Փոշու հատիկ անգամ չկար այդ կիրճում։ Ծաղիկներն ու թփերը կուսական էին, մաքուր։ Մատղաշ խոտը փայլում էր ինչպես թավիշ։ Առվակի ափին բուսած վիրջինյան երեք բարդիների ճյուղերից պոկվում էր ձյունաճերմակ, բամբականման աղվամազը և անշարժ օդում հանդարտ ճախրելով իջնում ցած։ Վայրի խաղողով ծածկված սարալանջի վրա, մանսանետի՝ փորձից իմաստնացած տերևները, գալիք ամռան երաշտը նախազգալով, արդեն ոլորվել էին զսպանակաձև ու գարնան բույրը դեռ տարածում էին իրենց շուրջը։ Բաց մարգագետիններում, որտեղ նույնիսկ մանսանետի երկար ստվերը չէր հասնում, ճոճվում էին շուշանները՝ մարջանաթև թիթեռնիկների նման, որ կարծես կանգ են առել հանկարծակի, բայց պատրաստ են ամեն րոպե թափահարել դողահար թևերն ու նորից թռչել։ Այս ու այնտեղ անտառի խեղկատակ գետնամորին, որ դեռևս չէր հասցրել բաց֊կանաչ ցողունը տորոնի֊կարմիր գույնի փոխել, շնչում էր ծանր ողկույզներում հավաքված իր բոլոր մոմե զանգիկների բույրը։ Այդ զանգիկները դեղնասպիտակ էին, ինչպես հովտաշուշանը և քաղցրաբույր, ինչպես գարունն ինքը։