Ամեն տարի երեխաներ էին մեռնում։ «Ախր, ինչի՞, ի՞նչ եղավ». քամիները հեռու աշխարհներից ցավ էին բերում, բժիշկ չկար. քամիները հեռու աշխարհներից ժանտախտ էին բերում, առաջն առնող չկար, և մեռնողների մայրերը իրենց զավակների սառը ճակատները համբուրելով, շարունակ կրկնում էին հին ողբը. «ախր ինչի՞, ի՞նչ եղավ… Ո՞վ քեզ նեղացրեց…»: Տիրացու Մկրտիչը թաղման ծեսն էր անում, ի միջի այլոց ասելով՝ «կամոքն աստծոյ »… Իսկ հազար ինը հարյուր տասնմեկին… Շունչս հերիք չարեց, նորից սկսեմ՝ իսկ 1911-ին մանկական ցավ ընկավ, երևի քութեշ՝ բժշկական լեզվով… երևի։ Երեսուն երեխա ու պատանի մի աշուն գնացին հող։ Սև հող մտան: Չգիտեմ, ինչ հիվանդություն է եղել, երևի, քութեշ։ Երևի: