Դարձյալ	մի	անքուն	գիշեր	Շուշանիկի	համար: Նրա	ականջներին	շարունակ	հնչում	էին	Անտոնինա	Իվանովնայի խոսքերը. «Ես	համոզված	եմ, որ	ոչ	ոք	և	ոչինչ	չի	կարող	խափանել	մեր	բարեկամութկունը»: Անշուշտ	դա	մի	կծու	ակնարկ էր, անշուշտ, տիկինը	գիտե, ինչ	է	կատարվում	նրա	սրտում: Օ՜օ, ամոթալի՜	դրություն: Եվ	նա, համեստ	համարված	մի աղջիկ, դեռ	կարողանո՞ւմ	է	նայել	այդ	անբախտ	կնոջ	երեսին: Նա՞, որ	կրում	է	սրտում	մեղսալի	զգացումներ, թեկուզ ակամա, թեկուզ	հակառակ	յուր	ամբողջ	էության. տեր	աստված, մի՞թե	երբեք	չի	ունենալ	ուժ	սպանելու	յուր	սրտում	այդ որդը: Ահա	լսեց, որ	վաղը	նա	հանքերումն	է	լինելու, և	այժմվանից	արդեն	սիրտը	թրթռում	է: Երևի, նա	կգա	հիվանդին տեսնելու. նա	միշտ	գալիս	է, այնքան	բարի	է	դեպի	Զարգարյանները: Պետք	է	փախչել	տնից, չլսել	նրա	բարեհնչյուն	ձայնը, չտեսնել	նրա	թախծալի	աչքերը...