3) Ատր­պէյ­ճա­նի կա­ռա­վա­րու­թիւ­նը՝ ըն­դու­նե­լով, որ իր դի­մա­գի­ծը մար­դու ի­րա­ւունք­նե­րու խախ­տում­նե­րուն պատ­ճա­ռով վար­կա­բե­կո­ւած է Ա­րեւ­մուտ­քի մէջ, վար­ձած է PR եւ լոպ­պիս­տա­կան ըն­կե­րու­թիւն­ներ՝ մաք­րա­զեր­ծե­լու հա­մար իր բա­ցա­սա­կան հե­ղի­նա­կու­թիւ­նը: ­Պէտք էր ակն­կա­լել, որ ե­թէ վար­չա­կար­գը այդ­քան մտա­հոգ է ար­տա­սահ­մա­նի մէջ իր վատ համ­բա­ւով, ան իր երկ­րին մէջ պի­տի բա­րե­լա­ւէր մար­դու ի­րա­ւունք­նե­րը, ուս­տի անհ­րա­ժեշտ չէր ըլ­լար մի­լիո­նա­ւոր տո­լար­ներ վատ­նել ա­մե­րի­կեան ըն­կե­րու­թիւն­նե­րու վրայ` իր դի­մա­գի­ծը մաք­րե­լու անհ­նա­րին գոր­ծը ի­րա­կա­նաց­նե­լու հա­մար: Ա­լիեւ, 2013ի իր ե­լոյ­թին մէջ, Ատր­պէյ­ճա­նը բաղ­ձան­քով նկա­րագ­րեց իբ­րեւ «ժա­մա­նա­կա­կից, ա­ռա­ջա­դէմ, բաց, հան­դուր­ժո­ղա­կան եր­կիր»: Ո՞վ կրնայ խա­բո­ւիլ նման բա­ցա­յայտ սու­տե­րով: