- Դա բավական բարդ գործընթաց էր: Հայտնի է, որ ի սկզբանե մեզանում գոյություն ունեին համայնքային կազմակերպություններ` յուրաքանչյուր համայնքն իր ներքին խնդիրներներով ու առանձնահատկություններով: Սակայն բացակայել է վերհամայնքային համակարգումը: Եվ ահա առաջին վերհամայնքային կազմակերպությունը Ռուսաստանի հայերի միությունն էր, որ ստեղծվեց 2000-ին: Դա միանգամայն նոր տիպի կազմակերպությունն էր, և այսօր արդեն իր կազմում ունի շուրջ 700 ներքին օղակներ` մարզային, շրջանային, քաղաքային կազմակերպություններ: Այսինքն` ստեղծվեց կառուցվածքային նոր միավոր` ինստիտուցիանալ առումով բոլորովին նոր կառույց: Եվ զարմանալի չէ, որ Ռուսաստանի հայերի միության նախաձեռնությամբ էլ ստեղծվեց Համաշխարհային հայկական կոնգրեսը: Այսինքն` միությունը դարձավ հենքը, որի վրա ձևավորվեց Կոնգրեսը: 2002-ին Մոսկվայում կազմակերպվեց «Աշխարհի հայերը դարերի սահմանագլխին և միջազգային հարաբերությունների արդիական խնդրիները» թեմայով միջազգային կոնֆերանս: Այնտեղ արծարծվեցին դարի և հազարամյակի մարտահրա վերները, որոնք չեն կարող չշոշափել նաև հայ ժողովրդի` հատկապես երիտասարդության շահերը: Այսպես որոշվեց ստեղծել համաշխարհային հայկական մի կազմակերպություն, որը ոչ թե պետք է կառավարեր, այլ պիտի համակարգեր, համախմբեր Սփյուռքի համայնքները և նրանց միասնական ջանքերն ուղղեր մեր օրերի մարտահրավերների դեմ: Արա Աբրամյանի գլխավորությամբ հենց կոնֆերանսի ժամանակ ստեղծվեց կազմկոմիտե: