«Զրոյական արդյունքը» այն բանի հետևանքն էր, որ Քավանոն չկարողացավ վաղօրոք նախազգուշացնել Ջորջ Բուշ Կրտսերին, որ Ռուսաստանը և Ֆրանսիան հակված են պաշտպանելու Արցախի հարցի կարգավորման վերաբերյալ Իրանի որոշ պահանջները: Իհարկե, նաև այն բանի, որ Հեյդար Ալիևը, Բաքու վերադառնալով, հրաժարվեց այն ամենից, ինչն ընդունել էր Քի ՈՒեսթում: Քի ՈՒեսթի շուրջ ամեն ինչ բոլորից լավ գիտի նախկին նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը: Ի միջի այլոց, սրտաշարժ է, որ արտքաղաքական գործերից 1998-ի հունվարից հեռացված Տեր-Պետրոսյանը փորձել է ինչ-որ «անմատչելի» բան հաղորդել Փաշինյանին: Հասկանում եմ և նույնիսկ գիտեմ, որ ժամանակ առ ժամանակ Հայաստանի նախկին երեք նախագահները հանդիպել են «մի սեղանի շուրջը», տեղեկություններ և տպավորություններ փոխանակել և այլն: Օրինակ, խորհրդակցել են նաև հենց նույն 2008 թ. մարտի 1-ից հետո: Բայց որևէ մեկը կարո՞ղ է վիճարկել, որ 2001 թ. Քի ՈՒեսթի և ԵԱՀԿ ՄԽ-ի հետագա նախաձեռնությունների վերաբերյալ բոլոր մանրամասնությունները, այդ թվում՝ գաղտնիացված, շատ ավելի մեծ չափով Ռ. Քոչարյանի առանձնաշնորհն են, քան թե Լևոն Տեր-Պետրոսյանի: Քոչարյանի ձեռքի տակ եղած «անմատչելի» տեղեկույթը շատ ավելի կարևոր է նրանից, որն անձամբ ինքը հարկ է համարել ասել կամ չասել, ասենք, Լևոն Տեր-Պետրոսյանին կամ Սերժ Սարգսյանին: Սույն պարզաբանումներն անհրաժեշտ են գիտակցելու, որ 1996-ին ՄԽ-ի ռուս համանախագահ Կազիմիրովի նախագուշակած ինչ-որ «հաշվի չառնված անվերահսկելի երրորդ կողմերը» Քի ՈՒեսթի բանակցությունների ռուս, ամերիկացի և ֆրանսիացի մասնակիցների համար լիովին պատկերացնելի էին: Պարզ է, որ դա հասկանում էին նաև Ռ. Քոչարյանն ու Հ. Ալիևը: Այնպես որ ոչ թե երեկ և նույնիսկ ոչ թե 2016-ի ապրիլին է հայտնի դարձել, որ Իրանը կարգավորման գործոն է, թեկուզ և լուռ դիտորդի համեստ դերում: Եվ ամենևին ոչ վատ «երրորդ ուժ» է: