Համաշխարհային ասպարեզ դուրս գալու համար հայկինոն ունի բոլոր տվյալները: Սա իմ կարծիքն է, մանավանդ ես նրանցից չեմ, ովքեր ասում են՝ տեսեք, ուրիշները ինչ են անում, իսկ մենք… Այսուհանդերձ, կրկնում եմ, հայ կինեմատոգրաֆը ինչ-որ հիվանդություն ունի, բայց դա բնավ չի կապվում կինոդերասանի հետ: Կինոդերասանի պրոբլեմ գոյություն չունի։ «Հայֆիլմը» իմ ստուդիան է, ես նրան շատ եմ պարտական և հիմա ցավով եմ նշում, որ հետզհետե սիրտս կոտրվում է։ Մի շրջան եղավ, մտածեցի չնկարահանվել: Ինչո՞ւ… որովհետև ասելիք չկա, ցավ չկա: Անհատներ կան, սակայն կինոն կոլեկտիվ արվեստ է: Ներսես Հովհաննիսյանի «Թռիչքը սկսվում է երկրից» կինոնկարի նկարահանումների ժամանակ մի օդաչու թռիչքի հետ կապված հարցերի մասին զրուցելիս, օդանավակայանի աշխատողներին նկատի ունենալով, ասաց. «Շատ պատահական մարդիկ կան գետնի վրա»: Երևի թե նույն պատահական մարդկանց խնդիրն այստեղ էլ կա։