Այն դեպքում, երբ վերոթվարկյալ որոշ կարևոր լծակների կիրառման հնարավորությունը ժամանակային այս կետում բացակայում է, իսկ մյուս միջոցները արդյունավետության և արագության ցանկալի արդյունքներ չեն տալիս, ապա (չնայած կարծում եմ դրանք պետք է միշտ զուգահեռվեն) պետք է գործի դրվեն քաղաքական գործիքները (բոլորովին սահմանադրական): Ժողովրդավարության խիղճը, ձայնը՝ հրապարակային և քննադատական խոսքը, որն ի զորու է ազդել նույնիսկ ամենակարծրացած և փտած երևույթների վրա, ձևավորել դիսկուրսներ, հայեցակարգեր, ռազմավարություններ տարբեր ոլորտների և աստիճանաբար վերակենդանացնել վաղուց արդեն կլինիկական մահ ապրող քաղաքականությունը: Եվ ոչ մի դեպքում հատկապես հայստանյան այս նոր իրականության պայմաններում այդ միջոցը և դրա ազդեցությունը չպետք է և չի կարող թերագնահատվել: