Իւ­րա­քան­չիւր մար­դու մօտ, տա­րօ­րի­նակ կա­րե­լիու­թիւն­ներ, բա­րե­մաս­նու­թիւն­ներ կան, քեզ­մէ ճա­ռա­գայ­թող ա­մէն շող սէրն էր, որ կար­ծես միայն քուկդ էր եւ որ միշտ ան­յա­պաղ փութ­կո­տու­թեամբ մը, «ա­րե­ւա­թեւ» ներ­թա­փան­ցում­նե­րով կը փոր­ձէիր զայն ծո­ւա­րեց­նել իւ­րա­քան­չիւ­րին հո­գիէն ու մտքէն ներս։