Երբ եկա Հայաստան և երգեցի «Մուշ»-ը Սարդարապատում, տեսա, թե մարդիկ ինչպես են արձագանքում: Հենց այդ ժամանակ զգացի հոգևոր մի մտերմություն նրանց նկատմամբ: Առաջին անգամ, երբ Հայաստանում էի, չէի պատկերացնի, որ հայկական անձնագիր կունենամ: Չես կարող կանխատեսել' ինչ կլինի, երբեք չէի մտածում, որ հայերեն ձայնասկավառակ կթողարկեմ: Սակայն կյանքը ճանապարհորդություն է, ի՞նչ իմանաս, որ մեկ օր էլ չեմ տեղափոխվի այստեղ' ապրելու: Կցանկանայի ավելի երկար ժամանակով գալ Հայաստան, աշխատել կոնսերվատորիայում և տեղի մշակութային կյանք մտնել: Հիմա... Հիմա ստեղծագործում եմ, երգում, ձայնագրում, ունեմ աշակերտներ, ուսուցանում եմ: Ֆիլադելֆիայի տարածքում երաժշտական կենտրոնի տնօրեն եմ: Արա Գևորգյանի հետ «Արաքս»-ն ենք գրում: