Էն, որ ասում են՝ Զառունց խենթեր, իզուր չեն ասում։ Էդ մենք ենք։ Շենում հաճախ են մեկ-մեկու հիշեցնում, որ Զառունց հավերն էլ կրթված են, բայց մեկ է, դրանից ոչինչ չի փոխվում, խենթի անունը մնում է էլի մեզ վրա։ Գալուստ ամին Թեւանի խմբից է։ Երբ սովետն եկավ, ասացին՝ արդարություն ենք բերում, ժողովրդի շահը պիտի բոլորից բարձր լինի, մարդ պիտի բերան բացի՝ մենակ ճիշտն ասելու համար, թե չէ... Գալուստն էլ հավատաց, մարդ էր, վեր կացավ, կուսակցական ժողովը դարձրեց Թեւանի պաշտպանության ու գովքի հավաք. «Ես Զառունց Գալուստը չլինեմ, թե մի բերան սուտ ասեմ»։ Հաջորդ օրը տարան շրջկենտրոն, «կեպեզեում» նստեցրին։ Ժողովրդի թշնամի պիտի պատրաստեին նրանից, թե «մեղմացուցիչ դեպք հանցանացը» չհայտնվեր. իմացան, որ գյուղում Զառունց Գալուստի ազգուտակին խենթեր են անվանում, հետեւապես, Գալուստից ինչ նեղանալ, մանավանդ՝ գործի մարդ է, հացով, խերով, ուտող-խմող, գյուղում ճանաչված դարբին, ամենքին ձեռք հասցնող մարդ է, էլի, խոսել է։ Ու որոշեցին՝ ոնց տարել են, այդպես էլ բերեն, հանձնեն գյուղին, շենացիք մի փոքր հավաքով ժողովրդական դատ անեն, պրծնի-գնա։ Այդպես էլ արին։ Բայց երբ նորից շենացիներին հավաքել են, Գալուստ ամուն, կրթել-կոփել-դաստիարակելուց հետո, խոսք են տվել, որ մեղա գա, մարդկանց համար էլ դաս ու դատաստան լինի, Գալուստը վեր է կացել, երկար բեղերը ձեռքով սղալել, թե.