Եւս մեկ կարեւոր խնդիր, որ պետք է հաշվի առնել գյուղատնտեսության խնդիրները քննարկելիս: Մեր հողերը գույքագրված չեն: Ֆրանսիայում, օրինակ, բոլոր հողերը զոնայավորում են անցել: Տարբեր կուլտուրաներ աճեցնելու դեպքում հողի հարկը տարբեր է: Հողատարածքները մանրազնին հետազոտված են, որտեղ ի՞նչ կաճի, որ հողակտորն ինչ՞ի համար է հարմար, այդպիսով բացառվում է գերարտադրություն եւ թերարտադրություն ունենալու հարցը: Հողակտորում, որը, ասենք, նախատեսված է խաղող աճեցնելու համար, ոչ ոք պոպոք չի աճեցնում եւ հակառակը: Ֆրանսիայում հողատարածքներ կան, որտեղ միայն մանանեխ են աճեցնում: Մարդիկ կոնկրետ շրջաններում կոնկրետ բույսեր աճեցնելով՝ այնքան են մասնագիտանում դրա մեջ, որ գիտեն բոլոր մանրուքները: Օրինակ, խաղող աճեցնողը, գուցե եւ այնքան էլ լավ չգիտի ի՞նչ տեխնիկա, ի՞նչ թունաքիմիկատներ է անհրաժեշտ մանանեխ աճեցնելու համար, բայց ամենայն մանրամասնությամբ գիտի խաղողի աճեցման տեխնոլոգիան: Արդյունքում ստացվում է ժամացույցի պես աշխատող տնտեսություն, որտեղ բոլոր հողերն օգտագործվում են: