Մետտ Հեսսիեգերը ճակնդեղի պես կարմրելով' մեկ-մեկ սեղմեց ընտանիքի բոլոր անդամների ձեռքերը: Ինքնավստահությունը կորցնելով' սկսեց քրտնել: Մեկը ձեռքից ծաղիկները վերցրեց, մյուսը' բաճկոնը: Փետրահան սագի սրտաճմլիկ տեսքով մտնելով հյուրասրահ' նստեց առաջին պատահած բազկաթոռին: Մյուսներն էլ մոտ նստելով՝ կիսաշրջան կազմեցին: Նախ եղանակից խոսեցին: Հետո խոսեցին Մեետտի կրթության (իրավաբանական ֆակուլտետում էր. դա և' վատ էր, և' լավ), ընտանիքի (նրանք էլ էին իրավաբաններ. ղա նույնպես և' լավ էր, և' վատ), հայերի մասին Մետտի տեղեկացվածության (վատ էր, որ շատ բան չգիտեր, բայց լավ է, որ իմանալու ցանկություն ուներ) մասին, հետո նորից անցան եղանակին. իսկ դրանից հետո նյարդային լռություն տիրեց: Գրեթե հինգ րոպե ոչ ոք ոչինչ չասաց: Այդ տհաճ վիճակից արդեն ընկնելու էին մի տխուր փակուղի, երբ կրկին Չայկովսկի լսվեց: Արմանուշը նայեց էկրանին, փակ համար: Հեռախոսի ձայնն անջատեց: