Տարիներ են անցել։ Արցախում քիչ չեն այն մարդիկ, ովքեր հանդիպել են Վարպետի հետ եւ այսօր ապրում են։ Բնականաբար, ինձ եւս մշտապես հետաքրքրել են արցախյան այն իրադարձություններն ու զրույցները, որոնք առնչվել են Իսահակյանին։ Եվ ահա, երբ աշխատանքի անցա «Սովետական Ղարաբաղ» թերթում, ճանաչեցի ու մոտիկից ծանոթացա մի մարդու, որը եւս... «հանդիպել» էր Ավետիք Իսահակյանին։ Ինչպե՞ս դա իմացա։ Երկրորդ անգամ էի դիմել կուսակցության շարքերն ընդունվելու նպատակով, բայց համառորեն չէին ընդունում, ասում էին՝ դպրոցն ավարտել ես, ինստիտուտն ավարտել ես, այդ ինչպե՞ս է, որ կոմերիտմիության շարքերում չես եղել, թե՞ եղել ես ու արտաքսե՞լ են։ Անցյալդ մութ է։ Ճիշտն ասած, եղել էի կոմերիտմիության շարքերում դեռ այն ժամանակ, երբ սովորում էի Բաքվի թիվ 152-րդ դպրոցում։ Հետագայում, երբ տեղափոխվեցի Հին Թաղեր եւ արդեն նամակագրական կապերի մեջ էի Շիրազի հետ, չգիտեմ ինչից դրդված, տոմսս նետեցի կրակի մեջ... Իսկ ինստիտուտում սովորելիս մեր կուրսի ավագ Ռազմիկ Պետրոսյանը, առանց իմ իմացության, նկարներս տարավ ու մի նոր կոմերիտական տոմս բերեց ինձ համար։ Տոմսի վրա անունս գրված էր ռուսերեն եւ ադրբեջաներեն։ Դա եւս ինձ զայրացրեց։ Այս անգամ տոմսս նետեցի Կասպիականի ալիքների մեջ։ Բայց դրանով իմ կոմերիտական «կարիերան» չավարտվեց։ «Սովետական Ղարաբաղ» թերթի խմբագրության շենքի առաջին հարկում կոմերիտմիության Ստեփանակերտի քաղաքային կազմակերպությունն էր, որի առաջին քարտուղարն իմ ավագ ու լավագույն ընկերներից մեկն էր՝ Լենոր Ղազիյան։ Լսել էր թերթի մի աշխատողից, որ իմ շուրջը հյուսվում է անբարենպաստ մթնոլորտ՝ կապված կուսակցության շարքերն ընդունվելու հետ (դրան խանգարում էր եւ այն հանգամանքը, որ իմ գրական անունը՝ Վարդան, կնքել է Շիրազը)։ Լենորը կանչեց մի օր, թե.