Պահ մը խորհինք մենք մեզի, առանձին եւ հարցնենք մենք մեզի, թէ քանի՜ քանի՛ անգամներ լացուցած ենք Յիսուս Քրիստոսը, լքած ենք զԻնք մեր յամառ անառակութեամբ, մեր գաղտնի կամ յայտնի մեղքերով, անհնազանդութեամբ եւ անհաւատարմութեամբ, եւ այն զանցառութիւններով, անտարբեր վարմունքով, որքան գործի՝ նո՛յնքան եւ աւելի՛ խորհուրդի եւ զգացումի անհոգութեամբ։ Եւ, կրնա՞նք արդեօք վկայել, թէ նաեւ ուրախացուցինք Տէրը՝ մեր Փրկիչը, մեր յաւիտենական հաւատարիմ «Բարեկամ»ը՝ մեր փորձութիւններու վրայ տարած յաղթանակներով՝ քաջաբա՛ր։