Թե	սուտ	եմ	ասում, ա՜յ	շամըհաթ, մատըներդ	կոխեցե՛ք, աչքս	հանեցե՛ք, թե	չէ` ախր	մեր	ազգը	որ	խեղճ	ա	մնացել, թրի, կրակի	եսիր, բոլորի	պատճառն	էս	ա, որ	մեզ	մեկ	ասող	չի՛	ըլում, թե	մենք	ո՞վ	ենք, մեր	հավատն	ի՞նչ	ա, ընչի՞ համար	ենք	էկել	աշխարհ. քոռ	գալիս	ենք, քոռ	գնում: Հա՛, լավ, հավն	էլ	ա	օրը հարիր	անգամ, ջուր	խմելիս	կամ	կուտ	ուտելիս, գլուխը	ցածացնում, բարձրացնում, էստով	ի՞նչ	կդառնա: Ո՞վ	չի՛	գիտի, թե	երկնքումն	աստված կա, մեզ	համար՝ դատաստան: Ամա	պետք	է	իմանանք	էլ, թե	երկրումը	ի՞նչ պետք	է	անենք, որ	էս	դատաստանի	տակը	չընկնինք, է: Ախպե՛ր	էսպես	չի՞, դուք	ասեցե՛ք. ես	մեղա, գլուխս	քարը: Տո՛, ետին	թուրքն	էլ	ախր	Ղուռանի	շատ փայը	անգիր	գիտի, ես	մեկ	Հայր	մեր	չեմ	գիտում, ախր	ի՞նչ	իմանամ, թե հոգիս	ո՞ւր	կերթա, մարմինս՝ ո՞ւր, ախր	իմ	խեղճ	երեխեքն	ինձանից	ինչ պետք	է	սովորին: Շատ	բան	ասիլ	չի՛	ըլում: Չի՛	ըլիլ, որ	մարդ	իր	մատը	իր	աչքը կոխի, իր	ձեռով	իր	գլխին	յա	երեսին	թակի. ամա	ի՞նչ	անեմ, սիրտս	պատռում ա, որ	մեր	ողորմելությունը	միտքս	եմ	բերում: Թո՛ղ	ինձ	կարդացնեն, որդուս ուսումն	տան, մեզ	ճամփա	շհանց	տան, ճամփից, հավատից	չհանեն, սատանի	փայ	ըլիմ, մեկ	բուռը	հողի, մեկ	գազ	կտավի, ժամ, պատարագի հասրաթ, թե	աչքս	ուզեն, չհանեմ, իրանց	տամ. որդիս	ուզեն, չմորթեմ, մատաղ անեմ: