Տրոլեյբուսի ուղեւորների կազմի այս առանձնահատկությունը ես նկատեցի ոչ միանգամից: Ընթացքում, երբ նստելուց հետո արդեն անցել էի մի քանի կանգառ, ուշադրություն դարձրեցի այն բանի վրա, որ ամեն մի նոր ուղեւորի բարձրանալու ժամանակ մոտս ցանկություն է առաջանում մոտենալու եւ օգնելու, ձեռքից քաշելու, որպեսզի հանկարծ չընկնի դռների եւ աստիճանների արանքը: "Հըմ, հըմ, ըհը, ըհը, երիտասարդ, ես ինքս, ես ինքս, հըըըը ըհը, ըհը, ըհը",- հազալով եւ հեւալով` հրաժարվում էին նրանք իմ մեկնած ձեռքը բռնելուց: Նայես վրանները` հոգնած, հազիվ տնից դուրս եկած, բայց դեմքները լուրջ, հայացքները կենտրոնացած... Ասես բոլորով ինչ-որ գաղտնի տեղ էին գնում. "Ծերակույտի գաղտնի ժողովի",- անցավ մտքովս: