Ստամբուլի հարավային տաք քամին հաճելի բույրեր էր բերում իր հետ, մի պահ իրեն ժամանակից դուրս զգաց: Կարճ հանդիպումից հետո Երվանդ Իստանբուլյանը Շերմին Քազանջըին երկու բան էր տարս նռաձև ոսկե զարդը և մտածելու ժամանակ: Շերմին Քազանջըն շփոթված փակեց դուռն ու սպասեց, որ ամեն ինչ տեղն ընկնի: Նոր-նոր չոչ անող Լևենտը ոգևորությամբ շարժվում էր գորգի վրա, դեռևս անհասկանալի ձայներ էր հանում: Սենյակ մտնելով՝ անմիջապես զարդը թաքցրեց դարակներից մեկում: Վերադառնալով՝ տեսավ, որ երեխան հաղթանակած ծիծաղում է. ինքն իրեն կարողացել էր ոտքի կանգնել: Մի վայրկյան այդպես կանգնեց, հետո մի քայլ գցեց, ևս մեկը և իր հայտնագործությունից փայլող աչքերով՝ հետույքի վրա վայրէջք կատարեց: Հանկարծակի անատամ ժպիտով բղավեց.