Հայաստանի և Վրաստանի ընտրությունների վերաբերյալ զեկույցներում շեշտադրվում է այն հանգամանքը, որ երկրում գործող օրենսդրական դաշտը երաշխավորում է մեդիա ազատությունը: Մոլդովայի պարագայում նշվում է, որ ԶԼՄ-ները խիստ կապված են խոշոր քաղաքական կուսակցությունների հետ, ինչը նվազեցնում է հեռուստատեսությամբ քաղաքական բազմակարծությունը: Վրաստանի դեպքում նույնպես խոսվում է այն մասին, որ ԶԼՄ-ները բևեռացված են, միևնույն ժամանակ նշվում է, որ ընդհանուր առմամբ երկրում մեդիա բազմակարծության մակարդակը բարձրացել է: Հայաստանի դեպքում ընդգծվում է, որ հեռարձակվող մեդիա ընկերությունների ազատությունը սահմանափակվում է խմբագրական միջամտության պատճառով, Վրաստանի և Մոլդովայի զեկույցներում նույնպես խոսվում է հեռարձակվող մեդիա ընկերություններում նկատվող կողմնակալության մասին: Հայաստանի դեպքում ընդգծվում է, որ չկա որևէ միջամտություն համացանցային ազատությանը և էլեկտրոնային լրատվականները նպաստել են քաղաքական բազմակարծության աճին լրատվական դաշտում, բացի այդ նշվում է, որ Հ1 մրցակիցներին հավասարաչափ է լուսաբանել: Վրաստանի պարագայում ընդգծվում է, որ դեբատների միջոցով մրցակիցները ստացել են համընդգրկուն և բազմակարծիք հարթակ իրենց կարծիքները արտահայտելու համար: Մոլդովայի դեպքում նշվում է, որ չի հաջողվել հասնել թեկնածուների քարոզարշավների արդար, հավասարակշռված և անկողմնակալ լուսաբանմանը: