Ջաբրաիլում ծառայող ընկերներիցս Սուրենի մասին մի անգամ էլ եմ գրել: Միշտ երբ զանգում է, հետ եմ զանգում. եղբայրս էլ է բանակում ու գիտեմ, հեշտ բան չի ծնողների համար հաճախակի հեռախոս լիցքավորելը: Երեկ խոսում էինք, երբ պատահական զանգն ընդհատվեց ու Սուրոն անհասանելի դարձավ 😦 շատ էր էտպես եղել, ու միշտ մտածում էի. “Աչքիս “պալկան” եկավ”… Էսօր “խոսքի մեջ” չդիմացա, հարցրի: “Չէ… փողերս պրծան”,- պատասխանեց: Մի պահ զարմացա… ախր ես էի զանգել… պարզվում է Ղ-տելեկոմի համարից փողերը գնում են ոչ միայն զանգելուց, այլև զանգեր ընդունելուց… կիսովի էլի… Այ քեզ բան 😦 Ինձ մի պահ մեղավոր զգացի, որ էտքան երկար եմ բլբլացել` տելեկոմի պայմաններին տեղյակ չլինելով: Բայց ախր անարդարա է… Էլ թե կիսովի ասվածը ինչքան էր, ամաչեցի հարցնեմ…