Նկարագրված ժամանակաշրջանում Մեծ Հայքի թագավորության արքան էր սկզբում Տիգրան VII Սոհեմոսը, իսկ հետո էլ՝ վերջինիս հաջորդած նրա որդի[1] Վաղարշ II-ը, որը վարվող քաղաքական գծի առումով ևս հանդիսացավ հոր ժառանգորդը՝ շարունակելով վարել պրոհռոմեական քաղաքականություն: Հենց վերջին հանգամանքով էլ բացատրվում է արշավանքին հռոմեական բանակի մասնակցությունը, քանի որ Մեծ Հայքի արքան հռոմեամետ կողմնորոշում ուներ և բնականաբար կայսրությունը պետք է աջակցեր ռազմական օգնություն ցույց տալու մասին նրա խնդրանքին՝ դրանով իսկ հասնելով նրան, որ, Իբերիայի արքա հռչակելով Վաղարշ II-ի որդի Արևին` Ռևին (189-216), Իբերիան ենթարկի Մեծ Հայքի թագավորությանը, իսկ միջնորդավորված ձևով՝ նաև Հռոմին: Այս առումով հատկանշական է, որ Համազասպ II-ն ինքը ռազմական աջակցություն ստացավ Պարթևական թագավորության կողմից, սակայն արդյունքն այնուհանդերձ եղավ ոչ նրա օգտին[2]: