Ցուցահանդեսներ կան, իսկ դրանք հազվադեպ են պատահում, երբ ներկայացված գործը, դրա շուրջը խմբված մարդիկ եւ ինքը՝ հեղինակը, կարճ ժամանակ անց այնպես են մերձենում միմյանց, մտերմանում, որ մի ամբողջության են վերածվում, ջնջվում են սահման ու պայմանականություն, սրահում մթնոլորտը փոխվում, ասես էներգիաների փոխանակում է տեղի ունենում, մետամորֆոզ: Երբեմն թվում է՝ մեծ սրահները մի թերություն ունեն, դրանք կորցնում են հայացքի ու նկարի միջեւ կայանալիք հանդիպման մտերմիկ պահը: Գեղակադեմիայի «Ալբերտ եւ Թովէ Բոյաջյան» սրահի՝ ոչ այդքան մեծ տարածքը զրույցի է հրավիրում մարդկանց, այս առումով այն շատ հարմարավետ է, մանավանդ երբ հյուրընկալվող պատկերները գաղտնիք են ունենում պահած, անգամ եթե դրանք այնքան էլ դյուրընթեռնելի չեն, եւ որոշ ճանապարհ կա նկարի ու դիտողի միջեւ՝ հեղինակի գեղարվեստական մտածողության, աշխարհընկալման, ստեղծագործական փուլերի ճանաչողության առումով: