Նայեց ձախ ձեռքին: Ծիծաղեց նքա վրա: Հիմա ձախ ձեռքը, վատ ձեռքը, կեղտոտ ձեռքը կամ կվերցներ ամանը կամ կհրաժարվեր նրանից: Եթե երկրորդ տարբերակն ընտրեր, վաղը ստամբուլյան նոր օր կսկսվեր: Բանուին կտեսներ նախաճաշի սեղանի մոտ: Հավանաբար նախորդ գիշերվա հանդիպման մասին չէին խոսի: Իրենց կպահեին այնպես, ասես աշուրեի այս ամանը երբեք չի պատրաստվել և չի մատուցվել: Բայց եթե առաջինն ընտրեր, վերջապես շրջանը կփակվեր: Կյանքը կավարտվեր: Նոր օր չէր սկսվի: Առանց այդ էլ մոտ էր Քազանջըների տղամարդկանց կյանքի սահմանին: Կյանքի այս կետում մի օր ավել կամ պակաս, այլևս նշանակություն չուներ: Սա ավելի շատ ընտրություն էր ինքնասպանության և ճակատագրով սահմանված մահվան, քան թե կյանքի ու մահվան միջև: Նման ընտանեկան ժառանգություն ունենալով՝ հաստատ շուտով մահանալու էր: Բայց ինչպե՞ս: Այժմ ձախ ձեռքը, մեղավոր ձեռքը կարող էր ընտրել մահվան ժամն ու ձևը: Հիշեց էլ Տրադիտո տաճարի պատի մեջ խցկած թղթի կտորը: