1861թ-ին, երբ Սեզանը առաջին անգամ էր եկել Փարիզ սովորելու, ֆրանսիական գեղանկարչությունը ներկայացված էր իրար հակասող երեք ուղղություններով` նեոկլասիցիզմ, ռոմանտիզմ և ռեալիզմ: Դրությունը հատկապես բարդացնում էր այն փաստը, որ այդ ժամանակ արվեստը գտնվում էր բուրժուազիայի հովանու տակ: Նոր մեկենասները արվեստի գործերը դիտում էին որպես ֆինանսական հաջողության սիմվոլ, իսկ ինչ անհասկանալի էր իրենց` բացասական էին տրամադրված: Ակադեմիայի տիրանական ղեկավարության դեմ առաջին լուրջ քայլը 1863թ-ի մայիսին մերժվածների ցուցահանդեսի բացումն էր, որի թույլտվությունը տվել էր Նապոլեոն III-ը: Այս ցուցահանդեսը սենսացիա էր, ներկայացված էին նաև Սեզանի աշխատանքները (ցավոք պատմությունը մեզ չի հասցրել, թե որ գործերն էին դրանք, ինչ թեմաներով), ինչը մեծ առաջընթաց էր նրա համար: