Հիմա դուրս ա եկել, պատշգամբում նստել, սևեռուն մի կետի ա նայում: Գնաց ներս: Սենյակի լուսամուտները բացել, երկու թևը կիսածալ հենել է լուսամուտներին, կանգնել մեջտեղում: Շնչում էր: Արևն ընկել էր դեմքին, աչքերին, պարանոցին: Սպիտակ գիշերանոցով էր: Գլուխը բարձրացնում է վերև, աչքերը փակ՝ շնչում է: Շնչում է: Աչքերը փակ են: Երևի կոպերը թափանցիկ են, մանր, բարակ երակներով: Հազիվ եմ ինձ զսպում, որ չլուսանկարեմ նրան էդպես չքնաղ, էդպես սիրուն, աչքերը փակ, արևով հագեցած: Հազիվ եմ ինձ զսպում ընդհանրապես, որ չգնամ, չփաթաթվեմ նրան, չգրկեմ: