Եթէ օրինակ է բերում հին Յունաստանն ու Աթենքը, ապա այնտեղ կարծիք յայտնելու եւ բանավիճելու հնարաւորութիւն գոնէ կար, իսկ այստեղ վարչապետը հաւաքում է իր կողմնակիցներին հրապարակում ու ասում՝ դուք էք ժողովուրդը, առանց մոռանալու, որ նրանք ժողովրդի մի մասն են, բայց ոչ ողջ ժողովուրդը…Ու հայ հասարակութեան մի մասը, որն իր կրթութեամբ ու անցած ճանապարհով սովոր չէ ամէն մի բարձրագոչ ասւած բանի միանգամից համաձայնւել, այս երկրի ու պետութեան խորթ զաւակն է: Չէ, սա ժողովրդավարութիւն չէ. սա նշանակում է՝ դու ունես կողմնակիցների մի բանակ, որին ուզում ես տաք պահել, ոգեւորել իրեն հաճոյ մտքերով՝ հարկ եղած դէպքում, որպէս գործիք, որպէս շանտաժ՝ քեզ հակառակ քաղաքական հայեացքներ ունեցողների /լինեն նրանք խորհրդարանում, թէ ոչ/ նկատմամբ: Սա ամբոխվարութիւն է. ժողովրդի այն մասի կողմից, որը տեղաւորւում է հրապարակում: