Բույուկ խանումը ներքուստ հանդիմանում էր իր որդուն, որը թույլ էր տվել օտարին ոտք դնել հարեմ։ Այս տանն իր անցկացրած քառասունինը տարիների ընթացքում այդպիսի բան առաջին անգամ էր տեղի ունենում և անկասկած առաջին դեպքն էր այն պահից ի վեր, երբ այս տունը կառուցվել էր Ռըզա բեյի պապի կողմից։ Նա հրամայել էր հարսներին մնալ իրենց սենյակներում և Էմինեի ընկերակցությամբ, քողերով ծածկված, նրանք նայում էին ավստրիացի բժշկին, հետևելով նրա բոլոր շարժումներին և, մանավանդ, որ Մարոյի վրա գցած նրա հայացքը զուտ մասնագիտական լիներ։