Դա	հանգուցյալի	փեսան	էր, Մարթայի	ամուսինը, քաղաքում	բավական	ականավոր	գործարանատեր	և	միևնույն ժամանակ	սպեկուլյանտ	Իսահակ	Մարութխանյանը: Արտաքինն	այդ	մարդուն	պատկերացնում	էր	վերին	աստիճանի անվրդով	հոգու	տեր, հաշվագետ, սառը, եսամոլ: Հագած	էր	երկայնափեշ	սև	ռեդինկոտ, մոխրագույն	անդրավարտիք	և	սև մետաքսե	խոշորագույն	փողկապ: Միջահասակ	էր, կարճ	խուզած	սև	մազերով, փոքրիկ	իսպանական	ձևի	մորուսով, խնամքով	սանրած	և	վեր	ցցած	բավական	թանձր	բեղերով: Չնայելով	իր	տարիքին, նրա	այտերը	կարմիր	էին, ինչպես տասնևմեկ	տարեկան	պատանու	թշեր: Մինչդեռ	պարզ	ակնոցների	տակից	նայում	էին	մի	զույգ	կանաչ-դեղնավուն	աչքեր, որոնց	արտահայտությունը	ոչ	այնքան	խելացի	էր, որքան	նենգամիտ	ու	հրող: Ուռած	և	նույնպես	կարմիր	շրթունքների վրա	ծփում	էր	մի	շինծու	և	անախորժ	ժպիտ, որ	կարծես	ասում	էր. «Մի	կարծեք, որ	ես	հիմարի	մեկն	եմ»: Կանգնած	էր	նա հանդարտ, անվրդով, գլուխը	միշտ	բարձր	պահած, այնպես	որ, կարծես, պարանոցը	դրված	էր	երկաթե	սեղմիչի	մեջ: Գուցե նրան	նեղում	էր	խիստ	մաքուր	և	խիստ	փայլուն	օսլայած	շապկի	բարձր	և	ամուր	օձիքը: Նրա	կանաչ	դեղնագույն	բիբերը ձվաձև	շրշակակների	մեջ	դառնում	էին	այս	ու	այն	կողմ	անագից	շինած	խաղալիքի	աչքերի	պես	նույն	չափ	մեքենայաբար, որչափ	մեքենայական	էին	նրա	բոլոր	ձևերն	ու	շարժումները: