Վարագույրը բացվում է։ Բեմում վայրենի աղմուկ է, իրարանցում է, վանդակաձողեր են, յոթանասուն տարիների խառնաշփոթությունն է ալիքվում։ Ու ալիքների կենտրոնում, ասես հեղեղի մեջ, խորտակվող ամբիոնն է՝ ԽՍՀՄ գերբը վրան, խոսում է գիշատչական ձայնով, ժանիքները կրճտացնելով։ «Ազերիների նախնիները նախկինում գրել են հայերեն։ Հայերեն տառերը մերն են։ Խաչքարը դա մեր խաչդաշն է։ Գանձասարը մերն է։ Էս ծառը մերն է, էս սարը մերն է։ Դուք էլ եք մերը։ Ազերի եք։ Իսկ թե համարձակվում եք նորից հայ մնալ՝ դուրս Ղարաբաղից, գյավուրներ։ Ղարաբաղը Ադրբեջանի անբաժանելի մասն էր։ Ապա՝ փոթորիկ։ Կայծակ։ Իրարամերժ ալիքներ. «Չէ... չէ... չէ...»։ «Չէ... չէ... չէ...»։ «Ղարաբաղն՝ առանց հայերի»։ «Չէ... չէ... չէ...»։ «Երբեք»։