Ինչպիսի հպարտությամբ ու խինդով էր լցվում սիրտս, երբ մեր նկարահանող խմբով մասնակցում էինք որեւէ արարողության կամ հոբելյանական միջոցառման, համերգի կամ պաշտոնական ընդունելության... Որ կողմը շրջեիր հայացքդ, կտեսնեիր հայազգի խոշոր գիտնականի, մեծ կոմպոզիտորի, հայտնի քաղաքական գործչի, նշանավոր դերասանի, ռեժիսորի, քանդակագործի, գեղանկարչի... Դահլիճները լեփ-լեցուն էին մեր մեծ հայերով. ահա մարշալ Բաղրամյանը, Արամ Խաչատրյանը, Առնո Բաբաջանյանը, Ալեքսեյ Հեքիմյանը, քիչ այն կողմՙ Անաստաս Միկոյանը, Լեւոն Թարիվերդիեւը, Արմեն Ջիգարխանյանը, Նիկողայոս Նիկողոսյանը, Դմիտրի Նալբանդյանը, Ֆրիդ Սողոյանը, Տիգրան Պետրոսյանը, ակադեմիկոսներ Լեւոն Բադալյանը, Մարատ Ենոքյանը... Որ մեկին հիշես... Նրանցից բոլորի հետ ես անձամբ ծանոթ էի, բազմաթիվ անգամներ եմ հյուրընկալվել նրանց տներում կամ աշխատավայրերում. էլ չեմ պատմում այն մասին, թե քանի-քանի հայազգի, մեր ժողովրդի համար անհայտ, բայց ոչ պակաս նշանավոր գիտնականների, բժիշկների, դիվանագետների, արվեստագետների ենք մեր հեռուստատեսային ակնարկներում ու զրույցներում, այսպես ասած, «պեղել» ու նրանց մեջ նորից արթնացրել ազգային պատկանելության զգացումը, ինչ-որ չափով կապել հարազատ ժողովրդի հետ: Նրանց շարքում քիչ չէին նաեւ խոշոր արդյունաբերական ձեռնարկությունների, տնտեսական, կենցաղային, առեւտրական այլ օբյեկտների տնօրեններ, ղեկավարներ, մասնագետներ: Անցյալ դարի 70-80-ական թվականների մոսկովյան հայությունը իր սոցիալ-տնտեսական մակարդակով կարծես մի գլուխ վեր էր կանգնած խոհրդային մայրաքաղաքի, այսպես ասած, մյուս ազգային «փոքրամասնություններից»: Եվ հետեւաբարՙ մեզ ամենուր ընդունում էին հարգանքով ու հավուր պատճաշի... Այդ տարիներին գործի բերումով կամ զբոսնելու նպատակով Մոսկվա այցելող հայաստանցիներն անգամ, որոշ ու որոշակի բացառություններով, իրենց արտաքինով ու վարքագծով ձգտում էին բարձր պահել մեր ժողովրդի վարկանիշը, ըստ արժանվույն ներկայացնել մեր հանրապետությունը: