Բայց նախարարությունը առանձնապես հետաքրքրության նշաններ ցույց չտվեց նախագծերի, բլոգների, մեր դպրոցի յուրահատկությունների հանդեպ: Կար ակնհայտ հակառակություն, որը փորձում էին ցրել հումորներով: Իմ կարծիքով` հանդիպումը չտվեց սպասված արդյունք: Եղան համագործակցության, աջակցության առաջարկներ: Բայց, եթե անգամ խոսակցության կամ քննարկման մեջ չկա փոխադարձ աջակցություն, ապա ինչ գործնական աաջակցության մասին է խոսքը: Անընդհատ շեշտվում էր Ֆիզմաթ դպրոցը: Եթե մի դպրոցի անունը ֆիզմաթ է, ուրեմն տրամաբանական է այն փաստը, որ այդ դպրոցում աշակերտները համեմատաբար ավելի լավ պետք է իմանան ֆիզիկա և մաթեմատիկա: Կարծում եմ` երկու դպրոցներն իրար հետ քիչ ընդհանուր բաներ ունեն, այդ իսկ պատճառով համեմատելու իմաստ չկար: Դա նույնն է, որ ասես` Արվեստի դպրոցն ավելի շատ արվեստագետներ է տալիս, քան մեկ այլ դպրոց: Խոսք գնաց, որ մեր դպրոցի աշակերտները բուհական քննություններին պատրաստ չեն լինում: Նախ դա փաստ չէ, ոչ ոք ոչ մի ապացույց կամ կոնկրետ փաստեր չուներ այդպիսի բան ասելու համար, բայց և այնպես ասեմ, որ եթե ես գիտակից մարդ եմ, աշակերտ եմ ու գիտեմ, որ ինձ հետագայում շատ անհրաժեշտ կլինի ուղղագրություն և նման բաներ, ապա մեր դպրոցում ես հնարավորություն ունեմ 2-4 ժամ շաբաթական լրացուցիչ մայրենի և քերականություն ընտրել, որպեսզի լրացնեմ այդ բացը: Բայց, եթե ես ուզում եմ ոսկերիչ դառնալ, ես էլ ստիպված չեմ լինի շաբաթական 2-4 ժամ քերականություն անցնել, այլ այդ ժամանակը ինձ համար ավելի ձեռնտու և հետաքրքիր կանցկացնեմ: