Մի կողմից ինքն ասում է, որ 18 տարի անիմաստ զրկանքներ ենք կրել, բայց նաև այժմ կոչ է անում գնալ այդ լուծմանը՝ փաստացի ակնալելով կամ հույս փայփայելով, որ հենց դրանով կարդարացվի 18 տարի առաջ առանց այդ գինը վճարելու նման լուծման գնալու անհրաժեշտությունը: Բայց ես կարծում եմ, որ սա դատապարտված է ձախողման, ինչպես 1998 թվականին է ձախողված եղել Տեր-Պետրոսյանի քաղաքական գիծը: Հետևաբար, անձնական այն մոտիվացիան հասկանանք, որը նրան դրդում է նման թեզերով հանդես գալ: Առավել վտանգավոր եմ համարում այն, որ Տեր-Պետրոսյանը բացահայտ աջակցություն է հայտնում Ղարաբաղյան հիմնախնդրի կարգավորման ռուսական պլանին: