Թերևս ասեն, որ դեռ նման քննարկման ժամանակը չէ: Կրքերը չափազանց բորբոք են, կարծիքները ճիշտ հակադիր են, ու կողմերից ամեն մեկն իր դիրքն արդարացնելու փորձ է անում ու այն էլ` անկողմնակալ կեցվածքով: Բայց ես չեմ կարծում, թե ժամանակը չէ: Համոզված եմ, որ միջամտության միակ պաշտպանը չեմ, որը ցնցված է դրա արդյունքներից: Համոզված եմ` արդեն բոլորին է հայտնի, որ գործերի ներկա վիճակի մեջ մի սարսափելի սխալ կա, ու դա ուղղելու համար պիտի՛ ինչ-որ մի բան արվի: Ճգնաժամ էր պետք, որ համաշխարհային անվտանգության ճարտարապետության փոփոխության ժամանակը հասներ: Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ստեղծվեց Ազգերի լիգան, իսկ երկրորդից հետո` ՄԱԿ-ը: Եթե մենք հարկ եղածի չափ ցնցված լինեինք Կոսովոյի դեպքերից, երևի ի վիճակի լինեինք համաշխարհային անվտանգության ճարտարապետությունն այնպես փոխելու, որ երրորդ համաշխարհային պատերազմը կանխվեր: Իսկ եթե պարզապես հայտարարենք, որ հաղթել ենք, ապա Կոսովոն մեզ ավելի կմոտեցնի երրորդ աշխարհամարտին: Մենք պետք է սկսենք այն հավատից, որ անվտանգությունը կախված է ոչ միայն միջպետական իրադարձություններից, այլև այդ պետությունների ներսում տեղի ունեցածներից: Բռնակալական ռեժիմն ի վիճակի է մահվան սպառնալիք փաթաթելու ոչ միայն իր ժողովրդի վզին, այլև հարևանների, և նույնիսկ ողջ աշխարհի: Ու պարտադիր չէ, որ նման երկիրը նացիստական Գերմանիայի պես զորեղ լինի: Լրիվ հնարավոր է, որ դա լինի Իրաքի կամ Հարավսլավիայի, կամ էլ նույնիսկ Ռուանդայի պես թույլ մի երկիր: