-Արթուր Մեսչյանն այդպիսի բաներով չէր զբաղվում։ Ով այդ պահին լինում էր Վանո Սիրադեղյանի մոտ, նրան էր հանձնարարում զբաղվել նման բաներով։ Քաղաքացիական պարտքի գիտակցում ունեցող մարդիկ զանգահարում էին, ասում էին՝ ծառը կտրել են, նա էլ ասում էր՝ տեսե՛ք ինչ է դա, կասեցրեք։ Գնում, ասում էինք, այդ քաղաքացին էլ հետեւություններ էր անում, դադարեցնում այն։ Մեծ մասշտաբի ապօրինի կառույցների համար այն ժամանակ վարչապետ, այժմ՝ ՀՀ նախագահ Արմեն Սարգսյանի հանձնարարությամբ, կառավարության որոշումով ստեղծվել էր մի հանձնաժողով, (մենք ասում էինք՝ եղյալ-չեղյալ), որը բոլոր ապօրինի, քաղաքաշինական, ճարտարապետական, բնապահպանական, հակահրդեհային կանոնները խախտող շինթույլտվություններն էր քննարկում, հանձնաժողովում կային մտավորականներ, որոնք քննարկում էին՝ պիտանի՞ էին այդ կառույցները, թե՞ ոչ։ Իսկ այն որոշումները, որոնք կոռուպցիոն ծագում ունեին, չեղյալ էին համարվում։ Գիտեմ, որ շատ ծանր քննարկումներ էին ընթանում, որովհետեւ այդ բոլոր որոշումների հետեւում կանգնած էին ազդեցիկ մարդիկ՝ ՀՀՇ-ի նոմենկլատուրայից եւ Վազգեն Սարգսյանի հովանավորյալներից։ Վերջիններիս դեմ շատ ծանր էր որոշում կայացնելը, ճարտարապետը որոշող չէր։ Մի քանի այգիներում թույլատրված էր ինչ-որ սրճարաններ կառուցել, դրանք, սակայն, մանրակրկիտ քննարկվում էին այդ հանձնաժողովում։ Եվ շատ բաներ վերագրվում էին չկամությանը։ Դրա համար էլ ասում էին, որ Վանո Սիրադեղյանի ադմինիստրացիան չկամ է։ Դրանից հետո էր, որ Ռոբերտ Քոչարյանը ասաց՝ փողի վրա նստած փող եք ուզում։ Օրինակ, այն ժամանակ Կենտրոնի կառուցապատումը առանց գլխավոր հատակագծի չէր լինի։ Ես հիշում եմ, որ հանձնաժողով հրավիրվեց եւ պատվիրվեց գլխավոր հատակագիծ պատրաստելը։ Տեղակալներից մեկը կամ քարտուղարը գնաց Լիոն՝ փորձի փոխանակման համար։ Լիոնում հանրաքվե էր անցկացվում ճարտարապետական խախտման համար, եթե հանրային գերակա շահ էր ճանաչվում, այնտեղ անցկացվում էր հանրաքվե դրա համար։ Այն թաղամասում, որտեղ պետք է իրականացվեր կառուցապատում, որը բախվում էր քաղաքացիների շահերին, իրականացվում էր հանրային հարցում։ «Ժուռնալ» էին լրացնում ճարտարապետական խախտման համար, բոլոր քաղաքացիները լրացնում էին՝ «այո» կամ «ոչ»։