարախոսության հիմնադիր Լև Տրոցկին /Բրոնշտեյն/, որը 20-րդ դարի սկզբին Ռուսաստանում տեղի ունեցած բոլոր հեղափոխութունների /1905-1907 թթ., 1917 թ./ ակտիվ մասնակիցն էր: Այս գործիչը սոցիալիզմի հաղթանակի համար առաջ էր քաշում համաշխահային հեղափոխության հաղթանակի գաղափարը, որին կարող էին զոհաբերվել ազգեր ու պետություններ: Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո պետք է կարգավորվեին հարաբերությունները քեմալական Թուրքիայի հետ: Դա հասկանում էին նաև թուրքերը, սակայն հարաբերությունների մեջ մտնել հայերի հետ՝ հրաժարվում են: Դրա փոխարեն նրանք 1920 թ. դեկտեմբերի 9-ին դիմում են Խորհրդային Ռուսաստանի կառավաությանը Հայաստանի հետ հարցերը լուծելու համար կոնֆերանս հրավիրելու առաջարկով: Առաջարկն ընդունվում է ռուսների կողմից: Ռուսաստանի արտաքին գործերի ժողկոմ Գ. Չիչերինը առանց թուրքերի հետ պայմանավորվելու կոնֆերանսին մասնակցելու հրավերներ է ուղարկում նաև Խորհրդային Հայաստանին և Խորհրդային Ադրբջանին: /Վրաստանը դեռևս չէր խորհրդայնացվել/, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ հիմնականում հայ-թուրքական հարաբերություններ են քննարկվելու կոնֆերանսում: Սակայն նախնական բանակցությունների ու հանդիպումների ժամանակ թուրքական պատվիրակությունը /ղեկավար Յուսուֆ Քեմալ բեյ/ պատճառաբանելով, որ լիազորված չէ Հայաստանի հետ բանակցելու համար, կարողացավ հասնել նրան, որ հայկական պատվիրակությունը /ղեկավար Ալ. Բեկզադյան/ դուրս մնաց կոնֆերանսի աշխատանքներին մասնակցելուց: Թուրքերին մեծապես օժանդակում էր ազգությունների ժողկոմ Ի. Ստալինը: Ի դեպ, մինչ այդ 1920 թ. Մուստաֆա Քեմալը և Լենինը համագործակցության մեջ մտնելով, 1920 թ. օգոստոսի 24-ին փոխադարձ օգնության պայմանագիր են ստորագրում, որն առաջին հերթին ուղղված էր Հայաստանի դեմ, քանի որ բոլշևիկները Պարվուսի միջնորդությամբ Թուրքիային են տրամադրում 5 միլիոն լիրա ոսկի, զենք ու պարեն ձեռք բերելու համար: Ստանալով զենքը, թուրքերը 1920 թ. սեպտեմբերի 28-ին հարձակվում են «իմպերիալիստական» Հայաստանի վրա, որը տասնյակ հազարավոր հայերի կյանք արժեցավ: