— Զո՜ւր	ես	վիրավորվում: Կամենաս	ցույց	կտամ	Մոսկվայից	գրած	նամակն	երդ	այն	օրից, երբ	հանգուցյալը	քեզ	զրկեց թոշակից: Դու	գրում	էիր, թե	մեր	ժամանակներում	արդար	աշխատանքով	երբեք	չի	կարելի	հարստանալ: Դու	մեղադրում էիր	մեր	հորը	աշխատավորներին	հարստահարելու, ագահության	և	ժլատության	մեջ, իսկ	ես	պատասխանում	էի, թե Մարկոս	Ալիմյանի	հարստությունն	ուրիշների	քրտինքի	արդյունքը	չէ, այլ	բախտի	բերմունք, բնության	մի	պագև, վիճակախաղ... Ես	պաշտպանում	էի, դու` հարվածում	էիր, ասա՛, այժմ	ո՞վ	է	մեզանից	ավելի	արժանավոր	ժառանգ, ե՞ս` իմ շռայլ	ու	զեխ	աննպատակ	կյանքով, թե՞	դու` քո	տնտեսական	աշխարհայացքով	և	գրքերից	քաղած	փիլիսոփայությամբ: