– …ես խնդրել էի մեկին ինձ համար ձեռնափայտ սարքել. մի բաժին հաց ու կարագ տվեցի նրան… Հետո մեզ ճանապարհեցին Մոսկվա. մի ամիս ճանապարհին էինք – այն ժամանակ գնացքները շատ դանդաղ էին գնում – ածուխով էին աշխատում: Հասանք Մոսկվա ու մեզ` ես էի ու 2 վրացի տղաներ` օդաչու ու շարքային զինվոր, ճանապարհեցին Կովկաս: Էդպես հասա Ղափան /այժմ Կապան/: Հազիվ էի քայլում ձեռնափայտի օգնությամբ – բարձրացա փոստի 2-րդ հարկ, զանգ տվեցի գյուղ ու խնդրեցի իմ համար էշ ուղարկել. տուն գնալ էի ուզում: 3 օր հետո ինձ համար ջորի բերեցին, – ծիծաղում է պապը ու հիշում, որ Ալեքսանդրն /նորից չիմացա ով էր այդ Ալեքսանդրը/ էր բերել ջորին ու հավաստել, որ ջորին շատ խելոք է ու նեղություն չի տա: Իսկ այդ չար ջորին իրեն բավականին չարչարել էր: Հիշում է, որ ճանապարհին հանդիպեց մի խումբ ձիավորների` հարևան Սվարանց գյուղից էին, – էն ժամանակ գյուղացիները գալիս էին Ղափան նավթ, հաց ու տան համար ուտելիք ու այլ անհրաժեշտ պարագաներ գնելու համար, – պատառիկներ է հիշում պապը գյուղացիների կյանքից: