Հիմա փորձենք պատկերացնել, թե ինչ ասել է՝ միասնական էներգետիկ կամ տրանսպորտային շուկա, օրինակ՝ Հայաստանի, Բելառուսի, Ռուսաստանի կամ Ղազախստանի համար: Նախ էներգակիրները Հայաստան են մտնելու Վրաստանով՝ ճանապարհային տարիֆը ո՞վ է վճարելու. եթե Հայաստանը, ապա դա կնշանակի, որ Հայաստանի համար էներգետիկայի արտադրության ինքնարժեքը մեխանիկորեն թանկանում է, հետևաբար ի՞նչ միասնական շուկայի մասին է խոսքը: Օրինակ՝ ի՞նչ է ենթադրում միասնական տրանսպորտային շուկան կամ դեպի արտաքին շուկա հավասար պայմանների ստեղծումը: Եթե Հայաստանի համար արտաքին շուկան Մաքսային միության տարածքն է, ենթադրենք Հնդկաստանը, որը նույնպես միացել է Միությանը, ապա հարց է առաջանում՝ ինչպե՞ս պետք է ՌԴ-ից ու Հայաստանից ապրանքը նույն պայմաններով հասնի Հնդկաստան. չէ՞ որ Վրաստանը, անկախ ամեն ինչից, իր մաքսատուրքը կգանձի, իսկ այդ դեպքում մեր ապրանքի հարկումը կլինի այլ ռեժիմով և կդառնա ավելի թանկ, հետևաբար նաև պակաս մրցունակ: Ինչ վերաբերում է ներկրմանը, օրինակ, եթե ՌԴ-ն, սեփական արտադրողին խրախուսելու համար, որոշի բարձր մաքսատուրք սահմանել եվրոպական արտադրության մեքենաների վրա, Հայաստանը ևս պարտավոր է սահմանել նույն մաքսատուրքը: Հետևանքը լինելու է այն, որ Հայաստանի քաղաքացին ստիպված կլինի ներմուծել միայն ռուսական կամ բելառուսական մեքենաներ, որովհետև եվրոպական մակինիշները մի քանի անգամ ավելի թանկ կլինեն: Նույնը կարելիէ ասել նաև ցանկացած տեսակի ներկրվող այլ ապրանքների մասին՝ ներքին շուկան կդառնա խիստ ռուսական: