Այնուհետև Վարդենիկում գործել է մասնավոր դպրոց, 1908 թվականին բացվել է ծխական դպրոց, որոշ ընդհատումներով գործել է նաև իրիկնային դպրոց: 1913 թվականին Երևանի նահանգապետի թույլտվությամբ բացվել և սկսել է գործել Գյոզալդարայի մեկդասյա պետական դպրոց: Խորհրդային տարիներին, կոնկրետ 1922 թվականից Վարդենիկի դպրոցը դառնում է 7-ամյա , ուր սովորել են նաև հարևան գյուղերից աշակերտներ: 1933-1934 թվականներին, երբ Մարտունիում լուսբաժվար էր աշխատում Գարեգին Մանուկյանը, նրա անմիջական միջնորդությամբ դպրոցը դառնում է միջնակարգ , իսկ 1936 թվականից կրում է ռուս գրող Մաքսիմ Գորկու անունը: Տարեցտարի ավելանում էր աշակերտների թիվը, կրթություն ստանալ ցանկացողների թիվը ևս գյուղում պահանջ առաջացավ նոր դպրոցական շենք կառուցելու, ինչը իրագործվեց 1959 թվականին: Աստիճանաբար դեպի ներքև զարգացող գյուղի համար կառուցված երկհարկանի դպրոցական շենքը շահագործման հանձնվեց 1961 թվականի հոկտեմբերի 2-ին՝ կրելով Մաքսիմ Գորկու անվան միջնակարգ դպրոց անունը: Վարդենիկի նախկին դպրոցից այստեղ տեղափոխվեցին ուսուցիչներ, ապա նաև դպրոցի արխիվը: 1967 թվականից սկսեց գործել նաև Արփա-Սևան թունելի բանավանի բնակիչների երեխաների համար կառուցված դպրոցը, որը 8-ամյա դպրոց էր: Ստացվեց, որ Վարդենիկը ունեցավ երկու 8-ամյա և մեկ միջնակարգ դպրոց: 1970-ականնեից գյուղում գործում էին երեք միջնակարգ դպրոցներ, որոնցից 1-ին միջնակարգ դպրոցը շարունակում էր կրել Մ. Գորկու անունը: 1992 թվականից դպրոցը անվանափոխվեց և կրեց Լոս Անջելեսի համալսարանի հայագիտական ամբիոնի վարիչ, մեծ հայ Ռիչարդ Հովհաննիսյանի անունը: Մինչև 2010 թվականը դպրոցը միջնակարգ էր, որից հետո դարձավ հիմնական դպրոց: