1995-ից մոտ մեկուկես տասնամյակ աննահանջ լավատեսությամբ նախագահեց Հայաստանի թատերական գործիչների միությունը` տրտմելով արմատներից ու իրարից հեռանալու կղզիացնող փաստով. «Մեր թատրոնի փառքը սկսեցինք կորցնել, երբ մտածեցինք, թե մեզնի՜ց է սկսվում թատրոնը»: Բեյրութի «Վահրամ Փափազյան» թատերախմբի նվիրյալները Ղազանչյանի ջանասեր համագործակցությամբ տասնյակ տարիներ վայելեցին դեպի բարձր արվեստ տանող խիզախումների բերկրանքը: Ծնողական նախանձախնդրությամբ 70-ականներից մինչ օրս իր իմաստուն փորձառությամբ թատերական հերթափոխի ձևավորմանն է մասնակցում՝ հետևելով ինքնուրույն հասունացման ընթացքին։