Մհերը թափահարեց գլուխը, բայց սվսվաձայն աղմուկը չէր մեղմանում. հոգեմաշ ցավը, գանգատուփը ճզմելով, գտել էր սրտի տեղը: Եվ միայն դրանից հետո նկատեց Մանուշին. կիսարձակ խալաթով էր՝ գլխին խավոտ, սպիտակ սրբիչ. եկավ, նազանքով ապառաժվեց հայելու առջև: