Տրդատ — Ինչո՞ւ եք այդպես զարմացած ինձ նայում, իշխաններ: Կարծես առաջին անգամ եք տեսնում ձեր արքային… Ես բոլորիդ հրավիրում եմ պալատ` խնջույքի: Չէ՞ որ մեր պատմության ամենահանդիսավոր օրերից մեկն է սա, եթե ոչ ամենահանդիսավորը: (Խոսքն ուղղում է բոլորին): Հասկանո՞ւմ եք ինչ եղավ, հասկանո՞ւմ եք ինչ կատար-վեց… Աստծո գթության ու ողորմածության անձրևն է այսօր իջնում մեր գլխին… Մենք մաքրվեցինք Սուրբ մկրտությամբ… Արդ, թող այսուհետ սերը լինի մեր կյանքի նշանաբանը, այն մեծ սերը, որ պատգամեց մեզ Հիսուս Նազովրեցին… Դժվար է լինելու, իմացեք, շատ դժվար, ահավոր, անասելի դժվար… Բյուզանդացին ու պարսիկը մեզ չեն ների, որ առաջին և միակ քրիստոնյա տերությունն ենք մենք… Ոչ ոք մեզ չի ների… Իսկ ի՞նչ է, հե՞շտ է եղել Քրիստոսին… Մեզ հալածելու են մեր հավատի համար, խաչելու են, Գողգոթայի ճանապարհը նաև մեր ճանապարհն է լինելու… Բայց մենք ուրիշ ճար չունենք, սիրելիներս, մենք փոքր ածու ենք, մենք պետք է տարբեր լինենք, որ հզորների արանքում չկորչենք… Ուրեմն, Գողգոթայի ճանապարհը նաև մեր փրկության ճանապարհն է… Այդ ե՞րբ են մեզ հնարավորություն տվել հավասարակշիռ ապրելու, որ մենք էլ փորձեինք չափած-ձևած ապրել, ե՞րբ, ձեզ եմ հարցնում… Մեր ճակատին գրված է խենթությունը, հա՝, հա՝, խենթությունը, իմաստուն մի խենթություն, թե չէ ինչպե՞ս պիտի փոքրաթիվ ուժերով հաղթեինք թշնամու հզոր բանակներին… Եղել է, չէ՞, հո չեմ հնարում… Եղել է, եղել… Եթե հայը սովորական տրամաբանության օրենքներով ապրի, հաստատ իմացեք, կդադարի գոյություն ունենալուց… Թող այդ օրենքներով հզորներն ապրեն, մերն ուրիշ է… Սիրեցեք իրար, ուժ գտեք ձեր մեջ միմյանց սիրելու… Եթե կարող եք` մի քիչ էլ, մի քիչ էլ ձեր արքային… (Նախարարներին): Թեև ինչպես որ անկարելի է կատվազգի գազանին իր շերտավոր մաշկը փոխել և եթովպացուն` իր թխությունը, այնպես էլ անկարելի է, որ ամբարիշտ մարդն իր մաշկը փոխի…