- «Հայքը» մի կողմից այն է, ինչ մեզ հայտնի է պատմությունից` մեր պատմական հայրենիքն է, որը շումերական արձանագրություններում կոչվում է աստվածային օրենքների երկիր: Եթե մարդն ապրում է սեփական առաքելության, սեփական էության հետ ներդաշնակ, ապա այն աշխարհը, որը նա կառուցում է, աստվածային է: Այդպիսին է պատկերացումը մեր հայրենիքի մասին, որ մենք բոլորս կրում ենք մեր հոգում: Այսօրվա ավերված մեր հոգում մեզ մարդկային էության հետ կապող այդ մի անկյունը պահպանվել է: Դա մեր վերջին հենարանն է, վերջին միջնաբերդն է, որ երբեք հանձնել չի կարելի: Հիմա մենք այդ ամենը փորձում ենք վերածնել: Կոստան Զարյանի հայտնի խոսքը հիշեմ, թե այս աղետալի իրավիճակներում աշխարհ է գալու արարատյան մարդը, որն իր մեջ փրկությունն է կրում: Երբ Հռոմի պապը ասում էր ` դուք մունետիկներ եք, ոչ թե մեր այսօրվա խայտառակ վիճակը նկատի ուներ, այլ մեր այդ միջնաբերդում թաքնվածը: Չէ՞ որ նա ներկայացնում էր այն քաղաքակրթությունը, որի շինարարությանը մենք մասնակից ենք եղել և որի հետ խորին հարազատությունը պահպանում ենք: Որովհետև եվրոպական քաղաքակրթությունն այսօրվա նախարարները չէ, որ ներկայացնում են, երբ գալիս են և կատարյալ ավանակի տեսքով ասում ` ես հպարտ եմ, որ «գեյ» եմ: Այդ ավանակությունը սպանել է արդեն Եվրոպան: Իսկ Եվրոպան այն տեղն է, որը մարդկության ամբողջ քաղաքակրթությունը հավաքել, իր միջով անց է կացրել ու վերադարձրել իրեն: Ուրեմն մենք պետք է թե´ ինքներս վերափոխվենք, թե´ եվրոպայի համար կատաղի մարտերի մասնակցենք: