Այնտեղ, կից	սենյակում	պառկած	էր	կրակից	ազատված	անդամալույծը: Նա	քնած	էր	անխռով	քնով: Շուշանիկը	նստեց նրա	գլխի	մոտ, փոքրիկ	նստարանի	վրա: Նրա	սիրտը	պաշարել	էին	անորոշ	զգացումներ, մտքերը	շփոթվում	էին. հոգնած գլուխը	չէր	կարողանում	տակավին	պարզ	հաշիվ	տալ	մերձավոր	անցյալի	մասին: Նա	հեռու	էր	ամբոխից, բայց աղաղակները	հնչում	էրն	նրա	ականջներին, հրդեհը	չէր	տեսնում, բայց	տարերքների	անթափանցելի	քաոսը	կանգնած	էր նրա	աչքերի	առջև: Այնտեղ	թանձր	ծխերի	մեջ	անօգնական	մերձավորները, այնտեղ	մոր	ու	հորաքրոջ	հուսահատ պատկերները: Այնտեղ	բոսորագույն	կրակն	իր	բյուրավոր	ճյուղերով	ու	ահարկու	լեզուներով, այստեղ	սև	ուրվականներ, ինչ-որ	վայրենի	ճիչեր, ինչ-որ	գոռում-գոչյուններ, հինգ	կիսով	չափ	այրված	դիակներ, մուր, ցեխ, նավթ, կեղտի	ու խավարի, կյանքի	ու	մահվան	մի	զանգված: Եվ	այդ	քաոսի	մեջ	երկու	տարբեր	պատկերներ. — մեկը	բարձրահասակ, առնական	կերպարանքով, քաղաքային	մաքուր	հագուստով, մյուսը` մի	միջահասակ, ոտից	մինչև	գլուխ	նավթի, մրի, տիղմի	մեջ. մեկն	ինչպես	արտաքինով, նույնպես	և	բարոյականով	մաքուր, մյուսի	անցյալը	կեղտոտ, ներկան	անորոշ: Եվ հանկարծ	նա, որ	բարոյական	է, որ	մաքուր	է, կամաց-կամաց	աղոտանում	է	և	չքանում	ինչպես	միրաժ, իսկ	մյուսն	արագ-արագ	բարձրանում	է, մաքրվում	իր	անցյալի	ապականություններից, և	ահա	երևան	է	գալիս	մի	լուսապայծառ	մեծության մեջ: