Հեղինակը, աւելի քան քսանամեակէ մը ի վեր կը պաշտօնավարէ Զուիցերիոյ մէջ, շրջապատուած հոյլ մը տեղացի բարձրաստիճան մտաւորականներով: Հիմնուած իր նախնական ծանօթութիւններուն վրայ, ան կը խորանայ զուիցերիական ժողովուրդներուն մարդասիրական նկարագրի ուսումնասիրութեան մէջ, եւ կը գտնէ իր տեսադաշտին լայնօրէն բացուած արխիւային հսկայ շտեմարան մը՝ տակաւին չհրապարակուած ճշմարտութեանց: Ժամանակահատուածը, որուն կը սեւեռին իր քննախոյզ աչքերը, 1894-1923 երեսնամեակն է: «Ահաւոր բան մը» կոչել զայն բանաստեղծին բառերով. շա՜տ մեղմ բնութագրումն է կատարուած եղեռնագործութեան: Պատմագիտական ճշգրտութեամբ՝ դաժանօրէն ու վայրագօրէն բնաջնջուեցաւ երկու միլիոն արեւմտահայութիւն՝ ի՛ր իսկ բննօրանին մէջ, առաւել՝ կորուստը հայրենի դարաւոր մեր հողին, բնաջնջումը մեր մշակութային կեդրոններուն ու կրթօճախներուն ու ահաւոր սպանդը մտաւորականութեան մեծագոյն մասին: Հրաշքի համազօր երեւոյթ հանդիսացաւ անոր յաջորդող որբերու սերունդին վերյառնումը, ու գոյառումը տարագիր սփիւռքահայութեան: