Մեր	եպիսկոպոսունքն	էլ	խոր	հոգոց	քաշելով` մեկ	աչքըները	քցեցին	մեչըդի	կողմն	ա	անսաս	գնացին	Անապատը, ուր	քեդխուդեքը, իշխանք	էկան, հավաքվեցան, ձեռըները	համբուրեցին՝ գդակները	վեր	կալած, օթախը	ներս գնացին. մեկ	քանի	աղքատ-ուղքուտ	էլ	տերտերների	ու	թվանքչոց	հետ	մնացին	դռանը, ու	փիլոնները կռնատակներին	զրից	էին	անում, իրանց	աղի	հրամանին	սպասում: Եպիսկոպոսունքը	հենց	ներս	մտան, չաքմեքները	հանեցին, շորըները	փոխեցին, վեղարների	ծերը	ետ	քաշեցին, խալըչի	վրա	նստեցին, բարձին	թինկը տվին, իշխանաց	որը	երևելիքն	էին, էս	կողմն, էն	կողմը	պատի	տակին	չոքեցին, վարդապետ, տիրացու, փոքրավոր` աչքըները	իրանց	աղի	աչքին	քցած, ձեռըները	դոշներին, առաջին	կանգնած` իշխանների	համար	յա արաղ	էին	բերում, յա	մազա	թավազա	անում: Ամենի	աչքն	էլ	էկողների	բերնի	վրա	էր, նրանք	եռալիս	իրանք	էլ բարձր	ու	ցածր	էին	անում, նրանք	երեսները	շրջելիս` իրանք	էլ	հետըները	շրջում, մեկ	բառով՝ էնքան	էր	իշխանաց պատիվ	տալը	ու	եպիսկոպոսաց	ահարկությունը, որ	հենց	կիմանայիր, թե	նրանց	հոգին	սրանց	ձեռին	ա: