Էսպես	տասը-տասնըհինգ	օր	քաշեց, որ	Երևանու	էլլիգը	կեսվեկես	էլած, ծեծված, ջարդված, կոտորված՝ որը	քրդի, որը	ղարափափախի	ձեռը	եսիր	գնացած՝ կեսը	Ղարսա	հողը	մտավ, կեսն	էլ	Մասսա	սարի	էն	կողմն	անցկացավ, Բայազիդ	գնաց, բայց	ո՞ւմ	մոտ, ո՞ւմ	տունը, աստված	ո՛չ	գիտե: էջմիածնա	միաբանքն	էլ	ցրվեցան: Առաջին եպիսկոպոսքը` Եփրեմ, Բարսեղ, Հովհաննես՝ այժմյան	կաթողիկոսը	ու	այլք, վանքի	զարդն	առան, էկան	բերդը: Հինգ-վեց	օր	էլ	է՛ս	քաշեց, ընչանք	թուրքի	մհասիլը	նրանց	կցրվեր: Գրքատուն, ամբար՝ որը	դարտակեցին, որը փակեցին: էրկու «հարյուր» ջանիցը	հինգն	էլա	չմնացին, որ	սուրբ	տաճարին	ու	աթոռին	պահպանություն	անեն, էն	էլ	ծերացած, ոտից-ձեռից	ընկած	հաբեղա, վարդապետ	էին, որ	լավ	համարեցին	իրանց	չոր	գլուխը	է՛նտեղ	վեր դնեն, ուրտեղ	որ	էնքան	տարի	ծառայություն	էին	արել, քանց	աշխարքե	աշխարք	ընկնին	կամ	ճամփին	մեռնին: