Գիր­քին ամե­նաաչ­քա­ռու կէ­տերէն մէկն ալ թրքու­թեան մե­նաշ­նորհնե­րուն յայտնու­թիւնն է։ Ուխտին հա­ւատա­րիմ մնա­ցող­նե­րուն հա­մար բնա­կան երե­ւոյթ են այս մե­նաշ­նորհնե­րը, իսկ մե­նաշ­նորհնե­րէ զրկուած­նե­րուն մատ­նուած զրկանքներն ալ չեն մոռ­ցուած։ Ու­րեմն միշտ, որ­պէս եզ­րա­կացու­թիւն թրքու­թիւնը կը ներ­կա­յանայ իբ­րեւ իտէալա­կան բնորդ մը։ Թուրք ըլ­լալ կը նշա­նակէ, որոշ կա­ղապա­րի մը մէջ խօ­սիլ, մտա­ծել, տես­նել, գի­տակ­ցիլ եւ զգա­լը իմա­նալ։ Որով­հե­տեւ թրքու­թեան ուխտի մաս կազ­մող եւ օգ­տուել ու­զողնե­րէն կարգ մը ակնկա­լու­թիւններ կը գո­յանան։ Եթէ անհրա­ժեշտ ակնկա­լու­թիւննե­րէն մէկն է թուրք կրօն­քին պատ­կա­նիլ, իս­կոյն երկրորդն է թրքա­խօս ըլ­լալ։ 1920 թուական­նե­րէն վերջ գոր­ծադրուած թրքա­խօսու­թեան ար­շա­ւը ահա այդ երե­ւոյ­թի ապա­ցոյցն է։ Նոյնպէս քիւրտ երա­խանե­րուն տա­կաւին ման­կութեան տա­րինե­րէն սկսե­լով թրքե­րէնին միակ ցան­կա­լի լե­զու ըլ­լա­լով մա­տու­ցումը իմաս­տա­լից օրի­նակ մըն է։ Այսպէ­սով թրքու­թեան ուխտէն դուրս մնա­ցող­նե­րը ան­պայման զրկան­քի մը մատ­նուած պի­տի ըլ­լան։ Թուրք մը քիւրտին մայ­րե­նին ան­տե­սելով ծա­ռայած կ՚ըլ­լայ թրքու­թեան ուխտին։ Գիր­քին մէջ այս ման­րա­մաս­նութիւննե­րը կը պար­զուին զա­նազան օրի­նակ­նե­րու մի­ջոցաւ։ Ար­դա­րեւ այս երե­ւոյ­թը սահ­մա­նուած չէ միայն քիւրտե­րով։ Հրեանե­րուն ալ գո­յատեւ­ման ռազ­մա­վարու­թիւնը կա­պուած է քա­ղաքա­կանու­թե­նէ հե­ռու մնա­լու եւ թրքե­րէնի լաւ տի­րապե­տելու հիմ­նա­կան պայ­մաննե­րուն։