Պիսարոն ճանաչեց սեզանական տաղանդի ինքնությունը, նա պնդում էր, որ Սեզանը յուրահատուկ տեսողություն ունի, իրենց ստեղծագործական հարաբերություններից խոսելիս Պիսարոն հիշում է. “Մենք միշտ միասին էինք, բայց յուրաքանչյուրս պահում էր այն եզակին, որ իսկապես կարևոր էր` սեփական զգացմունքները”: