Գալով Հայաստանին, պետք է ասեմ, որ մեզանում, ցավոք սրտի, նկատվում է որոշակի լճացում, ավթարկիայի պես մի բան։ Երբեմն տարօրինակ զգացողություն եմ ունենում. մեր հասարակությունը մի կողմից՝ ոչինչ չունի, մյուսից՝ կարծես թե ոչինչ էլ չի ուզում։ Սա հաստատ այն վիճակը չէ, որ նկատի ունեցել դասականը, գրելով «Մենք ենք, մեր սարերը»։ Դժվարանում եմ չափել մեր հանրային կյանքը վերն արծարծված երկու միտումներից որևէ մեկով, քանի որ մենք, ցավոք սրտի, ոչ մի կերպ չենք ուզում բարձրանալ այսօրվա համաշխարհային ընթացքների մակարդակին եւ խոսել այդ մակարդակից ելնելով: