Չեմ հիշում ինչպես ուշքի եկա: Վեր կացա ու փշամզած, աշխարհով մեկ գոռալով, վազում եմ... դեպի Գիլանոց: Գերեզմաններից վերև Գոնչո Սարոյի տունն է: «Կովը կթում են, 2x2 = 4, ուրեմն ես չեմ ծռել», – մտածում եմ ես ու գոռում, լաց եմ լինում ու վազում: Ետ նայեցի գյուղի կողմը. ժամի մոտ ահագին մարդ կար հավաքված: Բայց այդ մթանը ես նրանց այդքան հեռվից ինչպե՞ս տեսա: