Ես չեմ կարողանում հանդուրժել, երբ ամեն օր գալիս են դատարաններ` դահլիճի տեղը չգիտեն, չգիտեն դատավորն ով է… Ես չեմ ուզում, որ խմբագրությունում պարապ մարդիկ գնան լուսաբանեն մի ողբերգություն, որտեղ վիճող կողմերի ցավին նորից աղ լցնեն: Դու անում ես նյութի համար, սակայն պետք չի, որ դու վիճող կողմերի արանքում «խաղեր» տաս: Դու պետք է գնաս լուսաբանես այն, ինչից տեղյակ ես: Խմբագրությունները չպետք է առաջնորդվեն այն եղանակով, թե այսօր Պողոսն ազատ է, ուղարկեմ թող գան, բոլոր խմբագրությունից այնտեղ են: Իրավական թեմաներով գրող լրագրողն իրերն իրենց անուններով է կոչում: Չեմ կարողանում հասականալ այն լրագրողին, ով գալիս է դատարան, մոտենում է դատախազին ասում է` մի հատ չեք ասի, թե քրեական դատավարության էս օրենքի էս հոդվածով ինչ պատասխանատվություն է նախատեսվում: Եթե մարդուն այդ հոդվածի հատկանիշներով մեղադրանք է առաջադրվել, ապա այդ օրենքի այդ հոդվածը դու պետք է արդեն ունենայիր քեզ մոտ: Հատկապես քրեական գործերով միջամտել դատավարական պրոցեսին, հարցնել ինչ-որ բան, կարծում եմ իրեն հարգող ոչ մի լրագրող այդ սխալները չի անի: Գալիս են դատարան չգիտեն, թե որ փուլում թույլտվություն ստանան նկարելու, չգիտեն՝ ինչ է նշանակում դռնփակ, դռնբաց, չգիտեն՝ ամբաստանյալն ինչով է տարբերվում մեղադրյալից, չգիտեն՝ հափշտակությունն ինչով է տարբերվում գողությունից… Մի խոսքով` շիլաշփոտ: Եթե անկեղծ լինենք, ապա այսօր իրավական թեմաներով գրող պրոֆեսիոնալ լրագրողները փնտրվող են: Ինչպես փաստաբանին ընտրելու, պաշտպանական մարտավարություն ընտրելու ժամանակ ուզում են ամեն ինչ լավ լինի, այնպես լուսաբանման առումով պետք է կարողնանս հասարակական կարծիք ձևավորել: Մինչդեռ երբեմն այնպիսի հակասական նյութեր են պատրաստում նույն դատավարության վերաբերյալ, որ ապշում ես, քանի որ ինքը կուսակցականացված է կամ պարապ է, մտել է ձեռքի հետ մի նյութ անելու: