Այլ բանից էլ էր տանջվում, ամենակրտսեր քույրը Ջելիհան, միշտ ծաղրում էր. նրա պատճառով իրեն թերի ու անկատար էր զգամ: Իսկ մայրն, ընդհակառակը, նրան միշտ բարձր էր գնահատում, երես էր տալիս: Ո'չ Զելիհայի պնդումների պես չար, ո'չ մոր ասածի պես վեհ էր ուզում լինել, այլ միայն շարքային մարդ: Ե'վ լավ, և' սխալվող մարդ: Բոլորի չափ, բոլորի պես: Միակ ցանկությունը մի պտղունց հասկացողությունն էր, և որ կյանքում ինքն իրեն ավելի լավ