­Հի­մա, ­Հա­յաս­տա­նի մէջ այլ խնդիր մը կայ, ո­րուն մա­սին ես քա­նիցս անդ­րա­դար­ձած եմ: ­Հա­յաս­տա­նի մէջ նոյն­քան կա­րի­քա­ւոր մար­դիկ կան, գաղ­թա­կան­նե­րու նման ա­նոնք պատ­շաճ տուն չու­նին, աշ­խա­տանք չու­նին, մեծ ըն­տա­նիք ու­նին, ո­րուն ա­մէ­նօ­րեայ հո­գե­րը չեն կրնար հո­գալ, ա­ռող­ջա­կան խնդիր­ներ ու­նին… ­Պաշ­տօ­նա­կան տո­ւեալ­նե­րով՝ ­Հա­յաս­տա­նի մէջ ինն հա­րիւր հա­զար աղ­քատ կայ, այս մէ­կը պաշ­տօ­նա­կան տո­ւեալն է, թե­րեւս ա­ւե­լի է թի­ւը: Ու­րեմն, ձե­ւով մը կանգ­նած ենք խաչ­մե­րու­կի մը առ­ջեւ. ե­թէ ­Մի­ջին Ա­րե­ւել­քէն ե­կած գաղ­թա­կան­նե­րուն պի­տի օգ­նենք, ժո­ղո­վուր­դը կ­՚ը­սէ՝ մենք ալ հոս նոյն խնդիր­նե­րը ու­նինք, ին­չո՞ւ մե­զի չէք օգ­ներ…