- Ինձ թվում է՝ պատճառների պատճառը վերաբերմունքն է մշակույթի հանդեպ, մշակույթի թյուրընկալումը և մշակույթի դերի թերագնահատումը՝ գլոբալ քաղաքականության համատեքստում: Այս թեմայի վերաբերյալ վերջին շրջանի իմ հրապարակային ելույթների նպատակն է հարցի շուրջ քաղաքական քննարկում կազմակերպելը: Հարցը պետք է դուրս բերել միայն մշակութային դիսկուրսից և դնել առավել լայն կոնտեքստի մեջ: Կարո՞ղ եք հիշել վերջին տարիներին ԱԺ-ի որևէ նիստ, երբ մշակույթին առնչվող ինչ-որ հարց է քննարկվել: Չի եղել նման բան: Տարիներ շարունակ մշակույթը դուրս է մնացել քաղաքական քննարկումների դաշտից, թերագնահատվել է որպես պետական կառավարման, միջպետական հարաբերությունների կարևոր օղակ: Սրա պատճառն այն է, որ մշակույթի կարգավորմամբ զբաղվել են ոչ կոմպետենտ, ոչ պրոֆեսիոնալ մարդիկ, և մշակույթի գործիչներն իրենք իսկ տարիներ շարունակ վարկաբեկել են իրենց հասարակության աչքերում: Հիշեք՝ ինչեր են ասել նրանք քաղաքապետերի, նախագահների, վարչապետերի մասին, ինչ հեշտ են փոխել իրենց հայացքները փոփոխվող իշխանությունների հետ: Մենք ունենք տաղանդավոր ու վաստակաշատ արվեստագետներ, որոնք, ցավոք, արժեզրկված քաղաքացիներ են ու անկշիռ, հանրային հեղինակությունից զուրկ մտավորականներ. տեսել ենք նրանց քստմնելի պահվածքը, իսկ պահանջատիրությունը տեսել ենք միայն աշխատավարձին, կոչումներին, պաշտոնին վերաբերող խնդիրներում: Եզակիներն են եղել վերանձնական հարցեր բարձրացնողները: Անհրաժեշտ է նաև գիտական մոտեցում ներարկել մշակույթի կառավարման ոլորտին: Սրանք պարզապես խոսքեր չեն: Մեզ անհրաժեշտ են, ի վերջո, հստակ վիճակագրական տվյալներ, հստակ տեղեկատվական համակարգ, չունենք նաև այդ տվյալները վերլուծելու հնարավորություն: Այսինքն՝ ինստիտուցիոնալ մոտեցման խնդիր ունենք: