Պարզ	էր, որ	աներոջ	մահը	մազու	չափ	չէր	խլրտում	նրա	ազգակցական	զգացումների	նիրհը: Պարզ	էր	նաև, որ	եթե	բոլոր ներկա	եղողները	րոպեաբար	և	տեղն	ու	տեղը	մահանան, դարձյալ	նրա	աչքերը	չպիտի	թրջվի: Իսկ	իր	կնոջ հեկեկանքներին	ու	արցունքներին	նա	նայում	էր	արհամարհանքով: Այնինչ	պճնազարդ	Մարթան, թաշկինակն	աչքերին սեղմած, շարունակ	հեկեկում	էր	բավական	վարպետորեն: Եվ	Իսահակն	ավելի, քան	ուրիշ	մեկը	նրա	որդիական	ողբի	մեջ զգում	էր	հոգու	անսահման	կեղծիք	և	տեսնում	էր, որ	կինը	թաշկինակի	տակից	գաղտուկ	դիտում	է	բոլորին, որ	իմանա` ինչ ազդեցություն	է	գործում	իր	ողբը	շրջապատողների	ու	մանավանդ	այն	եղբոր	վրա, որի	ձեռքումն	էր	հոր	կտակը: Եվ	ոչ	ոք չէր	լալիս	անկեղծորեն, բացի	այրիից, իսկ	տասնուվեց	տարեկան	Արշակը, որ	ընտանիքի	մեջ	ամենակրտսերն	էր, անտարբեր	աչքերով	նայում	էր	մերթ	մեկին, մերթ	մյուսին, կարծես	գիտնալու	համար, թե	ինչ	է	կատարվում	իր	շուրջը: Քիչ անցած	սգալի	տեսարանն	սկսեց	նրան	ձանձրացնել, և	նրա	թուխ	գույնի	և	խոշոր	գծերով	դեմքը, որի	վրա	նկատվում	էր	մի տեսակ	անժամանակ	զարգացում	և	նույնիսկ	չափահաս	տղամարդի	հավակնություն, անկարող	էր	թաքցնել	այդ ձանձրույթը: