Սյուժեն Հր. Մաթևոսյանի համար ոչ թե ընթերցող զբաղեցնելու, այլ հոգեբանություն, իրադրություն, հարաբերություն բացելու հնարավորություն է, որ նա թանկ է գնահատում, ուստի և ժլատաբար, երբեմն չափից դուրս ժլատաբար է օգտագործում: Նա սյուժեի հանդեպ այնքան պահանջկոտ է, ինչպես Գիքորը` բեռնաձի Ալխոյի, ուզում է քամել նրա վերջին հնարավորությունը, ինչպես Գիքորն է քամում բազմաչարչար Ալխոյի ուժերը: Բեռնում ու բեռնում է անխնա: Ահա ինչու նրա սյուժեի անիվն այնպես ծանր է թավալվում` ետևից խոր ակոսներ թողնելով, ի տարբերություն և ի հակադրություն անարգել ու թեթև գլորվող սյուժետային այն առույգ անիվների, որ հետք էլ չեն թողնում ետևից: