Մարքսն անդրադարձել է նաև ազատ ժամանակի կառուցվածքային առանձնահատկություններին։ Ըստ նրա՝ «ազատ ժամանակն, իրենից ներկայացնելով պարապ ժամանակ և ավելի վեհ գործունեության ժամանակ, բնականաբար վերափոխում է նրան, ով տիրապետում է այդ ժամանակին…»:[7] Հետևաբար ազատ ժամանակի կառուցվածքում կարելի է առանձնացնել երկու հիմնական կառուցվածքային բաղադրիչներ՝ անզբաղ ժամանակ և ավելի վեհ գործունեության ժամանակ։ Եթե անզբաղ ժամանակը կատարում է առավելապես հանգստի, զվարճության, ընտանեկան և ընկերական շփման գործառույթներ, ապա ավելի վեհ գործունեության ժամանակն ունի ֆունկցոնալ ծանրաբեռնվածություն՝ կապված մարդու զարգացման, նրա ընդունակությունների բացահայտման հետ արժեքների սպառման և ստեղծման ընթացքում։