Նա	տանջվում	էր	և	ճիգ	էր	անում	սիրտը	թեթևացնել	զավակների	սիրով: Խայտառակ	օրից	հետո	անբաժան	էր երեխաներից: Մի	կողմից	երկյուղն	ամուսնուց, մյուս	կողմից` ծանր	հանցանքի	գիտակցությունը	դրդում	էին	նրան	փնտրել անմեղ	էակների	հովանավորությունը: Ապականված	հողին	ձգտում	էր	մաքրության	ճառագայթների	մեջ	լվանալ	իր	կեղտը և	չէր	գզում, որ	իր	համբույրներով	արատավորում	է	նրանց: Եթե	Պետրոսը	վռնդեր	նրան	իր	տնից, տալով	երեխաներին, դա խնդրի	ամենաբախտավոր	լուծումը	կլիներ	նրա	համար: Բայց	Անուշը	համոզված	էր, որ	երբեք	այս	տեսակ	մեղմ	պատժի	չի արժանանա: Այս	էր, որ	գրգռում	էր	վերջին	ժամանակ	նրա	մեջ	թմրած	մայրական	սերը: Սա	էր, որ	դրդում	էր	նրան	գրկել, համբուրել	զավակներին	այնպեսի	խանդաղանքով, որ, կարծես, ահա	շուտով	պիտի	բաժանվի	նրանցից: Եվ	մանկական գլուխները	թրջվում	էին	դառն	արցունքներով, որոնք	արտահայտում	էին	մի	մեղսագործ	հոգու	վշտցած	զղջումը: