... Ինքնաձեռագիր կենսագրականներում Սիրանույշը որպես իր ծննդյան տարեթիվ է նշում 1861,1862,1863 թվականները՝ անորոշության, տատանումների տեղիք տալով։ Ստույգ է օրը՝ մայիսի 25... Այդուհանդերձ, արևմտահայ թատրոնի գիտակների ուսումնասիրություններով, վաղուց հստակ է 1857-ը։ Կարևորը, ըստ իս, մեր ազգային սնապարծությունը էապես շոյող այս արտիստական անհատականության աստվածաշնորհ ծնունդն է։ Ճակատագրի հեգնանքով միանգամայն հավաստի է Կահիրեի գերմանական հիվանդանոցում բժիշկների կողմից այդպես էլ չբացահայտված հիվանդությունից վախճանվելու պահը՝ 20.00, ուրբաթ, հունիսի 10, 1932 թվական... Փառքի գագաթին մայրական անզուսպ սիրո հարկադրանքով հայրենիքից անդարձ կտրված, կեսդարյա բեղուն դերարարման անջնջելի տպավորությունները հեռուներում թողած, զրկանքներով լի միայնության մեջ իր մայրամուտն ապրեց հայ գեղարվեստի անզուգական քրմուհին։«Սա րոպեիս իմանում եմ, որ իմ տեղը իմ հայրենիքում էր, բայց ափսոս, որ ես իմ սխալն իմանում եմ, երբ ուշ է արդեն» դառնաղի ճշմարտության գիտակցումը գուցե արագացրեց նրա հուզառատ սրտի կանգը։ Այդպիսով նաև մի վերջին դաս տվեց օտար ափերում փառք ու վայելք որոնող արվեստագետներին՝ որքան էլ տոկուն լինի կաղնին, դատապարտված է կործանման, երբ իսպառ հեռանում է իրեն ծնած ու սնած հայրենի հողից...