Նկարիչը սիրահարված էր բնությանը: Եվ պատահական չէ, որ նրա վրձնած բնապատկերը, նատյուրմորտը և դիմապատկերը կարծես ծնվում և մեռնում էին բնության մեջ: Բնություն, որն աղճատվում էր, ավերվում ու տագնապի ճիչեր արձակում: Տագնապի այդ ձայներն էր գույն առ գույն, գիծ առ գիծ հայտնաբերում, հարաբերում ու կուտակում Գառզուն՝ կառուցելով մի աշխարհ, որ հավետ կկոչվի «գառզուական»: