Հնացած պատրանքներ Հոկտեմբերի 27-ի մասին շատ բան է ասվել: Ասվել է զգացական, ենթադրական մակարդակով: Իրավական եւ քաղաքական առումով, հավանաբար, դեռ ասելու բան կա: Բայց այս երկու ոլորտները, ինչպես որ դա սովորաբար լինում է, իրար խանգարում են, թույլ չեն տալիս վերականգնել ահաբեկչության ամբողջական պատկերը: Պարզ է, որ դա, ըստ էության, պետական հեղաշրջում էր, որի միջոցով ֆիզիկապես ոչնչացվեցին իրական իշխանություն ունեցող լիդերները, եւ իշխանությանը տիրացավ մինչ այդ անգլիական թագուհու կարգավիճակ ունեցող նախագահը: Բայց փնտրել ահաբեկչության միակ «զսպանակը» ներքին կյանքում, ինձ թվում է, սխալ է. բազմիցս ասվել է, որ այդ պահին սեղանին դրված էր Ղարաբաղի խնդրի կարգավորման մեզ համար խիստ անբարենպաստ (կասեի նույնիսկ՝ ամենաանբարենպաստ) տարբերակը, որը կանխվեց «Միասնության» առաջնորդների կյանքի գնով: Մնացածը խիստ ենթադրական ոլորտից է: Ասում են, որ հիշյալ լիդերները պիտի մեր երկիրը տանեին բարգավաճման ճանապարհով, կամ՝ որ նրանք պատրաստվում էին լրջորեն պայքարել կոռուպցիայի դեմ: Դրանք հեքիաթներ են, որոնք լավագույն դեպքում «գնա մեռի, արի սիրեմ» սերիայից են: