Եղավ այնպես, որ մեր ճարտարապետության երկու հսկաները՝ Թորոս Թորամանյանը և Ալեքսանդր Թամանյանը, մեկ տասնամյակից ավելի միաժամանակ ապրեցին և գործեցին Երևանում։ Նրանք մեծ բարեկամներ էին՝ իրար եղբայրաբար սիրող, բայց միայն սերը չէ, որ կապում էր նրանց։ Նրանք մեծ համախոհներ էին, նույն երազանքով ապրող մարդիկ, որոնք ներդաշնակորեն լրացնում էին միմյանց, և դա մի համագործակցություն էր, որը բարեբախտություն եղավ ոչ միայն երկուսի, այլև հայ ճարտարապետության համար ընդհանրապես։