Երբ որևէ երկրում, ըստ էության, ընդդիմություն գոյություն չունի, դա այդքան էլ լավ երևույթ չէ: Ընդդիմության բացակայությունը մի շարք մինուսների համախումբ է: Օրինակ, նա, ով իրեն ընդդիմության տեղ է դնում, կարող է սկսել թատրոն ցույց տալ, բնականաբար իր մակարդակին հարիր, ու դրա օրինակները մեր իրականության մեջ բավարար են: Կամ էլ կարող է իր գոյության մասին ավելի արժանապատիվ ձևով փորձի հիշեցնել, ասենք, առաջ քաշի առաջին հայացքից լուրջ առաջարկներ, որոնք սակայն, անիրականանալի են, կամ էլ չեն դիմանա ոչ մի տեսակ քննադատության: Երբ քեզանից ոչինչ կախված չէ, հանգիստ կարող ես ասել ինչ ցանկանաս: