Մայրս տարած էր զիս Տրապիզոնի մեր թաղի մօտակայ Ս. Աստուածածին եկեղեցին։ Բեմին վերեւ, սեւ վարագոյրին վերէն վար կախ տրուած էր հսկայ պատկերը Խաչելութեան։ Մեծ աշտանակի մը վրայ կը պապակէր եւ կը պլպլար մոմի մը մեղրալոյս լեզուն՝ լուսաւորելով մեղրամոմեայ դիմագիծը բազկատարած եւ գլխահակ Խաչեալին։ Կին մը, ծունկի ինկած եւ հերարձակ, փարած Խաչի պատուանդանին, կը գալարուէր, կ՚արտասուէր։ Ուրիշ մը շնորհալի, սուգէն քարացած եւ քօղածածուկ՝ միւս կողմը, եւ անոր կողն ի վեր երիտասարդ մը «ակիլաւոր», լոյսը լճացած սիրոյ բիբին մէջ։