Բայց, ավաղ, Իրանից բացի, Արցախի հարցում կան նաև այլ հաշվի չառնված «երրորդ կողմեր»: Ադրբեջանին անօդաչու թռչող սարքերի (ԱՕԹՍ) մատակարարման շուրջ Իսրայելում ծագած սկանդալից պարզվեց, որ, բացի տանկերի և նույնիսկ քաղաքացիական ավտոբուսի դեմ իսրայելական և, ավելացնենք, ամերիկյան, ԱՕԹՍ-ների օգտագործումից, Ադրբեջանն «առել» և ապրիլյան պատերազմում օգտագործել է նաև ԱՕԹՍ-ների իսրայելցի մասնագետ օպերատորներին: Իսկ իսրայելական «Մոսսադ» հատուկ ծառայության տնօրենությունը 2016-ի վերջին հրապարակավ խոստովանեց, որ իսրայելական հետախույզ և հակահետախույզ սպաները սովորական հաստիքներով աշխատում են Ադրբեջանի ազգային անվտանգության նախարարության ընդերքում: Հետաքրքիր է, նույնիսկ երևանյան ծայրահեղականների այն հեծեծանքների առկայության դեպքում, թե «ապրիլյան պատերազմում հայերի վրա կրակել է ռուսական զենքը», եթե հանկարծ պարզվի, որ ԱՕԹՍ-ի իսրայելցի օպերատորները հանրագումարում սպանել են նույնքան հայերի, որքան զոհվել են Արցախի պաշտպանության բանակի դիրքերի վրա ադրբեջանցիների ու թուրքերի հարձակումները հետ մղելիս, ապա այդ ծայրահեղականները և նույնիսկ վարչապետ Փաշինյանը որևէ կերպ կմեղադրե՞ն եթե ոչ Իսրայելին, ապա այն իսրայելական ընկերություններին, որոնց օպերատորները 2016-ին կռվել են Ադրբեջանի կողմից: Եվ Փաշինյանն Իսրայելի հասցեին գոնե քողարկված մեղադրանք կհնչեցնի՞, որ Թել Ավիվը պետք է մի երկու անգամ աչքով անի Իլհամ Ալիևին, և պատերազմ չի լինի: Իսկ դա ճշմարտություն է: Ադրբեջանում իսրայելական ներդրումներն անհաշիվ են, Իսրայելում Ալիևների ընտանիքի ներդրումները՝ նույնպես մեծածավալ: Ընթերցողները դեռ չե՞ն համոզվել, որ արցախյան հակամարտությունում Իսրայելը տիպիկ հաշվի չառնված «երրորդ կողմ» է: Եթե ոչ, ապա այդ ընթերցողները հաշտ չեն տրամաբանության և առողջ դատողության հետ: Հենց Իսրայելին է միշտ ձեռնտու եղել և է, որ Իրանի արտաքին սահմանների պարագծով միշտ հուրհրան պատերազմների կրակները: