Աղջիկը նայում էր ափսեի մեջ՝ Գաստոնին, և սա արդեն իրեն դուր չէր գալիս: Դա լրիվ զզվելի մի բան էր, ինչպես որ սկզբում էր: Նա այլևս տուն չուներ, թափառում էր սպիտակ ափսեով և հիմար էր ու սխալ և անհեթեթ ու անպեք էր ու էս տեսակ բոլոր բաները: Նա մի քիչ լաց եղավ, բայց՝ միայն իր մեջ, որովհետև վաղուց որոշել էր, որ լաց չի լինելու, որովհետև, հենց որ սկսում ես լաց լինել, թվում է՝ լաց լինելու այնքան բան կա, որ էլ չես կարողանում լաց չլինել։ Իսկ դա նրան բոլորովին դուր չէր գալիս: Դեղձի կորիզի երկու կեսերը նույնպես սխալ էին: Դրանք տգեղ էին, թե՝ ինչ: Դրանք մաքուր չէին: