- Իրականում իմ ընտանիքի կորուստն անդառնալի է ու վիշտը կրկնապատկվում է, երբ տեսնում ենք երկրում անպատժելիության մթնոլորտ է: Սկզբում թեժ քննարկում են, երբ դեպքը թարմ է, կեղծ բանտարկություններ են կազմակերպում, փորձում են ստեղծել պատժելիության մթնոլորտ, բայց հետո գրվում է սառույցին: Իրականում այնպես չէ, որ այս ցավը մեզ մոտ վրեժի զգացում է առաջացրել՝ ոչ, երբ նայում ենք իրենց «սխրանքների» մասին պատմող տեսանյութերը, երբ տեսնում ենք իրենց դեմքը, արդեն պարզից էլ պարզ է, որ նրանք պատժված են, ինչ է, ծնողի համար պատիժ չէ՞, առավել եւս՝ մոր համար նման զավակներ ունենալը, կամ նույն պապիկի (խոսքը՝ Գազի Կոլյա մականունով հայտնի Նիկոլայ Գաբրիելյանի մասին է,-հեղ.) համար՝ նման թոռներ ունենալը: Իրենք այսպես թե այնպես՝ պատժված են, բայց այստեղ հարցը հետագա նման հանցագործությունները կանխելու մասին է: ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածն, ըստ իս, կարծես թե, անիմաստ է, որովհետեւ այստեղ պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների մասին է խոսքը. մասնավորապես, այդ հոդվածը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, սակայն մենք բազմիցս տեսել ենք, որ իրականում այդպես չէ, արդյո՞ք արդարացի պատիժ է նշանակվելու, ես խիստ կասկածում եմ: Կամ նույն հոդվածի 2-րդ կետում նշվում է, որ պատժի տեսակը եւ չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով եւ բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը եւ պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով: Ասենք՝ այլ կերպ ինչպե՞ս կարելի է բնութագրել հանցանքի չափազանց վտանգավորության աստիճանը, չգիտեմ, կարող եք այստեղ բազմակետեր դնել: Իրենց արարքները այնքան շարունակական բնույթ են կրել, գիտեք, երբ որ սա լիներ առաջին դեպքը, ինչ-որ տեղ կմտածեինք՝ միգուցե լավ, սխալ են գործել, բայց ոչ, այդ շարունակական հանցագործությունները գնալով ավելանալու են: Իմ տունը քանդվեց, թող գոնե մյուս ընտանիքները ապահովագրված լինեն նման դեպքից: Հավատացեք, որդեկորույս ընտանիքները կշատանան, եթե քայլեր չձեռնարկվեն ու հիմքից չվերացվեն նման հանցագործների ու վտանգավոր ոճրագործների արարքները: