Վեներայի ամպերը բավականաչափ խիտ են և կազմված են ծծմբական գազից ու ծծմբական թթվի կաթիլներից[32]: Նրանք անդրադարձնում են ընկած արեգակնային ճառագայթման մոտ 75 %-ը[33] և թաքցնում է մոլորակի մակերևույթը, խոչընդոտելով նրա ուսումնասիրմանը[1]: Շնորհիվ ամպերի մեծ անդրադարձման ունակությանը արեգակնայի մարտկոցով զոնդը կարող օգտագործել նաև նրանցից անդրադարձած լույսը, և այդ ձևով, ստանալ բոլոր կողմերից լուսավորություն: Դա կարող է էականորեն հեշտացնել արևային մարտկոցների օգտագործումն ու նախագծումը[34]: Ամպային ծածկույթի հաստությունը այնպիսին է, որ մակերևույթին հասնում է միայն արեգակնային լույսի մի մասը, և այն ժամանակ, երբ Արեգակը զենիթում է, լուսավորության մակարդակը կազմում է ընդամենը1000—3000 լյուքս[35]: Համեմատության համար, Երկրի վրա ամպամած օրը լուսավորությունը 1000 լյուքս է, իսկ պարզ և արևոտ օրը ստվերում՝ 10—25 հազար լյուքս[36]: Դրա համար Վեներայի մակերևույթին արեգակնային էներգիան չի կարող օգտագործվել զոնդերի կողմից: Մակերևույթի խոնավությունը կազմում է 0,1 %[37]: Մեծ խտության պատճառով և ամպերի անդրադարձնող ունակության շնորհիվ արեգակնային էներգիայի գումարային քանակը փոքր է, քան Երկրինը: Ծծմբական թթուն առաջանում է վերին մթնոլորտում ածխաթթու գազի, ծծմբական գազի և ջրային գոլորշիների վրա Արեգակի ֆոտոքիմիական ազդեցության շնորհիվ: 169 նմ երկարությամբ ֆոտոնները ուլտրամանուշակագույն ճառագայթմամբ կարող են ֆոտոդիսոսացնել ածխաթթու գազը շմոլ գազի և ատոմարային թթվածնի: Ատոմարային թթվածինը բավականին փոխազդունակ է, և երբ այն ռեակցիայի մեջ է մտնում Վեներայի մթնոլորտի միկրոկոմպոնենտ ծծմբային գազի հետ, առաջանում է ծծմբական գազ, որը կարող է իր հերթին միանալ ջրային գոլորշու մեկ այլ միկրոկոմպոնենտի հետ: Այս ռեակցիաների արդյունքում առաջանում է ծծմբական թթու՝