Անգելան չկա։ Երեւի հագնվեց, դուրս եկավ։ Վասպուրն էդպես էլ Անգելա չի տեսնի․ տեսնես հիմա որ ասեմ՝ «Անգելա Մերկելին ճանաչու՞մ եք, Վասպուր», ինքն էլ շրջվի ասի՝ «Իյա՜, չտեսա՞ր՝ նոր էստեղ տկլոր ֆռֆռում էր», ես ինչ կանեմ․․․ Նորից ծիծաղում եմ։ Կապուտաչյաս ուշադիր նայում է, ինքն էլ է մեղմ ժպտում։ Կողքի տղերքը մի քիչ շփոթված են, բայց ռիսկ չեն անում իրենք էլ նայեն, չնայած մտքներին հենց դա է։ Հեռախոսիս վրա սեղմում եմ Weather նշանի վրա, որ տեսնեմ էդ անձրեւն ինչ եղավ, ցույց է տալիս, որ հենց հիմա mostly cloudy է ու անձրեւ է գալու։ Վասպուրը տեղյակ մատուցող է։ Երեք րոպեից անձրեւն սկսում է չռռալ կապուտաչյայի մեջքի կողմից։ Վասպուրն ասում է, որ կարող է սեղանը փոխել, կապտուչյա պարոնս ուղիղ նայում է աչքերիս․ «Տեղդ փոխեցիր, էլ չենք կարող էսպես շփվել»․ հասկացնում եմ աչքերով։