Այս հատկանիշներու թվումը չի սպառեր Խալափյանի ոճին վերլուծումը: Բանաստեղծական ու պատկերավոր` խիտ է նաև ան, տեսակ մը հավաք ուժականություն ունի, սղումեն ծնած թելադրականություն, որ յուրաքանչյուր պատկերի կամ խոսքի արձագանքը կերկարաձգե ընթերցողի հոգիին մեջ, կխորացնե: Կպատահի, սակայն, որ երբեմն կորսնցնե իր խտությունը, տեղ-տեղ անուժ դառնա և սովորական: Այս ոճը այլազան է նաև. հակառակ ոգեկոչական մթնոլորտին, որ բանաստեղծական պերճություն կուտա լեզուին` հեղինակը և իր հերոսները միջոցը կգտնեն արտահայտելու իրենց ուրույն լեզուներով, առանց աններդաշնակություն ստեղծելու: Մեկուն իրապաշտ ու կոշտ խոսքը, մյուսին զգայուն ու նուրբ արտահայտությունը չեն հակադրվիր իրարու վեպի ընդհանուր մթնոլորտին մեջ, կհյուսվին անոնք ոճային ընդհանուր կերպի մը, որուն հարազատությունը կշեշտեն և նրբերանգային հարստությունը: