Գալշոյանը շատ լուրջ անհանգստացած է, որ մարդկային՝ տիպերի այն «համագործակցության» մեջ, որն այսօր ներկայացնում է այսպես կոչված ազգային համահավաք բնավորությունը, չափազանց լայն տարածություն են գրավում «շահի ասպետները», Երոյի և նրա որդու` Վարոսի նման մարդիկ, որոնց համար սեփական ավտոմեքենան բարձրագույն նպատակ է։ Հեղինակը չի թաքցնում, որ դրա մեջ սպառնալիք է տեսնում ժողովրդական բարոյականությանը։