-Մեծահարգ լսարան, պիտի հայցեմ ձեր ներողամտությունը, քանի որ այս ճառը ոչ միայն, ավելի ճիշտ` ոչ այնքան գրականության, այլև նրա ակունքներից մեկի` մեզ շրջապատող աշխարհի մասին է,- Սևակի, Զոհրապի և Վարուժանի ասելիքն յուրովի խորագնա տխրությամբ ամբողջացնում է Սիամանթոն:-... Միակ արդարացումս թող լինի ժողովրդիս ու հայրենիքիս ճակատագիրը, որ մարմին առած կանգնած է ձեր առջև: