Եվ ես ասում եմ, որ ես մեղավոր եմ, արժանի եմ ատելության իմ անհաջողությունների համար: Ու միևնույն ժամանակ, ոչ թե արդարանալու, այլ որպեսզի բացատրեմ իմ անկայունությունը, ասում եմ. «Նայեք իմ ներկա կյանքին, իսկ հետո՝ իմ անցյալ կյանքին: Կտեսնեք, որ ես ինչ-որ ձևով փորձել եմ ապրել իմ սովորեցրածով: Ճիշտ է, ես դրանց (քրիստոնեական ուսմունքի) մեկ հազարերորդ մասն էլ չեմ կատարել և դրա համար չեմ ամաչում: Բայց ես չեմ կատարել դա ոչ այն պատճառով, որ չեմ ցանկացել, այլ որովհետև անկարող եմ եղել: Սովորեցրեք ինձ՝ ինչպես շրջանցել ինձ շրջապատող գայթակղությունները: Օգնեք ինձ, ու ես կկատարեմ դրանք»: Բայց անգամ առանց օգնության՝ ես, միևնույնն է, ցանկանում եմ ու հուսով եմ դրանք կատարել: