– Գրականության հետ իմ առաջին ծանոթությունից ի վեր՝ երբ մայրս «Իմ առաջին գիրքը» խորագրով հերթական գիրքն էր տուն բերում, ես իմ սրտին դիպած ամեն տող համարել եմ արդեն իմը, հրճվել եմ, ապրել, լցվել դրանցով: Այդպես իմ բոլոր սիրելի հեղինակներին կրում եմ սրտումս՝ առանց իրենց իմացության: Եվ հիմա էլ ցանկացած մեկի գտնված բառ ու պատկեր, արձակի մտահորինվածք, համոզիչ-անկեղծ հրապարակախոսություն նույն հրճվանքով եմ ընկալում: Մտավոր-հուզական՝ ոչնչի հետ չհամեմատվող բերկրանքով: Եթե պետք է անպայման բանաձեւեմ, ապա կասեմ՝ լեզուն եւ ոճը: Գրողը հենց միայն իր լեզուն եւ ոճն է: Շատերը կարող են շատ ու շատ հետաքրքրաշարժ ու գրագետ պատմություններ անել, անունը դնելով արձակ կամ պիես, կարող են նվնվալ՝ անունը դնելով պոեզիա, կարող են նույնիսկ գրականագետների վրա տպավորություն գործել, տարեցտարի եւ օրեցօր արժեզրկված մրցանակների հավաքածու կազմել, գիրք -գրքի հետեւից դնել սեղանին ու թարգմանվել, բայց իրականում բնակվել մերձգրական ահռելի միջանցքներում: Թե ինչու են նման գործերը տարածվում՝ զարմանալի էլ չէ: Հիմա մեր քաղաքական դաշտում էլ լիքը խոտան կա, որ քաղաքական գործչի կարգավիճակ ու համբավ ունի. նրանք լուրջ-լուրջ «քաղաքականություն են անում»: Ճանաչված եւ «վաստակավոր» երգիչներ կան, որոնց օրենքով պետք է արգելել բերանները բաց անել. նրանք «արվեստ են անում»: Գիտնականներ կան, որ «գիտություն են անում»: Գրականությունը չէր կարող բացառություն լինել. «գրականություն անողների» քչություն չկա: