Նախ եւ առաջ պետք է խոսել Կոմիտասի մասին, թե ոնց այդ հանճարն արժեւորեց մեր հազարամյա անցյալի ժառանգությունը: Ի՜նչ հզորությամբ մոտեցավ Արեւելք եւ Արեւմուտք խնդրին: Ինչ զուլալության հասցրեց հայ գեղջկական երգը, որը հպարտանալու առիթ է տալիս: Սակայն այսօր սահմանները բացվելու հետ Արեւելքն է թափանցել` իր կլկլոցներով, մուղամներով , պորտապարերով, անգամ նախարարնեից մեկի մեքենայի մեջ «Հաբիբի» երգն է լսվում: Էլ ի՞նչ կարելի է ասել երիտասարդության մասին: Շքեղ մեքենաների հետ ընտիր հեռախոսներ են պահում, սակայն դրանցից արեւելյան մուղամն է հնչում, ինչի դեմ մի ամբողջ կյանք պայքարեց Կոմիտասը` մերը մաքրեց ու կոկեց, ասաց` ահա ձերը, գնացեք նրա հետեւից: Չենք գնում: Հուսանք, որ օտար ներխուժումները մերի մեջ արժեք չեն դառնալու` կիրառական ախրանքի նման է լինելու, արթնանալու է մեր մեջ քնած իմաստությունը, չ՞է որ կարդալ չիմանալով` ազգն իր բարձի տակ Նարեկացի էր դնում, դա իմաստության նկատմամբ պաշտամունքի հասնող բնազդն էր: