Մարոն իրեն ստիպեց ժպտալ, իսկ դայակը հանգիստ շունչ քաշեց, ուրախանալով, որ Մարոն համակերպվել էր այդ երեխայի գոյության հետ և, հատկապես, թեթևություն զգալով, որ այլևս ոչ ոք ոչինչ չէր իմանա անիծյալ թուրմի մասին։