Հեղափոխության մյուս կարևորագույն դասն այն է, որ ՀՀ-ն գրպանային կամ էլ սատելիտի կարգավիճակ ունեցող պետություն չէ։ Ընդհակառակը՝ Երևանը տարածաշրջանային կարևորագույն խաղացողներից մեկն է, Մերձավոր Արևելքի և Այսրկովկասի անվտանգության համակարգի անբաժանելի մասնիկը։ Այն ունի ներքին ինքնավարության հսկայական աղբյուր, որից սնվող ու ուժ ստացող իշխանությունները կարող են վստահ բանակցել արտաքին աշխարհի հետ։ Քանի դեռ Նիկոլ Փաշինյանն օգտվում է ներքին այդ անպարտելի աղբյուրից, միջազգային հարաբերություններում ուժեղ է և վստահ։ Ոչ մի գերտերություն չի կարող քամահրանքով վերաբերվել նրան։ Սարգսյանը չէր օգտվում այդ աղբյուրից, չէր էլ կարող օգտվել։ Դրա համար էլ նա լեգիտիմության բոլորովին այլ աղբյուրներ էր փնտրում՝ արտաքին ուժերին զիջելով այս կամ այն նյութական կամ էլ ոչ նյութական արժեքը, պատմաբանների հանձնաժողովից մինչև Գազպրոմ Արմենիա։