1918 թվականին Լորենցը նշանակվեց Զոյդերզե ներղուցի չորացման պետական կոմիտեի նախագահ և միչև կյանքի վերջ շատ ժամանակ էր հատկացնում այդ նախագծին, կատարելով ինժիներական հաշվարկների անուղղակի ղեկավարում։ Խնդրի բարդությունը պահանջում էր բազմաթիվ գործոնների և մաթեմատիկական մեթոդների յուրահատուկ մշակումների հաշվառում, այստեղ պեքտ եկավ գիտնականի տեսական ֆիզիկայի տարբեր բնագավառներում բացահայտումները։ Առաջին ամբարտակի կառուցումը սկսեց 1920 թվականին, ծրագիրը ավարտվեց շատ տարիներ անց, արդեն իր առաջին ղեկավարի մահից հետո[36]։ Մանկավարժության խնդիրների հանդեպ մեծ հետաքրքրություն ունեցավ 1919 թվականին ազգային կրթության ղեկավարման ընթացքում, իսկ 1921 թվականին նա ղեկավարեց Նիդրլանդների բարձրագույն կրթության դեպարտամենտը։ Հաջջորդ տարի Կալիֆոռնիայի տեխնոլոգիական ինստիտուտի հրավերով գիտնականը երկրորդ անգամ այցելեց ԱՄՆ և դասախոսություններով հանդես եկավ այդ երկրի մի շարքով քաղաքներում։ Արդյունքում օվկիանոսից այն կողմ նա եղավ ևս երկու անգամ՝ 1924 թվականին և 1926-27 թվականների աշնան-ձմռանը, երբ Փասադենայում կարդաց դասախոսությունների կուրս[37]։ 1923 թվականին, սահմանային տարիքի հասնելով, Լորենցը պաշտոնապես անցավ պաշտոնաթողության, սակայն շարունակում էր կարդալ իր երկուշաբթյան դասախոսությունները պատվավոր պրոֆեսորի կարգավիճակով։ 1925 թվականի դեկտեմբերին, Լեյդենում, Լորենցի դոկտորական դիսերտացիայի պաշտպանության օրվա 50-ամյակի կապակցությամբ տոնակատարություններ անցկացվեցին։ Այդ տոնակատարությանը աշխարհի բոլոր ծայրերից հրավիրված էին մոտավորապես երկու հազար մարդ, այդ թվում նաև բազմաթիվ հայտնի ֆիզիկոսներ, նիդերլանդական հանրապետության ներկայացուցիչներ, հոբելյարի աշակերտներ ու ընկերներ։ Արքայազն Հենդրիկը գիտնականին շնորհեց Հոլանդիայի բարձրագույն պարգևը՝ Օրանժ-Նասսայու շքանշան Մեծ աստղը, իսկ Գիտությունների թագավորական ակադեմիան հայտարարեց տեսական ֆիզիկայի ասպարեզում ձեռքբերումների համար Լորենցի մեդալի շնորհման մասին[38]։