Միտումը կարելի էր, իհարկե, բացատրել բազմաթիվ օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ պատճառներ բերելով, բայց ամենահիմնականը թերևս մեկն էր: Բազմաթիվ ռոք-խմբեր համընդհանուր ճանաչման արժանանալով` «ձեռք են բերում» նաև մոլեռանդ երկրպագուների մի հոծ բանակ: Եվ նրանք երբե՛ք չեն ներում իրենց սիրեցյալներին անգամ ամենափոքր շեղում մեկընդմիշտ հաստատված բեմական կերպարից և կատարողական ու մատուցման ոճից: Եթե սրան ավելացնենք նաև «սիրեցյալների» որոշակի մտավախությունը` հին երկրպագուներին կորցնելու, նորերին դուր չգալու, ապա միանգամայն պարզ է, թե ինչու շատ հաճախ «նորը հանդես է գալիս որպես լավ մոռացված հին»: Հարթված ճանապարհով քայլելը ավելի հեշտ է և ավելի անվտանգ, առավել ևս, որ քեզ կրնկակոխ հետապնդում են առաջատարի դերը գոնե մեկ ամսով կամ օրով փորձել ցանկացող բազմաթիվ նոր մրցակիցներ: Այս ամենով հանդերձ չի նշանակում, որ «Քուինը» ոչ մի նոր բան իր հետ չբերեց: Նրա ակնհայտ արժանիքների շարքին կարելի է դասել պոլիֆոնիկ, երբեմն էլ իսկապես ռոմանտիկ վոկալը, որը հարդ, ռոքին բնորոշ «կարծր» հնչողության հետ միաձույլ, մի նոր որակ տվեց: Այլ էր QUEEN-ի վիճակը բեսթսելլեր ձայնապնակից հետո: Պարզապես մյուս ժողովածուներում, որոնք արդեն լույս էին տեսնում պարտադիր հաջորդականությամբ, արդեն չկար «Բոհեմական ռապսոդիայի» անսպասելիությունը: Առկա էր բարձր պրոֆեսիոնալիզմը, շքեղ բեմականացումով մատուցվող համերգային շրջագայությունները «աստղային» կարգավիճակին բնորոշ սկանդալային հայտարարություններ մամուլում, ռեկլամային մեծ կամպանիաներ և այդ ամենը նույնպես հմտորեն օգտագործող մեծ ձեռներեցություն: