Ելքը, մեր համոզմամբ, բանավոր խոսքում հայերեն և հայացի այն բառերի, բառաձևերի, դարձվածքների, ձայնարկությունների պահպանու­մը և գործածությունն է, որոնք խիստ հատուկ են հայերենի բանավոր խոսքին, բայց, ցավոք, որոշ գրագետների կողմից որակվում են իբրև մերժելի, բարբառային: Ոմանք կարծում են, թե կիրթ խոսել նշանակում է անպայման ասել. «ինչպես ես», բայց ոչ «ոնց ես», ասել՝ «այո՛, կգամ», բայց ոչ՝ «հա՛, կգամ», ասել՝ «բավական եղավ», բայց ոչ՝ «հերիք եղավ», ասել՝ «ցանկանում եմ», բայց ոչ՝ «ուզում եմ» և այլն։ Այսպես մտածողները նույնիսկ շատ ավելի տանելի են համարում զոնտիկ—ը, ռեցեպտ—ը, ապտեկա—ն, ժուռնալ—ը, աստանովկա—ն, կալոշ—ը, վարատնիկ—ը, գրուպպա—ն, զատո—ն, կակռազ—ը, չամադան—ը և մյուս ամենա արտառոց օտարաբանությունները, քան հայե­րեն խոսակցական այնպիսի բառեր, ինչպես՝ հա, չէ, ոնց, հերիք, բա, բաս, այ (այ մարդ), էս, էդ, էսօր, էգուց, էսպես, վռազ, էլի, իրիկուն և այլն։