Վեճի մեջ աղմուկը գերակշռել է: Նախապատվություն տալով բանաստեղծական ձևին, գրականագետներից ոմանք դեռ շեմից երես են թեքել բուն երևույթից, թեմաներից, գեղարվեստական մտածողության հարցադրումներից: Նախասիրությունից էլ ծնվել է ժխտական լիցքը այն պարզ թվացող տրամախոսությամբ, թե իբր «անբանաստեղծական» ձևը հնարավորություն չի ընձեռում որևէ լուրջ բան ակնկալել Հովհ. Գրիգորյանի, Արտեմ Հարությունյանի, Հենրիկ Էդոյանի բանասեղծություններից: