Ժամանակն անցնում էր։ Աշխուժացող քաղաքի աղմուկը ներս էր թափանցում։ Քայլեր, խոսակցություններ թուրքերենով, քրդերենով։ Շուկա տարվող հոտի մայոց։ Երբ ծանր բեռնված սայլ էր անցնում, Վարդանի հետևի պատը դողում էր։ Քնե՞լ էր արդյոք Մարոն։ Իսկ Թովմա՞սը, նա երևի չէր հասկանում հոր բացակայության պատճառը։ Այս ժամին Ազնիվ խանումը սովորաբար սուրճի առաջին բաժակն էր խմում։ Նա ցանկացավ պատկերացնել իր տան առավոտյան անցուդարձը, սակայն չկարողացավ։ Այսօր ոչինչ չէր կարող սովորականի պես լինել։