Մշակույթի նախարարությունը եղել է և մնում է տարաբնույթ ոտնձգությունների անդաստան, ոլորտը ենթարկվում է հետևողական ասպատակությունների, զի միմյանց են հաջորդում նախարար-դուրսպրծուկները: Սակայն դրվագենք նյութը. ‹‹Կոմիտաս›› թանգարան-ինստիտուտի տնօրենն ընդհանրապես կապ չունի մշակույթի հետ, համապատասխան կրթություն չունի ոչ միայն երաժշտությունից, այլև գրականությունից, պատմությունից և, ընդհանրապես, մշակութաբանությունից, սակայն ունի մի ‹‹մեծագույն առավելություն›› բոլոր ժամանակների չխորտակվող նավ Արմեն Սմբատյանի ‹‹կոնտրոլի›› տակ գտնվող Չայկովսկու անվան երաժշտական դպրոցի տնօրենի եղբայրն է, և ինձ համար պարզից պարզ է, որ նրան՝ Նիկոլայ Կոստանդյանին, տնօրեն է նշանակել տվել Ա. Սմբատյանը: Ի դեպ, նա (իմա՝ Ն. Կոստանդյանը, ծանոթ. Զ. Զ.-ի) նոր է վերադարձել Ֆրանսիայից, ուր մեկնել էր պետության հաշվին, և Սորբոնի համալսարանում՝ Կոմիտասին նվիրված գիտաժողովում, ‹‹գիտական›› զեկուցում է կարդացել (դատարկ դահլիճում): Դժվար է պատկերացնել Կոմիտասին ծաղրուծանակի ենթարկելու և Կոմիտասի գործը վարկաբեկելու ավելի հարմար բան: Եվ հանձնաժողովի նիստը վարող նախարար Լիլիթ Մակունցը չի նկատում այս զավեշտն ու շարունակում է գրանցել հերթական անհեթեթ, անսկզբունք, ‹‹կուլտմասավիկական›› առաջարկները, հրատարակենք Կոմիտասի բանաստեղծությունները (դրանք քանիցս տպագրվել են), եկեք ‹‹մի հատ›› լազերային սկավառակ անենք (Կոմիտասի բոլոր գործերը ձայնագրվել են, կան նաև լազերային սկավառակներ՝ լիուլի. օրինակ՝ Հարություն Թոփիկյանը ձայնագրել և թողարկել է Կոմիտասի բոլոր խմբերգերը), եկեք հրատարակենք Կոմիտասի ձեռագրերի լուսապատճենները, եկեք գնանք ու տարբեր եկեղեցիներում Կոմիտաս երգենք, եկեք հոդվածներ հրապարակենք››: