-Երկխոսությունն իմ հերոսների հետ նույնն է, ինչ երկխոսությունն ինձ հետ: Ինձ միշտ ասում են՝ արվեստանոցից դուրս մի արի, մնա քո նկարների կողքին: Երբ երկար ժամանակ չէի կարողանում նկարել, բացում էի նկարները, նայում, հարցեր էի տալիս ինքս ինձ: Կամաց-կամաց նրանք դառնում են քո ընտանիքի անդամները: Օրինակ, իմ նկարներն իմ տան անդամներ են, որովհետև ամեն օր ինձ հետ են: Մի սենյակից մյուսն անցնելիս մի պահ կանգնում նայում եմ նրանց, խոսում եմ նրանց հետ: Խոսում եմ այն նկարների հետ, որոնք կային, բայց նրանց ամուսնացրել եմ, վաճառել եմ, հաճախ կարոտում եմ նրանց: Այդ երկխոսությունն ինձ տանում են իմ երազները: Երբ երկխոսում եմ նրանց հետ տանը, և նրանք չեն շարժվում, այդպիսի երազներ էլ եմ տեսնում, նրանք սկսում են կենդանանալ, դառնում են իրական: Եղել են երազներ, երբ իմ պերսոնաժների հետ նստած գինարբուք է եղել, նույնիսկ շրջան էինք կազմել, պարում էինք: