Մի օր՝ առավոտ կանուխ, երբ լույսը նոր էր բացվում, բակում աղմուկ բարձրացավ, թե՝ լսե՛ք, մարդի՛կ, այստեղ ինչ-որ հայ կին նետվել է պատշգամբից: Գրետա Սարկիսովնայի վտիտ ու ծերացած մարմինը դեռ հանգչում էր արյան մեծ լճակում, իսկ քաղաքով արդեն արտառոց լուրեր էին շրջում, թե պատշգամբից նետված հայուհին մահից առաջ զղջման այսպիսի նամակ է թողել. «Ատում եմ ինձ հայերի կատարած հանցագործությունների համար: Ես արհամարհում եմ իմ ազգին, և այդ պատճառով էլ չեմ ուզում ապրել այս աշխարհում: Ղարաբաղը Ադրբեջանին է պատկանում: Կեցցե՛ Ադրբեջանը»: