Ծածկում եմ ջուրը Մորուքս քսելով սառույցներին, Ճերմակ մազերիս ծայրերը Սահեցնում մանր տների, Գոմերի ու սուր կայմերի Արանքով… Մոխրագույն եղբայրն իմ Կողջունի ինձ շուտով… Գիտեմ… Եղունգներս քսվում են առավոտին, Ծառերի կեղևը փշաքաղվում է Ու ծառը մեռած է կարծես. Կուզեի իմանալ՝ Արդյոք հիշում են կապույտ Թարթիչներս, Կուզեի իմանալ՝հիշում են Մորուքիս թանձրությունը. Կուզեի իմանալ՝ Արդյոք հիշում են Մատներիս սվվոցն իրենց կոկորդում… Բույրս տարածվում է Հեծնած բուերին ու Ձկներին… Մոխրագույն եղբայրն իմ Կողջունի ինձ շուտով: ԿԱՐՄԻՐ ԱԳՌԱՎԻՆ