Օլտմանը պատմում է, որ միակ դեպքը, երբ ինքը խղճի խայթ է զգում, այն ժամանակ է լինում, երբ աշխատում է նորածինների ինտենսիվ թերապիայի բաժանմունքում: Զգում է, որ փորձում է փրկել նորածինների, ովքեր նույն տարիքում են, ինչ այն երեխաները, որոնց կյանքն ինքը արհեստական ձևով ընդհատում էր: Բայց նա արագորեն վանում է այդ մտքերն իրենից: