Նման նվիրվածությունը միայն քաջալերանքի կարող էր արժանանալ, եթե Մովսիսյանը չունենար նվիրվածության մասին խեղաթյուրված պատկերացումներ: Բանն այն է, որ Շմայսը համոզմունքը շփոթում է հնազանդ, ստրկամիտ կախվածության հետ, որովհետև միայն այդ պարագայում մարդն ընդունակ է նման միտք արտասանել. «Էս երկրում ես մի մարդու եմ իմ նվիրատվությունը զոհաբերել, երկրի նախագահն է: Կասի՝ թարգի քաղաքականությունը, կթարգեմ»: