Կարծիք կա, որ նման պատմություններն ընդամենը սաստիկ քաղցի դրսևորումներ են, որից դարերի ընթացքում տառապել են ճապանիայի գյուղացիները: Սակայն հիդարուգամիների մասին պատմությունները տարածվել են նաև երկրի այն շրջաններում, որոնք համեմատաբար հարուստ ու բարգավաճ են եղել: Դեռ ավելին` քաղցած ուրվական հիդարուգամիները թվում են թույլ ոգիներ, երբ համեմատվում են ճապոնական մնացած չար ոգիների հետ: Առավել սարսափելի են, օրինակ գակիները` մարդանման, շատ նիհար էակներ` ահավոր փքված փորերով, որ ամբողջ ժամանակ ուտելիք են փնտրում: Դրանք համարվում են մարդկային էության ստորագույն ձևեր: Մահից հետո գակիների են վերածվում որկրամոլ, ագահ, նախանձոտ և ընդհանրապես վատ մարդիկ: