Այսպես այս աշխարհում ապրելդ պահ առ պահ վերածվում է տխուր ընդարմության, մանավանդ այն ժամանակ, երբ ինչպես ափիդ մեջ` շոշափում ես անզորությունդ: Անզոր ես մինչև իսկ ինքդ քեզ փոխել: Թեկուզ մի~ պտղունց` ի պետս մխիթարության: