Օրինակ՝ արժանահավատ է թվում այն կարծիքը, որ ՀՀԿ խմբակցությունը մայիսի 1-ին Նիկոլ Փաշինյանի վարչապետությանը կոնսոլիդացված դեմ քվեարկեց հենց Քոչարյանի հրահանգավորմամբ։ Համենայն դեպս, Սերժ Սարգսյանը նման բան անելու մոտիվ չուներ, հակառակ պարագայում՝ ապրիլի 23-ին առնվազն լուռ կհեռանար, առանց նոր իշխանության քաղաքական հասցեականությունն ընդգծելու։ Երբ Սերժ Սարգսյանն ասում էր, որ ինքը սխալ է, Նիկոլ Փաշինյանը ճիշտ է, ոչ միայն ազդարարում էի իր հրաժարականի մասին, այլ՝ ըստ էության, փակում էր քրեաօլիգարխիկ համակարգն այլ գործիչների կողմից կոնսոլիդացնելու ճանապարհը։ Այլ խոսքով՝ Սերժ Սարգսյանը կապիտուլացվում էր հենց Նիկոլ Փաշինյանի առաջ, ինչը ենթադրում էր, որ, օրինակ, Կարեն Կարապետյանը չի կարող ՀՀԿ կողմից առաջադրվել վարչապետի պաշտոնում։ Այդպես էլ եղավ, մյուս կողմից՝ հին համակարգում առաջացավ վակուում, որը եկավ լրացնելու Ռոբերտ Քոչարյանն ու մայիսի 1-ի «խռովությունը» հենց դրա դրսևորումն էր։