­Հայ թատ­րո­նը աշ­խար­հի հնա­գոյն թատ­րոն­նե­րից մէկն է։ Ինչ­պէս ա­մէն մի քա­ղա­քա­կիրթ, հին մշա­կոյթ ու­նե­ցող ժո­ղովր­դի, այն­պէս էլ հա­յե­րի մօտ թա­տե­րա­կան ա­րո­ւես­տի տար­րե­րը ե­րե­ւան են ե­կել շատ հա­զա­րա­մեակ­ներ ա­ռաջ։ ­Թա­տե­րա­կան ա­րո­ւես­տի բաղ­կա­ցու­ցիչ մա­սե­րը՝ խօս­քը, երգ-ե­րաժշ­տու­թիւ­նը, պա­րը հա­մա­պա­տաս­խան շար­ժում­նե­րով գոր­ծո­ղու­թեան մէջ դնե­լով, ստեղ­ծո­ւել են թա­տե­րա­կա­նա­ցո­ւած տե­սա­րան­ներ, ո­րոնք ար­տա­յայ­տել են ո­րո­շա­կի միտք, գա­ղա­փար՝ կա­պո­ւած մար­դու ա­ռօ­րեայ կեան­քի ու գոր­ծո­ղու­թեան հետ։