Բայց հոգու դրաման իր հետագիծն ունի կենսագրության ժամանակի անցուղիներում։ Նախերգանքի վաղնջական մեղեդիներում աշխարհը ռոմանտիկ գունավորում ուներ, երկինքն անամպ էր, սերը՝ կարեկից, բնությունը՝ հասկանալի։ Փույթ չէ, թե ուղիները մոլոր են եւ որոնումի «ցավը նախնադարյան»։ Էականն այն է, որ «կա ծաղիկ, կա փուշ, ցավ կա՝ ուրեմն, կա սեր, ապրում եմ ու կամ»։ Այս ցավը տակավին թախիծ չուներ, այն թախիծը, որ «գրեթե ֆիզիկական ցավ է պատճառում»/Տերյան/։ Բայց տաղանդի հասունացման հետ խորացան ներքին ու արտաքին աշխարհի բախման հանգույցները եւ բանաստեղծը կռահեց անքննելին, թե ինչքան էլ դյութական լինի սերը, երազները լինեն անեղծ, բնությունը թովչական եւ արշալույսները գեղեցիկ, այնուամենայնիվ, տիեզերական սկիզբ ունի մեր ունայն գոյության ողբերգական թախիծը եւ մենք հոգեկան ձուլվածքով կրում ենք Մեծ Վերջնականի քրիստոնեական հոռետեսությունը։ Կուռքերի անկումը, հին աստվածների վերածնունդը, սոցիալևհասարակական մոդելների փլուզումը, այլմոլորակային այցելուների հարուցող տագնապը, էկոլոգիական համաճարակը, մարդկային հոգու ձեւի ու կշռի հայտնությունը, հին մարգարեությունների ու Նոստրադամուսի գուշակության ապոկալիպսիսը, որոնք գիտությունը հաշտեցնում են միստիկայի հետ, հեղաբեկում են բանաստեղծի էթիկական ընտրության բանաձեւերը եւ նրա պոեզիան տոգորում հեռացումի ու ընդվզման դեգերումներով։ Փոխվում են բառերը, փոխվում են դարերը, թախծի շիթեր են իջնում երազի վրա եւ խռոված հոգու հուշերն արձագանքում են զղջումի ու ապաշխարանքի հոռետեսական անդարձությունը.