1998 թվականին, ցավոք, այնպիսի իրավիճակ ստեղծվեց, որ Ղարաբաղը դուրս մղվեց բանակցային գործընթացից: Մինչ այդ ԵԱՀԿ գագաթնաժողովի մակարդակով հաստատված ձևաչափ կար, որ կան 3 կոնֆլիկտող կողմեր և բա-նակցություններին պիտի մանսակցեին մեջբերեմ «Հայաստանի և Ադրբեջանի նախագահները և Լեռնային Ղարա-բաղի ընտրված ներկայացուցիչները»: ԼՂՀ-ն էլ անկախության հռչակումից հետո մշտապես անցկացնում է ընտ-րություններ, ընտրել է նախագահ, ազգային ժողով ու երբևէ լեգիտիմության խնդիր չի ունեցել: Այնպես որ այդ ձևա-չափը հարկավոր էր պահել, բայց չարվեց այդպես: Այն ժամանակվա ՀՀ ղեկավարությունը ստանձնեց Ղարաբաղի անունից բանակցությունների շարունակությունը: Դա բացթողում էր: Այն ժամանակ կար մտայնություն, որ ԼՂՀ-ի նախագահը դարձել է ՀՀ նախագահ, տիրապետում է իրավիճակին, մասնակցել է պատերազմին և ունի 2 կողմերի անունից բանակցելու մանդատ: Բայց իրականությունը ցույց տվեց, որ դա սխալ քայլ էր: Ինչպես ժողովուրդն է ա-սում, ավանակ նստելը մի այիբ է, իջնելը՝ երկու: Այն ժամանակ արդեն ֆիքսված ձևաչափ կար և այդ ձևաչափից ոչ մի դեպքում չպետք է հրաժարվեինք: Հիմա շատ ավելի բարդ է լինելու, որովհետև ցանկացած բանակցային գործըն-թացում անհրաժեշտ է, որ կողմերից երկուսն էլ տան իրենց համաձայնությունը: Իսկ Ադրբեջանը, բնականաբար, կտրականապես դեմ է: Այդուհանդերձ, հայկական կողմերը պիտի շարունակեն պնդել ղարաբաղյան կողմի ակտիվ ներգրավվածության համար: Կհաջողվի թե ոչ, դեռ չեմ կարող ասել: