Մի	պահ	Միքայելն	իրարու	հակասող	կարգադրություններ	էր	անում, տակավին	անտեղյակ	կրակի	ուղղությանը: Երբ հասավ	հրդեհի	վայրը, արդեն	ահարկու	վայնասուն	էին	տալիս	բոլոր	հանքերը` քսան	քառակուսի	վերստ	տարածության վրա: Թվում	էր, որ	այդ	սոսկալի «ույվույները» գալիս	էին	մթին	երկնքից. թվում	էր, որ	դա	քաղցած	գիշակերների	մի արշավանք	էր: Այդպես	էր	ընդունված, երբ	մի	հանքից	գալիս	է	հրդեհի	ազդ, մյուս	հանքերը	պիտի	հետևեն	նրան` հանքային` բանկչությանն	զգուշացնելու	համար: