Այսօր	փողոցը	գրեթե	ամայի	էր: Միայն	մերթ	ընդ	մերթ	երևում	էր	մի	անցորդ, մի	բեռնակիր	կամ	կառք, և	այնուհետև դարձյալ	տիրում	էր	ամայություն: Եղանակի	մեղմությունը, արեգակի	անուշ	ջերմությունը	զորեղ	ու	դուրեկան ազդեցություն	էին	անում	Միքայելի	վրա: Զգում	էր, որ	արյունն	սկսում	է	երակների	մեջ	հոսել	առանձին	ուժով, տալով մարմնին	ինչ-որ	ախորժելի	ջերմություն: Նա	վերարկուն	հանեց	ու	գցեց	թևին: Սիրտն	սկսեց	բաբախել, քունքերի երակները	զարկեցին	այնպես, որպես	տենդային	տաքության	մեջ, կրքոտ	աչքերը	պսպղացին, շրթունքների	վրա	երևաց անսովոր	հուզում: