Խմորը ծածկվում էր խմորի շորերով (սավաններով) (սպիտակ, իսկ հետո գունավոր, կանաչ-կարմիր զոլավոր) ու տաշտակը տեղափոխվում էր հացատան հեռավոր, թոնրից հեռու մի անկյուն, կամ հարևան սենյակ: Խմորը պատրաստելուց 4 ժամ հետո վառվում էր թոնիրը: Կրակի լեզվակները սև ծուխը բերանին վեր-վեր էին թռչում դեպի հացատան սևահեր պատերը ու գալարվելով նրա 4 անկյուններում հերթավը (երդիկով) երկինք սլանում: