Պարտութիւնը բնա՛ւ ընդունելի չէ, ու չկայ մէկը, որ հաշտուի պարտութեան գաղափարին հետ: Կարելի՞ է որ աշխարհի որեւէ մէկ երկիրը ընդունի պարտուիլ, նախքան պատերազմի մտնելը: Առնուազն իւրաքանչիւր երկիր բարոյական նեցուկ կը դառնայ իր ժողովուրդին, թէ՛ պատերազմի նախօրեակին եւ թէ ընթացքին, հոգեկան կորով ներշնչելով անոր: Միւս կողմէ, ան այնպիսի քաջալերանք կու տայ իր բանակին, որ անոր իւրաքանչիւր զինուորը անպարտելի նկատէ իր անձը: