Սեղանի վերին ծայրին նստած էր Հաջի Հարութը, ծխի հնագույն անդամներից ավագը։ Նրա անվանը հավելված «հաջի» մասնիկը ցույց էր տալիս, որ նա ուխտագնացություն էր կատարել դեպի Երուսաղեմ և ընկղմվել էր Հորդանանի ջրերի մեջ այն վայրում, ուր Սուրբ Կարապետը մկրտել էր Քրիստոսին։ Նրա կողքին խոշոր կալվածատեր Զավենը, որը հայտնի էր իր ազնվությամբ և մեծահոգությամբ, կախել էր գլուխը և փակել աչքերը՝ կարծես քնած լիներ։ Արան, որի օծանելիքի բույրը տարածվել էր սենյակով մեկ, ուշադիր նայում էր պատի մողեսին։ Նա մտածում էր, որ նախորդ ժողովի ժամանակ խորհուրդը որոշել էր վերանորոգել ավանդատունը։ Սակայն ո՞վ էր դրա մասին մտածում այսօր։ Սեղանի մյուս կողմում Սարգիս Զորյանը՝ ուսուցիչը, որը ստանձնել էր նաև գգեստապետի և սարկավագի պարտականությունները, խզբզում էր ծոցատետրի մեջ։ Նրա անմիջական հարևանը աչքը չէր կտրում քահանայից։ Շիրակ Թևոնյանն էր, որին Սարգիսն իր նախաձեռնությամբ հրավիրել էր այս հատուկ ժողովին։