­Մոռ­ցայ հարց­նե­լու, թէ այս բնո­րո­շում­նե­րը ի՞նչ լե­զո­ւով պի­տի կա­տա­րենք։ ­Մար­դոց հո­գե­վի­ճա­կին մէջ ա­մէն օր նոր հե­րոս­ներ կը ծնին, նաեւ՝ նոր ղե­կա­վար­ներ։ ­Կը սի­րենք ներ­կան, ան­ցեա­լէն ա­ւե­լի։ ­Կը սի­րենք գա­ղա­փար­նե­րը, ա­ւան­դու­թե­նէն ա­ւե­լի։ ­Կը սի­րենք մա­նա­ւանդ գա­ղա­փար­նե­րը, ո­րոնք ա­պա­գա­յէն կու­գան։ Այդ գա­ղա­փար­նե­րը խորհր­դան­շա­կան ի­մաստ կրնան ու­նե­նալ միայն հա­յուն ու հա­յու­թեան հա­մար։ Ան­ցեա­լը ճամ­բայ մըն է, ո­րուն վրա­յէն չենք կրնար քա­լել այ­լեւս։ ­Ժա­մա­նա­կի մրցակ­ցու­թիւն։ Ո՛չ ա­ւե­լի, ո՛չ պա­կաս։ ­Տար­բե­րը՝ պար­զա­պէս սխալ մը պի­տի ըլ­լար … սխալ­մամբ։