Ակնհայտ է նաև, որ այս իրադարձությունների պատճառը իշխող կուսակցությունն էր՝ Էրդողանի գլխավորությամբ։ Երբ 2015թ. հունիսին ժողովրդավարական ընտրություններում ԱԶԿ չկարողացավ հասնել իր համար ցանկալի արդյունքին, Էրդողանը նախաձեռնեց մի քանի գործընթացներ, որոնք պետք է օգնեին նոր արտահերթ ընտրություններում ձեռք բերել անհրաժեշտ ձայները։ Սա նշանակում էր, որ իշխանությունը չի հարգում քաղաքացու որոշումը և ամեն ինչ անում է անհրաժեշտ քաղաքական նպատակին հասնելու համար։ Սա էլ իր հերթին նախադեպ դարձավ քաղաքական դաշտի բոլոր խաղացողների համար՝ ոչ ժողովրդավարական ճանապարհով միջամտելու քաղաքականությանը։ Զինվորականները նույնպես օգտվեցին այս իրավիճակից։ Արդյունքում, ամենից շատ շահեց Թուրքիայի նախագահ Ռ. Թ. Էրդողանը։ Ուստի պատահական չէ թուրք սյունակագիրներից մեկի հետևյալ բնորոշումը. «Թուրքիան պարտվեց, բայց Էրդողանը հաղթեց»։