Սկզբնական շրջանում սահմանադրությունը շատ խորհրդարանական բնույթի էր: Օրենքներ ընդունելու նախապատվությունը համեմատաբար ավելի ուժեղ խորհրդարանի՝ Դաշնային ժողովի իրավասությանն էր ենթակա, որն իր հերթին բաղկացած էր երկու պալատից՝ Ազգային ու Դաշնային խորհուրդներից: Օրենսդրական ակտերի կիրառման պատասխանատվությունն ընկնում էր կանցլերի ղեկավարած նախարարների խորհրդի կամ կաբինետի վրա, որին նշանակում էր Ազգային խորհուրդը: Իսկ թույլ լիազորություններով օժտված պետության ղեկավարին՝ նախագահին, ընտրում էին երկու պալատները: