Սա իմ երկրորդ ուխտագնացությունն էր Արևմտյան Հայաստան: Այս անգամ ծնողներիս ուղեկցությամբ: Ուխտագնացությունը բացառիկ էր նրանով, որ բախտ վիճակվեց ներկա գտնվելու և հաղորդություն ստանալու Աղթամարի Սբ. Խաչ եկեղեցու պատարագին: Ցավ ապրեցի, երբ տեսա Վարագավանքի Սբ. Նշան եկեղեցու նախագավիթն այլևս չկար (փլվել էր Վանի երկրաշարժի ժամանակ), թե ինչպես էին մեր աչքի առաջ քանդում Մուշի հայկական թաղամասի հայերից մնացած վերջին մնացորդները: Ինչպես միշտ Առուշանյանների ընտանիքը ամեն ինչ կազմակերպել էր բարձր մակարդակով: Նրանց օգնությամբ հայրս գտավ իր պապի գյուղը՝ Բերդաղը: Հուզմունքն աննկարագրելի էր: Շնորհակալություն Առուշանյան ընտանիքին այս Աստվածահաճո և հայրենանվեր աշխատանքի համար: Հիշենք, որ մենք ոչ միայն ցեղասպանության ենթարկված, այլ նաև հայրենազրկված ժողովուրդ ենք: Մեր հայրենիքի բռնազավթված մասը վաղ թե ուշ միանալու է Հայաստանի Հանրապետությանը: Բայց այստեղ հարկ եմ համարում մեջբերել հայ մեծն վիպասան Րաֆֆու խոսքերը. «Ով չի ճանաչում իր հայրենիքը, չի կարող ճշմարտապես սիրել այն:»