- Իհարկե, մեր ներքին խնդիրներն առանձնապես չեն հետաքրքրում մեծ պետություններին, բայց նրանցից յուրաքանչյուրն իր շահերն ունի, և դա պետք է հաշվի առնել: Դժբախտաբար մեզանում արտաքին գործոնը հաճախ չափազանցվում է: Բոլորը կարծում են, թե մենք աշխարհի կենտրոնն ենք, և բոլորը հետաքրքրված են մեր ներքին խնդիրներով: Դա չի համապատասխանում իրականությանը: Օրինակ, Եվրասիական, թե՞ Եվրոպական միություն, այս հարցը դարձել է շատ կարևորագույն հարց. մեր հասարակությունը շատ է կարևորում այս հարցը և մտորում, թե Հայաստանը ո՞ր կողմը պետք է թեքվի և ի՞նչ հետևանքներ կարող է դա ունենալ: Դա խոսում է պարզապես քաղաքական ցածր կուլտուրայի մասին: Ես դա անվանում եմ ձախության մանկական հիվանդություն: Ինֆանտիլիզմ է դա` ուռճացնել մի բանը, որն ընդհանրապես բնության մեջ չկա: Ես երբեք չեմ ասում` կամ-կամ, ես ասում եմ` և´-և´: Մենք չենք կարող Ռուսաստանին մի կողմ դնել և ասել` չենք ուզում մտնել Եվրասիական միություն: Դա կլինի քաղաքական կարճատեսութ յուն: Ինչպես նաև` չենք կարող Եվրամիություն չմտնել, որովհետև դա ևս կարևոր նշանակություն ունի մեզ համար` զուտ կիրառական և ուտիլիտար առումով: Վերջին հաշվով, Եվրոպան նաև քաղաքակրթություն է: Իսկ հնարավո՞ր է վարվելև´-և´ սկզբունքով: Ես կարծում եմ` այո, հնարավոր է: Սա կախված է արտաքին քաղաքականությունը ճիշտ վարելու մեր ունակությունից: