Ա­նօ­թի, ծա­րաւ, յոգ­նած, վշտա­լից, եր­կար թա­փա­ռեց թշո­ւառն ա­մէն ուղ­ղու­թեամբ, սրտի վրայ սեղ­մած ու­նե­նա­լով սրո­ւա­կը, ո­րի հե­ղու­կը սկսել էր ե­ռալ ու տա­քա­նալ։ Ար­դա­րու­թիւ­նը սա­կայն չխղճաց նրան էլ. ո՛չ ե­րե­ւաց, ո՛չ էլ գո­յու­թիւ­նը յայտ­նեց։