Այս գլխում խորաթափանց ընթերցողը կնկատի, որ սա բնավ էլ քիմիայի տրակտատ չէ. իմ ենթադրությունն այդքան հեռուն չի հասնում. «ma vaix est faible et meme un peu profane»: Նույնիսկ ինքնակենսագրություն չէ, եթե մասնակիորեն չհամարենք, որ ցանկացած ստեղծագործություն ինքնակենսագրություն է, մանավանդ յուրաքանչյուր մարդկային գործ, բայց, այնուհանդերձ, սա նույնպես պատմություն անելու ինչ-որ ձև է: Եվ կամ կուզեք համարեք միկրոպատմություն, մի մասնագիտության և դրա պարտության, հաղթանակի և թշվառության պատմությունը, որ ամեն մեկը ցանկանում է պատմել, երբ սկսում է եզրակացնել, որ իր կարիերան շրջան է կատարում, և արվեստը դադարում է լինել շարունակական: Կյանքի այդ կետում, ինչպիսին քիմիկոսինն է, կանգնած պարբերական աղյուսակի կամ Բեիլսթեինի և Լանդոլթի հոյակապ աղյուսակների դիմաց, չի ճանաչում իր մասնագիտական անցյալի ցիրուցան, թշվառ մնացորդները կամ հաղթության նշանները: Նա բավական է թերթի որևէ աշխատություն և հիշողությունը սկսում է պարուրել. մեզնից մեկը անջնջելիորեն կապում է ճակատագիրը բրոմի հետ, մեկը պրոպիլենի, մեկը NCO-երի խմբի կամ դառը գլուտամինաթթվի հետ. քիմիա ուսանող յուրաքանչյուր ուսանող որևէ աշխատություն ուսումնասիրելուց առաջ պարտավոր է տեղյակ լինել, որ այդ էջերից մեկում, թերևս տողերից մեկում կամ բանաձևում կամ բառի մեջ ամփոփված է իր կոչումը, որ դեռևս իր համար անընթեռնելի նշանագիր է, բայց որը ընթեռնելի կլինի «հետո»: Հաջողությունից կամ սխալից կամ հանցանքից, հաղթանակից կամ պարտությունից հետո յուրաքնչյուր հասակն առած քիմիկոս կրկին բացելով այդ նույն գրքի՝ «Verhangnisvoll»-ի էջերը, ապրում է սիրո կամ ատելության, երջանկության կամ հուսահատության պահեր: