Այդ առասպելը` համաշխարհային ջրհեղեղը, երեսուն դար հետո թխվում, դառնում է Բիբլիա : Ութնափիշտիմը անվանափոխվում է Նոյի, իսկ պոեմի օձը, կինն ու անմահության պտուղն արդեն այլասերված տարբերակով դառնում են այդ գրքի բնաբան: Անմահությունը վերածվում է անընդմեջ, անշառ և անպատասխանատու հաճույքի խայծի` դրախտի: Հնագույն մշակութի նվաճումները անմատչելի են մնում մի շարք և հիմնականում այն պատճառով, որ գործում է մեկ այլ որոշիչ. խորթ է էթնիկ աշխարհակալումը: