Երբ մայիսին Նիկոլ Փաշինյանը Ազգային ժողովում վարչապետ էր ընտրվում, երկյուղած պատգամավորները զգուշավոր հարցեր էին փորձում տալ թեկնածուին երկրի համար կարևոր խնդիրների լուծման իր պատկերացումների մասին: Բոլոր հարցերը մի պատասխան ունեին՝ հակակոռուպցիա: Ապագա վարչապետը նույնիսկ չվարանեց հայտարարել, որ դա այն կախարդական փայտիկն է, որը ոչ ավելի, ոչ պակաս, Հայաստանը թռիչքի է տանելու: Բայց այն համընդհանուր ագրեսիվ էյֆորիայի պայմաններում ո՞վ կհամարձակվեր առարկել. քվեարկեցին գլխահակ: Անցած ամիսները ցույց տվեցին, որ խոստացված կախարդական փայտիկը դավաճանում է, հակակոռուպցիոն պայքարն ընդամենը վերածվել է բռնեմ-փող վերցնեմ-բաց թողնեմ կրկեսի: Բայց կախարդական փայտիկ այնուամենայնիվ վարչապետ դարձած հեղափոխության առաջնորդի ձեռքին գոյություն ուներ՝ նախորդ իշխանավորների նկատմամբ ատելությունից կուրացած մի հանրություն, որ հեղափոխության առաջնորդի համարձակությունից, իր հանդեպ սիրո խոստովանություններից, ազնվության ու արդարության խոստումներից ու երկրի նախորդ ղեկավարին գահընկեց անելու հաջողությունից հիպնոսացած՝ արագ, գրեթե ժամերի ընթացքում վերածվեց ամբոխի: Ինչո՞վ դա կախարդական փայտիկ չէր, որն արդեն մտածելու կարողությունը կորցրել էր և կարող էր հիացմունքով ընդունել նույնիսկ այն, ինչի դեմ դեռ մի քանի օր առաջ անձնվեր պայքարում էր, և հայհոյանքներով ու սպառնալիքներով լռեցնել քննադատության ու դիմադրության ամենաթույլ փորձերն իսկ: Ախր անցյալի ու ներկա քանի-քանի իմաստուններ են ասել, որ ատելությունը ոչ մի տեղ չի տանում և ներսից կրծում է հենց ատողին: Իմաստ չունի թվարկել նոր իշխանության ձախողումներն ու հակասական՝ երբեմն ուղղակի տրամագծորեն հակադիր որոշումները նախ այն պատճառով, որ դրանց մասին գրեթե ամեն օր ուրիշները գրում են, երկրորդ՝ առաջադրված հարցադրումները մնում են ձայն բարբառո հանապատի, տասնյակ ինչու-ներ են տրվել, որոնք պատասխան չեն գտել և համենայն դեպս այս իշխանության օրոք հավանաբար չեն էլ գտնի: Ամենաթարմ օրինակը միայն բերենք: Տարօրինակորեն վերջին օրերին երանելի ամբոխի մեջ խլրտում է առաջացել, ոմանք հանկարծ սկսել են մտածել և հետևաբար հարցեր տալ, թե ինչո՞ւ ատելի ոստիկանը պիտի իրենց մարզպետ կարգվի: Եվ իրենց սիրած տեխնոլոգիայով փակել են Սյունիքի ճանապարհը: