Խավար ու ցուրտ, ասեղի պես թափվող մանր ձյուն…Հայրս նկատում է իրեն դավադիր հետևող երկու մարդու, գլխի է ընկնում, որ թուրքեր են, բայց արդեն վախ չուներ. Շուշիի ներսում էր, համարյա տների շրջակայքում… Հետևից ընկնելու դեպքում՝ կամ կփախչեր, կամ կծեծեր մի դուռ….Երբ մոտենում են, հայրս կտրուկ շրջվում է և թուրքերեն հարցնում՝ կասե՞ք որտեղ է դասատու Արսեն Խաչատրյանի տունը… Ես իր ղոնաղն եմ…