Ա.Տ.- Ար­դէն մենք այս մարդկանց հետ շատ եր­կար ժա­մանա­կէ ի վեր նոյն ժո­ղովրդա­վարա­կան սկզբունքնե­րու հան­դէպ զգայ­նութիւն մը գո­յացու­ցած էինք։ Հոն ին­ծի ուղղեալ պաշտպա­նու­թեան յա­տուկ ջանք մը ան­շուշտ կար, հօրս բեր­մամբ։ Բայց ար­դէն այդ բո­լորն ալ իմ գա­ղափա­րակից բա­րեկամ­ներս են։ Որով­հե­տեւ երես­փո­խան­նե­րը բեր­ման են­թարկե­լու չէին հա­մար­ձա­կեր, ուղղո­ւեցան անոնց կող­քին գտնո­ւող­նե­րուն։ Իւ­րա­քան­չիւրին հա­մար պայ­քար մը տրո­ւեցաւ։ Ես թե­րեւս վեր­ջինն էի եւ ամէն ոք իր բո­լոր կա­րողու­թիւնով փոր­ձեց զիս խնա­յել։ Այս տե­սակ խորհրդան­շա­կան պա­հերէն մար­դոց յա­տուկ իմաստներ ար­տադրե­լը բնա­կան է ան­շուշտ։ Բայց ես այս տե­սակ դէպ­քե­րուն մէջ միշտ կը նա­խընտրեմ ջու­րին մէջ կա­թիլ մը ըլ­լալ։ Չեմ ու­զեր, որ հօրս պատ­ճա­ռաւ կամ ազ­գա­նու­նիս պատ­ճա­ռաւ յա­ւելեալ ապա­հովու­թիւն մը վա­յելեմ։ Անոր հա­մար ալ միշտ զգոյշ վա­րուիմ։ Կը խու­սա­փիմ ու­շադրու­թեան կը կի­զակէ­տին շե­ղու­մէն։ Վեր­ջա­պէս այդտեղ Հա­սան Օճա­քի ըն­տա­նիքէն երեք ան­ձեր բեր­ման են­թարկո­ւեցան։ Քա­նի քա­նի տա­րինե­րու պայ­քա­րի մը մէ­ջէն եկող մար­դիկ, իրենց զա­ւակ­նե­րը, քոյ­րե­րը կամ եղ­բայրնե­րը փնտռող մար­դիկ։ Ես ստի­պուած եմ անոնց կող­քին կե­ցած պա­հուս շատ զգոյշ ըլ­լա­լու։ Եր­բեք ու եր­բեք իրենց առ­ջեւ չանցնե­լու։ Խօսք մը կայ «Աս­տո­ւած կար­գը թող չի խան­գա­րէ կ՚ըսո­ւի» մենք հի­մա ստիպուած ենք պե­տու­թիւնը կար­գը չի խան­գա­րէ ըսե­լու։ Այ­լեւս մեր սու­գը պա­հելու ան­գամ ի վի­ճակի չենք, այնքան շատ սուգերով շրջապատուեցանք որ…։ Բայց ինչ որ ըլլայ մենք պիտի շարունակենք հոն ըլլալու, կողք կողքի ըլլալու։