Բայց մենք արագորեն մոտենում էինք մոլորակին: Այն մեծանում էր իմ աչքի առաջ, ես արդեն զանազանում էի օվկիանոսը, Եվրոպայի ուրվագիծը, և հանկարծ ինչ-որ վեհ, սրբազան խանդի տարօրինակ զգացում բռնկվեց իմ սրտում. «Ինչպե՞ս կարող է նման կրկնություն լինել, և ինչի՞ համար է դա: Ես սիրում եմ և կարող եմ սիրել միայն այն աշխարհը, որը թողել եմ, որտեղ մնացել են իմ արյան կաթիլները, երբ ես՝ ապերախտս, իմ սրտին ուղղված կրակոցով մարեցի կյանքս: Բայց երբեք, երբեք ես չեմ դադարել սիրել այդ աշխարհը, և նույնիսկ այն գիշեր, նրանից բաժանվելիս, գուցե սիրել եմ առավել տառապագին, քան երբևէ: Կա՞ արդյոք տառապանք այս նոր աշխարհում: Մեր աշխարհում մենք կարող ենք ճշմարիտ սիրել միայն տառապանոք և տառապանքի միջոցով: Մենք այլ կերպ չենք կարող սիրել և այլ սեր չենք ճանաչում: Ես տառապանք եմ կամենում, որպեսզի սիրեմ: Ես ուզում եմ, տենչում եմ հենց այս պահին համբուրել, արցունքներով ողողվելով, միայն այն աշխարհը, որը թողել եմ, և չեմ ուզում, չեմ ընդունում կյանք այլ մի տեղ…»: