Խոսքի միավորների տրամաբանական կապն ու գիտակցական ընկալումը անզոր են արտահայտելու ներզգայական շարժումը, ուր զգացմունքի պատմության հոգեբանական վիճակի դեստրուկտիվ հաղորդումը ձգտում է Անհայտին: «Հորիզոնը թեւեր ունի հրեշտակի», «Լույսը տխրության տողանցումն է եւ միաժամանակ բաժանումն է խավարի», «Ամպերը տառապած առուների կարոտն են», «Երբ վայրի երաժշտությունը խառնվում է արյան հետ, ռիթմը անհասկանալի ստվերներ է նկարում քարայրի պատերին», այսպես բանաստեղծը տարրալուծում է «ժամանակի ընթացքը իրերի մեջ» եւ պատմում «ձանձրույթ տիեզերականի» հեքիաթը` «Աղանց ընկուզենու տակ» բալլադում.