2. Գիտակցությունն իր սեփական թակարդի զոհն է, քանի որ ապրում է աշխարհի նոր հատկությունը` հավատալով դրան, նա իր սեփական հավատի գերին է, ճիշտ ինչպես երազում կամ հիստերիայում: Ապրումի գիտակցությունը գերի է, ինչը, սակայն, չպետք է հասկանալ այնպես, կարծես իրենից դուրս ինչ-որ մի բան նրան կապանքների մեջ է դրել: Գիտակցությունն ինքն իր գերին է այն իմաստով, որ գերիշխանություն չունի այն հավատի վրա, որը ջանում է ապրել, և դա հենց այն պատճառով, որ ինքն է ապրում այդ հավատը և լուծվում նրա մեջ: Չի կարելի գիտակցության ինքնաբերությունը հասկանալ այն իմաստով, որ իբր գիտակցությունը միշտ ազատ է` ժխտելու ցանկացած բան հենց այն պահին, երբ արդեն հաստատել է այդ նույնը: Նման ինքնաբերությունը հակասական կլիներ: Գիտակցությունն անընդհատ դուրս է գալիս սահմաններից, և նրա համար անհնարին է ամփոփվել ինքն իր մեջ, որպեսզի կասկածի, որ ինքը դրսում է` օբյեկտի մեջ: Գիտակցությունն ինքն իրեն ճանաչում է միայն աշխարհի վրա և գիտակցությունը, ապրելով այն մոգական աշխարհը, ուր ինքը նետվել է, ձգտում է ամրապնդել այն. ապրումը ձգտում է ամրապնդվել: Այս դեպքում է, երբ կարող ենք ասել, որ այն ապրվել է. գիտակցությունը հուզվում է իր ապրումից, արժեվորում ապրումը: Հետո` փախչում ենք, հետո` վախենում: Մոգական աշխարհը ուրվագծվում է, ձև է ստանում, հետո հավաքվում է գիտակցության շուրջը և ամուր գրկում այն. գիտակցությունը չի կարող ցանկանալ խուսափել դրանից, կարող է փորձել՝ փախչել մոգական օբյեկտից, բայց եթե փախչի, տվյալ օբյեկտին ավելի մեծ մոգականություն կվերագրի: