Վերն արդեն նշել ենք, որ ազգային ծրագիրը և պետականությունը սերտորեն փոխկապակցված են և իդեալում ենթադրում են պետական կառույցի և հասարակության առավելագույն փոխըմբռնում և փոխադարձ վստահության մեծ պաշար: Տվյալ պարագայում փոխըմբռնումը նշանակում է, որ հասարակության մեջ գերիշխող են ազգային ինքնությունն ապահովող հոգևոր-կենսական արժեքային համակարգի վերականգնման ձգտումներն ու կամքը, իսկ պետական կառույցը պատրաստակամ է իր ողջ կազմակերպական կարողությունները ուղղել այդ գլխավոր խնդրի իրագործմանը: Սա է ազգային պետականության գլխավոր հատկանիշը: Ակնհայտ է, որ ազգային ծրագիրը կյանքի կոչելու համար անհրաժեշտ է պետական և հասարակական ջանքերի համակողմանի և նպատակամղված համադրում: Այն (ծրագիրը) պետք է դառնա խորը և համակողմանի քննարկումների առարկա և դրա գլխավոր ձևակերպողներն ու նախաձեռնողը պետք է դառնան բոլոր շահագրգիռ անհատներն ու, անպայման, պետությունը: Ակնհայտ է, որ այս աշխատանքի շրջանակները թույլ չեն տալիս ազգային ծրագրի մեր տարբերակը ներկայացնել անհրաժեշտ մանրամասնությամբ: Դա առանձին ծավալուն գործ է, որը հստակ գծագրություն կստանա միայն ընդհանուր և համակողմանի քննարկումների արդյունքում: Սակայն վստահաբար կարող ենք պնդել, որ ցանկացած ազգային ծրագրի ակունքում և հիմքում պետք է լինի ազգային գաղափարի, առաքելության և գաղափարախաոսության բացահայտման և ներդրման խնդիրը մեր ազգային, պետական, հասարակական կյանքի բոլոր, և, առաջին հերթին, կրթական, մշակութային և քարոզչական ոլորտներում: Առանց այդ հասկացությունների բովանդակության մեջ խորամուխ լինելու և ընկալելու, մենք կմնանք ռեֆլեկտիվ ընթացքի պատանդը, ինչը լրջորեն վտանգում է մեր` որպես ազգ և քաղաքակրթություն պահպանվելու և աստվածային ծրագրում մեր առաքելությունը մինչև վերջ իրագործելու հազարամյակների պատգամը: