Ֆ.Վ.‐ի Լիւքսամպուրկի պատուիրակութեան նախագահը, Քրիստոֆ Տէաժ, վերլուծեց իրեն հայրենակից բանաստեղծուհիի մը ոտանաւորները՝ գրուած ֆրանսերէնով։ Այս առաջին նիստին վերջին զեկուցողն էր Երեւանցի փրոֆ. Ծովինար Չալոյեան‐Յակոբեան, նիւթ ունենալով Հայկական Վերածնունդը, որուն նախաքայլը առնուած է Թոնդրակեցիներուն կողմէ՝ Ժ.‐ԺԱ. դարերուն, եւրոպական Վերածնունդէն շա՜տ առաջ, թէեւ առանց հասնելու անոր ընկերային ու տնտեսական մակարդակին։ Գիտութիւնը, իմաստասիրութիւնը, արուեստն ու գրականութիւնը մեծ ոստումներ կատարեցին միջնադարեան համալսարաններուն՝ Հաղբատի, Սանահինի, Նարեկի, Գլաձորի եւ Տաթեւի վանքերուն մէջ։ Գրիգոր Նարեկացիէն բացի, մասնաւոր յիշատակութեան արժանի են Մխիթար Գոշ, Վարդան Այգեկցի եւ Ֆրիկ։ Այս վերջինը գործածեց ժողովուրդին խօսած միջին հայերէնը, ինչ որ մեծ նշանակութիւն ունի։ Քնարական բանաստեղծութիւնն ալ զարգացաւ, յատկապէս գուսաններու մօտ։