Այս	խոսքերի	մեջ	կինը	զգաց	մարդու	հետին	միտքը: Դա	մի	տեսակ	ակնարկ	էր	հաշտության	մասին: Հաշտություն, որ ստիպողական	էր	և	անհրաժեշտ: Պարզ	էր, որ	նրանք	պիտի «ապրեն, ինչպես	կարող	են»: Նրանք	պարտավոր	են	կրել իրենց	խաչը	և	չեն	կարող	չկրել, քանի	որ	երկուսն	էլ	սիրում	են	իրենց	զավակներին	հավասար	սիրով: