– Հայրենիքն իմ արմատներն են, եթե մոռանամ դրանք, ապա Հայրենիք ասած հասկացությունը գոյություն չի ունենա: Իմ մանկությունն անցել է Վաչագան գյուղում՝ պապիկիս ու տատիկիս մոտ: Մեծացել եմ գեղանկար բնության գրկում, Խուստուփի փեշերին. պառկում էի խոտերի վրա և ժամերով աչքս չէի կտրում աստղերից. ասես գրկում է Խուստուփին ու գրկում էի աստղերը, խաղում էի աստղերի հետ, որոնք այնքա՜ն մոտիկ էին: Իմ բանաստեղծություններից մեկում տողեր ունեմ՝ «Ես կուզեի գնալ աստղերից էլ վեր», որովհետև այնտեղ մի ուրիշ աշխարհ է: Բնությունը, տատիկիս ու պապիկիս խորհուրդները, այն հողը, սիզավետ, զմրուխտ կանաչը, որի վրա պառկած նայում էի աստղերին… դրանից ավելի Հայրենիք չի կարող գոյություն ունենալ ինձ համար: Ինձ կերտել է Հայրենիքիս բնությունը, ես էլ կերտել եմ այն իմ նկարներում: 21 տարի ապրեցի օտար երկրում և, ասես դառնալով սփյուռքահայ, վերադարձա Հայրենիք: Այդ տարիներն ինձ համար մի յուրօրինակ դպրոց էին: Մեզ դրսում գնահատում են, մնում է, որ մենք մեր ունեցածն այստեղ գնահատենք: