­Յու­նա­հա­յոց թե­մի ­Կա­թո­ղի­կո­սա­կան ­Փո­խա­նոր­դը շնոր­հա­կա­լու­թիւն յայտ­նեց ջերմ ըն­դու­նե­լու­թեան եւ պար­գե­ւին հա­մար: «Սր­տա­գին շնոր­հա­կա­լու­թիւնս կ’ու­զեմ ար­տա­յայ­տել այս ազ­նիւ եւ ան­մո­ռա­նա­լի ար­ժա­նա­ւո­րու­թեան՝ ­Կո­մի­տա­սի ա­նո­ւան շքան­շա­նով զիս պա­տուե­լու հա­մար։ Ա­ռա­ջին հեր­թին կ’ու­զեմ սրտանց շնոր­հա­ւո­րել սփիւռ­քի նա­խա­րա­րու­թեան այս շէն­քին նոր կայ­քը, կ’ա­ղօ­թեմ, որ այս­տեղ ա­ւե­լի ծաղ­կուն եւ բեղմ­նա­ռատ գոր­ծու­նէու­թիւն ու­նե­նաք ձեր սրտի կա­պին հետ, որ հայ Ս­փիւռքն է։ ­Հա­յաս­տա­նի ի­րա­կա­նու­թեան մէջ, սփիւռ­քի նա­խա­րա­րու­թիւ­նը այն ո­գե­ղէն կա­մուրջն է, այն ո­գե­ղէն սրտի ե­րա­կը, որ ­Հայ­րե­նի­քէն դէ­պի Ս­փիւռք եւ փո­խա­դար­ձա­բար Ս­փիւռ­քէն դէ­պի ­Հայ­րե­նիք հաս­նող ա­րիւ­նը, որ կը շրջի, ո­րով­հե­տեւ Ս­փիւռ­քը ա­ռան­ձին գո­յու­թիւն ու­նե­նա­լու ի­մաստ չու­նի։ Ա­յո՛ մենք ա­մէն գնով կը պա­հենք մեր ազ­գա­յին դի­մա­գի­ծը, մե­ծա­պէս կա­րե­ւո­րու­թիւն կու տանք մեր հայ լե­զո­ւի գոր­ծա­ծու­թեան եւ մեր զա­ւակ­նե­րը հա­յօ­րէն կրթե­լու, ուր որ ալ ըլ­լան, բայց այս ա­րեան հե­ղու­մը մայր հայ­րե­նի­քէն դէ­պի իր զա­ւակ­նե­րը այն­քան էա­կան է եւ կեն­սա­կան, որ այս վեր­ջին տաս­նա­մեակ­նե­րուն պէտք է ը­սել, թէ յան­ձին տի­կին Հ­րա­նոյշ ­Յա­կո­բեա­նի, ան իր գոր­ծը կը կա­տա­րէ ոչ թէ իբ­րեւ պար­տա­կա­նու­թիւն, այլ՝ իր ներ­սէն բխած մղու­մով։