Եվ այս պատային իրավիճակում, երբ ոչ ոք կոնկրետ բան չի ասում, քանզի ասելիք չունի, բայց ունի իշխանական ամբիցիաներ` իշխանափոխություն, նոր ռեժիմի հաստատում և այլն, այնուամենայնիվ, ասելիք և անելիք կա, ուղղակի կամ չեն ֆայմում, կամ չեն ուզում անդրադառնալ այս հարցին: Բանն այն է, որ միջնակարգ դպրոցում նորմալ սովորելու դեպքում կարելի է իմանալ, որ Անդրկովկասը ռուսական պատմական իրավունքների գոտին է: Սա փաստ է` 200 տարի առաջ ռուսներն այստեղից քշեցին պարսիկներին և թուրքերին ու ձեռք բերեցին այդ իրավունքը: Հիմա բանը հասել է նրան, որ նսեմացվում է ռուսների արժանապատվությունը, այսինքն` այս տարածաշրջանում փորձում են քթները խոթել թուրքերը, ֆրանսիացիները, ամերիկացիները և այլն: Ընդ որում, եթե ֆրանսիացիների ուզածը մի մեծ բան չէ, թուրքերի ախորժակը շատ մեծ է: Բա ամոթ չէ՞ ռուսի համար, որ այսօր Էրդողան էֆենդին Ալեքսանդրի և Նիկոլայի ձեռքբերումների վրա փորձում է ինքնահաստատվել, Ղարաբաղն անվանում է ադրբեջանական հող և այլն: Կարծում ենք` սա ամոթ չէ, սա խայտառակություն է իսկական պահպանողական ռուսի, ռուսական ոգու համար: Ուրեմն, պետք է ընդունել երջանկահիշատակ Զորի Բալայանի ճշմարտացիությունը, երբ նա դիմեց Ռուսաց հողի խազեինին, բայց համազգային պարսավանքի արժանացավ: