Սևակը` ընկերս, ծառայում էր Մարտակերտում: Մի քանի օր անց ես զորակոչվեցի. ինձ ևս բախտ վիճակվեց ծառայելու սահմանային զորամասում` Քելբաջարում, որի մասին միայն աղոտ պատկերացումներ ու ինֆորմացիա ունեի: Շատ էի լսել միայն բարձր Օմար լեռան, Օմարի արծիվների մասին... Անցան օրեր, հարմարվեցի ծառայությանը, եկավ նաև մեր դիրքեր բարձրանալու ժամանակր: Բարձրացա, իմ սեփական աչքով զգացի Օմարի բարձրությունը, զգացի, թե ինչ է նշանակում գտնվել ամպերից վեր, ամպերին նայել վերևից... Եթե մինչ բանակ զորակոչվելս հակառակորդի հետ շփումը կատարվում էր էկրանից այն կողմ, էլեկտրոնային տարբերակով, ապա այժմ տեսա իրական մարտական դիրքը, իրական հակառակորդին` իմ առջև կանգնած: