Մի քա­նի օր անց տե­սանք, որ ադրբե­ջան­ցի­նե­րը գիւ­ղում են: Ես լսում էի, թէ ինչ­պէ՛ս էր մի կին ա­ղա­չում, որ իր ե­րե­խա­նե­րին ձեռք չտան: Ն­րա գլխին հա­րո­ւա­ծե­ցին, եւ նա ու­շագ­նաց ըն­կաւ: Յե­տոյ ես ի­մա­ցայ նրա ա­նու­նը` ­Զա­բէլ: