Ի՞նչ հարցեր քննարկվեցին համաժողովում, ի՞նչ որոշումներ կայացվեցին, ովքե՞ր և ի՞նչ ծրագրային առաջարկություններով հանդես եկան` մնացին անհայտ… Բայց, գուցեև բնականաբար, բոլորի ուշադրությունը սևեռվեց Դավութօղլուին, քանզի նա ինքն էլ էր կամենում այդ շոուն, որովհետև Թուրքիայի տարածաշրջանային նոր ծրագրերի ու տեսլականների համատեքստում անչափ կարևոր էր, որպեսզի բոլորը խոսեին նրա այցի, Հայաստանում արած նրա հայտարարությունների մասին: Դավութօլուն կարծես սառը ցնցուղ պահեց բոլոր նրանց վրա, ովքեր համոզված էին, թե նա խոսելու է Լեռնային Ղարաբաղի խնդրի, Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության և հարակից հարցերի մասին: Ասում են` դիվանագետին լեզուն տրված է իր մտքերը թաքցնելու համար, և Դավութօղլուն առաջնորդվեց այդ հանրահայտ բանաձևով ու ամեն ինչ տարավ ենթատեքստ, «ուշագրավ» շրջանցումներով, ի վերջո, ասաց այն, ինչ պիտի ասեր: Անգամ անդրադարձավ Ցեղասպանությանը` ցավ արտահայտելով և անգամ վերաբերմունք ու գնահատական «հնչեցնելով»: