Հիշում եմ իմ ու Սեյմուրի [Բայջան] ուղևորությունը Հայաստան։ Այնտեղ նա հաճախ կրկնում էր, որ ահա, մենք այստեղ խաղաղ նստած զրուցում ենք, մեզ լավ ենք զգում, մենք դեմ ենք պատերազմին, բայց հերիք է մի արկ ընկնի այս կամ այն կողմում, ու ամեն ինչ կորած է։ Այն ամենն, ինչ տեղի ունեցավ այդ օրերի ընթացքում՝ դիակների լուսանկարների հրապարակումը, հրճվանքը, այնքան զզվելի էր, որ մի քանի օր ադրբեջանական ԶԼՄ-ներ չէի կարդում։ Չէի կարդում, բայց գիտեի, թե այնտեղ ինչ է կատարվում։ Օրերս նորից սկսեցի կարդալ այդ նողկալի haqqin.az֊ն ու այլ կայքեր։ Ինչպես հասկացա, երիտասարդ սերունդը մինչ օրս ապրում էր պատրանքներով, բայց նրանց թափ տվեցին, ասացին, թե իրողություն ինչպիսինն է։