Ու 25-ամյա այս՝ համազգային ամնեզիայով պարուրված պահանջատիրության մեջ մենք մոռանում ենք մի շատ կարեւոր բան` էլի պահանջել, բայց` մեզանից: Ուզում ես, ենթադրենք, շաքարավա՞զ ներմուծել, ներմուծի'ր /բայց մի հատ զանգիր վարչապետին, նոր, ամեն դեպքում/, ուզում ես բանա՞ն ներմուծել, ներմուծի'ր, ուզում ես հոդված գրել, գրի'ր… Ուզում ես լավ տեղ աշխատել, նախ լավ աշխատիր: Դա էլ հո թողնո՞ւմ են: Ի վերջո, եթե դու լավ էլեկտրիկ ես, դա դեռ չի նշանակում, որ էներգետիկայի նախարար պետք է դառնաս ու ամեն անգամ, երբ չես դառնում, բողոքես, թե արդարություն չկա երկրում, քանի որ արժանիներին չեն գնահատում: Ասենք` բժշկական համալսարանում կան երկու տիպի ուսանողներ` նրանք, ովքեր լավ են սովորում, եւ նրանք, ովքեր սովորում են: Առաջինները դառնում են բժիշկ, երկրորդները՝ գլխավոր բժիշկ: