Վերը նշված ֆուտբոլիստների համեմատությամբ ավելի ցածրակարգ են, մասնավորապես, «Գանձասար-Կապանի» լեգեոներները: Կապանյան թիմը Մոնտենեգրոյի «Մլադոստի» հետ խաղերում հիմնական հույսը դրել էր հենց նրանց վրա (թե արտագնա, թե երեւանյան խաղում կապանցիների մեկնարկային կազմում 7 լեգեոներ կար), սակայն ընդհանուր պարտություն կրեց 0-4 հաշվով: Թե Պոդգորիցայում, թե Երեւանում մրցակիցը շատ ավելին կարող էր խփել, եթե իր թիմին շարունակաբար չփրկեր դարպասապահ Մելիքսեթյանը: Փոխարենը կապանցիների միակ գոլը, որն այդպես էլ չհաշվվեց, Սարգիս Շահինյանը խփեց: Գանձասարցիների լեգեոներների ՕԳԳ-ն բավականին ցածր է: Նույն երեւանյան խաղում Աշոտ Բարսեղյանի սաները, թվում էր, խաղային առավելություն ունեն, բայց ընդամենը 3 իրական պահ ստեղծեցին, իսկ հյուրերը հակագրոհների շնորհիվ նյութականացրին իրենց հնարավորությունները: Սա խոսում է մի բանի մասին՝ թիմերի մակարդակների տարբերության: Գուցե ոմանք հակադարձեն, որ կապանցիները նաեւ արտասահմանցի խաղացողների շնորհիվ են նվաճել երկրի փոխչեմպիոնի կոչումը, սակայն 6 թիմից բաղկացած ցածրակարգ մրցաշարում դժվար է իրական գնահատական տալ խաղացողին: Նրանց որակները իրապես երեւում են միջազգային խաղերում, որոնց ականատեսն էլ եղանք վերջերս: