Պետրոսը	խոսում	էր	Ալիմյանի	հետ	վաճառականական	գործերի	մասին — մի	նյութ, որ	բնավ	հետաքրքրական	չէր Միքայելի	համար: Նավթն	օրեցօր	թանկանում	է, երանի	նրան, ով	հանքեր	ունե: Պետրոսը	չունե: Եթե	Միխայիլ	Մարկիչը լիներ	բարի	և	իր	հողերից	մի	գեսյատին	էժան	գնով	տար, Պետրոսը	հավիտյան	երախտագետ	կմնար: Անուշը	զզվանքով երեսը	շուռ	տվեց. այդ	մարդը	միշտ	հարուստ	երիտասարդի	մոտ	բերան	է	բաց	անում	թե	չէ, մի	բան	է	խնդրում: Ահա` ինչ ասել	է	նախկին	գործակատար: Եվ	մինչ	մարդը	խնդրում	էր, կինը	խոստանում	էր... խորհրդավոր	ժպիտներով, ձևերով	ու շարժումներով: Ավելի, նա	հրաժեշտի	միջոցին	երեք	անգամ	այնպես	սեղմեց	երիտասարդի	ձեռքը, որ	այլևս	կասկածի	տեղ չմնաց...