Առօրեայ կեանքին մէջ ամենաանսպասելի պահուն առիթներ կը ծագին, որպէսզի յիշենք աշխարհահռչակ լուսանկարիչ Արա Կիւլէրը։ Ան ամբողջ կեանքի մը տեւողութեան իր ապրած քաղաքին պատմագիրը դարձաւ, սեւ ու սպիտակ լուսանկարներու։ Շատեր զինք կոչեցին լուսանկարի արուեստագէտ, ընդմիշտ մերժեց այդ կոչումը, յատկապէս ալ կցուած արուեստագէտ տիտղոսը։ ∩Ո՛չ ես լրագրող եմ, լուսանկարիչ, եւ ականատես եմ իմ ապրած ժամանակին∪։ Իր հետ միասին մեզ ականատեսը դարձուց բոլոր այն տասնամեակներուն, ուր քաղաքը անհաւատալի արագութեամբ կը կերպարանափոխուէր։ Բայց Կիւլէր անգամ մը յաջողած էր պահը ձերբակալելու եւ աւելի ուշ կատարուած բոլոր փոփոխութիւնները այլեւս ի զօրու չէին այդ ձերբակալուած պահուն գոյութիւնը ուրանալու։ Խօսուն են Արա Կիւլէրի լուսանկարները, խօսուն են քանի որ անոնցմէ իւրաքանչիւրին մէջ կը տեսնենք մարդը։ Մարդը իր հոգերով, յուզումներով խորհուրդներով կամ ոգեւորութեամբ կը խօսի այդ լուսանկարներուն մէջ եւ մեզի կը մնայ մեր երեւակայութիւններուն թռիչք տալ այդ սեւ ու սպիտակ կերպարի խօսքը լսելու համար։ Մենք մեր անհատական դատողութեամբ կը դիտենք, մեր երեւակայութեան թեւերով կը լսենք, բայց ան հոն է, սեւ ու սպիտակ աշխարհի մը մէջ իրաւ ու իրական։ Նոյնիսկ չափազանցած չենք ըլլար եթէ խորհինք թէ այդ սեւ ու սպիտակ լուսանկարին մէջէն յայտնուած մարդուն կերպարը կենդանի է յաւիտեանս։ Այս է Արա Կիւլէրը տիտանի մը վերածող յատկութիւնը։ Այս օրերուս լուսանկարի մեծ վարպետը արդէն աւարտած է կեանքի 90 գարունները։ Աշխարհի վրայ մանաւանդ ալ Թուրքիոյ նման երկրի մը մէջ բացառութիւն է այն մեծ ժողովրդականութիւնը եւ համակրանքը արուեստագէտի մը, ստեղծագործի մը նկատմամբ, որուն արժանացաւ Արա Կիւլէր։