- Գենդերային հարցը շատ կարեւոր է, բայց ես դա չէի հանգեցնի կառավարման մեջ կանանց դերին: Նախ, մեզանում էլ բավականաչափ իշխանավոր կանայք կան` նախարարներ, պատգամավորներ եւ այլն: Մյուս կողմից՝ կանանց բուն ներկայությունը իշխանության օղակներում դեռեւս չի խոսում գենդերային հավասարության մասին: Այդ առումով Արևելքը շատ հետաքրիր օրինակներ է առաջարկում: Գիտենք, որ շատ ասիական երկրներ` Հնդկաստանը, Պակիստանը եւ ուրիշներ երկար ժամանակ կին նախագահներ են ունեցել։ Բայց դա քիչ կապ ունի գենդերային հավասարության հետ։ Խնդիրն այստեղ առաջին հերթին զորեղ ընտանիքների կամ կլանների մրցակցությունն է՝ մեծ և հանրաճանաճ ընտանիքը չի ցանկանում կորցնել քաղաքական իշխանության լծակները, և եթե անհրաժեշտ պահին կառավարման ղեկը ստանձնող հարմար տղամարդ չկա, այն փոխանցվում է ընտանիքը ներկայացնող կնոջը, լինի դա Բենազիր Բհուտտոն, Սոնյա Գանդին կամ ուրիշ մեկը: Այսինքն՝ կառավարման լծակների մոտ կնոջ հայտնվելը հասարակության մեջ արմատական փոփոխություններ չի առաջացնում: Շատ ավելի կարեւոր է կնոջ նկատմամբ հանրային վերաբերմունքը։ Այստեղ իրական բարդություններ կան՝ ընտանիք, աշխատավայր, աշխատավարձ եւ այլն: Սրանք խճողված խնդիրներ են, արմատներն ավելի խորն են, և այդ հարցերը մշտական ուշադրություն են պահանջում: