Այլ	էին	Սմբատի	զգացումները: Մռայլ	մտքերի	մեջ	խորասուզված, գլուխը	կրծքին	թեքած, կանգնած	էր	որպես	մի	տեսակ դատապարտյալ: Որքա՜ն	հիշողություններ	էին	վերականգնել	նրա	մեջ, որպիսի	ծանր	մտքեր	էին	ալեկոծում	նրա	ուղեղն այն	հարազատ	միջավայրում, ուր	շատ	տարիներ	էր	չէր	եղել	և	որն	այսօր	կարծես	հրում	էր	նրան	որպես	մի	խորթ, անհարազատ	տարր: Շա՞տ	տարիներ. ո՛չ, ընդամենը	ութ	տարի: Բայց	թվում	էր	նրան, որ	իր	կյանքի	այս	վերջին քառորդում	ապրել	էր, խորհել, զգացել	ավելի, քան	առաջ: Եվ	ինչ-որ	անխորտակելի	պատնեշ	այդ	ութ	տարիները բաժանում	էին	նրան	անցյալից: Եվ	ոչինչ	նմանաթյուն	գոյության	այդ	երկու	շրջանների	մեջ, ոչ	մի	աննշան	կապ: Դեռ	մի շաբաթ	առաջ	նա	կարծում	էր, թե	առմիշտ	անզատվել	էր	մերձավորներից	և	երբե՛ք, երբե՛ք	չպիտի	վերադառնա	ծնողների հարկի	տակ: Հայրն	անիծել	էր	նրան	և	զզվանքով	հեռացրել	իրենից	և	ինքն	էլ	կարծում	էր, որ	արդեն	մոռացել	է	նրան: Իսկ երբ	ստացավ	ծերունու	մահամերձ	լինելու	հեռագիրը, մի	վայրկյանում	ամեն	ինչ	տակն	ու	վրա	եղավ	նրա	սրտի	մեջ: Երկու տող	գիրը	վայրկենաբար	ալեկոծեց	նրա	մեջ	սառած	որդիական	զգացումները` որպես	ուժեղ	ձեռքով	արձակված	մի	քար նիրհած	լիճը, և	նա	նորեն	իր	հոգու	խորքում	զգաց	ջերմություն	դեպի	անցյալը: Եվ	այժմ	նա	հոր	դագաղի	առջև	լալիս	էր	և լալիս	էր	անկեղծ, դառն	արցունքներ	թափելով	սրտի	մեջ: Կծու	վիշտը	մերթ	ընդ	մերթ	ցնցում	էր	նրան	ոտքից	մինչև	գլուխ: Թվում	էր	նրան, թե	ինքը, միայն	և	միմիայն	ինքն	է	պատճառը	ծերունու	մահվան, ինքը` իր	անուղղելի	սխալով: Չէ՞	որ	այդ երկաթե	առողջության	տեր	մարդը	կարող	էր	ապրել	դեռ	շատ	տարիներ, չէ՞	որ	հոգեկան	տանջանքներն	էին	վաղաժամ քայքայել	նրա	մարմինը...