«Սրբի գերեզմանի մոտ, հողի վրա, նստել էր թագավորը եւ հրամայում էր արքունական զանազան սպասավորություններ կատարել եւ կողովը դնելով իր ծնկների վրա՝ մեծ երկյուղով սպասավորում էր սրբերին: Քահանաները հանում էին նշխարքները եւ լցնում կողովի մեջ, որը թագավորը պահել էր իր գրկում: Նշխարքների մոտ գտան ապակյա երկու շիշ, որոնցից մեկը լցված էր Զաքարիայի արյամբ, իսկ մյուսը՝ Պանդալյոնի նշխարքներով: Եւ երբ բոլորը դուրս են հանում, ամբողջ բազմությունը ողջունում է առավոտից մինչեւ երեկո: Արքան, կնքելով արքունական մատանով, հրամայում է մեծ զգուշությամբ պահել մինչեւ առավոտ: Նույն Գրիգորիսի գերեզմանոցում գտնում են եւ մեկ այլ ապակյա շիշ՝ լցված խմիչքով: Այն վերցնելով՝ արքան էլ առավել գոհ է մնում Աստծուց՝ իրենց այդ ամենահաջող բարիքը տալու համար: Հաջորդ օրը արքան հրաման է տալիս ամբողջ երկրում դրոշակ պարզել, բերել սուրբ սեղանի ոսկեղեն ափսեն եւ քաղցր գինով նշխարքները լվանալ ու շարել՝ ըստ պայծառության: Արքան հրամայում է ամեն մի եպիսկոպոսի տալ ինչ-որ մաս՝ իրենց վիճակներում բաշխելու համար: Իսկ նշխարքների մեծ մասը հրամայում է թողնել Ամարասում, իսկ մնացածը, կնքելով թագավորական կնիքով, ինքն էր պահում՝ մեծ զգուշությամբ ու զանազան սպասավորներով սպասավորելով: Արքան հրամայում է գերեզմանի վրա մատուռի հիմք գցել եւ շինարարությունը շտապ ավարտել, իսկ մատուռն էլ անվանակոչել Սուրբ Գրիգորիս: