- Ատիկա փախուստ է ինքն իրենից, սեփական ես-ը ժխտելու մի եղանակ է: Սխալ մոտեցում է, վստահ եմ: Ես այդ մտայնությունը չունիմ: Ամենալավ Հայաստանը, ամենաիրական Հայաստանը սա է: Արեւմտյան Հայաստանը իմ ծնողքիս ծննդավայրն է, իմ սրտի հայրենիքն է, իմ երազանքն է, իմ սերն է: Հորս, մորս ցավն է, որի ոխն առնելու պարտքը իմն է կամ իմ զավակինն է: Տարբեր է: Այսօր աս ունիմ: Ասիկա է իմ Հայաստանը: Սկիզբն է այն մեծ բարձունքների, որին դեռ պիտի հասնինք: Այդ հույսով է, որ այստեղ եմ: Հարկավ հուսախաբություններ ես էլ ունեցել եմ, բայց ոչ թե ժողովրդից, այլ համակարգից: Վստահ եմ, սակայն, որ այս ժողովուրդը, ժողովուրդի ուսյալ հատվածը կամ մենք բոլորս միասին ձեւը պետք է գտնինք իրավիճակը շտկելու: