Այսինքն, հիմա ոսկու հետքը ոչ թե ոսկու հետք էր, այլ պարզապես իսկական ոսկեբեր հողաշերտ, և մարդը որոշեց, երբ հասնի երակին, կվերադառնա նախկին տեղն ու կաշխատի մակերևույթի վրա։ Սակայն փորձարկումների շարունակ աճող հարստությունը նրան տագնապի մեջ էր գցում։ Երեկոյան կողմ յուրաքանչյուր լվացումը տալիս էր արդեն երեք֊չորս դոլարի ոսկու ավազ։ Մարդն, իրեն կորցրած, ծոծրակը քորելով, նայեց մանսանետի թփին, որ աճել էր թեքությունից քիչ վերև, մոտավորապես այնտեղ, ուր պետք է գտնվեր շուռ տված V֊ի գագաթը։ Նա, իմաստունի պես գլուխը թափահարելով, արտասանեց.