Դրսում թւում է ամէն ինչ խաղաղ ու անդորր, մինչդեռ դա խաբուսիկ երեւոյթ է, քանզի փողոցի աղմուկը չի հասնում մինչեւ այդ յարկը, ուր գտնւում ենք։ Լուսաւոր է երկինքը, թէեւ նորածագ արեւը դեռ չի երեւում շէնքերի առատութեան պատճառով, սակայն պայծառ լոյսը ողողել է բնակարանն ու մեր սրտերը։ Տանտիրուհին չի մոռանում բերելու նաեւ խունկ եւ ածուխ։ Աղօթում ենք միասին, եւ մեր աղօթքները խնկի ծխի նման տարածւում են քաղաքի սրտի վրայ։