Բերեք այսպես պատկերացնենք: Երբ, որ երեխան ծնողին հարց է տալիս, ծնողն չիմանալով պատասխանը, անգիտակցաբար այլ բան է հուշում: Այս պրոցեսը կրկնվում է աեն անգամ, ամեն քայլում ու ամողջ կյանքում: Եվ մեկը մյուսին չի ասում` դու սխալ ես, որովհետև ոչ ոք գլուխ չի ցավեցնում, չի փորձում այլ ելք գտնել: Ընդհանուր առմամբ մարդիկ չեն սիրում երկար մտածել: Տառը` տառ է, թիվ` թիվ: Բայց, ամեն բան ունի իր պատմությունն ու ետնաբեմը: Բերեք ևս մեկ օրինակ ասեմ: Երբ մեկը մոտենում է աղբամանին որ աղբ թափի, տեսնում է, որ աղբամանը լիքն է, կողքերն էլ աղբ է թափված: Ինքը բողոքում է, իսկ հետո աղբը գցում է այնպես ինչպես մնացածը: Այս պարագայում, ինչն է սխալ: Աղբ թափելը... Ո`չ ես այդ կարծիքին չեմ: Խոսքը միայն աղբի մասին չէ: Մակերեսաինորեն չի կարելի մտածել, այդկերպով էլ սկսում եք ապրել: