Սովետական տարիներին գրագետ երևալ փորձող որոշ տգետներ իրենց հայկական լեզվամտածողությամբ ռուսական օտարաբանությունների մի կույտ էին դուրս տալիս. «Ուգլի մագազինում վեչնի կալբաստի օչերեդ էր»: Ու դա քննադատվում էր: Գլոբալիզացիայի այս դարաշրջանում ապրող մարդը նույնպես իր խոսքը համեմում է ռուսական և անգլիական օտարաբանություններով. հեռուստացույցը` ծելեվիզըր, ջահը` լյուստռա , վարագույրը` զանավեսկա, պաղպաղակը` մառոժնի, շնորհակալությունը` թենքյու: Ա´յս շարքը անվերջ կարելի է շարունակել: Անշուշտ կարելի է շարունակել: