Անուշը	չէր	հակառակում	նրա	ասածներին, միայն	երբեմն	անուշ	կատակով	արտասանում	էր. «լավ, հերիք	է, ի՞նչ	աներեսն եք»: Եվ	ուրիշ	ոչինչ: Բայց	մտածում	էր. այո՛, հայ	կինը	լուռ	ու	մունջ	դիմանում	է	մարդու	անառակություններին, բայց	նա՛ էլ	հողային	էակ	է, նա՛	էլ	սիրտ	ունի, արյուն	ունի: Նա	էլ	կարող	է	մի	օր	դուրս	գալ	համբերությունից: