Ֆրանսացի իմաստուն գիտնականը, Ժան Ռոսթան, կ’ըսէր, «ճշմարտութիւնը թառած իր սխալներու կոյտին վրայ» (La vérité juchée sur son socle d’erreurs): Այսինքն մեր սխալները եւ ձախաւերութիւնները պիտի ըլլան այն ենթահողը, ուրկէ պիտի ծլի ճշմարտութիւնը, իր հետ բերելով արդարութիւնը, ժողովրդավարութիւնը, հաւասարութիւնը: Այս հաստատումը փոխանակ ձեռնթափ ընելու, բարի կամեցողութեան տէր անձերը պէտք է մղէ ծոյլ եւ աննկարագիր չեզոքութենէն դուրս գալու, յաղթահարելով անզգամութեան նմանող նկարագրային անզգայութիւնը, որ անհատը կը բանտարկէ իր եսին մէջ, հետապնդելով ճշմարտութիւնը, ընդդէմ կեղիծքի եւ չարաշահումներու, յաւելեալ արդարութեան եւ հաւասարութեան հասնելու համար: Նման պայքար անհատը դուրս կը բերէ իր առարկայ ըլլալու վիճակէն, կը դարձնէ գիտակից եւ ազատ, ստեղծելու համար պայմանները իր ճակատագրի տիրութեան: