Պատահական չէ, որ քննարկումների արդյունքում ոչ մի գրավոր փաստաթուղթ քաղաքական ուժերը չներկայացրին հանրությանը, որով փորձ կանեին հակամարտության վերաբերյալ ընդհանուր, համաձայնեցված կոնցեպցիա ձեւակերպել։ Ի դեպ, Ռ. Քոչարյանը ժամանակին շատ հմտորեն կարողանում էր նման քննարկումներն օգտագործել բանակցություններում։ Նախորդ գումարումների խորհրդարանները նրա պաշտոնավարման ընթացքում առնվազն երկու անգամ այդպիսի քննարկումներից հետո հանդես եկան համաձայնեցված հայտարարություններով, որտեղ թեկուզ ընդհանուր ձեւակերպումներով, այնուամենայնիվ, հստակ արտահայտվում էր քաղաքական ուժերի ընդհանուր կամքը։ Դա հիանալի զենք էր Քոչարյանի համար՝ այդ հայտարարությունը ներկայացնելու որպես հասարակական պահանջ եւ հենվելով դրա վրա՝ խուսափել պարտադրվող զիջումներից, խոստումներից, ձգձգել բանակցությունները եւ այդպիսով պահպանել ստատուս քվոն։ Հիմա նման խնդիր առհասարակ չի դրվում։