«Մեկ-մեկ զարմանում եմ` ոնց եմ դիմացել` անքուն, անհանգիստ գիշերներ անցկացրել՝ վախն ու տագնապը սրտումս, բայց չեմ կարող չխոստովանել` հպարտ էի զավակներովս,- ասում է տիկին Գրետան, հետո տխուր շարունակում է,- Վաղինակը նոյեմբերի 18-ին գնաց` պոստեր պիտի բարձրանար: Էս անգամ սիրտս մի ուրիշ տեսակ անհանգիստ էր, բողոքեցի, անգամ զայրացա: Տղաս փաթաթվեց ինձ ու ասաց. «երբ տղա էիր ունենում, չգիտեիր, որ զինվոր ես ունենում: Բա կռվող աղջիկների մայրերն ի՞նչ ասեն… Տղերքը ներքեւը սպասում են, մա՛մ ջան, մի՛ մտածիր, երեք օրից հետ կգամ….»: