— Նա	մեզ	բոլորիս	ատում	է, ուռած	ու	փքված	է, — ասում	էր	այրին, — վիզիտներ	չի	անում, երեխաներին	տանը	փակած	է պահում, ոչ	ոքի	մոտ	չի	թողնում	գնան: Մոտս	մի	բարեկամ	կին	գալիս, առաջը	չի	դուրս	գալիս, մի	բաժակ	թեյ	չի առաջարկում: Ինձ	ծաղրում	են	ազգականներս... Ես	ապրուստ	չունեմ, որդի, դու	էլ	չունես, ձեռ	քաշիր	այդ	կնոջից: