Քրիստոս առաքյալներին իշխանություն տվեց «Պիղծ դևերի վրա» և իր անունով հիվանդություններ բուժելու զորություն տվեց (Մատթ. 10:1): Իր մարմնի՝ որպես երկնավոր հացի, և իր արյան՝ որպես երկնավոր գինու բաշխումը կատարեց նրանց մեջ, հարություն առնելով՝ նրանց օծեց երկնքում և երկրի վրա մեղքերը կապելու և արձակելու արտոնությամբ՝ նրանց վրա Սուրբ Հոգու փչմամբ (Հովհ. 20:21–23), ապա, հարությունից հիսուն օր հետո, երբ արդեն համբարձվել էր, նրանց մկրտեց Հորից շնորհված Սուրբ Հոգով ու հրով, որից հետո միայն զորություն հագնելով, նրանք կարողացան կատարել Հիսուսից տրված առաքելական հանձնարարությունը. «…Գնացե՜ք ուրեմն աշակերտ դարձրե՜ք բոլոր ազգերին, նրանց մկրտեցե՜ք Հոր և Որդու և Սուրբ Հոգու անունով» (Մատթ. 28:8–19, տես նաև Մարկ. 16:14–20, Ղուկ. 24:46–48, Հովհ. 20:19–23, Գործք 1:6–8): Այս շնորհները և այս առաքելությունները, առաքելական հաջորդականության, ձեռնադրության խորհրդի շնորհիվ փոխանցվեց եկեղեցիներին, որոնք հիմնեցին առաքյալները և Եկեղեցին էլ դարձավ Աստվածային ճշմարտությունների կրողն ու պահպանողը: