Պետությունը մշակեց գիտության, կրթության և մշակույթի զարգացման հայեցակարգեր, որոնց մեջ ներառվեցին եվրոպական ու համաշխահային փորձն ու նոր մոտեցումները, սակայն չմոռացվեց ու չուրացվեց դարերով ստեղծված ազգայինը: Տարբեր երկրներում հայ մշակույթի օրեր, ամիս կամ նույնիսկ ամբողջ տարի անցկացնելը, ինչպիսին եղավ Ֆրանսիայում, ուներ մեկ հիմնական նպատակ. աշխարհին ներկայացնել հայի դիմագիծը, որպես հինավուրց ու բարձր մշակույթի տեր ազգի, որն այսօր էլ քաղաքակրթական ինքնատիպ արժեքներ է ստեղծում: