Ամէն հին ազգեր յարգանք եւ պաշտօն ունեցած են Արեգակին, զոր փիւնիկեցիք՝ Ատոնիս, եգիպտացիք՝ Օսիրիս, յոյնք ու լատինք՝ Փեբոս կþանուանէին։ Պարսիկները զայն իրենց Միհր աստուծոյն հետ նոյնացուցին։ Հայք՝ Արեւ, Արեգակ, Արփի կ՚անուանէին զայն։ Այս երեք բառերուն մէջ «Ար» արմատը, որ հաւանաբար հնդեւրոպական ազգերու ալ գլխաւոր Աստուածն էր, գուցէ կը նշանակէ Աստուած, ուստի «Ար—եգ—ակն»= Աստուծոյ մէկ աչքը, կամ ալ գուցէ Արամազդ բառին համառօտ ձեւն է Ար, քանզի գիտենք որ Արամազդ, Աստուած Աստուծոց էր, որուն աչքն էր Արեւը։