Նրա խոսքով` շատ խոսակցական պիես է, մեր հայ ժողովուրդն էլ չի սիրում լսել. «Ակտ պիտի լինի կամ հեքիաթ, որ նայեն»,- կարծում է Ծատուրյանը: «Երեք ծեր կանայք, որ միայնակ են, հանկարծ հասկանում են, որ ուզում են ամուսնանալ: Պիեսը մեր իրականության մասին է, դա էր, որ ինձ թև տվեց: Ես կուրսում 15 ուսանող ունեմ, 8-ի հայրերն այստեղ չեն, շատ կանայք միայնակ են այսօր»,- նշեց Ծատուրյանն, ում խոսքով` թեև եղեռնասեր ժողովուրդ ենք, բայց շատ չի լրջացրել. «Լիրիկական կոմեդիա է: Հոգնեցինք լացելով: Չգիտես՝ ինչու լացելն այսօր բարոյականության նշան է»: