Արդ, գոհարեղենի և թանկագին քարերի դիզումը շատ անգամ կարող է ձգտում համարվել: Դարեր առաջ հրեան այն գնդակն էր, որ քրիստոնյա իշխանությունը կարող էր ձեռքն առնել և հաճույքի համար դեսուդեն նետել: Ցանկացած կրոնամոլ քահանա, ցանկացած տխմար գեղջուկ, ցանկացած անարծաթ ասպետ, ցանկացած անկուշտ իշխան կարող էր վայրագ ամբոխին գրգռել հրեայի դեմ: Ամեն աղաղակ, որտեղից էլ այն բխեր, կարող էր նախապաշարմունքների խարույկը բորբոքել ու վերածել անհաշտ հալածանքների աղետաբեր հրդեհի: Ապուշ իշխանի մի հրովարտակ բավական էր հրեային իր բնակության երկրից անմիջապես վռնդելու համար: ՈՒստի զարմանալի չէ, որ նա պիտի ջանար իր ունեցվածքն այնպես ձևափոխել, որպեսզի կարողանար վտանգի ժամանակ դյուրությամբ այն տեղափոխել: Խուժանը կարող էր բնակություն հաստատել նրա տանը, բայց արծաթն ու ոսկին հրեան կարողանում էր իր մոտ պահել և ազատել բռնազավթումից: Հրեան այսպես ստիպված լինելով իր վաստակը ոսկու, ադամանդի և այլ թանկագին քարերի տեսքով պահել, տպավորություն էր թողնում, թե լողում է հարստության մեջ: