Նշանավոր հայ դասական բանաստեղծ Վահան Թեքեյանը մի շարք բանաստեղծություններ է գրել, որոնք ամենահակիրճ ու ամենաարդյունավետ ձեւով իրենց մեջ ներփակում են պատմության ընթացքում հայերին պատուհասած դժբախտությունները: Դրանցից մեկը վերնագրված է «Փոշի-ազգ» եւ սկսվում է հետեւյալ տողով. «Այդքան պզտի՜կ, պզտիկցա՜ծՙ պէ՞տք է, որ դուն տակաւին…»: Այս կարճ նախադասությամբ նա ողբում է հայերի վիճակը եւ օսմանյան թուրքերի իրականացրած ոճրագործության հետեւանքով փոշու վերածված հայրենիքի ճակատագիրը: Բայց ընդհանուր առմամբ որպես հոռետես մարգարե բնութագրվող բանաստեղծն իր այս քերթվածքն ավարտում է լավատեսությամբՙ գրելով. «Յուսա՛, դիզվուէ՛, փոշին լոկ այդպես թերեւս հող, քար ըլլայ…»: