Մենք այս իրավիճակում հայտնվեցինք հենց այն բանից հետո, երբ անազնիվ ճանապարհով ձեռք բերած նյութական հարստությունն ու հոգևոր հավատը դրվեցին կշեռքի նույն նժարի վրա` տալով առաջինին արդարացում` եկեղեցաշինական մարմաջի կարևորությունը փաստարկելու համար: Հոգևոր հավատի անկման իրականությունը Հայաստանում չափից ավելի դառն է, որպեսզի մենք կազինոների և հասարակաց տների կառուցմանը հակադրենք եկեղեցաշինությունը` իբրև հավատի վերականգնման դրսևորում: Անազնիվ ճանապարհով փող դիզած և դիզել շարունակող մեծահարուստը, եկեղեցի կառուցելով, չի կարող մաքրվել մեղքերից, դրա համար այլ ուղիներ կան, ես չէ, որ պիտի մատնանշեմ այդ ուղիները: Հիշեցնեմ միջնադարյան Եվրոպայում ինդուլգենցիաների մասին, երբ մեծահարուստ մարդիկ մեծ գումար էին վճարում կաթոլիկ եկեղեցուն և Աստծուց մեղքերի թողության «հավաստագիր» էին ստանում: Այսօրվա եկեղեցաշեն մեծահարուստները, եթե իսկապես ուզում են մաքրվել իրենց մեղքերից, նախ թող դադարեն երկիրն ու ժողովրդին թալանելուց, ապա վերականգնեն մեր խոնարհված եկեղեցիները, դրանով միաժամանակ երկու կարևոր գործ արած կլինեն.