Միայն տեսնեիք, թե ինչպիսի ոգևորությամբ է մեր նյութի հերոսը նստում դաշնամուրի մոտ: Հարված ստեղներին, հարված սրտին… անկում: Ականջների մեջ, սրտի վրայով: Խաչված մատներով: Ժամանակը ոչ մեկին չի խնայում: Բայց հարվածները… այդ հարվածները: Ամեն ինչ ավարտվում է նույնքան արագ, որքան սկսել էր: Ժամանակը չի խնայում: