Տեղեկատվության բարելավման նպատակով «Սննդային հավելումների առողջապահության և կրթության օրենքը» (ՍՀԱԿO, 1994թ.) նախատեսում է, որ մանրածախ առևտրի կետերը կարող են տարածել «երրորդ կողմի» նյութերը, որոնք կօգնեն տեղեկացնել սպառողներին այդ սննդային հավելման մասին, և որոնց վրա չեն տարածվում պիտակների և մակնշման դրույթներով նախատեսված սահմանափակումները: Թվում է, թե սա լավ և օգտակար դրույթ է սպառողների համար, քանի որ հնարավորություն կտա լիարժեք ինֆորմացիա ստանալ հավելման մասին: Սակայն, պիտակների համար ներկայացվող ՍՀԱԿՕ պահանջներից խուսափելու համար, հավելումներ արտադրողներն օգտվելով «երրորդ կողմի» ընձեռած հնարավորություններից՝ հանրությանը տեղեկացնում են, հիմնականում կասկածելի հիմնավորումով, իրենց արտադրանքի «բուժական» օգտագործման մասին, ինչն արգելված է նշել ապրանքի պիտակների վրա նույն օրենքի մեկ այլ հոդվածով: Այդ «oգտակար» իրազեկումն արվում է հիմնականում արտադրանքի բաղադրիչների և դրանց ազդեցության մասին տեղեկություն տալով գրքերի, ամսագրերի, տեղեկագրերի, բուկլետների, դասախոսությունների, ռադիո և հեռուստատեսային հաղորդումների միջոցով, ինչպես նաև մանրավաճառների (դեղատներ, կրպակներ, ԱՄՆ-ում նաև մթերային խանութներ, բենզալցակայաններ, և այլն) կողմից բանավոր ներկայացվող պնդումներում, ինչպես նաև ինտերնետում: