Արդարեւ, դպրատուն Դպրեվանքները, ինչպէս անցեալին եղած էին լուսասփիւռ հոգեւոր փարոսներ, ներկայիս ալ, ու մանաւանդ Մեծ Եղեռնէն ետք, երբ վտանգուած էին Արեւմտահայերու եւ աստանդական Սիսի Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութեան ապագան՝ Անթիլիաս վերահաստատուած եւ վերածաղկած Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան Դպրեվանքը, որոշադրիչ դեր կատարեց, փրկելով ու պահպանելով այն բոլորը, որոնք հայ մշակոյթի ժառանգ եւ մնացորդ էին։ Որովհետեւ, հայ հոգեւոր կեանքի այս դարբինները, մտքի ջահակիրները եւ նոր օրերու նոր պայքարներու զինուորագրեալները քաջ կը գիտակցէին, թէ մեր անչափելի կորուստներուն դիմաց, որպէս հանապազօրեայ «հոգեւոր հաց» պէտքը, կարիքը ունէինք նոր հոգեւորական եւ աշխարհական սպասարկու առաջնորդներու։