Լանսելոտ Էնդրյուսի համար աղոթքն այնքան կարևոր էր, որ նախքան անձնական աղոքթը սկսելը մի առանձին աղոթք էր անում… Նա ցանկանում էր ուղղամիտ լինել Աստծո առջև խոնարհվելիս. «… Քո Սուրբ Հոգին թափի´ր ինձ վրա, որպեսզի Նա սովորեցնի ինձ, թե ինչ պետք է աղոթեմ` Քո Սուրբ կամքին համաձայն, թող Նա հանդարտեցնի իմ բոլոր խռովահույզ և դեգերող մտքերը, երբ ես իմ աղոթքներն ու փառքն եմ Քեզ ուղղում: Թույլ մի´ տուր, որ Քեզ ծառայեմ միայն իմ շուրթերով, եթե սիրտս հեռու է Քեզնից, այլ ճշմարիտ հոգի ստեղծի՛ր ինձանում…»: