Մարդը սոցիալական էակ է: Այդ իմաստով նրա համար կենսականորեն կարեւոր հանգամանք է խմբային ինքնականացումը, այսինքն` որեւէ հանրույթի հետ իր նույնականացումը, նրա նպատակների ու արժեքների ընդունումը, իրեն այդ խմբի կամ հանրույթի անդամ գիտակցելը: Ինքնությունն առաջանում է որպես մարդկանց մեջ մտազուգորդման սկզբնական զգացողության երեւան գալու արդյունք: Այդ զգացողությունն ի հայտ է գալիս սոցիալ-քաղաքական լիակատար անորոշության պայմաններում եւ սահմանում «մենք» հասկացությունն ու նրա սահմանները: Ինչ-որ պատճառով մարդիկ զգում են այլ մարդկանց հետ իրենց միանմանությունը (նույնականությունը): Էթնիկ եւ կրոնական ինքնությունը ինքնակազմակերպման քաղաքականորեն առավել կարեւոր սկզբունքներն են: Ըստ էության, ինքնությունը ինքնորոշման պահն ու աստիճանն է`դրանում էլ կայանում է մտազուգորդման սկզբնական զգացողության գեներացնող իմաստը: Իսկ ինքնության բանականացումը կատարվում է քաղաքական ինքնորոշման ճանապարհով, երբ համայնքը որոշակիացնում է «մենք» հասկացությունը, սահմանում իր նպատակները, արժեքները եւ ինքնահաստատման ուղիները: