Տաճարի մոտ կանգնեցված է մի մեծ խաչվեմ՝ հետեւյալ արձանագրությամբ. «Ես՝ Աշոտի որդի Շահնշահս, իմ հոգու համար խաչ կանգնեցրի. Ովքեր կկարդան, թող աղոթքների մեջ հիշեն. ՉԺԲ (1263)»: Այդ տեղերի քննությունը կատարել է ճանապարհորդ Հելվետիացին, 1834թ. ապրիլի 24-ին. Գիշերը վրա է հասնում, եւ թեպետ «գրեթե շառագույն լուսինը իր լրության ժամանակ բարձրանում էր մշուշապատ հորիզոնով, բայց ի վիճակի չէր լուսավորելու թփերով պատած, ջրով լցված փոսերի բավիղները, որոնք սահմանափակում են դաշտի ընդարձակությունը: Եւ նրանում մերձավոր գյուղերի նշան չկա՝ ոչ աշտարակներ, ոչ կղմինդրածածկ կտուրներ եւ ոչ էլ սպիտակ սվաղած պատեր, եւ բազում տեղերից լսվում էր թաթարների մեծ շների հաչոցը», մինչեւ որ բախտի բերմամբ նա կարողացավ հասնել թաթարների մի շեն եւ գտել իր ճանապարհը: