Երբ	այս	մտքերից	պաշարված, Շուշանիկը	փորձում	էր	իրեն	համոզել, թե	դեռ	կարող	է	մոռանալ	Ալիմյանին, առնական կերպարանքն	ավելի	ռելյեֆ	էր	պատկերանում	նրա	առջև: Զուր	էր	աշխատում	վերադարձնել	վաղուց	կորցրած	հանգիստը և	զուր	ճգնում	տնային	գործերի	կամ	ընթերցանության	մեջ	գտնել	մոռացում: Նրա	նյարդերը	լարվել	էին, կարծես, րոպե	առ րոպե	սպասում	էր	ինչ-որ	փոթորկի: Երբեմն	հոգին	հուզվում	էր	այնչափ, որ	շունչը	սպառվում	էր, խառնիխուռն զգացումներից	սիրտը	թրթռում, ինչպես	վիզը	կտրած	թռչնիկ: Պատահում	էր, որ	փորձում	էր	վերլուծել	այդ	զգացումները, պարզել, ինչպես	նրանք	հղացան	ու	զարգացան: Եվ	խաղաղ	մտածումներին	միայն	սովոր	գլուխը	շուտով	հոգնում	էր խայտառակ	մտքերից, ամեն	ինչ	ձուլվում	էր	ու	դառնում	մի	անթափանցելի	քաոս...