Սակայն	այս	մտքերը	ծխի	պես	օդն	էին	ցնդում, երբ	մտածում	էր, թե	ինքը	մի	ծանր	բեռ	է	Ալիմյանների	համար, երբ մանավանդ	Սմբատի	աչքերի	մեջ	նշմարում	էր	հազիվ	զսպված	ատելությունը: Հաճախ	հարցնում	էր	իրեն, ինչպե՞ս	եղավ, որ	կյանքը	կապեց	այդ	մարդու	հետ: Եվ	միշտ	հանգում	էր	նույն	պատասխանին, թե	դա	մի	պատահական	դեպք	էր, վիճակախաղ: Մի	չար	ոգի	րոպեաբար	մթագնեց	նրա	ուղեղը	և	դրդեց	նրան	ընկնել	դեռ	լավ	չճանաչած	մի	երիտասարդի գիրկը: Այն	ժամանակ	նա	կարծում	էր	թե	այդ	մարդու	սերը	կարող	է	լինել	անշեջ, կարծվում	էր	նաև, որ	ահա	գտավ	վաղուց որոնած	մեկին, որին	կարող	էր	իր	ուզած	ձևը	տալ: ինչպես	կակուղ	մոմի: Բայց	նետը	քարին	դիպավ: Նա	հանդիպեց	իր	չափ անշեջ	մի	բնավորության, որ	չէր	ուզում	զիջանել	շատ	անձնական	նախապաշարումներ: Երկուսն	էլ	ուսում	առած, զարգացած` ունեին	տարբեր	դրոշակներ — այս	չէ՞ր, արդյոք, փոխադարձ	գժտությունների	առաջին	հիմքը: Իսկ	երբ	ավելի ծանոթացան	միմյանց, առաջ	եկան	բյուրավոր	հակասություններ: Մանր	դեպքերը	խոշորացան, պարզվեց	այն	անդունդը, որ	անջատում	է	երկու	միմյանցից	հիմնավորապես	տարբեր	շրջանների	մարդկանց: