Հարսանիքը նշվեց: Եվ թեև երկուսն էլ այրի էին, ոչ մի սենսեռադա յեղավ*, քանի որ ժողովուրդը երեխայի պես սիրառատ է ու քնքուշ, իսկ Մարսելոն ու Դոլորեսն արժանի էին սիրո ու ջերմության հանուն այն ամենի, ինչ տեղի էր ունեցել նրանց հետ և ոչ այլ պատճառով: Ամիսներ անցան, և ամուսնանալուց մեկ տարի հետո ունեցան մի երեխա, որին կոչեցին Մարսելո. նրա առողջ տեսքն ու գույնը տեսնողներին հաճույք էին պատճառում: Մարսելոն` հայրը, ուրախությունից շողում էր: Երբ ամառն եկավ և փոքրիկ տղան մի քանի ամսական էր, ամեն օր ապակու իր արեստանոցից կնոջ ու որդու հետ գետափ էր իջնում: Երեխային դնում էին ծածկոցի վրա, և Մարսելոն ու կինը բրիսկա էին խաղում: Կիրակի օրերին տանում էին նաև չորիսո ու գինի` բացօթյա ընթրիքի համար և կիթառը (ավելի ճիշտ` նոր կիթառ, քանի որ հինը մի առավոտ տակից պոկվեց, երբ սենյորա Խուստինան նստեց վրան) ֆադոներ երգելու համար: