«Ինչո՞ւ, ի՞նչ	պատահեց	այս	մարդուն» հարցնում	էր	մտքում	Դավիթը	և	պատասխանը	փորձում	էր	կարդալ	Միքայելի դեմքի	վրա: Ա՜խ, նա	կույր	չէր	և	ոչ	հիմար. վաղուց	արդեն	զգում	էր, որ	Միքայելը	հետամուտ	է	Շուշանիկին, որ	օրիորդը	ոչ միայն	չի	քաջալերում	նրան, այլև	փախչում	է	նրանից: Նա	մտքում	գովում	էր	իր	եղբոր	աղջկա	հպարտությունը, բայց միևնույն	ժամանակ, վախենում	էր: Միքայելը	կանանց	վերաբերմամբ	անզուսպ	է, կարող	է	խիստ	միջոցների	դիմել` մի աղքատ	աղջկա	անտարբերությունը	պատժելու	համար: Ի՜նչ	ստորության	ընդունակ	չէ	մի	բարոյապես	ընկած	մարդ, մանավանդ, երբ	ձեռքում	ունի	փողի	պես	ամենազոր	միջոց: Օ՛օ, ո՛չ, ո՛չ, թող	միայն	համարձակվի	այդ	մարդը, Դավիթը կյանքը	չի	խնայիլ` Շուշանիկի	պատիվը	պաշտպանելու	համար: