Գագիկը, Զավենը, Հրայրը բարձրանում են Բարեկամության փողոցով: Մածունով, երշիկով, խառը կանաչիով բեռնավորված մի մարդ իջնում է Բարեկամության փողոցով: Ու մտածում է. «Բան չեմ հասկանում այս սերունդից (Գագիկից, Զավենից, Հրայրից): Ի՞նչ պիտի լինի սրանց վերջը: Ի՞նչ պիտի անեին սրանք, թե ապրեին կոտորածի տարիներին, սովի պայմաններում, պատերազմի արհավիրքների մեջ…»: