Օվկիանոսային ծանծաղուտի զգալի մասը գտնվում է Հյուսիսային Ամերիկայի և Եվրոպայի ափամերձ գոտիներում: Չորրորդական ժամանակաշրջանում օվկիանոսային շելֆի մեծ մասը մայրցամաքի կողմից ենթարկվել է սառցապատման, ինչն էլ ձևավորել է հատակի ռելիեֆի սառցադաշտային տիպերը: Օվկիանոսի ծանծաղուտի ռելիկտային ձևերից են նաև ընկղմված գետահուները, որոնք հանդիպում են Ատլանտյան օվկիանոսի գրեթե ողջ ծանծաղուտային շրջաններում: Լայնորեն տարածված են նաև մայրցամաքային ռելիկտային նստվածքաշերտերը Աֆրիկայի և Հարավային Ամերիկայի ափերի մոտ ծանծաղուտը զբաղեցնում է ավելի փոքր տարածք, թեպետ Հարավային Ամերիկայի հարավային հատվածում այն ընդարձակվում է (Պատագոնիական ծանծաղուտ): Մակընթացային հոսանքների արդյունքում առաջացել են ավազաթմբեր. դրանք խիստ բնորոշ են Հյուսիսային ծովի ծանծաղուտին, շատ են նաև Լա Մանշի նեղուցում, ինչպես նաև Ամերիկա աշխարհամասի ափամերձ գոտիներում: Օվկիանոսի հասարակածային և արևադարձային ջրերում (հատկապես Կարիբյան ծովում, Բահամյան կղզիներում, Հարավային Ամերիկայի ափերի մոտ) լայնորեն տարածված են կորալային խութերը[21]: