Երե­­ւանը դա միայն Երե­­ւանում ապ­­րող երե­­ւան­­ցի­­­ները չեն, այլ Երե­­ւան այ­­ցե­­­լող հիւ­­րե­­­րը, որոն­­ցից շա­­տերը նախ­­կին երե­­ւան­­ցի­­­ներ են կամ սփիւռքա­­հայեր, որոնց հա­­մար Երե­­ւանը դա հա­­մայն հա­­յու­­թեան մայ­­րա­­­քաղաքն է։ Հիւ­­րընկա­­լուե­­լով կարճ ժա­­մանա­­կով Երե­­ւանում, նրանք չեն հասցնում խո­­րանալ քա­­ղաքի խնդիր­­նե­­­րի մէջ, նրանք միայն ան­­յագ կա­­րօտն են առ­­նում եւ ագա­­հօրէն շնչում հայ­­րե­­­նիքի օդը։ Տա­­րիներ առաջ, կրկին քա­­ղաքա­­պետի ընտրու­­թեան առի­­թով, նրանց նուիրե­­ցի այս ման­­րա­­­պատու­­մը, որը ներ­­կա­­­յաց­­նում եմ ստո­­րեւ։