­Հոս՝ խու­սա­փե­լով Գ. ­Խա­չի­կեա­նի այս տի­րա­կան աշ­խա­տու­թեան ըստ էու­թեան ներ­կա­յաց­ման եւ ար­ժե­ւոր­ման ա­մէն փոր­ձէ (որ ներ­կայ սիւ­նակ­նե­րուն ու ծա­ւա­լին մէջ պի­տի ըլ­լար ան­տե­ղի), կրնամ բա­ւա­րա­րո­ւիլ մէջ­բե­րե­լով հա­տո­րի խմբա­գիր վաս­տա­կա­ւոր ա­կա­դե­մի­կոս ­Սեր­գէյ ­Սա­րի­նեա­նի բնո­րո­շու­մը, ըստ ո­րուն՝ ­Խա­չի­կեա­նի գոր­ծը, «լուրջ ներդ­րում՝ ա­հա­րո­նեա­նա­գի­տու­թեան աս­պա­րէ­զում», կը ցու­ցա­բե­րէ «հե­տե­ւո­ղա­կան ձգտում (…) վե­րագ­նա­հա­տե­լու Ա­հա­րո­նեա­նի ստեղ­ծա­գոր­ծու­թեան գրա­կան-պատ­մա­կան ար­ժէ­քը, ա­զա­տե­լու այն՝ անս­տոյգ վե­րագ­րում­նե­րից եւ հիմ­նա­ւո­րե­լու նրա տե­ղը հայ դաա­կան գրա­կա­նու­թեան մէջ»: