Ընդհարման	տպավորությունը	բավական	մեղմացել	էր: Այժմ	Անուշը, նայելով	դիմացի	հարևանուհուն, որ	ուրախ-ուրախ թռչկոտում	էր	սենյակից	սենյակ, զգում	էր	դեպի	նա	նախանձ: Նրա	սրտում	վառվել	էր	կենսասիրության	հուրը, արյունը եռում	էր	այնպես, ինչպես	մի	ժամանակ	եռաց, կուրացրեց	նրա	աչքերը, գրգելով	փաթաթվել	Պետրոս	Զուլամյանի պարանոցին: Բայց	այդ	արյունը	տակավին	անմեղ	էր	ամուսնական	առագաստի	առջև: