Էնկիդուն բնաձույլ մարդն է: Այսինքն` մեր կերտվածքից անբաժան մի երևույթ, կարևորագույն բաղկացուցիչ: Էնկիդուի հայտնությունն ու մահը ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ Գիլգամեշի սեռահասուն դառնալն ու դրա ավարտը: Այն ուղիղ առնչված է այլակերպվող երկնքի նշանի հետ և հետադարձ շաղկապված է անմահության պտղի, Գիլգամեշի, Ութնափիշտիմի կնոջ և պահապան օձի հետ: Իմաստունները բնության, երկնային կարգի ու համաչափության խորհուրդն են: Նրանց հետնորդներն այն քուրմ-արքաներն էին, որ Արարատի լանջերին փռված սոսյաց անտառներում գուշակություն էին անում ծառի, նրա տերևների դիրքի ու սոսափի օգնությամբ: Դա նույնն է, թե Տիեզերքն ունկնդրել: Եթե երկինքը հանդուրժում է պայծառատեսության գոնե կես հնար, ապա այնտեղ շողշողում է բոլոր քաղաքակրթությունների նախանշված ելքը` վերադարձ դեպի բնություն: