Հեղինակը կարծես հավատարիմ է մնացել բանաստեղծական ավանդներին: Այն ունի որոշակի ռիթմ ու չափ: Բանաստեղծուհին դիմում է եգիպտացորենի հատիկներին, ագռավներին, կանացի ժպիտներին, ցողին, քամուն, հայելուն, ածելուն, լուցկուն, բառին եւ վերջապես բանաստեղծությանըՙ տարատեսակ խոստումներով ու հրամաններով: Սա է ստեղծագործության ողջ շաղախը: Չկա ընդհանրական մի նյութ, որի շուրջ ստեղծագործությունը ունենա «կպչունություն»: Այն թափթփված է. բանաստեղծուհու մտքերը ճախրում են մի կոնցեպտից մյուսըՙ առանց որեւէ ուղղվածության: Եվ հենց ի՛նքըՙ բանաստեղծուհին, շտապում է ավարտին հասցնել ստեղծագործությունը, քանզի այլեւս չկա որեւէ նոր բան, որի շուրջ կառուցի նյութը: Ընթերցողին այդպես էլ անհայտ է մնում, թե ո՞րն է ստեղծագործության կիզակետը: Այսինքնՙ կա սեւակյան «ինչպեսը», բայց ոչՙ «ինչը» (իմաՙ ստեղծագործության ատաղձը):