Բայց որքան էլ տարօրինակ է, նախարարն իբրև «կախված զանգեր» է ներկայացնում ռազմական գործողությունների ծավալման ընթացքում և դրանից հետո իր և իրեն ուղղված զանգերը, ինչպես նաև Ադրբեջանի, իր կարծիքով, փակուղային դիվանագիտության դրսևորումները։ Ընդ որում, վերջինիս առումով նախարարը նորից հղում է կատարում ԼՂ հիմնահարցի կարգավորման ուղենիշների հարցում Հայաստանի և միջազգային հանրության համակարծությանը և դրան ի հակակշիռ՝ վերջին շրջանում բանակցություններից Բաքվի հրաժարմանը։ Նա զարգացնում է այն գաղափարը, որ եթե ներկայիս բանակցային գործընթացը ձեռնտու լիներ Բաքվին, ապա նա պատերազմ սկսելու պատճառ չէր ունենա։ Որքան էլ տրամաբանորեն հասկանալի է թվում այս հիմնավորումը, այնուամենայնիվ, Նալբանդյանը չի բացատրում, թե այդ դեպքում ինչպե՞ս է պատահում, որ չնայած Ադրբեջանը փակուղում է, որ չնայած մասշտաբային ռազմական գործողություններ սկսելով Բաքուն արհամարհում է ուժի գործադրումից խուսափելու միջազգային հանրության պահանջները, վերջինս այդպես էլ չի ցանկանում Բաքվին ճանաչել որպես հրադադարի ռեժիմը խախտող ագրեսոր։ Նալբանդյանը չի անդրադառնում այն հարցին, թե որն է հայկական դիվանագիտության արձանագրած հաջողությունը, եթե ակնհայտ ագրեսիան ոչ մի փոփոխություն բանակցային գործընթացի տրամաբանության մեջ չի մտցնում, և Հայաստանը հիմա շարունակում է այն նույն քաղաքական կուրսը, որն ուներ մինչև ապրիլի 2-ը։ Քանի՞ կոպեկի արժեք էին ունենալու հայկական կողմի ուժեղ բանակցային դիրքերը, եթե Ադրբեջանին հաջողվեր պատերազմի միջոցով հասնել իր` թեկուզ մինիմալ նպատակներին։