Արմենը լուրջ էր։ Նա շոյեց կնոջ այտը առանց պատասխան տալու։ Կատարվելիքի մասին չմտածելու համար Արաքսին մտովի վերադարձավ Սվասի իրենց փոքր տունը։ Նա հատկապես սիրում էր ձմռան երեկոները։ Տանիքի վրայով քամին էր սուրում, ձյունը երբեմն հարվածում էր ապակիներին։ Լամպի լույսի ներքո իրենք դոմինո էին խաղում և փոքր կումերով խմում էին սալորից նրա պատրաստած ըմպելիքը։ Քիչ էին խոսում, սակայն միմյանցից աչք չէին կտրում։ Արմենը գլուխն էր տմբտմբացնում։ Այդ շարժումն անելով նա ցույց էր տալիս, որ ինքը շատ երջանիկ էր։ Այժմ իրենց տունը վերածվել էր մոխրացած ավերակի...