6-րդ հա­­մագու­­մա­­­րը ան­­ցաւ «Փո­­խադարձ վստա­­հու­­թիւն, միաս­­նա­­­կանու­­թիւն եւ պա­­տաս­­խա­­­նատուու­­թիւն» կար­­գա­­­խօսի ներ­­քոյ։ Այս առի­­թով վեր­­լուծա­­բան Տիգ­­րան Յա­­կոբեանը կար­­ծում է, որ վստա­­հու­­թեան խնդի­­րը ար­­հեստա­­կան է, որով­­հե­­­տեւ վստա­­հու­­թեան կա­­րիք կա­­րելի է ու­­նե­­­նալ, եթէ դու ու­­զում ես Ու­­կանդա­­յում կամ Սին­­գա­­­փու­­րում ներդրումներ անել, բայց խօս­­քը գնում է քո հայ­­րե­­­նիքի մա­­սին եւ վստա­­հու­­թեան պա­­հանջ դնե­­լը ար­­դա­­­րաց­­նում է միայն քո չգա­­լը։ Այո՛, մենք ու­­նենք դա­­տական հա­­մակար­­գի խնդիր, բայց դա կա­­րող է ամե­­րիկա­­հային զայ­­րացնել, իսկ Մի­­ջին Արե­­ւել­­քի երկրնե­­րում այդ հա­­մակար­­գը եւ ժո­­ղովրդա­­վարու­­թիւնը նոյնպէս կա­­յացած չեն։ Եւ այստեղ Տիգ­­րան Յա­­կոբեանը մի հե­­տաքրքրա­­կան բան է ասում, որն իմ սրտից է նաեւ խօ­­սում. եթէ հար­­կա­­­յին պայ­­մաննե­­րը ներդրումնե­­րի հա­­մար բա­­րելա­­ւեն, ապա ամէն ազ­­գի մար­­դիկ էլ կը գան այստեղ, բայց մենք խօ­­սում ենք էթ­­նիկ ներդրու­­մա­­­յին քա­­ղաքա­­կանու­­թեան մա­­սին։ Այո՛, Հա­­յաս­­տա­­­նը գու­­ցէ դե­­ռեւս 10, 20, նոյ­­նիսկ 50 տա­­րի իր կեն­­սա­­­մակար­­դա­­­կով չի հաս­­նի եւ­­րո­­­պական երկրնե­­րին, բայց եթէ դու հայ ես եւ ու­­զում ես, որ Հա­­յաս­­տա­­­նը զար­­գա­­­նայ, դու պէտք է ռիս­­կի դի­­մես, դու պէտք է մի քիչ մա­­հապարտ լի­­նես։