Ես, և ոչ միայն ես, գտնում ենք, որ տարածքների հարցով փոխզիջման մասին ընդհանրապես խոսք լինել չի կարող և չպետք է լինի: Ես սկզբունքային պատճառներ եմ նշում` մենք մեր նախնական իրավունքներն ենք վերագտնում: Մենք ամենաքիչը հազար տարի միայն հող ենք կորցրել և միայն այս պատերազմի ընթացքում է, որ մեր պատմական հողերը ազատագրել ենք: Սա ոգու իմաստով հոգեբանական մեծ նշանակություն ունի` այսօր կամ վաղը, հազար տարվա մեջ առաջին անգամ եղած դրական ոստյունը վերածել ոչնչի: Ես չեմ պատկերացնում, թե հայ մարդը ինչպիսի հոգեբանությամբ կարող է իր հայ լինելը շարունակել այնպիսի մեծ խայտառակությունից հետո, եթե այդ հողերը վերադարձվեն: Ուզում եմ ասել, որ հայի հոգին կկոտրվի, այստեղ միայն սկզբունքի խնդիր չէ, այլ ապագայի խնդիր: Բացի զուտ ռազմագիտական իմաստով պաշտպանվածությունից, հոգեբանական իմաստով դա «քանդում» է նշանակում: Այսքանից հետո, կրկնում եմ, որ հողերի կամ տարածքների իմաստով փոխզիջում չպետք է լինի և չի կարող լինել: 14 տարի` 1994 թ. զինադադարի կնքումից հետո, դրանից առաջ էլ փոխզիջման մասին հայկական կողմից խոսում են մինիմալ պահանջ ունեցողները, եւ փոխզիջման սահմանագիծը նրանց համար տարածքի ինքնավարությունն է, այսինքն` ԼՂԻՄ-ի տարածքում բնակվող հայության ինքնորոշման իրավունքն է, որը Ադրբեջանից պահանջում են ընդունել: Իսկ Ադրբեջանը չի ընդունում: Ադրբեջանը չի ընդունում անգամ այդ մինիմալ պահանջը, երբ դրան զուգահեռ հայկական թույլ կողմը պատրաստ է գրեթե բոլոր տարածքները հանձնել Ադրբեջանին: Բայց եթե Ադրբեջանը այդ մինիմալ պահանջը 14 տարի չի ընդունել, չկա այնպիսի փոխզիջում, որին հնարավոր է գնալ: Սա փաստ է, Ադրբեջանը ցույց է տալիս, որ մինիմալ պահանջը չի ընդունում: Եթե Ադրբեջանը վստահ լինի, որ ռազմական առումով պատրաստ կլինի վերցնել այդ հողերը հայկական ուժերի ձեռքից, մի պահ չի վարանի և այդ քայլին կգնա: Հետևաբար, կնքե՞նք համաձայնագիր, զիջումներով կամ ոչ, Ադրբեջանը գնալու է այդ քայլին և չի ընդունելու հայկական կողմի նույնիսկ մինիմալ պահանջը: Հետևաբար, փոխզիջում հասկացությանը մի քիչ շատ է կարևորություն տրվում: Չկա այնպիսի փոխզիջում, որ Ադրբեջանը ընդունի, և մենք տարածքների առումով ոչ մի պարտավորության չենք գնում: Ուրիշ առումներով հնարավոր է մտածել: