Ինչ վերաբերում է բուն գիտությանը, ապա նրա զարգացման պայմանները երկրում քայքայված են ի սկզբանե: Երկրում բարձր մակարդակի կոռուպցիայի պայմաններում գիտական ​​աշխատողների խրախուսման արդեն իսկ օրինականացված մեթոդները (պետական ​​պատվերի հիման վրա ուսումնառությունը, ասպիրանտներին զինվորական ծառայությունից ազատելը) ոչ մի կերպ չեն ծառայում իրենց նպատակներին: Ուսանողների համար նախատեսված անվճար տեղերը զգալի չափով գնվում են հարուստների, պատգամավորների եւ պաշտոնյաների կողմից, իսկ ապիրանտուրայի տեղերն օգտագործվում են ապօրինի դիսերտացիաներ պատրաստելու համար՝ ծառայությունից խույս տալու նպատակով: Հասկանալի է, որ տարկետման վերացումը որեւէ կերպ չի ազդի ծառայությունից խուսափելու պրակտիկայի վրա: Միայն կնվազի դիմորդների եւ առկա բարձրագույն կրթություն ստանալու ցանկություն ունեցողները թիվը: Արդարադատության համակարգի բացակայության եւ կոռուպցիայի ներկա մակարդակի պահպանման պարագայում գրեթե անհնար է որեւէ բան փոխել: Միայն համակարգային բարեփոխումները կարող են պայմաններ ստեղծել գիտության եւ կրթության պաշտպանության մեխանիզմների ստեղծման համար: «Ազգ-բանակ» ծրագրում նման հարցեր անգամ չեն քննարկվում. այն լուծում է լրիվ այլ խնդիրներ, առաջին հերթին` զինծառայողների շարքերը համալրելու խնդիրը: