XX դա­րի սկզբին յոյ­ներն սկսե­ցին հե­ռա­նալ ­Սիւ­նի­քից՝ շրջա­նում տի­րող ներ­քին եւ ար­տա­քին ան­կա­յուն վի­ճա­կի, պա­տե­րազմ­նե­րի պատ­ճա­ռով, ո­րոնց հե­տե­ւան­քով խիստ դժո­ւա­րա­նում էին հան­քե­րի ոգտա­գոր­ծու­մը: ­Յոյ­նե­րի զան­գո­ւա­ծա­յին ար­տա­գաղ­թը տե­ղի ու­նե­ցաւ 1918-1921թթ., քա­նի որ ­Հա­յաս­տա­նը 1920 թ. ­Դեկտեմբեր 2ին խորհր­դայ­նա­ցո­ւեց, իսկ մէկ տա­րի անց պե­տա­կա­նա­ցո­ւե­ցին բո­լոր ար­տադ­րու­թիւն­նե­րը, հո­ղե­րը, ըն­դեր­քը: ­Սիւ­նի­քում մնա­ցին սա­կա­ւա­թիւ յոյ­ներ, ո­րոնց մի մա­սը փո­խեց իր յու­նա­կան ազ­գա­նուն­նե­րը, որ­պէս­զի կա­րո­ղա­նայ շա­րու­նա­կել կեանքն ի­րենց նոր հայ­րե­նի­քում՝ ­Հա­յաս­տա­նում: