Ճաշասենյակի սեղանն արդեն գցված էր։ Արփինե մորաքույրը լավագույն սպասքն էր դրել։ Նրանք խաչի նշանն արեցին և տան տերն աղոթեց բացակաների համար։ Լուսիկը լոլիկով և դափնետերևով պատրաստված ձուկ բերեց։ Արամը ախորժակով էր ուտում՝ առանց հետևելու վարվեցողության կանոններին, և ոչ մեկի մտքով չանցավ նրան նկատողություն անել։ Հակառակը, Մեսրոպը նրան նորանոր ուտեստներ էր առաջարկում և ստիպում էր, որ բոլորից էլ վերցներ։ Արփինեն հետևում էր տղային նույն մայրական հայացքով, ինչպես և իր որդուն ու զարմիկին։ Քեռին խոսում էր իր տպարանի մասին և ասում էր, որ պատվերները կրկին շատացել էին տարիների անգործությունից հետո, և նա տեղեկություններ էր հաղորդում թաղի այն հայերի մասին, որոնց Վարդանը ճանաչում էր։ Նրա կինն ու Լուսիկը ձայնակցում էին նրան, Տիրանը խուսափում էր իրեն հետաքրքրող ասպարեզից՝ քաղաքականությունից խոսելուց, և դրանից զրույցը շատ թեթև էր, կարծես պատերազմը նոր չէր ավարտվել։