Ես ուզում եմ տղամարդկանց ու կանանց, ծառերի աշխարհ, որը լուռ է (մեր աշխարհում անչափ շատ են խոսում), ուրիշ եզերքներ տանող գետերի աշխարհ, բայց ոչ թե լեգենդի վերածված, այլ էնպիսի գետերի, որոնք քեզ կապում են այլ տղամարդկանց ու կանանց, ճարտարապետության, կրոնի, բույսերի, կենդանիների հետ, գետերի, որտեղ նավարկում են և խեղդվում, ոչ թե առասպելներում ու լեգենդներում, գրքերում ու անցյալի փոշում են խեղդվում, այլ` ժամանակի, տարածության և պատմության մեջ: Ես Շեքսպիրի ու Դանտեի նման օվկիանոսներ դարձող գետեր եմ ուզում, գետեր, որ չեն ցամաքում անցյալի դատարկության գրկում: Օվկիանոսներ, այո: Թող ավելի շատ օվկիանոսներ լինեն, նոր օվկիանոսներ, որոնք սրբում տանում են անցյալը, օվկիանոսներ, որոնք երկրաբանական նոր գոյացումներ են առաջացնում, նոր տեղագրական հեռապատկերներ և արտասովոր, ահասարսուռ մայրցամաքներ, օվկիանոսներ, որոնք ավերում ու պահպանում են միաժամանակ, օվկիանոսներ, որոնցով կարելի է նավել դեպի նոր հայտնագործություններ և նոր հորիզոններ: Թող ավելի շատ օվկիանոսներ լինեն, ավելի շատ հեղաշրջումներ, պատերազմներ, կոտորածներ: Թող նոր աշխարհի տղամարդկանց ու կանանց ոտքերի արանքում դինամոներ բանեն, թող իսկական մոլուցքի, կրքի, մեծագործության, դրամայի, երազանքների, խենթության աշխարհ լինի, որն էքստազ է առաջ բերում, ոչ թե դատարկ տռտռոց: