Տա­րիներ առաջ «Ոս­կէ Ծի­րանի» առի­թով գրել էի, որ այդ փա­ռատօնն ու­նի ի դէմս Սեր­գէյ Փա­րաճա­նովի (1924-1990) իր երկնա­յին հո­վանա­ւորը։ «Ծի­րանի Ծառ»-ն էլ ու­նի իր երկնա­յին, ինչպէս նաեւ երկրա­յին հո­վանա­ւորը- դա Ար­տա­ւազդ Փե­լեշեանն է։ Նրա «Վերջ» եւ «Կեանք» ֆիլ­մե­րով բա­ցուեց Ու­ջա­նում փա­ռատօ­նը։ Ի՞նպէս նշե­ցի ամե­նասկզբում, կի­նօն պի­տի ու­նե­նայ իր ու­րոյն լե­զուն։ Հէնց այդ լե­զուի մա­սին է ասում մեծն Փե­լեշեանը. «Ես փոր­ձում եմ ստեղ­ծել մա­քուր կի­նօ, որը ոչին­չով պար­տա­կան չի լինի արուեստի միւս տեսակներին»։