Դադար էր։ Ծխախոտ վառեց, նստեց մի քարի վրա, ծխի քուլաները ներքաշեց ու, չգիտես ինչու, հիշեց իր Սաթենիկ տատին, որն, ավաղ, ամփոփված մնաց Բաքվում։ Էն մնալն էր, որ մնաց։ Հայրենի շենում լիներ, գոնե գերեզմանին այցի կգնար, սիրտը կթեթեւանար։ Տատն իրեն շատ էր սիրում, իր մասին ասում էր. «Մեր Վարդանի նման խենթ երեխա դեռ աշխարհը չի տեսել, կամ ճամփի գլխով կգնա, կամ՝ ճամփի տակով, ճամփով գնալ չունի...»։ Նայեց շուրջը՝ ուր հասել էր քարերի վրա մագլցելով, անճանապարհ հանդերին նայեց ու մտածեց. «Տատս կենդանի լիներ, տեսնես հիմա ինչ կասեր...»։ Հիշեց նաեւ այս հանդերում կյանքն անցկացրած Հաբի պապին, նրա խոսքը. «Է՜, Աստված, կռանս զոռոքն ապրում եմ, դու էլ գիտես, թե ինձ պահում ես, էլի...»։