Տղան ոչ թե վազում էր, այլ պատերազմում իր ուժասպառման, հեղձումի ու անհուսության դեմ` դեռևս տեսնելով այն մղձավանջը, թե աղջկա պատուհանի դիմաց, ասես այդ պատուհանից բուսնած գազանը ծվատում էր իր սիրտը, իր հոգու գաղտգնիքը աշխարհին ի ցույց դնում, և երկինք ու երկիր հռհռում էին տղային… Նա պարիսպը ցատկել ու հայտնվել էր զուգահեռ կածանին և արագությունը չկորցնելու համար էլ վազեց զառիթափն ի վար, ընթացքի մեջ կառչեց մի չեչաքարի ու նետեց իրեն հաջորդ ագարակ, դարձյալ ընկավ, բայց այս անգամ` արդեն ապշանքից: Շփոթից ու վախից, որ վազել էր` քամհարելով փետուրներն ու չակնկալելով ոչինչ, անգամ չհասկանալով ու չտեսնելով դրանց ցաքուցրիվ պարի միջից իրեն հառվող այդ անվարան, արյունարբու աչքերը.