Աշակերտներից մեկը՝ Հուդան, դժգոհություն հայտնեց այդ ավելորդ վատնումի համար՝ պատճառաբանելով, թե կարող էին մեծ գումարով վաճառել և գումարը աղքատներին տալ։ Սակայն մեր Տերը գովեց Մարիամի երախտագիտական արարքը և հենց նույն պահին իր աշակերտներին պատվիրեց՝ ասելով. «Ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, թե ամբողջ աշխարհում, որտեղ որ Ավետարանը քարոզվի, սրա արածն էլ պիտի պատմվի՝ իրեն հիշատակ լինելու համար» (Մատթեոս ԻԶ 13, Մարկոս ԺԴ 9)։ Նույն ձևով Տերը գովեց նաև աղքատ այրու զոհողությունը, որն իր ամբողջ ապրուստը հանդիսացող երկու լուման գցեց տաճարի գանձանակը, և դա Քրիստոսի Ավետարանի մեջ իր համար հավիտենական հիշատակ եղավ (Մարկոս ԺԲ 41-44, Ղուկաս ԻԱ 1-4)։ Ահավասիկ, այս երկու արարքներից մեկը երախտագիտական սիրո արարքի, մյուսը ճիշտ զոհողության ոգու համար հիշատակության արժանի եղան։ Ուրեմն Սուրբ Հաղորդության խորհուրդն էլ նույն ձևո՞վ պիտի հասկանանք՝ նրան հիշելու կամ նրան հիշատակ լինելու համար։ Սա նշանակում է՝ պարզ հիշատակի ձևով ընկալել փրկագործության մեծ խորհուրդը, որ մեր մեղքերի թողության համար կատարվեց։ Բառերը պակասում են մեր զգացումները բացահայտելու համար. ինչպե՛ս կարելի է Քրիստոսի հաստատած Սուրբ Հաղորդության խորհուրդը այդ աստիճանի իջեցնել և արժեզրկել՝ ասելով, թե սա անում են պարզապես Տեր Հիսուսի հիշատակի համար։ Այսպես մի շարք Եկեղեցիներ «բարեկարգություն» անվան տակ ուրանում են մեծ փրկագործության «Խորհուրդ խորին»-ը։