Բայց մի բան էլ կա: Ճիշտն ասածՙ նյութիս բուն նպատակը հենց այդ մի բանի մասին խոսելն էր, իսկ այդ մի բանի անունն ամոթ է, բայցՙ ծավալվեցի, ինչեւէ: Այս օրերին Հայաստանում է գտնվում Ամերիկայից ժամանած հայտնի սրտային վիրաբույժ Հրայր Հովակիմյանը, ով երկու շաբաթվա ընթացում վիրահատել է սրտային անբավարարությամբ տառապող 28 երեխայի: եվ գուցե հիմա էլ, հենց այս վայրկյանին, գուցե հենց հիմա նա բուժում է, փրկում է եւս մի կյանք: Բայց ո՞վ է տեղյակ նրա գալստյան մասին, ո՞վ է դիմավորել նրան, ինչո՞ւ Դեն Բիլզերյանին դիմավորողները նույն կերպ չեն դիմավորում նաեւ նրան, թե՞, ինչպես ժողովուրդն է ասում, մեջը քյար չկա: Չնայածՙ չեն դիմավորել, որովհետեւՙ նմանն զնմանն գտանէ: Ի՞նչ կարիք կա դիմավորելու մի մարդու, ով ընդամենը կյանքեր է փրկում, ոչ թե խաղատներում անցկացնում կյանքը, ի՞նչ կարիք կա դիմավորել ու պատվել մի մարդու, որն անձնական հարճեր ունենալու փոխարեն հստակ, վեհ նպատակ ունի, այն էՙ փրկել հնարավորինս շատ կյանքեր: Ահա, այսքանը: Ահա ամբողջն ամոթի մասին, ձե՛ր մասին: