Տետրերը հիմնականում կազմում են դասագրքերի հեղինակները։ Ամեն դասագիրք կից ունի իր տետրը։ Ինչպե՞ս է որոշվում, թե որ հեղինակի աշխատանքն ընդունել, որինը՝ ոչ։ Հանրակրթության վարչության պետը բացառում է կոռուպցիոն ռիսկը։ «Չի կարող նման բան լինել։ Բացի կրթության նախարարությունից, կա նաեւ Կրթության ազգային ինստիտուտ։ Ցանկացած մասնագետ ուսումնաօժանդակ նյութերը կարող է իր ցանկությամբ ուղարկել փորձաքննության։ Մինչեւ տպելը»,- ներկայացնում է Աշոտ Արշակյանը։ «Դասագրքի հեղինակը, որպես լրացուցիչ նյութ, տետրն ուղարկում է նախարարություն, հետո այն ուղարկվում է Կրթության ազգային ինստիտուտ՝ փորձաքննության։ Ոչ միայն տետրերը, այլեւ ցանկացած օժանդակ նյութ։ Կրթության ինստիտուտը եզրակացություն է տալիս՝ ինչ-ինչ չափանիշներից ելնելով, թե արդյոք դա համապատասխանո՞ւմ է տվյալ տարիքային խմբին, ուսումնական ծրագրին եւ այլն, դրանից հետո նախարարի հրամանով կարող է երաշխավորվել»։ Բայց գաղտնիք չէ, որ կրթության ոլորտի պաշտոնյաները մեծ գայթակղություն ունեն կառավարելու դասագրքերի, շտեմարանների, տետրերի ու ստուգողական թեստերի բիզնեսը՝ ստվերային մեծ եկամուտներ ստանալով դրանից։