«Հայաստանում մարդկային, նկարչական մթնոլորտ ստեղծած ամենալավ ընտանիքներից մեկն է Կալենց ընտանիքը: Այն մթնոլորտը, որ ստեղծվել էր Կալենցների շուրջը՝ նրանց ապրած կյանքի, ստեղծագործության շնորհիվ, եզակի երեւույթ էր, պատիվ կբերեր ամենազարգացած եվրոպական յուրաքանչյուր երկրի,- ասաց Արամ Իսաբեկյանը: Մենք ուրախ ենք, որ տեսել ենք այդ մեծերին, իսկապես բարեբախտություն է, որ իմ կյանքի ընկերն է եղել եւ շարունակում է մնալ այդ ընտանիքի տաղանդավոր զավակը՝ Սարո Գալենցը: Հրաշալի արվեստագետ, միաժամանակ չափազանց համեստ՝ իր անձի հանդեպ: Տարիներ շարունակ նա զբաղված է իր ծնողների աշխատանքները հանրությանը ներկայացնելով ու դա անում է հիանալի՝ կառուցել նման թանգարան, ցուցադրություններն այդպես ինքնատիպ ու ճաշակով կազմակերպել, եզակի է հայաստանյան պայմաններում: Իսկապես տաղանդավոր ընտանիքի իսկական ժառանգորդ, որ իր առանձնահատուկ արվեստով փայլել է տարիներ շարունակ: Նա այն արվեստագետներից է, իսկ դա իսկական արվեստագետի կերպար է, որ միշտ փնտրումների մեջ է, չի կարող հանգստանալ: Արվեստագետը չի կարող նոր ուղիներ չփնտրել, նոր ճանապարհներ դուրս չգալ, թերեւս նաեւ այդ շրջանում ինչ- ինչ դժգոհություն առաջացնելով արվեստաբանների շրջանակում, թե՝ իր գործը թող անի, կամ՝ իր նման չի: Սարոն խորը նայող արվեստագետ է, մտածող արվեստագետ: Նրա ստեղծագործություններում մտածմունք կա, խոհ կա, գիտելիքներ կան, մեծ ինտելեկտ կա, պրպտող միտք ունի, նաեւ այն քչերից է, որ կարդացող է…»: