Այդ գոյ­նե­րը, կար­ծես, բխում էին մեր կեան­քից, խորհր­դան­շում էին հայ պե­տա­կա­նու­թեան ծա­գումն ու ա­պա­գան։ ­Կար­մի­րը հայ ժո­ղովր­դի թա­փած ա­րիւնն էր, կա­պոյ­տը՝ ­Հա­յաս­տա­նի կա­պոյտ եր­կին­քը եւ նարն­ջի կամ ոս­կու գոյ­նը՝ խտա­ցու­մը աշ­խա­տան­քի։ ­Հայ ժո­ղո­վուր­դը, որ ա­րիւ­նով էր ձեռք բե­րել իր ա­զա­տու­թիւ­նը, հայ­րե­նի կա­պոյտ երկն­քի տակ, իր համ­բա­ւա­ւոր աշ­խա­տա­սի­րու­թեամբ՝ պի­տի վե­րա­շի­նէր եր­կի­րը եւ ապ­րէր ա­զատ ու եր­ջա­նիկ…»։