Հայաստան	աշխարքը	շատ	վախտ	էր	նեղության, ավերման, տակ	ընկել, ամա	էս	ամենիցը	անց կացավ: Սար	ու	ձոր	դառել	էր	գողի, ավազակի	բնակարան: Ամեն	կողմից	պարսիկք	է՛նպես	ոտը բարձրացրին	հանկարծ, որ	էլ	դեմ	կենալու	ճար	չկար: Բայց	է՛ս	նեղությունն	էր, որ	հայոց	էլ	է՛ն հոգին	էր	տվել, որ	թե	մեկ	կողմից	իրանց	ազգին	ոտի	տակ	էին	տալիս, մյուս	կողմից	իրանք	էին թշնամու	արինը	ծծելով	ման	գալիս: Սաղ	Պարսկաստան	պոկ	էր	էկել, սաղ	Կավկազ` դռնմիշ	էլել: էրակլի	որդի	Ալեքսանդրեն, որ	Վրաստան	առնելուցը	ետը	փախել, պարսից	դուռն	էր	ընկել	ու հարիր	անգամ	գլուխը	քարեքար	տվել, որ	իր	աշխարքը	էլ	ետ	ձեռք	քցի, էլ	սար	չէր	մնացել, որ անց	չկենա, որ	բալքի	թե	իր, սրտի	մուրազը	կատարի: Լազգի, Չաչան, Չերքեզ, Ղազախ, Բոռչալու, Շամշադին, բոլոր	Կասպից	գավառները՝ ձեռըները	հինա	էին	դրել, թև	առել, որ	թռչին	ու	ռսի իշխանությունը	ստանան: Հայ	ազգին	յա	կրակ	էին	խոստանում, յա	սուր. յա	կոտորում, յա թալանում: Ինչքան	թույն	ունեին, մեր	ազգի	գլխին	էին	թափում: Յա	պատիվ, մեծություն խոստանում, որ	խաբեն	նրանց, յա	պատիժ, պատուհաս	տալիս, որ	վախենան	ռսիցը	ձեռք վերցնեն: Շահիցը, սարդարիցը	ֆարման	ֆարմանի	վրա	էր	գալիս, բայց	հայոց	արդար	սիրտը, ուղիղ	սերը, որ	ռուսաց	հետ	ունեւն, է՛ն	ժամանակն	էլ	նրանց	չթողեց, երբ	թուրը	գլխըներին խաղում, որդի	ու	զավակ	դոշըներին, առաջներին	սուրն	էր	քաշվում	յա	կրակումն	էրվում: Ինչ	որ Պարսից	կռվի	ժամանակին	հայք	արին, աստուծո	է	հայտնի, ու	ամենողորմած	կայսրն	էլ շնորհակալությունով	ու	հրովարտակներով, խաչով	ու	նշանով	էս	արած	լավության	տեղը	շատ անգամ	լցրեց: Թո՛ղ	բազի	հիմար, անաստված	մարդ	հայոց	ոտը	ձգի. թե	մարդ	չիմանա, քարերը վկայաթյուն	կտան: Հալբաթ	որ	մեկ	օր	մեկ	արդար, անաչառ	մարդ	Վրաստանու	պատմությունը կգրի, էն	ժամանակը	կերևի, թե	հայք	ի՞նչ	արին, ի՞նչ	հավատարմություն	են	ցույց	տվել տերությանը, ի՞նչ	արին	են	վեր	ածել: