Նկատելի է՝ թուրքիոյ ձգտումը, խաղաղարար դիմագիծով պետութիւն լինելու առնչութեամբ: Արաբ-իսրաէլեան խաղաղարար միջնորդութիւնից, մինչեւ Իրանի միջուկային թղթածրարի տագնապը, ու ահա՛՝ Անդրկովկասում, հարաւօսական պատերազմի նման մի խելառութիւն բացառելու համար ստեղծուելիք Կովկասեան ուխտը: Չի գիտեմ, եթէ երբէք թուրքիոյ ղեկավարները վերացապաշտ են, ուտոպիստ, կամ ձեւամոլ, բայց որ՝ միջնորդի առաքելութիւն չի սազում թուրքիային, երկմտելու չէ, մանաւանդ Հայաստանի պարագայում, ուր Թուրքիան, բացայայտ եւ տեւողապէս կողմ է խնդրում: Նախ ինք չմաքրուած, ու իր անաչառութիւնն ու անկողմնակալութիւնն չապացուցած, ինչի՞ է «սոթթում թեւերը», ու խաղարար միջնորդ դեր վերապահում իրեն: