Միւս կող­մից՝ առ­նո­ւազն քա­ղա­քա­կան անգ­րա­գի­տու­թիւն է պնդու­մը, թէ այդ հա­մա­կար­գի ձեռք­բե­րու­մը ­Հա­յաս­տա­նը վե­րա­ծում է պո­տեն­ցիալ (հա­ւա­նա­կան) թի­րա­խի, յատ­կա­պէս՝ ՆԱՏՕի եւ ­Թուր­քիա­յի կող­մից: ­Մի քա­նի մի­ջու­կա­յին գեր-տէ­րու­թիւն­ներ նե­րա­ռող ­Հիւ­սիս-ատ­լան­տեան ­Դա­շին­քին «Իս­կան­դեր»ով սպառ­նալ կա­րող է միայն խե­լա­պա­կա­սը: Ե­թէ շար­ժո­ւենք այդ տրա­մա­բա­նու­թեամբ, ա­պա ՆԱՏՕն պէտք է սպառ­նա­լիք հա­մա­րի ի­րեն սահ­մա­նա­կից բո­լոր այն երկր­նե­րին, ո­րոնք ան­գամ մի­ջին հե­ռա­հա­րու­թեան հրե­տա­նա­յին, հրթի­ռա­յին կամ հրաձ­գա­յին մի­ջոց­ներ ու­նեն ի­րենց ար­սե­նա­լում (զի­նա­պա­հեստ): Իսկ ընդ­հա­նուր առ­մամբ ­Հա­յաս­տա­նը ՆԱՏՕի հա­մար կա­րող էր թի­րախ հա­մա­րո­ւել «Իս­կան­դեր»ը ձեռք բե­րե­լուց դեռ շատ ա­ռաջ, երբ այս­տեղ տե­ղա­կա­յո­ւեց ռու­սա­կան ռազ­մա­կա­յա­նը: