Ընկեր Իշխանյանը հայոց լեզվի ու գրականությանս դասատուն էր… շատ էի սիրում իրեն,, դասերին միշտ հաճույքով էի նստում: Շատ էր շարադրություններ հանձնարարում… իսկ ես գրել շատ էի սիրում.. ամբողջ դասը երևակայության գրկում անցկացնել… 🙂 Չգիտեմ ինչի գրածներս միշտ շների մասին էին ստացվում :Դ ինչ վերնագիր էլ լիներ… Ընկեր Իշխանյանն արդեն զգուշանում էր, ամեն անգամ նոր վերնագիր թելադրելիս ասում. “Անուշիկ, այս անգամ շների մասին չգրես”! 😀 Բայց դե չէր ստացվում ինչ անեմ….