Հարց տվեցին Օբամայի ու Պուտինի հետ խոսակցությունների մասին: Բացատրեցի: Հարցրեցին, ինչու եմ Լևոնին վաղը ուզում հետս տանել: Պարզաբանեցի: Հարցրեցին, թե նախկիններն ուր կորան: Ասացի որ չգիտեմ: Ինչու փախան: Ասացի, որ դա իրենց արած ամենախոհեմ, ամենաիմաստուն քայլերից մեկն է: Ուր կարող են փախած լինել: Չգիտեմ: Ինչու զորքն անցավ մեր կողմ: Ասացի որ Սաղաթելին պետք է հարցնել, չնայած պարզ է, որ եթե նախկինները չփախնեին՝ զորքն էլ չէր անցնի մեր կողմ, այսինքն այլևս հակամարտության կարիք չկար, քանի որ նախկինները փախել էին: Հարցրին, արդյոք նախկինների փախուստը նման է Յանուկովիչի փախուստին: Ասացի որ նման է, տարբերությունն այն է, որ զոհեր չկային Ազատության հրապարակում մայդանի նման, փառք աստծո: Ասացին նախկինները հետ գալու են արդյոք: Ասացի չգիտեմ: Ասացին կարող է՞ հանկարծ միավորվեն Վանոյի հետ ու մի օր միասին հետ գան: Ասացի միգուցե, վտարանդի գեներալ Վանոն գուցե նորից պատմվածք գրի դրա մասին, եթե սաղ է: Հարցրին, արդյոք ադրբեջանական հարձակումից չեմ վախենում: Ասացի որ չէ քանի որ զորքը պինդ է, կարգին վիճակում է, բացթողումներ կան բայց կուղղենք, ու որ սպասում եմ խոսակցության՝ պարոն Իլհամի հետ: Ասացին հո չեք դավաճանելու: Ասացի միթե խաղաղության առաջարկը դավաճանություն է: Ղարաբաղցի մի հեռուստալրագրուհի ասաց՝ այո, եթե Արցախը հանձնելու գնով է: Ասացի՝ Արցախը ես չեմ վերցրել, որ հանձնեմ, ու նաև՝ ամոթ ձեզ, որ կարծում եք, որ այն հանձնվելի է, դուք եք էնտեղից էստեղ եկել, ոչ թե ես: