Ես, ի հարկէ միշտ զարմանում էի, անհանգստանում ու նոյնիսկ տագնապում՝ բա՞ որ մի օր Լուսիկը մօրս պէս «բռնուի»՝ խնամիները յանկարծակի գան ու էդ սպասքը չտեսնեն… Բայց այդ պահին առաջին գծում տպաւորութիւն թողնելն էր ու Լուսիկի աղջիկների ենթադրելի երջանկութիւնը: Ես սիրում էի Լուսիկին, Լուսիկն անհամբերիս համար մէկ օրում ամառային ռոմանտիկ զգեստներ էր կարում, ու ես վայելում էի ոչ սովորական հագուստ ունենալու հաճոյքը: Հինգ յարկանի, սովետական շէնքի մեր մուտքում բոլորն էին սիրում իրար, մեր դռները երբեք չէին փակւում, ու միմեանց ոչ միայն սպասք ու կահոյքի կտոր էին տալիս, այլեւ նոր թխած փախլաւայից կամ դեռ եռը չդադարած ու իր թանձր բոյրով ողջ մուտքը գրաւած տոլմայից էին բաժին հանում: Մենք սիրում էինք իրար ու հաւատում ենթադրելի երջանկութեանը…