Այնուհետեւ՝ մեր գործողութիւնները պէտք է գնահատենք ոչ միայն Աստուծոյ նկատմամբ, այլեւ մեր ընտանիքի, մեր բարեկամների եւ ընդհանրապէս այլոց նկատմամբ դրանց ազդեցութեամբ: Նոյնիսկ եթէ որեւէ բան անձամբ մեզ վնաս չի պատճառում, եթէ վնասակար ազդեցութիւն է գործում որեւէ մէկի վրայ, ուրեմն մեղք է: «Լաւ է միս չուտել եւ գինի չխմել ու այն չանել, որից քո եղբայրը գլորւում է կամ գայթակղւում է կամ տկարանում է: ...Մենք, որ զօրաւոր ենք, պէտք է տկարների տկարութիւնը վերցնենք ու միայն մեր անձին հաճելի չլինենք» (Հռոմ. 14.21; 15.1):