Այսպես կոչված «աբրահամական երեք կրոնների» ազգագրական հիմունքները**) ևս սերտ կապակցված են: Իսլամում ևս կան պատվիրաններ՝ թեպետ չհամարակալված, օրինակ՝ 17, 22-39. 5, 38-40. 2, 188. 4, 135. 2, 195. և 17,70* և այլ սուրաներում (մարդկային պատվախնդրություն): Ղուրանը, օրինակ, խստորեն և առանց բացառությունների արգելում է անմեղի սպանությունը (5, 27-32 սուրա*): Այս իմաստով «Ջիհադ» արտահայտությունը միայն նշանակում է «պայքար»: «Սուրբ պատերազմ» արտահայտությունը չի ծագում Ղուրանից, այլ Մուհամեդի պատվիրաններից և իսլամական օրենքների ուսմունքից***): Աստվածամերժ կրքերի դեմ ներքին հոգեբանա-բարոյական պայքարը համարվում է «մեծ ջիհադ», որի նշանակությունը ավելի է գնահատվում, քան այլ արտաքին երկմտանքների հետ հաշվի նստելը (օրինակ՝ Հիսուսի պատգամի համեմատ՝ «նախ քո աչքի գերանը հանիր» շատ արտաքին կոնֆլիկտներ կարող են հիմնազրկվել): «Խոսքի ջիհադը» կրոնի խաղաղ դրսևորումն է, «ձեռքի ջիհադը» հավատացյալի գործնական, դաստեարակչական օրինակն է: «Սրի ջիհադը», նաև՝ «փոքր ջիհադ», միայն հավատացյալների պաշտպանության դեպքում է թույլատրվում (Ղուրան՝ սուրա 2, 190): Այլադավանների դեմ «բուռն» վերաբերմունքը նաև Ղուրանի դրույթներից է (սուրա 48, 29, սուրա 47, 4):