Երբեք	Պետրոս	Ղուլամյանը	չէր	մտածել, թե	այն, ինչ	որ	ինքն	է	անում, կարող	է	անել	և՛	իր	կինը: Նա	այն	համոզմունքի	էր, թե	Անոը	բնավ	չի	հանդգնիլ	մարդուն	վրեժխնդիր	լինել	իր	պատվի	գնով: Սիրուհիներ	պահելը, մտածում	էր	նա, մեր ժամանակում	նոր	բան	չի	փող	ունեցողի	համար: Կանայք	այս	պատճառով	իրենց	ամուսինների	օրն	այլևս	չեն	սևացնում: Եթե	աշխարհ	չտեսած	արհեստավորները	երբեմն	դավաճանում	են	իրենց	կանանց, ո՞ւր	մնաց	մի	վաճառական, որ	տարենը երկու	անգամ	Մոսկվա	է	գնում	և	աչքով	տեսնում, ինչպես	են	ապրում	լուսավորված	մարդիկ: