Երբ մի օր Տիգրանը հայտնեց, որ պատրաստել է Կանիոյի դերերգը և շուտով պիտի երգի (իսկ դա առաջին բեմելից հազիվ մեկ ամիս հետո էր), խոստովանում եմ, սարսափեցի: Միտքս եկան ավագների բազում նախազգուշացումները ջահել տենորներին, մի շտապեք Կանիո և Ռադամես երգել: Լեոնկավալլոյի այս ուժեղ և ուժ պահանջող դրամատիկ պարտիան շատերի «արյունն է պղտորել»: Բայց Տիգրանի այս որոշմանը պետք էր սպասել: Նա ձեռք էր բերել վոկալի հիմնական բանալիները: Հիմա կողպեքներ էին հարկավոր, որոնց վրա փորձվեին, հարմարվեին այդ բանալիները ու բացեին ի վերջո: Ինչքան դիմադրող, ինչքան խորամանկ լինեին սիստեմները, այնքան շատ ջանք պիտի պահանջեին: Իսկ ե՞րբ է աշխատանքը ապարդյուն անցել: Հետո միայն, ներկայացումից ներկայացում պարզվեց երգչի նպատակը, որը սոսկ հաղթահարումը չի եղել: Տիգրանը՝ կերպարի մեկնաբանման բոլոր ելևէջներին ծանոթ, առաջադրում է իր պատկերացումը, իր լուծումը (հասկանալի է, ձևավորված, որոշակի հղացում ունեցող ներկայացման շրջանակներում):