Տրդատ — (Մենակ է): Եկա՞ր, Տրդատ… (Դառը ժպիտով): Դու ուղի՞ղ իմ կեսն ես, թե՞ մի քիչ ավելի… Թե՞ մի քիչ պակաս… Ուղիղ կեսը, Տրդատ, ուղիղ… Արդար բաժանում ենք արել ես և դու… Կարոտել էի քեզ… Ես էլ քեզ, Տրդատ… Գործում էինք իրար հետ, բայց երբեք չէինք հանդիպում… Այո, սա առաջին մեր հանդիպումն է… Ցավոք, նաև վերջինը… Բայց ինչո՞ւ վերջինը… Որովհետև իմ երկվության շրջանն անցավ կարծես… Հիմա, փոխանակ իրար օգնելու, արդեն կարող ենք խանգարել միմյանց… Ուրախ չե՞ս, որ ա-զատվում ենք իրարից, մեր կասկածներից, վախերից, կես սիրուց, կես ատելությունից… Մենք վերջապես սովորեցինք լրիվ սիրել և լրիվ ատել… Շնորհակալ եմ քեզ… Ես էլ քեզ եմ շնորհակալ… Ես քեզնից շատ բան սովորեցի… Ես էլ, Տրդատ, ես էլ… Մենք լրացրինք մեկս մյուսին, մեկս մեկի թերությունները ծածկեցինք, և հայոց խորամանկ արքան արդեն մարդկանց աչքին երևաց անթերի… Մինչդեռ որքան հոռի կողմեր ունենք, որ գիտեինք միայն ես ու դու… Բայց գուցե հիմա՞ էլ ենք պետք իրար… Չէ, Տրդատ, ես ուզում եմ մենակ ապրել… Ես արդեն պատրաստ եմ մենակ մնալու… Ես չեմ ուզում, որ դարձյալ մեկս մեկի վրա հույս դնենք, կիսենք պատասխանատվությունը, այսինքն` պատասխան չտանք բոլորովին… Հանիր թուրդ… Հիմա մենք առանց քենի ու ատելության մենամարտելու ենք իրար հետ… Ու մեզանից որևէ մեկն առանց ոխի ու չարության հրաժեշտ է տալու կյանքին…