Արարատի մարզի Դարակերտ գյուղում է ապրում Բաբաջան Բաբաջանյանը՝ ընտանիքով։ Երկու երեխաների հայր է։ Մանրամասներ էր պատմում մարտերից ու խնդրում էր, որ տղաների անունները նշեմ։ Խոսքն իր հրամանատարությամբ գործող ականանետային դասակի տղաների մասին էր՝ Երասխավանի, Մարտակերտի կռիվներում քաջի մահով ընկած Վրույր Ավագյանի ու Հրաչ Թադեւոսյանի, Սեյրանի, Կամոյի, Վարդանի (Շոթո), Էրիկի։ Ստեփանակերտից Մարտակերտ տանող ճանապարհի Կիչան-Սրխավենդ հատվածի համար մղված կատաղի մարտերում նրանց կատարածը սխրանք էր։ Տղաներին հաջողվել է թափանցել հակառակորդի թիկունքը եւ ականանետային հուժկու կրակով ճնշել բարձունքին տեղակայված նրա կրակակետերը, ապահովել մեր ստորաբաժանումների հարձակումը։ Սրխավենդն արդեն ազատագրված էր։ Բաբաջանն իր դասակի մարտիկներով առաջիններից մեկն է մտել գյուղ։ Կռվում էին ամեն մի տան համար։ Գրոհի ժամանակ մտել են տներից մեկը, որն արկի պայթյունից բոցավառվել է։ Եվ Բաբաջանին ու իր մարտիկներին մեծ դժվարությամբ է հաջողվել դուրս նետվել կրակի բոցերի միջից։