Ռ. Կա­րա­պետ­եա­նին ող­ջու­նեց նա­եւ նրա բա­րե­կամ Մա­յիս Ռա­ֆա­յէլ­եա­նը, նշե­լով նրա բազ­մաշ­նոր­հու­թիւնը` դե­րա­սան, լու­սան­կա­րիչ, գե­ղան­կա­րիչ, դրանց անու­րա­նա­լի ցու­ցադ­րու­մը իրենց աս­պա­րէզ­նե­րում դե­ռեւս ու­սա­նո­ղա­կան նստա­րա­նից սկսած: Նա մի­ա­ժա­մա­նակ նշեց, որ ար­ուես­տա­գէ­տը անց­եալ դա­րի վեր­ջե­րին Մի­աց­եալ Նա­հանգ­ներ բնա­կու­թեան մեկ­նե­լուց յե­տոյ հայ­րե­նի­քի հան­դէպ սէ­րը միշտ պա­հել է իր սրտում, հայ­եաց­քը միշտ հա­ռել Երե­ւա­նին ու Հա­յաս­տա­նին, եւ միշտ առիթ է որո­նում գա­լու, մի­ա­նա­լու մեր ըն­թաց­քին, իր հա­մեստ աւան­դը բե­րում մեր ընդ­հա­նուր գոր­ծին, որն ար­տա­յայտ­ւում է ցու­ցա­հան­դէս­ներ բա­ցե­լով, լու­սան­կա­րա­հա­նում­նե­րով, նուի­րատո­ւու­թիւն­նե­րով եւ այլն: