Նրանք դանդաղ գնում էին փողոցի շիկացած սալահատակով, ջանալով պատսպարվել շենքերի և ծառերի ստվերում։ Պալյանների տան հարևանությամբ գտնվող բոլոր տները մեծ էին, սակայն աստիճանաբար դրանք ավելի փոքր ու համեստ էին դառնում։ Բոլորն էլ իրենց այգիներն ու գոմերն ունեին, և այնտեղից ծանոթ աղմուկ էր գալիս։ Թովմասը ճանաչում էր թաղի երեխաներին, որոնց հետ հաճախ խաղում էր, ճանաչում էր նաև նրանց ծնողներին, տատերին ու պապերին։ Նա ձեռքով էր անում բակերում խաղացող երեխաներին և զարմանում էր, որ նրանք սովորականի պես բղավելով չէին վազվզում փողոցում։ Այն գրեթե դատարկ էր։ Փողոցում տեղադրված նպարեղենի, մսամթերքի, բանջարեղենի հազվադեպ խանութները փակ էին։ Քիչ այն կողմ, թաղի առևտրական մասում, ուր շարված էին մանր առևտրականների խանութները, արհեստանոցները, տարօրինակ խաղաղություն էր տիրում։ Չկային վաճառասեղանները մայթերին, չկային գնորդներն ու հետաքրքրասերները նրանց շուրջը, չկային բեռնակիրները, որոնք ապրանք էին տեղափոխում, չկային նաև աշկերտները, որոնք պատրոն ձևանալով՝ նրանց հրահանգներ էին տալիս։ Իսկ փողոցի անկյունի սրճարանում չէին սովորական հաճախորդները՝ տղամարդիկ, որոնք նարգիլե էին ծխում, նարդի էին խաղում կամ էլ քննարկում էին իրենց գործերը։ Սրճարանի հարթակին աթոռները կործած էին սեղանների վրա։ Նույնիսկ Որդիկը փակել էր «Քյաբաբի տուն» իր հայտնի ռեստորանի վարագույրները։ Այդ ռեստորանը միշտ լիքն էր լինում վաճառականներով, որոնք իրենց գործարքներն էին նշում, կամ էլ ընտանիքներով, որոնք տոնում էին որևէ տարեդարձ։ Փողոցը դատարկ էր թվում առանց նրանց աղմուկի և խորովածի հոտի։