Արտաշեսը, սակայն, հասկանում էր, որ սահմանաքարերը չեն հավերժացնում ոչ մի եզր: Աշխարհում հաստատուն եզր ու սահման չկա: Տերությունը պիտի պահել ոչ միայն սահմանաքարով: Երբ տիրակալները դատ ու դատաստանի են հավաքվում` առաջին հերթին դիմում են մատյաններին: Մարդիկ սրբազան ու աստվածային են համարում այն, ինչ գրված է գրքերի մեջ: Սահմանաքարերը սահմանաքարեր, բայց չպետք է մոռանալ գրքերի մասին: Գրքերը փորագրված քարերից էլ երկարակյաց են: Տերության արտաքին ու ներքին եզրերի մասին պիտի գրել նաև մատյաններում: Թող դպիրներն ընդօրինակեն այդ մատյանները և պահեն ոչ միայն արքունի դիվանում, այլև բոլոր աստվածների տաճարներում, պահեն ոչ միայն Մեծ Հայքում, այլև` Ծոփքում, Փոքր Հայքում, Կոմմագենեում: Բոլոր հայերը պարտավոր են իմանալ Արտաշես արքայի սահմանաքարերի ու հրովարտակների մասին: