Միքայելի	համար	սկսվեցին	ծանր, դաժան	ժամեր, ժամեր, լի	տանջանքներով, անսովոր	խոհերով: Մի	կողմից	վիրավորված պատվի	զգացումը	և	հասարակական	ծաղրն	ու	արհամարհանքը, մյուս	կողմից` խղճի	խայթը — նրա	հոգին	ճնշում	էին, սիրտը	մորմոքում: Այն	միտքը, թե	դեռ	Գրիշայից	վրեժ	չի	առել, ստիպում	էր	նրան	մենության	մեջ	փետտել	մազերը, կրծոտել	մատները, փակված	վագրի	պես	անընդհատ	անց	ու	դարձ	անելով	իր	սենյակում: Այն	միտքը, թե	անզոր	է	այդ վրեժն	առնելու, դրդում	էր	նրան	անիծել	սեփական	թուլությունը, հայհոյելով	անգամ	ինքն	իրեն: