Բայց այս տարբերությունները արդյո՞ք բոլոր «դպրոցները» չեն ունեցել։ Կա մի ընդհանուր բան, որ գտնում ենք բոլոր անհատների միջև, մեր պատմության յուրաքանչյուր դրական շարժման մեջ, դա սկլերոզից խուսափելու ձգտումն է։ Հանուն ինչի՞ են համախմբվել արվեստագետները, եթե ոչ հանուն այն քարացած ձևերից հրաժարվլուն, որ պարտադրվել է նրանց։ Բոլոր ժամանակներում և արվեստի բոլոր բնագավառներում ձևերը ապրում են և մահանում, պետք է մշտապես դրանք վերականգնել. 19-րդ դարի վիպական կոմպոզիցիան, որ ինքնին կյանքն էր, ահա 100 տարի է, որ դատարկ ֆորմուլա է միայն, որը լավագույն դեպքում կարող է ծառայել որպես ձանձրալի պարոդիա։