ԱՐՇԱԿ.- Էհ... Լավ է։ Գեղամ։ Հիմար-հիմար մի խոսիր։ Էլ ո՞ր օրվա ընկերներ ենք, որ ինձ էլ չես ուզում լսել։ Բա տատիկդ մեղք չի՞... Գնա՝ թող մայրդ քեզնով մխիթարվի... Խեղճը վիրավորներ է բերել-էսա՝ նորից մեկնում է ճակատ։