Հովը	մազերի	վրա	սլսլալիս, երեսին	դիպչելիս	էլ	չէ՛ր	ուզում, որ	առաջ	խաղա	յա	ետ	գնա, հենց նրա	գլխո՛վն	էր	պտտում, հենց	նրա	մազերի՛	խաղում: Վարդի	վրա	երեսը	կռացնելիս, ուզում	էր, որ	բարձրանա, նրա	շունչը	քաշի, նրա	պատկերի	գունը	գողանա, որ	դհա	ավելի	գեղեցիկ, դհա անուշահոտ	երևի: Բլբյուլը	նրա	հոտն	առնելիս	իր	վարդը	մոռանում, նրան	էր	գովում, նրա	վրեն էր	իր	սերը	թափում, նրա	հասրաթովն	էրվում, խորովվում: Շատ	անգամ, ինքը	ձեն	հանելիս, յա ինքն	իրան	խաղ	ասելիս, հենց	իմանում	էր, թե	հրեշտակներն	են	իր	հետ	խոսում, իրան	ձեն տալիս	յա	ձենը	քաշում: Առավոտյան	ցողը, իրիկվան	վերջի	լիսը՝ մեկը	նրան	տեսնելիս	ցնծալով վեր	էր	գալիս, որ	նրա	սուրբ	երեսին	նստի, մեկը	ցավելով	երեսն	իրան	էր	քաշում, աչքը	խփում, որ նա	շուտով	քուն	մտնի, գիշերն	անց	կենա, որ	առավոտն	էլի	գա, նրա	տեսության	արժանանա, նրա	լուսովը	հոգի	առնի	ու	զվարճանա: Քունը	նրա	աչքերին	է՛նպես	էր	մոտանում, ինչպես	մեկ սրբի՝ երկնային	հրեշտակը: Թևերն	երեսին	փռում, անմահական	երազով	նրան	գրկում, գգվում, արթնացնում, էլ	ետ	իր	գիրկը	դնում: