- Նախ պետք է ասեմ, որ մասնակիցների թիվն է կրկնապատկվել, նույնիսկ եռապատկվել` եթե համեմատենք 2009-ի հետ, երբ մեկնարկեց այս ծրագիրը: Նաև աշխարհագրությունն է ընդլայնվել: Մեծ ակնկալիքներ ունեինք և այսօր տեսնում ենք նաև արդյունքները: Առաջին հերթին դա երիտասարդներին մեկընդմիշտ Հայաստանին կապելն է: Նրանք կապվում են նաև միմյանց հետ, և այդ կապը` հայաստանյան ընտանիքների ու սփյուռքյան իրենց հասակակիցների հետ շարունակվում է: Հայկական բարեգործական ընդհանուր միության վիրտուալ համալսարանի առանձին խմբեր ստեղծվել են հենց «Արի տան» մասնակիցների ուժերով: Ամենաթարմ օրինակը` Ռոստովից հյուրընկալվողները հաջորդ տարի 16 հոգիանոց դասարան ստեղծեցին, որն անմիջապես դարձավ վիրտուալ համալսարանի ուսանողական խումբը: Ունենք մեկ այլ արդյունք, որը մեզ շատ է ուրախացնում: Այս երիտասարդները, որ այսօր մեծանում են Սփյուռքում, ամեն վայրկյան տեղի լեզվամշակութային առանձնահատկությունների ազդեցության տակ են և ձուլման վտանգի պայմաններում երիտասարդները վերագտնում են իրենց արմատները: Բավական մեծ արձագանքներ ունի այս ծրագիրը: Սփյուռքում հավատում են, որ հայրենիքը միշտ կանգնած է սփյուռքահայի թիկունքին: