Սուկխայի հայացքը գամված էր բանանի ծառաբնի ստորին մասին։ Նա վախենում էր, որ շարունակ ավելացող ջուրը հանկարծ այն արմատով կպոկի։ Տարերքի հզոր ճնշումների տակ ծառի ճակատագիրն այնքան անհուսալի էր, որքան և իր սեփականը։ Քամին բզիկ-բզիկ էր արել նրա տերևները, ծառաբնի կեղևներն այս յոթ օրվա ընթացքում զգալի պակասել էին, քանի որ Սուկխան ինքն էլ քիչ-քիչ պոկում էր դրանք, որ մի կերպ գոնե խլացնի դատարկ ստամոքսը անգթորեն ծվատող քաղցը։ Ծառից կախված էր կանաչ, խակ բանանների մի ողկույզ միայն, գեղեցիկ, ոնց երկնային մանանա։ Այս պտուղների հետ էին կապված Սուկխայի բոլոր հույսերն ու երազանքները, դրանք նրան ուժ էին տալիս և օգնում դիմանալու դաժան ճակատագրի հարվածներին, որ կարկուտի պես թափվում էին գյուղի գլխին դեռ անցյալ անբերքատու տարուց։