Նախկինում հենց այնպես ասում էին, և դա ասացվածք է. «Կյանքը բաղկացած է անկանխատեսելիից»: Սակայն չէին խորհում այդ սովորական բանաձևի ողջ խորության մասին: Նա, ով առաջինն է այդ հայտարարել, նրանք, ովքեր կրկնել են նրանից հետո, անկասկած մտածում էին արտահայտել, ապրված անցյալի վրա հիմնավորված փորձառությունը: Նրանք նկատել էին, որ ամեն պահի պատահում է այլ բան, քան ակնկալված էր, և որ նվազագույն հայացքը մեզանից յուրաքանչյուրի պատմության վերաբերյալ ի ցույց է դնում շարանը հերքված կանխատեսումների և անսպասելի իրադարձությունների: Սակայն ես ավելի հետաքրքիր իմաստ եմ տեսնում մի քիչ մաշված իմաստությամբ այդ հին տեսակետի մեջ: Ես այն մեկնաբանում եմ հետևյալ կերպ, կյանքի օրգանները, մեր օրգանիզմի, ինչպես և մտքի գործառույթները, ողջության բոլոր այդ հատկություններն ու կարողությունները պարունակում են այն, ինչը մեզ թույլ է տալիս ինչ-որ չափով հարմարվելու պատահելիքին: Իմ աչքը չգիտի, որ ես մոտենում եմ տվյալ առարկային կամ այն, որ տվյալ լույսը այստեղ պիտի փոխի իր ուժգնությունը: Սակայն հենց որ առարկան լինի ավելի մոտիկ, կամ հենց որ լույսը դառնա ավելի ուժեղ կամ ավելի թույլ, աչքս անմիջապես հարմարվելու է իր հստակ տեսողությունը պահպանելու համար: Ուրեմն, բանն այն է, որ նա կարող էր փոփոխվել: