Անձ­նա­կան թէ հա­ւա­քա­կան կեան­քի ամ­բողջ տե­ւո­ղու­թեան, պար­տա­կա­նու­թիւն­ներ ստանձ­նե­լու ու լրիւ ա­նոնց փա­րե­լու յանձ­նա­ռու­թիւն-պար­տա­ւո­րու­թիւ­նը, իր բխրուն սիր­տը կ­þա­լե­կո­ծէր եւ որ կրկին իր գծած ու­ղիէն թիզ մը ան­գամ չշե­ղող ու դեռ եւս չշե­ղած իր «ճի­տին պարտք»ն­ էր, որ կը կա­տա­րէր եւ տար­բեր ալ չէր կրնար ը­նել քա­նի այս ան­գամ իր պաշ­տած կու­սակ­ցու­թեան՝ նո­ւի­րու­մի, ծա­ռա­յու­թեան գլխա­ւոր սկզբունք­նե­րէն լու­սա­ւո­րո­ւած ա­նոնց­մէ կ­þա­ռաջ­նոր­դո­ւէր։ Իր­մով զա­նոնք կի­սե­լու պատ­րաս­տա­կա­մու­թեամբ կամ ալ ա­նոնց­մով կա­պո­ւե­լու, հան­գու­ցո­ւե­լու ու միաս­նա­բար լու­ծում­ներ, ցա­ւը ա­մո­քող սպե­ղա­նի­ներ փնտռել գտնե­լու հե­տամ­տու­թեամբ-հա­ւա­տար­մու­թեամբ մը։