— Երբ	ես	Ռուսաստանից	եկա, Միքայելը	քաղաքի	ամենաապականված	երիտասարդներից	մեկն	էր: Հայրս	ինձ	կտակեց ուղիղ	ճանապարհի	բերել	մոլորված	եղբորս: Ես	պարտավոր	էի	կատարել	հանգուցյալի	կամքը, թեև	ինքս	շատ	էլ	հնազանդ որդի	չէի	եղել... Աստծուն	է	հայտնի, թե	որքան	աշխատեցի	համոզել	Միքայելին, որ	իր	կյանքը	փոխի: Բայց	իմ	բոլոր ջանքերն	անցան	զուր: Միքայելն	ուղղվելու	փոխարեն, ավելի	ու	ավելի	փչացավ: Ձեզ	էլ	հայտնի	է, որ	թե	ինչ վիրավորանքներ	ստացավ	նա, որչափ	անպատվվեց	ու	խայտառակվեց: Ես	չկարողացա	ազատել	նրան	բարոյական անկումից, որովհետև	այդ	իմ	ուժերից	բարձր	էր: Բայց	այն, ինչ	որ	ինձ	համար	դժվար	էր, մի	ուրիշի	համար	դարձավ	շատ դյուրին	բան... Ծայրահեղ	ապականված	մարդը, մի	մարդ, որին	բոլորը	կորած	էին	համարում, հանկարծ, կարծես, մի գերբնական	ուժով	սկսեց	փոխվել: Նա	թողեց	անբարոյական	շրջանները, հեռացավ	բոլորից	և	ամփոփվեց	ինքն	իր	մեջ: Առաջվա	Միքայելին	տեսնողը	չի	ճանաչիլ	այժմյան	Միքայելին: Այժմ	նա	բոլորովին	ուրիշ	մարդ	է: Սկզբում, օրիորդ, այս ինձ	համար	մի	առեղծված	էր... Այդպիսի	արմատական	փոփոխություն	կյանքումս	չէի	տեսել	ոչ	մի	մարդու	մեջ, շատ-շատ կարդացել	էի	միայն	վեպերում: Այժմ	գործն	ինձ	համար	պարզվում	է: Խոսելով	Միքայելի	հետ, դիտելով	հեռվից	հեռու, ես այժմ	գտնում	եմ	նրա	անսպասելի, կարող	եմ	ասել, գերբնական	փոփոխության	հեղինակին... Արդ	դո՛ւք	եք...