Այլ` ավելի թեթեւ բաները, հասկանալի է, որ ավելի արագ են մոռացվում, օրինակ` մութ տարիները, որքան էլ սարսափելի էին, բայց ցեղասպանություն չէին: Առհասարակ, ցեղասպանություն տեսած ժողովուրդն իրավունք չունի շռայլելու այս բառը, բայց սա` իմիջիայլոց: Արի ու տես, որ տասը-տասնհինգ տարի անց մենք մոռացանք այդ մութ տարիները, ու նորից ընտրեցինք, չընտրվեց, բայց ընտրեցինք, համենայն դեպս, շատերն ասում են, որ ընտրել են, մեծամասնությունն ասում է, որ չի ընտրվել: Պատճա՞ռը, չգիտեմ, մարդիկ ասում էին, որ այն ժամանակ լավ էր, գիրք էինք կարդում, հիմա կարդացող չկա: Մոռացել էինք, որ այն ժամանակ գիրք էինք կարդում, քանի որ այլ բան չկար անելու, ո'չ գործ կար, որ աշխատեինք, ո'չ հոսանք կար, որ հեռուստացույց նայեինք, ո'չ էլ «Ֆեյսբուք» կար, որ ստատուս գրեինք: Ստիպված կարդում էինք` չնկատելով, որ ստիպված կարդացող սերունդ ունեցանք: Հենց այդ սերունդն էլ, ի դեպ, ամենաակտիվն էր պահանջում, որ վերադառնա, ոչ բոլորը, իհարկե, բայց նրանց մեջ, ովքեր պահանջում էին նախկինների վերադարձը, այդ սերունդը մեծամասնություն էր կազմում: