էսպես	մեռել, լռվել	էր	բնությունը, ու	մեկ	շփլթու	էլա	մեկ	տեղից	չէր	լսվում: Միմիայն	հեռու	տեղից	մեկ	բարակ քամի	բազի-բազի	վախտ	փչում, ծառերի	տերևները	սլլացնում, ժաժ	էր	քցում	ու	գոլ-գոլ՝ մարդի	երեսին, բերնին ձեռը	նազուկ	քսում, շուտով	անց	էր	կենում	ու	փշերի, խոտերի, քարափների, ձորերի	մեջը	մտնում: Ինչպես	ծխի մեջը	խրված` հեռու	տեղից	դաշտի	գեղերը, հանդերը, փոսերը	մթնած, լռված, ինչպես	սև	ամպի	կտորներ	կամ էրված, խանձված	տեղեր, էս	տեղից, էն	տեղից, սևին	էին	տալիս	ու	խառնիխուռն	երևում: Արազը, ինչպես	մեկ	նետ օձ	կամ	էրծաթի	գոտի, արևմտյան	կողմիցը, ձորերի	միջիցը	իր	սուր, լուսափայլ	ճակատն	ու	գլուխը	բաց	էր	արել	ու մրմունջ, հանդարտ, լուռ	գալիս, Մասսա	փեշին	մի	քիչ	թևով	խփում	էր, շփում	ու	էլի	ծուռն	աչքով	նայելով, նրան հաթաթա	տալով, ձենըձոր	անելով, գլուխը	պտտելով՝ գնում. Զանգվին	ու	Գառնու	գետն	իր	ծոցն	առնում	ու խաղալով, խայտալով, վռվռալով	հեռանում	քվերտանց	հետ	ու	պոունկ-պռնկի, դոշ-դոշի, քամակ-քամակի	տված, իրար	գլխի, երեսի	ձեռըները	քսելով, փաղաքշելով, հանաք	անելով, աչքըները	խփում, նղղում	ու	Շարուրի	դուզ ծոցումը	ծեծված, ջարդված` քուն	մտնում: էս	տխուր	մեյդանի	չորեքշուրջը, աչքդ	որ	բաց	չես	անում, մեկ	էլ	էն	ես տեսնում, որ	բազի	վախտ	երկինքն	ամպակալած՝ ուզում	ա, որ	սար	ու	ձոր	ոտնատակ	տա, Ալագյազա, Մասսա	ու մյուս	սարերի	գլխին	բամբաչի, պոկի, նրանց	գետնի, խցկի, որ	համարձակում	են	իրանց	գագաթը	էնպես	բարձր վեր	քաշել, որ	բոլոր	ամպերը	վերևը	ոտի	բռնելու	տեղ	չունենալով՝ իրանց	երկինք	մորիցը	խռոված, վեր	են	գալիս ու	նրանց	գլխին	քուլա-քուլա	դիզվում	ու	էնպես	իրար	վրա	նստում, որ	շատը	տեղ	չունենալով՝ մյուսներին	քռիչ	ա տալիս, բոթբոթում, դուս	ա	քցում	ու	նրանց	տեղը	բռնում: էս	հադաղին	էր, որ	մեկ	սև	ղարալթու	բարակ	օձի	պես կամաց-կամաց	գլուխը	դուս	քաշելով, դզվելով, աջ	ու	ձախ	ծանր — «ծանր» մտիկ	տալով, մեկ	բարձր	մինարեթի ծերի	պտիտ	տալով, քնահարամ	մարդի	պես	ձեռը	ուսուլով	բարձրացրեց, անկաջին	դրեց, գլուխը	քամակի	վրա թեքեց	ու	ճլերք	ընկած	հիվանդի	պես	սկսեց	ձենը	ծոր	քցել	և, ինչպես	մեկ	խոր	ձորից, կանչել. Սլլա՜հու՜-ալաքբա՜-րո՜ւ... (բարձրելոյն	աստուծոյ):