Անբռնադատ արարքը հիմնվում է հակառակորդի սոցիալական գործառնության (քաղաքական, զինվորական, տնտեսական) և իր սոցիալական դիրքորոշման միջև արմատական տարբերությունների վրա: Անբռնության նպատակն է սահմանազատել այն, ինչը հակառակորդին գործողության է մղում և այն, ինչը արտաքին դրսևորման ու սոցիալական կարգավիճակի ետևում թաքցնում է նրա մարդկային էությունը: Լանսա դել Վաստան պնդում է, որ «անհատականությունը իրականում մարդն է, իսկ նրա դերն այն է, ինչ վերապահում են նրան»: Եթե բախումնային իրավիճակում մարդն իր ուշադրությունը կենտրոնացնում է սոցիալական դերի վրա, դրանով իսկ ոտք է դնում բռնության ուղին, որից ձերբազատվելը դժվար է: