Ես վաղուց եմ հասկացել, որ ես չեմ ընտրում պատկերներս և գրելիք պատմություններս. իբենք են ինձ ընտրում: Սրանով ուզում եմ ասել, որ չգիտեմ, թե ինչն է ինձ ստիպում հակվելու դեպի տվյալ պատկերը՝ բացառելով բոլոր մնացյալները: Տարիներ առաջ ճանաչում էի մի տղայի, որը անհույս սիրահարված էր։ Նա ընկել էր մի այնպիսի կացության մեջ, որ հնարավորություն չուներ անգամ սիրահետելու սիրած աղջկան, որովհետև վերջինս նրան մոտ չէր թողնում: Այդ ժամանակ նա գնաց ու բացեիբաց տեղավորվեց աղջկա տան պատի տակ և մնաց այնտեղ զօր ու գիշեր: Ոչ մեկին չէր հաջողվում նրան այդտեղից հեռացնել: Մի քանի անգամ նրա գլխին դատարկեցին միզամանը: Տղան գնում էր տուն, լվացվում, հագուստը փոխում և էլի գալիս գրավում իր տեղը: Նրա գլխին ուրիշ բաներ թափեցին… Արդյունքը նույնն էր. նա դարձյալ, մաքուր ու կոկիկ, համբերատար վերադառնում էր իր տեղը: Այսօր այդ աղջիկը նրա կինն էր, նրանք երջանիկ զույգ էր կազմել: Որոշ պատմաթյուններ էլ այդպես են. դու դրանք չես ուզում գրել, բայց նրանք իրենք են իրենց պարտադրում: Կարծում եմ, մի օր շատ պարզ վերնագրով մի գիրք կգրեմ՝ «Ինչպես է գրվում վեպը»: Պետք է գրել միայն այն, ինչից ոչ մի խորամանկություն ու վերապահության գնով չես կարողանում խույս տալ: