4. Զինուորը իրեն համար ամէն բանէ աւելի անհատ մըն էր իր թերութիւններով եւ առաւելութիւններով. բացարձակ հնազանդութիւնը, հրահանգներու մեքենականացած գործադրութիւնը, զայն կը վերածէր անհատականութենէ եւ հնարամտութենէ զուրկ անձի մը, որ պիտի անճրկէր դժուարութիւններու առջեւ: Ան ստեղծած էր յարաբերութիւններու այնպիսի դրութիւն մը, որ առիթը կուտար զինուորին պատասխանատուութիւն վերցնելու եւ յարմար տեսած միջոցներովը իրագործելու իրեն վստահուած պարտականութիւնը: Այսպէսով անոր մօտ կը զարգանար ինքնավստահութիւն եւ հասունութիւն: