Ու­զենք, թէ չու­զենք, պէտք է ըն­դու­նենք, որ Հա­յաս­տա­նից դուրս Հա­յաս­տա­նի բնակ­չու­թիւ­նից մի քա­նի ան­գամ շատ հա­յեր են ապ­րում, եւ որ­քան էլ որ հա­մայն­քա­յին կա­ռու­ցո­ւած­քը ա­մէն երկ­րում տար­բեր լի­նի, մենք պէտք է ի­րա­տես լի­նե­լով մտա­ծենք սա հա­մայն հա­յու­թեան օգ­տին ճիշդ օգ­տա­գոր­ծե­լու մա­սին, սրա հա­մար է, որ ար­ժի ջանք թա­փել: Այ­լեւս ոչ թէ նստե­լու ու լա­լու, այլ տո­ւեալ ժա­մա­նա­կաշրջա­նի կող­մից մեզ մա­տու­ցո­ւած հնա­րա­ւո­րու­թիւն­նե­րի ճիշդ օգ­տա­գործ­ման, մեր ե­րե­խա­նե­րի ա­պա­գան ա­ռա­ւել լու­սա­ւոր դարձ­նե­լու հար­ցի շուրջ պէտք է կենտ­րո­նա­նանք: