Երկրամասի ելքի կողմում նշանակված է մի փոքր գավառ, որը հնում կրում էր Զավե անունը: Այն Խորենացին չի հիշատակում, այլ տեղադրում է Աղվանքում, միացնելով Հայաստանից, Ուտիքից, Արցախից գրաված քսան կամ քսանչորս գավառներին.«Շիկաշեն Գրդման,Կողթ, Զավե, Քուստի-Փառնես եւ այլն», որը պատմության մեջ ոչ մի անգամ չի հիշատակվում,այլ մինչեւ այժմ հայտնի է Զեյվա անունով եւ պետք է լինի նույն կողմում, Ղարա-չայ կամ Կուրան գետի մոտ: Այն հանգամանքը, որ այժմ էլ այդ գավառը ընկախ է նեղ շերտով, ինչպես հնում, վկայում է նրա՝ Քուստի-Փառնես մեծ գավառի մի մասը լինելու մասին: Այն պետք է գրավի հիշյալ գետերի հովիտը, որը եւ հաստատվում է պատմիչների կողմից. այն դրվում է նույն գավառներին կից: Այսպես, օրինակ, այդ բանը հաստատվում է վերոհիշյալ աշխարհագրի եւ Աղվանքի պատմիչի կողմից: Նա Սահակ Սեւադայի մասին ասում է, որ Թ դարում նա տիրել է Գարդման եւ Քուստի-Փառնես գավառներին, քանի որ այն ժամանակ Գանձակը ամուր եւ անվանի պետություն չէր, եւ ընդարձակ Գարդման գավառը իր տիրապետության տակ էր առել նաեւ այժմյան Գանձակի գավառը, որին հարավից սահմանակից է Քուստի-Փառնեսը, արեւմուտքից՝ Մեծ Կողմանքը: Եւ «Միքայել եպիսկոպոսը Մեծ Կողմանքի եւ Քուստի-Փառնես նահանգի», այսինքն՝ այդ երկու գավառների, որպես մեկ ամբողջության, եպիսկոպոսն է: