Քայլերս կը յառաջանան առանց համամտութեանս, կ՚առաջնորդեն զիս, դէպի ո՞ւր: Կ՚անցնիմ նեղլիկ փողոցներէ, օձապտոյտ արահետներէ. ահա շքեղ առանձնատուն մը, ով գիտէ որո՞ւ կը պատկանի, բայց շուրջի բնակավայրերը շատ ողորմելի վիճակ ունին, ճահիճին մէջէն ծաղիկի մը պէս գլուխը ցցած է շքեղ ապարանքը: Հասայ «Յաղթանակի այգի», «Մայր Հայաստան»ի արձանին կողմէն: Զոյգեր՝ երիտասարդ, պատանի, միջին տարիքի, եկած կ՚ըմբոշխնեն կլիման, սիրուտուք մըն ալ կը դրոշմեն իրենց անցած այս ուղիին վրայ: Գունեղ կարուսելն ու խաղալիքները կ՚երեւին ծառերուն մերկ ու չոր ճիւղերուն ընդմէջէն: Լիճը խոր քունի մէջ է տակաւին, կղզեակը բարձի պէս գիրկը առած. շուրջի ճաշարանները փակ են, ծառերը տխուր, սգոյ սրահի մէջ կանգնածներու նման կողք կողքի շարուած են, կը թաղեն ձմեռը: Ամիս մը ետք հոս դրախտային գեղեցկութիւն մը կը սփռուի, ծառերու ճիւղերուն կանաչութեամբ, նոր ու թարմ ծնունդով: Կեանքն ալ այդպէս չէ՞ միթէ, նոր ծնունդներով կը քաղցրանայ ու մահերով կը տժգունի: