Ի տարբերություն առաջին երկու Սասանյանների ամուր կառավարման, սակայն, քննարկվող ժամանակաշրջանում ամուր չէին նաև Սասանյանների գահին հայտնված չորրորդ գահակալի՝ Վահրամ I-ի դիրքերը, որին կարծես թե հետևում էր մահացած եղբոր ստվերը։ Քննարկվող ժամանակահատվածում, ինչպես ասվեց, խաղաղ չէր, սակայն, նաև հռոմեացիների մոտ։ Տաղանդավոր Ավրելիանոսը, ցանկանալով Սասանյանների տերությանը հարված հասցնել այդ թվում նաև Օսթգոթական թագավորության միջոցով և նախատեսելով, որ Կովկասյան լեռներից հարավ թափանցած գերմանական ռազմատենչ այդ ցեղերն ու նրանց դաշնակիցները, մինչ ինքը ուղղակի կհարձակվի Տիզբոնի վրա, առնվազն գոնե կկաշկանդեն Մեծ Հայքի, Իբերիայի և Աղվանքի թագավորություններին, մեծ խոստումներով ոտքի էր հանել այս թագավորությանը, սակայն այժմ, այն բանից հետո, երբ Ավրելիանոսը սպանվեց, իսկ արևելյան արշավանքն էլ չեղյալ համարվեց, հռոմեացիների չկայացած այդ դաշնակիցները իրենց մեծապես համարեցին խաբված ու թշնամական դիրք գրավեցին հաջորդ կայսր Տակիտոսի նկատմամբ։ Հռոմի նորահռչակ հերթական այս կայսրը, սեփական պետության առաջ ծառացած բոլոր խնդիրների շարքում ամենակարևորը համարելով այնուհանդերձ արևելյան սահմանի անվտանգությունը, իր եղբայր Ֆլորիանոսի հետ միասին 275 թ-ի ամենավերջում ժամանեց արևելք՝ թերևս ցանկանալով այդ թվում նաև և 276 թ-ի սկզբին օգտվել Սասանյանների տոհմում առաջացած վեճերից, և սաստել հյուսիսային վայրենիներին։ Սասանյանները, սակայն, իրենց գործերը առանց բացահայտ ռազմական բախման կարգավորեցին, ընդ որում նրանք ոչ միայն Տակիտոսին գործելու հնարավորություն չտվեցին, այլև չխանգարեցին նաև Օսթգոթական թագավորության բանակին հարված հասցնել Փոքրի Ասիային։