«Ոչ գեղարվեստորեն, ոչ ընտրված դիրքով, ոչ մի ձեւով արդարացված չէ այդ արձանը, այն էլ քաղաքի կենտրոնում,- նկատում է արվեստաբանը,- գաղափարը վատը չէր, սակայն արդյունքն էր հիասթափեցնող: Կամ վերցնենք Արտուշ Պապոյանի Հայհուհու արձանը, որ դրվեց նախկին Լենինի հրապարակում: Սկզբում արձանը կոչվեց «սրբուհի», որովհետեւ լուսապսակ կար գլխին, որը Սրբազանի պահանջով հանվեց, հետո դարձավ «հայհուհի», սակայն նույնիսկ դա չօգնեց, քանի որ այդպես էլ ոչ մի կերպ չկապվեց այդ հրապարակի հետ: Արհեստականորեն ներմուծված տարրի տպավորություն է թողնում: Նույն այդ արձանը, եթե դրվեր մեկ այլ գողտրիկ վայրում , շատ ավելի համեստ ու ցածրիկ պատվանդանի վրա, շատ ավելի շահեկան կդիտվեր: Նույն խայտառակ վիճակում է Անանիա Շիրակացու արձանը, որ ավելի շուտ ձմեռ պապ է հիշեցնում՝ ինչ որ անհասկանալի կիսագնդի վրա կանգնած»: