Նա չգիտեր, թե Թովմասին ասե՞լ էին արդյոք հայերին պատուհասած դժբախտության մասին։ Դա իր պարտականությունը չէր։ Նա փոխեց խոսակցության նյութը և երեխային կրկին պատմեց իր ծովային արկածների և տեսած փոթորիկների մասին։ Նա, իհարկե, հնարում էր, սակայն աշխարհագրական մանրամասները իրական էին, և նա ձգտում էր այդ երևակայական պատմությունների միջոցով իր սանիկին կյանքի դասեր տալ։ Հենց որ տանիքների հետևում երևաց եկեղեցու զանգակատունը, Արմենը սկսեց կրկնել նոր աղոթքը, որ նա սովորեցրել էր Թովմասին։ Կնքահոր պարտականությունն էր երեխային հաղորդակից դարձնել կրոնին։ Արմենը շաբաթը երկու անգամ երեխային եկեղեցի էր տանում առավոտյան պատարագին մասնակցելու։ Նա պարզունակ հավատացյալ էր՝ ավելի զգայական, քան բանական։ Ամրողջ կյանքի ընթացքում եկեղեցուն մոտենալուն պես իրեն համակող սնահավատ վախը ծերության շեմին իր տեղն էր զիջել Աստծու հետ բարեկամական մտերմության զգացմանը։