-Բանակի հասցեին հնչող յուրաքանչյուր արտահայտություն մեծ պոռթկում է առաջացնում մեր ընտանիքում. տղաս Զինված ուժերի սպա է: Յուրաքանչյուր խոսքից հոգիս ցավում է: Այդպես խոսողները երևի չեն պատկերացնում զինվորական ծառայության դժվարությունները: Երբեմն- երբեմն գրանցվող դժբախտ պատահարներն իհարկե ցավալի են բոլորիս համար, բայց այդ երեխաները հասարակությունից են եկել, նույն հասարակության անդամ են: 18 տարի քաղաքացիական կյանքով են ապրել, ընտանեկան դաստիարակություն են ստացել: 2 տարվա մեջ իդեալական կերպար են պահանջում, դա անհնար է: Զինվորն ինչ տեսնում ու սովորում է շրջապատում, իր հետ բանակ է բերում, իսկ դա ազդում է միջանձնային հարաբերությունների վրա և հաճախ բախումների պատճառ է դառնում: Աշխարհի ամենազարգացած երկրների ամենահզոր բանակներն անգամ զերծ չեն թերություններից: Վիրավորական է, երբ մարդիկ աշխատում են` փորձելով անել ամեն ինչ, իսկ հասարակության կողմից հոգատարություն չկա: Մինչդեռ այդ աջակցությունը և´ սպային է անհրաժեշտ, և´ զինվորին: Այսօր ծնողը ծանոթություններ է փնտրում` տղայի արձակուրդը կազմակերպելու համար, բայց նույն ծնողը երբևէ հարցնո՞ւմ է որդուն` զինվոր ես, գոնե կարողանո՞ւմ ես զենքիդ տիրապետել: Ծնողներն ավելի շատ խանգարում են: Եթե զինվոր է, պիտի ծառայի: Եվ եթե որոշ ՀԿ-ներ կամ լրատվամիջոցներ խնդիրներ ունեն Կառավարության հետ, պետք չէ բանակը ևս քննադատության թիրախ դարձնել: Հասարակությունը պիտի աջակցի, ոչ թե հուսալքի զինվորին: