Թովմասը, Քենանը, Արիֆն ու Զեհրան զինվոր-զինվոր էին խաղում բաղնիքի գոլորշիով պատված հիմնական սրահում։ Սապնաջրով ծածկված մարմարյա հատակին նրանց բոկամաշիկների կտկտոցը խառնվում էր խոսակցությունների աղմուկին և շատրվանի ջրի ձայնին։ Նրանք արժանանում էին բաղնեպանուհիների խիստ հայացքներին, որոնք ձիու մազից պատրաստված քիսաներով մերսում և տրորում էին տաքացվող կենտրոնական մարմարյա բեմին պառկած իրենց հաճախորդների մարմինները։ Իմանալով, որ դրանք գավառապետի երեխաներն են, աշխատողները չէին համարձակվում նկատողություն անել և բավարարվում էին «սուս» ասելով, ինչը, սակայն, արդյունք չէր տալիս։ Սաֆիյեն, որը պառկած էր փորի վրա, իսկ բաղնեպանուհին տրորում էր նրա մեջքը, արմունկների վրա հենվեց և երեխաներին պատվիրեց դադարեցնել աղմուկը։ Նրանք զգաստ կանգնեցին նրա առջև՝ պատվի առնելով, և առաջին կինը չկարողացավ զսպել ժպիտը։ Այդ դիրքում նրա ստինքները կախվել էին մինչև սրբիչով ծածկած քարը, իսկ քարի վրա ճապաղվել էին։