Յուրաքանչյուր երեկո, վերադառնալով հյուրանոցի իմ համարը, ես պատերին փակցված տեսնում է միայն մեր կինոնկարից ահաբեկիչների լուսանկարները և մտածում էի, որ շուտով կխելագարվեմ։ Փրկում էր միայն այն բանի ըմբռնումը, որ ինքը՝ Մայան, ապրում էր առավել դաժան պայմաններում և ոչ մի զույգ ամիս, այլ տաս տարի։ Եվ նրա աշխատանքից կախված չոր ոչ թե ֆիլմի որակը, այլ մարդկանց կյանքը։ Դրանից հետո ես ամոթ էի զգում և ես հանգիստ պառկում էի քնելու։[68]