­Խո­ցե­լին այս հար­ցազ­րոյ­ցի յղաց­քին մէջ այն բիրտ քա­րոզ­չա­կան բնոյթն էր, որ դրսե­ւո­րո­ւե­ցաւ ա­մէն քայ­լա­փո­խի։ ­Տեղ մը ­Մի­կո­յեան ին­կած կը թո­ւէր ըլ­լալ հրա­պա­րա­կա­յին քննա­դա­տու­թիւն­նե­րու յոր­ձան­քին տակ եւ «ա­նըն­դու­նե­լի» հա­մար­ձա­կու­թեամբ մը բա­ցա­յայ­տո­ւած էին ­Մի­կո­յեա­նի կեն­սագ­րու­թեան բա­ցա­սա­կան կող­մե­րը եւ բա­ցո­ւած էին թա­պու­նե­րը եւ հետ­ևա­բար պէտք էր ա­մէ­նէն ա­րագ եւ ազ­դու հռե­տո­րա­բա­նու­թեամբ կազ­մա­կեր­պել «փրկու­թեան» գոր­ծո­ղու­թիւ­նը։ ­Պէտք էր օգ­նու­թեան հաս­նիլ եւ մե­կու­սաց­նել «վտան­գը»… փո­խա­նակ ճշմար­տու­թեան ծալ­քե­րը բծախնդ­րօ­րէն բա­նա­լու եւ օգ­նե­լու հե­ռուս­տա­դի­տո­ղին ու առ­հա­սա­րակ Հ.Հ. քա­ղա­քա­ցիին, որ փաս­տե­րու թա­փան­ցիկ ի­րա­կա­նու­թեան լոյ­սին տակ հան­րու­թիւ­նը հա­նէր իր ան­կախ եզ­րա­կա­ցու­թիւ­նը։ ­Հար­ցազ­րոյ­ցին այս փութ­կոտ ե­րեսն իսկ բա­ւա­րար էր հարց տա­լու, թէ իս­կա­պէս ի՞նչ կ­՚ը­նէին այս մար­դիկ Հ.Հ. հան­րա­յին հե­ռուս­տե­սու­թեան տա­ղա­ւա­րէն։ Ի՞նչ բա­րո­յա­կան ի­րա­ւուն­քով պա­րո­նայք ­Շար­մա­զա­նով եւ ­Խա­չատ­րեան ու ­Յա­րու­թիւ­նեան — ե­րեք յար­գո­ւած հան­րա­յին դէմ­քե՛ր, ո­րոնց պար­տա­կա­նու­թիւնն է հան­րու­թիւ­նը լու­սա­բա­նել — յան­կարծ կը լծո­ւէին ­Մի­կո­յեա­նի վի­ճա­կա­ցոյ­ցը մաք­րազ­տե­լու անշ­նոր­հա­կալ գոր­ծին։