Մարմարա ծովի ափով անցնելով՝ գնացքը կանգ առավ «Հեյդար փաշա» կայարանում, որը Բաղդադի երկաթգծի վերջին կանգառն էր և գտնվում էր մայրաքաղաքի ասիական մասում։ Ճանապարհորդներից, զինվորականներից, շրջիկ վաճառականներից և բեռնակիրներից կազմված խայտաբղետ ամբոխի միջով անցնելով, Վարդանն ու Արամը շտապեցին դեպի նավամատույցը։ Գորշ ջրից այն կողմ երևում էր Կոստանդնուպոլսի եվրոպական մասը, որը Վարդանն իր մայրենի քաղաքն էր համարում, այդ աշնանային գորշ օրը խորհրդավոր տեսք ուներ։