Կարծեմ Ռուբեն Զարյանի միտքն է, որ մարդու հիշողությունը արդեն հասուն տարիքում` քանակից անցնում է որակի, ինչը որքան էլ իմաստալից է հնչում, սակայն չի կարող կարծրատիպ դառնալ` հատկապես ժամանակի դաժան հոլովույթում հավատարմության քննություն բռնած ընկերներին ճիշտ գնահատելու խնդրում: