­Նախ՝ մենք սխալ ենք հա­մա­րում ցան­կա­ցած հա­կա­մար­տու­թեան բաղ­դա­տա­կա­նը մէկ ու­րի­շի հետ՝ հիմ­նո­ւե­լով միայն այդ ձե­ւա­կան ե­րե­ւա­ցող կող­մե­րի վրայ։ Իւ­րա­քան­չիւր հա­կա­մար­տու­թիւն իւ­նի­քալ (ա­ռանձ­նա­յա­տուկ) է։ Իւ­րա­քան­չիւր հա­կա­մար­տու­թիւն ու­նի իր պատ­մու­թիւ­նը, իր պատ­ճառ­նե­րը, իր ո­րո­շա­կի իւ­րա­յատ­կու­թիւն­նե­րը։ Այ­սինքն՝ երբ մենք փոր­ձում ենք բո­լոր հա­կա­մար­տու­թիւն­նե­րը մէկ կա­ղա­պա­րի մէջ տե­ղա­ւո­րե­լու, մենք շատ մեծ սխալ ենք գոր­ծում։ Դ­րա հա­մար ես միշտ մեր­ժում եմ հա­մե­մա­տել Ար­ցա­խի խնդի­րը ո­րե­ւէ այլ հա­կա­մար­տու­թեան հետ՝ ա­սել, որ մենք նման ենք կամ տար­բեր ենք սրա­նից կամ նրա­նից։ ­Բայց ես հա­մո­զո­ւած եմ, որ Ար­ցա­խի խնդի­րի խոր­քում ին­կած է մի հիմ­նա­րար ժո­ղովր­դա­վար սկզբունք՝ Ինք­նո­րոշ­ման ի­րա­ւուն­քը, ո­րը իւ­րա­քան­չիւր ազ­գի, իւ­րա­քան­չիւր ժո­ղո­վուր­դի աս­տո­ւա­ծա­տուր ի­րա­ւունքն է։ Ար­ցա­խի ժո­ղո­վուր­դը այ­սօր ի­րա­գոր­ծում է իր ինք­նո­րոշ­ման ի­րա­ւուն­քը։