1894 թ. ինքը չէր կարողացել փրկել իր զավակներին, որովհետև նրանք իրենից հեռու էին ապրում, ուրիշ գավառում, այնուհանդերձ նա իրեն մեղավոր էր զգում։ Եվ ահա հնարավորություն էր ստանում խորհրդանշական ձևով իր մեղքը քավելու։ Նա հիշեց Սև ծովը, այնքան պարզորոշ կերպով, որ թվաց, թե զգում էր դրա աղաբույր օդը կոնյակի գոլորշիների մեջ։ Ի՜նչ երջանիկ կլիներ ևս մեկ անգամ նավարկել՝ առաջնորդվելով լոկ իր բնազդով... Արաքսին և ինքը ևս մի քանի տարի միասին կապրեին... Ինքը չէր շտապում մեռնել։