Երեկ «Շողակաթ» հեռուստաալիքով նայեցի «Թագուհին» ֆիլմը, որտեղ ընդգծված էր Անգլիայի թագուհու պետականամետ մտածելակերպն ու հասարակական կարծիքի հետ մեծ դժվարությամբ, սակայն այնուամենայնիվ հաշվի նստելու փաստն ու այն քայլերը, որոնք նա արեց իր կամքին հակառակ, սակայն՝ հասարակության համակրանքը շահելու համար: Իմ կարծիքով, չափազանց արդիական է այս զուգահեռներն անցկացնելը հատկապես հիմա, երբ օրեր առաջ հրապարակվեց ՄԻՊ-ի աննախադեպ զեկույցը, որի հետ համաձայն է հասարակության մեծամասնությունը և որից չափազանց դժգոհ են ոլորտի ներկայացուցիչները: Զուգահեռները փաստում են, որ մեր երկրի իշխանությունը և արդարադատության ու իրավապահ մարմինները հաշվի չեն նստում ոչ միայն հասարակության կարծիքի հետ, այլև համարձակվում են զանց առնել արդարադատության ոլորտի մասին ՄԻՊ-ի զեկույցը: Քիչ առաջ էլ ներկա էի դատական մի նիստի, որտեղ դատարանի վճռից դժգոհ քաղաքացին հղում արեց այդ զեկույցին, իսկ դատավորները մեղադրեցին զեկույցն այն պատճառով, որ, իրենց կարծիքով, զեկույցը մեր հասարակության մեջ արդարադատության նկատմամբ անվստահություն է սերմանել: Իհարկե արդարադատության ոլորտում կա՛ն փոքրաթիվ արդարամիտ մարդիկ, ովքեր կարող են վրդովվել զեկույցում բերված որոշ փաստերից, բայց այն, որ նրանց մեջ չկա՛ մեկը, ով չի ենթարկվի դատարանի նախագահի կամ վերադասի հեռախոսային արդարադատությանը, ես համոզված եմ: Իրականում ի՞նչ տարբերություն, կաշառքի դիմաց են օրենքը շրջանցո՞ւմ, թե՞ վերադասի զանգով: Երկու դեպքում էլ անխիղճ կերպով ոտնահարվում է քաղաքացու իրավունքը և ճակատագրեր են խեղվում: Ի դեպ հիշեցնեմ, որ դեռևս 2008-ին Սերժ Սարգսյանն է քննադատել հեռախոսային արդարադատությունն ու դատապարտել երևույթը, սակայն Բուդաղյանների գործով ականատես եղանք, թե ինչպես կրկին աշխատեց այդ այլանդակ երևույթն ու որի պատասխանատուն դարձրեցին գործող ՀՀ գլխավոր դատախազին, ով ի պատասխան ՄԻՊ զեկույցին իր հայտնի բաց նամակում կոչ էր արել հրապարակել գոնե մեկ փաստ: