Սա այն աշխարհն է, ուր ընթերցողը ներս է մանում բավական արգելքներ հաղթահարելուց հետո։ Նախ` պատումի անսովորությունը։ Ազատագրվելով նկարագրական-պատմողական ոճից, Ռ. Հովսեփյանը ջանում է կառանել տարբեր ուղղություներով դեպի հուշերի և անցյալի տպավորությունների ծովն ընթացող գիտակցության բազմաշերտ հոսքը: Աստիճանաբար տեղի է ունենում անսովոր ու հետաքրքիր ինքնահայտնաբերում` հուշերի, ապրած-գնացածի մնայուն և հին զգայությունների վերարթնացման մեջ: Գրողը փորձում է իշխել այդ բոլորին` թրթռուն խանդաղատանքի ու գորովի նվագների ներքո գրկախառնվելով բոլոր նրանց հետ, ովքեր դուրս են լողում անգոյությունից, պարզ, շիտակ, իրավ նկարագրով, խունացած դեմքերով, փոշոտ ու հին, կեսդարյա կենսագրությամբ, որ իրենցն է և երկրինը, որ ներկայացնում է ճակատագրի անձնական դարձադարձը պատմություն կոչված անողոք ռեալության մեջ: