Վերջապես մի առավոտ նա արթնացավ պարզ գիտակցությամբ։ Որտե՞ղ էր ինքը։ Նա պահպանել էր իր վրա կռացող դեմքերի աղոտ հիշողությունը։ Մերթ դա Մարոն էր, մերթ իր մայրը, որը օրորոցային էր երգում։ Նրա մարմինը ցավում էր։ Հանկարծ նա ամեն ինչ հիշեց, իր ուղևորությունր դեպի Կեսարիա, թլփատումը, երեք ոստիկաններին, որոնք փորձեցին իրեն սպանել։ Նա ուզեց աջ ձեռքը գլխին տանել, սակայն թևը կապված էր։ Ձախն ազատ էր։ Նա շոշափեց իր դեմքը, որը ծածկված էր խիտ մորուքով։ Նա գլուխը թեքեց։ Սևազգեստ մի կին, որին նա մեջքից էր տեսնում, խալի էր գործում։