Ե­կե­ղե­ցին խա­չա­ձեւ գմբէ­թա­ւոր շի­նու­թիւն է՝ կա­ռու­ցո­ւած ոչ տե­ղա­կան մուգ դարչ­նա­գոյն տու­ֆա­քա­րի (քա­րա­ցած հրաբ­խա­յին ա­պա­կու եւ պեմ­զա­յի մո­խիր) եւ բա­զալ­տի (հրաբ­խա­յին դի­մաց­կուն ա­պար) հա­մադ­րու­մով, ար­տա­քին մա­սում սրբա­տաշ քա­րեր են: ­Քի­ւե­րի, պա­տու­հան­նե­րի բա­ցո­ւածք­նե­րի շրջա­նակ­նե­րի հա­մար օգ­տա­գոր­ծո­ւած են սպի­տա­կա­դեղ­նա­ւուն կրա­քա­րեր՝ ստեղ­ծե­լով հե­տաքր­քիր գու­նա­յին ե­րանգ: Գմ­բէ­թի թմբուկն ու­թա­նիստ է, իսկ ծած­կը ե­ղել է կորն­թարդ-սլա­ցիկ՝ պա­տո­ւած լի­նե­լով պղնձէ թի­թեղ­նե­րով: ­Տա­ճարն ու­նե­ցել է կղմինտ­րէ երկ­լանջ տա­նիք: ­Չորս ան­կիւն­նե­րում ու­նե­ցել է փոքր գմբէթ­ներ: Ա­րեւմ­տեան մա­սում կրկնա­յարկ զան­գա­կա­տունն է, ո­րի աշ­տա­րա­կա­ձեւ տա­նի­քը եւս պա­տո­ւած է ե­ղել է պղնձեայ թի­թեղ­նե­րով: