Ներկայումս նա փորձում է ներկայանալ որպես ՀՀ անվտանգության երաշխավոր, իսկ «պետականամետ» վերլուծաբանները հանրությանը համոզում են, որ, այո՛, Սարգսյանը վատն է, բայց փոխարենը այլընտրանք չունի, քանի որ նա միակն է, որը կարողանում է Հայաստանը պաշտպանել թուրք-ադրբեջանական սպառնալիքներից։ Իհարկե սա ցնորք է, ցնորք, որի միջոցով մոլորեցնում են մարդկանց։ Սերժ Սարգսյանի, ինչպես բոլոր բռնապետների, տիրապետության շարունակականության պահպանման առաջնային գործիքը soft power-ի (փափուկ ուժ) կիրառումն է։ Այսինքն` ստեղծելով ժողովրդավարության եւ ազատությունների պատրանք, իրականում հենց ժողովրդավարությունն ու ազատությունը վերահսկելի են եւ կառավարելի։ ՀՀԿ-ին եւ նրա առաջնորդին քննադատելը չի արգելվում, նույնիսկ խրախուսվում է, բայց այդ քննադատությունը նման է գլխով հաստ պատին հարվածի։ Պատը չի վնասվում, իսկ գլուխը կոտրվում է։ Կոտրվել, իհարկե, խոսքի արժեզրկման իմաստով, քանի որ գործի չփոխակերպվող ճշմարիտ խոսքը ի վերջո հալվում է՝ կորցնելով արժեքն ու ճշմարտացիությունը։ Շատերն են հայտարարում, թե Հայաստանում ժողովրդավարությունն առաջընթաց է արձանագրել, կա խոսքի ու մամուլի ազատություն։ Իհարկե կա, եթե չլիներ, ապա այս տողերի հեղինակն այդքան ինքնավստահ դեմքի արտահայտությամբ չէր գրի այս տեքստը։ Բայց ժողովրդավարությունը առաջընթաց է արձանագրել ոչ թե որպես օրինաչափ եւ սահուն զարգացող գործընթաց, այլ պարզապես Սերժ Սարգսյանն է այդպես ցանկացել։ Այսինքն, երբ ժողովրդավարության ինստիտուտները դրսեւորվում են էմիրի բարեհաճությամբ եւ կամքով, ապա դա այլեւս ժողովրդավարություն չէ, այլ պատրանք, փոշի, որը կարող է ամեն վայրկյան անհետանալ ու անէանալ։ Այսինքն` նա դեմոկրատ էմիր է՝ ասիական աշխարհաճանաչողությամբ եւ դեմոկրատ է խաղում զուտ արտաքին ճնշումներից ելնելով, բայց ամեն պահ կարող է դեմոկրատից փոխակերպվել արյունարբու տիրակալի, ինչպես Խորենացու փողոցում։ Այս իրողությունը արժեզրկում է ժողովրդավարությունը, սա փուչիկ է, որն ամեն պահ կարող է պայթել։ Պետք է հասնել այնպիսի իրավիճակի, երբ անկախ էմիրների կամքից ժողովրդավարությունը կլինի որպես ամրապնդված ճշմարտություն, եւ էմիրի բարեհաճությունը կսահմանափակվի ինստիտուտներով եւ ոչ թե հակառակը։