Մեծերի հոբելյանները նրանց, իհարկե, պետք չեն. մե´զ են պետք, որովհետև մեծերից ամեն մեկը լցնում-իմաստավորում է մեր Ոգու իրականությունը, մեզ պարտադրում է ոչ միայն ապրել հիշողություններ, այլև մեծերից դասեր առնել, գտնել նրանց ու արդիականության աղերսները: Մոռացության մատնելով մեծերին` մենք մեզ կտրում ենք մեր արմատներից, մեր գոյության ծառից: Սա սոսկ հռետորաբանություն չէ, զգացական զեղում չէ: Սա հրամայական ու պահանջ է: Ցանկացած ժողովրդի կենսագրություն հետաքրքիր է իր պատմական շարունակականությամբ, իր ընթացքով: Իսկ մենք այսօր մեզ կտրում ենք մեր պատմությունից և անցյալից` այսպես վերածվելով մանկուրտների: Եվ այս դեպքում արդեն նորից ու նորից ուզում ենք վերադառնալ չարենցյան հանճարեղ հարցմանը. Որտեղի՞ց ենք մենք գալիս, ո՞ւր ենք գնում: Մենք գալիս ենք մեր պատմությունից, որտեղ նաև մեր մեծերն են, մեր մեծագույն արժեքները: Մոռացության տալով նրանց` մոռացության ենք տալիս մեր անցյալը` այսպես խճողուն դարձնելով մեր ներկան...