Բայց, նախքան դեֆորմացիայի մասին խոսելը, միջանկյալ ասենք հայ ճարտարապետության մի առանձնահատկության մասին: Հայ ճարտարապետության տարբեր շրջանների հուշարձանները զննելիս՝ ստանում ենք մի այնպիսի տպավորություն, թե այդ շինությունները ոչ թե դրված են գետնին, այլ կարծես հասնում են հողին: Այս առանձնահատկությունը յուրահատուկ է ոչ միայն մեր ճարտարապետությանը, այլև արձանագործությանը: Դա ներքին էքսպրեսիայի բաղկացուցիչ մասերից մեկն է: Տարբեր ժամանակներում ստեղծված կիրառական արվեստի տարբեր ձևերի նմուշները միևնույն տրամադրությունն են ծնում: Եվ այս առանձնահատկությունը հատուկ է նաև հայ արձանագործությանը, որտեղ նման տրամադրություն է ծնվում դեֆորմացիայի շնորհիվ: Հաճախ մեծ գլուխներով պատկերված մարդկային ֆիգուրաները ներդաշնակվում են հուշարձաններից եկող տրամադրության հետ: