Ունենալ այդքան հզոր սփյուռք և լինելով այսքան անգործունյա. օրերս Ամերիկայից Երևան ժամանած, ազգությամբ հրեա նշանավոր մի գրող ասաց, թե այնտեղի հայկական լոբբին ոչնչով չի զիջում հրեականին: Բայց ինչո՞ւ միայն լոբբին: Ի՞նչ ենք անում մենք սփյուռքի զգալի քաղաքական ու տնտեսական ուժը գործադրելու համար: Ո՞վ պիտի մեզ դա սովորեցնի, ինչպե՞ս անել դա, ինչո՞ւ չենք սփյուռքի գործիչներին մերձեցնում մեզ, գուցե նրա՞նք մեզ հուշեն: Հատկապես երկրաշարժից հետո սփյուռքը մեր առջև բացվեց անճանաչելի: Մենք, որ մշտապես ողբում էին, որ սփյուռք ունենք, այժմ կարող ենք հպարտանալ ու մխիթարվել, որ գոնե սփյուռք ունենք: Մեր անտերության մեջ էլի նրանք են, որ իսկույնևեթ կան մեր կողքին: