(Հենը հրաման ստացա… գործուղել Ձաղիձոր՝ Հայաստանի ամենատարեց կնոջ՝ Սիրամարգ Մելքոնյանի մասին ակնարկ գրելու…: Սկսեցի գրել գնացքի մեջ, Լոռու ձորում, դեռ չհասած՝ սկսեցի գրել, դեռ չտեսած։ Եվ լավ էր ստացվում։ Բայց պատրանք էր դա, որ ցնդեց։ Ձաղիձորում էլ մի երկուսի հարցրի, թե մեծ կնոջ տունը որտեղ է, նախ զարմանում էին. «Մելքոնանց պառավի՞… Նրա տունը շինվի, դեռ ապրում ա՞»։ Ու շատ լուրջ հարց էին տալիս, թե դու ով ես, որտեղի՞ց ես եկել, ի՞նչ գիտես նրա մասին)։