Թեւաւոր արտայայտութիւններ գրաւոր ծագում ունեն: Սրանք անցեալի գրականութիւնից յայտնի, նշանաւոր մարդկանց ու կարեւոր իրադարձութիւնների հետ կապուած սեղմ, տարաբնոյթ արտայայտութիւններ ու մտքեր են, որոնք ակնարկում են իրադարձութիւնը կամ երեւոյթը՝ թողնելով, որ ընթերցողը կամ ունկնդիրը մտովի զուգահեռ անցկացնի տուեալ կամ ներկայ իրադարձութիւնների ու երեւոյթների միջեւ: Թեւաւոր արտայայտութիւնների մի մասն ունի դիցաբանական եւ աստուածաշնչեան ծագում, սակայն փոխաբերական իմաստ ձեռք բերելով՝ վերածուել է դարձուածքների: Այսպէս՝ աքիլլեսեան գարշապար, հոմերական քրքիջ, աղքատ Ղազարոս, Սիմոն ծերուն եւ այլն: Թեւաւոր արտայայտութիւնների մի մասն էլ «խօսուն անուններն» են, որոնք գրականութեան մէջ յայտնի տիպական կերպարներ են՝ Դոն Ժուան (գրական կերպար՝ կնամոլ), վերջին մոհիկան (վերացող երեւոյթի վերջին արտայայտութիւնը), Քաջ Նազար, ձախորդ Փանոս, մեծապատիւ մուրացկան, ցեց, տէր Թոդիկի դպրոց եւ այլն: Համաշխարհային գրականութեան շատ նշանաւոր երկերում հանդիպում են աստուածաշնչեան մի շարք արտայայտութիւններ. խաւարի թագաւորութիւն. գայլ՝ գառան մորթով. ձայն բարբառոյ յանապատի. քաւութեան նոխազ. երկնային մանանայ. սրերից խոփ կռել. Սողոմոնի դատ. աւազի վրայ տուն կառուցել. փշէ պսակ. ձեռքը լուանալ. հաց հանապազօրեայ. սուր բարձրացնողը սրով էլ կընկնի եւ այլն: