1996 թվականի ապրիլի 26-ը՝ անձրևաշատ ամիսներից հետո բացված առաջին արևոտ օրը, նրան հանել է տնից, կանչել այգի: Մինչև երեկո օրն ինչ-որ գործեր է արել, ինչպես ամբողջ Բերդը, որ մի մարդու նման դուրս էր եկել հանդ ու հողամաս՝ ուշացած գարնան թողածը լրացնելու: Հիմա մարդիկ նրա կողքին են՝ մոռացած վարն էլ, ցանքն էլ, բոլոր գործերն էլ: Մի բան չեն մոռացել՝ Արտավազդ Տիգրանյանի համար վերջին փունջ ծաղիկը քաղելը: