Իրականում հայտնիությունն այնքան էլ հաճելի բան չէ, որքան թվում է: Կան մարդիկ, ովքեր գալիս են Թատերական ինստիտուտ, որպեսզի հայտնի դառնան: Ես չեմ ձգտել դրան, միշտ փորձել եմ ավելի զուսպ ու համեստ լինել: Չեմ կարող գլուխ գովել, որ, գիտեք ինչ, ինձ մարդիկ ճանաչում են, կամ, որ ես տնից դուրս եմ գալիս, պիտի պարտադիր մեքենայով լինեմ և այլն: Ես սովորական մարդ եմ, ուղղակի ընտրել եմ աշխատանքի այս տարբերակը, որը բերել է ինձ ճանաչում, և որոշ չափով էլ սիրվել եմ: Անկեղծ՝ շնորհակալ եմ շատ: Բայց փոխարենն այն խնձանից գողացել է իմ անձնական կյանքի գաղտնիությունը: Դու հանրային մարդ ես, քեզ անդադար քննադատում են, ու դու երբեմն չես կարող փախչել դրանից: Հանրային դեմք լինելով հանդերձ՝ ստիպված ինչ-որ բաներ ես անում: Պահի տակ լինում են ցանկություններ, որ ուզում ես գնալ այսինչ տեղն ու այսինչ բանը անել, բայց գիտես ինչ, տղա ջան, դու չես կարող մասնակցել, որովհետև կդառնաս հանրային լայն քննարկման թեմա, որը քեզ պետք չէ ու լավ բանի չի տանելու: