Գուցե այս ամենն արդեն ժամանակավրեպ մտայնությո՞ւն է։ Գլոբալացումը, այսպես թե այնպես, հաղորդակից անոթների օրենքի համաձայն, մեր դռանն էլ էր չոքելու։ Եկեք փակագծերը բացենք։ Հայաստանի բնատնտեսությունը հայ մարդու համար մի կտոր հացի աղբյուր է եղել ու մնում է։ Հայաստանում հիմնադրվել են տասնյակների հասնող կերերի արտադրություններ, որոնք արտասահմանից ներմուծված քիմիական ծագում ունեցող վիտամինների ու կենդանիների աճը դրդող այլ միջոցների հիման վրա անասունների ու ձկների համար կերեր են պատրաստում։ Այդ կերերի մեջ պարունակվող, օրգանիզմների բնականոն զարգացումը խեղաթյուրող հորմոնանման ու քաղցկեղածին նյութերի թիրախը մարդն է՝ ՀՀ քաղաքացին։ Թե տարեկան քանի քաղցկեղով հիվանդ է մեր ուռուցքաբանական կենտրոնի դռները բախում, եւ արհեստական կերերով բտված կենդանիների մսի օգտագործումն ինչքան «օգուտ» է տալիս մեր առողջապահական համակարգին, պետական գաղտնիք է։ Թե ինչ են անում հանքարդյունաբերական պոչամբարները մեր առողջության ու մեր երկրի բնության հետ՝ առավել եւս պետական գաղտնիք է։ Այն, ինչ մեր ատոմակայանն է, էլեկտրական հոսանքից բացի, մեզ տալիս իր ռադիոակտիվ թափոններով, դա արդեն պետական գաղտնիք է։ Այն, ինչ քարհանքերում առաջացած փոշու շեղջերն են անում գյուղատնտեսական նշանակություն ունեցող հողատարածքների հետ, դա արդեն գաղտնիք չէ՝ Հայաստան ժամանող ամեն մի հյուր ինքնաթիռից տեսնում է ու մտածում, որ այդ դաշտերն առաջացել են մեր մոլորակին ընկած երկնաքարերի հարվածներից։