Ադրբեջանցիների այս նկրտումները և պատերազմի միջոցով Ղարաբաղն ու Շուշին կրկին բռնազավթելու վայրահաչությունները վկայում են, որ այս երկիրը տակավին օգտվում է մի շարք միջազգային կառույցների անգործությունից և անթաքույց հովանավո րությունից, ղարաբաղյան խնդրի հանդեպ ձևավորվող «տարօրինակ» վերաբերմունքից: Բազմաթիվ անգամներ է խոսվել ու գրվել, որ հատկապես միջազգային քաղաքական կառույցները, Միավորված ազգերի կազմակերպությունը, Եվրախորհրդարանը, ԵԱՀԿ-ն չեն կամենում իրականության աչքերին նայել, չեն կամենում հաշվի նստել այն զորավոր փաստի հետ, որ Ղարաբաղի բռնակցումն Ադրբեջանին եղել է ինչպես միջազգային, այնպես էլ ԽՍՀՄ օրենքների կոպիտ ոտնահարմամբ, որ գործել է ոչ թե օրենսդիր կամ գործադիր մարմնի, այլ կուսակցական կառույցի որոշումը, ինչն, ըստ էության, առ ոչինչ է: Հենց այս փաստն արհամարհելով` միջազգային կառույցները շարունակում են անօգուտ ու անպտուղ բանակցություններ վարել, հայտարարություններ տարածել` հարցին վերջնական լուծում տալու փոխարեն: Ադրբեջանցիներն էլ իրենց հերթին ոգևորվում են հենց այս ամենով, միջազգային կառույցների միտումնավոր գործունեությամբ: Շուշին Ադրբեջանի երկրորդ մայրաքաղաք հայտարարելու ադրբեջանական զառանցանքն, իհարկե, չի կարող իրավական հետևանքներ ունենալ, սակայն այսպես այս երկիրն իր համար ինչ-որ «հենարաններ» է ստեղծում, իր համակիրների ուշադրությունը սևեռում իր իսկ կողմից իրականացվող քայլերին` հետագայում կեղծիքները որպես պատմական ճշմարտություններ ներկայացնելու «հիմքեր» ստեղծելու համար: