Ոչ իսլամ քաղաքացիները (հույներ, հայեր, հրեաներ) Թուրքիայում պաշտոնապես համարվում են փոքրամասնություններ, որ ունի պատմական, քաղաքական ու գաղափարական պատճառներ: Դրանք չպետք է անգիտանալ, երբ քեմալական ազգայնականությունը հան-րապետության առաջին տարիներին հետամտում էր բոլոր փոքրա-մասնությունների ազգային ինքնության թուլացմանը` թուրքերքն լեզվի ու մշակույթի պարտադրման միջոցով (իսլամի գերակայություն դպրոցներում և հիմնարկներում թուրքերքնի պարտադրում): 1933 թ. հունիսին ընդունած օրենքով կառավարությունը վերացրեց ոչ իսլամ-ների ազգային ու քաղաքացիական ժողովները, թաղական և ուսում-նական խորհուրդները, դպրոցական հոգաբարձությունները, պատրիարքների (հույն և հայ) ու խախամապետի (հրեա) իրավասությունները սահմանափակելով և հասցնելով դրանք հոգևոր հովվի կարգավիճակի: Նույն նպատակն էին հետապնդում նաև մականվան, տարազի, ինչպես և վակֆերի օրենքը, որոնք սահմանափակում էին երբեմնի միլեթների ազգային ու դավանական իրավունքները: