Բանաստեղծի ասածի նման. »Ամէնքի հետ սեղան նստայ, սուլթան, վէզիր, խան չմնաց«։ Ո՞ւմ մտքով պիտի անցնէր, որ ինձ՝ գիւղացի մի համեստ ու ապագայի նկատմամբ ոչ մի հեռանկար չունեցող պատանուս, բախտը պիտի բերէր ովկիանոսներ կտրելու, աշխարհի մեծերի հետ սեղան նստելու, իմաստունների հետ բաժակներ զարկելով՝ իրար կենացը խմելու։ Նախախնամութեան ծրագրերը արարածներիս նկատմամբ խորախորհուրդ են եւ ընդհանրապէս սքանչելի։