«Առ է... կտրվիս տու,- ձեռքով ինքն իր երեսին չանչ արեց Արուսը,- էսքանից հետո էլի կարողանում ես ծիծաղել»։ Այս ինքնակռիվը երկար տարիներ ձիգ տվեց ու ասես իրենից անբաժան էր։ Բայց ինչ. կյանքը շարունակվում էր ու պիտի իր երեխան մոր դեմքին ծիծաղ էլ տեսնի. մեղք է, հեր չունի՝ հերիք չի, մերն էլ սեւ ու սուգի մեջ, բա էդ երեխան ինչո՞վ է մեղավոր։ Արուսին հանգստացնել կամ խաբել, հնարավոր չէր, իր վիճակում ինքն էր ու ինքը կարող էր իմանալ իր վիճակը, որքան էլ նման վիճակները շատ լինեին շուրջը գնացող-եկող մարդկանց մեջ։ Ոչ մի մանրուք մտքից չէր հեռանում ապրած օրերից. հիշողությունը դարձել էր վանքի գմբեթին անդադար ղողանջող զանգի թել. զրընգ հա զրընգ, զրընգ հա զրընգ...