Գնացին	ջուր	բերելու: Նա	ձեռները	խաչել, ինքն	էլ	փետացել, մնացել	էր	կանգնած: Մոտանար, սիրտ	չէ՛ր	անում, խտտել, ձեռները	ճմռել, անկաջումը	ձեն	տալ, երեսին	ձեռը	խփել, բոլո՛ր, բոլոր չէ՛ր	կարելի, չունքի	Թագուհին	դեռ	կույս	էր, ուրիշ	մարդի	աղջիկ: Մորն	էր	մտիկ	անում, մերը	ձեն չէ՛ր	տալիս. դուրսն	էր	նայում, սատկած	լաշերի	դժոխային	կերպարանքն	էին	աչքովն	ընկնում: էլ ինս, ջինս, իսան, ադամաորդի	չէր	երևում, ամենն	էլ	փախել, սարերով-ձորերով	էին	ընկել, որ իրանց	գլուխը	պրծացնեն: Շների	վնգվնգալն	ու	յա	կոնձկոնձալը, աքլորի	ու	հավի	կռկռալը, հենց իմանաս, թե	նրան	ասում	ըլեին	ցավելով.