Մելգոնեանի գիշերօթիկ կեանքի պայմաններուն տակ, եթէ անյագ հետաքրքրութիւն մը կը կլանէր մեզ մեր մայրենի լեզուին հանդէպ, եթէ մեր քայլերը կ'առաջնորդուէին շարունակ մեր գրադարանի դրան ու դարակներուն, գիրք փնտռելու եւ ընթերցելու մեր գրական գոհարները, եթէ մաքուր, անմեղ սիրով կը պարուրուէին մեր սրտերը, եթէ բարութեան, ազնուութեան ու մարդասիրութեան գաղափարները այդ տարիքէն իսկ արմատ կը նետէին տղայական մեր հոգեբանութեան մէջ, եթէ շնորհներու տէր ուսանողներ կ'երազէին իրենք ալ օր մը անդամակցիլ յետ եղեռնեան գրական փաղանգին, պատճառը ուրիշ բան չէր եթէ ոչ ներկայութիւնը այս եզակի անձնաւորութեան, բարոյական ու մշակութային շտեմարան՝ դաստիարակին, որուն խստութիւնն ու պահանջկոտութիւնը միշտ շաղախուած կը գտնէինք իր հաղորդականութեան ու քաշողականութեան հետ: Հեղինակաւոր բարիութիւն մը՝ որքան ալ որ դէմքի ծամածռութիւնը եւ տրտմաթախիծ երեւոյթը չէին ցոլացներ այդ առաքինութեան նշոյլները: