Բայց, ո՛չ, անկախ ամեն ինչից, նա հեռացավ՝ հայտնվելով լուսանցքից այն կողմ ընդհատակում։ Ճիշտ է, այս կամ այն քաղաքական ուժի միջոցով միջնորդավորված տարբերակով մի քանի անգամ փորձ արեց իր անուղղակի ներկայությունն ապահովելու և խաթարված դիրքերը ամրապնդելու համար, բայց արդեն ուշ էր։ Արդի Հայաստանում իրավիճակը այլ է։ Սերժ Սարգսյանի հետևողական քաղաքականության արդյունքում բոլոր ներքին հակառակորդները չեզոքացված են և չկա այնպիսի մի քաղաքական միավոր, որը ի զորու կլինի արգելակել նրա իշխանության հավանական հավերժացումը։ Որքան էլ, որ ողբերգական լինի, բայց չենք կարող չփաստել, որ ներկայումս Սերժ Սարգսյանի երրորդ ժամկետ գնալ-չգնալու հիմնախնդիրը թողնված է միայն հենց Սարգսյանի լայնախոհության և հեռատեսության հույսին։ Անշուշտ, նա հասկանում է, որ հիմա առանց լուրջ արգելքների կարող է նորից վերցնել իշխանությունը, բայց արդյո՞ք կկարողանա պահել այդ իշխանությունը։ Իշխանություն վերցնելը շատ ավելի հեշտ է, քան՝ պահելը, հատկապես, եթե հաշվի առնենք այն հանգամանքը, որ երրորդ ժամկետը պետության և իշխանության համար առաջադրելու է նորանոր մարտահրավերներ, որոնք կարող են հանգեցնել հիմքային խոշոր ցնցումների։ Սարգսյանը վստահաբար հասկանում է, որ այսօր խաղաղ կերպով չհեռանալու դեպքում, վաղը կարող է հեռացվել ժողովրդական մահակի կտրուկ ներգործությամբ։ Թերևս բոլորի շահերից բխող միակ լուծումն այն է, որ Սերժ Սարգսյանը հետևի Քոչարյանի օրինակին։