Սոնա Բանոյանը երբեք չի երազել կերպարվեստագետ դառնալու մասին. կողքին էր ընկերն ու ամուսինը՝ գեղանկարիչ Լյուդվիգ Ավետիսյանը, և երիտասարդ կինն ապրում էր նրա արվեստով: Բայց կռահելով Սոնայի շնորհները՝ ընկերները պնդեցին՝ փորձի՛ր: Տեղի տալով նրանց համառ պնդումներին և ամուսնու քաջալերանքն ընդունելով՝ ստեղծեց առաջին գոբելենը, հետո՝ երկրորդը, երրորդը… Տարիներ հետո անցավ բատիկին (դաջվածք մետաքսի վրա): Նա բերեց իր ուրույն ձեռագիրը, երբեք սիրողի դերում հանդես չեկավ, մշտապես կարևորելով կատարողականը՝ ստիպեց իր մասին խոսել որպես արհեստավարժի: Հանրապետական և միջազգային ցուցահանդեսներին մասնակցելուց բացի ունեցավ իր անհատականները՝ Մոսկվայում և Հալեպում. գործերի մեծ մասն այժմ ցրված է տարբեր պատկերասրահներում, մասնավոր հավաքածուներում: