Սովետական նկարիչների նոր սերունդը զարգանում է ստեղծագործական ավելի անկաշկանդ մթնոլորտում: Այդ սերունդը հարկադրված չէ ստեղծել «իրադարձությունների տարեգրություն»՝ շքերթային վիթխարի կտավների տեսքով և կեղծ դասական ոճով, որ նմանվում է թանգարանային նկարչության: Դժվար չէ նկատել, որ բոլոր միութենական հանրապետություններում վերջին ժամանակներս նկատելի կերպով բարձրացել է հետաքրքրությունը դեպի նոր, ավելի արտահայտիչ ձևերը, իսկ առանց ձևի դիալեկտիկայի չի կարող լինել նաև արվեստի դիալեկտիկա: