Նրա ամենամեծ թերությունը չափից դուրս նվիրվածությունն էր ամեն ինչին ու ամեն պատահածին, ինչի պատճառով հաճախ տուժում էր: Դյուրահավատ էր, հեշտ ոգևորվող ու ոգևորության մեջ չափն անցնող: Դպրոցից այդ տղան տարավ հիասթափություն դասընկերներից, չդասակարգված գիտելիքների պաշար, անապական հոգի և չգիտես ինչով պայմանավորված անսահման պաշտամունք դեպի կանացի սեռը (քավ լիցի, ոչ երբեք կնամոլություն), որի բագինը համալսարանական տարիներին պիտի անծուխ հանգած մնար՝ սովորելու, մարդ դառնալու անհրաժեշտությամբ ու փողի սակավությամբ ճնշված-թթվածնազուրկ: Տարավ մեկ էլ, թեև շատ էինք միմյանցից տարբեր, իմ անշահախնդիր ընկերությունը, որ հետագայում խորհրդածումների բազմաթիվ երկուստեք հաճելի երեկոներ պարգևեց, իսկ երբեմն էլ փորձվեց հրով ու կապարով՝ իմ վայրիվերո ու անհաստատ կյանքով պայմանավորված: