Ղարաբաղին եւ մեր ողջ ժողովրդին պարտադրված դաժան պատերազմն էր ընթանում, եւ մենք զենքի կարիք ունեինք։ Վալերիի պատրաստած ինքնաշեն պայթուցիչ սարքի փորձարկման ժամանակ պայթյուն տեղի ունեցավ։ Ամենաանհավանականն այն էր, որ նա ողջ մնաց։ Կտրվել եւ մի կողմ էր ընկել նրա աջ ձեռքը, զրկվել էր մեկ աչքից։ Հարյուրից ավելի բեկորներ մխրճվել էին ոտքերի մեջ։ Պայթյունը պոկել էր աջ ազդրոսկրից 10 սմ մի կտոր, եւ ոտքը մնացել էր կախված այն մկաններից, որոնք չէին կտրվել։ Երեսուն ծայրագույն վիրահատություններ տարավ, այդ թվում՝ նաեւ պլաստիկ։ Այդ զարմանալի մարդու մասին ես շատ եմ գրել։ Նրա մասին պատմել եմ ընթերցողին նաեւ «...Զիմ Կիլիկիա» գրքում, փաստելով, թե ինչպես կարող է մարդն ինքն իր դեմ հաղթանակ տանել, վերադառնալ շարք։ Բայց այս անգամ խոսքն այլ բանի մասին է։ Անխուսափելիի մասին՝ ընդհանրապես վերցրած։ Կարնեգին գլուխը սկսում է սեփական օրինակից։ Երեխա ժամանակ տղաների հետ խաղալիս կտրվել էր նրա ձախ ձեռքի ցուցամատը։ Խոստովանում է, թե ինչպես էր սկզբում համակվել սարսափով։ Բայց աստիճանաբար հասկացել էր, որ պարզորոշ գիտակցում էր կարեւորը. դա՛ է իրողությունը։ Դա՛ է անխուսափելին։ Կտրված մատն այլեւս երբեք հետ չես բերի։