Շարունակենք։ Քաջ հայտնի երևույթ է «բ-վ» հնչյունադարձությունը։ Մասնավորապես, ուրարտերենում օգտագործվող այն բառերում որոնք հայերենում զուգահեռներ ունեն և եթե պարունակում են «բ» հնչյունը, ապա հայերենում այն համապատասխանում է «վ» հնչյունին։ Տվյալ դեպքում «Էրեբունի» գրվածքը պետք է կարդալ ոչ թե «Էրեբուն», այլ «Էրեվուն»։ Իսկ «Բիայնի» բառը պետք է կարդալ ոչ թե «Բան» այլ «Վան», ինչն էլ ապացուցվում է իրականության մեջ հենց այդ ձևի օգտագործմամբ։ Նույն օրինաչափությամբ է ուրարտերենում վկայված «էբանի» և «արծիբի» բառերը նույնացվում հայերեն «ավան» և «արծիվ» բառերի հետ (Ջահուկյան Գ., Հայոց լեզվի պատմություն։ Նախագրային ժամանակաշրջան, Երևան, 1987, էջ 428) ։