Ամենը	հո	ամենը, իլլահիմ	մեր	մեղրաբերան	տանուտերը, անատամ	ռեխը	որ բաց	չէ՛ր	անում, պատերը	դողում	էին, կատվըները	մլավում, հավերը	բակումը իրանց	տիրոջ	ձենը	լսելով՝ շարքով	կանգնում, կռկռում	յա	կչկչում: Ֆորթ, եզը, ձի, տավար	ուզում	էին, որ	ուրախությունիցը	կապըները	կտրեն: Էշը	զռում	էր, գոմեշը	տրլնգում, Էծը	մկկում, կովը	բառանչում, ֆորթը	բղավում, որը ֆշտացնում, որը	փստացնում, որը	վզզացնում, որը	բզզացնում: Մյուս	բաները չեմ	ասում, ամոթ	ա: Գարի, դարման	կերած՝ տավար, հայտնի	բան	ա, որ	ինչ ասես, նրանցից	դուս	կգար: Խուլասա, ի՞նչ	գլուխ	ցավացնեմ. Էսպես նաղրախանի	ու	մուզիկի	ձեն	շահի	դռանն	էլ, չէր	լսված: Բայց	գինու	տակռին դալար	մնա: Էս	թոփ	ու	թոփխանեն, էս	զարբազանը	մեկին	էլա	քյար	չէ՛ր անում: Շատի, հենց	բռնես, քեֆը	գալիս	էր: Բայց	ամեն	սհաթ	հո	մեկ	չի՛	ըլիլ, ու ում	ուժն	ասես՝ տերտերին	յա	գզրին	ա	հաղթում: Սրանց	մեկը	էս ալեկոծության	ժամանակին	հենց	շարքյասեն	առավ, օրհնեց, պրծավ	ու պռնկին	դրեց, որ	մաքրազարդի	թե	չէ, էշն	էն	կողմիցը	էնպես	մեկ	թունդ տրաքացրեց, որ	էլած-չէլած	խելքը	գլխիցը	թռավ, շշկլեց, գինու	կեսը	կատիկը թռավ, կեսը	միրքին	թափեցավ, ու	հենց	ուզում	էր, որ	թասն	էլա	չի՛	կոտրի, ու բեղաֆիլ	ձախու	ձեոը	որ	չի՛	վրա	բերեց, սատանի	աչքը	քոռանա, էնպես սաստիկ	խփեց	տանդրոջ	գլխին, որ	փափախը	կրակի	վրա	ծունդր	դրեց, խորովածի	շամփուրը	վեր	քցեց, հատիկ	ատամների	մեկն	էլ	բերնիցը	վազեց, փորը	գնաց, որ	գլուխը	պրծացնի: Թե	ուրիշ	վախտ	էր	էլել, ես	գիտեմ, թե տանուտերը	ինչպես	նրա	միրքի	մազերը	մին-մին	կպոկեր, բերանը	կըտեր, ամա	էս	սհաթին, որ	քար	էլ	աղային	գլխին, ձեն	չէ՛ր	տալ: