► Մորս մահվանից հետո ոչ մի անգամ չէի արտասվել: Պատանեկության տարիներին, երբ ճակատագիրն իմ նկատմամբ հատկապես բարեգութ չէր, արցունքներս զսպելը պարզապես կոփում էր ինձ: Պատերազմի երկար ու ձիգ տարիների ընթացքում, իմ աչքի առաջ զոհվեցին մոտիկ ընկերներ ու բարեկամներ, սակայն մի կաթիլ արցունք չեմ թափել, քանզի դա ինձ թվում էր սրբապղծություն: Իմ թանկագին ընկերերը զոհվում էին հանուն Գերմանիայի: Ռազմաճակատային դառը օրերին տոկունությունը և հաստատակամությունը չլքեցին ինձ: Երբ գազից աչքերս մխացին՝ սկզբում կարծում էի, որ հավերժ կուրացա: Մի ակնթարթ ընկճվեցի և հոգուս կորովը կորցրեցի: Այդ ժամանակ ինչ-որ բարկացած ձայն ճայթեց ականջներիս մեջ, ասելով ողորմելի վախկոտ, դու, կարծես թե, ցանկանում ես հեկեկալ, մի՞թե չգիտես, որ հարյուր հազարավոր գերմանացի զինվորների ճակատագիրն ավելի վատ է: Հնչում էր խղճիս ձայնը: Ենթարկվեցի անխուսափելիին ու հնազանդ տարա ճակատագրիս քամահրանքները: Հիմա ես չդիմացա ու լաց եղա: Հայրենիքի մեծագույն դժբախտության առաջ անձնական ցանկացած դժբախտություն հետին պլան մղվեց: