Իսկ երեսունիններորդը անհարմար զգաց, որ ինքը մեկ թվով պակաս էր քառասունից: Քառասուներորդը նրա մոտիկ ընկերն էր, միասին էին սովորել, միասին էին կռվել, միասին էին տառապել։ Եվ հիմա էլ շարքի մեջ միասին էին, կողք-կողքի: Եթե նրանք ընկերներ չլինեին, շարքի մեջ էլ միասին չէին կանգնի, և գուցե իր ընկերը քառասուներորդը չէր լինի: Նա անհարմար զգաց իրենց ընկերությունից և այն բոլոր բարիքները, որ արել էր նրա համար, այժմ իրեն թվում էր դիտավորյալ։ Նա ամաչում էր այն բոլոր լավությունների և հոգատարության համար, որ ինքը ցուցաբերել էր ընկերոջ նկատմամբ: Հանկարծ նա ուրախությունից ժպտաց։ Հետո հանգիստ շունչ քաշեց։ Նա գտել էր իր արդարացումը։ Ոչ ոք հիմա չէր կարող մեղադրել նրան։ Նա հիշել էր, որ մի անգամ վատություն էր արել… Անազնիվ էր եղել ընկերոջ հանդեպ։ Մի անգամ, երբ գործազուրկ էին, նա իմացել էր, թե ինչ-որ տեղաշխատանք կար և ընկերոջը չէր ասել։ Միայն ինքն էր գնացել, բայց հետո զղջացել ու ամաչել էր արածից: Այդ հիշելիս մի պահ նա վախեցավ։ Նա դարձյալ լավ ընկեր էր դառնում։ Նա պարզապես դառնում էր մի մարդ, որ կյանքում մի անգամ սխալվել է։ Նա մեծ ճիգերով վանեց այդ միտքը իրենից և մտածեց, որ այդ բոլորը կարևոր չէր։ Կարևորն այն է, որ ինքը արել էր դա։ Այստեղ հավաքված մարդիկ եթե իմանային, կասեին, որ ինքը սրիկա է։ Նա դարձյալ հանգստացավ, ինքը վատ ընկեր է եղել, վատ մարդ է եղել։