- Իհարկե ոչ,- խռպոտ ձայնով ասաց Բանու մորաքույրը:- Չպետք է խառնվեի, չդիմացա։ Մյուս աշխարհից ստացած գիտելիքն էլ ո՞ւմ է պետք, եթե այս աշխարհում չես կարող օգտագործել: Ինչի՞ համար է ստեղծվել գրիչը, եթե չպետք է գրես: Ինչի՞ համար է գրվել գիրքը, եթե այժմյան սերունդները իրենց պապերի սխալներից չպետք է սովորեն: Աստվա՛ծ իմ, օգնիր, որ հիշողությունս չկորցնեմ: Հիշողության կորստի հիվանդության համար աղոթք տվող, իմ Տե՛ր, երանի չջնջվող հիշողության համար էլ մի աղոթք տայիր ինձ, որ իմ ունեցած գիտելիքների տակ չճզմվեի...