Բայց եթե այդ ստուգումների արդյունքում պարզվեր ա՛յլ բան, դա նույնպես ցույց կտայի հայ ժողովրդին։ Թույլ կտայի, որ ժողովուրդը իմանար, թե, օրինակ, Մոնթե Մելքոնյանը, գեներալներ Իվանյանը, Դարիբալթայանը, Տեր-Գրիգորյանցը և մյուսները ինչպե՞ս հայտնվեցին Հայաստանում հենց այն պահին, երբ պատերազմում նրանց կարիքը ամենաշատը կար։ Ինչ-որ մեկը դա կազմակերպել էր, չէ՞։ Կամ շրջափակման, աղետի գոտու, Վրաստանի քաղաքացիական պատերազմի, հայ-ադրբեջանական տոտալ պատերազմի, ռմբակոծվող ճանապարհների, պայթեցվող խողովակների և կես միլիոն փախստականի պայմաններում ինչպե՞ս Հայաստանում համատարած սով չեղավ (իմ իմանալով՝ երկնքից մանանա չէր թափվել)։ Ինչ-որ մեկը դրա պատասխանատուն էր, չէ՞։ Կամ ինչպե՞ս Ղարաբաղում հող գրավելու ամենաթեժ պահին Թուրքիայի սահմանով ցորեն տեղափոխվեց Հայաստան։ Դուք հո չե՞ք կարծում, թե Թուրքիայի իշխանությունը էդ օրերին պատահաբար լսել էր «Հայի աչքեր, սիրուն աչքեր» երգը։ Ինչ-որ մեկը դա քաղաքականապես հաշվել էր, չէ՞։ Ինչպե՞ս ազատագրվեց ոչ միայն Ղարաբաղը, այլ նաև դրան հարակից Ղարաբաղի չափ տարածք, ու Հայաստանը ագրեսոր չճանաչվեց։ Ինչ-որ մեկը դրա մասին հոգ էր տարել, չէ՞։ Ինչպե՞ս Հայաստանի տնտեսությունը 1994-95թթ. առաջինը սկսեց աճել նախկին ԽՍՀՄ պետությունների մեջ։ Ինչ-որ մեկը դրա վրա աշխատել էր, չէ՞։ Ատոմակայանը հո ինքն իրեն չէր վերագործարկվել, 24 ժամ հոսանքը հո ինքն իրեն չէ՞ր ստացվել։ Ինչ-որ մեկը դրանով զբաղվել էր, չէ՞։