­Չի բա­ւեր, որ ազ­գա­յին այս սրբա­վայ­րը խորհր­դա­յին իշ­խա­նու­թեան օ­րով լքո­ւած ըլ­լայ իր բախ­տին, ա­հա­ւա­սիկ ա­ւե­լի քան քա­ռորդ դա­րու մեր ան­կախ պե­տա­կա­նու­թեան ղե­կա­վար ու­ժե­րը բա­ցար­ձա­կա­պէս ո­չինչ ը­րած են զայն հան­րու­թեան թե­ւար­կու­թեան տակ առ­նե­լու եւ զայն շա­րու­նա­կա­կան քայ­քա­յու­մէ փրկե­լու։ ­Մեր աչ­քե­րուն առջև ան ան­ցած է ձեռ­քէ ձեռք որ­պէս սոսկ ապ­րանք՝ ա­մէն օր ա­ւե­լի ձե­ւա­զեղ­ծո­ւե­լով եւ ա­ւե­րա­կի վե­րա­ծո­ւե­լով։