ԽԱՉԻԿ ԹԷՕԼԷՕԼԵԱՆ.- Այս հարցումին պատասխանել կարելի չէ, այդ հարցումին շուրջ կարելի է երկար երկխօսութիւն ունենալ, սակայն պատասխան չունիմ: Անուններ տուիր, լուսահոգի Վահէ Օշականը մահացաւ: Երբ Վահէն մահացաւ, ես կը յիշեմ, որ ինծի ծանօթ մը ըսաւ. «Խաչիկ մի՛ վիրաւորուիր, եթէ ասիկա ըսեմ, բայց մտաւորական չմնաց, Վահէն վերջին մտաւորականն էր»: Մնաց, բայց ճիշդ է որ ձեւով մը Վահէն վերջին մտաւորականն էր այն իմաստով, որ մարդը իր ամբողջ էութեամբ կլանուած էր իր մտաւորականի գործին ու տեսակին մէջ: Ան իր ամբողջ կեանքը՝ ըլլա՛յ յեղափոխական քերթուածները, որոնք հսկայ փոփոխութիւն մտցուցին արեւմտահայ բանաստեղծութեան մէջ, ըլլա՛յ իր դասաւանդութիւնը Պէյրութի Ամերիկեան համալսարանին մէջ (AUB), ըլլայ իր երկխօսութիւննրը երիտասարդներուն հետ… հսկայական դեր ունեցան: Գրիգոր Պըլտեանը, չեմ կարծեր, որ ոեւէ բանիմաց անձ կը կասկածի, որ Սփիւռքի ամէնէն ակնառու գրողն է ներկայիս եւ արեւմտահայերէնի տիրապետող մը, որ իսկապէս անսովոր է: Մարկ Նշանեանը անհաւատալի ուժականութեամբ կը շարունակէ գրել, բայց ուշադիր պիտի ըլլաս, որ հասկնաս իր խօսքը: