Մինչև աշուն մնացինք Սըլիմոյի տուն։ Սկզբի օրեր, որ ասկյար կերևար, կթաքնվեինք փետից շինած մեծ պահարանի մեջ կամ էլ դոշակների տակ։ Իմ ուշք ու միտք մերոնք էին։ Ամեն գիշեր զիմ աչք լացով ու դողով կփակեի։ Փախնելու ճար ու ճամփա չկար, չորս կողմ հայ կփնտրեին՝ մեկ հայ մեկ ոսկով փոխելու։ Ո՞Ւր փախնինք, ո՞ւմ մոտ երթանք։