Մեծ	ա	Անապատի	հայաթը, բայց	ռուս, հայ, թուրք, մեծ, պստիկ	է՛նպես	էին	լցվել, որ	շունչ	չէր դուս	գալիս: Տերտերներն	եկեղեցու	դուռը	վաղուց	էին	բաց	արել, ճրագները	վառել, շուրջառները քցել, բուրվառ, խաչ, խաչվառ	ձեռըներին՝ մտիկ	տալիս, որ	մեիդը	ժամը	տանին: Խալխին	դեն անելուցը	զվիրն	էին	էկել. շատը	պատերովն	էին	ներս	թափում, որ	շուտով	մեկ	տեղ	ճարեն: էս հադաղումն	էր, որ	իրար	ոտնատակ	էին	տալիս, մեկ	անդամալույծ	էլ	սուրութմիշ	ըլելով, քանի	որ ոտը	խաղաղ	էր, գլխին-դոշին	վեր	հատելով, մազերը	պոկելով, «Սուրբ	Սարգիս» ձեն	տալով՝ հասավ, ընկավ	մեկ	տերտերի	ոտ, որ	թողա, ժամի	դռանը	վեր	ընկնի: Աստվածասեր	քահանեն՝ Տեր	Մարուքը՝ Հովսեփ	եպիսկոպոսի	հերը, հենց	իմացավ, թե	յա	ուխտ	ա	էկել	ողորմելին, յա ուզում	ա	մեկ	ողորմություն	խնդրի, սիրտը	մրմնջաց, հանեց, մեկ-երկու	գռոշ	էլ	առաջը	քցեց	ու տիրացվերին	ասեց, որ	նրան	ձեռ	չի՛	տան: