Ինքս դեմ եմ մադրիդյան սկզբունքներին եւ չեմ կարծում, թե Հայաստանում կա մեկը, ով կողմ է, անգամ` եթե այդ մեկը Բաղրամյան 26-ում է աշխատում կամ ՀՀ ԱԳՆ-ի նորակառույց, ի դեպ, գեղեցիկ շենքում: Դեմ ենք, քանի որ դրանցով ենթադրվում է, որ ազատագրված հողերը պետք է հանձնենք Ադրբեջանին՝ ստանալով Ղարաբաղի անորոշ կարգավիճակ, եւ դեռ մեծ հարց է, թե նույն մադրիդյան սկզբունքներով ենթադրվող` փախստականների վերադարձից հետո հայ եւ ադրբեջանցի ղարաբաղցիներն ի՞նչ կարգավիճակ կորոշեն Արցախի համար՝ միջազգային խաղաղապահների ամենատես աչքի առջեւ: Եթե շատ կարճ, ապա մադրիդյան սկզբունքները հենց սա են ենթադրում: Մենք սա չենք ուզում, մենք ուզում ենք… Այստեղ կանգ ենք առնում մեր մտքերում, քանի որ մենք վերջնականապես չգիտենք, թե ինչ ենք ուզում` Արցախի անկախությո՞ւն, Արցախի՝ Մայր հայրենիքին վերամիավորո՞ւմ, ի՞նչ: Լավ, ենթադրենք, որոշում ենք կամ գիտենք՝ ինչ, բայց, Արցախ ասելով, ի՞նչ նկատի ունենք, սահմանը որտեղո՞վ է անցնում: Չգիտենք, այսքան տարի է անցել, բայց չգիտենք, չենք որոշել, մի մարդու պես կարծիք չունենք, բոլորս մեզ համար ունենք, բայց ընդհանուր կարծիք չունենք: