Միքայելի	մտամոլոր	դրությունը	նրան	պատճառեց	անհուն	ուրախություն: Նա	սկսեց	այցելել	աներձագին	ամեն	օր: Գալիս է, խոսք	բաց	անում	Ղուլամյանների	մասին, հուզում, գրգռում	Միքայելին: Եվ	այդ	րոպեներին	հանկարծ	խոսքը	փոխում	էր, մեջ	էր	բերում	կտակի	խնդիրը: Միքայելը	կրկնում	էր, թե	իրավունք	է	տալիս	նրան	անելու, ինչ	որ	կամենում	է: Մարութխանյանը	երբեմն	հանում	էր	ծոցի	գրպանից	ինչ-որ	թղթեր	և	ստորագրել	տալիս: Միքայելը	շատ	անգամ ստորագրում	էր	առանց	թղթերը	կարդալու, մինչև	անգամ	չնայելով	նրանց	բովանդակության... Այդ	բոլոր	թղթերը, Մարութխանյանի	ասելով, կարևոր	էին	գործի	համար... Եվ	Միքայելը	չէր	էլ	հետաքրքրվում, թե	ինչ	թղթեր	են... Նա	միայն ստորագրում	էր` գլուխը	ձանձրույթից	ազատելու	համար: