Այս	եղավ	Մարկոս	Ալիմյանի	վերջին	խոսքը, որ	սակայն	դուրս	թռավ	նրա	բերանից, շատ	պարզ	և	շատ	որոշ: Չքացող կյանքի	վերջին	զորավոր	ցնցումն	էր	այդ, սպառված	աղբյուրի	վերջին	կաթիլները, որ	մի	առանձին	թափով	են	ընկնում ցամաքած	ավազանի	մեջ: Ծերունու	դեմքը, թեթևակի	աղավաղվեց	մահու	ցուրտ	սյուքից: Դառն, անհանգիստ	ժպիտը, որ միայն	մի	քանի	վայրկյան	էր	հեռացել, մնաց	սառած	բերանի	անկյուններում: Միլիոնների	տերը	և	ընդհանուր	նախանձի առարկան	մեռավ, իր	հետ	տանելով	մի	ծանր	վիշտ, որից	ազատվելու	համար	պատրաստ	էր	իր	հարստության	կեսը	զոհել: Եվ	այդ	վիշտը	նրա	զավակներն	էին: