Արևը մայր էր մտնում, երբ եկավ Սուլեյմանը իրեն շատ նման մի տղամարդու հետ։ Իր եղբայր Նազիմն էր։ Վերջինս կասկածամտորեն զննեց Վարդանին և իրեն զուսպ պահեց։ Քիչ անց երեք տղա եկան՝ տասնչորսից տասնվեց տարեկան պատանիներ։ Ադամամութն ընկավ, և հարևան գյուղից լսվեց մուեզզինի թույլ ձայնը։ Վարդանը գիտեր, որ նա կանչում էր «Ալլահու ակբար՝ Աստված մեծ է։ Ալլահու ակբար։ Ալլահու ակբար։ Ես վկայում եմ, որ չկա ուրիշ աստված Ալլահից բացի։ Եկեք աղոթելու։ Եկեք աղոթելու։ Ալլահու ակբար։»։ Նույնիսկ քրիստոնյայի ականջի համար այս վեհ ուղերձը հիշեցնում էր Աստծու ներկայության մասին։ Հզոր կանչը հրավիրում էր բոլոր հոգիներին հաղորդակցվելու կյանքի խորհրդավոր ակունքների հետ և Վարդանը կեղծելու զգացում չունեցավ, երբ մնացածների հետ դարձավ դեպի Մեքքան և, նրանց շարժումները կրկնելով, ներքուստ աղոթեց։