Նկատողությունն	արդարացի	էր: Մոսիկոն	զգաց	իր	մեղքը	նա	իր	լեզուն	չէր	զսպել	ընկերոջ	վերաբերմամբ	նույնիսկ Սուլյանի	մոտ, որ	այժմ	ներկա	էր	և	որ	անզգուշություն	էր	ունեցել	իր	լսածը	Միքայելին	հաղորդելու: Այնուամենայնիվ, նա չուզեց	խոսքի	տակ	մնալ	և	պատասխանեց.