Այսպիսով Անգլիայի հովանավորությամբ ստեղծվեց սիոնիզմի գաղափարախոսությունը, որը խրախուսում էր հրեաների գաղթը Պաղեստին և այնպիսի հրեական պետության ստեղծում, որը պետք է պաշտպաներ Անգլիայի /նաև Արևմուտքի/ շահերը Մերձավոր ու Միջին Արևելքում: Հերցելը և մյուս սիոնիստները շարունակում էին սուլթանին սիրաշահելու գործը: 1901թ. եվրոպական բանկերում հրեա մեծահարուստների կողմից մեծ գումարի ոսկի ներդնելուց հետո սուլթանը հրեաներին իրավունք է տալիս հողեր գնել Միջագետքում: Սակայն պայման է դրվում, որ պետք է սահմանափակվի հրեաների համախմբումը: Անսալով սուլթանի պահանջը Սիրիայում, Լիբանանում և Միջագետքի այլ երկրներում հաստատված հրեաները սկսում են համախմբվել Պաղեստինում: Ֆրանսիական Ռոտշիլդ ընտանիքի միջոցներով գնվում են հողեր, կառուցվում տներ, հիմնվում այգիներ և այլն: Հիմնադրվում են կիբուցիներ /պաշտպանված բնակավայրեր/: Դրամի ուժով դրվում էր Իսրայել պետության հիմքը: Սակայն սուլթան Համիդի սահմանափակումների պատճառով հրեաների բնակեցումը Պաղեստինում դանդաղ էր ընթանում: Եվ հրեա սիոնիստ պարագլուխները որոշում են մասնակցել Համիդի դեմ սկսված պայքարին: Դավերի ու դավադրությունների քաղաք է դառնում Սալոնիկը, որտեղ ապրում էին մեծ թվով հրեաներ, այդ թվում դեոնմե /կամ կրիպտո, արտաքուստ կրոնափոխ եղած, իսլամացած հրեաներ/: Մեծահարուստ հրեաները անդամագրվում են Սալոնիկում ստեղծված «Իթթիհաթ վե Թերաքքի» /«Միություն և առաջադիմություն»/ կուսակցությունը /կոմիտե/: Հրեական բանկերից «դրամը հոսում է դեպի իթթիհաթականները»: Երիտթուրքերը խոստանում են կատարել սիոնիստների պահանջները: 1908 թ. «Միություն և առաջադիմություն» կուսակցությունը Էնվերի ու Նիազիի գլխավորությամբ հեղաշրջում է կատարում և զավթում իշխանությունը: Դրան իրենց լուռ համաձայնությունն են տալիս Անգլիայի ու Ֆրանսիայի կառավարությունները, որոնք դժգոհ էին օսմանյան կայսրությունում գերմանական ազդեցության աճից: Եվրոպական երկրների, մասնավորապես Անգլիայի կողմից որոշվել էր նաև Հայաստանի ճակատագիրը: 20-րդ դարի սկզբին Անգլիայի գաղտնի ծառայություններին ու նրա աշխատակիցներին, հայտնի էր, որ հայ էթնոսը պետք է ոչնչացվի: Այդ են վկայում Կ. Պոլսում Մեծ Բրիտանիայի դեսպան Դ. Լոութրիի 1910 թ. մայիսի 29-ին գրված նամակը-զեկուցագիրը` հասցեագրված Մեծ Բրիտանիայի արտաքին գործերի նախարար Չ. Հարդինգին, ամերիկյան «Outlook and independeent» ամսագրի թղթակից Լինկոլն Ստեֆանսի հարցազրույցը Մեծ Բրիտանիայի «Inteligens cervis» գաղտնի ծառայության գործակալ Լոուրենս Արաբացու հետ և այլն: Անդրադառնանք այդ փաստաթղթերին: Դեսպան Դ. Լոութրին Լոնդոն ուղարկված իր նամակ-զեկուցագրում գրում է, որ սալոնիկյան (երիտթուրքական) շարժման աղբյուրը հրեաներն են, որ գոյություն ունի դաշինք ֆրիմասոնների և հրեա երիտթուրքերի միջև, որ հրեաները երիտթուրքերի գլխավոր ոգեշնչողներն են10 և այլն: Հայոց ցեղասպանության կազմակերպիչներ Թալեաթին և Ջավիդ բեյին ներկայացնում է որպես «Միության ու Առաջադիմություն» կոմիտեի գաղտնի ուժերի պաշտոնական ներկայացուցիչներ և «Ֆրանկմասոնության գագաթնակետերը Թուրքիայում»: Նույն զեկուցագրի փաստաթղթերից մեկում Կ. Պոլսի բրիտանական դեսպանատան գլխավոր թարգման Հ. Ֆիտցմորիսը երիտթուրքական կոմիտեն անվանում է «Միության ու Առաջադիմության» հրեական կոմիտե: 19-րդ դարի վերջին մասոնականությունը տարածվում է նաև Թուրքիայում: Այս երկրում ստեղծված մասոնական օթյակի հիմնադիրներից է Թալեաթը, որը 1909 թ. Թուրքիայի «Մեծ Արևելք» օթյակի Մեծ Վարպետն էր՝ ղեկավարը11: Թալեաթ բեյն ունեցել է հրեական ու գնչուական ծագում: Տխրահռչակ այս գործիչը հետագայում դարձել է օսմանյան կայսրության ներքին գործերի նախարար, իսկ 1917-1918 թթ.` Մեծ վեզիր (վարչապետ): «Այն բանից հետո, երբ Թալեաթ բեյը ներքին գործերի նախարար դարձավ մոտ մեկ տարի առաջ, պատասխանատու պաշտոնների սկսեցին նշանակվել միայն մասոններ կամ կոմիտեի հետ կապված մարդիկ, իսկ ամենից հաճախ, այս երկու որակներն իրենց մեջ համատեղող դեմքեր: Այսպիսով մասոնական կոմիտեի ցանցը տարածվեց ողջ կայսրությունով», գրում է Դ. Լոութրը: Վերը նշված և այլ փաստերի հիման վրա Դ. Լոութրը եզրակացնում է, որ Թուրքիայի քողածածկված կառավարությունը «Մեծ Արևելքն» է՝ Մեծ Վարպետ Թալեաթ բեյի գլխավորությամբ: Իր նամակ-զեկուցագրում դեսպանն ուշագրավ տեղեկություններ է հաղորդում նաև 1913-1916 թթ. Օսմանյան կայսրության Մեծ վեզիր (վարչապետ) ու հայոց Մեծ եղեռնի կազմակերպիչներից մեկի` Սաիդ Հալիմի մասին, նշելով, որ նա ֆինանսապես աջակցել է «Միություն և առաջադիմություն» կոմիտեին ու անձամբ մասնակցել նրա աշխատանքներին: Դ. Լոութրը նշում է նաև, որ «երիտթուրքերը կապ հաստատեցին միայն օսմանցի և արտասահմանցի հրեաների հետ: Նրանց օտարումը մյուս ժողովուրդներից ակնհայտ դարձավ», իսկ քիչ հետո հավելում է. «Երևում է, որ հրեան, իր տնտեսական բարձր գիտակցությամբ, թուրքին ծուղակը գցեց»: Նույն փաստաթղթում դեսպանը հայտնում է, որ Սալոնիկի կոմիտեի ազդեցիկ գործիչներից մեկը՝ դոկտոր Նազըմը ևս հրեական ծագում ունի: Այս պաշտոնյան նույնպես մեծ դերակատարություն է ունեցել հայոց Մեծ եղեռնի կազմակերպման և իրագործման մեջ: Նա է ղեկավարել հայոց ահավոր ոճրագործությունն իրագործելու կոչված «Թեշքիլաթը մախսուսե» («Հատուկ կազմավորումներ») կառույցը: Նկատի ունենալով երիտթուրքերին` բրիտանացի դիվանագետը գրում է. «Մայրաքաղաքն ու խորհրդարանը նրանք իրենց ձեռքում պահում են ռազմական օրենքով: Հայերին հանգստացրին Ադանայի կոտորածով, հույներին ստիպեցին լռել ահաբեկչության միջոցով, բուլղարական քաղաքական կյանքին վերջ դրեցին՝ նրանց ծառայություններն ու ընկերությունները փակելով: Այդ բոլորն արվեց «անսանձ» քրիստոնյաների դեմ: Հիմա թուրքական բանակը հանգստացնում է ըմբոստ ալբանացի մահմեդականներին և ըստ երևույթին, նույնը սպասում է նաև քրդերին ու արաբներին: Քանի որ թուրք տարրը չի փայլում իմացական և գործարար որակներով, բնազդը նրանց ստիպում է ցույց տալ իրենց գերակայությունը ռազմական ուժով: Սակայն այս ամենը կախված է եվրոպացի, հիմնականում հրեա ֆինանսավորողներից, որոնք նրանց անհրաժեշտ գումարներ են հատկացնում բանակը պահելու համար…»: