Նա	լռեց, առողջ	ձեռով	շփեց	ճակատը: Արդեն	նրանք	հասել	էին	մի	վայր, ուր	ապահով	էին	անհամեստ	աչքերից: Շուշանիկին	երազ	էր	թվում	և՛	այն, ինչ	որ	լսում	էր, և՛	այն, ինչ	որ	զգում	էր: Նա	չէր	վստահանում	ուղիղ	նայել	Միքայելի աչքերին, բայց	զգում	էր, որ	այժմ	այլ	է	այդ	աչքերի	արտահայտությունը, ինչպես	այլ	են	այդ	ձայնի	հնչյունները: Ո՛չ, դա նախկին	Միքայել	Ալիմյանը	չէ. նա, որից	փախչում	էր: Ո՛չ, այն	չկա	այլևս, անհետացավ, և	այժմ	նրա	առջև	կանգնած	է	մի բոլորովին	ջոկ	մարդ: Իսկ	նա, այն	մյուսը, որ	դեռ	մի	ամիս	առաջ	լցրել	էր	նրա	երևակայությունը	և	այնպես	գերել	նրա հոգին: Այն	էր	երազ, այն	էր	խաբեություն, իսկ	այս	իրականություն	է, պարզ, անհերքելի	իրականություն: Նա	լսում	է, շոշափում	է	բուն	տղամարդու	մերձավորությունը: