Ինչպե՞ս կարող է քաղաքական ուժը, որի ամենանշանակալից լոզունգը «Հին ընկերները չեն դավաճանում» ասույթն էր, եւ որը 2 տարի առաջ, ողջ հանրության թուքումուրն ուտելու գնով մտավ կոալիցիա, դժվար պահին լքի իր գործընկերներին՝ Հանրապետականին։ Ինչքա՜ն պետք է մարդիկ անամոթ լինեն, որ ողջ կյանքը ՀՀԿ-ականի կրծքանշանը կրելուց, ՀՀԿ-ի կերակրատաշտից օգտվելուց, նրա շնորհիվ ծաղկել-բարգավաճելուց հետո այսօր «Մերժիր Սերժին» բղավեն՝ միանալով ՀՀԿ-ի դեմ մղվող պայքարին։ Սրանց մեջ թասիբի, ընկերության, հավատարմության նշույլ անգամ չկա՞։