11-րդ դարում մի արարողություն ևս ավելացավ, որ Ոտնլվայի արարողությունն է։ Կիլիկիայում արդեն հայերը շփման մեջ էին մտել կաթոլիկների հետ, երբ Գրիգոր Վկայասեր կաթողիկոսը նրանց մոտ տեսավ այս արարողությունը, շատ հավանեց։ Արարողության ժամանակ ավագ հոգևորականը կրտսեր հոգևորականների ոտքերն է լվանում՝ ի հիշատակ Քրիստոսի խոնարհության դրսևորման, քանի որ վերջին ընթրիքից առաջ Քրիստոս իր աշակերտների ոտքերը լվաց՝ խոնարհության և ծառայության օրինակ տալով։ Նա այն ներմուծեց հայ եկեղեցի։ Երեկոյան այս արարողությունը հատուկ շարականներով կատարում է ավագ հոգևորականը. հանում է պատարագի զգեստները և լվանում իր աշակերտների ոտքերը, որից հետո յուղի օրհնություն է լինում և բաժանվում հավատացյալներին։ Հնում օրհնվում էր ոչ թե յուղ, այլ ձեթ՝ ի հիշատակ այն ձեթի, որ մեղավոր կինը լցրեց Քրիստոսի ոտքերին։ Հնում նաև մեռոն էին օրհնում Ավագ հինգշաբթի օրը։