Հետաքրքիր կլիներ այսօր հրապարակված տեսնել ոչ միայն առանձին մարդկանց այդ տարիների ստեղծագործությունները, այլեւ 60-70-80 թթ. հրապարակված ինքնահրատ նյութերը, թերթերի եւ թռուցիկների տեքստերը: Այդ նյութերը, հատկապես որոշ թռուցիկներ ու հոդվածներ չափազանց հետաքրքիր կյանք են ունեցել: Քաղբանտարկյալների նկատմամբ կայացված դատավճիռներն ուսումնասիրելիս պարզվում է, որ դրանց մի մասը տարեցտարի կրկնվել է: Օրինակ, այնպիսի հոդվածներ, ինչպիսիք են`Անատոլի Սկաչկոյի 1921թ․ գրած «Հայաստանը եւ Թուրքիան առաջիկա կոնֆերանսում» հոդվածի պատասխան հանդիսացող «Մայիսի 28-ը», որ գրել են 1964թ․«Յոթի գործ»- ով դատապարտվածներ Վիգեն Բաբայանը եւ Մերուժան Հովհաննիսյանը համատեղ նաեւ «Կրկին ռուս-թուրքական դիվանագիտության զոհասեղանին» հոդվածները, տարածվել են 60-ականների սկզբից սկսած` մինչեւ 80-ականներ: Այսպես. այս նյութերը տարածվել են 1962-63 թթ. եւ հիշատակվում են «Յոթի գործ»- ում, այնուհետեւ տարածվել են 1967-ին եւ դրվել Մարտին Նալբանդյանի ու այլոց մեղադրանքների հիմքում: Դրանք հիշատակվում են Զավեն Հարությունյանի գործում, տարածել են նաեւ 1968-ին «Հայ հայրենասերների միություն», ապա` «Հանուն Հայրենիքի» խմբերը, Ազգային միացյալ կուսակցության անդամները եւ այսպես շարունակ: Այս թռուցիկների պես երկարակյաց են եղել նաեւ Ավետիս Ահարոնյանի նամակն ուղղված Ռուսաստանի արտաքին գործերի կոմիսար Չիչերինին, ապա Ահարոնյանի նամակը Ավետիք Իսահակյանին եւ նման այլ նյութեր: Սա, նախ, վկայում է, որ այդ տարիների ընթացքում Հայաստանի այլախոհների առաջ քաշած խնդիրները շատ առումներով նույնն են մնացել, ապա նաեւ` սկսած 60-ականների ամենասկզբից մինչեւ 80-ականներ ի հայտ եկած այլախոհական խմբերը, խմբակները, կազմակերպությունները ստեղծվել են մի դեպքում` մեկը մյուսի հենքի վրա եւ հաջորդել միմյանց, իսկ այլ դեպքերում` անմիջականորեն կապված են եղել միմյանց հետ: Ուշադիր ընթերցողը չի կարող չնկատել, որ բոլոր կազմակերպություններում էլ եղել են մարդիկ, որոնք կապեր են ունեցել նույն ժամանակահատվածում գործող կամ իրենցից առաջ գործած այլ խմբակների հետ: Շատ դեպքերում` այս կամ այն խմբի բացահայտումից ու ակտիվ անդամների դատապարտումից հետո նրանց նկատմամբ հարուցված քրեական գործում որպես վկա ներգրավված այս կամ այն գործիչը կամ գործիչները` նոր մարդկանց ներգրավելով, շարունակում էին կիսատ մնացած գործը, այսպիսով ապահովելով պայքարի շարունակականությունը: Հայաստանում սա, կարծես, շատ քիչ բացառություններով` օրինաչափություն է եղել: Բացառություն են եղել, թերեւս, միայն ուսանողական խմբակները, որոնք, սակայն, կազմավորվելուց հետո` գործելու ընթացքում այս կամ այն կերպ նույնպես սկսել են առնչվել ճանապարհ անցած կազմակերպությունների կամ անհատների հետ: Այս հաջորդականությունը էական հանգամանք է եւ առանձին ուսումնասիրության նյութ: