Սեղանը հիմնականում Բանու մորաքույրն էր գցում, առավոտյան նամագի համար առաջին արթնացողը նա էր: «Նամազը քնելուց լավ է» մրթմրթալով' ամենամոտ մզկիթի մուեզզինի ձայնը լսելուն պես անկողնուց վեր էր կենում: Հետո աբդեստ’ անելու համար գնում էր բաղնիք Բանու մորաքույրը: Երբեմն ջուրը սաոն էր լինում, բայց ուշադրություն չէր դարձնում: «Որպեսզի հոգին արթնանա, պետք է դողա,- ասում էր նա ինքն իրեն - հոգին պետք է դողա»: Նաև ուշադրություն չէր դարձնում նրան, որ ընտանիքը մուշ-մուշ քնած է: Նրանց բարօրության համար էլ երկու անգամ ավելի էր աղոթում: