Ինչպես երեխան` հմայված մոր տոնական զուգվածությամբ, հյուրին քաշում է նրա մոտ, այդպես էլ ես եմ ուզում ձեզ ցույց տալ իմ քաղաքը: Իմ Գրանադան: Դա անհնար է առանց երաժշտության, և ես պիտի երգեմ, չնայած վարպետ չեմ: Ես երգում եմ պոետի պես, ավելի ճիշտ` ինչպես ամեն մի խաշնարած: Ձայնս աղքատ է և կոկորդս էլ սոխակի չէ: Եվ միք զարմանա, եթե տեղ-տեղ աքլորի պես ծղրտամ: Այնուամենայնիվ, այդ դավաճան թևավորը, հավատացնում եմ, չի լինի այն չար թռչունը, որ ճանկռոտում է տենորներին ու ծվատում է նրանց փառքը, և, եթե հանկարծ դարս թռնի կոկորդիցս, ես կհմայեմ նրան և կասեմ` արծաթե թռչուն, նստիր աղջկա ուսին, այս դահլիճի ամենաթախծոտ աղջկա: