Ես ուզում եմ ձեզ բացատրեմ Հայաստանի միսսիան: Արևմուտքը ճգնաժամ է ապրում: Նրանք կորցրել են իրենց կյանքի իմաստը: Շեղվում են ճիշտ ուղղությունից: Բայց մեկ է իրենք շատ զարգացած են, արդար, գեղեցիկ, հարմարավետ, համեմատաբար: Իրենք կարող են իրենց թույլ տալ ճգնաժամում լինել, բայց աշխարհը դրանից տուժում է: Արևելքը երբեք էլ այդ ուղղությանը չի հավատացել: Որտև խաբված է, ինքն իրեն հոշոտել է սովոր: Մենք ժամանակին արևմուտքին իր ապագա ուղղությունն ենք ցույց տվել՝ մեր ճարտարապետությամբ, մեր կրոնով, մեր նարեկով: Հիմա պիտի նորից էդ անենք. սաղ աշխարհին բացատրենք, որ ճիշտը դա է. որ մարդ ապրում է ստեղծագործելու ու երջանկության համար, որ գիտությունն է օգնում դրան հասնել, որ միշտ կա ճշմարտություն, որ բարին ու լավն ավելի շատ են աշխարհում, քան չարն ու սխալն ու իրար հոշոտելը, այլապես մենք ու ոչ ոք գոյություն չէր ունենա: Որ ռելյատիվիզմը, պոստմոդեռնիզմը լավ բան են՝ բայց իրականում դա միայն միջոց է՝ դոգմատիզմի թակարդը չընկնելու, այլ ոչ թե ճշմարտության բացակայության ապացույց: Ու որ մենք պիտի դրա վրա հենվենք ու ուրիշներին էլ ուղեցույց հանդիսանանք՝ որ կյանքի իմաստ շատ լավ էլ կա, որ այն ապագային է ուղղված և ոչ թե անցյալին, և որ այն այն է՝ ինչ մենք իրագործում ենք: Մարդկության մասշտաբով: Էդքան բան: Մենք պիտի Արևմուտք երևակայենք՝ առանց իրա թերությունների, ու ողջ աշխարհին ներկայացնենք էդ հեռանկարը, Արևմուտքին էլ հետը: Մենք՝ հայերս, ու բոլոր մեր համակիրներն ու մեզ հասկացողները՝ ներառյալ մեր հակառակորդներն ու չհամակիրները. ով որ համաձայն է էս խնդիրներին՝ հայ է: