Եվ, այնուամենայնիվ, անգամ այդ պայմաններում Թուրքիայում բարձրացավ որոշակի դժգոհության ալիք՝ կապված Էրդողանի մասնակի ներողության հետ։ Թուրքիայի գլխավոր ընդդիմադիր «Ժողովրդա-հանրապետական» կուսակցության (ԺՀԿ) առաջնորդ Քեմալ Քըլըչդարօղլուն խիստ քննադատության ենթարկեց Էրդողանին. «Արտաքին քաղաքականությունը պետք է լինի ազգային: Սակայն նրանք արտաքին քաղաքականության հարցերն օգտագործում են սեփական նպատակների, ներքին քաղաքականության իրականացման համար: Էրդողանը նամակ է գրել Պուտինին, որտեղ ներողություն է խնդրել Թուրքիայի Հանրապետության անունից: Ո՞վ ես դու, որ Ռուսաստանից ներողություն խնդրես Թուրքիայի անունից: Դու չունես դրա իրավունքը: Ովքե՞ր են խախտել մեր սահմանը: Ռուսները: Էրդողանն ասում էր, որ, եթե ինչոր մեկը պետք է ներողություն խնդրի, ապա դա Ռուսաստանն է: Նրանք (Թուրքիայի իշխանությունները) սկզբում մռնչում էին ինչպես առյուծներ, մինչդեռ հիմա մլավում են կատուների պես»[156]։ Թուրքական մամուլն իր հերթին սկսեց ընդգծել, որ սա առաջին դեպքն է, երբ Էրդողանը ներողություն է խնդրում[157]։ Այսպիսի պայմաններում Էրդողանին անհրաժեշտ էր այլ միջոցներով ցրել մարդկանց ուշադրությունն ու դժգոհությունն իր մասնակի ներողությունից, քանի որ մեծ հաշվով խելամտորեն չէր կարող հակադարձել այդ ամենին, չէր կարող ընդունել, որ (որոշակի) հետքայլ է կատարել։ Այստեղ հարկ է ուշադրություն հրավիրել երկու կարևոր գործոնի վրա, որոնք օգնության հասան Էրդողանին։