Երկրի չեմպիոն «Ալաշկերտը» Չեմպիոնների լիգայի որակավորման առաջին փուլում դժվարությամբ հաղթահարեց անդորրական «Սանտա Կոլոմայի» արգելքը: Որքան էլ չեմպիոնի ներկայացուցիչներն ասեն, որ մրցակիցը հակաֆուտբոլ էր խաղում, կազմակերպչական խոչընդոտներ ստեղծում կամ անցյալ տարվա համեմատ որակական աճ էր ապրել, պիտի խոստովանենք, որ եթե «Ալաշկերտը» մի քանի գլուխ գերազանցեր անդորրացիներին, ուրեմն ցանկացած դեպքում պետք է ջախջախեր մրցակցին՝ մարզական ու բարոյական առումով կոտրելով անդորրացիների ողնաշարը: Երեւանցիներն էլի ուժեղ էին գաճաճ պետության թիմից, ինչում ոչ ոք երեւի չէր էլ կասկածում, բայց եթե անդորրական ֆուտբոլն առաջ է գնացել մեկ տարում, ապա հայկականը շարունակում է նահանջը, այսինքն՝ տարբերությունը կրճատվել է: Ցավալի է, բայց մեր թիմերը մաքառելով են միավորներ ձեռք բերում, որոնք այնքան անհրաժեշտ են հայկական ակումբային ֆուտբոլի վարկանիշը գոնե եղածից էլ ավելի չգցելու համար: Միանգամայն կարելի է հասկանալ նրանց, ովքեր դժգոհ են մնացել «Ալաշկերտի» երեւանյան 1-0 հաշվով հաղթանակից ու արտագնա 1-1-ից: Պատճառը ոչ միայն «աղքատիկ» հաշիվներն են, այլեւ դժգույն խաղը: Երեւանցիներն այս անգամ չկարողացան, Աբրահամ Խաշմանյանի խոսքերով ասած, ճզմել մրցակցին, այնինչ վերջինիս հակաֆուտբոլի լավագույն պատասխանը հենց դա կլիներ: