Արևելքում խաչակիրների հաջողությունները ժամանակավոր էին։ XII դ․ սկզբին մուսուլմանական իշխանությունները սկսեցին համախմբվել ընդդեմ խաչակիրների։ Մոսուլի կառավարիչ Զանգին կոչ արեց մահմեդականներին դուրս գալու սրբազան պատերազմի։ 1144 թվականի նա գրավեց Եդեսիա քաղաքը։ Այս առիթով կազմակերպվեց երկրորդ խաչակրաց արշավանքը, որը գլխավորում էին Ֆրանսիայի թագավոր Լյուդովիկոս VII-ը և Գերմանիայի կայսր Կոնրադ III-ը։ Արշավանքը հաջողություն չունեցավ։ Խաչակիրների դրությունը հատկապես ծանրացավ XII դ․ երկրորդ կեսին, երբ սկսեց հզորանալ Եգիպտոսը։ Քուրդ զորավար Սալահ ադ Դինը դարձավ Եգիպտոսի սուլթան և գրավեց Ասորիքի ու Միջագետքի մի մասը։ 1187 թ․ նա պարտության մատնեց խաչակիրներին։ Այնուհետև Սալադինը գրավեց Ակրան, Բեյրութը և Երուսաղեմը։ Խաչակրաց երրորդ արշավանքի մասնակցում էին ասպետական երեք բանակներ, որոնց ղեկավարում էին Անգլիայի թագավոր Ռիչարդ I Առյուծասիրտը, Ֆրանսիայի թագավոր Ֆիլիպ II Օգոստոսը և Գերմանիայի կայսր Ֆրիդրիխ I Շիկամորուսը։ Գերմանացի խաչակիրները գրավեցին Իկոնիա քաղաքը, սակայն Պաղեստին չհասան։ Նրանք հետ դարձան այն բանից հետո, երբ կայսրը խեղդվեց Կիլիկիայի գետերից մեկում։ Անգլիացիները և Ֆրանսիացիները արշավանքի դուրս եկան գերմանացիներից մեկ տարի հետո։ Նրանք Միջերկրական ծովով շարժվեցին Ասորիք։ Ճանապարհին Ռիչարդ I-ը գրավեց Կիպրոս կղզին և այստեղ ստեղծեց Կիպրոսի թագավորությունը։ Ափ իջնելով Ասորիքում՝ խաչակիրները գրավեցին Ակրա քաղաքը, որը դարձավ Երուսաղեմի թագավորության մայրաքաղաքը։ Շուտով Ֆրանսիացիները հետ դարձան, քանի որ սրվել էին անգլա-ֆրանսիական հարաբերությունները։ Ռիչարդ I-ը ստիպված եղավ Սալադինի հետ հաշտության պայմանագիր կնքել։ Վաճառականներին և ուխտավորներին թույլատրվեց երեք տարի այցելել Երուսաղեմ։