Հենց	առաջին	չոքելումը	ուզեցան	մեր	տղերքը, որ	վրա	տան, բայց	քաջն	Աղասի	մատը բարձրացրեց, որ	տեղըներիցը	չեռան, թուրքերն	ուզում	էին	իրանց	կտրատեն, որ	իրանց հավատակցի	հավարին	չէին	կարում	հասնիլ: Մեկ — երկուսի	փորը	տեղնուտեղը	վեր	ածեցին, որ էս	բանը	վարավուրդ	արին, մյուսներն	էլ	շուն	դառան, ձենըները	փորըները	քցեցին: Աղասին դզլբաշի	միջումն	մեծացած՝ գիտեր	լավ, որ	նամազը	ընչանք	կես	չըլի, վախտը «չի»: Ձորի	տղերքն էլ	տեսնելով, որ	թվանքի	ձեն	չէկավ. իմացան, որ	գելը	ինքն	իրան	ա	ականաթի	մեջն	ընկել, էրերը թողին	ու	քարափե-քարափ	Էկան, քաղաքին	մոտացան: Շատը	ղզլբաշի	նոքարների	աչքըներովն էլ	ընկան, ամա	ի՞նչ	կարծիք	կտանեին, իրանց	մարդիկն	էին	կարծում, որ	Էնպես	վախտին	ֆորսի են	մանգալիս, որ	բերեն, խաներին, բեկերին	փեշքաշ	անեն, խալաթ	առնեն: Նրանց	շարժմունքը բերդըցիքն	էլ	էին	տեսել	ու	ջաննեըը	դող	ընկել. էլ	վախտը	կորցնիլ	չէ՛ր	հարկավոր, թե	որ	իմացել էին	թշնամիքը, բանը	խարաբ	կըլեր: Հեռըվանց	էլ	Երևանու	կողմիցը	մեկ-երկու	ձիավոր, ձիանոնց անկաջը	մտած` թոզին, փափախին	անելով	գալիս	էին: