Կը յի­­շեմ պոլ­­սա­­­հայ բա­­րերար­­նե­­­րէն մէ­­կուն խօս­­քե­­­րը, որ բա­­ւական կը յստա­­կեց­­նէ գոր­­ծող հա­­մակար­­գը։ Ան հա­­մեստ աշ­­խա­­­տողի մը դիր­­քէն ել­­լե­­­լով մտած էր լու­­մա­­­յափո­­խու­­թեան աս­­պա­­­րէզ։ Եւ իս­­կոյն յայ­­տա­­­րարած էր «Յա­­ռաջի­­կայ տա­­րուայ բո­­լոր մա­­տաղօրհնու­­թիւննե­­րուն, սի­­րոյ սե­­ղան­­նե­­­րուն նա­­խագա­­հը ես պի­­տի ըլ­­լամ»։ Ըսե­­լու իսկ կա­­րիք չկայ թէ նոյն ան­­ցը պոլ­­սա­­­հայ հա­­մայնքի ակ­­նե­­­րեւ դէմ­­քե­­­րէն մէ­­կը դար­­ձած է եւ ան­­ցեալին բո­­լորո­­վին ան­­տարբեր մնա­­ցած մեր ըն­­կե­­­րական, կրթա­­կան, մշա­­կու­­թա­­­յին, հո­­գեւոր բազ­­մաբնոյթ խնդիր­­նե­­­րուն հա­­մար ցուցմունքներ կ՚ընէ, խոր­­հուրդներ կը փո­­խան­­ցէ իբ­­րեւ իմաս­­տուն այր։