Դրան հետևեց անվերջանալի մի ճաշկերույթ, որի ընթացքում երաժիշտները զվարճացնում էին հյուրերին անդադար նվագելով, մինչդեռ մի խումբ երիտասարդ ծառաներ պտտվում էին հոլի պես հյուրերին սպասարկելու համար, բազմաթիվ երթեր կատարելով խոհանոցից ճաշասրահ և հակառակը։ Քանի աղքատ երեխաների հայրերը ուրախ քեֆ էին անում, պատվավոր հյուրերի սեղանի մթնոլորտը ավելի լուրջ էր, և դրա շուրջը նստած մարդկանց դեմքերին որոշակի լարում էր զգացվում։ Տանտիրոջ և սպաների միջև աշխույժ խոսակցությունը տարվում էր ցածրաձայն և այն տպավորությունն էր ստեղծվում, որ նրանք հաճախ հարցնում էին Հալիթ փաշայի կարծիքը։ Վերջինս վստահ տեսքով ինչ-որ բաներ էր հաստատում, պնդում էր ինչ-որ մանրամասների վրա, իր խոսքերն ուղեկցելով ձեռքերի շարժումներով։ Նրա այդ շարժուձևը Վարդանին հիշեցրեց երիտասարդ պատգամավոր Հափթին, երբ նա ուզում էր համոզել իր զրուցակիցներին։ Նրանք, անկասկած, խոսում էին ռազմական իրավիճակից և Օսմանյան կայսրության ապագայի մասին։ Վարդանը շատ կուզեր լսել նրանց խոսքերը։