Բացի այդ, գրականությունը ավելի ժողովրդականորեն համարվում է որպես հոգեբանորեն արդյունավետ հետազոտական ​​գործիք: Այն կարելի է համարել հետազոտական ​​գործիք, քանի որ դա թույլ է տալիս հոգեբաններին բացահայտել նոր հոգեբանական ասպեկտներ և այն նաև թույլ է տալիս հոգեբաններին խթանել իրենց տեսությունները: Օրինակ, գրականության բաժանման հասանելիությունը հանգեցնում է հոգեբանական այնպիսի տեսությունների[33], ինչպիսիք են Մասլոյի կարիքների հիերարխիան, որն ունի համընդհանուր ճանաչում։