Բանուն գցեց հավի թևիկն ու քարացավ, Ջևրիյեն, շուրթերը սեղմելով, քիչ էր մնում լաց լիներ, Ֆերիդեն նախ գոռաց, հետո ծիծաղեց, մայրը' Գյուլսումը, գլուխն ափերի մեջ առած, աքցանի մեջ սեղմվածի պես տնքաց, ու միայն տատիկը... սիրելի տատիկը, հանգիստ շարունակեց ուտել ապուրը: Գուցե նրանից էր, որ վերջերս լսողությունը լավ չէր: Կամ էլ հիշողությունն էր սկսել վատանալ: Ով գիտի, գուցե կարծում էր, որ սարսափելի բան չի պատահել: Տատիկից ով է բան հասկանում: