Աճառյանին ձերբակալելու օրը փակում ու կնքում են սենյակի դուռը,միայն սենյակն են թողնում Սոֆիկի և տան ծառայող Պոլինայի համար: Սենյակում էին մնացել Աճառյանի ձեռագրերը, որոնք ենթակա էին բռնագրավման: Ամբողջ գիշերը Սոֆիկն ու Պոլինան մտածում են.թե ինչպես փրկեն իրենց հարազատի տասնյակ տարիներով կատարած աշխատանքը: Բարեբախտաբար սենյակից խոհանոց բացվող մի պատուհան կար: Սոֆիկը գիշերով մի կերպ ներս է սողոսկում այդ լուսամուտի օդանցքից և կարողանում է դուրս հանել ձեռագրերի մի մասը: Քեռու միջոցով Սոֆիկը դրանք տեղափոխում է Նոր Բութանիա և երկաթե արկղի մեջ դնելով թաղում պարտեզի առվից հեռու, մի ծառի տակ: Ձեռագրերի ու գրքերի մի մասն էլ, որ Սոֆիկը չէր կարողացել դուրս բերել,մնացել էր սենյակում,իսկ այդ սենյակը հատկացվել էլ հողժողկոն Մարջանյանին: Բարեբախտաբար նրա կինը՝ տիկին Կլավան, որ Աճառյանին ճանաչող և գիտությունը գնահատող կին էր,ձեռագրերը կապոց էր արել ու դրել սենյակի մի աննկատելի անկունում,որտեղից էլ բանտից ազատվելուց հետո, այն վերցնում է Աճառյանը: