Զելիհան աչքի պոչով տեսավ, թե ինչպես տեղում շարժվեցին աջում նստած գեր շիկահերը և ձախում նստած գլխաշորով կինը: Սենյակում գտնվողների հետաքրքրասեր հայացքները ծանրացան վրան: Սակայն Զելիհայի դեմքին ոչ սրտնեղության հետք կար. ոչ էլ ամաչկոտության: Այս հասարակական տանջանքից իհարկե հաճույք չէր ստանում, բայց ներքին մի ձայն հուշում էր, որ ուշադրություն չդարձնի ուրիշների մտքերին ու կարծիքներին: