«Եթե կգտնվեն մարդիկ, ովքեր ձեզ կասեն, թե ընտանեկան երջանկությունը դա վերջն է, որ դրանից բթանում են, որ այն ոչ մի լավ բան չի տալիս՝ ոչ ուժ, ոչ գիտելիք, մի հավատացեք նրանց: Նրանք երջանկություն չեն տեսել: Եթե նրանք ձեզ կասեն՝ համբույրը հիմարի բանն է, պատասխանեք՝ դա սուտ է: Եթե ձեզ ասեն՝ պաշտելը ապուշների բանն է, նրանց սրիկաների որդիներ անվանեք ու ասեք, որ ստում են: Նրանք ձեզ կասեն, որ քնքշությունը դա թուլություն է, իսկ դուք պատասխանեք, որ իրենք տղամարդ չեն: Նրանք ձեզ կասեն, թե ցավը հաճույքից բարձր է, պատասխանեք, որ ոչ, բոլորովին հակառակն է: Լավը դա սկիզբն է միայն: Վատը դեռ ավարտ չէ, այն ուղղակի խոչընդոտ է: Ամեն ճշմարիտ անմահ է: Ու ոչինչ այնքան ճշմարիտ չէ, որքան սերը»: Սարոյանը համոզված էր, որ սերը անմահ է, ու «անմահություն է հաղորդում ամենին, ինչը շրջապատում է մեզ: Իսկ ատելությունը մահանում է ամեն րոպե»: Նա քարոզում էր սեր ու կոչ անում հավատալ միայն նրան: «Մի հավատացեք ոչ-ոքի, եթե իհարկե նա այն մեկը չէ, ում դուք շատ եք սիրում, կամ ով շատ է սիրում ձեզ»: «Շքեղ կառքով զբոսանք»-ում Սարոյանը հիշեցնում է այն մասին, որ որոշ պահեր մի ամբողջ կյանք արժեն. «12 միլիարդ երեկվա օրեր մեկ քաղցր ակնթարթում՝ հենց հիմա»: