Այն ուժը, որ մարդ ստանում է ինքնակառավարման արդյունքում, թերեւս ոչնչի հետ համեմատել չենք կարող: Ես ինձ սովորեցնում եմ մի բանի, ինչի հասնելը դժվար է, իսկ պահելը եւ ամենօրյա գայթակղություններին տեղի չտալը` առավել դժվար: Սա ճանապարհ է դեպի սկիզբ, վերադարձ ինքդ քեզ ու սկզբնական մաքուր վիճակին: Սա նաեւ ինքնագնահատականի բարձրացման լավագույն մեթոդներից է: Բոլորին է հայտնի, թե սովաբուժության միջոցով ինչ արդյունքների կարելի է հասնել. փաստացի ֆիզիկական արդյունքները կարող են տեսնել բժիշկները, մարդիկ, իսկ այ հոգեկան արդյունքերը ամենից սուր տեսնում է հենց ինքը մարդը եւ ինչքան երկար է պահվում սովը, ինչքան հաճախակի է մարդը սով պահում, այնքան ավելի խորքային շերտեր է բացահայտում ինքն իր ներսում: Սա բերում է մի արդյունքի, որը մարդուց դուրս ոչ ոք չի կարող տալ նրան: Տվյալ արդյունքին չեն կարող հասնել ո’չ հոգեբանները, ո’չ հոգեբույժները: Այս ամենին մարդը սկսում է տիրապետել ներհայեցողության միջոցով ու հասկանում, գուցե նաեւ բացահայտում իր համար անծանոթ, նախկինում քնած մի անձի, որն առավել քան նոր ու հետաքրքիր է երեւում իր աչքին: Քանի որ մարդ նորից ու նորից վերցնում է այն, ինչ տրվել է Աստծուց: Մարդը վերցնում է իր մարմինը, իր միտքը, իր հոգեկան ու հոգեւոր աշխարհը եւ զտում ու մաքրում է այս ամենը յուրովի, քանզի մենք տարբեր ենք, եւ ոչինչ այնքան հետաքրքիր չի դարձնում մեզ, ինչքան մեր տարօրինակությունները: Մեզնից յուրաքանչյուրն ունի սեփական անձնային առաքելություն, որին հասնելու համար եւ որը գտնելու համար ուղղակի պետք է նայենք մեր մեջ ու սկսենք կառավարել այն: Մարդուն այդքան էլ բարդ աշխատանք չի տրված, ուղղակի պետք է վերցնել այն, ինչ մերն է ու չտրտնջալ: