­Ներ­կայ ժա­մա­նակ­նե­րուն, երբ մեծ պե­տու­թիւն­ներ կը պատ­րաս­տո­ւին ի­րենք ի­րենց մոր­թին մէջ պատս­պա­րո­ւե­լու, երբ հա­զա­րու­մէկ դժո­ւա­րու­թիւն­նե­րով, համ­բե­րու­թեան ծով քա­նակ­նե­րով ու տե­ւա­կան խա­ղա­ղու­թեան տես­լա­կա­նով մէջ­տեղ ե­կած Եւ­րո­պա­կան ­Միու­թիւ­նը ինք­նաս­պա­նու­թեան վտան­գը կը դի­մագ­րա­ւէ, ­Գեր­մա­նիոյ մէջ ա­ռողջ ինք­նա­գի­տակ­ցու­թիւն փաս­տող, ­Մար­թին ­Շուլ­ցի բեր­նով ար­տա­յայ­տո­ւող եւ ու­րիշ­նե­րու կող­մէ մե­ռած յայ­տա­րա­րո­ւած ըն­կեր­վա­րու­թիւ­նը իր յա­րու­թիւ­նը կ­՛ա­ւե­տէ` միա­ժա­մա­նակ ե­րաշ­խա­ւո­րե­լով ցա­մա­քա­մա­սին վրայ նո՛յն­պէս վտան­գուած ժո­ղովր­դա­վա­րու­թիւ­նը: