Նրա կենսագրության ամենահետաքրքիր փաստը երևի իր կեղծանվան ծագման հարցն է: Տարբերակները շատ են, թե Չարենց մականունը վերցրել է մի բժշկից, ում անունը նույնպես Չարենց էր, թե շատ չար է եղել փոքր ժամանակ և այլն: Երևի չկա որևէ հայ, ով կարդացած չլինի Չարենցի, օրինակ՝ «Ես իմ անուշ Հայաստանի»-ն: Ինքս ծանոթ եմ նրա բազմաթիվ ժողովածուների բազմաթիվ բանաստեղծությունների, պոեմների: Կարդացել եմ Չարենցի բոլոր էպիգրամները, տաղարանից մի քանի բանաստեղծություններ, «Էլեգիաներ և այլ բանաստեղծություններ»-ից «Գանգրահեր տղան», «Տաղ անձնականը»-ը, «Տաղ Ձոն գրքերին»-ը, «Տաղ Ձոն բնության»-ը, «Լուսամփոփի պես աղջիկ»-ը և այլն: Շատ եմ սիրում «Տաղ անձնական»ը, քանի որ նա գրում է իր մասին, ով թողել է իր ծննդավայրը, իր անտաշ քարով շինված տունը, անգամ Կարինե Քոթանջյանին առանց «Մնաս բարով» աելու քայլում էր մի օտար քաղաքով: Նա օտար էր, շուրջը բոլորը աղմկում էին, իսկ նա քայլում էր ու չէր արժանանում փոքրիկ ուշադրության: Մի խոսքով՝ այդ բանաստեղծությունը նրա լավագույն ստեղծագործությունն է ինձ համար: