Ա՜խ, ո՞ր	մեկն	ասեմ, սիրտս	արին	ա	դառնում, ձեռներս	դող	ընկնում, աչքերս	սևանում: Երանի՜	նրան, որ	էսպես բան	ո՛չ	տեսել, լսել	ա, ո՛չ	էլ	կտեսնի, կլսի, բայց	մեր	ողորմելի	ազգը	հազար	անգամ	ա	տեսել, լսել, քաշել: Քար	չկա մեր	երկրումը, քոլ	չկա, որ	Հայի	արնով	ներկած	չըլի: Դո՛ւ	էլ	սրանց	հետ	գնացիր, սի՛րելի	եղբայր	իմ	Մոսի, իմ գառնուկ	ախպեր: Ա՜խ, հենց	մանուկ	երեսիդ	էի	կարոտ, էն	էլ	չտեսա: Մորս	ծոցին, իրեք	տարեկան, սովը	քեզ տարավ, էդ	լիս	երեսիդ	ղուրբան: Գերեզմանդ	ի՞նչ	տեղ	ա, չգիտեմ, բայց	երկնքումն	էլա	երաբ	մի	ցեղ	կտեսնի՞մ, մի	ճտովդ	կընկնի՞մ, ա՜յ	քո	անմեղ	ջանին	մեռնիմ: