Ին­չո՞ւ այս­քան կառ­չա­ծու­թիւն պե­տա­կա­նու­թեան ու ան­կա­խու­թեան գա­ղա­փա­րին: ­Պար­զա­պէս ա­նոր հա­մար, որ ազ­գի կազ­մա­կեր­պո­ւա­ծու­թեան գե­րա­գոյն մա­կար­դակն է, վերջ­նա­գոյն հանգ­րո­ւանն է ան­կախ պե­տա­կա­նու­թիւ­նը, որ ա­մե­նա­լայն ի­մաս­տով պի­տի ա­պա­հո­վէ սե­փա­կան ժո­ղո­վուր­դին կեան­քը: ­Պի­տի ա­պա­հո­վէ հայ­րե­նի­քի սահ­ման­նե­րը, երկ­րի զար­գաց­ման ա­ռա­ջըն­թացն ու տնտե­սա­կան ա­ճը: ­Պի­տի ա­պա­հո­վէ քա­ղա­քա­ցի­նե­րուն բա­րօ­րու­թիւ­նը, ար­դա­րու­թեան ու ի­րա­ւուն­քի գե­րա­կա­յու­թիւ­նը: կարճ՝ պի­տի ա­պա­հո­վէ ու ամ­րապն­դէ ժո­ղովր­դա­վա­րու­թիւ­նը, որ փո­խա­դար­ձա­բար կ­՚ա­պա­հո­վէ պե­տու­թեան ամ­րա­ցու­մը: ­Պե­տու­թիւ­նը ե­թէ չհե­տամ­տի ա­սոնց ի­րաց­ման, կ­՚օ­տա­րո­ւի ժո­ղո­վուր­դէն եւ կը վե­րա­ծո­ւի պեր­ճան­քի՝ իշ­խա­նա­ւոր­նե­րուն քմայք­նե­րը բա­ւա­րա­րող եւ ա­նոնց կող­մէ շա­հա­գոր­ծո­ւող: