Կնքահայրը դուրս եկավ ավանդատուն տանող փոքր դռնով, իսկ Թովմասը ծնկի իջավ։ Նա սիրում էր այդ վայրի անդորրն ու զովությունը, խնկի բուրմունքը և այրվող մոմերի հոտը։ Նա հայացք գցեց կողմնային պատերին, ուր սրբապատկերներ էին փակցված։ Որոշ սրբեր խիստ տեսք ունեին, ոմանք՝ բարի ինչպես Սուրբ Հակոբը և Սուրբ Ստեփանոսը։ Վիտրաժներից թափանցող արևի ճառագայթները լուսավորում էին Սուրբ սեղանի վերևում կախված Աստվածամոր պատկերը։ Սրբապատկերի առջև վառվում էր տաճարի ճրագը՝ ձիթապտղի յուղի մեջ ընկղմված պատրույգը։