Աղասու	քափ	ու	քրտինքն	էկել, ամպի	պես	աչք-ունքի	վրա	կիտվել	էին. երեսի	ռանգը	ամեն սհաթի	փոխվում	էր. բազի	վախտ	իրան-իրան	խոսում, բազի	վախտ	էլ	ձեռը	բարձրացնում, ջիլ	ու դամար	քաշում, էլ	ետ	հանգստանում	էր: Ամենից	ավելի	խալխը	նրա	վրա	էին	մնացել զարմացած, որ	նրանք	վեց	հոգի	էին, բայց	քսան-ավել	մարդի	յարաղ-ասպաբ	ունէին	հետըները բերած: էսպես	տարակույս, չորս	կողմը	կանգնած` խոսում	էին, որ	Աղասին	բեղաֆիլ	ձեն	տվեց.