Իրիկնադեմին	Միքայելը	գիտակցությունը	կորցրեց, սկսեց	զառանցել	սաստիկ	տաքությունից: Ամբողջ	մի	ժամ	ինքն	իրեն խոսում	էր, տրորվելով	անկողնի	մեջ: Մերթ	նստում	էր, մերթ	պառկում, շարունակ	վերմակը	վրայից	հեռացնելով: Նրա անկապ	խոսքերն	այրիի	համար	մասամբ	պարզեցին	զգուշաբար	թաքցրած	գաղտնիքը: Արդեն	Մարթան	մի	քանի	անգա՛մ ակնարկել	էր	նրա	մոտ	եղբոր	և	տիկին	Ղուլամյանի	մեջ	եղած	հանցավոր	կապի	մասին: Այրին	մի	առանձին նշանակություն	չէր	տվել	լուրին, ժամանակները	փոխվել	են, այն	շատ	առաջ	էր, երբ	կինը	հավատարիմ	էր	ամուսնուն: Այժմ	ամենքը	դավաճանում	են: Ի՞նչ	անենք, որ	Անուշ	Ղուլամյանի	թուլությունից	օգտվողը	նրա	որդին	է: Երիտասարդ	է, ամուրի, «տաքարյուն», թող	ապրի, «քեֆ	անի»: Նա	մտքում	դեռ	մի	փոքր	էլ	պարծեցավ	որդու	քաջությամբ: Ղոչաղ	տղա	է, որ	կարողանում	է	կնոջը	մարդու	ծոցից	հանել, միայն	պետք	է	զգույշ	լինի, «թաքուն	անի» ամեն	բան, որ	ոչ	ոք	չիմանա: