Խանասորի արշաւանքէն յետոյ, սակայն, բոլոր քիւրտերը ինքզինքնին զսպուած կը պահէին եւ եթէ կառավարութեան անմիջական ճնշումը չլինէր, չէզոք դիրք կը բռնէին եւ երբեմն ալ նոյնիսկ կ’օգնէին մեր փոխադրական գործին: Որով, եթէ մինչեւ 1908 թիւը, մօտ տասը տարի, քիչ եղած են կռիւները եւ քիչ խումբեր անցեր են դէպի Վասպուրական, բայց շատ բեղմնաւոր եղած է մեր աշխատանքը: Սալմաստի եւ վանքի միջոցով միայն, փոխադրուեր են միլիոնաւոր փամփուշտներ եւ հազարաւոր զէնքեր, եւ մարդկային զոհերի թիւը եւ զէնքերու կորուստները շատ աւելի սակաւ են եղած, քան 90-96 թ.թ.: