Սուկխան հիշեց, որ Տոտին, զամինդարի կինը, միշտ նախանձոտ հալացքներ էր գցում իր ծառից կախված բանանների ողկույզներին։ Սակայն սարսափն այդ դաժան եսասեր կնոջ նկատմամբ, որը պակաս չէր իրեն` զամինդարի խլացուցիչ ձայնի որոտներից, շարունակում էր կենդանի մնալ Սուկխայի սրտի խորքում դեռ այն դառն տարիներից, երբ նա բեգյարի գիմ աց աշխատում էր Սուրաջ Սինգխայի կալվածքում։