— Զարգարյա՛ն, — դարձավ	Միքայելն	իր	ստորադրյալին, — կանչեցե՛ք, խնդրեմ, իմ	կառքը: Համար	ութերորդ: «Հասան» կանչեցեք, կգա: Օրիորդ, ես, միևնույն	է, պիտի	ձեր	կողմերը	գնամ	իսկույն, Մուրսաղուլովի	հանքերում	գործ	ունեմ: Անտոնինա	Իվանովնա, ինձ	ներեցեք, Սուլյանը, իմ	փոխարեն, այստեղ, ինչ	որ	հարկավոր	է, կբացատրի, կուղեկցի... Երևի, դեռ	մի	քսան	րոպե	էլ	կհիանաք	այս	սքանչելի	տեսարանով: Ես	շուտով	կգամ, շատ	շուտով, և	ձեզ	կտանեմ	մեր	հանքերը: Օրիորդ, ահա	կառքը, խնդրեմ, խնդրեմ, առանց	ցերեմոնիայի... Ալիմյանները	հասարակ	մարդիկ	են, բոլորովին հասարակ...