Մին­չեւ Ար­ցա­խեան ­Շար­ժու­մին պոռթ­կու­մը եւ ո­րո­շա­պէս սփիւռ­քի տա­րած­քին՝ Հա­յաս­տա­նի ան­կա­խու­թեան վե­րա­կանգ­նու­մը ան­խու­սա­փե­լի հռչա­կող եւ լու­սա­ւոր այդ օ­րո­ւան հան­դէպ ա­նե­րեր հա­ւատք ներշն­չող մեր բա­նա­խօս­ներն ան­գամ իբ­րեւ հե­ռա­ւոր ե­րազ կը քա­րո­զէին, թէ պի­տի գար օ­րը եւ մեր սե­րունդ­նե­րը բախ­տը պի­տի ու­նե­նա­յին տես­նե­լու, վա­յե­լե­լու եւ վկա­յե­լու, թէ ինչ­պէ՛ս խորհր­դա­հայ ու­րա­ցու­մի դա­տա­պար­տո­ւած ու խծբծան­քի ա­ռար­կայ դար­ձած Ե­ռա­գոյ­նը, ­Զի­նան­շա­նը եւ «­Մեր ­Հայ­րե­նիք»ը ազ­գա­յին ու պե­տա­կան հան­դի­սա­ւո­րու­թեամբ պի­տի վե­րար­ժե­ւո­րո­ւէին ու պի­տի վե­րա­կանգ­նո­ւէին։