- Ցավոք, Ջավախքի սոցիալ-տնտեսական իրավիճակը բարվոք չէ, արտագաղթը շարունակվում է, մարդկանց մի մասը մեկնում է արտագնա աշխատանքի հիմնականում Ռուսաստան, մի մասն էլ արտագաղթում է անվերադարձ: Այդուհանդերձ Ջավախքն ունի իր որոշակի ներուժը: Այսօր կան բազմաթիվ ջավախահայեր, որ արտերկրում մեծ հաջողությունների են հասել և կարող են ներդրումներ կատարել Ջավախքում: Բայց այս հարցում էլ արդեն հարկավոր է լինում վրացական իշխանությունների բարեհաճ վերաբերմունքը, որը մեծապես կարող է կախված լինել հայ-վրացական համագործակցության մակարդակից, Հայաստանի մոտեցումներից: Օրինակ՝ այսօր շատերը, հասկանալով տնտեսական զարգացման համար ենթակառուցվածքների ունեցած կարևորությունը, ցանկություն են հայտնում ասֆալտապատել Ջավախքի միջգյուղային ճանապարհները: Բայց Վրաստանում կարգն այնպիսին է, որ ոչ ոք առանց պետության թույլտվության չի կարող ճանապարհ ասֆալտապատել, անպայման պիտի գումարը ներմուծի բյուջե, 20% հարկ վճարի պետությանը և նոր ասֆալտապատի այդ ճանապարհը: Բիզնեսի տեսակետից դա արդեն նպատակահարմար չէ, մարդը բարեգործություն է ուզում անել, բայց չի ուզում 20 տոկոս վճարել այդ բարեգործության համար: Տեսեք՝ կրթական համագործակցության ոլորտում խնդիրներ կան. 1 տարուց ավելի է՝ հայկական դասագրքերը Վրաստանի հայկական դպրոցներում չեն տեղաբաշխվում: Վրացական կողմը դեռ ուսումնասիրում է դասագրքերի բովանդակությունը: Բայց նմանատիպ հարցերը հանդիպումների արդյունքում կարելի է լուծել: Կամ օրինակ՝ հայկական դպրոցներում Հայոց պատմություն առարկան չի դասավանդվում: Այո, վրացական կողմի համար նպատակահարմար չէ, որ հայ աշակերտները հայոց պատմություն սովորեն, բայց մենք էլ հո չպետք է համակերպվենք: Պետք է անընդհատ զարգացնել համագործակցությունը և հասնել նրան, որ այդ առարկան դասավանդվի: Եվ այս ամենը կախված է նրանից, թե մենք ինչպես կներկայացնենք խնդիրը: