Հաւատացողը համբերատար պէտք է ըլլայ, նեղութիւնը երբ ժամանակ մը եւս տեւէ, պէտք չէ՛ յուսալքուի, քանի որ ամէն ինչ ժամանակ մը ունի, թէ ոչ հաւատքը իմաստ մը պիտի չունենայ եւ քաջութիւնը որպէս արժէք պիտի չներկայանայ։ Նեղութիւնը, դժուարութիւնը ժամանակ մը տեւելու է, որպէսզի մարդուս քաջութիւնը իրագործուի եւ հաւատքը գործնականի վերածուի։ Հաւատքը միայն զգացում մը, վիճակ մը, մտածում մը չէ, այլ եւ մանաւանդ՝ գործ, շարժո՛ւմ։