Ըստ Քինգի, անբռնությունը պահանջում է ունենալ «ամուր կամք և քնքուշ սիրտ»: Այստեղից բխում է անբռնության նոր բնորոշումը` «երկարաժամկետ տոկունություն»: Անբռնությունը կատարում է երկմիասնական խնդիր` ճնշում է բռնությունը և նպաստում անհատի մարտունակության զարգացմանը` այն կործանարար ուժի վերածող հոգեբանական մեխանիզմներից ձերբազատելու ուղիով: Բռնությունից զերծ մարտունակությունը կայուն է, գործուն, ի զորու է ոչնչացնել վախից ու ատելությունից ծնված կանխակալ պատկերացումները: Բռնությունը ներքին անջրպետ է ստեղծում, որը թույլ չի տալիս ոչնչացնել հաղթանակողի իշխանության տակ գտնվող ախոյանին, նահանջի սողանցք է թողնում, որպեսզի վերջնականապես չստորացնի նրան: Հակառակորդի մեջ զատելով անձնավորությունը և սոցիալական գործառնությունը, բռնությունից զուրկ մարտունակությունը դրսևորվում է տարբեր ձևերով: Դա առաջին հերթին անձի վրա իշխող սոցիալական պայմանականությունների ոչնչացման միջոցով սեփական անհատականության գիտակցում է և սեփական հոգում անկախության ու պատասխանատվության զգացում դաստիարակելը: Հակառակորդի սոցիալական գործառնությունը ճնշվում է ձևապաշտությունից զերծ հարաբերությունների հաստատումով: Չբռնացող գործողությունները առաջին հերթին ուղղված են սոցիալական անարդարությունը պահպանող կառուցվածքների դեմ: Բռնության էությունը հանգում է մարդու ֆիզիկական ոչնչացմանը, անբռնությունը պայքարում է հակառակորդի ճնշման դեմ: Անբռնության հասկացության հիմքում դրված է անձի ու նրա գործառնության միջև արմատական տարբերությունը: Հակառակորդի գործառնությունը ամփոփված է քաղաքական ինստիտուտների, տնտեսական կառուցվածքների, ճնշող ապարատի շրջանակներում: Անբռնությունը դեմ է դուրս գալիս ճնշման կառուցվածքներին և ոչ թե այդ կառուցվածքները զբաղեցնող մարդկանց: