Հասանք այն կետին, որ ոչ թե նա, այլ սենյորա Խուստինան` իր զոքանչն էր վերջ տվել 23-ամյա Մարթայի կյանքին: Ցավոք, այնքան ուշ իմացվեց ճշմարտությունը, որքան ուշ մեռավ պառավը, քանի որ այդ ահավոր կախարդը, որ պետք է սարսափեր մահվանից, միշտ էլ խոհեմորեն լռել էր, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ փեսան իր աչքի առաջ լրիվ անվանարկվեց և դեռ լավ է, որ երբ սատանան նրան իր գիրկն էր տանում, մտքովն անցավ մի նամակ գրել` թողնելով ճշմարտությունը, եթե ոչ, խեղճ Մարսելոն ծեր հասակում էլ շարունակելու էր ապաշխարել չգործած մեղքի համար… Այնքան չարություն կար այդ պառավի մեջ, որ անգամ մահվան մահճում չէր ասում ճշմարտությունը ոչ խոստովանահորը, ոչ էլ ուրիշ մեկին, թեև ներկաների վկայությամբ, բղավելով թողություն էր խնդրում: Հավատալս չի գալիս, թե նա հերետիկոս չէր: Դեռ լավ է, որ ինչպես ասացի, գրել-թողել էր մի նամակ, պատմելով ինչ որ եղել էր, և անմեղ մարդուն բանտից հանեցին: Այնպես որ, գոնե դա պաշտոնական թուղթ էր, քանի որ դոն Վոլֆը նրան հարգում էր, ազատվելուց հետո դարձյալ նրան տեղավորեց ֆաբրիկայում, այն ժամանակ նա երկու տաղավար էլ էր ավելացրել, որպեսզի աշխատեր, եթե ոչ երջանիկ, գոնե խաղաղված: