Դոլորեսը երիտասարդ էր և գեղեցիկ, այրին մի ծովայինի, որին ծովը կուլ տվեց, և միակ երեխան, որ ունեցել էր, մի 10-11 ամիս առաջ չորս տարեկան հասակում մահացել էր ապրանքատար գնացքի պատճառով, որ անցել էր առաննց զգուշացնելու: Գնացքները, չգիտեմ ձեզ հայտնի է թե ոչ, երբ շարժվում են մեկ այլ գնացքի ետևից, և այդ մասին ուղեհսկիչները տեղեկացված չեն լինում, վագոնի պոչից կանաչ լապտերիկ են կախում` նախազգուշացնելու համար: Սանտյագոյից ժամանած խառը գնացքը, որը և ուղևորներ էր տանում, և բեռներ, որ կցված էր ապրանքատարի առջևից, լապտեր չուներ, կամ եթե անգամ ուներ, պետք է որ հանգած լիներ, քանի որ ոչ ոք չէր տեսել: Ահա Դոլորեսը երեխան էլ ապրանքատար գնացքը` 32 վագոններով, նրա վրայով անցել էր` նրա փոքրիկ գլուխը ճզմելով, նմանեցնելով չորացած տառեխի: Սկզբում, պարզ է, տիրեց խառնաշփոթ հուզմունք, բայց հետո, ինչպես դժբախտաբար միշտ է լինում, զոհին ընդամենը հերձեցին, տեղադրեցին մի սպիտակ արկղում, որն, այո՛, նվիրեց երկաթուղու ընկերությունը, և նրան թաղեցին: