Այս խոսքերը նրան ստիպեցին էլ ավելի ուժգին լաց լինել, նա սկսեց հեկեկալ։ Տղային այլ անելիք չէր մնացել։ Նա ավելի մոտեցավ աղջկան, մի ձեռքով բռնեց նրա նուրբ ու փոքրիկ ձեռքերը։ Մյուս ձեռքով շոյում էր նրա գանգուր վարսերը, ապա սրբեց աղջկա արցունքները։ Բռնեց ծնոտից ու շրթունքները հպեց աղջկա դողացող շրթունքներին։ Գիշերը գրկել և սքողել էր նրանց՝ երկուսին։ Որովհետև մաքուր ու պարզ էր նրանց սերը։ Ու միայն գիշերը գիտի թե ինչերի են պատրաստ նրանք երկուսով։ Անձրևը նորից դադարեց, համբույրից հետո միայն, երբ երջանկությամբ լցվեց նրանց հոգին։ Մեկ ամիս անց…նրանք նույն տեղում պառկած էին, սակայն երկու բան էր փոխվել, հողը, որի վրա պառկած էին թաց չէր այլևս, իսկ մյուս փոփոխությունը աղջկա կրծքի տակ շնչում ու վայելում էր ծնողների անսահման սիրո ու երջանկության ամեն վայրկյանը…