Գրիգոր — Լավ ես ասում, արքա… ճիշտ ես ասում… Բայց այդ մեղքը նաև դու ես սերմանում… Մտքովդ չէր անցել, չէ՞… Իսկ ինչու չէր անցել… Չե՞ս տեսնում ինչ երկրում ես թագավորում… Չե՞ս տեսնում ինչ այլանդակ բարքեր են շուրջդ… Ուշքի արի… Լայն բաց արա աչքերդ… Գողեր ու ավազակներ են չորս կողմդ, խոզեր, անբարո խոզեր, որոնք մի հատիկ ոսկու համար հորն էլ կծախեն, մորն էլ… Առաջ գոնե մարդու դիմակ էին հագնում, գոնե փորձում էին խաբել միամիտներին… Իսկ հիմա գործում են խոզավարի, առանց ամոթի… Ե՞րբ ես տեսել այսքան ընչաքաղցություն, այսքան խաբեություն… Եղավ այն, ինչ Տերն էր ասում. տեսա ծառաներ` ձիերի վերա և իշխաններ` ծառաների պես ման գալիս երկրի վրա… Այսքանից հետո էլ ի՝նչ հայրենիք, էլ ի՝նչ ժողովուրդ… Չե՞ս զգում, որ այսօր փուչ խոսքեր են դրանք, նույնիսկ ականջ չեն շոյում… Այսպես ապրե՞լ կլինի… Մաքրվել է պետք, արքա, ուրիշ ճար չկա, Տիրոջ նման ջուրը մտնել, մկրտվել… Մեծից մինչև փոքրը… Արքայից սկսած մինչև ամենահետին շինականը… Թե չէ ապականության գաղջ հոտը չի ջնջվի քո երկրից… Խոզերով կլցվի ողջ երկիրը…