- Երևանը միանշանակ հաշմանդամություն ունեցող անձանց քաղաք չէ: Նորից Հայաստանում ենք, նույն խնդիրն է: Ճարտարապետության մեջ առանձին նորմերի բաժին կա` հաշմանդամություն ունեցող անձանց համար: Մեր քաղաքի թեքահարթակները խնդիր են անգամ հաշմանդամություն չունեցող անձանց համար, որովհետև չգիտես` ոտքդ կջարդվի՞, թե՞ ոտքդ թեքահարթակի վրա կդնես: 5 սմ լայնությամբ այնպիսի թեքահարթակներ են դրված, որ քայլելով անգամ չես կարողանում անցնել, ուր մնաց` սայլակով, այնպիսի թեքություններ են, որ հաշմանդամություն չունեցող անձանց համար էլ անհարմար են: Չեմ գտնում քաղաքում մի տեղ, որ հարմարեցված լինի հաշմանդամություն ունեցող միայնակ անձի համար: Խոչընդոտները հաղթահարելը դժվար է, ավելի հեշտ կլիներ սայլակը քարշ տալով բարձրանալ աստիճաններով: Նույն խնդիրը կա հաշմանդամության մյուս տեսակների դեպքում: Օրինակ` տեսողության խնդիր ունեցող անձանց համար քաղաքում, դարձյալ ձևական, ձայնային ազդանշանով լուսացույցներ են տեղադրել, որոնք այնքան մոտ են իրար, որ չես հասկանում` սա քո՞ փողոցինն է, թե՞ ոչ: Ես պատկերացնում եմ` եթե աչքերս փակ կանգնեմ, չեմ հասկանա` ի՞մ անցումն է, թե՞ մյուս փողոցինը: