1250 թ. Ծարում սկսում է գործել Դավիթ անունով մի խաբեբա, այլանդակ մարդ, որը «չքավորներից եւ աղքատներից էր, պահում էր նրանց ջրաղացը… եւ դրանով կերակրում իր կնոջն ու որդիներին...։ Սա խաբվելով դեւից՝ սկսում է քարոզել, թե Քրիստոսը երեւաց իրեն եւ ասաց, որ ինքը պետք է փոխի աշխարհը եւ բժշկություն անի: Նրան միացան ուրիշները եւ սկսեցին տարածել նրա համբավը՝ նրան կոչելով Դավիթ միայնակյաց ու սքանչելագործ: Եւ բռնությամբ խլելով նրա տան ձիթահանքի գերանը՝ բարձր խաչ պատրաստեցին, տնկեցին եկեղեցու դռանը, մորթեցին զվարակ (արջառ) եւ նրա մսից, ոսկորներից, խաչի տաշեղներից, ջրաղացի կորեկի հատից, որպես օրհնության նշխարք, տալիս էին բոլոր ուխտավորներին, որոնք գալիս էին զանազան կողմերից: Նույն բանսարկուն, որ հորդորեց նրան, դրդեց ամբողջ գավառին՝ տղամարդկանց, կանանց, երեխաներին, երեցներին, ազատ մարդկանց, հիվանդներին, ցավագարներին այն համբավի համար գնալ նրա մոտ, առաջինը ինքը կեղծավորելով, ոչ մեկին դեռաքրիստոսին չէր նմանեցնում: