…Բանաստեղծությունները, որ հնչում էին ռադիոյով, նորություն էին ինձ համար, եւ քանի որ հաղորդումը կեսից էի լսում, հեղինակին չէի իմանում: Շատ տպավորիչ պոեզիա էր. զմայլելի պատկերներ էին անապական, երազային աշխարհից, ուր բնության հրաշագործությունները համադրվում էին բանաստեղծի վախվորած մոտեցումին` բան է, թե հանկարծ չխաթարվի բնության այդ անբացատրելի, այդ անկրկնելի կրկնությունը, այդ փառահեղ ներդաշնակությունը: Սա ազնիվ ապրումների տեր մարդու տագնապ է` Ժան-Ժակ Ռուսոյի մտածումի հանգույն. ,,Ամեն ինչ անթերի է դուրս գալիս Արարչի ձեռքից, ամեն ինչ այլասերվում է մարդու ձեռքում’’: Նման մտածումը, նման մտահոգությունը աշխարհում ամեն ինչից վեր է դասում մարդու եւ բնության դաշնությունը, որովհետեւ միայն այդ ներդաշնակությամբ կարող է գալ ամենաշռայլ բնության ու ամենաագահ մարդու ցանկալի հաշտությունը: Սա երանելին իրական տեսնելու բանաստեղծի ցանկությունն էր, որ այնպես հրաշալիորեն ներկայացվում էր ռադիոյով: Տրամադրող մտորում, որով մի թույլ փորձ է արվում նվազագույնի հասցնել մարդու եւ բնության միջեւ օր-օրի ավելացող հակասությունը: Փորձ, որ առավել պահանջատեր դարձող մարդուն հորդորի` միշտ ներող լինել բնության հանդեպ եւ կարողանալ զսպել իր ավելորդ պահանջատիրությունը: