Նիւ­­թա­­­կան դժո­­ւարու­­թիւննե­­րուն հե­­տեւան­­քով, հան­­դէս մը հիմ­­նե­­­լու սկզբնա­­կան ծրա­­գիրը իր տե­­ղը կը ձգէ գրա­­շարա­­տուն մը ստեղ­­ծե­­­լու միտ­­քին։ «Այ­­սինքն անոնք, որոնք պի­­տի ու­­զէին իրենց գիր­­քե­­­րը տպագ­­րել՝ մենք պի­­տի պատ­­րաստէինք՝ պի­­տի շա­­րէինք, պի­­տի սրբագ­­րէինք, պի­­տի էջադ­­րէինք»։ Երի­­տասարդնե­­րը պատ­­րաստ էին թրքե­­րէն հրա­­տարա­­կու­­թիւններ ալ պատ­­րաստե­­լու։ Այս աշ­­խա­­­տան­­քէն գո­­յանա­­լիք եկա­­մու­­տը աւե­­լի վերջ որ­­պէս դրա­­մագ­­լուխ պի­­տի օգ­­տա­­­գոր­­ծո­­­ւէր հան­­դէ­­­սին հա­­մար։ «Սա­­կայն այդպէս չե­­ղաւ…»։