Բոլոր	տիեզերք, հորիզոնք	երկնից, գագաթք	լերանց, սահանք	բարձանց	սկսեցին	տապալիլ. թխպագին, արջնաթույր, սևաթև	ամպն, որ	բարձրացել	էր, հասավ	արեգակի	մոտ	ու	արյան	ծովի պես	առաջ	փոքր	ժամանակ	կարմրատակեցավ, ապա	կուտակվելով, ծալվելով` էնպես այլագունեցավ, սևացավ, մինչև	հեռու	տեղից	տեսնողք	էլ	էն	օրը	էնպես	էին	կարծել, որ	մեկ	տեղ աշխարհ	ա	կործանվում, օրը	դառավ	գիշեր: Հավ, ճիվ, թռչուն, անասուն` վաղուց	փախել, քարափների	արանքը, մեշեքանց	ծոցն, էրերի	պուճախն	էին	մտել	ու	դողալով	հեթեթում, հեթեթալով	շունչ	քաշում: