Եւ ո­րով­հե­տեւ ­Սուն­դու­կեան աշ­խա­տու­նակ գրող էր եւ քա­ջա­ծա­նօթ եւ­րո­պա­կան թատ­րո­նի հին-դա­սա­կան թէ ար­դի-նո­րա­րա­րա­կան գոր­ծե­րուն ու հո­սանք­նե­րուն, յա­ջոր­դա­բար լոյս տե­սան (քա­նի մը տա­րին մէկ) ու բե­մա­կա­նա­ցո­ւե­ցան գե­ղա­րո­ւես­տա­կան ի­րենց ո­րա­կով շա­րու­նա­կա­բար մագլ­ցում ար­ձա­նագ­րող ­Սուն­դու­կեա­նի ի­րա­պաշտ կա­տա­կեր­գու­թիւն­նե­րը։ ­Թէեւ 1870ին գրո­ւած եւ ձե­ռագ­րա­յին վի­ճա­կի մէջ ան­մի­ջա­պէս բե­մադ­րո­ւած «­Պե­պօ»ն, որ յետ հե­ղի­նա­կի վե­րամ­շակ­ման լոյս տե­սաւ 1876ին, հան­դի­սա­ցաւ հե­ղի­նա­կին գլուխ-գոր­ծո­ցը եւ իբ­րեւ այդ­պի­սին անկրկ­նե­լի բար­ձունք մը մնաց, այ­սու­հան­դերձ՝ ­Սուն­դու­կեան հայ գրա­կա­նու­թեան ժա­ռանգ ձգեց ամ­բողջ շարք մը թա­տեր­գու­թիւն­նե­րու.- «­Խա­թա­պա­լա»ն, «­Քան­դո­ւած Օ­ճախ»ը, «Է­լի մէկ զոհ»ը, «Ա­մու­սին­ներ»ը եւ մա­հո­ւան սնա­րին մէջ իր ա­ւար­տին հա­սած «­Սէր եւ Ա­զա­տու­թիւն»ը ա­մէ­նէն հռչա­կա­ւոր է­ջե­րը կը կազ­մեն ­Սուն­դու­կեա­նի թա­տե­րագ­րա­կան ժա­ռան­գու­թեան։