Այսօր	նա	վերադարձել	է	այդ	հարկի	տակ, մնում	է	անեծքը: Պե՞տք	է	կրել	այդ	անեծքը, թե՞	սիրտը	կրծքի	տակից	դեն շպրտելով, ազատվել	այդ	անեծքից: Հետո՞. մի՞թե	ավելի	մեծ, ավելի	դաժան	մի	անեծք	չպիտի	ծանրանա	նրա	հոգու	վրա — անմեղների	հավիտենական	անեծքը: Ո՛չ, ո՜չ, նա	կարող	է	ատել	նրան, որին	մի	Ժամանակ	կարծում	էր	թե	սիրում	է	և վաղուց	արդեն	ատում	է, բայց	ի՞նչպես	բաժանվե	հարազատ	զավակներից, քանի	որ	ամեհի	գազանն	անգամ	դեն	չի շպրտում	իր	զավակներին: Ավելի	դյուրին	չի՞	լինիլ, արդյոք, կրել	մի	համառ	ու	խավարամիտ	հոր	անեծքը, կրոնակիցների ծաղրն	ու	արհամարհանքը, քան	դառնալ	անազնիվ	մարդ, անսիրտ	ծնող	և	կրել	հոգու	վրա	սև	արատ	և	խղճի	վրա կապարյա	ծանրություն: