Պապս առավոտները չէր խոսում, ասում էր` լույսի դեմ բառեր մի շպրտեք: Գնում էի, նստում գիրկն ու սկսում «ինչո՞ւ»-ներից տարափն այնքան ժամանակ մինչեւ հոգնում էի ու պապիս հետ լռում: Պապս զարթնում էր թե չէ` գնում էր պարտեզ` լույսին բարի լույս ասելու, մինչեւ լույսին շնորհակալություն չհայտներ, որ այդ օրն էլ իր համար բացվեց, օրը չէր սկսում: