Եւ իրօք կի­նօն ու­նի իր լե­զուն եւ ոչ մի ու­րիշ լե­զուով հնա­րաւոր չէ պատ­մել այն, ինչ տես­նում ես կի­նոյում։ Ան­շուշտ եթէ դա լաւ կի­նօ է։ Իսկ խօս­քը գնում էր «Մէկ ամ­րան խրո­նիկա» վա­ւերագ­րա­կան ֆիլ­մի մա­սին, նուիրուած ֆրան­սիացի ռե­ժիսոր Ժան Ռու­շի 100-ամեակին, որով բա­ցուեց 3-րդ «Ծի­րանի Ծառ» վա­ւերագ­րա­կան ֆիլ­մե­րի մի­ջազ­գա­յին կի­նօփա­ռատօ­նը, որն ան­ցաւ 1-5 Հոկ­տեմբե­րին։ Այժմ պար­զա­բանեմ. կայ «Ոս­կէ Ծի­րան» փա­ռատօն եւ կայ «Ծի­րանի Ծառ» փա­ռատօն, որն ըն­դա­մէնը երեք տա­րեկան է։ Ան­շուշտ այն ծնունդ է առել «Ոս­կէ Ծի­րան»-ից։ Վեր­ջինս իր բո­վան­դա­կու­թեամբ բազ­մա­ժանր է, ընդգրկում է եւ խա­ղար­կա­յին եւ վա­ւերագ­րա­կան ֆիլ­մեր, բա­ցի այդ ծրագ­րում կան հե­տաքրքրա­կան հան­դի­պումներ աշ­խարհահռչակ դէմ­քե­րի հետ եւ տար­բեր մի­ջոցա­ռումներ, ուստի հան­դի­սատե­սը դժուար է կողմնո­րոշ­ւում՝ ուր գնալ։ Ընտրե­լով որե­ւէ մի ֆիլմ, նա զո­հաբե­րում է միւս տաս ֆիլ­մե­րը, իսկ «Ծի­րանի Ծառ»-ը կենտրո­նանում է միայն վա­ւերագ­րա­կան ֆիլ­մե­րի վրայ, այն էլ արուած մար­դա­բանա­կան եւ ազ­գագրա­կան նիւ­թի վրայ։ Այս տա­րի 1650 ֆիլ­մե­րից ընտրուեցին ցու­ցադրու­թեան հա­մար 30 ֆիլ­մեր 25 երկրնե­րից։ Փա­ռատօ­նի հիմ­նա­դիր եւ տնօ­րէն Գա­րեգին Զա­կոյեանը պատ­մեց, թէ ինչ սկզբունքով էին կա­տարում ընտրու­թիւնը.