Ուրեմն՝ լսողը	թո՛ղ	չբարկանա	ու	իսկույն	ձեռք	բարձրացնի, որ	Աղա՛սու բերնին	խփի: էսպես	չար	լեզու	ուրիշ	մարդիկ	էլ	ունին, բայց	Աղասու	բարի խասիաթը, բարի	սիրտն	ու	հոգին	քիչը	կունենան: էս	հասակը	հասել	էր, քսան տարին	անց	կացել, նա	դեռ	հորնըմոր	առաջին	էնպես	էր, ինչպես	մեկ	անմեղ գառը: Մեկ	օր	նրանց	խոսքիցը	չէ՛ր	դուս	էկել. մեկ	օր	նրա	բերնիցը	մեկ	թթո, խոսք	չէ՛ր	լսված. աչքը	նրանց	աչքին	առնելիս` նա	նրանց	միտքը	իսկույն իմանում	ու	գլուխը	մահու	էր	տալիս, որ	նրանց	կամքը	կատարի: Գեղըցիքը բոլոր	նրա	արևովն	էին	խնդում, նրա	գլխովն	օրթում	ուտում: Ամենի	աչքը	նրա վրա	է, նրան	էր	գովում, նրան	էր	օրհնում: Մեկին	մեկ	փորձանք	դիպչելիս	կամ մեկ	դարդ	ունենալիս	նա	իր	գլուխը	ետ	էր	դնում, նրա	մուրազին	հասնում: Բերնի	թիքեն	հանում	էր, ուրըշին	ուտացնում: էնքան	իր	ապրանքին, իր հանդին	ու	մալին	չէ՛ր	մուղայիթ, որքան	իր	հարևանների: Տանուտերի	տղեն էր, աղքատի	ու	նաչարի	ընկեր: Որբ	էր	նրա	դուոը	զալիս՝ սափրեն	էր	բաց անում	կամ	քիսեն. ում	գութան	չուներ, իրանցը	բան	տալիս, ում	եզն	ու	հոտաղ չուներ, իրանցն	ուղարկում. ում	փող	չուներ, որ	մշակ	բռնի, իզին	էտի, փորի	յա թաղի	կամ	թաղը	ետ	տա, ինքն	էր	առաջ	ընկնում, գեղի	տղերքը	հավաքում	ու գնում	նրա	բանն` առանց	կանչելու, առանց	խնդրելու	անում, ու	իգու	տերը մեջը	մանելիս` աչքը	մնում	սառած, նրան	ումբր	ու	արև	խնդրում, չունքի	թե	մեկ տարի	վազն	անթաղ	մնա	մեր	աշխարքումն, իսպառ	կչորանա: — Շատ հերնըմեր	երանի	էին	տալիս	նրա	հորն	ու	մորը, որ	էնպես	բարի	զավակ ունեին: Ինչ	տեղ	մեկ	մեջլիս	կամ	մեկ	սուփրա	էր	բաց	ըլում, նա	էր	նրանց գլուխը, ուրախությունը	ու	քեֆ	շհանց	տվողը: Նրա	սուրահի	բոյը, նրա	թուխ-թուխ	աչքերը, նրա	ղալամով	քաշած	ունքերը, նրա	աննման, գեղեցիկ պատկերը, նրա	անուշ	լեզուն, քաղցր	ձենը. նրա	լեն	թիկունքը, բարձր ճակատը	ու	ոսկեթել	ճալվերը	մարդի	խելք	էին	տանում. տեսնողը	մաթ	էր մնամ, չէ՛ր	կշտանում: Սազը	ձեռն	առածին	պես՝ քարին, փետին	շունչ, հոգի, լեզու	էր	տալիս: Ղորդ	ա, արևն	երեսն	էրել	գունը	փախցրել	էր, ամա ծիծաղելիս	որ	աչք	ու	ունքը	չէ՛ր	բաց	անում, հենց	իմանաս	վարդ	է	բաց	ըլում, երեսիցը	լիս	վեր	թափում: Նրա	թվանքի	գյուլլեն	դարտակ	չէ՛ր	անց	կենալ: Սիրտն	էնքան	բարի	էր, որ	նհախ	տեղը	ղուշ	էլ	չէ՛ր	սպանիլ. մռջիմը	չէ՛ր կոխիլ, ամա	հարամի	թշնամու	ձեռին	տապակվելով	գիշեր-ցերեկ, որ	թե էնպես	էր	պատահում, որ	թուրքերն	էկել	էին, բաղը	լցվել, կամ	իրան	սպանիլ, կամ	իր	հարևանին, էն	ժամանակը	երկնքումն	ըլեր, վեր	կգար, գեղի	էն կողմիցը	ձեն	տային, իսկույն	ական	թոթափել	հազիր	էր, ու	թե	բառով	բանը չէ՛ր	վերջանում, էն	ժամանակը	նա	իրան	թրի, թվանքի	ու	կռան	հունարը էնպես	էր	ցույց	տալիս, որ	թշնամին	մնում	էր	կատու	դառած	կամ	նրա	ձեռին, հնձանի	տաքարին	ղուրբան	ըլում, որ	թաղում, ծածկում	էին, չունքի	հազար անգամ	էին	փորձել, վարավուրդ	արել, թե	մինչև	տաճկին	չծեծես, քեզ բարեկամ	չի՛	դառնալ: