«Հակինթ բնակության եկած ամեն մեկը… պատրաստի բնակարանների հետ ստացել է նաև քարհանք-տնամերձ։ Եվ տնամերձներից քար են կտրել` բնակարանների թիկունք ու կողքերին կարկատել հացատուն, գոմ, մարագ»։ Բախումներ էլ են եղել։ Ահա առաջինը. «Տրակտորիստ Նապոն չի համբերել` գիշերով փխրեցնող գութանը գցել է տնամերձ, Նապոն գլխից ձեռ է քաշել, սովխոզում փխրեցնող գութանը մեկն է, իսկ ամեն տնամերձ կարող է տասը այդպիսի գութան շարքից հանել։ Պարզապես գլխից ձեռ է քաշել։ Բայց բախտը բանել է. գութանին ոչինչ չի պատահել։ Տրակտորիստ Նապոյին սովխոզի դիրեկտոր Կիրակոսյանը հեռացրել է ու նորից ընդունել աշխատանքի… Այսքանը։ Վերջիվերջո Նապոն ջահել է. տնամերձից հսկա քարեր են դուրս եկել, տեղաշարժվել` կարելի է ջարդել, գցել մի կողմ, կան` որ համառել մնացել են և դրանց արդեն գութան գցելը անմտություն է, ահա մուրճը, ահա սեպերը, տրակտորիստ Նապոն ումի՞ց է ավել. նորաստեղծ ավանի մարդիկ, վերաբնակիչները, քնում են մուրճի ձայնն ականջներում, արթնանում են մուրճի ձայնն ականջներում»։