20-րդ դարի դարասկիզբը (1918թ. հունվարից մինչև 1920թ դեկտեմբերը) նշանավորվեց մարդկության պատմության մեջ ամենամահացու ինֆլուենցայի պանդեմիայով: Այն ստացավ Իսպանական ֆլու (Spanish Flu) կամ La Grippe անունը: Պատճառն այն չէր, որ համաճարակը սկսվել էր Իսպանիայում կամ ամենից շատ Իսպանիան էր տուժել: Առաջին համաշխարհային պատերազմն էր ընթանում, և հիմնական դերակատար մեծ պետությունները` Գերմանիան, Բրիտանիան, Ֆրանսիան, Ավստրո-Հունգարիան, Ռուսաստանն ու Ճապոնիան, ռազմավարական տեսակետից իրենց երկրներում թաքցնում էին արհավիրքի իրական մասշտաբներն ու կորուստները: Իսպանիան չեզոք էր, և նրա տվյալները հասանելի էին: Հարուցիչն այժմ հայտնի H1N1 գրիպի վիրուսն էր: Համաճարակն ընդգրկել էր ամբողջ աշխարհը` ներառյալ բոլոր բնակեցված մայրցամաքներն ու կղզիները: Մոտավոր հաշվարկներով վարակվել էր ավելի քան 500 մլն մարդ: Այժմ առօրյա թվացող գրիպից հարյուր տարի առաջ մահացավ երկրագնդի բնակչության 3-ից 5 տոկոսը` 50 մլն-ից 100 մլն մարդ: Շատ ավելի շատ, քան երկու համաշխարհային պատերազմներում իրար հետ միասին վերցրած: Վիրուսը չէր խնայում ոչ մեկին` ծերեր, երեխաներ, երիտասարդներ, հղի կանայք: Այն հատկապես ծանր էր ընթանում երիտասարդների մոտ, հաճախ բարդանալով կրուպոզ թոքաբորբով: Բարձր մահացության պատճառների մասին այժմ բազմաթիվ վարկածներ կան` շտամի բարձր վիրուլենտություն, օրգանիզմի գերիմուն պատասխան, վատ սանիտարա-հիգիենիկ պայմաններ, պատերազմի հետ կապված սով ու թերսնում, հիվանդանոցների գերբեռնվածություն, այդ ժամանակ բարդությունները կանխելու համար հակավիրուսային և հակաբակտերիալ պրեպարատների բացակայություն: