Եկեք հպարտություն ունենանք և հրաժարվենք ոչ հայեցի` հատկապես թուրքական, հրեական, պարսկական անուն-ազգանուններից և որքան շուտ այնքան լավ: Վերցնենք մեր նախնիների` պապերի ու տատերի, հայրենի բնակավայրերի` գյուղերի, քաղաքների, լեռների ու սարերի անունները: Թարգմանենք եղածը, չէ որ Դեմիրճյանը` Դարբինյանն է, Քեշիշյանը` Տերտերյանը, Չիչակյանը` Ծաղիկյանը, Ղասաբյանը` Մսագործյանը, Բերբերյանը` Վարսավիրյանը, Իսկանդարյանը` Ալեքսանդրյանը …: Բոլոր խաները, բեկերը, աղաները, սուլթանները կարող են դառնալ Թագավորյան, Իշխանյան, Նախարարյան, նույնիսկ Պատրիկյան, օղլիները` որդի /կամ դուրս մղվեն, քանի որ հայերը որդի չեն օգտագործում ազգանվան մեջ/: Արհեստ ու արվեստ խորհրդանշող ազգանունները կարող են փոխարինվել համարժեք թարգմանությամբ և այլն: Այս առումով մեծ անելիք ունի հայոց Ազգային ժողովը, որը կարող է փոխել իրավիճակը, ընդունելով համապատասխան օրենքներ: Դրա համար անհրաժեշտ է ազգային մտածողություն, հայրենասիրություն ու կամք, որպեսզի սկսվի գործընթացը: Սա յուրատեսակ պայքար է, որը մեծ միջոցներ ու մեծ լարում չի պահանջում, փոխարենը՝ հոգևոր մեծ ուժ ու դրական լիցքեր են ստանալու հայ մարդն ու հայ ազգը: Մի կողմ թողնելով Ազգային ժողովի ու պետության կողմից ձեռնարկած միջոցառումները, կամ չսպասելով դրան, յուրաքանչյուր հայրենասեր անհատ ինքը կարող է ձեռնամուխ լինել իր ոչ հայեցի անուն-ազգանունը փոխելու գործընթացին: