Եթե պատճառներից մեկն այդ ֆուտբոլիստների տաղանդն էր, Մխիթարյանի ու Ղազարյանի դեպքում՝ նաեւ աշխատասիրությունը, ապա երկրորդ ոչ պակաս կարեւոր հանգամանքն այն էր, որ նրանք պատանեկան ու երիտասարդ տարիքում խաղում էին ավագ ընկերների կողքին, որոնցից սովորելու բան ունեին հենց դաշտում, դրա սահմաններից դուրս ու, ընդհանրապես, կենցաղում: Այսօրվա «Փյունիկը» ինքն իր յուղի մեջ տապակվող ակումբ է՝ առանց լեգեոներների, սեփական կադրերով: Խոսենք փաստերով. 2010-ից հետո «Փյունիկի» 10-ամյա չեմպիոնական հեգեմոնիան ավարտվեց, դրանից հետո միայն 2014/15 մրցաշրջանում է ակումբը կարողացել չեմպիոն դառնալ, բայց շեշտենք, որ այդ ժամանակ թիմում խաղում էր լեգեոներ Սեսար Ռոմերոն, որն արդյունքում դարձավ մրցաշրջանի երկու լավագույն ռմբարկուներից մեկը 21 գոլով: Մինչ այդ վերջին անգամ «Փյունիկից» գլխավոր ռմբարկուի կոչումը կիսել էին Մարկոսն ու Գեւորգ Ղազարյանը (16-ական գոլ) 2010 թ.՝ չեմպիոնական տարում: Այսինքն՝ գոլահարներն արդյունք են ապահովել: