Երբեմն պետք է մերժել մարդուն նրա բարօրության համար։ Սա պատկերավոր երևում է նորմալ ընտանիքներում, երբ սիրող ու հոգատար ծնողները երբեմն մերժում են իրենց զավակների այս կամ այն խնդրանքը։ Նախ ամեն մի խնդրանք չէ օգտակար, մյուս կողմից էլ` երեխայի ցանկացած կամակորության բավարարումը բացասական ներգործություն է ունենում նրա անձի ձևավորման վրա։ Երբ ցուրտ եղանակին ծնողը հրաժարվում է երեխային պաղպաղակ տալ, իսկ բարեկամներից մեկը կատարում է նրա նույն խնդրանքը, չի նշանակում, թե ծնողը չսիրեց իր զավակին, իսկ բարեկամը՝ հակառակը։ Այստեղ պարզ երևում է` որտեղ է իրական սերը, որը երբեմն ժամանակավոր ցավ կամ տհաճություն է պատճառում, և որտեղ՝ ձևականությունը։