«Հարեւանուհիս ոտքի կոտրվածք էր ստացել, գամված էր անկողնուն, Ռոբերտիկը խիստ մտահոգ տոնով ասաց. «Տատի՛, գնանք տեսնենք՝ Մարուս տատիկը ոնց է»: Երբ վերադարձանք, շարունակեց. «Մարդ չկար, որ Մարուս տատիկը հետը զրուցեր, գնամ, մի քիչ զրուցեմ»,- թոռնիկի մասին հուշերից ջերմացած՝ պատմում է տատն ու հավելում,- տղաս 93 համարի երթուղային էր վարում: Ռոբերտս մի օր կանգնել էր մոտակա կանգառում, կանգնեցրել 93 համարի բոլոր երթուղայինները եւ վարորդներին հրավիրել մեր տուն՝ իր տարեդարձին: Տղաս պատմեց, որ բոլորը հերթով մոտեցել են իրեն ու հայտնել, որ մեր տուն են գալու, քանի որ Կյաժն է հրավիրել: Իհարկե, եկան: Ռոբերտի համար որպես նվեր ոսկյա ապարանջան էին բերել, որի վրա մակագրված էր «Կյաժին»»: