Գաղափարախոսական և քաղաքական այս փոփոխություններն արագորեն ցուցաբերեցին ավելի արդյունավետ ընտրական արդյունքներ և 1966 թ. սոցիալ-դեմոկրատներին հաջողվեց մաս կազմել իշխող կոալիցիայի, ստեղծելով ՔԴՄ-ՔՍՄ-ԳՍԴԿ լայնեցված կոալիցիա և այդպիսով առաջին անգամ մասնակցելով Գերմանիայի կառավարության կազմում՝ 1933 թ.-ից ի վեր։ 1969 թ. ԳՖՀ ընտրությունների արդյունքում ԳՍԴԿ պարտվեց քվեների չնչին տարբերությամբ և անմիջապես ստեղծեց կոալիցիա Ազատ դեմոկրատական կուսակցության (ԱԴԿ) հետ, այդպիսով դառնալով իշխող կուսակցություն՝ կանցլեր Վիլլի Բրանդի ղեկավարությամբ։ 1972 թ.-ի նոյեմբերի ընտրություններում կուսակցությունը Վ. Բրանդի գլխավորությամբ հաղթանակ կրեց, հիմնականում՝ նրա Օստպոլիտիկ քաղաքականության համբավի շնորհիվ։ Բայց 1974 թ.-ի տեղական և նահանգային ընտրություններում ծանր կորուստներ կրելուց հետո, ինչպես նաև կառավարությունում վարկաբեկիչ իրադարձությունների հետևանքով Վիլլի Բրանդը ստիպված եղավ հրաժարվել կանցլերի պաշտոնից, բայց պահպանեց կուսակցության նախագահի դիրքը։ Նախկինում ֆինանսների նախարար Հելմուտ Շմիդը կանցլեր դարձավ 1974 թ.-ի մայիսի 16-ին, և 1980 թ.-ին վերընտրվեց, կոալիցիայի թեկնածու ներկայանալով։ Հետագայում, սակայն, ԳՍԴԿ սկսեց հետզհետե կորցնել իր քաղաքական ազդեցությունը, տեղի տալով ԱԴԿ-ին։