Դու ամենամեծ արժեքն ես ինձ համար: Ինչպիսին էլ լինես: Դա բնական բան է: Նորմալ մարդու կյանքի օրենքն է դա: Ապա ինչո՞ւ ես քեզ՝ իմ ամենամեծ արժեքը, վերածում անսուրբ, անմաքուր կենդանանոցի: Ինչո՞ւ ես ինքդ քեզ այդքան նվաստացնում: Իմ ամենամեծ արժեքն այդ նվաստ անմաքուրն է՞. ես այդ ե՞մ պաշտում: Ինձ նայիր. մեկ է, պաշտելու եմ: Ինչո՞ւ ես ինձ էլ այդքան իջեցնում: Չէ՞ որ, ի վերջո, դու էլ՝ ինձանով ես դու: Հո չե՞ս ուրանալու: Որ ուրանաս, ո՞ւմ հետ ես ապրելու: Ագռավների ու մողեսների՞: Ինչո՞ւ ես մարդկանց ագռավ ու մողես դարձնում: