Կարո՞ղ են մեր հոգևոր հայրերն իրենց քարոզներով և հորդորներով, եկեղեցու սպասավորների անձնական կյանքի օրինակով մաքրել մեր սուրբ, բայց ոտնակոխ երկրում բարոյական դաշտը, որպեսզի հավատն առ Աստված լինի ի խորոց սրտի: Չէ՛, հոգևոր հայրեր, այս հարցը ձեզ խելապակաս մեկը չի տալիս, սա մեր ժողովրդին մտահոգող շատ կարևոր, ես կասեի` ճակատագրական հարց է: Եթե անգամ մի «խելապակաս» է այդ հարցը բարձրացնում, ուրեմն նա խելապակաս չէ, քանի որ նրան մտահոգում է երկրի ու ժողովրդի վիճակը: Իսկ եթե հարցը բարձրացնողն իսկապես խելապակաս է և իր անհիմն հարցով «նեղացնում» է եկեղեցուն, ուրեմն եկեղեցին ականջալուր պիտի լինի անգամ նրան` իբրև իր հոտի մոլորյալ անդամի: