Գրքերս տպագրվել են իմ, ընկերներիս ջանքերով, շահ հետապնդել պետք չէ, արվեստը հոգու վայելք է: Մոտ մեկ ամիս առաջ Ախալքալաքի Կենտրոնական գրադարանում տեղի ունեցավ իմ եւ տեղի հայ ընթերցասերների հանդիպումը: Հանդիպումը նախապատմություն ուներ: Դեռ ամիսներ առաջ տասնյակ գրքերիցս նվիրեցի գրադարանին, որից հետո առաջացավ ընթերցողների հետ հանդիպման գաղափարը:Եկել էին անգամ գյուղերից, այն կարոտը, որ ես տեսա այնտեղ՝ հայկական մշակույթի ու հայրենիքի հանդեպ, խոսքերով անասելի է: Ես տեսա արթուն ջավախքցուն, տեսա հայ-վրացական մշակույթի հետաքրքիր համադրություն: Ես տեսա հայի ոգեղեն տեսակ: Ինձ զարմացրեց նաև ազգությամբ վրացուհի գրադարանի տնօրենը՝ իր հայերենի եւ հայկական մշակույթի մասին իմացությամբ»,-ասաց բանաստեղծը՝ նշելով. «Մի բան ևս, որ եւ զարմացրեց եւ ուրախացրեց ինձ: Անկաշկանդ ու բաց էին քննադատությունների մեջ: Բանաստեղծություններս հենց այնպես չէին ընթերցել, ընկալել էին, ըմբռնել: Բարձր դասարանի աշակերտներից ոմանք իրենց համար առանձնացրել էին հատվածներ եւ գրաքննության ենթարկել դրանք, անգամ շատ բաների հետ ինքս էի համամիտ: Իմ խնդրանքով ինձ համար վրացական պոեզիա կարդացին: Ինչպես երաժշտությունը, այնպես էլ բանաստեղծությունը թարգմանության կարիք չունի»: