Առավոտ-իրիկուն ձեռնափայտի օգնությամբ մայրս գնում է բոստան ու երեսը երկնքին առած, խաչակնքում. «Ա վերին Միատեր (մորս լեզվով Միածինը դարձել է Միատեր, Քրիստոսին է դիմում), դու իմ երեխոց մի մազը պակաս չանես, աջդ ու խաչդ նրանց վրա պահես. բոլորի երեխեքը պահես, իմունքն էլ՝ նրանց մեջ»։ Բայց, որ տեսնում է հարեւան Վարդին լսում է իրենց չափարի տակից, մեղավոր-մեղավոր ձեռքը բերանին է տանում, շարունակում. «Ա վերին Աստված, մեր հարեւան Վարդին մենակ կնիկ է, մի մրջյունի անգամ ոտքի տակ չի տվել, նրա մինուճար Հակոբին էլ ական-սական պահես»։ Իսկ երբ ռազմի դաշտ մեկնելու ժամանակս լրացավ, ձեռքը աչքին տարավ. «Գոնե էնքան կաց, ախպերքիցդ մեկնումեկը գա, դու գնա, էլի, ես մենակ ոնց մնամ»։ Էս վերջին բառերը խոսքի կեսում ցածրաձայնում է, որ չորս պատերի մեջ մնացած մինուճարատեր հարեւանը չլսի, չնեղանա։ Ես համբուրեցի մորս ճակատը, գլուխը կրծքիս դրած նա մի քիչ շնչեց իմ ներկայությունը եւ «ուրախ-ուրախ» ճամփու դրեց. «Հաջորդ անգամ , որ գաս, մեր հարեւան Հակոբից մի լուր բեր մորը»։ «Լավ»։ Ապա մայրս ականջիս տակ, համբուրելիս, ասում է. «Գնա, Վարդի աքան տանն է, իր ձեռքն էլ պաչի, սիրտ տու, ասա՝ հաջորդ անգամ Հակոբի հետ կգամ։ Մենակ կին է, թող սիրտը ետ գնա»։ Գնացի Հակոբի տեղ էլ համբուրվեցի ու մեկնեցի։ Ով կռիվ գնացել է, կիմանա, թե դա ինչ է։ Ինձ հետ տանում էի մորս ժպիտն ու լացը, մեր տան քարերի համը, Կուժ աղբյուրի գլգլոցը, Վարդի հորքուրի ապսպրանքը... Առանց դրանց՝ ինչ գնալ։ Մանավանդ՝ ինչ կռվել։