Առավոտը, էն	ա, լսին	էր	տալիս, որ	իշխանն	և	քաջահաղթն	գեներալ-մայոր	Մատաթովն	վեր կացավ, Շամքոռա	դզին	մտիկ	արեց, զորաց	ինչ	հրաման	ուներ, տվեց, ու	ինքը՝ արծվի	աչքերովը Գրիգոր	եպիսկոպոսը	ու	հայերի	իշխանները	քամակը	քցած, օրդվի	չորս	կողմովը	պտիտ	տալով՝ մտիկ	էր	անում	սարերի	գլխին, խոռ	տեղերին	դուրբընով, որ	թշնամին	հանկարծ	վրա	չտա, ու	իր պատրաստությունը	տեսնում	էր: Զորքը	ղորդ	ա, շատ	քիչ	էր, ամա	Մատաթովն	էր	նրանց	գլխին, որ	սար	ու	ձոր	դողացնում	էր, որ	աստուծո	տեղ	պաշտում	էին, որ	ղզլբաշի	հոգին	ջուր	էր	կտրում անունը	լսելիս, ու	իր	հավատարիմ	ազգը՝ արինը	աչքումը, շունչը	բերնումը, գլուխը	փեշումը, հազիր, վառված, քամակին՝ որ	տուն, տեղ, որդի, օղլուշաղ, մալ, դովլաթ	թշնամուն	յա	գերի	տան, յա	ռսի	թուրը	նրանց	աչքը	խրիլ	տան: Զոռը	խփեցին, առավոտյան	աղոթքն	արին, բայց	մեկն	էլա դեռ	չէր	գիտում, թե	ո՞ր	կողմովը	գնան: