Ժամը երկուսն անց էր տասը րոպե։ Վարդանը նստած մտածում էր։ Նա կարող էր ինքնախաբեությամբ ինքն իրեն համոզել, որ հույս դեռ կար, որ ինքը շատ քիչ տվյալներ ուներ իրավիճակը ճիշտ գնահատելու համար, սակայն ճշմարտությունը պարտադրվում էր ինքնըստինքյան և այն շատ ավելի պարզունակ էր ու դաժան։ Ինքը մնացածների պես պարզապես հայ էր և որպես այդպիսին համապարփակ կամայականության թիրախ կարող էր հանդիսանալ։ Պետք էր ավելի վաղ Սվասից հեռանալ։ Ոչ, ամեն ինչ շատ արագ էր տեղի ունեցել։ Դեռ երեկ կարելի էր մտածել, որ կյանքի ընթացքը չէր փոխվել։ Նա նայեց բաց դռանը, սակայն այդ պահին անիմաստ էր փախուստի մասին մտածելը։ Այդ հայացքը չվրիպեց ենթասպայի ուշադրությունից, որը գլանակ էր փաթաթում Վարդանի թութունով։ Նա ասաց զվարճացած.