1950-ական թվականներին Լև Ատամանովի առջև ծառացել է էպիկական ու ժողովրդական հեքիաթների ստեղծման հարցը: Հատկապես սուր է դրվել «կենդանի» մարդկանց, դրական հերոսների լիարժեք կերպարների ստեղծման հարցը: Մուլտիպլիկատորների օգնությամբ պատրաստվել են կենդանի դերասանների խաղի նկարահանված տեսարանները: Այդ տեսարանները պրոյեկցվել են սեղաններին ներսարված հատուկ էկրաններին, և հերոսները թղթի վրա փոխադրվել են ուրվագծով: Փոխադրված պատկերները ենթարկվել են վերամշակման, մտցվել գրաֆիկական կերպարի մեջ, ինչի համար փոխվել են համամասնությունները և այլն: Այդ մեթոդն ստացել է «էկլեր» անվանումը: «Ալվան ծաղիկը ֆիլմում» այն օգտագործվել է շատ ճշգրիտ ու մանրակրկիտ, մյուսներում՝ ոճավորված կամ ընտրաբար[5]: