Վտիտ էին ու մեռելագույն, որովհետև ամռանը տոթի հետ ջերմախտն էր նստած քաղաքում, Գետառի կեղտոտ ջրերում մոծակների պարսեր էին բազմանում, և ամեն երեկո Երևանի նշանավոր, բանաստեղծների կողմից երգված ու բնակիչների կողմից անիծված փոշին էր ասպատակում փողոցներով ու կավե տների տանիքներով։