Հրեաերենը, հայերենը և արաբերենը մինչ այժմ համարվում են բավականին բարդ լեզուներ սթեմինգի համար։ Անգլերենում դա բավականին հեշտ է արվում ( դիտարկելով միայն մի քանի պատահական խնդիրներ ինչպես օրինակ "dries" բառը լինելով երրորդ դեմքի եզակի թվի բայաձևը առաջին և երկրորդ դեմքերում և հոգնակի թվում ունի "dry" ձևը, և նման շատ դեպքեր)։ Բայց սթեմերները բարդանում են երբ անհրաժեշտ է թարգմանություն կատարեկ որպես ձևաբանական, ուղղագրական և իմաստաբանական տեսանկյունից։ Օրինակ իտալերենի սթեմինգը շատ ավելի բարդ է քան անգլերենինը, որովհետև այն ավելի շատ է շեվում արմատային բառերից։ Ռուսերենը ավելի բարդ է, իր բավականին մեծ հոլովների պատճառով, և բացի այս ամենից օրինակ հւնգարերենը բավականին հեշտ է սթեմինգի համար՝ շնորհիվ իր՝ ճշգրիտ՝ առանց շեղումների կանոնների։