Ա­ւե­լի՛ն. նաեւ սե­փա­կան ժո­ղո­վուր­դի ճա­կա­տագ­րին հետ ուղ­ղա­կի կա­պո­ւա­ծու­թեան ա­պա­ցոյց­ներ տուաւ Ան­րի Թ­րո­ւա­յա իր եր­կա­րա­մեայ կեան­քի ըն­թաց­քին, մա­նա­ւանդ իր մա­հէն քա­նի մը տա­րի­ներ ա­ռաջ, երբ իր ստո­րագ­րու­թեամբ միա­ցաւ ­­Հա­յոց Ցե­ղաս­պա­նու­թեան ճա­նա­չումն ու դա­տա­պար­տու­մը պա­հան­ջող՝ մի­ջազ­գա­յին հռչա­կի տէր հա­յազ­գի մե­ծա­նուն դէմ­քե­րու հա­ւա­քա­կան կոչ-դի­մու­մին։ ­­Հա­կա­ռակ ընդ­հան­րա­պէս քա­ղա­քա­կան եւ հա­սա­րա­կա­կան յանձ­նա­ռու գոր­ծու­նէու­թե­նէ հե­ռու մնա­լու իր ծա­նօթ վար­քագ­ծին։ ­­Բա­ցա­ռու­թեան կար­գով կա­տա­րո­ւած իր այդ քայ­լը Ան­րի Թ­րո­ւա­յա բա­ցատ­րեց հե­տե­ւեալ հիմ­նա­ւո­րու­մով.- «1915ին թուր­քե­րուն ի­րա­կա­նա­ցու­ցած ­­Հա­յոց ­­Ցե­ղաս­պա­նու­թիւ­նը չէ ջնջո­ւած մար­դոց յի­շո­ղու­թե­նէն։ ­­Կը կար­ծեմ՝ Ֆ­րան­սան, որ հա­մար­ձա­կու­թիւն ու­նե­ցաւ դա­տա­պար­տե­լու բո­լոր միւս ցե­ղաս­պա­նու­թիւն­նե­րը, ո­րոնք տե­ղի ու­նե­ցած են 1915էն յե­տոյ, պէտք է հա­մե­րաշխ ըլ­լայ ան­ցեա­լի ի­րա­դար­ձու­թեանց վկա­նե­րուն հետ, ի­րա­դար­ձու­թիւն­ներ՝ ո­րոնք մէկ ա­նո­ւա­նում ու­նին. յան­ցա­գոր­ծու­թիւն՝ ընդ­դէմ մարդ­կու­թեան»։