Հարկ է նշել, որ հայրենիքում չունենալով ամուր քաղաքական հենք, հայ իրավունքը յուրահատուկ զարգացում ապրեց Հայաստանից դուրս` հայկական գաղթավայրերում: Այսպես. Լեհաստանի հայերը Մխիթար Գոշի “Դատաստանագիրքը” համապատասխան կրճատումներով և փոփոխություններով թարգմանեցին լատիներեն, այնուհետև լեհերեն և տևականորեն կիրառեցին Լվովի հայկական համայնքի դատարաններում: