Դեպքերը շատ տարօրինակ դասավորվեցին։ Մաքոմբերը գործի էր անցել անսպասելի, նախքան կհասցներ հուզվել, բայց այնուամենայնիվ, ինչպես էլ որ կատարված լիներ, եղածը եղած էր։ Եվ արի ու հիմա տես այն ողորմելուն, մտածում էր Վիլսոնը։ Այո, նրանցից շատերը դեռ հասուն տարիքում էլ շարունակում են տղա մնալ, երբեմն ողջ կյանքում, մտածում էր Վիլսոնը։ Նույնիսկ հիսուն տարեկանում տղայական կառուցվածք են ունենում։ Ամերիկացի մեծ տղա-տղամարդիկ։ Տարօրինակ ժողովուրդ են։ Բայց այս Մաքոմբերը հիմա արդեն դուր է գալիս իրեն։ Տարօրինակ մարդ է։ Հավանաբար այլևս չի հանդուրժի, որ կինը դավաճանի իրեն։ Լավ կլինի։ Շատ լավ կլինի։ Ողորմելին երևի ամբողջ կյանքում վախեցել է։ Տեսնես ինչից է սկսվել։ Բայց հիմա արդեն անցել է։ Նա ժամանակ չունեցավ գոմեշից վախենալու, համ էլ նյարդայնացած էր։ Մեքենան էլ մյուս կողմից։ Մի տեսակ մեքենայով ավելի հեշտ էր։ Իսկ հիմա կրակ է ընկել ջանը։ Պատերազմի ժամանակ է այդպես լինում, երբ փոփոխությունն այլընտրանք չունի, երբ միամտության կորուստն անխուսափելի է։ Վախն անհետ կորչում է, փոխարենը նոր բան է հայտնվում։ Այն գլխավորը, որ տղամարդն ունի, այն ինչը նրան տղամարդ է դարձնում։ Եվ այս մասին կանայք էլ գիտեն։ Վախկոտ ողորմելիները խաղից դուրս են։