Տիկին	Ալիմյանն	սկսեց	հեկեկալ: Նրան	հետևեց	իր	աղջիկը, հետո` որդիները: Այժմ	ծերունին	կարող	էր	իր	հոգին	ավանդել, օ՜օ, ոչ	հանգիստ, ինչպես	կփափագեր, այլ	մի	անջնջելի	վիշտ	սրտի	մեջ, ութ	տարի	էր	նա	չէր	տեսել	որդուն, անդրանիկ որդուն, որի	վրա	այնքան	հույսեր	էր	դրել, որին	սիրել	էր	ամենից	ավելի	և	որին	պիտի	հանձներ	իր	բոլոր	գործերը: Եվ	ոչ միայն	չէր	տեսել, այլև	չէր	ուզում	տեսնել, նույնիսկ	լսել	անգամ	նրա	անունը: Ա՜հ, ո՛րքան	հուսախաբ	արավ	նրան	այդ սիրված	որդին	և	ո՛րքան	տանջանքներ	պատճառեց, որպիսի՜	հոգեկան	մորմոք, որը	թշնամիներից	և	նախանձամիտներից գաղելու	համար	հարկավոր	էր	գերբնական	կամքի	զորություն: Անիծվի՛	այն	օրը, երբ	նա	թույլ	տվեց	ի՛ր	Սմբատին	գնալ ուրիշ	երկիր` ուսումը	շարունակելու, անիծվի	նա, որ	կորզեց	իրենից	իր	որդուն...