Մի երկու անգամ դիմել եմ Գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի ռեկտորին: Նա էլ ուղարկել է իր աշխատակիցների մոտ: Սրանք էլ թե` հնարավորություն չկա, չի լինի, թեպետ դրանից հետո այնտեղ ահագին մարդ է ընդունվել: Հետո ես նորից գնացի ու բացատրեցի, որ ինձ նման մարդը իրենց ավելի ձեռնտու է, քանի որ փորձ կա, ներսում կուտակումներ կան: Իրոք տարօրինակ է նման վերաբերմունքը: Մի տեսակ ոնց որ ունեցածդ գցես ջուրը: Ինձ զայրացնում է կրկնակի անտարբերությունը` և՛ գործի նկատմամբ, և՛ մարդու: Չէ որ ես կարող եմ հավասարապես զբաղվել թե՛ ռեժիսորներով, թե՛ դերասաններով, դեռ ներկայացումներ էլ անել: Այդպես էլ ասում եմ` ինչ ուզում եք տվեք, միայն հնարավորություն ստեղծեք, որ շփվեմ ուսանողի հետ, ես նրան տալու բան ունեմ: Գիտեմ, որ Փափազյանը շատ է խնդրել անվճար դասավանդելու իրավունք ստանալու համար, բայց մերժվել է չգիտես ինչ տրամաբանությամբ: Ինձ խորհուրդ են տալիս` գնա մինիստրություն, Կենտրոնական կոմիտե: Ենթադրենք գնացի, իսկ հետո ո՞նց պիտի գամ ու աշխատեմ. իրենք պիտի հիշեն, որ չեն ուզեցել ինձ, ես էլ` որ զոռով եմ եկել: Նման բաներն արվում են սիրով, հարգանքով, գնահատելով: Գիտեմ միայն, որ օգտակար կարող եմ լինել: Չեմ սիրում կռվել, միշտ շրջանցում եմ սուր տեղերը: Դեռ էն գլխից կարևորել եմ հարցի բարոյական կողմը և ոչ թե նպատակին հասնելու մղումս բավարարելը: Եթե ինքնադաստիարակման ժամանակ ամբողջ պատասխանատվությունը ընկնում է անհատի վրա, ապա ինքնառեալիզացիայի ժամանակ` հասարակության: Հասարակությունն էլ իր պարտականությունները պիտի ունենա, թե չէ դառնում է մի տեսակ ավելորդ, և հասարակությունը սկսում է դուրս մղել նրանց որպես ավելորդ մարդկանց: