Երկու օր է որ մտքիս մէջ կը տողանցէ։ Օրուան զանազան պահերուն կը մտաբերեմ զինք։ Ամէն ինչ սկսաւ երկու օր առաջ, հեռուստացոյցի հաղորդումով։ Մարտի 8-ի՝ համաշխարհային Կանանց Օրուայ առթիւ պատրաստուած հաղորդում մըն էր։ Յայտագրի մասնակիցներն ալ բնականաբար կանայք էին եւ կը խօսէին օրուայ անցուդարձերու շուրջ։ Կը պատմէին Սուրիոյ սահմանամերձ շրջաններու մէջ կիներու եւ երախաներու առուծախի մասին։ Անոնցմէ մին կը հրապարակէր սակագինն ալ՝ 500 Ամերիկեան տոլար։ Այս է երիտասարդ կնոջ մը արժէքը այդ վայրերուն մէջ։ Մարդիկ երկրի տարբեր տեղերէն կու գան եւ դրամը վճարելով կին մը կը գնեն ու կը տանին իրենց հետ։ Կեանք մը կը գնեն պարզապէս։ Գնորդը, որ գրպանը 500 տոլար պատրաստած է, ունի իրեն ներկայացուածներէն ընտրութիւն ընելու իրաւունքը։ Իսկ այն որ վաճառքի հանուած է իր ծնողներուն կամ եղբայրներուն կողմէ, զուրկ է գնորդը ընտրելու իրաւունքէն։ Ան պիտի յօժարի զինք ցանկացողին եւ հլու հնազանդ պիտի հետեւի դէպի իր ապագայ կեանքը։ Ինչի պիտի նմանի այդ կեանքը։ Պիտի կենակցի հօրը, թերեւս ալ մեծ հօրը տարիքով մարդու մը։ Անոր երկրորդ, երրորդ կամ մի գուցէ չորրորդ կինը պիտի դառնայ։ Թշնամական վերաբերում պիտի տեսնէ իրեն նախորդող կիներէն։ Պիտի ծննդաբերէ եւ որոշ ժամանակ անց իրմէ ծնածներն ալ, մանաւանդ արու զաւակները պիտի նախատեն զինք։