Հովհաննես Հարությունյանն էլ, միանալով միջնորդությանը, հայտարարեց, որ Հայաստան է եկել 2016թ.-ի ապրիլին՝ քառօրյա պատերազմի օրերին, նշեց նաև, որ ՊՊԾ գնդի գրավման ժամանակ վնասվածքներ է ստացել: «Ոստիկանությունը փորձում էր կասեցնել իմ գործողությունները՝ կրակ բացելով, մինչև էսօր ես որևէ օգնություն չեմ ստացել, առաջին օրն են գնդակներ հանել ոտքիս մեջից, հիմա կան ասկոլկեք: Մենք էն ժամանակ էինք զենք բարձրացրել էս կառավարության դեմ, որ մեր զինվորները զոհվում են, դուք թքած ունեք, էլի չե՞ն զոհվում զինվորները: Կա՞ էլ ուրիշ երկիր, որի վիճակն էսպիսին է: Մեզ էլ ամենավերջին մանյակների նման շղթայակապ տանում-բերում են: Դժվար չի ոտքի կանգնելը, մենք ոտքի կկանգնենք, որ էս շղթան չլինի մեր գերբի վրա: Ամեն տարի 100 երեխա կորցնենք, մենք ոչ մի բան չանեն՞ք, ոչ մեկի երեխեն չի ծառայել, վտանգված չէ»,- ասաց Հովհաննես Հարությունյանը և նայելով դատախազին՝ ավելացրեց՝ ջիպերով լա՞վ ա: