02.12.2008 – Լուսինե Վարդանյանը – Ես, երբ փոքր էի, շատ էի սիրում հորս պատմություններն իրենց էշի մասին. Ոսկան էր անունը: Պապս էշը առել է` նկատելով, որ Էշը դիմացի գարին չի ուտում , այլ ուտում է կողքի փռած լավաշը. շատ խելոք էշ է եղել: Խոտհարքին գյուղի բոլոր էշերը հավաքում էին կոլխոզին օգնելու համար: Ոսկանը միակ էշն էր, որ կարողացել է խոտը տուն բերել ու պետությանը չհանձնել… Նույն այդ էշին հորեղբայրս կարողացել է բարձրացնել դպրոցի 2-րդ հարկ, իսկ կյանքի վերջին տարիներին էշը քոռացել էր, իսկ պապիկս ակնոց է պատվիրել էշի համար… Վերջում էլ Էշին պատվավոր թաղել են: