«Կ­ռիւ­նե­րը սկսո­ւե­ցին ­Սար­դա­րա­պա­տում, ուր մեր զօր­քե­րը գրա­ւել էին ­Ղա­րա­խան­լու¬­Քէոր­փա­լու¬ ­Զէյ­վա գիւ­ղե­րի գի­ծը։ ­Մա­յիս 21¬22ին տե­ղի ու­նե­ցան մաս­նա­կի ընդ­հա­րում­ներ. թշնա­մին ո­րո­նում էր հա­կա­ռա­կոր­դի թոյլ տե­ղը՝ վճռա­կան գրո­հի դի­մե­լու հա­մար։ ­Մա­յիս 23ին զօր. ­Սի­լի­կեա­նը տո­ւեց հա­կա­յար­ձակ­ման հրա­ման։ ­Հայ­կա­կան ու­ժե­րը նե­տո­ւե­ցին ա­ռաջ։ Բռն­կո­ւեց կա­տա­ղի ճա­կա­տա­մարտ­նե­րի եր­կար մի շարք։ ­Թիւր­քե­րը ցոյց տո­ւին յա­մառ դի­մադ­րու­թիւն՝ անց­նե­լով բազ­մա­թիւ հա­կա­յար­ձա­կում­նե­րի։ Ամ­բողջ օ­րը, ա­ռա­ւօ­տից մին­չեւ ե­րե­կոյ, ո­րո­տում էին թնդա­նօթ­նե­րը, ո­րոնց գո­ռո­ցը հաս­նում էր մին­չեւ Ե­րե­ւան, ուր նոյն­պէս տի­րում էր տեն­դոտ եռ ու զեռ։ ­Թի­կուն­քից սայ­լե­րով, է­շե­րով, ձեռ­քե­րով ռազ­մամ­թերք էին հասց­նում կռո­ւող­նե­րին, հաց, ծխա­խոտ, խմե­լու ջուր… ­Բազ­մա­թիւ կա­մա­ւոր­ներ՝ ծեր ու ե­րի­տա­սարդ՝ ռազ­մա­ճա­կատ էին շտա­պում։ ­Ճա­կա­տի զի­նո­ւո­րը չէր միայն ¬ ամ­բողջ եր­կի­րը մի մարդ, մի շունչ դար­ձած՝ կռւում էր մա­հա­ցու թշնա­մու դէմ։