Մի խոսքով, մթնոլորտը շատ լարված էր, բոլորիս համար Վահանն ուժ էր` չէ՞ որ եկել էր Լենինի և նրա թիմի կողմից մեզ ամրացնող ոգի հաղորդելու: Մեր տղաները հետո նաև պոետին թաքուն փախցնելու պատրաստություն էին տեսնում (ձիերը, սայլերը). որոշում էին, թե ո՞ր ճանապարհով հետապնդվող Տերյանին տանեին, որ հանկարծ այդ ուղղության վրա թշնամու հարձակում չլիներ: Այդ խառնիխուռնի մեջ, մի քարաժայռի հենված` ղաչաղ երկարականջ Փիլոսը սերուցքով լի կավե փարչը գլխին քաշել, շատ դինջ` խմում էր, մի ձեռքով էլ` գարեհացի բրդուճն էր մեծ կտորներով ուտում... Տեսարանը չվրիպեց Վահանի հայացքից. մեղմ թախիծն աչքերին` պոետը կիսազայրույթը և հումորը խառնած իրար, բարբառով ասաց. «Ուտելու ագահությունը մեգալ կողմը թողեք, տղաք: Հայրենիքի համար Ձեր սիրո ագահությունը շատը ցուցեք. մահու, կռվի օրեր են, ծո´ պնդացուցեք գոտիներդ. մեր գյուղերը չհանձնեք թուրքին...»: Ղաչաղ Փիլոսը կարմրած դեմքով, գլխահակ, տռզած, ամուր ու ձիգ քայլվածքով մոտեցավ Վահանին, փաթաթվեց. «Վահան ջան, օր չուտեի անոթի մնայի, ի՞նչըխ չոլ ու արտ անտեր թողնեի, էլ ինչըխ էլ մեր մորը լացեցնողի դեմ կռվեի...»: