Ամատունին, բնականաբար, հասկանում է, որ ընթերցողի մոտ կարող է այսպիսի հարց առաջանալ` իսկ ինչո՞ւ է Նիկոլ Փաշինյանը ժեստ ժեստի հետևից անում Դաշնակցությանը, մանավանդ որ ՀՅԴ-ն, նույն այդ Ամատունու խոսքով, «լինելով ըստ էության ամենագաղափարականն ու քաղաքականը, միաժամանակ նաև ամենաանօգնականն է ընտրական գործընթացում և, 1998-ից հետո, ըստ էության, մշտապես կախված է իշխանությունների աջակցությունից»: Թե երբ է Նիկոլ Փաշինյանը թույլ քաղաքական ուժերի պաշտպանը դարձել, մեզ անհայտ է, բայց փոխարենը շատ հետաքրքիր է, որ Ամատունին ցանկանում է սղղացնել անսղղացնելին: Նրան հիշեցնենք, ՀՅԴ-ն ոչ միայն 1998 թվականից հետո, այլև հայրենիք վերադառնալուց ի վեր միշտ գործել է ինքնուրույն և, հատկապես ընտրական գործընթացներում, հույսը չի դրել իշխանությունների վրա: Այդ գործընթացներում եղել են և հաջողություններ և անհաջողություններ, բայց ոչ մեկը և ոչ էլ մյուսը չի կարելի բացատրել իշխանությունների աջակցությամբ կամ չաջակցությամբ: Այսօր էլ այնպես չէ, որ Փաշինյանն է որոշելու` ով մտնի խորհրդարան, ով` ոչ: Հակառակ պարագայում, հավանաբար, ակնկալիք ունեցողները պետք է ժեստեր անեին Փաշինյանին, մինչդեռ, ինչպես Ամատունին է ասում, Փաշինյանն է ժեստեր անում: