Բանականությունը նահանջում է տեսիլքների առաջ: Նա դառնում է չափազանց զգայուն, հոգին արձագանքում է բնության ամենաթույլ շշուկին, ամենամեղմ բուրմունքին, նաև` շուրջը կատարվող ամենաչնչին կոպտությանը: Նա բարի է, անսահման բարի, լաց կլինի մի ծաղկի մահվան համար, իրեն կզոհաբերի, որպեսզի բարակ ճյուղի վրա դողացող մեղվին փրկի գետի ջրերից: