Ինչ խոսք, որ ճիշտ է այն բանավոր խոսքը, այն սովորական խոսակցությունը, որը գրավորի պատճենն է դառնում, երբ օտարաբանությունների հետ հանվում են նաև հայերեն խոսակցական բառերը և փոխարինվում գրավոր լեզվի համապատասխան բառերով. «այս հյութից», «այդ դույլը», «այս ո՞ւմ ձայնապնակներն են» և այլն: Նման դեպքերում միայն խոսքի արհեստականության հարցն է առաջանում։ Չէ՞ որ երբեմն իրոք անբնական է հնչում այդպիսի գրքային բանավոր խոսքը։ Եվ հարկ կա՞ արդյոք աշխատանք թափել, հետևել սեփական խոսքին մի հայերեն բառը կամ բառաձևը մի ուրիշ հայե­րեն բառով փոխարինելու համար։ Դա նաև ավե­լորդ դժվարություն է ստեղծում բանավոր խոսքում՝ բառօգտագործումը կատարելագործելիս։ Շատերը հաճախ դժվարանում են գալստուկ-ի փոխարեն փողկապ ասել կամ սոկ-ի փոխարեն՝ հյութ, կամ ավարյա-ի փոխարեն վթար, նաև այն պատճառով, որ էսօր-ի փոխարեն էլ պահանջում են այսօր ասել, էս-ի փոխարեն՝ այս, չէ-ի փոխարեն՝ ոչ, ոնց-ի փոխարեն՝ ինչպես և այլն։ Եվ սա միայն վնասել կարող է գործին։ Ավելի ճիշտ չի լինի ջանքն ու աշխատանքը լիովին, գործադրել մաքրելու հայոց խոսակցական լեզուն այն հար­յուրավոր անհարկի օտարաբանություններից, որոնք այսօր հեղեղել են այդ լեզուն և, որոնց մի ոչ մեծ մասի օրինակները վերը բերվեցին։ Դա կլինի խնդրի գործնական լուծում։