­Նախ ը­սեմ, որ ­Մի­ջին Ա­րե­ւել­քի քրիս­տո­նէու­թիւ­նը ընդ­հան­րա­պէս ա­րեւմտեան եր­կիր­նե­րու օ­րա­կար­գին մէջ ալ չի յի­շո­ւիր: Այս­պէս ը­սենք՝ ա­րեւմ­տեան պե­տա­կան կամ հա­սա­րա­կու­թիւն­նե­րու տե­սա­դաշ­տին մէջ չեն ա­նոնք: Երբ ­Մի­ջին Ա­րե­ւելք կ­՚ը­սես՝ մար­դիկ ան­մի­ջա­պէս կը մտա­ծեն ա­հա­բեկ­չու­թեան մա­սին, «Իս­լա­մա­կան ­Պե­տու­թեան» մա­սին, բայց ոչ ոք կը մտա­ծէ, որ ­Մի­ջին Ա­րե­ւել­քը քրիս­տո­նէու­թեան օր­րան է, այն­տեղ ծնած է քրիս­տո­նէու­թիւ­նը եւ այն­տեղ է, որ հին ար­մատ­ներ ու­նի եւ այդ ար­մատ­նե­րը այ­սօր մերթ ընդ մերթ կը տկա­րա­նան: