ՀՀ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի 2003թ-ի ելույթի այս հատվածը հուշում է, որ "աղքատություն" կոչվող չարիքը թեև դեռևս իսպառ արմատախիլ չէր արված, սակայն տնտեսական աճն ու կայունությունը թույլ էին տալիս վստահ լինել, որ այն արդեն մոտ ապագայի հարց է: Մարդիկ արդեն վստահ էին, որ վաղվա օրը անգուշակելի ու անկանխատեսելի չէ: Ժողովուրդն այդ տարիներին ականատես եղավ մի երևույթի, որից վաղուց հետ էր վարժվել, որ Հայաստանում ինչ որ բանի գինը կարող է իջնել` սկսած սննդամթերքից `վերջացրած ծառայություններ: Երկիրը բարգավաճում էր բոլորի աչքի առաջ: Խորհրդային կայսրության փլուզմամբ քանդվեցին նաև երկաթյա վարագույրները և աշխարհի հետ հարաբերվելը դարձավ շատ ավելի հեշտ: Հայ մարդը տեսնում էր, որ ինքը շատ ավելի լավ էր ապրում, քան անկախացման առաջին տասնամյակում, սակայն իր կյանքը համեմատում էր եվրոպական երկրների բնակիչների ապրելակերպի հետ ու մնում անբավական: Եվ սրա մեջ արժեքավոր ու դրական բան կար: