8 Եթե զգույշ չլինենք, հեշտությամբ կարող ենք կորցնել Եհովայի տված բարիքների համար մեր գնահատանքը։ Ինչո՞ւ։ Քանի որ մենք ի ծնե անշնորհակալ լինելու հակում ունենք։ Մեր նախածնողներին՝ Ադամին ու Եվային, Աստված բնակեցրել էր մի դրախտային պարտեզում։ Նրանք ոչ մի բանի կարիք չունեին և կարող էին հավիտյան ապրել խաղաղ պայմաններում (Ծննդ. 1։28)։ Բայց առաջին մարդկային զույգը չգնահատեց իր ունեցած օրհնությունները։ Նրանք ագահաբար ավելին ցանկացան և արդյունքում կորցրին ամեն ինչ (Ծննդ. 3։6, 7, 17–19)։ Մենք ապրում ենք մի աշխարհում, որում տարածված է անշնորհակալ լինելու ոգին։ Ուստի գուցե այնպես պատահի, որ սկսենք չգնահատել Եհովայի տված օրհնությունները, օրինակ՝ նրա հետ ունեցած մեր ընկերությունը կամ համաշխարհային եղբայրության մի մասը լինելու առանձնաշնորհումը։ Կամ գուցե տարվենք այս աշխարհի բաներով, որոնք շուտով անցնելու են (1 Հովհ. 2։15–17)։ Որպեսզի մեզ հետ նման բան չպատահի, մենք պետք է խորհրդածենք մեր օրհնությունների շուրջ և կանոնավորաբար շնորհակալություն հայտնենք Եհովային իր ժողովուրդը լինելու պատվի համար (կարդա՛ Սաղմոս 27։4)։