Արվեստագետի մեծությունը որոշվում է ոչ թե նրա այս կամ այն ուղղության պատկանելությամբ, այդ մեծությունը կարող է դրսևորվել ինչպես նատուրալիստական, այնպես էլ աբստրակտ ստեղծագործությունների մեջ: Հետևապես, որքան որ չի փրկում մոդայիկ ուղղությունը, նույնքան էլ «հնացած» ուղղությունը չի նվաստացնում գործի արժանիքները: Արդյունքը հանգեցվում է մի միակ չափանիշի՝ ծածկվող տարածության որակին, պլաստիկ մտածողությանը, որոնք և վերջին հաշվով որոշում են ստեղծագործության արժեքը: