Անգամ Ռոզը, կարծես դրանից անհանգստացած՝ տեղից շարժվեց, բայց չարթնացավ: Մուսթաֆա Քազանջըն իրենց համատեղ կյանքի ընթացքում քանի անգամ էր ցանկացել կնոջը խոստովանել իր կիսատության մասին: Ցանկանում էր ասել. «Իմ մեջ կան բաներ, որ չգիտես, իմանաս՝ էլ չես սիրի, գուցե և դժվարությամբ ընդունես»: Եվ ներողություն խնդրել ի սրտե, բղավելով... Քանի անգամ մտածել էր, երազել էր իսկապես ներողություն խնդրել ումից որ պետք է, ոչ միայն նրանցից, ում վիրավորել է, այլև ուրիշներից, ամենամտերիմից, մարդուց, ում երբեք չի վիրավորել, կնոջից: Կարծես ներողություն խնդրելը վերացական պահանջմունք է, քեզ հետ կապ չունեցող մարդիկ էլ կարող են ասել: Իսկ երբեմն էլ իրեն դուր էր գալիս անանցյալ մարդ դառնալը, ժխտողականությամբ պատված մարդ լինելը: Հեշտ էր: Քանի՞ հոգի կարող էր անել: ժխտողականության համար պետք է աշխատել, շատ աշխատել: Անցյալը ջնջելը կամքի հարց է: Ամեն մարդու չի հաջողվի, ամեն մարդ չի կարող դրա դիմաց վճարել: Ամեն անցնող օր իր անձի անդունդն ավելի էր խորացրել, իրեն անցյալից հնարավորինս հեռացրել էր: Գուցե դրա դիմաց չէր վճարել ոչնչով, բայց իրենը հիշողության գիտակցված կորուստն էր: Ոչ թե «ավելի», այլ գոնե «նոր» մարդ դառնալու ցանկություն: