Տիգրանյանները ականջի ծայրով լսել էին, որ ոմանք հիմնադրի ու առաջին տնօրենի երախտիքը փորձում են սեփականել, բայց սրտի խորքում հավատում էին, որ իրենց հայրենակիցները` Արտավազդ Տիգրանյանի հայրենակիցները, որոնց համար նա անփոխարինելի բարեգործ ու հոգեկից է եղել, մի օր թանգարանին նրա անունը կտան: Իրենց ինքնասիրությունը թույլ չի տա անգամ ակնարկել, յուրաքանչյուր ակնարկ վիրավորանք է այն ինքնակիզման հանդեպ, որը եղել է Արտավազդ Տիգրանյանի կենսագրության շարժիչն ու խթանը: