Երկու տղամարդիկ անհայտացան կանանց տանը, իսկ Վարդանը դրսում մնաց՝ նայելով հանգչող կրակին։ Օգոստոսի կեսի դեռևս կարճ այդ գիշերն արդեն ավարտվում էր։ Հոգնածությունից ջախջախված և դարձյալ ջերմող Վարդանը քնելու ոչ մի ցանկություն չուներ, քանի որ ապրել էր մարդասիրական մի պահ, որը կուզեր երկարաձգել։ Լեռների մեջ կորած ագարակը նրան խաղաղության հանգրվան էր թվում։ Հեռվում մի կրակոց լսվեց, և Վարդանին սթափեցրեց։ Փախստականը չէր կարող իրեն հանգստացնել նման պատրանքներով։ Նա տուն գնաց քնելու։ Գետնին խառնիխուռն պառկած երեխաներին շրջանցելով՝ նա ազատ տեղ գտավ մի փալանի վրա պառկած փոքր տղայի կողքին։ Երեխան սեղմվեց նրան, և Վարդանը տեսավ իր որդու դեմքը։