24 Ապրիլ 1915‐ին՝ հանճարեղ երաժիշտը կը ձերբակալուի պոլսահայ բազմահարիւր մտաւորականներու հետ, ու կ'աքսորուի։ Օտար դեսպաններու միջամտութեամբ ազատ կ'արձակուի, բայց կը խելագարի։ 1919‐ին Փարիզ կը վերադառնայ ու կը դարմանուի հոգեբուժարանի մէջ, մինչեւ որ մահկանացուն կնքէ 66 տարիքին՝ 21 Հոկտեմբեր 1935‐ին։ Իր մասին երջանկայիշատակ Վազգէն Ա. Կաթողիկոսը գրած է. «Հայ ժողովուրդը կոմիտասեան երգին մէջ գտաւ, ճանաչեց իր հոգին, իր հոգեկան ինքնութիւնը։ Կոմիտաս վարդապետը սկիզբ է, որ վախճան չունի։ Նա պիտի ապրի հայ ժողովրդով, հայ ժողովուրդը պիտի ապրի նրանով, ինչպէս այսօր, այնպէս էլ յաւիտեան»։