Այստեղից էլ կյանքի աղմուկից կտրվելու, օրվա բեռից ազատվելու բնաբուխ պահանջը, որով Հովհ. Գրիգորյանը մերձենում է Վ. Տերյանի և Մ. Մեծարենցի հայտնի ծրագրային երգերի տրամադրություններին: Ինչի՞ է ձգտում հեղինակը, պարզության, բնական նախնական մաքրության, որը անհետանում է այսօրվա մարդկանց արդեն ներհակ, խճճված հարաբերություններում, ազնվության և բարության դիալեկտիկայի միասնությանը: Դա յուրօրինակ «փախուստ է» աշխարհից ու մարդկանցից դեպի հոգու ներքնատեսություն, դեպի ինքնաճանաչում, դեպի աշխարհի ու նույն մարդկանց անտես կապերի բացահայտում: «Նորից երջանկության մասին» բանաստեղծության մեջ կան այսպիսի տողեր.