- Քաղաք կառուցելու գաղափարը վաղուց ունեի: Առաջին անգամ երբ եկա, ինքս ինձ ասացի` ես պիտի երկրիս մեջ շենքեր սարքեմ եւ այս ցանկությունը իրականացնելու ճանապարհը պիտի բացվի: Բացվեց.. Պատերազմի շրջանին հայրենիքում էի, երկրաշարժեն ետք այստեղ էի, Անկախության հռչակման օրը Հայաստանում էի: Եւ այդ ժամանակ էլ առաջին նախագահին, (որ գիտեր ու տեսած էր, իմ գործերը), նամակ գրեցի, որ իմ իմ ծրագիրը միայն տուն եւ թաղամաս շինելը չէ: Կուզեի սփյուռքում ապրող մարդկանց հայրենիք բերել, կուզեի, որ նրանք իրենց միտքը, տաղանդը, փորձառությունը, նյութական կարողությունն այստեղ օգտագործեն: Ուզում էի երկիր գան ու այստեղ իրենց տունը ունենան եւ իրենց ունեցածը հայրենիքի բարօրությանը ծառայեցնեն: Կմտածեի, որ հայերը Ֆլորիդա, Արիզոնա, Լաս Վեգաս գնալու փոխարեն հայրենիքում հաստատվեն ու հայրենիքի մաս դառնան: Այդ մտքով է, որ թենիսի կորտեր քլաբներ, ջրավազան, գոլֆի խաղադաշտ սարքեցի, որպեսզի դրսի մարդը հայրենիքում էլ զվարճանքների վայրեր գտնի: Այդ էր ամբողջ միտքս, բայց չեղավ: Հետաքրքրություններ կային, բայց վախ կար, Ղարաբաղի պատերազմը դեռ չէր վերջացել: Հաղթանակից հետո նորից վախը չանցավ: Այն, որ երկիրը պատերազմի մեջ եղած էր, շարունակում էր վախեցնել նրանց: