Էս	ժամանակին	էր, հունսի…ին	1825-ին, որ	արինակեր	Հասան	խանը՝ սարդարի	փոքր	ախպերը, որ	հազար	անմեղ գլուխ	կերել, հազար	տուն	քանդել, քաղաք, գեղ	ավերել, Ղարս	ու	Բայազիդ	հինգ-վեց	անգամ	ոտի	տակ	տվել, Արզրումա	սարասկյարին	խղճացրել՝ աշխարհ	ձեռին	զվիրն	էր	բերել, ոտը	բարձրացրեց, որ	գնա, Պետերբուրգն	էլ առնի, ավերի, Թիֆլիզու	սիրուն	օղլուշաղը	իրան	գազան	զորացը	մատաղ	անի, հրամայեց	Նաղի	խանին, որ	իր ղարափափախները	ու	մսկլուն	վերցնի, գնա, Դազախու	բերանը	բռնի. Քրդերի	գլխավոր	Օքյուզ	աղին	էլ	ղրկեց Ղարսա	սնըռը, ու	ինքը	իր	սարվազներովը, ղոնշունովը	գնաց	Ապարան, որ	Փամբակու	վրովը, ֆռսանդ	ճարածին պես, ոուսի	սահմանը	անց	կենա: Բերդերը	բոլոր	ղայիմացրին, Երևանումն	ու	Սարդարաբադումը, որքան հարկավոր	էր, զորք	ու	ջաբախանա	թողին	ու	մնացածը	հետըները	վերցրին: