Պատմում են, որ 1923 թ. Սարյանը պատահաբար փողոցում հանդիպել է Չարենցին, միտք է ծագել դիմանկարել նրան: Պայմանավորվում են, Սարյանը գնում է Չարենցի տուն, իսկ բանաստեղծը դուռը բացում է զուգված-զարդարված, Սարյանի ասելով` իրեն ոչ նման: Հետո կնոջը` Լուսիկին, Սարյանը պատմում է. «Նկարում եմ, նկարում եմ, բայց չէ, չի փոխվում Չարենցը, այդպես մի քանի գիծ եմ քաշում, մի պատճառ բռնում ու չեմ նկարում»: