Միալար մեղեդիով ուղեկցվող տներում նույն թեման էր կրկնվում, և տխուր երգը հույսով էր համակված, որ թռչունը չուի ժամանակ լուրեր կբերեր հայրենի երկրից։ Արուսյակը, արցունքն աչքերին, քանի որ դա իր մոր սիրած երգն էր, նայում էր երազկոտ տեսքով նվագող Վարդանին, և նա հասկացավ, որ նրա միտքը դեգերում է Սիրիական անապատից հյուսիս ընկած այն երկրռւմ, ուր հույս ուներ գտնել կնոջն ու որդուն։ Խելահեղ գաղափար, որը նրան թույլ չէր տալիս համակերպվելու իրականության հետ և հարմարվելու նրան, ինչ կյանքը պարգևում էր։ Արուսյակն իրեն լքված զգաց, և դա նրան տառապանք պատճառեց։ Տունը նրան ցուրտ թվաց, քամու աղմուկը մի պահ խլացրեց երգչի ձայնը։