Նորովի կիրառելով Վերածննդի դարաշրջանի քանդակագործությունից մեզ հայտնի թերասության (non finito) սկզբունքը, Սամվել Ղազարյանը հասնում է տպավորիչ արդյունքների` պատկերելով թե’ Փոքր Մհերին, թե’ Ծովինարին, թե’ դիցաբանական մի շարք հերոսներին: Ընդ որում, այդ ոճը նկատելի է նաև Սամվելի` “Սասնա ծռեր” էպոսի թեմաներով արված գրաֆիկական մեկնաբանություններում: