– Երկրաշարժից հետո Սպիտակ գնացի: Մեծ աղետը ֆոտոժապավենի վրա ինչպե՞ս գրանցես: Ի՞նչը նկարես՝ փլուզված տան ավերակների մեջ պառկած երեխայի՞ն, թե՝ ընտանիքի կեսին կորցրած տղամարդու՞ն… Չի ստացվում: Կադր սարքելն իմ գործը չի: Ֆոտոլրագրող չես, կադր որսալու և այն վաճառելու համար չես գնացել: Նման բովանդակությամբ կադրերն, առհասարակ վաճառքի համար չեն: Այնտեղ, ուր չարն է գերիշխողը, որտեղ արյուն կա, խուսափում եմ նկարել: Պատերազմը ֆոտոխցիկով պատկերելը լուսանկարչի համար իրողության փոխանցում չէ: Պատերազմի պատճառած սարսափը, ահավոր ցավը, չես կարող հաղորդել՝ մահ ու արյուն նկարելով: Այդ դեպքում էլ ինչու՞ ես գնացել, հարցի առաջ ես հայտնվում: Հարց տվողն էլ ուրիշը չի, դու ես: Գնացել ես, որովհետև ուզում ես կռվողների կողքին լինել: Կրակել անգամ չգիտես, ու՞ր ես գնացել: Որովհետև ուզում ես պատերազմը, որ մերը չի, ավարտվի, որ կռվողները զենքերը հանձնեն ու գնան խաղաղ կյանքով ապրելու, և դու էլ ասելիքդ կիսատ թողնես… Սա է՝ մեծ առումով: Նյու՞զ, չես ծախելու, չէ: Պատերազմը մահն է: Այդպիսի մի լուսանկար ունեմ, բայց պարզ չի, թե ով է մահացածը: Պատերազմի սև կերպարը, պատերազմի ցավը հնարավոր չէ լուսանկարով ներկայացնել: Երբեք չես կարող կողքից նկարել.., Մարդը զոհվում է: Լուսանկարիչը՝ կորուստների ականատեսը չէ միայն: Կորստյան ցավի ու տառապանքի անմիջական կրողն է: Ի՛նչ պարտադիր է այդ բոլորը դրոշմել ժապավենի վրա: Մեկ ուրիշ մարդու ցույց տալու՞ համար: Նման խոստում ես որևէ մեկին չեմ տվել: Այդ իմաստով իմ գործերը էքստրիմ չունեն: Գրեթե չունեն: