2011-ին երբ Սուրիոյ մէջ ըմբոստութիւններ սկսան, Տոքթ. Միլիորինօ ներկաներուն խոստովանեցաւ թէ գալիքի նկատմամբ չարագուշակ նախազգացում ունէր։ Ան Սուրիոյ հայ համայնքի գոյատեւումին ուղղուած լուրջ սպառնալիք մը կանխատեսեց։ Ըստ իրեն այս ըմբոստութիւններուն մէջ հայերուն դերը չնչին է. բացի սկզբնական փուլի անհատական բնոյթի բացառութիւններէն, անոնք մաս չեն կազմեր այս զարգացումներուն։ Այս ըմբոստութիւնները իրականութեան մէջ սպառնալիք են համայնքներու շահերուն, շատ բան ունին կորսնցնելիք։ Հետեւաբար ականատես կ՚ըլլանք այն փաստին որ մեծ թիւով հայեր կը հեռանան Սուրիայէն, հակառակ համայնքը պահպանելու ջանքերուն։ Այս իրավիճակը շատ չի տարբերիր 1975-էն մինչեւ 1990 տեւող Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմի ընթացքին հայերու վիճակէն։ Այդ ժամանակամիջոցին հայերը որդեգրած էին «դրական չէզոքութիւն» կեցուածքը՝ մերժելով կողմնակալութիւնը, բայց միեւնոյն ժամանակ խաղաղութեան բանակցութիւններուն մասնակցութեան պատրաստակամութիւն յայտնելով։ Այսուհանդերձ, որպէս ճնշումի միջոց, հայերը թիրախ դարձան յարձակումներու որոնք կը նպատակադրէին զիրենք փաղանգաւորներու կողմը մղել։ Հայ համայնքը այս ճնշումին կրցաւ դիմադրել։ Սակայն Սուրիոյ մէջ կացութիւնը տարբեր է, տրուած ըլլալով որ հոն հայ համայնքը ճգնաժամի մը պարագային միաւորուելու համար մէկ տեղ կեդրոնացած չէ եւ շօշափելի քաղաքական ուժ մը չի ներկայացներ։