Հիմա Կարեն Կարապետյանի հերթն է: Հարցն այն է, թե որքանով է նա անկեղծ, երբ ասում է, որ Սինգապուրի զարգացման ուղին լավ օրինակ է: Սինգապուրը, այսպես ասենք, չի փայլում իր ժողովրդավարությամբ, եւ այդ երկրում արդեն մի քանի տասնամյակ իշխանության է միեւնույն կուսակցությունը: Այդ իմաստով ահագին նման է Հայաստանին: Բայց միեւնույն ժամանակ այդ երկրում օրենքի գերակայությունը հասել է անհավանական մակարդակի: Այդ երկրում, կարելի է ասել, ոչ թե օրենքի գերակայություն է, այլ օրենքի դիկտատուրա: Օրենքի առաջ հավասար են բոլորը՝ բացարձակապես բոլորը, ու ասենք կաշառակերության համար ժամանակին դատապարտվել են հենց Լի Կուան Յուի մտերիմ ընկերներն ու մերձավորները: Եթե սրան էլ ավելացնենք արմատական բարեփոխումները, տնտեսության բացարձակ ազատականացումը, բիզնեսի ու իշխանության իսպառ տարանջատումը, ապա ակնհայտ կդառնա, որ Սինգապուրն ու մենք հակառակ բեւեռներում ենք: