Համբուրգյան այս հանդիպումները, ըստ այդմ, նշանակալից էին երկու բանով: Նախ՝ Հայաստանը, թեկուզ զուտ տակտիկական առումով, կարողացավ դիմանալ արտաքին ճնշմանը և հանդես գալ պայմաններ թելադրողի, նախապայմաններ առաջադրողի կարգավիճակով: Թերևս պատահական չէր հենց համբուրգյան այդ բանակցությունների պահին նախագահ Սերժ Սարգսյանի դեմոնստրացիոն այցը Արցախ: Դա ուղերձ էր Երևանից, որ հայկական կողմը պատրաստ է ամենավատթար սցենարին և այս դեպքում դիրքերը չի զիջելու: Եվ երկրորդ՝ համանախագահները գնդակն այս դեպքում ամբողջապես ուղարկեցին նույնիսկ ոչ թե Ադրբեջանի կիսադաշտը, այլ դարպասը: Եվ հիմա պետք է սպասել, թե Բաքուն ինչպես այն դուրս բերելու ցանցից: