Երեւանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետի դեկան, պատմական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Էդուարդ Մինասյանն էլ նշեց, որ երբ Հայաստանում հաստատվեց խորհրդային իշխանություն, ըստ ստորագրված համաձայնագրի 3-րդ կետի, հայկական բանակի հրամանատարական կազմը չպետք է ենթարկվեր պատասխանատվության այն գործերի համար, որ կատարել է բանակի շարքերում մինչեւ Հայաստանում խորհրդային իշխանության հաստատումը, սակայն 1921 թ. հունվարի 24-ից սկսվեց հայ սպաների զանգվածային աքսորը: Ձերբակալվեց եւ աքսորվեց նաեւ Սիլիկյանը. «1921թ սեպտեմբերին Մ. Սիլիկյանը ազատ է արձակվում եւ վերադառնում է Երեւան, աշխատանքի է անցնում «Բալթիկա» բաժնետիրական ընկերությունում՝ որպես հաշվապահ եւ վաճառող: 1923 թ. ծառայության է անցնում «Մերձավոր Արեւելքի օգնության ամերիկյան կոմիտեում», որտեղ աշխատում է մինչեւ 1930 թ.: Կոմիտեն զգալի դեր խաղաց հայ գաղթականության եւ հատկապես որբ երեխաների փրկության գործում: 1927 եւ 1935 թթ. նշանավոր զորահրամանատարը ձերբակալվել է, սակայն հանցանքների ապացույցներ չլինելու պատճառով ազատվել կալանքից: Սիլիկյանը կրկին ձերբակալվել է 1937 թ. ազգայնամոլության մեջ մեղադրվելու պատրվակով: Հարցաքննվել է միայն մեկ անգամ: Նա մեղադրվել է նաեւ իբրեւ սպայական ֆաշիստական կազմակերպության անդամ, բայց երբեք չի հարցաքննվել այդ գործի շրջանակներում: Առանց լրացուցիչ հարցաքննության մահապատժի վճիռ կայացվեց, եւ նշանավոր զորահրամանատարին 1937թ. նոյեմբերի 22-ին գնդակահարեցին Ավանի ձորում: Մովսես Սիլիկյանի բարի անունը վերականգնվեց միայն 1987 թ. նոյեմբերի 10-ին, երբ ՀԽՍՀ Գերագույն դատարանը չեղյալ հայտարարեց ՀԽՍՀ ՆԳ ԺԿ-ի որոշումը»: