Հետաքրքրական է, որ յեղափոխական «մտաւորականներից» շատերը տարբեր ֆորումներում դէմքի խելոք արտայայտութեամբ խօսում են խօսքի եւ կարծիքի ազատութեան մասին, մէջբերելով Վոլտերի յայտնի ասոյթը․ «Ես կտրականապէս դէմ եմ քո կարծիքին, բայց կեանքիս գնով կը պաշտպանեմ այն ասելու քո իրաւունքը»։ Այդպէս էլ մեր հասարակութիւնը չկարողացաւ ստեղծել քաղաքական բանավէճի, եւ ոչ միայն քաղաքական, մշակոյթ։ Նկատի ունեմ քննադատական մշակոյթ։ Մեզ բնորոշ է ոչ թէ քննադատելն ու քննադատութիւնն ընդունելն ու քաղաքակիրթ ոճով դրան պատասխանելը, այլ հայհոյելն ու քծնելը։ Յաճախ նոյն անձինք ում հայհոյում էին, որոշ ժամանակ անց նոյն մարդուն սկսում են քծնել եւ հակառակը։