Սովորական մարդկանցից էլ, ամենասովորականներից էլ տխուր ու հոգնած եմ արթնանում: Երեկոյան իհարկե գնացի: Հասա նրա դռան դիմաց: Երաժշտության ձայն էր գալիս, թավջութակի դառը մզզոց: Ֆիլմն անգիր գիտեի, էդպիսի երաժշտություն չկար, էնտեղ Շուբերտ էր: Լսողությունս ավելի եմ սրում, բայց կատուն անհանգիստ էր գրկումս, հա ուզում էր փախչել: Կատվին հետս վերցրել էի, որ մթնում մենակ չլինեմ: Սա էլ անընդհատ հոլի պես պտտվում էր, համ էլ մռռում: Նրա դռան դիմաց ձեռքերս, պարանոցս ճանկռեց: Շոյում էի, ավելի էր կատաղում: Ծղրտաց, պոկվեց – փախավ գրկիցս, հետևից մթան մեջ պատերը շոշափելով փորձում էի հասնել: Մինչև շքամուտք իջա, չկար Մաքուրիկը: