Իմ առջևի նստարանին նստում է մի տղա, որին «Աղյուսիկ» են ասում, որովհետև նրա հայրը որմնադիր է։ Աղյուսիկը խնձորի պես կլոր դեմք ու տափակ քիթ ունի։ Նա հիանալի «նապաստակի դնչիկ» է սարքում։ Բոլորը խնդրում են, որ նա այդպիսի ծամածռություն անի ու ծիծաղում են: Նա ունի մանր կտորներից կարած մի գլխարկ, որը ծալում ու թաշկինակի նման գրպանն է դնում։ Աղյուսիկի կողքին նստում Է Գարոֆֆին, բվի կտուցի նման քթով, մանրիկ աչքերով, երկար ու վտիտ մի տղա. նա ամբողջ ժամանակ զբաղված է զանազան փետուրների, նկարների և լուցկու տուփերի առևտրով։ Տնային աշխատանքները միշտ գրված են լինում նրա եղունգներին, և պատասխանելու ժամանակ թաքուն կարդում է դրանք։