Շու­շին պատ­մա­ճար­տա­րապե­տական ար­գե­լանոց է հռչա­կուել եւ այստեղ վե­րականգնո­ղական աշ­խա­տանքներ են ըն­թա­նում։ Հէնց հի­մա նո­րոգ­ւում է Վե­րին Ճու­մա իրա­նական մզկի­թը, որը կո­չում են նաեւ Վե­րին Մզկիթ։ Քրիս­տո­նէական երկրում մզկիթ­նե­րը որ­պէս զարդ են դիտ­ւում եւ ընդհա­կառա­կը. իս­լա­մական եր­կի­րը եկե­ղեցի­ներն են զար­դա­րում։ Առա­ջին ան­գամ եկե­ղեցի­ների զան­գե­րի ղօ­ղան­ջը ես լսե­ցի Իս­թանպու­լում, քան­զի եկել էի աթեիս­տա­կան երկրից, որ­տեղ եկե­ղեցի­ները կամ խո­նար­հո­ւած էին կամ պայ­թե­ցուած՝ հաս­տա­տելով անաս­տո­ւածու­թեան գա­ղափա­րը։ Ան­հա­ւատու­թիւնը։ «Անաս­տո­ւած» անու­նը շատ տա­րածո­ւած էր Խորհրդա­յին Միու­թիւնում. այդ անու­նը դնում էին փո­ղոց­նե­րին, կոլտնտե­սու­թիւննե­րին (կոլտնտե­սու­թիւն կամ կոլ­խոզ դա կո­լեկ­տիւ, այ­սինքն միաս­նա­կան տնտե­սու­թիւն էր, օգ­տա­գործւում էր ռու­սա­կան «կոլ­խոզ» տար­բե­րակը), կի­նօթատ­րոննե­րին, թեր­թե­րին եւ նոյ­նիսկ… կեն­ցա­ղին։ Միայն եկե­ղեցին չէր կա­րող լի­նել Անաս­տո­ւած եւ Աստծոյ տու­նը պար­զա­պէս ոչնչաց­նում էին։