Բայց	ո՞ւր	Աղասին, ո՞ր	քարի	տակին, ո՞ր	չոլումը	յա	ձորումը: Մեկն	է՛ս	սարն	ընկավ, մեկն	Էն ձորը, քարը	լեզու	չուներ, որ	ասեր, ձին	իմաստուն	չէր, որ	գտներ. շունն	էլ	առաջներիցը	վաղուց կորել	էր: Ո՞ւր	գնային, ո՞ւր	կորչեին: Գետինն	էլ	թե	պատռվեր, ներս	կէրթային, որ	նրան	հանեն: Լիսնյակ	գիշերը	շատ	որ	դես	ու	դեն	ընկան, զատ	չգտան, էլ	ետ	հավաքվեցան	մեկ	տեղ	ու	միտք արին: Սուգ	ու	շիվան	անելու	վախտը	չէր: Նրանք	լավ	իմանում	էին, որ	Աղասին	էն	ձենի	վրա պետք	էր, որ	զարթնած	ըլի	էլած, փորձանքի	մեջ	ընկած, որ	շունը	նրան	թողել, էն	հայվան	տեղովը իրանց	ետևիցը	վազել, որ	գան, նրան	ազատեն: էս	էլ	լավ	էին	իմանում, որ	Աղասու	բռնողները առաջ	չէին	գնալ, պետք	էր, որ	մեկ	տեղ	տափ	կացած	ըլեին, որ	ոտը	խաղաղվի	ու	էնպես	ճամփա ընկնին: Ի՞նչ	անեն, մնացել	էին	մոլորված: