Նվագախումբը սկսեց աշխարհիկ երաժշտություն կատարել, սկզբում թեթև և ուրախ, որը խորացավ և լրջացավ, երբ վարսավիրը սկսեց թլփատել տղաներին։ Տղաները սեղմում էին ատամները և իրենց քաջաբար էին պահում, իսկ հայրերի դեմքերը փայլում էին։ Հայտնվեցին պորտապար կատարող երեք պարուհիներ, որոնք գալարում էին իրենց մարմինները տղաների առջև, կարծես փորձելու համար նրանց առնականությունը։ Չնայած տարած տառապանքին, նոր թլփատված տղաները չէին կարողանում աչքերը կտրել այդ կիսամերկ մարմիններից, իսկ տղամարդիկ հրճվում էին նրանց հետաքրքրասիրությամբ։ Վարսավիրն իր գործը վերջացրեց, և հյուրերը ընծաներ և դրամ տվեցին տղաներին, նրանց մաղթելով երկար կյանք, առողջություն և անկեղծ հավատ, ինչպես նաև նրանց պատվիրեցին համեստ ու գթասիրտ լինել։