Արաբական երկրներում դա տեղի ունեցավ ծեծով-ջարդով, մեզ մոտ` իշխանությունն անմիջապես հրաժարական տվեց՝ խուսափելով կոպիտ միջամտությունից: Հայաստանը, լինելով միատարր երկիր, խուսափեց շատ ավելի մեծ դժբախտություններից, որոնցով անցան Եգիպտոսը, Լիբիան, Ալժիրը, Թունիսը, Իրաքը, Սիրիան եւ, վերջապես՝ Ուկրաինան: Մեզ մոտ հնարավոր չէր խաղարկել կրոնական եւ ազգային հակասությունների թեման, հրահրել միջկուսակցական ընդհարումներ, իրար դեմ հանել հասարակության տարբեր շերտերի: Այդ իսկ պատճառով մեր հեղափոխությունն ավելի շուտ հակակոռուպցիոն պայքարի դրսեւորում է, քան հեղափոխություն այդ բառի իսկական իմաստով: Մեծ հաշվով Հայաստանում շատ բան չի փոխվել` տնտեսակարգը մնացել է նույնը, արտաքին քաղաքականությունը՝ նույնը, ներքին քաղաքականությունը, առանձին դրվագներ չհաշված, մնացել է նույնը: Ինչ վերաբերում է հեղափոխությունից հետո Հայաստանում ծավալված որոշ «անցանկալի» ժողովրդավարական գործընթացներին, ապա դրանք, մեր կարծիքով, արեւմտյան չիրականացված երազանքներ են, որոնք միառժամանակ իրենց մասին զգացնել տալուց հետո կփարատվեն եւ կմոռացվեն, որքան էլ արեւմտյան էմիսարներ Արսինե Խանջյանն ու Սերժ Թանկյանը փորձեն Նիկոլ Փաշինյանի վրա ճնշում բանեցնել եւ առաջ տանել սեռական փոքրամասնությունների «իրավունքների» օրինականացման գործը: