è.Ð.- Խրախունիի «ժողովրդային իմաստասիրութիւն» տարազը իրապէս շատ կը պատշաճի իմ «Յուշատետր» սիւնակի մթնոլորտին, թէեւ իմ այս սիւնակին մէջ միայն իմաստասիրութիւն չէ որ կայ, այլ կայ նաեւ գրականութիւն ու ազգաշունչ ապրում։ Բայց ճիշդ է որ բոլորին մէջ ալ կարելի է գտնել փիլիսոփայական մտածումի հատուածներ կամ փշրանքներ, երբեմն մինչեւ իսկ շատ բարդ հարցերու մեկնաբանութիւններ, որոնք սակայն կը տրուին կատարելապէս պարզ ու հասկնալի լեզուով, կարծես թէ շատ սովորական ու մակերեսային հարցեր եղած ըլլային։ Ճիշդ է նաեւ որ իմ ամբողջական գործիս ընթերցողը կրցած է անդրադառնալ որ փիլիսոփայական ամբողջ «սիսթէմ» մը, դրութիւն մը կայ իմ գրականութեան մէջ։ Ես ի վերջոյ փիլիսոփայութեան ու հոգեբանութեան մարզերէն եկող գրող մըն եմ եւ իբր այդ ալ՝ միշտ դատապարտած եմ այն «մտածումի ծուլութիւն»ը, կամ մտածումի բացակայութիւնը, որ տեսանելի է մեր գրականութեան մէջ։ Մտածումը պատւոյ տեղ պէտք է ունենայ, բայց պէտք է ըլլայ հասկնալի մտածում։ Մեզմէ ո՛չ մէկը իրաւունք ունի ընթերցողէն պահանջելու որ գլուխը կոտրէ՝ մեզ հասկնալու համար։ Անգամ մը Սան Ֆրանսիսքոյի մէջ Վահէ Օշական զիս մեղադրած էր գինիին մէջ ջուր խառնելու մեղադրանքով, ես ալ յիշեցուցած էի որ մէկ կողմէ անհասկնալի բաներ կը գրենք, մէկ կողմէ ալ՝ կը գանգատինք որ ժողովուրդը մեզ չի կարդար…։