Այնտեղ գնալու համար պետք է ճանապարհից շեղվեին, բայց Վարդանը մտածեց, որ կինը տարիներ շարունակ ոտք չէր դրել եկեղեցի։ Նրանք գնացին պողոտայով, ուր արագ ընթանում էին կառքերն ու ֆայտոնները։ Կամաց-կամաց Մարոն հանգստացավ, քայլվածքն ավելի ճկուն դարձավ, քայլն ավելի վստահ, և նա այլևս չէր կառչում Վարդանի թևից։ Վերջինս դա լավ նշան համարեց և մտածեց, որ Մարոն շատ շուտ կընտելանա Կոստանդնուպոլսի իր կյանքին և իրեն էլ կվարժվի։