Սպասում է ու չի սպասում, տեսնում է իր ասածը եւ ուզում է դու էլ տեսնես. «Փոքր տղայիս հուշաքարը պատրաստեցինք, Մուղուզի մոտ է զոհվել, մայրն էլ հետեւից գնաց, իսկ մեծ տղաս, տասը տարի է՝ չկա, անհայտ կորածների մեջ է, ասացի իր համար էլ հուշաքար պատրաստենք (լեզուս պապանձվի, խոխաս կարող է ողջ-առողջ է), որ մեր ու ախպերք մի տեղ լինեն։ Քարտաշ Ալիկը երազ տեսավ. երազում մեծ տղաս՝ Վլադիկը, գալիս է, քարտաշի ձեռքը բռնում (իր ընկերն է), թե՝ Ալիկ, բա ես մեռա՞ծ եմ, որ ինձ համար քար ես տաշում։ Դրանից հետո Ալիկի ձեռքը չգնաց դեպի քարը։ Այդպես էլ մնաց։ Սպասում եմ։ Որ սպասելս չլիներ, հիմա ես էլ մեռած-գնացած կլինեի։ Ապրում եմ՝ գուցե տղաս գա, տանը գոնե մեկը լինի՝ դիմավորի»։