Ամպերն	սկսեցին	սարերիցը	գոռալով	բարձրանալ, երկինքը	երեսը	ետ	բարձացրեց. արեգակը	աչքը	խփեց: Արին էին	ուզում	հայոց	հսկայքը	պրծացնիլ, իրանց	ազգի	արինը	պետք	է	թափեին, հազար	մարդ	էին	ուզում պահպանիլ, հինգ	հազար	ջիվան	տղերք	սրախորով	անիլ, տասը	հազար	մանր	երեխա՝ մեծ, պստիկ, անհեր, անաախպեր	թողալ: Մեկ	գեղ	էին	ուզում	շինիլ, մեկ	սաղ	աշխարհ	քանդիլ: Իրանք	բոլոր	մեռնեին, ետի	եկողները կասեին, թե	թշնամին	նրանց	կոտորեց, բայց	թե	իրանք	իրանց	ազգի	վրա	սուր	քաշեին, հազար	բերան	ազգե-ազգս պետք	է	նրանց	անիծեր, թե	հայը	հայի	տունը	քանդեց, հայը	հային	կոտորեց: Տղամարդություն	էին	ջանք	անում ճարեն, ամոթք, նախատինք	պետք	է	նրանց	հավիտյանս	հավիտենից	մնար: Շատ	էլ	ուզեց, որ	աղա	Սարգիսը աչքին, սրտին	հուպ	տա, բայց	արինը	ետ	դառավ, արտասունքն	էկավ, լցվեց, կրակը	հանգավ, դող	ու	սրսուռ ընկավ	ջանը: Առաջին	էր	նայում՝ իր	ազգն	էր	լալիս, ետևն	էր	նայում՝ գեղը	վա՜յ	տալիս, երեխեն	գոռում, օղլուշաղը	մեռնում.