Ջահել, տան	տղերքն	էլ	ամառվան	պես խոտ	հնձելու, կալ	կալսելու, բաղ	փորելու, էտելու, թաղելու, դարման	կրելու	դարդ չունենալով՝ ճմլկոտալով, աչքները ճմռեցին	ու	քնահարամ	մտան	գոմը, որ տավարին, ձիանոնցը	խոտ	տան, տակըները	սրբեն, ջուրը	տանին, ձիանը թիմարեն	ու	հետը	խաղ	ասելով	էլ	ետ կապեն	ու	գնան	տուն: Հարգևոր	հարսերը՝ ասղարույր	գյուլաբաթնի	օշմաղը	մինչև քթըների	կեսը	խոր	քցած, քող	ու	լաչակի ծերը	աչքերի	տակը	խոր	քաշած, որ	էլ երեսները	չէր	երևում, մեկ	դարայի	կամ ղադաք	մինթանա	հաքըներին, մովի	կամ կտավի	շապկով	զարդարած, մեկ	մեծ գոտկով	մեջքները	չորս	տակ, հինգ	տակ կապած՝ ղշի	պես	կուփ-կուփ	վեր	թռան, երեսներին	մի	քիչ	ջուր	քսեցին, փեշով սրբեցին, ու	որն	սկսեց	տունն	ավելել, որը դուռը	սրբիլ՛	որն	էլ	չախմախին	տվեց, կրակ արեց, որ	թունդիրը	վառի	ու	տան թադարեքը	տեսնի, պղնձները	վրեն	դնի	ու կերակուրները	էփի, հազիր	անի: Տան ջահել	աղջկերքն	էլ	գլխըները	սանդրեցին, մազըները	հուսած, քամակներին	քցած, կարմրագագաթ	պոպոզ	մորթե	գդակները գլխըներին, անկաջները	կապեցին, դաստամալն	ուսըներին	քցեցին, կուժը վրեն	դրին, բերանը	կալան	ու	գնացին, որ տան	համար	ջուր	բերեն, ու	երկար ժամանակ	ջրի	վրա	իրար	հետ	զրից տալուցը	ետը՝ էլ	ետ	իրար	հետ	խոսալով, ծիծաղելով	մեկն	իրանց	տունը	գնաց, մյուսն` իրանց: