Պակաս կարևոր չէր նաև այն հանգամանքը, որ թուրքական քաղաքական վերնախավի բոլոր մասերը՝ այդ թվում ընդդիմությունը, միանգամից սատար կանգնեցին իշխանությանը և մերժեցին հեղաշրջման միջոցով իշխանափոխության հասնելու ճանապարհը։ Զինվորականների կողմից գործողությունների սկսվելու առաջին իսկ րոպեներից քաղաքական դաշտի բոլոր ազդեցիկ ներկայացուցիչները աջակցություն հայտնեցին երկրի նախագահին և ընտրված իշխանություններին։ Դրանց թվում էին նախկին նախագահ Ա. Գյուլը, նախկին վարչապետ Ա. Դավութօղլուն, ազգայնականների առաջնորդ Դ. Բահչելին և ուրիշներ։ Սա ևս վկայում է Էրդողանի կողմից քաղաքական դաշտի հիմնական մասի վրա ուժեղ և երկարամյա վերահսկողության մասին։ Այստեղ տեղին է հիշել 1960թ. հեղաշրջումից մի դրվագ. երբ ապստամբած զինվորականները եկան ձերբակալելու նախագահ Ջ. Բայարին և վարչապետ Ա. Մենդերեսին, վերջիններիս չպաշտպանեցին նույնիսկ իրենց թիկնապահները[2]։ Այսօրվա Թուրքիայում գործ ունենք Էրդողանին հավատարիմ մի մեծ ու ազդեցիկ թիմի հետ, որը ունի հզոր դիմադրողական ուժ։