ներծծված մռայլություն կար: Ներսի մարդիկ փորձում էին իրենց լրիվ տարանջատել դրսի մարդկանցից: Նրանք էլ այս սրճարանի պես տարանջատված էին և ասես հեքիաթից ելած լինեին... Մեկ էլ հաճախորդները մռայլված դեմքերով էին ման գալիս, ասես հուսահատ մտածում էին մոռացված սիրո ծանրությունը կրելու և նրանից ազատվելու միջև ընտրության մասին: Այս ամենը Կունդերայի վեպերի տեսարան էր հիշեցնում: Բայց նրանք դա չգիտեին, չէին կարող իմանալ: Ծովում լողացող, բայց ծովը չլցնող ձկների նման էին. շրջապատի մի մասն էին դարձել: