Մեր հայրենակիցներից շատերը, ցեղասպանությունից մազապուրծ, մեկ դար առաջ ապաստան էին գտել օտար երկրներում. շնորհակալությո՛ւն այդ երկրներին: Սակայն վերջին տարիներին, երբ մեզ բախտ վիճակվեց վերականգնելու մեր անկախ պետականությունը, թվում էր, թե մեկ մարդու նման պիտի հասկանայինք ու գնահատեինք պետություն ունենալու ճակատագրական կարևորությունն ու առավելությունը: Բայց անկախ պետականության տարիներին, չեմ ասում` կայացման տարիներին, կարծես ամեն ինչ արեցինք, որ մեր պետությունը չկայանա, քաղաքական և տնտեսավարական լուրջ բացթողումներ թույլ տվեցինք, որոնց դառը հետևանքը եղավ այն, որ եղածը ավերեցինք, իսկ նորը չստեղծեցինք երկրի հզորացման համար: