Սովետահայ գրականությունը համարձակորեն յուրացնում է համաշխարհային, ռուսական և մայրենի գրականության նվաճումները և իր տաղանդավոր ներկայացուցիչների շնորհիվ կամաց-կամաց դուրս է գալիս միջազգալին ասպարեզ: Սակայն միջակություններն ու ապաշնորհություններն իրենց գործարար հատկությամբ, պնդաճակատությամբ և անքակտելի միասնությամբ ինչ-որ չափով մթագնելով մեր հիմնական նվաճումները, ճգնում են նվաճել տեղական և միութենական գրական շուկան: Այս հանգամանքը, անշուշտ, խանգարում է մեր գրականության առաջընթացին: Կան ուրիշ արգելակող պատճառներ էլ: Չկա գրական աշխույժ միջակավայր: Գրողների միությունը շարունակում է հավասարեցման իր քաղաքականությունը: Տակավին ոչ միայն վատին վատ ասելուց ենք վախենում, այլև լավին՝ լավ: