Վերջիվերջո, այդ կրքերն էլ հանդարտվեցին, եւ լեզվաքաղաքականության պատասխանատուները հնարավորություն ստացան զբաղվելու ամենօրյա նպատակասլաց եւ հետեւողական աշխատանքով: Սակայն այստեղ սկիզբ առավ մեկ այլ ծայրահեղություն` բուռն ու անհաշտ պայքար ծավալվեց «լեզվական օրինախախտումների» դեմ: Մեր օրերում Հայաստանի բնակչությունը բաժանվել է երկու հիմնական խմբի` ճիշտ եւ սխալ խոսողների, ուստի Լեզվի պետական տեսչությունն իր գործունեության առանցքը դարձրել է «սխալ խոսողներին» եւ «սխալ գրողներին» դաստիարակելը: Իսկ դաստիարակությունն իրականացվում է բացառապես պատժիչ մեթոդներով, նախ` զգուշացում, իսկ հետո` դատարան, եւ հոգ չէ, որ պետական «պատժիչ հաստատությունները» երբեմն տանուլ են տալիս իրենց իսկ հարուցած դատական գործերը: