Սակայն մեր՝ հայ ժողովրդի դեպքում, խոսքը գնում է ոչ թե վերացական պետության մասին, այլ ազգային-հայկական պետության մասին։ Իսկ դա նշանակում է, որ բնակչության հիմնական մասը պետք է իր ինքնագիտակցությամբ իրեն համարեր հայ, արդյունքում դրսևորեր քաղաքական համաժողովրդական կամք՝ ունենալու ազգային պետություն: Հակառակ դեպքում, այսինք՝ եթե չկա սոցիալական հիմքը, ազգային պետության հիմնադրումը մնում էր հարցականի տակ, իսկ մեր օրերում հարցականի տակ է մնում դրա գոյությունը: