Կայք մտնելուց հետո Արմանուշն առցանց ընկեր փնտրողների «ամուրի հայեր», «ամուրի հույներ» ֆորումներին նայելու ուղիղ «Անուշի ծառը» բաժինը բացեց: Այստեղ ավելի ինտելեկտուալ հետաքրքրություններ ունեցողների ֆորում էր: Արմանուշը խումբը տասն ամիս առաջ էր բացահայտել և ղրանից ի վեր գրեթե ամեն օր քննարկումների մշտական մասնակիցն էր: Երբեմն որոշ անդամներ ցերեկվա ժամերին էին նամակ գրում, բայց հիմնական քննարկումները տեղի էին ունենում գիշերները առօրյա աղմուկները դադարելուց հետո: Արմանուշին դուր էր գալիս մտածել, որ կայքը էժան, ծխով պատված բար էր, ուր տուն վերադառնալիս մտնելը սովորություն էր դարձել: Կաֆե Կոստանդնուպոլիսի «Անուշի ծառ» բաժինը յոթ մշտական անդամ ուներ: Հինգը հայ էին, մնացած երկուսը հույն: Իրար անձամբ չէին ճանաչում, դրա կարիքը չէին զգացել: Բոլորը տարբեր քաղաքներից էին, տարբեր մասնագիտություններով ու տարբեր կյանքերից: Բոլորը կեղծանուններ ունեին: Արմանուշինը Մադամ Վտարված Հոգի էր: Այս անունն ընտրել էր ի պատիվ իր շատ սիրելի Զապել Եսայանի' 1915 թվականին Օսմանյան կառավարության աքսորած Սաքընջայի հայ մտավորականների ցուցակում միակ կին գրողն էր: