Բարիք գործելը ի բնէ անսակարկ է, անշահախնդիր, չակնկալեր ան որեւէ հատուցում ու պարտք....ա՛յդ է իր գեղեցկութիւնը: Սպառողական էապէս շահախնդիր մեր ընկերութեան մէջ, այնքա՛ն նուազած է բարիք գործելու առաքինութիւնը....կարծէք կեանքը դարձած է առեւտուր, բան մը տալ՝ բան մը ստանալու փոխարէն....Բարիք կը գործեն, որպէսզի իրենց անունը թմբկահարուի, բարիք կը գործեն իրենց աթոռին քուէ ապահովելու համար, բարիք կը գործեն իրենց հարկերը չտալու համար....ինչ որ կեանքը կը վերածէ տեսակ մը շուկայի, իսկ մարդիկը՝ փերեզակներու...: Ի՞նչ պիտի ըլլար մեր յետ-Եռեռնեան հայագաղութներու կեանքը առ հասարակ, եթէ նման մտայնութիւնը ըլլար տիրական...: Բարեբախտաբար, դեռ կան բարի, անշահախնդիր մարդիկ, որոնք կու տան, կը ծառայեն հայ կանքին, առանց որեւէ ակնկալութեան եւ հատուցումի, ինչ որ ՄԵԾ կ'ընծայէ զիրենք վստահաբար....