Վարդանը ներքուստ ցնցվեց։ Ինքը հենց դրանից էր վախենում այն պահից ի վեր, երբ Թալեաթն ու Էնվերը 1913 թ. ամրապնդել էին իրենց իշխանությունը բանակի հաշվին, որը վարկաբեկվել էր Բալկանյան պատերազմի ժամանակ բուլղարացիների և հույների կողմից պարտություն կրելով։ Նրանք չէի՞ն, որ քշել էին հազար տարի Անատոլիայում ապրած հարյուր հազարավոր հույներին դեպի Էգեյան ծովի կղզիները։ Վարդանը կառչեց այն հույսից, որ եվրոպական տերությունները աղմուկ կբարձրացնեին Էնվերի և նրա ավազակախմմի ազգայնական մոլեռանդության դեմ։ Սակայն դրա վրա կարելի էր հույս դնել միայն խաղաղ պայմաններում։