Այո-այո մարտի ութ։ Առաջին անգամ տեսա նրան։ Այդ օրը նա առանց թույլատվության դուրս էր եկել ինձ շնորհավորելու։ Նա ինձ օծանելիք նվիրեց և դա առա-ջին նվերն էր նրա կոզմից։ Այդ ժամանակ էլ ինձ տղայի դեմքի միմիկաները դուր չեկան, բայց աչքերը աննման էին։Զորամասից դուրս գալը նույնպես դարձավ շարու-նակական։ Մեր մեջ կարծես անուր կապ էր ստեղծվել։ Մեր հանդիպումները հրաշալի էին։ Ես հպարտորեն քայլում էի զինվորական համազգեստով այդ տղայի հետ։ Կարճ ասած ամեն ինչ իդեալական էր մինչև այն պահը, երբ նա որոշեց միանալ իր նախկին ընկերու-հուն՝ Անիին։ Չգիտես ինչու այն միտքը, որ ինձ հետ խոսելուց հետո նա զանգահարելու է այդ աղջկան ինձ խելքահան էր անում։ Հավանաբար ես խանդում էի նրան։ Չնայած նաև ուրախ էի,որ նա երջանիկ էր ու չէի ուզում խանգարել։