- Ինտեգրման տարբեր մակարդակներ կան: Իհարկե, խոսքը Հայաստանի սերտաճման մասին չէ, ենթադրենք, Եվրոպական միության հետ: Դա շատ խորն ինտեգրում կլիներ։ Եթե նույնիսկ Եվրոպան համաձայներ, Հայաստանը ոչ միայն պատրաստ չէ, այլեւ մեծ ցանկություն էլ չունի այդ ուղղությամբ գնալու: Դեռեւս 2007թ. ես մի հոդված գրեցի` «Հայ անհատը եւ նրա հասարակությունը», որի հատվածներից մեկը կոչվում էր «Ու՞ր ենք գնում, ո՞ւր չենք գնում»: Այն ժամանակ ցավով նշել էի, որ մենք Եվրոպա հաստատ չենք գնում, եւ ոչ թե այն պատճառով, որ դեռեւս չենք հասել, այլ նախ և առաջ, որ շատ դեպքերում եվրոպական պատկերացումները մերը չենք համարում: Եթե անցած տարիներին ինչ որ բան փոխվել է, ապա միայն Եվրոպայից ավելի օտարանալու ուղղությամբ։ Ինձ համար անկասկած է, որ եվրոպական ինտեգորւմն անհրաժեշտություն է (տասնամյակներ շարունակ դրանով եմ զբաղվել), բայց պետք է իրատես լինենք և կարողանանք որոշել հնարավոր ինտեգրման չափը։ Լավ կլինի, իհարկե, որ գոնե հիմա՝ Եվրասիական միության անդամ լինելով հանդերձ՝ այնուամենայնիվ, Եվրոպայի հետ մեր հարաբերություններում ավելի բարձր մակարդակ ապահովենք։ Դրա հնարավորությունը նոր պայմանագիրն անկասկած տալիս է: