Վերջում, դիմելով «Հայլուրին» եւ գեներալներին, Բարսեղյանը կոչ է անում. «Պարապ մի մնացեք, պարոնա՛յք, կարդացողներ եւ գեներալներ, պարապությունը չարիք է հիմարության պես, գործ արեք: Հայլուր եւ փոխնախարար գեներալ, թե իրար հետ այդպես սիրով եք եւ համերաշխ, ձեւ գտեք ու արեք այնպես, որ այլեւս ոչ մի ծպտուն չլսենք բանակային սպանությունների, բռնությունների եւ չարաշահումների մասին, տեսեք մեր ձենը կելնի՞, արեք այնպես, որ գլուխներդ կախ ձեր գործին լինեք, 37 թիվ, միեւնույն է, չեք ստանա:»