Տեսնելով Մարոյի բաց դեմքը՝ Վարդանը շփոթվեց։ Նա հավատում էր Մարոյին, և դա ավելի էր խորացնում նրա շփոթմունքը։ Երբ նա լացում էր Թովմասի համար, ապա դա լինում էր իր ներկայությամբ։ Եվ դա լինում էր հատկապես այն դեպքերում, երբ իրենք նոր բացասական պատասխաններ էին ստանում։ Եվ ամեն անգամ Վարդանին հաջողվում էր նրան հույս ներշնչել։ Ուստի ո՞րն էր այն վշտի պատճառը, որը գրեթե անդադար տանջում էր Մարոյին։