Ժողովուրդը կամաց-կամաց սկսեց հասկանալ էս խորիմաստ իրադարձության ցուցանածը: Դա մի հին ասույթ էր, մի խեղճ պատգամ, անտերունչ ու անձնապաստան կյանքի հորդոր. «Եղունգ ունես՝ գլուխդ քորիր»: Շատ արագ սա դարձավ ազգային գաղափարախոսության անկյունաքարը, որի մեջ իբր թե ամփոփված էր ժողովրդի անպարտելիության և կենսունակության առեղծվածը: