Էս ամենի մեջ հաստատ պերֆորմանսային բնույթ կա, մի քիչ էլ՝ սեթևեթանք, որը չի սազում էդ ժանրին։ Բայց վերադառնալ չեմ սիրում․ կյանքը շատ կարճ է հետ կամ առաջ նայելու համար, ուզում եմ ընդամենը պրոցես ապահովող կամ չապահովող լինել, մնացած ամեն ինչ հին թատերական բնույթ ունի, իսկ ես ուզում եմ բոլոր հիմները մոռանալ։