1890 թվականների սկզբին Լորենցը մոտազդող ուժերի օգտին վերջնականապես հրաժարվեց էլեկտրադինամիկայում հեռազդող ուժերի կոնցեպցիայից, այսինքն էլեկտրամագնիսական փոխազդեցության տարածման վերջնական արագության ներկայացումից։ Դրան հավանաբար նպաստեց Մաքսվելի կողմից կանխագուշակված Հենրիխ Հերցի էլեկտրամագնիսական ալիքների բացումը, ինչպես նաև Անրի Պուանկարեի դասախոսությունների կարդումը (1890), որը պարունակում էր Ֆարադեյ-Մաքսվելի էլեկտրամագնիսական դաշտի հետևանքների խոր անալիզ։ Իսկ, արդեն 1892 թվականին Լորենցը տվեց իր էլեկտրոնային տեսության առաջին ձևակերպումը[52]։