Թևանցուկ արած՝ նրանք դանդաղ քայլերով գնում էին փողոցով և չափից ավելի հուզված էին խոսելու համար։ Յուրաքանչյուրն ինքն իրեն հարց էր տալիս, թե արդյոք դա երազ չէ՞ր։ Մի քանի փողոց այն կողմ Վարդանը հանկարծ կանգ առավ և նայեց Մարոյին։ Նա ոգեշնչված ասաց.