Հանձնելով	Շուշանիկին	Միքայելի	պաշտպանությանը, Դավիթը	հետ	դարձավ, գրկեց	անդամալույծին	և	ճիգն	արավ	նրան բարձրացնելու: Այժմ	Սարգիսը	փաթաթվել	էր	Շուշանիկի	գրասեղանի	ոտքերին: Այստեղ	արդեն	մութը	փարատվել	էր բոցերի	լույսից: Սեղանն	ընկավ, բայց	Սարգիսը	չբաժանվեց	նրանից: Դավիթը	քաշեց	եղբորը	սեղանի	հետ	միասին	մինչև դռները, բայց	այդ	կողմից	այլևս	հնար	չկար	դուրս	գալու, իսկ	հակառակ	կողմն	արդեն	կրակի	մեջ	էր: Մնում	էր	մի	ելք -քաշել	Սարգսին	ծայրի	սենյակը, որ	Դավթի	ննջարանն	էր: Այնտեղից	դեպի	հրդեհի	հակառակ	կողմը	կար	մի	լուսամուտ, փրկության	միակ	ճանապարհը: Հարկավոր	էր	միայն	չհուսահատվել	և	չշփոթվել: Դավիթը	սառն — արյուն	էր, բայց	ուժերն արդեն	դավաճանում	էին	նրան: