Այլ բա­րե­կամ մը կը պնդէր, որ հա­յը տար­բեր է հա­յէն, ինչ­պէս հիմ­նո­վին տար­բեր են հա­զա­րա­ւոր սրբա­տաշ խաչ­քար­ներ, հա­զա­րա­ւոր մար­մա­րեայ թէ քա­րա­կերտ ար­ձան­ներ, ան­թաղ մնա­ցած մար­դոց գե­րեզ­ման­ներ, ա­ռանց խա­չա­փայ­տի հո­ղա­շեր­տեր, ո­րոնք մայ­րե­նի հո­ղը ան­կոխ պա­հե­ցին, որ­պէս­զի մենք քա­լենք ա­նոր վրա­յէն ու այդ հո­ղին ա­նու­նը հաս­տա­տենք ու քան­դա­կենք մեր սրտին մէջ՝ բնո­րո­շե­լով մա­նա­ւանդ այդ հո­ղին ա­նունն ու ար­ժէ­քը։