— Ո՞վ	եք	դուք, ո՞վ	է	ձեր	հորեղբայրը, ձեր	բոլոր	ընտանիքը	կամ	հենց	ամբողջ	հասարակությունն	ինձ	համար: -Ոչնչություն, քամի, այ, իմ	նավթահորերի	գազը... Ես	արհամարհում	եմ	մարդկանց	կարծիքները: Ես	Միքայել	Ալիմյանն	եմ, հարուստ, ինքնագլուխ	իշխան: Քեֆս	կտա, կօգնեմ	մարդկանց, չի	տա — կջարդեմ	ոտնատակ	կանեմ: Ես	ատելով	ատում եմ	բոլոր	կանանց... Հա՜-հա՜-հա՜. «որքա՜ն	զանազանություն	կա	ձեր	և	ձեր	եղբոր	մեջ»: Իմ	և	Սմբատի	մեջ: Այո՛, կա: Նա խելոք	է` ես	հիմար, նա	կրթված	է` ես	անկիրթ, նա	բարոյական	մարդ	է` ես	անբարոյական: Հետո, ինչ	եք	ուզում	դրանով ասել: Բայց... բայց	ես	էլի	ձեզ	արհամարհում	եմ... Հա՜-հա՜-հա՜, կոտր	ընկած	մի	վաճառականի	աղջիկ, ժամանակակից օրիորդ, գեղեցկուհի, համեստ, հրեշտակի	պես	հեզ, ինտելիգենտ	իդեալներ	երազող, հա՜-հա՜-հա՜...