Թոշակառու սպայ մըն էր, երբ զինք ճանչցայ։ Թուրք էր եւ սիրահարուած հայուհիի մը։ Պաշտամունքի համազօր սէր մըն էր, որ չէր ընդհատուած սիրած կնոջ մահով իսկ։ Շարունակած էր այս անգամ կնոջ յիշատակը պաշտելով։ Կապը պահած էր անոր ընտանեկան շրջանակներուն հետ։ Կը ցաւէր թէ այդ սէրը անպտուղ մնացած է։ Զաւակ մը, մօրը յիշատակը (ինչու չէ՞ նաեւ իր յիշատակը) շարունակող մը չէր ունեցած։ Թերթի մէջ կարդալով ելեքտրական հոսանքի մատնուելով մահացած ու ետին երկու որբեր թողած բանուորի մը լուրը, դիմած էր այդ որբերէն մէկը որդեգրելու համար։