Ուլրիխ Զայդլը, (ինչպես տաղանդավոր արվեստագետներից շատ-շատերը), իրականության մաքուր վերարտադրողը չէ: Ինքն էլ է դա խոստովանում: Բայց նրա առաջարկած հայելու մեջ կամ նույն զուգահեռում տեսանելի են արատավոր այն բոլոր իրադարձությունները, որոնք կան աշխարհի քո անկյունում , քո իրականության մեջ է առկա: Այն ամենն, ինչ, որ գրեթե ամենօրյա անհանգիստ վիճակների ու տագնապների մեջ են պահում արդի աշխարհի մարդկանց… Այո, մարդը «սպանում, ոչնչացնում է այն, ինչով պայմանավորված է իր գոյությունը»: Բայց անհնար է չփաստել ևս մի ճշմարտություն՝ ու չհիշեցնել դեռևս հին ժամանակներից պահպանված գործող մի օրինաչափություն մասին: Բնությունը հետադարձելու և պատժելու սովորություն ունի և դրա կիրառման եղանակներն ունի, որոնք մարդը վերաբերվում է որպես անսպասելի ու աղետալի ծուղակների: Բնական աղե՞տ են դրանք սոսկ, թե՝ սթափեցնող ազդանշան: Նման զգուշացումները «նշանային» են կոչվում: Այդ մասին մարդիկ գիտեին հազարամյակներ առաջ ու հիմա էլ շատերը գիտեն: Եւ նրանք, ովքեր գեղեցկացնում են մոլորակը և նրանք, ովքեր քանդել-սպանելու մոլուցքով տարված շարունակում են ոչնչացնել այն ամենն, ինչ ստեղծվել է իրենցից առաջ ու նաև այսօր է ստեղծվում: Հայտնի է նաև, որ առաջինի պարտությունը երկրորդի անխուսափելի կործանման սկիզբն է դառնում՝ միշտ: Իսկ Զայդլը բանավոր իր ելույթներից մեկի ժամանակ ասաց, թե թե ինքը բնավ չի ուզում տարբերակելով, ցույց տալ, թե ահավասիկ սա՝ չարն է, սա էլ բարին: Ինքը պարզապես իրավիճակներ է ներկայացնում, սովորական մարդկանց մասին պատմելով…