Ա­ռի­թով մը, ի­րեն ուղ­ղո­ւած հար­ցու­մի մը պա­տաս­խա­նե­լով եւ իր կեան­քի այդ ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նին մա­սին ար­տա­յայ­տո­ւե­լով՝ ան ը­սած է, թէ ու­րախ չէր այդ շրջա­նին. «ես ին­ծի կ­՛ը­սէի՝ ֆրան­սե­րէն կը խօ­սիմ, անգ­լե­րէն կը խօ­սիմ, բայց ո­չինչ կ­՛ը­նեմ ներ­կա­յիս, չեմ օգ­տա­գոր­ծեր գի­տե­լիք­ներս։ ­Մարդ­կա­յին Ի­րա­ւունք­նե­րու փաս­տա­բան ե­ղայ, բայց չեմ օգ­տա­գոր­ծեր սոր­ված­ներս, չեմ կրնար նոր մար­դոց, նոր շրջա­պա­տի ծա­նօ­թա­նալ։ Եւ ա­մու­սի­նիս ը­սի.- Կ­՚ու­զեմ ան­պայ­ման բ­՛ան մը ը­նել»։