Հաւասարութեան գաղափարախօսութեան ծնունդ քաղաքական կազմակերպութիւններու եւ կառոյցներու ձախողութիւնը այսօր կը մղէ ըսելու, եզրակացնելու, որ անհաւասարութիւնները բնական են, բնութեան պատկերը այդպէս է, անոնք անխուսափելի են: Արդարեւ, անոնք հետեւանք են դրամատիրական (capitaliste) ընկերութեան մրցակցական կառուցուածքին: Բնական է, որ երբ մրցակցութիւն կայ, պիտի ըլլան առաջին հասնողներ եւ ետ մնացողներ: Այդպէս եղած է եւ է արեւմտեան քաղաքակրթութիւնը: «Նախնական» համարուած ընկերութիւններով զբաղող ամերիկացի ընկերաբան մը կը նկարագրէ Խաղաղականի կղզիներու ցեղախումբ մը, որ զերծ եղած է «մրցակցական» ախտէ: Երբ կազմակերպած է վազքի մրցում մը, ամէնքը հասած են նոյն պահուն: Ի՞նչ բան կրնայ ենթադրել տալ, որ մրցակցական չեղող ընկերութիւն մը աւելի լաւ է կամ աւելի վատ: