«Էս ո՞ւր ենք գնում»,- ցնցվեց Բարսեղը, չիմանալով հարցն ում է ուղղված՝ շարունակեց. «Ես կվերադառնամ, նորից գարուն կգա, նորից կբացվի վարդը, բլբուլը նորից իր երգը կերգի, բայց մեր երգը ո՞րն է լինելու, նոր երգեր պիտի սովորենք, նոր երգահաններ իրենց երգերը պիտի պարտադրեն, նոր պարեր ու նոր դերեր: Ազգովին փոխվում ենք, սովետները իրենցը սրսկեցին, հիմի էլ ամեն մեկը շպրիցը ձեռքին՝ ուզում է մեր ժողովրդի ցավերը բուժել, ինչե՜ր ասես չեն սրսկում: Այո, դեմոկրատիա է, ազատ շուկայական հարաբերություններ: Թոռնիկներիս նոր խաղերից բան չեմ հասկանում: Փողոցում երեխաները այնքան են կրկնում, անգիր ենք անում, բայց բան չենք հասկանում.