Մտածել, թե օր ծերության մարդու ներսում արթնացել է խիղճը, և նա որոշել է կյանքի հետագա տարիները նվիրաբերել կարիքավորներին և դրանով գոնե փոքր-ինչ քավել իր մեծ մեղքերը, առնվազն մանկամտություն կլինի: Առաջին հայացքից էլ տեսանելի է, որ մենք գործ ունենք հարկադիր բարեգործության դեպքի հետ, մի տեսակ կամավոր հիմունքներով «կուլակաթափության», երբ մարդուն ընտրություն են տալիս և ասում. կամ փողերդ ծառայեցրու երկրին, կամ բռնիր բանտի ճանապարհը: Այդ պատճառով էլ Խաչատրյանն իր տղային առած` վազ է տվել Ղարաբաղ, որ զոհաբերի ազգին: Այլ կերպ ասած` մատաղ անի: