­Հա­րա­ւա­յին Ֆ­րան­սիաից պա­տաս­խան ստա­ցայ: ­Նա­թա­լին գրում էր, ա­յո՛, մենք ազ­գա­կան­նե՛ր ենք: ­Մի քա­նի օր «Ս­կայփ»ով զրու­ցե­լուց յե­տոյ, ­Նա­թա­լին — տա­տի­կիս եղ­բօր թոռ­նի­կը — ինձ ու­ղար­կեց իր պրպտում­նե­րի ար­դիւն­քում խնամ­քով գծած տոհ­մա­ծա­ռը: ­Մօտ 100 մար­դու ա­նուն էր նշո­ւած: Գ­տել եմ տա­տի­կիս կորց­րած հա­րա­զատ­նե­րի յետ­նորդ­նե­րին: Իսկ ի՞նչ կը լի­նի, ե­թէ հան­դի­պէինք ի­րար, մտա­ծում էի, ու այդ միտքն ան­գամ տա­րօ­րի­նակ ջեր­մու­թեամբ էր ինձ պա­րու­րում: ­Նա­թա­լին վա­րա­կո­ւած էր իմ նա­խա­ձեռ­նած գա­ղա­փա­րով: Ն­րա ման­րակր­կիտ վեր­լու­ծու­թեան ար­դիւն­քում հաս­կա­ցայ հե­տե­ւեա­լը՝ մեր նա­խա­պա­պը ե­ղել է ­Պատ­րիկ ­Դիշ­լեա­նը, ում «չոր­բա­ջի» են ա­նո­ւա­նել ոչ թէ ա­պուր ե­փե­լու պատ­ճա­ռով, այլ նրա հա­մար, որ յար­գար­ժան մարդ է ե­ղել: ­Պար­զե­ցի, որ ա­րեւմ­տեան ­Թուր­քիա­յում չոր­բա­ջի են ա­նո­ւա­նել այն մարդ­կանց, ով­քեր բա­ցար­ձակ յար­գանք ու պա­տիւ են ու­նե­ցել: Գ­տայ նաեւ մեզ ար­դէն ծա­նօթ Ե­դո­ւարդ ­Թով­մա­սեա­նին՝ ­Պո­լի­սում: Ե­դո­ւար­դը՝ ում գրե­թէ բո­լո­րը ճա­նա­չում են ինչ­պէս ամ­բողջ ­Թուր­քիա­յում, այն­պէս էլ աշ­խար­հի տար­բեր մա­սե­րում որ­պէս հայ­րե­նա­նո­ւէր մի ան­ձի, ինձ տե­ղե­կաց­րեց, որ մեր նա­խա­պա­պը ­Դիշ­լեան ազ­գա­նու­նը ստա­ցել է, քա­նի որ նրա որ­դի­նե­րը ա­տամ­նե­րով են ծնո­ւել. դիշ­լի նշա­նա­կում է ա­տա­մով: ­Սար­սուռ ան­ցաւ մարմ­նովս, չէ՞ որ դստերս ծննդեան օ­րից մի քա­նի օր յե­տոյ իմ լաւ ըն­կեր Ք­նա­րի­կը զար­մա­ցած մեզ յայտ­նեց. «…Այս ե­րե­խան ա­տա­մով է ծնուել»: ­Դէ ա­րի՛ ու մի՛ փշա­քա­ղո­ւիր: ­Պար­զե­ցի, որ Ե­դո­ւար­դը, Հ­րանդ ­Դին­քի ա­մե­նամ­տե­րիմ ըն­կերն ու զօ­րա­կից­նե­րից մէ­կը, ներ­կա­յա­ցո­ւել էր «Աւ­րո­րա» մար­դա­սի­րա­կան մրցա­նա­կի դափ­նեկ­րի կոչ­մա­նը… ­Նա­թա­լիի ո­գե­ւո­րու­թիւ­նը սահ­ման չէր ճա­նա­չում: ­Հան­դի­պում ենք այս ամ­րա­նը՝ ­Սենթ ­Ռա­ֆա­յէ­լու՛մ: Գ­տանք ազ­գա­կան­ներ ­Պո­լի­սում, ­Մեծն Բ­րի­տա­նիա­յում, Օ­հա­յօ նա­հան­գում, ­Կոր­սի­կա­յում, Ֆ­րան­սիա­յի ա­մե­նա­տար­բեր հա­տո­ւած­նե­րում, ­Գեր­մա­նիա­յում եւ այլն: