-Լիբանանում վատ տարիներին էի` 1993-ին: Այստեղ ֆուտբոլ չկար, ինձ էլ աշխատանք էր պետք, և ընդունեց հրավերը: Դեռեւս 80-ականներին աշխատում էի «Արարատ»-ում, 82-ին ԽՍՀՄ առաջնությունում հինգերորդն էինք: Մինչեւ 89-ը թիվը մնացի «Արարատ»-ում: Ֆուտբոլից հեռանալն այդքան էլ ինձանից կախված չէր, ավելի շատ նրանցից, ովքեր ղեկավարում էին ակումբը: Գումարը, որ դրվում էր ֆուտբոլում, չէր դրվում առաջ գնալու համար, այլ գոյություն պահպանելու համար: Ես բավականություն չէի ստանում իմ կատարած աշխատանքից: Եթե Խորհրդային միության տարիներին աշխատում էինք միայն առաջ գնալու համար, ապա այստեղ ցանկություն կար միայն գոյություն պաշտպանել: