Կարճատև	տատանումից	հետո	Միքայելն	սկսեց	խոսել: Զգացումների	բուռն	հոսանքից	չգիտեր	ինչի՞ց	սկսի	և	ինչպե՞ս: Կամենում	էր	միանգամից	արտահայտել	բոլորը, ինչ	մտածել	ու	զգացել	էր	վեց-յոթ	շաբաթվա	ընթացքում, բայց	վախենում էր, մի	գուցե	օրիորդը	խստորեն	ընդհատի	նրա	խոսքը	և	հեռանա: Եվ	սկսեց	իրեն	պարսավել	ոչ	միայն	իր	սխալի	համար, այլև	ընդհանրապես: Նա	խոստովանում	էր, որ	ինքը	փչացած	մարդ	է, առանց	ձգտելու	բացատրել	իր	բարոյական	անկման արդարացուցիչ	պատճառները: Այն	օրից, երբ	Շուշանիկը	հրեց	նրան, սկսեց	զգալ, որ, ճշմարիտ, սխալված	է	եղել առհասարակ	կանանց	մասին, չափելով	բոլորին	միևնույն	չափով: Նա	սկսեց	մտածել	ավելի	լուրջ, հարգել	կնամարդին այնպես, ինչպես	երբեք	չէր	հարգել: Շուանիկի	սառնությունն	ու	արհամարհանքը	զորացրին	նրա	մեջ	անսովոր	զգացումը: Որքան	օրիորդը	երես	դարձրեց, այնքան	կին	էակը	բարձրացավ	նրա	աչքում: Որքան	նա	հպարտ	պահեց	իրեն, այնքան ինքն	ընկավ	իր	աչքում: Շուշանիկը, և	միայն	նա	զգալ	տվեց, թե	որքան	փուչ	է	եղել	իր	կյանքը: Նա՛, միայն	նա անգիտակցաբար	արավ	նրա	համար	այն, ինչ	որ	ահա	մի	քանի	ամիս	է, աշխատում	է	անել	իր	եղբայրը: Նրան վիրավորեցին	հասարակության	մեջ: Եղբայրն	ամբողջ	ժամերով	աշխատում	էր	համոզել	նրան	մոռանալ	այդ վիրավորանքը, բայց	չկարողացավ: Նա	միայն	և	միմիայն	Շուշանիկի	պատճառով	կուլ	տվեց	ամոթալի	ապտակը: