Բոլոր հին քաղաքները բերդաքաղաքներ են եղել. վկայությունը հենց Հրազդանի ափին հայտնաբերված Շենգավիթի, Թեյշեբաինի եւ այլ միջնաբերդ- քաղաքատեղիներ են: Երեւանը նույնպես բացառություն չէ. Հրազդանի կամրջից ցած, գետի ձախ ապառաժոտ բարձր ձորափը բնությունից կարծես սահմանված է եղել բերդի համար: Այստեղ տեղադրված բերդը եւ նրա ապարանքը տեսել եւ նկարագրել են եվրոպացի ճանապարհորդներ Շարդենը (1673թ.), Կեր Պորտերը (1878թ.): Բերդի մնացորդները այժմ էլ կան. դրանք 1679 թ. պարսից Զալ խանի վերաշինած եւ հետո էլ բազմաթիվ անգամ նորոգված բերդի պարսպի մնացորդներն են Արարատ գինու գործարանի մոտ: Երեւանի բերդը արեւմտյան կողմից պաշտպանված է եղել Հրազդանի խոր ձորով, մյուս երեք կողմերից` 50-60 աշտարակ եւ բուրգ ունեցող պարիսպներով, որոնց շուրջ փորված է եղել խորը խանդակ, տեղ-տեղ ջրով լցված: Հարավային եւ հյուսիսային կողմերից երկու ահագին դուռ է ունեցել եւ մի երրորդ` գաղտնի ելք, որը ներսում եղած ապարանքի միջով հասել է մինչեւ գետը: Շարդենը գրում է. ՙԵրեւանում գտնված բերդը կարող է մի փոքրիկ քաղաք համարվել: Այն ձվաձեւ է, չորս հազար քայլ շրջանագծով եւ իր մեջ ունի 800 տուն»: Այդ ժամանակ, պարսից կառավարիչների շրջանում, հայերը բերդում միայն խանութներ են ունեցել, որոնք երեկոյան փակել եւ ցրվել են իրենց տները: Ռուս-պարսկական պատերազմների ժամանակ բավական ամուր բերդը գրավելը կամ պահպանելը կողմերի համար դառնում էր գերխնդիր: Օտարներն անցնում էին Երեւանով եւ որակում բերդը. ՙԲերդը գերազանց կառույց է», ՙՇահի տիրապետության ամենահզոր բերդը»: Ռուսները երկար չէին կարողանում գրավել բերդը եւ դրանից բերդի անառիկության առասպելն ավելի էր տարածվում: Երեւանի բերդի գրավմանն այնքան մեծ նշանակություն է տրվել, որ սահմանվել է Երեւանի գրավմանը նվիրված հատուկ մեդալ: Երբ 1827 թվականին վերջապես ռուսական զորքը հայերի օգնությամբ գրավեց բերդը, տեղի ունեցավ շքահանդես, որի ընթացքում Ներսես Աշտարակեցին եւ գեներալ Պասկեւիչը ողջունեցին զինվորներին. հետեւեց Հրազդանի ափին շարված թնդանոթների համազարկը եւ... բերդի պարիսպների մի մասը փլվեց` թաղելով հավաքվածներից շատերին: