Այդ	օրից	երկու	եղբոր	հարաբերություններն	ավելի	լարվեցին: Մարութխանյանն	անընդհատ	գրգռում	էր	Միքայելին	ոչ այնքան	դատ	բանալու	եղբոր	դեմ, որքան	ձանձրացնելու	ամեն	օր	կոնտր-կտակի	միջոցով: Այդ	մարդուն	կատաղեցնում	էր Սմբատի	սառնությունը, և	նա	գիշեր-ցերեկ	խորհում	էր, ի՞նչ	միջոցներ	գտնի	հակառակորդին	հաղթելու	համար: Մի՞թե Սմբատը	պիտի	անպատիժ	վայելի	այդ	ահագին	հարստությունը, նա, որ	չի	աշխատել, չի	մտածել	և	հանկարծ	տիրացել	է միլիոնների: Ո՛չ, դա	անարդարություն	է, և	Մարութխանյանը	երբեք	չի	թույլ	տալ	այդ	տղային	հանգիստ	վայելելու հայրական	փողերը: Նա	գիտեր, որ	Սմբատն	ատում	է	իրեն, մտքում	համարելով	խարդախ: Եվ	այս	հանգամանքն	ավելի	էր բորբոքում	նրա	թշնամական	զգացումը: Սակայն	նա	չէր	կորցնում	իր	սառնասրտությունը	և	արտաքուստ	տակավին վարվում	էր	Սմբատի	հետ	բարեկամաբար: Իսկապես	նա	ինքը	հույս	չուներ	կոնտր-կտակի	զորության	վրա: Դա	մի	միջոց	էր Սմբատին	վախեցնելու	և	գրգելու, որ	գեթ	մասամբ	գոհացնի	իր	քրոջը, տալով	նրան	ժառանգությունից	մի	որևէ	մաս: Մյուս կողմից` կտակը	հնարել	էր. Միքայելին	իր	ձեռների	մեջ	առնելու	համար, և	արդեն	առել	էր: Այժմ	նրանք	իբրև	դաշնակիցներ կապված	էին	այլևս	խարդախ	ձեռնարկության	բոլոր	հետևանքներով	և	Մարութխանյանը	զգում	էր, որ	Միքայելն	առանց նրան	ոչ	մի	քայլ	չի	կարող	անել: Իսկ	այս	հանգամանքը	ձեռնտու	էր	նրան	մի	այլ	նպատակի	համար: Նպատակ, որին հասնելն	ավելի	դյուրին	էր	համարում, քան	Ալիմյանի	ժառանգությունից	մի	բան	ստանալու	և	գուցե	ավելի	արդյունավետ...