Պատմությանը հատուկ են բախումները և ոչ բռնությունը: Այս երկու հասկացությունները հաճախ շփոթում են, շրջանցելով նրանց միջև եղած սկզբունքային տարբերությունը: Բռնությունը բախումը վերացնելու հնարավոր եղանակներից մեկն է` միմյանց ոչնչացնելու ճանապարհով: Այն ձգտում է նշել բախումը, քանի որ ուղղված է հակառակորդի ֆիզիկական բնաջնջմանը: Բռնությունը միջոց է, բախումը` վիճակ: Պատմությունն ի հայտ է բերում մարդկային շահերի հակադիր կարծիքների ընդհարումներ, որոնք դրսևորվում են տարբեր կերպ: «Տարաձայնությունների ժամանակ,— գրել է Լանսա դել Վաստսւն,— հնարավոր է անձի վերաբերմունքի հինգ տարբերակ` չեզոքություն, բախում, փախուստ, գերություն և անբռնություն»: Վերջինս ընդհարման հնարավոր հակազդեցություններից մեկն է` բռնությունից հրաժարվելը անբռնության սկզբունքն ընդունել չի նշանակում: Այն կարող է նաև քստմնելի վախկոտության կամ էլ ամոթալի փոխզիջման արտահայտություն լինել: Բռնության բացակայությունը, նրանից հրաժարվելը նույնպես անբռնություն չէ: