1941 թո­ւա­կա­նի ­Յու­նի­սի 22ին ­Մեծ ­Հայ­րե­նա­կա­նը մտաւ հա­յե­րու տու­նե­րը։ Ե­րեք հա­րիւր հա­զար հայ կռո­ւե­լու գա­ցին ­Հա­յաս­տա­նէն (1941 թո­ւա­կա­նին հան­րա­պե­տու­թեան բնակ­չու­թիւ­նը մէկ մի­լիոն ե­րեք հա­րիւր հա­զար էր), մնա­ցած մար­դիկ, ո­րոնք տու­նը ձգե­ցին հայ­րե­րը, մայ­րե­րը, ե­րե­խա­նե­րը (ո­մանք չորս տա­րիով, ո­մանք ալ՝ ընդ­միշտ), ­Խորհր­դա­յին ­Միու­թեան այլ եր­կիր­նե­րէ էին։ Չ­վե­րա­դար­ձան մօտ եր­կու հա­րիւր հա­զար հայ զի­նո­ւոր­ներ, եւ ե­թէ տու­նը մնա­ցեր էին մեծ եղ­բայր­ներ եւ քոյ­րեր, այդ կը նշա­նա­կէր, որ ըն­տա­նի­քը բախ­տա­ւոր է։