Խոսում եմ ու ինքս ինձ մտածում. էս ինչ դժգույն բառեր եմ ընտրում... Հաշվենկատ... Տեսնես ուրիշ ասելիք չունե՞մ: Ինչի՞: Գլխառադ ե՞մ ուզում անել, դիվանագիտությունից ելնելո՞վ, թե՞ ուղղակի ինքս էլ հստակ ասելիք չունեմ: Բայց կամաց-կամաց հասկացա, որ, վայրիվերումներին չնայած՝ խոսակցությունը ստացվում է: Իրենց ուրեմն այսպիսի բաներն ասելը բավարարում էր: Դե ես էլ անկեղծ էի փորձում լինել ֆսյո ժե, որոշակի սահմաններում, որքան կարելի էր: Փաստորեն գրեթե ոչ մի կեղտոտ հարց չտվին: Զգացվում էր որ հարգում են: