Ինձ համար իհարկե հաճելի է, որ կինոշուկայում կա հատուկ մի վայր, որտեղ ներկայացվում է հայ կինոմատենագիրը: Այնտեղ ես մի շարք հիանալի հայ պրոֆեսիոնալների եմ հանդիպել: Ինձ համար Կաննի կինոփառատոնը թե աշխատանք է, թե գայթակղիչ արկածից ստացված տպավորություն, թե հասմիկի նուրբ բույր, թե հանդիպում հին ծանոթների հետ, և թե շրջապատի գեղեցկություն: Այստեղ կինո գնալը կարծես թատրոն այցելություն լինի: Հանդիսականները պրեմիերային այցելում են երեկոյան զգեստներով, կարմիր գորգի վրա բախվում ֆիլմի սպասումներին: Պրեմիերաները դիտում են սրտի թրթիռով, իսկ հետո երկար-երկար քննարկում են ծովափին կամ մոտակա մի սրճարանում՝ շամպայնի սեղանի շուրջ: Օրվա ընթացքում մի տեղ տպավորիչ գործարքներ են կնքվում, մեկը վաճառում է, մյուսը գնում, ինչ-որ մի տեղ լողափին Կիրսթեն Դանսթն է արևայրուք ընդունում, իսկ Գաբրիել Գարսիա Բերնալը հյուրանոցային իր համարում սմոքինգի թիթեռնիկն է որոնում: Փառատոնի ընթացքում ես հարաբերություններ եմ հաստատում հեռուստաալիքների պրոդյուսերների ու փառատոնների ներկայացուցիչների հետ, մասնակցում եմ սցենարների մրցույթներին, եթե այդպիսիք լինում են (անցյալ տարի երրորդ տեղն եմ զբաղեցրել), հանդիպում եմ հին ընկերներիս, դիտում եմ կինոյի նորություններն ու ուղղակի վայելում եմ: Պատկերացրեք, որ դուք հայտնվել եք ծովի ափին գտնվող գեղեցիկ մի վայրում՝ աշխարհի տարբեր ծայրերից ժամանած հազարավոր կոլեգաների հետ միասին, մարդիկ, որոնք այնքան նման են ձեզ, նրանք էլ ձեզ պես ուզում են նկարահանել մի բան, կամ էլ արդեն նկարահանել են, ու գեղարվեստական այդ չքնաղ վայրում դուք միմյանց եք պատմում ձեր պատմությունները: Իսկ ինչ վերաբերում է հաղթանակած ֆիլմերին, ապա իմ ֆավորիտներն են Ասգար Ֆարհադին ու նրա նուրբ ու զգայացունց «գործակալ-վաճառականը» դրաման, և Կսավյե Դոլանը իր «Մամոչկա» ֆիլմով:Պարզապես ես սիրում եմ էմոցիոնալ ֆիլմեր: