Թովմասը համարեց, որ դա լավագույն լուծումն էր։ Ինքը կլիներ Վարդանի միակ որդին, իսկ այդ երեխան չէր լինի իր եղբայրը կամ քույրը։ Հոր մասին մտածելիս Թովմասը մռայլվեց։ Նա իրեն մեղավոր էր զգում քիչ առաջ իրեն այցելած մտքերի համար, երբ նա վախեցել էր, որ Մարոն կմեռներ։ Ո՛չ։ Վարդանը իրենց չէր լքել։ Իր մեղքը չէր, որ իրենք բաժանված էին, նրան խանգարում էին։ Եվ որ ամենակարևորն էր, նա չէր մեռել։ Ո՛չ, նա չէր կարող մեռնել։