Մի՞թե այս երազային աշխարհում այսքան անմիջական, այսքան սովորական, այսքան միամիտ ու մեկեն կարող ես հանդիպել ջրի, որը խոսում է, քարի, որը լռում է, Աբեղայի, որը սպասում էր, գիտեր, զգացել էր, տեսել էր և… պատրաստ էր դրան երկյուղած մի հափշտակությամբ ու սիրով: