Բայց, ո՞վ է բռներ բանաստեղծին եւ գրագէտին ձեռքէն, որպէսզի գտնեն համապատասխան բառը, համաձայն իրենց ներշնչումին, փոխանակ թութակաբար ծամելու, սերունդէ սերունդ փոխանցելու «ջիգեար»-ը կամ նոյնքան գռեհիկ «ճիյէր»-ը: Աբովեան ինքը մերթ կաղաղակէ իր վէպին մէջ. - «բայց ա՜խ, իմ լերդս չորացած մնաց»: Կամ «սիրտն ու թոքը այրած» (էջ 250): Չէ՞ք յիշեր, ժողովրդական երգի մը մէջ,- «Գարուն ա, ձուն ա արել»: