Ձմեռն	էլ	էկավ, վրա	հասավ: Մարդ, անասուն	սովի, ցրտի	ձեռիցը	ազար	ընկավ: Աստված	ո՛չ շհանց	տա, ի՜նչ	էս	խեղճերի	հալն	էր: Քար	էր, որ	գերեզման	էր	դառնում, հող	էր, որ	ջիվան-ջիվան երեխեք, իրեք — չորս	օր	սոված, թաղաթը	կտրած՝ տակովն	անում: Մեկ	հացի	ֆոտ	դուս	գալիս, հազար	աղքատ` շլինքը	ծուռը, դուռըդ	կտրում, չտայիր, սիրտդ	էր	էրվում, տայիր, երեխեքդ	մնում սոված, կարոտ	էինք	մնացել, որ	ցամաք	հացն	էլա	կուշտ	փորով	ուտենք: Ով	ինչ	զարդ, զինքս	ու զարդարանք, արծաթեղեն	կամ	մարգարտեղեն	ուներ, որը	ծախեց, որը	գրավ	դրեց: Շատը	որդիքը տարան	Շուլավեր, Բոռչալու, եսիր	տվին: Իմ	տան	տերը	դերձիկ	էր: Որ	գնում	չէր, բանում	ու	մեկ քանի	շաբթից	ետը	մեզ	համար	հաց	բերում, հենց	իմանում	էինք, թե	երկնքիցը	հրեշտակ	է	գալիս: էսպես՝ հազարավորք	մեռան, սովամահ	էլան, ու	շատ	փայն	էլ	էկավ, ընկավ	Վրաստանու	հողը	ու գլուխը	պրծացրեց: էսպես	ա	հայն	իր	խեղճ	օրը	հազար	տարի	պահել	իրան	էս	տեղ	հասցրել, մեկ թշնամի	ոտը	բարձրացնելիս՝ նրա	գլուխը	ջարդվել, նրա	տունն	ու	տեղը	քանդվել	էլ	ի՞նչ	անօրեն, անգութ	մարդ	պետք	է	ըլի, որ	հայի	միսն	ուտի	ու	նրան	չխղճա: Հիմիկ	էս	թողա՛նք, գնա՛նք	էլի մեր	սիրելի	Աղասու	մոտ, տեսնինք	ո՞ւր	մնաց, ու	ի՞նչպես	պետքը	նրա	բանը	վերջանա: