«Յուրաքանչյուր անհատի ներքին զգացողություններում,և ասում է Հակոբյանը,և գործում է բանաստեղծը։ Բայց ոչ միայն անհատի։ Քարն ունի իր ներքին բանաստեղծը, ծաղիկն՝ իր, թռչունն՝ իր... որովհետեւ ամբողջական աշխարհի տրոհված մասնիկներն ենք բոլորս եւ բոլորիս սկիզբը... բանն է»։ Սա շատ ավելի խոր իմաստ ունի, քան կարելի է ենթադրել։ Եթե, հիրավի, ի սկզբանե էր բանն, ուրեմն ամբողջ տիեզերքն է ներձուլված բանաստեղծությամբ եւ բանաստեղծը կոչված է լինելու սոսկ տիեզերքի արձագանքը.