Եւ եղավ, որ այն ժամանակ հոները մեծ հրոսակախմբերով շարժվեցին դեպի արեւմուտք,որոնցից մի հզոր գունդ, Կուր գետից անցնելով Ուտիքը, որոնցից մի հզոր գունդ, Կուր գետից անցնելով Ուտիքը,«ասպատակեց Մեծկունիքը: Ավազակների համբավի ձայնը լսելով՝ երուսաղեմյան չղախաբնակ գունդը, բոլոր նշխարքների մասունքները ամփոփելով արծաթյա երկու կողովների մեջ, թաքցնում է հողի մեջ: Եւ իսկույն հասնելով օրհասական այն գուժարկու աղմուկը, անխուսափելի տարակուսանքը, տարածվելով հողմացայտ անձրեւի նման եւ անցնելով ծովի ալիքի նման, հասնում է Աստղաբլուր: Նրանք, չկասկածելով այդ երեւույթների վրա, հանկարծակի հանդիպում են անխնա սրի խոցոտման: Եւ գրավելով ոսկու եւ արծաթի սպասքները՝ սուրբ նշխարքները խառնիխուռն կերպով ցրում էին բլուրի վրա եւ այնտեղ նահատակում քահանաների ավագին՝ երանելի Աթանասին, իսկ մնացածներին գերում եւ այդ նույն տեղում էլ փակում են», որոնց հետ էլ «Ուտիքի գավառից Թագուհի անունով մի կնոջ, որը այդ երկրի բնիկ ազատներից էր, Բագին գյուղից», որին հյուսիսի զորավարը կամենում էր առնել կնության: