Հաջորդ օրը, իսկապես, Մուրու ձեռքին (մարդը ուր պիտի գնար,ո՞վ կարող էր մոտ գալ փակ մենախցում) էլի դիմակներ հայտնվեցին։ Դրանք տեսնելով՝ ոստիկանապետը սարսափեց։ «Մի տղա կա,- պատմում է Մուրին՝ աչքից հուզմունքի արցունքը կախ,- ինձ սիրում է մինչեւ հիմա, բայց ինքը սպանված է, գալիս,կանչում է, ուզում եմ արթնանալ, ասում է՝ սա երազ է, մի արթնացիր, բան եմ բերել։ Երբ առավոտյան արթնանում եմ, տեսնում եմ՝ գլխատակիս դիմակներ կան։ Մենակ դիմակներ է բերում, գիտե, որ շատ եմ սիրում դրանք»։