Կը վերադառնամ Ազատութեան պողոտայէն: Լայն պողոտաներուն վրայ տալան կոչուածները կան, որոնք կը նմանին մուկերու բոյներուն, յանկարծ չփորձուիս ծակէ մը մտնել, կը քալես, կը քալես, կը յոգնիս, կը տքնիս մինչեւ այլ ծակ մը գտնես, կ՚ելլես ու չես գիտեր ո՞ր պողոտան դէմդ կ՚ելլէ: Պողոտաներուն գեղեցիկ շէնքերուն ետին գոյացող այս տարածութեանց մէջ յաճախ կը հանդիպիս փլատակ տուներու, հին, շատ հին շէնքերու, որոնց կողքէն անցնելով աղբին զգլխիչ բոյրը կը մխրճուի ռունգերուդ: Կան նաեւ գողտրիկ այգիներ, ուրկէ կու գան շատ ուրախ ու հրճուալից ճիչեր, սիրահար զոյգերու սէրերէն արձակուած, անոնք եւս Միլէնին հօրն ու մօրը նման կը սիրեն զիրար: Միայարկ թիթեղածածկ տուներ ալ կը նշմարուին, ուրկէ եւս կը լսուին առտուան զիս արթնցնող հնչիւններուն նմանակները: Անկանոն կառոյցներ կը թուին բոլորը, ոչ մէկը միւսին կը նմանի: Որքան աշխատանք պէտք է այս քաղաքին նորի տեսք հաղորդելու: