Ապա եպիսկոպոսն ու երեցները վերցնելով խաչը, որը տնկել էր խաբեբան, կամենում էին ջարդել: Շարժվեց ամբողջ բազմությունը եւ սրերով ու դագանակներով կամենում էր սպանել նրանց, իսկ նրանք, դուրս գալով ամբոխի միջից, անեծքներով խիստ նզովում էին հանդգնողներին: Նրանցից ոմանք զղջացին, գնացին եւ աղաչեցին եպիսկոպոսին՝ արձակել իրենց անեծքի կապանքներից: Եւ այն մարդուն տվեցին նրանց ձեռքը: Եւ երբ տանում էին նրան, հանդիպեցին գառնեցիք, որոնք գալիս էին մեծ դռնից, այն մարդը նրանց աղաչեց, որպեսզի նրանք իրեն ազատեն եպիսկոպոսի ձեռքից, քանի որ իրեն գառնեցի էր համարում եւ նրանց ազգակից: Նա ժողովրդի առաջ ասում էր, թե ինքը Արշակունիներից է, հետեւաբար իր որդիներից մեկը պետք է լինի թագավոր, իսկ մյուսը՝ կաթողիկոս, եւ նրանց վրա պետք է կատարել սուրբ Սահակի տեսիլքը: Այնուհետեւ եպիսկոպոսը այն մարդուն տվեց նրանց եւ երդում պահանջեց, որպեսզի նա այլեւս չմոլորեցնի մարդկանց, ահա այսպես հազիվ վերացավ չարը»: