Գոռ - Ես չեմ կարող դատել ճապոնացի կամ չինացի բանաստեղծի առաքելությունը: Նրա տրամաբանությունն այլ է, նա իրեն տիրող է զգում, նրա ազգին է պատկանում աշխարհի տնտեսության 2/3-րդը, նա ունի 1.5 միլիարդ բնակչություն և չունի գոյության խնդիր: Նա չունի պատմական այն բեռը, որն ունենք մենք: Ես կարող եմ խոսել հայ արվեստագետի մասին: Համաշխարհային գեոքաղաքական վիճակի մեջ ամենախոցելին փոքր էթնոսներն են. նրանք քաղաքակրթություն են ստեղծել համաշխարհային պատմության մեջ, և հայերս, սնապարծություն չթվա, այդ բուրգի վերևներում ենք: Եվ հիմա նրանք հիմնական թիրախն են՝ այն ազգերը, որոնք միատարր են, որոնք պատմություն ունեն, պատմական հիշողություն ունեն, որոնք դեռ արժեքներ են կրում: Կան կոնկրետ ուժեր, որոնք աշխատում են էթնիկական հանրույթները վերացնել, դիմազրկել, և հսկայական ռեսուրսներ են ծախսում դրա համար: Նման ազգերի մտավորականի գերագույն խնդիրը արվեստի ներուժով այդ էթնոսի տեսակը պահելն է, որքան որ կկարողանա: Հակաէսթետիկ տեքստեր, ապրումներ, մտորումներ այդ արվեստագետը չպետք է ունենա: Հիմա շատերը կասեն, որ ես ցենզուրա եմ պահանջում. այո, պահանջում եմ, բայց խոսքը փողկապավոր գրաքննիչի մասին չէ, այլ մարդու, արվեստագետի ներքին ցենզուրայի: Որպեսզի արվեստագետը կարծիք ձևավորի, նա պետք է բավականաչափ վեհ լինի, ունենա այդ ներքին ցենզուրան: