Երբ մեկը ձայն էր տափս երեխային, ասում էր' աղջի՛կս, եկ այստեղ: Երբ քսան տարին լրացավ, բոլորը միաձայն ընդունեցին Մուսթաֆային հնարավորինս հեռու ուղարկելու որոշումը: Ե՛վ այն հույսով, որ եթե այստեղից հեռանա, կկարողանա ճակատագրից փախչել, և՛, եթե անկեղծ խոսենք, այս որոշումը ստիպված էին կայացրել, որովհետև բացի ընտանիքից ոչ մեկի հետ կարգին չէր կարողանում շփվել: Չնայած լավ աշակերտ լինելուն' Մ՜ուսթաֆայի դպրոցական կյանքը շփվելու անկարողության պատճառով վատ էր անցել: Տանն իրեն թագավոր զգացող երեխան դասարանում բազմաթիվ աշակերտների մեջ միակը չլինելը չէր կարողանում ընդունել: Դպրոցում էլ պայքարեց հատուկ և արտոնյալ լինելու համար և ի վերջո առանց ընկեր մնաց: ժամանակի ընթացքում Մուսթաֆան այնքան էր ընկել բոլորի աչքից, որ մայրը' Գյուլսումը, երբ նրա համար ավարտական երեկո էր ուզում կազմակերպել, չգտավ մեկին, որ հրավիրի: