- Պառլամենտականի ընտրված այս մոդելն այնքան էլ հաջող չեմ համարում: Իսկ Արցախի պարագայում նախագահական մոդելն ավելի շատ արտաքին վտանգների ներքո ձևավորված տարբերակ է, ինչը չպետք է խոչընդոտի խնդրի մասնակցային գործընթացների զարգացումը: Տվյալ դեպքում ես հասարակության առջև դրված ավելի մեծ խնդիրներ եմ տեսնում: Քաղաքացիական հասարակությունն ավելի հմուտ, նախաձեռնող ու ակտիվ պիտի լինի, հույսը դնի սեփական ուժերի վրա և լինի մարդակենտրոն ու երկրակենտրոն, իհարկե՝ նաև պահանջատեր՝ իշխանության նկատմամբ: Այս ամենի համար կառավարման մեջ անհրաժեշտ է կիրառել գիտական մեթոդներ: Կառավարման համակարգը պետք է լինի գիտելիքահեն: Այդ դեպքում ավելի դյուրին կլինի հաղթահարել երեք խոշոր վտանգները՝ աղքատություն, արտագաղթ և կոռուպցիա: