Երեխայի խոսքի ուշանալու պատճառ կարող է լինել նաեւ նրա անդադրում և իմպուլսիվ լինելը: Այս դեպքերում երեխան ուղղակի չի հասցնում ուշադրությունը կենտրոնացնել մեծահասկաների խոսքի վրա: Նման դեպքերում հաճախ ուշանում է ոչ միայն խոսքի զարգացումը, այլեւ ընդհանուր հոգեկան զարգացումը: Այդ պատճառով պետք չէ խրախուսել երեխայի միայնակ խաղերը, պետք է ամեն կերպ փորձել խաղալ նրա հետ: Երեխայի հետ շփվելով` մենք ստիպում ենք նրան համագործակցել եւ դա անել խոսքի միջոցով: Այստեղ շատ կարեւոր է երեխայի հետ հուզական շփումը չկորցնելը: Պետք է ամեն կերպ երեխային ներգրավել համատեղ գործողութուոնների եւ խաղերի մեջ: Միայն մեծահասակի հետ իրական շփման միջոցով կարող է երեխան առողջ մեծանալ: