– Ի դեպ, հիմա շատ են խոսում այն մասին, որ այդ մենաշնորհը կար հենց իմ նախագահության տարիներին։ Պարզապես անդրադառնանք փաստերին․ իմ նախագահության տարիներին երեք անգամ խորհրդարանական ընտրություններ են տեղի ունեցել։ Բոլոր երեք դեպքերում խորհրդարան են անցել վեց քաղաքական կուսակցություններ։ Մասնակցության փոխդասավորությունը փոխվեց, սակայն կուսակցությունները վեցն էին։ Ինքս անկուսակցական էի։ Երեք կուսակցություն կոալիցիա ձևավորեցին, քանի որ նրանցից ոչ մեկը խորհրդարանական մեծամասնություն չէր հավաքել, այսինքն՝ չէր կարող ինքնուրույն կառավարություն ձևավորել։ Դա նշանակում է, որ մշտապես քաղաքական խորհրդակցություններ են անհրաժեշտ, փոխզիջումների որոնումեր։ Լուրջ քննարկումներ կային, կար իրական ընդդիմություն, որն այն ժամանակ բավականին ագրեսիվ քննադատում էր իշխանությանը, այդ թվում՝ և ինձ՝ որպես նախագահի։ Այսինքն՝ ի՞նչ քաղաքական մենաշնորհի մասին կարող է խոսք լինել քաղաքական հարթակի ման փոխդասավորության դեպքում։