ՀՀ ՊՆ Վ. Սարգսյանի անվան ռազմական ինստիտուտի հասարակագիտության եւ լեզուների ամբիոնի պետ, գնդապետ Մնացական Խաչատրյանը անդրադարձավ գեներալ Սիլիկյանի ռազմական գործունեությանը. «Սիլիկյանը «լավագույն պաշտպանությունը հարձակումն է» սկզբունքի կողմնակիցն էր և պաշտպանության անցնելիս էլ իրականացնում էր ակտիվ պաշտպանություն, որից ցանկացած հնարավորության դեպքում կարող էր անցնել հակահարձակման: Սարդարապատում` մայիսի 22-ից 28-ը և Բաշ-Ապարանում` մայիսի 24-ից 29-ը մղված մարտերի ընթացքում դա հստակ արտահայտվեց: Սիլիկյանը հիանալի ըմբռնում էր թևային հարվածի կարևորությունը և կարողանում էր հմտորեն օգտագործել թևային հարվածը` հակառակորդին ջախջախելու համար: Դրա վառ օրինակն է Սարդարապատի ճակատի աջ թևում Կոշ-Խզնաուզի ջոկատի ստեղծումը գնդապետ Կարապետ Ղասաբբաշյանի (Հասանփաշայան) գլխավորությամբ (Երզնկայի հետևակային գունդը, հրամանատար` գնդապետ Կ.Ղասաբբաշյան), Մակուի առանձին գումարտակը, հատուկ հեծյալ գնդի (հրամանատար` կապիտան Ամիրխանով) կազմից վերցված երկու էսկադրոն, Խնուսի գնդի մեկ վաշտ և չորս հրանոթ: Կոշ-Խզնաուզի ջոկատին առաջադրված խնդիրը հիանալի կատարվեց, որի արդյունքում թուրքական 36-րդ կովկասյան դիվիզիայի զորամասերը հայտնվելով Ղասաբբաշյանի զորախմբի թևային և ճակատից գրոհող Պողոս Բեկ-Փիրումյանի 5-րդ գնդի ու մյուս գրոհող զորքերի հարվածների միջև, տալով մեծ կորուստներ, թողեցին իրենց դիրքերն ու խուճապահար նահանջեցին Ալեքսանդրապոլի ուղղությամբ: Թուրքերի կորուստները միայն սպանվածներով կազմում էին մոտ 3.500: Սիլիկյանը հնարավորության դեպքում աշխատում էր հակառակորդին ճակատամարտ տալ ոչ թե երկրի կենսական կարևորության կենտրոնների մատույցներում, այլ դրանցից հնարավորինս հեռու: Դրա վառ օրինակն էր Ապարանի ճակատամարտը, որը նա կազմակերպեց Դրոյի միջոցով, նրան տրամադրելով մի շարք զորամասեր ու ստորաբաժանումներ, այդ թվում` գնդապետ Դոլուխանյանի 6-րդ հրաձգային գունդը: Սիլիկյանի հաստատակամության, նաև` սառնասրտության, հաշվենկատության և իսկական զորավարին վայել անհողդողդ կամքի մասին է վկայում այն հանգամանքը, որ Սարդարապատի ճակատամարտի ժամանակ նա հրամայել էր ստեղծել ևս մեկ պաշտպանական բնագիծ` թուրքերի դեմ արյունահեղ կռիվներ մղող իր զորքերի թիկունքում` Երևանից ընդամենը մի քանի կիլոմետր դեպի արևմուտք` Ուչթափալարի (ներկայիս Եռաբլուրի) շրջանում: Այսինքն՝ այնպիսի բարձր մակարդակի պրոֆեսիոնալ զինվորականը, ինչպիսին էր Սիլիկյանը, պատրաստ էր հակառակորդին մարտ տալ ցանկացած պարագայում, անգամ` եթե հակառակորդին հաջողվեր մեր զորքերին հետ մղել դեպի Երևան: Սիլիկյանը թերևս միակն է մեր այն ժամանակվա բոլոր զորավարներից, որ զորքերին տվել է դեպի Ալեքսանդրապոլ արշավելու հրամանը: Այս հրամանի մեջ արտահայտվում են մեր վերջնական հաղթանակի նկատմամբ Սիլիկյանի հավատքն ու կամքը: Մովսես Սիլիկյանի գլխավորած զորախումբը` շրջապատված ընդհանուր առմամբ Երևանյան զորախմբին քանակապես գրեթե երկու անգամ գերազանցող թշնամու զորքերով, պատկերավոր ասած, գրեթե շրջանաձև պաշտպանության էր անցել: Եվ իր տաղանդավոր զորահրամանատարի ղեկավարությամբ Երևանյան զորախումբը կատարեց տրված մարտական առաջադրանքը: Փրկվեց Երևանը, փրկվեց Արարատյան դաշտում կուտակված գաղթական և տեղաբնիկ հայությունը, ապա և` թշնամին ստիպված եղավ ճանաչել Հայաստանի անկախությունը…Պատահական չէ, որ մարշալ Բաղրամյանն իր հուշերում այդքան բարձր է գնահատել Սիլիկյանին ու գրել. «Հարկավոր է ասել, որ գեներալ Սիլիկովն այդ բավականին բարդ իրադրությունում ընդունել է, ես կասեի, տաղանդավոր որոշում..»»: