Մի անգամ , դեռ շատ շուտ էր, երբ կնիկս դեռ կնիկս չէր, այլ ընկերուհիս, ու շատ հոգնել էինք ամեն ինչից ու ձանձրացել բոլոր ստանդարտ սիրային խաղերից, ու մի գրքում կարդացել էինք, որ ճապոնացիները միջնադարում պալատական մի խաղ ունեին, որոշեցինք խաղալ այդ խաղը։ Խաղի իմաստը հետևյալումն էր, մի հոգի ասում է հոքուի կամ թանքաի մի տող , իսկ մյուսը շարունակում է ավելացնելով ևս մի տող, ու հետո սկսողը դաբիվատ է անում վերջնահարվածն է հասցնում։ Խաղը ունեցել է մրցակցային բնույթ, ամենաթույն տողը ասողը հաղթող էր ճանաչվում։ Այսօր գտա պատռված թերթ մեր գրածներով։