Զելիհան հանկարծ լռեց, կարծես մեկը ձայն տվեց նրան: Շուրջը ծանոթ մարդ փնտրելու փոխարեն դեմքը շրջեց դեպի սև երկինքը, հոնքերը կիտեց: Անհանգիստ խոր շունչ քաշեց, հետո նորից սկսեց հայհոյել, բայց այս անգամ ոչ թե աշխարհին, այլ նորից սկսված անձրևին: