-Ախր ասացի ձեզ, բժի՛շկ, «երազներն» են: Էդ շան որդի փախստականները, որ եկել են Հայաստանից: Հերիք չի՝ ամբողջ դեմքը արյունլվա արեցին… Դեռ մի բան էլ վայրի գազանների պես գցեցին գետին, սկսեցին խփել փորին: Լավ է՝ հասա, բժի՛շկ: Առավոտ կանուխ ելել էի քաղաք՝ մի քիչ ման գալու: Դուրս եմ գալիս էդ անիծված տեղից, որ Պարապետ է կոչվում, ու տեսնում եմ՝ շատրվանի ծայրում հինգ-վեց բեղավոր տականքներ մարդ են ծեծում: Իսկ մարդիկ մի կողմ քաշված կանգնել ու լուռ նայում են…- Եվ հանկարծ պապանձվեց: Շուրթերը դեռ շարժվում էին, բայց բառերն ասես կոկորդին էլ չէին հասնում: