Խլեց	ձեռը	հանդարտ	և	դարձյալ	հեռացավ: Միքայելը	կորցնում	էր	իրեն: Օրիորդի	սառնությունն	ավելի	ու	ավելի	էր բորբոքում	նրա	արյունը: Մի	վայրկյան	մտադրվեց	գործ	դնել	բռնություն, բայց	միայն	մի	վայրկյան: Նայեց	օրիորդի մաքուր	պրոֆիլին	և	նույնիսկ	դեմքի	գույնի	մեջ	զգաց	նրա	հոգու	անարատությունը: Սակայն	կիրքն	արդեն	կուրացնում	էր նրան, իսկ	վիրավորված	ինքնասիրությունը	թուլացել	էր: Նա	չկարողացավ	այլևս	զսպել	իրեն	և	գրեթե	անգիտակցաբար, մթագնած	ուղեղով	և	բուռն	զգացումների	թափից	անզորացած, չոքեց	կառքի	մեջ, օրիորդի	առջև...