Էսքան	տարի	ողորմելի	թագավորազն	իր կյանքն	անց	էր	կացրել, ո՛չ	ծնողաց	էնքան սերը, էնքան	գութն	ու	փափագը, որ	նրա ձենը	մի	լսեն, մի	սիրտըները	հովանա, ոչ Էն	փառքն	ու	մեծությունը, ո՛չ	էն	պատիվն	ու իշխանությունը, ո՛չ	էն	գանձն	ու հարստությունը, ո՛չ	աշխարքիս	սերն	ու վայելչությունը, ո՛չ	էնքան	սիրելյաց	ու բարեկամաց	սերն	ու	քաղցր	զրիցը, ո՛չ ամպի	ձենը, ո՛չ	գետի	ու	թռչնոց	էն	անուշ եղանակը	էնքան	վախտ	նրա	սրտին	է՛ն ներգործությունը	չէին	տվել, որ	մեկ	ծպտա էլա, ու	իր	հոր, իր	ազիզ	հոր	մահը	որ առաջին	տեսավ, սիրտն	էլ	իր	խուփը	ետ քցեց, պապանձած	լեզուն	էլ	իր	կապը կտրեց, փակ	բերանը	իր	կսկիծը	հայտնեց, կարոտ, վերջին	թելն	ընկած	հերը	իր	որդու ձենը	լսեց, որ	լսողի	սիրտն	էսօր	էլ	ա	կրակ ընկնում, երբ	մտածում	ա, թե	որդիական սէրն	էր, որ	բնության	գրած	զնջիլը	էսպես ջարդեց	ու	փշրեց: