Ասեմ Ձեզ. դժվար է հավատալ, բայց Լուկաշենկոն նախագահի պաշտոնին հասավ բավական արդար պայքարում: Նա նկատելի դարձավ դեռ խորհրդարանում պատգամավոր եղած ժամանակ: Ինքը, թերեւս, ամենաակտիվ պատգամավորն էր, որը խոսում էր անվերջ. երբեմն խելացի մտքեր էր ասում, երբեմն հիմարություններ էր ասում, բայց շարունակում էր խոսել ու երեւալ առաջնաբեմում: Այդպիսով 1994-ի ընտրությունների նախաշեմին Լուկաշենկոն արդեն զանգվածներին դարձել էր ճանաչելի: Բազմաթիվ երիտասարդ քաղաքական գործիչներ մտածեցին, որ Լուկաշենկոն ունի պայքարողի էություն, հետեւաբար, կարող է ընտրություններում հաղթել, եւ համախմբվեցին նրա շուրջ: Այդ մարդիկ, որոնցից շատերն այն ժամանակ պատգամավոր էին, հաշվարկում էին, թե ընտրություններից հետո իրենք կկառավարեն Լուկաշենկոյին: