Կը յիշեմ, այդ թուականներուն (1902) օր մը ներկայացայ Թիֆլիս Համոյին (Օհանջանեան), որ Դաշնակցութեան մէջ կեդրոնական անձ մըն էր, ամենէն երիտասարդն ու ամենէն սիրուածը: Ան կը ճանչնար զիս մանկութենէ, երբ կու գար մեր տունը` մեծ եղբայրներուս հետ խաղալու համար: Համոն երբ զիս տեսաւ շատ ուրախացաւ: Առաջարկեց երթալ Պաթում: «Քեզի պէս երիտասարդներու համար, ըսաւ ան, սթաժ ընելու յարմար վայրը Պաթումն է, ուր յեղափոխական խմորումները սաստիկ են: Յեղափոխական երկու հնոցներ կան, մէկը Սասունն է` Թուրքիոյ մէջ, իսկ միւսը Պաթումն ու Գուրիան` Անդրկովկասի գուցէ եւ ամբողջ Ռուսիոյ մէջ: Մենք ուժեղ Մարմին ունինք Պաթում, բայց ան խորը չի գիտակցիր իր վայրի կարեւորութեան. թարմ ոյժեր անհրաժեշտ են հոն: Անցեալները ուղարկեցի Ալեոշան, դուն ալ գնա Մարմնի տրամադրութեան տակ եւ գործէ անոր ցուցմունքներու համաձայն»: