Մեկ	հաստափոր	թուրք	մեկ	ղաբա	միրուք, վրեն	իծի	քուրք, բալքի	արջի	ա, հլա	քննելու	վախտը	չի՛, երեսը	եղ քսած, մատները	հինա	դրած, կեղտոտ	շորերով, վզին	հո, աստված	ո՛չ	շհանց	տա, տարով	ջրի	երեսը	չի՛	տեսել, — մեկ	եքա	ձողի	ջուխտ	ձեռով	ղայիմ	բռնած, կոթը	դոշին	կպցրած, գլխին	Ալու	փանջեն (ձեռը) ցցած, լալով, սգալով, իրան	կտրատելով, պատմություն, նաղլ	անելով, մեկ	սուրու	խալխ	հետը, ի	միասին	գլխըներին	թակելով, նամազ անելով, չախսե՛-վախսե՛	ձեն	տալով, թոզ, թոփրաղ	կուլ	տալով, շորըները	վեր	քաշած` կտմըներն	առել, ղռերն	են ընկել	ու	ուզում	են	մինչև	Մեքքա	մեկ	գնան: Բանն	էս	ա, որ	մեր	բարեպաշտ	ուխտավորը	է՛նպես	ա	կրակվել, Էշխ ընկել	ու	յա	ոտը	քարին	դեմ	անում, յա	գլուխը	ետ	քաշում, յա	դոշը	դեմ	տալիս, քամակի	վրա	ծռվում, ձգվում, ոլորվում	ու	դեմն	էլ	վազում	ու	Ալու	զորությունն	ու	հրաշքը	գովում, որ	տեսնողը	հենց	կիմանա, թե	թոկ	են	դրել վիզն	ու	քաշում: Բայց	ո՞վ	չի	գիտի, որ	անիրավ	չար	սատանեն	հենց	բարեպաշտ	ուխտավորների	ճամփին	ա	թՈզ ու	դուման	անում, աչքըները	հող	ածում: