Լռեցին: Անցավ որոշ ժամանակ: Վերևով ճայերի մի երամ սլացավ: Ծերունին մտավ տնակը, որ քաղցրավենիք բերի: Փոքր պատուհանից նա տեսնում էր երկուսին՝ ավազին պառկած: Նրանց մարմիններին, նրանց դեմքերին դեռ դողդողում էին ջրի կաթիլները: Արևն անխնա այրել էր նրանց մարմինները: Նրանք պառկած էին ավազին՝ ասես ծովից ափ նետված երկու բրոնզե արձան, առողջության ու ջահելության երկու աստվածություն: Աղջկա սև մազերը թափվում են ուսերին, խոշոր սև աչքերից խորունկ լույս էր առկայծում: