Ա­լի ­Քե­մալ ա­զա­տա­կան գա­ղա­փար­նե­րու կողմ­նա­կից էր. ո­րու նման­նե­րը կը ճնշուէին թէ՛ ե­րիտթր­քա­կան ծայ­րա­յե­ղա­կան­նե­րու եւ թէ ­Մուս­թա­ֆա ­Քե­մա­լի գլխա­ւո­րած թուրք ազ­գայ­նա­կան­նե­րուն կող­մէ: Ա­լի ­Քե­մալ ա­ռա­ւել պոռթ­կուն, քան ոե­ւէ այլ թուրք, դա­տա­պար­տած է հա­յե­րուն դէմ կա­տա­րո­ւած ցե­ղաս­պա­նու­թիւ­նը եւ սուր քննա­դա­տու­թեան են­թար­կած իթ­թի­հա­տա­կան ցե­ղա­պաշտ­նե­րը՝ իբ­րեւ այդ յան­ցա­գոր­ծու­թեան հե­ղի­նակ­նե­րու, ա­նո­ղոր­մա­բար պա­հան­ջե­լով ա­նոնց հե­տապն­դու­մը եւ պա­տի­ժը: Այս վե­րա­բեր­մուն­քին հա­մա­պա­տաս­խան՝ ան պայ­քար կը մղէր նաեւ ­Քե­մա­լա­կան շարժ­ման դէմ, ո­րուն այն ժա­մա­նակ կը սա­տա­րէին տա­պա­լած Իթ­թի­հա­տի գաղտ­նի հրո­սակ­նե­րը: