Հարց է առաջանում՝ սահմանադրական հանրաքվե կազմակերպելիս, երբ ահռելի բյուջետային գումարներ էին ծախսվում, չկա՞ր պատերազմի սպառնալիք, իրենք ինչու՞ տագնապ չունեցան, որ թշնամին կօգտվի առիթից: Կամ էլ, եթե անկեղծ լինենք, ի՞նչ արեցին իրենք պատերազմի այդ չորս եւ հետագա օրերին: Զրահաբաճկոն հագան, զենք վերցրին, գնացին-առաջնագծում 18-20 տարեկան տղա-երեխա-զինվորի կողքին կանգնեցի՞ն, պատգամավորական բարձր աշխատավարձը տրամադրեցին բանակի կարիքների՞ն, պետական պաշտոնյա, այս ու այն տաքուկ անկյուններում դասավորված իրենց զավակներին ուղարկեցին ճակա՞տ: Ոչ եւ դարձյալ՝ ոչ: