Աշխանատքի ու ընտրած ոլորտի մասին խոսելիս՝ տղան հիշեց դպրոցական տարիներին իր գրած շարադրության մասին։ Հիշեց ու ժպտաց, երևի հասկացավ, որ դեռ մանկուց էր իր համար որոշել՝ ինչով է զբաղվելու, ինչ պետք է անի հետո. «Մի անգամ դպրոց մարդիկ եկան նախարարությունից ու մրցույթ հայտարարեցին․ պետք է շարադրություն գրեինք «Ով, եթե ոչ ես» վերնագրով: Նստեցի, մի քանի րոպե մտածեցի ու վստահ գրեցի. «Ով, եթե ոչ ես, երկրի նախագահ»: Տեքստիս մեջ մանրամասն շարադրել էի տուրիզմի կարևորության մասին, նշել, որ միայն այս ոլորտի բարելավման մեջ եմ տեսնում երկրիս առաջխաղացումը: Մեր երկիրը գազ չունի, նավթ չունի, բայց որքան հրաշալի բնություն ունի, որքան գողտրիկ վայրեր կան, ինչքան վանք ու եկեղեցի կա, որոնց հնության հետ դժվար թե կարողանան մրցել աշխարհի մյուս ծայրերում գտնվող կոթողները: Եվ այսպես, այս բոլոր մտքերը թղթին հանձնեցի և հաղթեցի մարզային փուլը: Ճիշտ է, հետո նախագահ չդարձա, բայց համարում եմ, որ իմ լուման ունեմ տուրիստական ոլորտի բարելավման հարցում»: