Մարդիկ վախենում են միայնությունից, մանավանդ ծերերն ու հիվանդները, և ամեն բան անում են, որ այդ վիճակում չհայտնվեն։ Բայց այդպիսիք մոռանում են, որ ամենաահավոր մենությունը այս կյանքում առանց Աստծո ապրելն է, քանզի այն հավիտենապես կշարունակվի։ Տիրոջ սրբուհիներից մեկին հայտնվել է դրա խորհուրդը, որը հետևյալն է. երբ մարդու հոգին մահվանից հետո վեր է բարձրանում, նրան հնարավորություն է տրվում Տեր Հիսուս Քրիստոսին տեսնելու, որը համակ սիրով է դիմավորում բոլորին, լինի մեղավոր, թե արդարա, քանզի Ինքն է ասել. «Արևը բոլորին է ջերմացնում, լինի մեղավոր, թե արդար», բայց մարդու մեղքերն ու չար գործերը թույլ չեն տալու Տիրոջ լույս սիրո մեջ մնալու, ինչպես որ խավարը չի կարող լույսի ներկայության մեջ մնալ, ու այդ թշվառ հոգին պիտի վտարվի Տիրոջ ներկայությունից ու խավարի զնդան նետվի, և այդտեղ նա ամենաշատը պիտի տառապի Հիսուսի Սիրո կարոտից, ՈՒմ նա իր երկրային կյանքում մերժել էր կամովի։