Հիշեցնենք պարոն Քոութսի կեղծ թեզերը: Զեկույցի՝ Արցախին նվիրված հատվածում նշվում է, որ «երկու կողմի՝ փոխզիջման գնալու ցանկության բացակայությունը, կողմնակի ճնշման ուժեղացումը, Ադրբեջանի ռազմական կայուն արդիականացումը և Հայաստանի կողմից ռուսական նոր զենքի ձեռքբերումը 2018-ին կարող են հանգեցնել խոշորամասշտաբ մարտական գործողությունների»: «Լեռնային Ղարաբաղի վիճելի տարածաշրջանի շուրջ լարվածությունը կարող է փոխարկվել Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև ծավալուն ռազմական բախման, որը կարող է ներգրավել Ռուսաստանը՝ իր տարածաշրջանային դաշնակցին պաշտպանելու համար»,- նշվում է փաստաթղթում: Եվ այդ կապակցությամբ մենք փետրվարին ուղղակի հարցեր ենք տվել. ինչու՞ Ադրբեջանի կողմից զենքի երբեմն ավազակային (ինչպես Չեխիայում սպառազինության ձեռքբերումը) մեծածավալ և մեծաքանակ գնումները Քոութսը համեստորեն անվանում է ընդամենը «Ադրբեջանի ռազմական կայուն արդիականացում»: Ադրբեջանը զենք է գնում բոլորից, այդ թվում և Ռուսաստանից, բայց Քոութսի զեկույցում այդ մասին ոչինչ չի ասվում: Գուցե այն պատճառով, որ Ադրբեջանի զինմանը և վերազինմանը մասնակցում է պատերազմների գլխավոր պատվիրատու (համենայն դեպս՝ Մերձավոր Արևելքում) Իսրայե՞լը: Մյուս կողմից, Քոութսի զեկույցում Իրանն իր ջանքերով և քայլերով պաշտոնապես հռչակվում է «սպառնալիք Ամերիկային», բայց «տարածաշրջանային սպառնալիք»: Երևում է պարոն Քոութսը չի դիտարկում այն հնարավորությունը, որ «Լեռնային Ղարաբաղի վիճելի տարածաշրջանի շուրջ լարվածությունը կարող է փոխարկվել Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև ծավալուն ռազմական բախման, որը կարող է ներգրավել Իրանը, ընդ որում ոչ թե «իր տարածաշրջանային դաշնակցին պաշտպանելու համար», այլ հանուն սեփական անվտանգության պաշտպանման: Այսինքն այն, ինչ եղել է 2016-ի ապրիլին, երբ Հայաստանի և Ադրբեջանի ռազմական գերատեսչությունները հարկադրված էին բացատրություններ տալու իրենց իրանցի գործընկերներին, օրինակ, այն մասին, թե ով է գնդակոծել իրանական տարածքները սահմանամերձ Խոդա-Օֆարին գյուղի մերձակայքում: