Կ'այցելեմ ընկերոջս gallery-ն ուր ճաշակով ընտրուած գործեր են: Դանդաղ կ'անցնիմ պաստառներուն դիմացէն երբեմն յամենալով այս կամ այն նկարին առջև: Լուռ կը կենամ սենեակին մէջտեղ և կարծես ես ինծի կը խօսիմ՝ «միևնոյն է, ինծի՛ համար Հայաստանի լաւագոյն նկարիչը Վիգէնն է»: Գիտեմ ըսածս քիչ մը անհեթեթ է: Ընկերս կը ժպտի: «Սեդա, արդէն քանի անգամ դու նշել ես նրա անունը ինձ: Մի քանի տարի առաջ էլ երբ նոր էինք ծանօթացել նրա մասին էիր պատմում: Գիտե՞ս, ես նրան այդպէս էլ չգտայ: Իմ սերնդակիցներից ոչ մէկը նրան չգիտի»: Ինչու՞ մեղքս պահեմ, տեսակ մը յուզուեցայ: