«Աստված ըրավ, որ ան ինձի վերցուցնի ու փրկե: Արաբ մամաս չըլլար, արաբները չըլլային մեկ հայ չէր փրկվիր Դեր-Զորի ճամփեքեն: Արաբ մայրիկս ինձի պահեց: Ճաշ կեփեր ինձի համար, կհագցներ, հոգ կտաներ հարազատի պես: Արաբ մայրիկիցս (Աստված հոգին լուսավորե), չարություն չեմ տեսեր: Հայերը, որոնց անապատով տանում էին, իրենց երեխաներին մահվան ճիրաններից փրկելու համար էին տալիս արաբներին: Շատ հայ երեխաներ այդպես փրկվեցան: Եթե արաբները գթասիրտ չըլլային ավելի շատ հայեր կբնաջնջվեին: Լավ ժողովուրդ են՝ չեն բամբասեր իրամե, իրարու հանդեպ նախանձ չունին, բարի են: