«Հասարակության հարաբերականորեն ցածր, մոտ 50% մասնակցությունն արտացոլեց այն իրողությունը, որ հանրաքվեն ուղղորդված էր քաղաքական շահագրգռություններով՝ հայ հանրության կարիքներին արձագանքելու փոխարեն, եւ բազմաթիվ քաղաքացիների կողմից ընկալվեց ավելի շուտ որպես իշխանության հանդեպ վստահության, քան առաջարկվող բազմաթիվ փոփոխությունների քվեարկություն: Երկուեւկես տարի տեւած գործընթացը բավականաչափ ներգրավող չէր, խորհրդարանը միայն մի քանի շաբաթ ժամանակ էր ունեցել տեքստը քննարկելու համար, եւ հանրային բանավեճերը սահմանափակվել էին երկու ամսով՝ խնդրահարույց դարձնելով հասարակական փոխհամաձայնության հասնելը: Այսպիսով, առանցքային սահմանադրական փոփոխությունը՝ նախագահականից խորհրդարանական համակարգի անցումը, չափազանց շատ քաղաքացիների կողմից ընկալվեց որպես գործող նախագահի համար՝ պաշտոնավարման երկրորդ ժամկետի ավարտից հետո (որն այլապես վերջինը կլիներ), իշխանության մնալու միջոց»: Այնուհետ հայտարարությունում թվարկված էր հանրաքվեի ընթացքը ստվերած եւ դրա արդյունքները կասկածի տակ դնող ընտրախախտումների ամբողջ մի ցանկ: