Ռըզա բեյը կանգ առավ դռան մեջ և տեսավ Թովմասի դեմքին դրոշմված խանդն ու անհանգստությունը։ Դա նրան տխրեցրեց, քանի որ նա սիրում էր այդ խելացի և ուրույն խառնվածքով տղային։ Թովմասը, անկասկած, կհաղթահարեր այդ ամենը։ Դա առաջնեկների ճակատագիրն էր, մի օր նրանք ստիպված են լինում համակերպվել այն մտքի հետ, որ իրենք դադարում են իրենց մոր սիրո միակ առարկան լինելուց, և Ռըզան շատ լավ էր հիշում իր կյանքի այդ դժբախտ շրջանը, չնայած ինքն ընդամենը չորս տարեկան էր։ Եթե ինքն այդ ամենը պատմեր Թովմասին, ապա, միևնույն է, նրան չէր օգնի։