Էպոսի վերջը միհրականության սկիզբն է, պատմական այդ ժամանակահատվածում է ավարտվել երկը: Եվ առհասարակ, էպոսը գեղարվեստական, չափածո ստեղծագործություն է: Այն սկսել է էպոսի վերածվել գրական ակունքի ոչնչացումից հետո: Մեզ հասել է այդ երկի մանրացված, ընդարձակված տարբերակը: Իհարկե, սա վիճելի պնդում է, բայց` առայժմ: Իսկ Հռիփսիմեին կույս հռչակելը Ծովինարի հետ նրան նույնացնելու խորամանկ քայլ էր, մեր արյունը հաշտեցնելու և խաղաղելու ամենակարճ ուղին: Նույնը, ինչ հեթանոսական տաճարի ավերակների վրա եկեղեցի կառուցելու խարդախությունը: Մարդս գնում է իր դարավոր հիշողության, իր հնամյա հավատի ու իր նախնյաց դուռը, բայց հայտնվում է, մեղա, ամեն, ալելուիա, ալելուիայի գրկում: