Ադրբեջանը հենց զգա՝ հնարավորություն ունի, անպայման նախահարձակ է լինելու: Ադրբեջանը պատրաստ չէ այ-սօր գնալ որևէ փոխզիջման, հայկական կողմը դա պետք է գիտակցի: Մոտ ապագայում չեմ պատկերացնում որևէ լուծում, որը կողմերին բավարարի: Իսկ դա նշանակում է, որ մեր խնդիրը պիտի լինի միջազգային հանրությանը բերել այն գիտակցմանը, որ բանակցությունների այլընտրանքը պատերազմն է: Ուրեմն պիտի թույլ չտալ պատե-րազմի վերսկսում: Շարունակենք բանակցել մինչև երկու կողմերի հասարակությունները պատրաստ լինեն փոխ-զիջումների: Ընդհանարապես մեծ ռիսկ է պարունակում փոխզիջումը թե հայկական և թե ադրբեջանական կողմի համար: Ադրբեջանի նախագահի ողջ իշխանությունը հենց դրա վրա է հիմնվում, իշխանություն կորցնելու վտանգ կա, իսկ մենք տեսնում ենք, որ Ալիևը ոչ միայն ցանկություն չունի իշխանությունը կորցնելու, այլև որպես իրեն փո-խարինող նախապատրաստում իր որդուն: Դրա համար սահմանադրություն է փոխում, հանրաքվեներ անցկաց-նում: Նա մտադիր է հավերժ, տղայով, թոռներով իշխանավարել: Բայց աշխարհը շատ արագ փոխվում է, և մենք պի-տի այդ փոփոխությունները հօգուտ մեզ օգտագործենք ու շարունակենք բանակցել: Ցանկացած բանակցություն տալիս է հնարավորություն մեր երիտասարդների կյանքը քիչ վտանգի ենթարկել: Բայց այն գիտակցումը, որ Ադր-բեջանը ցանկացած պահի կարող է վերսկսել ռազմական գործողությունները, մենք պիտի ուժեղացնենք ուշադ-րությունը բանակի վրա, բացառենք կոռուպցիոն դրսևորումները, մատակարարենք ամենաարդիական զինատե-սակները: Սա միայն Ղարաբաղի հարց չէ, սա մեր պետականության գոյատևման հարցն է, չկա Ղարաբաղ, չկա Հա-յաստան: Կան մեզ պես երկրներ, որ ապրել են պատերազմական վտանգի տակ, բայց և կարողացել են ժողովրդա-վարություն կառուցել: Կարծում եմ այդ փորձը պիտի օգտագործել մեզ համար: