Ես կցանկանայի մի քանի բառ ավելացնել վերջին նամակին, որ ուղարկել էի ձեզ: Ես սկսում եմ հասկանալ այն կարևորությունը, որ կրթված ֆրանսիացիները վերագրում են անկեղծությանը, նրանք, ովքեր շատ քիչ են նման այն մարդկանց, ում մենք տեսնում ենք Չինաստանում, և դա ինձ հուսադրում է: Մյուս կողմից, այս մի քանի ամիսներն ինձ ճշգրիտ տպավորություններ են տվել: Ես Եվրոպայում տեսնում եմ հետևողականորեն հրահանգված բարբարոսություն, որտեղ քաղաքակրթության և կարգուկանոնի գաղափարներն ամեն օր շփոթվում են մեկը մյուսի հետ: Քաղաքակրթությունը բոլորովին էլ հասարակական երևույթ չէ, այլ հոգեբանական, և դրա միայն մի տեսակն է ճշմարիտ, այն է՝ զգացմունքների քաղաքակրթությունը: