Մեկ	օր	էլ	էսպես, էլի	էս	հալին, դռանը	մեկ	քարի	վրա	նստած	էր, որ	մեկ	ղարիբ	մարդ	քիչ-քիչ նրան	մոտացավ, առաջին	կանգնեց, երկար	նրան	մտիկ	արեց, ու	հենց	էն	ա, Աղասին	ուզում	էր նրանից	հեռանա, որ	իր	դարդն	օքմին	չտեսնի, ղարիբը	դոշը	բաց	արեց, վրա	թռավ, նրան	խտտեց ու	հենց «Ա՛ղասի	ջան» ասեց, ու	ձենը	փորն	ընկավ, լեզուն	պապանձվեց	ու	էսպես	մնաց	յարալու-փարալու` Աղասու	դոշին	փետացած, ընկած: Աղասին	գեջդանգեջ	որ	խելքի	չէկավ	ու	աչքը	բաց արեց, աստվա՛ծ, ո՞վ	կարեր	նրա	արտասունքը	բռնիլ, նրա	սրտին	մեկ	ճար	անիլ.