Ժամանակ առ ժամանակ Արմենը սրտապնդող նշաններ էր անում Ազնիվ խանումի ընտանիքին։ Մարոն, աչքերը կկոցած, նայում էր եզան մկանոտ պարանոցին, նա մտածում էր Վարդանի մասին։ Ինքը հեռանում էր նրանից, և այդ բանը զգում էր իր ողջ էությամբ։ Ինչ-որ բեռ ջախջախում էր նրան, օդը չէր հերիքում։ Նա այնպիսի զգացում ուներ, որ իր ներսում ինչ-որ բան պատռվում էր, որ անիվի յուրաքանչյուր պտույտն իրեն սպանում էր։ Նա մատի վրա դարձնում էր իր ամուսնական մատանին և չնկատեց, թե ինչպես շարժվելով պարսպի ավերակների մոտով, անցան կամուրջը։