Նայում	էր	Սմբատի	երեսին. մի՞թե	չի	կարելի	որևէ	խելացի	կարգադրություն	անել: Սմբատը	չէր	համ	արձակվում	հրամայել մշակներին	վտանգն	արհամարհել	ու	նետվել	կրակի	մեջ: Գիտեր, որ	ոչ	ոք	չի	լսիլ	նրա	հրամանը	և	յուրաքանչյուրի	համար նախ	և	առաջ	սեփական	կյանքն	է	թանկ: Մի	պահ	Շուշանիկի	աղերսսղի	ձայնն	այնքան	ներգործեց	նրա	վրա, որ	մտածեց. «արժե՞	այսքան	ամուր	կառչել	կյանքին»: Նա	մի	վճռական	շարժումն	արավ	դեպի	առաջ	և	նույն	վայրկյանին	նրա	աչքերի առջև	պատկերացան	որբացած	Վասյան	ու	Ալյոշան, պառավ	մայրն	արցունքն	աչքերին, քույրը, եղբայրները, ամբողջ էգոիզմը	մարդկային: Ահ, ո՛չ, նա	ինքնիշխան	չէ, նա	իրավունք	չունի	սեփական	կյանքի	վրա: