Դուրեան ինք ալ համոզուած էր, որ Ազգը չէր մեռած։ Եւ արդէն, մեր Մեծ Աղէտէն քանի մը տարի անց, 1921-ին, երբ Ազգը կը յանձնէր իրեն Երուսաղէմի Սրբոց Յակոբեանց աթոռին պատրիարքական ասան, Դուրեան կը յայտարարէր որ «անարիւն եւ սուրբ վրէժխնդրութիւն» մը վիճակուած էր իրեն՝ իր այս նոր պաշտօնին մէջ.- տապարի հարուած ստացած ազգը պէտք էր ոտքի հանել, վերականգնել անոր բարոյական ու մարդկային ուժերը, նո՛ր նուաճումներով նո՛ր կեանք բանալ անոր առջեւ։ Ըստ իրեն, հայ Երուսաղէմը լաւագոյնս ծառայած կ’ըլլար ազգին ու եկեղեցիին, եթէ կարենար կրթական բեղուն կեանք ու իմացական որոշ բարձրութեամբ մակարդակ մը ստեղծել։ Այլ խօսքով՝ նոր Արմաշ մը գոյաւորել հայոց վանքին պարիսպներէն ներս։