Հավատո՞ւմ էր նա, թե փորձում էր ինքն իրեն համոզել։ Մարոն գիտեր, որ ինքն այլևս չէր կարողանալու իր հիշողությունից ջնջել այն ամենը, ինչ պատահել էր, ոչ էլ հնարավոր էր այդ ամենը մոռանալ։ Ուստի պետք էր ապրել կեղծելո՞վ։ Նա վայր դրեց լուսանկարը և մոտեցավ կաղնեփայտից պատրաստված կոմոդին, որի վրա դրված էին ածելին, փուզան և սափրվելու օճառը թասի մեջ, և նույն ակնթարթին նա մտովի տեսավ Վարդանին սափրվելիս ձերբակալությանը նախորդող առավոտյան։ Բարձրացնելով աչքերը՝ նա նկատեց իր ամուսնու արտացոլանքը հայելում և իրեն անհարմար զգաց այս սենյակում գտնվելու փաստից, շատ ավելի անհարմար, քան իրենց առաջին ամուսնական գիշերը։ Նա ապարդյուն ինքն իրեն համոզում էր, որ ութ տարի շարունակ ամուսիններ են եղել, ոչինչ չէր օգնում, այս տղամարդը անծանոթ էր։