Ոստրեն թունդ սիրահարված էր լուսնին: Լուսնահարի պես նա սիրատոչոր հայացքը հառում էր գիշերային լուսատուին, ու անվերջ նայում էր ու նայում: Դարան մտած ագահ ծովախեցգետինը նկատեց, որ ամեն անգամ, երբ ամպի տակից դուրս է գալիս լուսինը, ոստրեն, աշխարհում ամեն ինչ մոռացած, կրնկի վրա բաց է անում իր խեցեփեղկերը: Եվ նա որոշեց ոստրեին ուտել: Մի անգամ գիշերը, երբ լուսինը նոր էր դուրս եկել, ոստրեն իր սովորույթի համաձայն, հայացքը հառեց նրան, ու հայիլ-մայիլ եղած անշարժացավ տեղում: Ծովախեցգետինը, իր բռնաչանչին մի քար հարմարեցնելով` ճարպկորեն նետեց ուղիղ ոստրեի բացված խեցու մեջ: Լուսնալույսի սիրահարը փորձեց փակել սադափե փեղքերը, բայց արդեն ուշ էր: Նետած քարը խանգարում էր խեխճին: