— Օհանե՛ս	ջան, ո՛րդի, վե՛ր	կաց, մի	քիչ	գնանք	դուս, մա՛ն	գանք, էրեսներիս	հով	դիպչի, ինչ	ենք տան	պուճախը	բռնել	նստել: Օրը	տաքացել	ա, հավեն	կոտրել. գնա՛նք, աստծու	էրեսն	էլ	մի տեսնինք, — գեջդանգեջ	բերանը	բաց	արեց	էրվելով	աստվածահոգի	քահանեն	ու	տանուտերի գլխին, միրքին	պաչ	անելով՝ ուզում	էր	մեկ	մհանով	վեր	կացնի, որ	բալքի	թե	դուս	գնալիս` ձենն անկաջն	ընկնի, չիմանա, թե	ի՞նչ	խաբար	ա, ուրըշների	հետ	խառնվի, գնա, իրան	աչքովը	տեսնի, չունքի	որ	անկաջի	լսածն	ուրիշ	ա, աչքի	տեսածն	ուրիշ, ու	քանի	ցավը	հեռու	ա, ավելի	ա	քյար անում, բայց	երբ	առաջներիս	ա, մնում	ենք	թմբրած, մինչև	յարեն	իրան-իրան	սկսում	ա	կամաց-կամաց	սզլթալ, մրմնջալ	ու	ետո	սաղանալ: