Սիդը եղավ գրախանութում ու գրադարանում, նույն պատկերն էր՝ մուտքը գլխով արգելվում է: Մինչ նա մի տեղից մյուսն էր շտապում, անցորդները տարօրինակ կերպով նրան էին նայում ու ասում՝ աննորմալ է: Սիդը միայն շնորհակալություն էր հայտնում, նա ուրախ էր, նա անկեղծորեն ուրախ էր, նա հրճվում էր՝ քանի դեռ այս մարդիկ իրեն աննորմալ են անվանում, նա կարող է վստահ լինել, որ իր հետ ամեն ինչ կարգին է: Մնաց միայն երեք անուն՝ Ալբերտ Հերսթ, Ջեյն և Լուիզա: Փորձեց կապվել նրանց հետ, բայց երեքի հեռախոսներն էլ անջատված էին: Այժմ Սիդն աննպատակ քայլում էր: Երեկոյան վեցն էր: Ամբողջ օրը քայլելուց բավական հոգնել էր: Նստեց գետնին ու տարվեց մտքերով: «Թերևս միայն գժանոցն է մնացել ստուգելու,- մտածում էր նա,- բայց եթե նրանց այնտեղ են տարել, ուրեմն ի՞նչ իմաստ ունի գնալ այնտեղ, այն էլ ոտքով, շուտով նրանք իրենք կգան իմ ետևից»: Անցավ մեկ-երկու ժամ, ոչ ոք չէր հայտնվում: