— Ինչպես	մեկ	հրեշտակ, է՛նպես	ներս	ընկավ	իգիթը, — վրա	բերեց	երևանցի	հայն: — Անօրեն թուրքերը	մեկ	ղրաղում, թուր	ու	խանչալ	պլոկած, տափ	էին	կացել: Բերդի	առնիլը	դեռ	չէինք իմացել: Հենց	իմացանք, թե	էն	թուրքերն	էկել	են՝ մեզ	յա	սուրը	քաշեն, յա	դուրս	տանին, կախ տան: Լերդ	ու	թոք	ջուր	կտրած՝ մնացել	էինք	սառած, որ	հսկայն	Աղասի	ներս	ընկավ, հենց իմացանք, թե	եկել	ա, որ	էն	անիրավներին	բռնիլ	տա	ու	մեզ	ազատի: Ո՞վ	կիմանար, թե	ի՞նչ	մարդ ա	ու	ընչի՞	համար	ա	էկել: Խեղճ	հոր	հո, շունչն	էր	մնացել	բերնումը. աչքի	լիսը	վաղուց	էր	հատել, վաղուց	էին	ոտ	ու	ձեռք	նրան	թողել, չորացել: Փորն	էկել	էր, ուռել, բերնին	դեմ	առել, հենց	գիտես, թե	հոգին	ինքը	նրանից	չէ՛ր	ուզում	ձեռք	վերցնի, չունքի	շատ	անգամ, էն	ուշագնաց	վախտը, լավ պարզ	լսում	էինք, որ	ուզում	էր	գլուխը	բարձրացնի	ու	մեռած	ձենով	մղկտում	էր. «Բաս	ո՞ւր	ա... թո՛ղ, թո՛ղ, մի	տեսնիմ... Ա՛ղասի, ո՛րդի, հո՛գի, քա՞նի	մի	քանի	ինձ	մաշես, երկնքումը	վաղուց	եմ տեղս	տեսել, ա՜յ	իմ	ջիվան	որդի, քանի՞	մի	քանի	ինձ	մաշես: Արի՛, արի՛, երեսիդ	մեռնիմ, արի՛, մեկ	շունչդ	առնիմ, էլ	հո	աչք	չունի՞մ, որ	քեզ	տեսնիմ. էլ	հո	ձեռք	չունի՞մ, որ	քեզ	գրկեմ, լեզուս	ա մնացել, անկաջս. Թո՛ղ	մեկ	էլ	ձենդ	լսեմ, որ	մորդ	էլա	մեկ	խաբար	տանիմ: Հռի՛փսիմե, Նազլու, Կա՛րո, փարիխան, Ա՛ղասի»: Սանգարի	ժամանակին	ձենը	իսպառ	կարվել	էր: Մենք	հենց իմանում	էինք, թե	վաղուց	ա	հոգին	տվել: Թոփի, ղոմբարի	ձենը	մեզ	խլացրել	էր: Երբ	ոտը խաղաղվեց, էլի	առաջվան	պես	նղղալով՝ խոր	հոգոց	քաշեց, էլի	էս	խոսքերը	սկսեց	ետ	ասիլ	ու հոգու	հետ	կռիվ	տալ: Վերջին	խոսքն	էլի	էն	էր՝ «Արի՛, արի՛, Ա՛ղասի, ո՛րդի, հո՛գի	ջան», որ	դռները ճոոացին, ու	ջիվան	որդին	հոր	ձենը	որ	չիմացավ, «Ա՛փու	ջան, գլխովդ	ման	տամ, դեռ	սա՞ղ	ես, երեսիդ	ղուրբան, ա՛փու	ջան», «Ափու	ջան» ասիլը, գժվածի	պես	հոր	վրա	ընկնիլն	ու	թուր	ու խանչալ	վրա	գալը	մեկ	էլան: Հերը	հենց	ձենիցը	մեռավ. որդուն, ա՜խ, ջրատար	որդուն	էլ ժամանակ	չմնաց, որ	յա	հորը	ետ	բերի, յա	իրան	մեկ	չարա	անի: էլի	աստված	մեզ	էր	խեղճ	եկել	որ սալդաթը	էս	ձենըձորը	որ	լսեց, խիշտն	առած՝ ասլանի	պես	ներս	ընկավ, իրեքին	սպանեց, մյուսները	փախան, քոռանա	իմ	աչքս, որ	Էսպես	բան	չէ՛ի	տեսել: Հազար	անգամ	Աղասու	հոր հացը	կտրել, հետը	քեֆ	եմ	արել: Բարիկենդանին	էլ, որ	Աղասին	փախավ, նրանց	տան	քեֆ անողների	մեկն	էլ	ես	էի: Իմ	որդիս, ա՜խ, իմ	ջիվան	Մոսին	էլ	էր	նրա	հետ	փախել: Բայց	ես	լսում եմ, թե	նա	դեռ	սաղ	ա: Աստված, դատաստանդ	քաղցր	ըլի, էսպես	զուլում	էլ	ո՛չ	շհանց	տաս, էլ	ո՛չ տեսնինք, երեսս	ոտիդ	տակն, — ասեց	ողորմելին	ու	փեշն	աչքերին	դրեց: