Շուշանիկը	հասկացավ, որ	նա	ուզում	է	համբուրվել	և	ինքը	թեքվեց	և	համբուրեց	նրան: Նա	շոշափեց	հոր	չորացած ձեռները	և	սարսափած	ոտքի	ելավ. այլևս	անդամալույծի	կյանքի	վերջին	վայրկյաններն	էին. նա	շտապեց	զարթեցնել տնեցիներին: Մի	պահ	մահամերձի	աչքերը	նորեն	բացվեցին: Նայեց	քրոջը, կնոջը, եղբորը, և	վերջապես, իմաստալի հայացքը	սևեռեց	Շուշանիկի	դեմքին: Թշվառը	չկարողացավ	վերջին	կամքն	արտահայտել, ներումն	խնդրել մերձավորներից` նրանց	պատճառած	տվայտանքների	համար: Արդեն	նա	շատ	էր	մաքառել	մահի	դեմ, բայց	մեռավ այնչափ	հանգիստ, որչափ, անհանգիստ	ապրել	էր	յոթ	ու	կես	տարի: Հոգին	անջատվեց	քայքայված	մարմնից	միայն	քանի մի	թեթև	ցնցումներ	պատճառելով	նրան: Եվ	երբ	այրի	քույրը	թաշկինակը	սեղմեց	նրա	քարացող	կոպերին, սենյակն աղմկվեց	Շուշանիկի	հեկեկանքով: Կարծես, յոթ	ու	կես	տարվա	արցունքները	բավական	չէին: