Անկախության տարիներին մեր քաղաքական գործիչները և քաղաքագետ դարձած մասնագետները գոնե քառամյա արյունալի պատերազմի տարիներին պիտի սերտեին քաղաքականության անհրաժեշտ դասերն ու օրենքներն այնպես, ինչպես անփորձ երիտասարդները ճակատամարտից ճակատամարտ կռվել սովորեցին ու հաղթեցին` թանկ զոհեր տալով: Բայց հաղթանակն ապահովեցին: Մինչդեռ քաղաքագետների և քաղաքական գործիչների կյանքին հաստատ վտանգ չէր սպառնա քաղաքագիտական և դիվանագիտական գիտելիքներ ու փորձ ձեռք բերելու ժամանակ: Քսանհինգ տարի առաջ կնքված այս անկատար և երբեք հակառակորդի կողմից չհարգված-չպաշտպանված զինադադարը մեր երկրի առաջին նախագահի ու քաղաքական վերնախավի միջազգային օրենքների չիմացությա՞ն, մարդկային թուլությա՞ն, թե՞ որոշակի ուժերի միջամտության հետևանք էր: Մեզ, որ պիտի պայմաններ թելադրողը լինեինք, որպես հաղթող կողմ, պարտադրվեց զինադադար: Մինչդեռ հայկական կողմը պետք է պահանջեր Ադրբեջանի` որպես չհայտարարված պատերազմ սանձազերծողի վերջնական կապիտուլյացիան` ռազմատուգանքի վճարումով, սովետական զորքերի օժանդակությամբ ադրբեջանցիների զավթած Արցախի տարածքների և Հայաստանի Արծվաշեն գյուղի վերադարձով: Դա չարվեց 1994 թ. «զինադադարի» ժամանակ: Ինչո՞ւ: