— Ինչպե՞ս,— կոլտնտեսության նախագահ Վահան Եղիազարյանը հոնքերը իրար զարկած նայում է։ Տոնը կտրուկ ու չոր է. թվում է, թե սարին ու բացատին վիրավորական բան ես ասել, և նա հաշիվ է պահանջում։ Ակամա նայում եմ նրա աջ ձեռքին. մատները պատերազմի դաշտում թռել են, և աջը միայն բռունցք է` պինդ ու խոշոր։