Սմբատն	այժմ	բնակվում	էր	թեև	մոր	ու	եղբայրների	հետ	միևնույն	տանը, բայց	գրեթե	բաժան: Ընդարձակ	տան	մեջ	նրա ընտանիքին	հատկացրել	էին	հինգ	մեծ	սենյակներ: Մի	նեղ	և	երկայն	անցք	երկու	բնակարանները	բաժանում	էին միմյանցից: Հարս	ու	սկեսուր	հանդիպում	էին	միայն	ճաշի	միջոցին: Թեյ	էին	խմում, ընթրում, նախաճաշում	առանձին: Փոխադարձ	սառնությունը, որ	սկսվել	էր	առաջին	օրից, չէր	մեղմանում	և	ոչ	մի	կողմից: Նույնիսկ	երեխաները	չէին կարողանում	իբրև	հաշտության	օղակ	ծառայել: Մայրը	մեծ	մասամբ	նրանց	պահում	էր	իր	աչքերի	առջև: Տատը	թեև	արդեն սիրում	էր	նրանց, բայց	հոգու	խորքում	չէր	հաշտվում	այն	մտքի	հետ, թե	նրանք	իր	հարազատ	թոռներն	են: