Մարկոսյանի խոսքերով՝ երկրից մեկնողների թիվն ահռելի է, քանի որ մեկ քաղաքացու արտագաղթն արդեն արտագաղթ է, իսկ եթե երկրում կա արտագաղթ, դա նշանակում է, որ երկրում խնդիր կա, ու մարդիկ իրենց ապագան այլևս այդ երկրում չեն պատկերացնում։ «Դեռևս 90-ական թվականներից Հայաստանի քաղաքացիները մեկնում էին արտագնա աշխատանքի, բայց վերջին տարիներին ընդհանուր միգրացիոն սալտոյի մեջ ավելացել է մշտական մեկնողների թվաքանակը։ Երբ նոր տվյալները ամփոփվեն՝ կտեսնենք ընդհանուր պատկերը, պարզապես խնդիրն այն է, որ միգրացիոն բացասական սալտոյի մեջ չի երևում մշտական մեկնողների թվաքանակը։ Ամեն դեպքում, դեռևս 2007 թվականից սկսած, մեր մոտ այդ սալտոն բացասական է»,- ասաց ժողովրդագրագետը՝ բերելով Վրաստանի օրինակը, որտեղ 2016 թվականին միգրացիոն սալտոն եղել է 8000 հոգի։ Նույնը նաև Ադրբեջանում է, որտեղից էլ արտագաղթի տեմպը մեծ չէ։ «Կովկասի երկրներից ամենաշարժունակը հայերն են։ Հայաստանից է արտագաղթի ամենամեծ ալիքը և տեղաժարժումը։ 13.500 քաղաքացին հսկայական թիվ է, մանավանդ ծնելիության նվազման ֆոնին։ Եվ եթե այս տեմպը պահպանվի, ապա առաջիկա 5-6 տարիներին ավելի լուրջ հետևանքներ կառաջանան։ Դրա համար համալիր մոտեցում է պետք խնդրին»,- ասաց Մարկոսյանը՝ հավելելով, որ արտագաղթի դեմ պայքրի ռազմավարություն մշակելուց բացի, պետք է քաղաքացու մոտ հույս առաջացնել, որ մոտ ապագայում իր համար երկրում լավ կլինի։