Սիսակ Կեավուրեանը, Կարին քաղաքէն, 10 Դեկտեմբեր 1917-ին այսպէս կը գրէ իր եղբօրը: «Սիրելի եղբայր, ճիշդ այսօր կամաւոր գրուեցայ: Պիտի գնամ, պիտի մեռնիմ իմ թշուառ հայրենիքիս համար: Հայրենիքի սէրը զիս կը կանչէ: Պիտի երթանք եւ մեռնինք մեր թշուառ հայրենիքի համար: Այս քանի օր է որ Երզնկայէն Մուրատը թելեֆոնով մեզ կը ռմբակոծէ եւ կը հայհոյէ ու կ’ասէ թէ շուտ ինծի մի 4-500 կամաւորներ ղրկեցէք: Արդէն մեր գիւղացիներէն շատեր կ’երթան, ես ինչո՞ւ մնամ»: