Հալիդեն կանգ առավ դռան մեջ և նայեց Վարդանին, որը չէր նկատել նրա հայտնվելը։ Նա դարձյալ լուսամատի մոտ էր։ Անկասկած մտածում էր կնոջ և որդու մասին։ Նա նրանց մասին չէր խոսում, սակայն Հալիդեն նրա տրտում տեսքից կռահում էր, որ անդադար նրանց մասին էր մտածում։ Երբեմն ժամեր շարունակ նա լռում էր և Հալիդեն չէր համարձակվում խախտել այդ լռությունը։ Երիտասարդ կինը զգում էր, որ նա տառապում էր, և ինքը կուզեր խոսքեր գտնել նրա տառապանքը մեղմելու համար, սակայն Վարդանը չափից մեծ հարգանք էր ներշնչում իրեն, և նա բավարարվում էր թաքուն նրա վիշտը կիսելով։ Ի՞նչ նոր բան կարող էր ինքն ասել այդ կրթված մարդուն՝ դեղագործին ու մայորին։ Հատկապես, որ հոգու խորքում Հալիդեն լիովին անտրամաբանական էր համարում ընտանիքի հետ վերամիավորվելու Վարդանի հույսը։