Իսկ տղան մեծանում է։ Լուսադեմին, երբ արեւի փողը նշան է բռնում Արփագետուկի սարի գագաթին՝ չլինի՞ այստեղ թուրքի հետք ու թեփուռ է երեւացել, ծմակի ամեն ծառ զինվոր է դառնում ու կանգնում տողանի։ Իմ Սարգիս հոր սարերն են։ Ո՞վ է ասել՝ ջան սարեր, ջան արեւ, ջան Ղարաբաղ...