Նախ բարեգործության մասին նախկին պատկերացումներն ու ֆորմատը այլևս պակաս հետաքրքիր են դառ-նում գլոբալ ու խորքային մտածողության ֆոնին: Միավորել, համախմբել մարդկանց: Այստեղ ես մտավախութ-յուն և հարց ունեմ՝ արդյե՞ք մենք համախմբվող տեսակ ենք, ինրը կարող է մեզ ստիպելլ համախմբվել, դառնալ այդ համախմբմնա ոգին: Խորենացուց մինչև այսօրվա մտավորականը կարող է գրել մեր անմիաբանության, մեր չհամախմբվելու գենի մասին: Չեմ ուզում կրկնել այն ճշմարտությունը, որ մեզ համախմբողը թուրքի դեմ կռիվն է: Հիմա ներսում՝ ի՞նչը մեզ կփոխի: Հավա՞տը, առաջնորդող գաղափա՞րը, սեփական օրինա՞կը…չգիտեմ: Բայցվ շատ բարդ տեսակի հետ է հիմա աշխատում Ռուբեն Վարդանյանը թե դչսում թե ներսում դրսում այլ՝ դեպի հայրենիք հայացքն ուղելու համար, ներսում այլ: Իսկ ներսում գուցե ավելի բարդ է: