Այդ չարագուշակ գիշերվա վերջին հուշը կնոջ դեմքի արտահայտությունն էր. բիբերը խոշորացած, շրթունքները գունատ: Հոգնած էր երևում, կարծես իրադարձություններն ամբողջ ուժն առել-տարել էին: Հովհաննես Իստանբուլյանը հետո անիծելու էր իր կապ ընկած լեզուն: Ինչքա՜ն էր ուզում տնից դուրս գալուց առաջ բռնել կնոջ ձեռքերը և ասել որ քաջությունը չկորցնի հանուն երեխաների և հանուն իրեն: Արմանուշը չորս ամսական հղի էր: Միայն երկու զինվորների ուղեկցությամբ տնից մութ փողոց ելնելիս հիշեց, որ մոռացել է նվերը տալ կնոջը: Ձեռքերը տարավ գրպանները և երբ մատների ծայրերով չհպվեց ոսկե նռանը, հանդարտվեց: Զարդը տանն էր թողել, սեղանի դարակում: Մտածելով, թե Արմանուշը որքան կուրախանա նվերի համար, կարծես թե ժպտաց: