Սա, իահրկէ, ինչպէս նշեցինք, ընդամենն առաջին հայեացքից, այն էլ օտարականի տեսահորիզոնից: Իրականում, սակայն, ընդամենը մի քանի ժամ տեւած «փոքրիկ եւ աննշան» այս գործողութիւնը հաւաստիքն էր այն բանի, որ յաւիտենական ու անշրջելի թւացող դարերի թմբիրում յայտնւած, տեղատւութեանը վարժւած հայի մօտ դեռեւս իսպառ չի կորել սեփական ԵՍ-ը պարտադրելու, ԿԱՄՔ-ը թելադրելու ունակութիւնը: Խանասորը եկաւ փաստելու, որ հայ մարդու մօտ ոչ միայն շարունակում է գոյատեւել կռւելու կարողութիւնը, այլ, դեռ աւելին՝ անհրաժեշտութեան դէպքում նա կարող է խստօրէն պատժել այն ստահակին, որը կը համարձակւի ձեռք բարձրացնել իր վրայ՝ ոտնատակ տալով նրա ինքնասիրութիւնը: