Քառորդ դար «Թորիկի» պես միայն երազեցինք: Սա չէր անկախ Հայաստանի տեսլականը, որ պիտի կերտեինք: Մուրացիկի պես հայացքներս հառում ենք մեկ հյուսիս, մեկ արևմուտք՝ ազգային արժեքները ստորադասելով եվրոպական քստմնելի բարքերից: Մեր երկրի տնտեսության զարգացման փորձերը վերջին տասնամյակում սահմանափակվում են միայն հյուրանոց, սուպերմարկետ, մոլ և ճանապարհ կառուցելով, այն դեպքում, երբ երկիրն օրեցօր դատարկվում է: Քանի՞ գյուղում այս տարի Առաջին զանգը չհնչեց: Հյուսիս-հարավ ճանապարհը շռայլություն չէ՞, երբ տնտեսական ցուցանիշը միայն գահավիժում է: Արդյունաբերական մի նոր գործարան վեր չխոյացավ, բայց ամեն ինչ արեցինք եղածներն անգործության մատնելու համար: Հիմա հերթը մշակութային ժառանգությանն է: