-1915 թվականի ապրիլի 24-ի ուրբաթ երեկոյան Ստամբուլում հայերին ձերբակալով հոգ են տարել նրանց անվտանգության մասին: Բոլորն այդ օրը տոնական էին հագնվել, ասես ինչ-որ արարողության էին գնում: ճեփ-ճերմակ օձիքներով նրբագեղ հագուստներ: Բոլորն էլ՝ գրագետ մարդիկ: Որոշ ժամանակ առանց որևէ բացատրության, անվտանգության պատրվակով, նրանց ձերբակալեցին, ապա աքսորեցին կա՛մ Այաշ, կա՛մ Չանղըրը: Առաջին խմբի մարդիկ երկրորդից ավելի ահավոր պայմաններում են եղել: Այաշում ոչ ոք ողջ չի մնացել: Չանղըրը աքսորվածներն էլ սպանվել են: Պապիկս այդ խմբում էր: Թուրք զինվորների հսկողության տակ գնացքով Ստամբուլից Չանղըրը են գնացել: Ստիպված են եղել ճանապարհի վերջին չորս-հինգ կիլոմետրը կայարանից մինչև քաղաք ոտքով քայլել: Մինչև այդ պահը նրանց հետ լավ են վարվել: Բայց երբ սկսել են կայարանից քայլել, բռնության են ենթարկվել: Նրանց ծեծել են փայտերով, կացնի պոչերով: Լեգենդար երաժիշտ Կոմիտասը տեսածների պատճառով խելագարվել է: Երբ եկել են Չանղըրը, նրանց առջև մի պայման են դրել. քաղաքից դուրս գալն արգելված էր: Այնտեղ սենյակ վարձելով՝ սկսել են տեղի ժողովրդի հետ ապրել: Ամեն օր երկու-երեք զինվորներ նրանց քաղաքից դուրս շրջելու էին տանում, հետո զինվորներ մենակ էին վերադառնում: Մի օր զինվորները պապիկիս էլ տարան...