Հետևյալ	օրը	նա	կանչեց	իր	մոտ	Բարսեղին	և	հայտնեց, թե	նրա	աշխատանքը	զուր	է	անցել: Ցույց	տալով	կոնտր-կտակը, աչքերի	առջև	պատռեց	և	գցեց	վառարան: Բարսեղը	դեմքը	թթվեցրեց: Կարծեց	թե	Մարութխանյանը	գործը	հեշտ	կերպով վերջացրել	է, իր	բաժինն	ստացել	և	այժմ	ուրիշի	օգնությանը	կարոտ	չէ: Նա	պահանջեց	իր	աշխատանքի	վարձը: