Նորմալ հեղափոխություններից հետո, սովորաբար, առաջին պլան են գալիս կուտակված սոցիալական խնդիրները, որոնք հրատապ լուծում են պահանջում: Մեզ մոտ դա չկա: Համատարած էյֆորիան թույլ չի տալիս տեսնել այդ խնդիրները: Փոխարենը պայքար է սկսվել հայրապետի դեմ: Սա, անշուշտ, կասկածի տակ է դնում «հեղափոխության անարատության» մասին տեսակետը: Ի վերջո հասկանալի է, որ «Նոր Հայաստան՝ նոր հայրապետ» շարժման թիրախն ամենեւին էլ Գարեգին Բ-ն չէ, այլ Հայ առաքելական եկեղեցին, որի հիմքերին այսօր հասցվող հարվածները, միով բանիվ, նպաստում են արեւմտյան տարատեսակ կրոնական հոսանքների ներթափանցմանն ու տարածմանը: Կարող եք հաջորդաբար լսել շարժման օրերի «Հայեր ջան, դուխով» երգն ու «Կյանքի խոսք» եկեղեցու հավաքներին հնչող որեւէ երգեցողություն: Դրանք գրեթե նույնն են, նույն գործիքավորմամբ, երաժշտական շատ նման ելեւէջումներով ու տակտով: Չենք կարող բացառել, որ Նիկոլ Փաշինյանը նույնիսկ խորամուխ չի եղել այս նրբությունների մեջ, իր հետ քայլողների մեջ չի կարողացել ճանաչել «պայքարող աղանդավորներին ու այլասերվածներին», որոնցից ոմանք նույնիսկ քաջություն ունեցան բացահայտվել պաշտոններ ստանձնելուց հետո: