Պատմվածքի հերոս դարձնելով Գիքորին, գրողն իրեն նախապես դնում է դժվարության առաջ` հաղթահարել այն ամենը, ինչ հակակրելի է այդ հերոսի մեջ՝ հայտնաբերելու համար այն, հանուն որի արժե դաշնակցել նրա հետ: Եվ հայտնաբերում է: Դա Գիքորի ատելությունն ու արհամարհանքն է չաշխատողի, պարապ վայելողի հանդեպ, այնքան խոր ու անզիջում, որ հարազատ որդուն էլ չի խնայում: Որդին քաղաքում տաքուկ տեղ է գտել, օրնիբուն քեֆ է անում իր նմանների հետ, վերադասին հաճոյանալով ու ծառայելով: Քեֆն էլ գալիս գյուղի հանդերումն է անում՝ հնձվորների աչքի առաջ, գալիս էլ չի բարեհաճում գյուղ մտնել, հոր վիճակը հարցնել: Եվ դառնորեն մտածում է Գիքորը` ինչո՞ւ են «պետական մեքենաները ջարդոտելով» գալին հասնում գյուղի մոտերքը, ինչո՞ւ ոչինչ չեն խնայում ու չեն ափսոսում, «ախր էս պետությունն էլ մեղք է, չէ՞, չորս կողմից` չեք աշխատում և ուտում եք: Եվ արյունն եք պղտորում: Ահա հնձվորն աղբյուրի գլխին գերանդի է քաշում, կանայք աղբյուրի տակ խոտ են դիզում,— եղա՞վ, եկել նստել եք մեջները` տա՜շի-տուշի…»: