Վայ այն կինոմեխանիկին, որի աշխատանքի ժամանակ հանկարծ կինոժապավենը կտրվեր կամ այն թարս դրած լիներ: Ինչպես հսկայական ստադիոնում, այնպես եւ այս դահլիճում, մեկեն բոլորն աղաղակում էինՙ «Փինաչի», «Ռամկա», «Сапожник», «Механика на мыло»: Եվ հաշված վայրկյաններում սխալը պիտի ուղղվեր: Իմիջիայլոց, ցերեկային սեանսները ավելի հանդարտ էին ընթանում, իսկ երեկոյան ժամերին հանդիսատեսը չգիտես ինչու ավելի ագրեսիվ ու պահանջկոտ էր: Ռեպլիկները անդադար էին դառնում մանավանդ էկրանին ցուցադրվող սիրո տեսարանների ժամանակ: Թեեւ դրանք մեր օրերի ֆիլմերի համեմատ այնքան զուսպ էին եւ անմեղ, բայց չմոռանանք ի՜նչ տարիներ էին եւ ի՜նչ երկրում էինք ապրում: Ահա էկրանին Սոֆիա Լորենը համբուրվում է Մարչելլո Մաստրոյանիի հետ: Եվ դահլիճի այս ու այն կողմից լսվում էին զանազան` դաստիարակչական ցենզին համապատասխան արձագանքներՙ «Տաք-տաք պիրաշկի», «Ատամը հանեց», «Сорук» եւ իհարկե միահամուռ «Горько»-ն: