«Վաղուց արդեն հարմարվել եմ իմ այս վիճակին, չնայած թշնամուս անգամ չեմ ցանկանա, որ սայլակին գամվի, բայց, կյանք է, եւ ոչ մեկը ոչնչից ապահովագրված չէ: Երբեմն-երբեմն տնից դուրս եմ գալիս, քաղաքում եմ լինում, քույրս, նաեւ` հարեւաններս են ինձ այդ հարցում օգնում: Հաղթահարել եմ մարդկանց` ինձ գամվող հայացքների բարդույթը, նրանց էլ եմ փորձում հասկանալ, բայց հաշմանդամություն ունեցող շատերն, առավելապես տղամարդիկ, խուսափում են շփումներից, նրանք ավելի շատ են բարդույթավորվում»,- երեւի ինձ զրույցի ներքաշելու համար ասում է Կարինեն: