Գինու ճակատագիրը խմվելն է, գլյուկոզի ճակատագիրը՝ քայքայվելը: Բայց ոչ միանգամից. խմողը նրան պահում է լյարդի մեջ, որտեղ նա մեկ շաբաթից ավելի լավ կծկված և հանդարտ, որպես սննդանյութի մենաշնորհ՝ չնախատեսված ջանքի համար, ջանք, որ հարկադրված է անել հաջորդ կիրակի, ինչպես եթե հարկադրված լիներ հալածել վախեցած ձիու: Այդժամ մնաս բարով վեցանկյուն կառուցվածք. ևս մի քանի ակնթարթ և շրջանի կծիկը փաթաթվում է նորից, դառնում գլյուկոզա, այս դառնալը-գալը քաշքշվում է հոսանքից մինչ արյան վերջ, մինչ ազդրի մկանաթել և այստեղ վայրագությամբ ճեղքված կաթնաթթվի երկու մոլեկուլները` նման հոգնությունից տրտմած մունետիկների. միայն քիչ անց, մի քանի րոպե հետո շնչահեղձ թոքերին հաջողվում է իրենց այրման համար անհրաժեշտ թթվածինը ստանալ: Այս կերպ ածխածնի երկօքսիդի նոր մոլեկուլը վերադառնում է մթնոլորտ, և էներգիայի այն փոքրիկ մասը, որ արևը զիջել է որթատունկին, կարողանում է քիմիական վիճակից փոխակերպել մեխանիկական վիճակի, այնուհետև ջերմության՝ ջերմացնելով վազորդի կողմից ալեկոծվող օդը և հենց վազորդի արյունը: «Այսպիսին է կյանքը», թեև հազվադեպ է նա այսպես նկարագրվում. միախառնվում, առանձնանում, մակաբույծներն սկսում են վատնել էներգիան՝ իրենց ազնիվ ձևն այդ ջերմաստիճանազրկված տաքությունից և սառնությունից: Վար իջնելու այս ճանապարհին, որ առաջնորդում է դեպի իր հավասարակշված մահը՝ կյանքը զարնում է իր բույնը: