Ի՞նչ ասես այս դեպքում, եթե մարդը ոչ միայն չգիտի, որ Երեւան-Ստեփանակերտ ամվոտմայրուղու վրա Գորիսն է հաջորդում Սիսիանին, ոչ թե՝ ընդհակառակը, այլեւ սույն հոդվածը հեղինակելուց առաջ հարկ չի համարել նայել քարտեզին, ճշտել «խոցման ենթակա» բնակավայրերի տեղադրությունը: Կրկնենք՝ հրապարակման հեղինակն ադրբեջանական բանակի պահեստազորի գնդապետ է: Եւ եթե սա է նրա իմացության աստիճանը, ապա պարզ է, թե ինչ մակարդակի սպաներ են առաջնորդում հակառակորդի զինվորներին: Ընդ որում, սույն Ալիեւն իրեն թույլ է տվել կասկածել պաշտպանության նախարար Տոնոյանի, Պաշտպանության բանակի հրամանատար Մնացականյանի զինվորական պատրաստվածությանը, հեգնել նրանց եւ սեփական հանրությանը վստահեցնել, որ Մինգեչաուրի հէկը «հուսալի հակաօդային պաշտպանություն ունի, հայկական հրետանու կրակի համար անհասանելի է» եւ այլն: Ինչու՞ են գրվում այս կարգի եւ որակի տասնյակ, հարյուրավոր այլ հոդվածներ: Հակառակորդն, ըստ երեւույթին, միայն մի նպատակ ունի՝ սեփական հանրությանը ներշնչել «անպարտելիության» առասպելը: Ստացվում է ճիշտ հակառակը, քանի որ կարծում ենք՝ ադրբեջանական հասարակության մեջ էլ դիտողունակ մարդիկ կան եւ նկատում են սեփական զինվորականների տհասությունը: Եւ, բնականաբար, հիասթափվում ու հուսահատվում են: