Միայնությունը Մարսելոյի համար, որն աշխարհից այնքան վերացած էր, այնքան այն ամենից, ինչը շրջապատում էր նրան, ճիշտ, ինչպես այն ժամանակ, երբ իր ընկեր Խոսե Մարտինես Կարվեի հետ բան-տում էր, դաժան էր և անողոք և այնքան ծանր, որ Մարսելո Բրիտոն հավանաբար մի քիչ վախից և մի մի քիչ էլ եսասիրությունից, չնայած հնարավոր է, որ երկրորդ ենթադրությունը նրա մտքով անցած էլ չլիներ և գուցե թե ժխտեր, եթե գլխի ընկներ այդպիսի բան, վճռեց գործի անցնել, կրկին կարգի բերել թղթերը (ավելացնելով Մարթայի մահվան վկայականը) և նոր օջախ հիմնել, ինչպես ասել էր դոն Ռայմունդո քահանան հարսանիքի առիթով: