Ինձ հարցնում են` ի՞նչը օգնեց դիմագրավելու այդ ամենին: Իսկ օգնեց արգելքների ժամանակավոր լինելու գիտակցումը և կյանքի բարքերի հարաբերական արժեքայնության ըմբռնումը, որոնց կարելի էր հասնել` հրաժարվելով այն ամենից, ինչն ինձ համար հարաբերական չէր թվում: Նախկինում միշտ էլ անձիս մասին համեստ եմ արտահայտվել, իսկ ամեն տեսակ զրպարտանք, ասենք` իբր ծիծաղում եմ ժողովրդի տառապանքի վրա ու բոլորին հիմար համարում, անտեսում էի, հիմար համարելով այդպես ասողներին և ծիծաղելով նրանց վրա: Իսկ հիմա երբեմն չարանում եմ և ցանկանում եմ ասել, ո՛չ, պարոնայք, ինչպիսին էլ որ եղել եմ, ի տարբերություն ձեզ նման բարի մարդկանց, չեմ ստել, չեմ գողացել, չեմ լրտեսել, ղեկավարությանը չեմ քծնել, ուրիշների դժբախտության հաշվին կարիերա չեմ արել և դժվար ժամանակներում, երբ հենց այդ բարի մարդիկ ժոդովներ էին գումարում ու միմյանց հյուր գնում, ես ճշմարտությունը… ու՞մ… թագավորների՞ն… ո՛չ, ոչ թե նրանց, այլ ամեն տեսակ տականքի երեսին եմ ասել ժպտալով…