–Երբ ինստիտուտում սովորում էի, բոլորը հագուստ ունեին, ես չունեի։ Ես զրոյից կոշիկ էի ստեղծագործում՝ կոշիկ էի կարում, վերջում էլ «բանտիկը» դնում գլխին, որ մի քիչ կանացի դառնա, կարողանամ հագնել։ Ես միշտ կարում էի, գործում էի ու հագնում։ Ո՞վ գիտեր, որտեղից է այդ շորը, իսկի մամաս գլխի չէր ընկնում՝որտեղից։