Գերեզմանոցում Դժգու Սաֆարը դողացող մատներով գրկեց քրոջ աղջկա դագաղը և մի քանի վայրկյան ականջ դրեց հանգուցյալի վաղուց մարած շնչառությանը՝ «Էղսո լաո՛, հազար ու հազար անգամ եմ Աստծուն խնդրե ու քզի կխնդրիմ՝ ներե՛ իմ մեղավոր հոգուն, ներե՛ ու նորե՛ն ներե։ Տե՛ր Աստված, ընչի՞ դու իմ անմեղ հոգին մեղավոր սարքիր»։ Մոտ կանգնածներից շատերն աչքի պոչով հարցական իրար նայեցին՝ էդ ի՞նչ հին մեղք է, որ անգամ վերջին հրաժեշտին էլ այդպես ցավեցնում է հանգուցյալի սիրելի քեռու սիրտը կամ, ո՞վ գիտե, մեծ մարդ է, կարող է՝ խելքը գնալ-գալով է։