Քրիստոսի Յարութիւնը հիմնաքարն է քրիստոնէական հաւատքի: Դա կենտրոնական առանցքն է նաեւ քրիստոնեայի կեանքի: Պօղոս առաքեալն ասում է. «Եթէ քո բերանով խոստովանես, թէ Յիսուս Տէր է, եւ քո սրտում հաւատաս, թէ Աստւած նրան յարութիւն տւեց մեռելներից, կը փրկւես» (ՀՌՈՄ. Ժ 9), որովհետեւ Քրիստոսի Յարութիւնը հանդիսացաւ Իր մշտատեւ ներկայութեան երաշխիքը՝ քրիստոնեայի կեանքում: Այդ պատճառով՝ առաքեալներն այն դարձրին իրենց քարոզչութեան առանցքը: Քրիստոսի Յարութիւնը ենթադրում է յաղթանակ՝ մահւան հանդէպ եւ յուսադրիչ սկիզբ նոր կեանքի: Քրիստոսի Յարութիւնը եղաւ խթանող զգացում, որով քրիստոնեան առաջնորդւեց անմահութեան, յաւերժական կեանք, այն կեանքը, որի համար իսկ աշխարհ էր եկել. «Ես եկայ, որպէսզի կեանք ունենան, եւ կեանքը լինի առաւել լեցուն» (ՅՈՎՀ. Ժ 10):