Բռնությունը մասնավոր կյանք է ներխուժում հաղթականորեն, բայց շուտով թուլանում է, կորցնում ազդեցիկությունը, ձգտում թաքնվել կեղծիքի ետևում, որը բռնության միակ հանգրվանն է և գոյություն ունի բռնության շնորհիվ: Ամեն օր չէ, որ մենք բռնության ծանրությունը զգում ենք մեր ուսերին: Նա մեզնից պահանջում է միայն ամենայն օր անմասն չմնալ կեղծիքից, կեղծիքին ենթարկվելուց: Ազատագրվելու ամենապարզ եղանակը յուրաքանչյուր անհատի կեղծիքից զերծ մնալն է: Սուտը թաքցնում է ամեն ինչ, թափանցում է ամենուր, բայց եթե ազատվեն նրանից, չաջակցեն նրան, անգործունյա մարդկանց պասիվության փակ շրջանը կճեղքվի: Մահաթմա Գանդին բռնության բացասումը կոչում էր «ճշմարտության ուժ», կեղծիքին, չմասնակցելը համարելով ազատագրվելու առաջին քայլը: Անկեղծության և շիտակության զգացումը մարդասիրության կամ կրոնական բարոյականության տեսակետից կարելի է դիտել նաև որպես տարրական հոգեբանական հատկություն, որը հաւրուկ է պատասխանատվություն, ունեցող և անկախ անձնավորությանը: Բռնությունը կարող է մեղքի զգացում հարուցել միայն պատասխանատվության զգացում ունեցող մարդու և ոչ մշտապես բռնության ազդեցության տակ գտնվող խամաճիկի հոգում: