Միշտ հետաքրքրությամբ ընթերցել է դասական գրողներին, գրել բանաստեղծություններ լատիներեն և ֆրանսերեն… Վաղ հասակից արվեստը ձգում էր նրան, բայց առաջին հայացքից նրա մոտ վառ արտահայտված ընդունակություններ չէին նկատվում այս բնագավառում: Դպրոցում և քոլեջում նկարչությունը պարտադիր առարկա էր, իսկ 15 տարեկանից սկսեց հաճախել նկարչության ազատ ակադեմիա: Սակայն տարեկան մրցանակի քոլեջում Սեզանը երբեք չի արժանացել: 1857թ-ի մրցանակը շահեց նրա ընկեր Էմիլ Զոլան: Այս ընկերությունը տևեց մինչև կյանքի վերջ: Նրանց մտերմացրեց նաև գրականության հանդեպ հետաքրքրությունը: Երկուսն էլ հիանում էին Վիկտոր Հյուգոյի, Ալֆոնս Լամարտինի ռոմանտիզմով: Ապագայի մասին զրույցներով միմյանց հորդորում էին կյանքը արվեստին նվիրել: Այս ընկերությունը անկասկած երկուսի համար մեծ նշանակություն ուներ: Սեզանի երիտասարդության մասին կարևոր տեղեկություններ կարելի է գտնել Զոլայի “Ստեղծագործությունում”, որի հերոսի նախատիպը Սեզանն է: