Գորշավուն տարօրինակ վայր: Խոնավությունը թափանցել է մինչև ոսկորները: Ոչ տուն, ոչ ծառ. չկա աշխարհում ոչինչ՝ արյան սև լճակից բացի: Գրետա Սարկիսովնան, հենց նոր ձվից ելած և դեպի ջուրը շտապող կրիայի ձագի նման դուրս էր սողում իր իսկ արյան լճակից: Նրա մեռյալ, բայց և միաժամանակ կենդանի, մաշկազերծ մերկ մարմինն այնքան այլանդակ ու զարհուրելի էր, որ հնարավոր է՝ աշխարհի ստեղծման պահից ի վեր դեռ ոչ ոք նման սահմռկեցուցիչ պատկեր չի տեսել: Գրետա Սարկիսովնան սողում ու սողում էր գետնի վրայով՝ գալարվելով օձ պես: Սակայն դա այն շենքի ասֆալտապատ բակը չէր, ուր հիմա ապրում էր Նուվարիշը: Դա լերկ վայր էր, հիշեցնում էր Նուվարիշի ղրդալանյան թաղամասի բակի լերկ հողը, և այդ հողի վրայով սողում էր Գրետա Սարկիսովնան՝ կարծես ձգտելով սողահաս մերձենալ իր մահին: Բայց մահն այդ, ասես գողացված ինչ-որ մեկի կողմից ու ծանակաթաքույց պահած, բնավ չէր մոտենում նրան: Երբեմն, գլուխը բարձրացնելով, նա մրմնջում էր. «Շնորհակալություն, որդի՛ս: Անչափ շնորհակալ եմ ձեզ»: Եվ կրկին՝ անտանելի տանջանքների ու ցավերի մեջ շարունակում էր ճանապարհը դեպ իր մահը… Եվ Նուվարիշը հանկարծ հասկացավ, որ Գրետա Սարկիսովնան սողում է ուղիղ իր կողմ: Այնպես, ասես նրա մահը լոկ Նուվարիշի տնօրինության ներքո էր: