Սևագիր եմ անում, գրում, ջնջում: Գրիչս արդեն չի ենթարկվում ինձ: Որոշել է այլևս չգրել… Տառեր, որոնք գնում են բացակայության հետքերով: Գրիչս հետևում է տողերին, ինչպես ուսուցիչը կստուգի շարադրությունը, ով ուշադիր զննում է գրավորը և ջնջում սխալները՝ վերևում գրելով ճիշտ ձևը: Իսկ գրիչս փնտրում է այդ «Բացակա» բառը, որ ջնջի ու գրի «Ներկա»: Իսկ ես, մտքերիս մեջ խորացած, անգիր արած շարժումներով, գրիչն եմ սահեցնում թղթի վրա։ Ու ամեն մի տառում, ամեն մի վանկի արանքում գտնում եմ նույն միտքը՝ «Ինձ բացակա չդնե՛ս»։