Ինչպես է սկսվում բուն պատմությունը. Ամեն ինչ սկսվում է նրանից, որ այդ հողատարածքի սեփականատերը` Միտտը, ուզում է ջրհոր փորել և նրա մուրճը հարվածում է մի ինչ-որ մետաղի, նա փորձում է շրջանցել մետաղն ու շարունակել իր աշխատանքը, բայց պարզվում է, որ մետաղական օբյեկտը բավականին մեծ է և շրջանցելն էլ անհնար է: Յուրաքանչյուր հարվածից տղամարդն ավելի ու ավելի է վատանում, այնուամենայնիվ, նա շարունակում է փորել փոսը` հաշվի չառնելով տարօրինակ խցանումը: Ի զարմանս Միտտի` փոսն ինքն իրեն մեծանում է ու լցվում ջրով: Թվում է` այդ ամենը պետք է ուրախացներ Միտտին, որովհետև դեռ գործը չսկսած` ջուր ունեցավ, բայց` ոչ, Միտտը չհասցրեց ուրախանալ, նա թուլացավ ու շանթահարվածի նման խելակորույս ցած ընկավ: Իսկ ջուրը պարզվեց, որ խմելի չէ: Այն, թեև մաքուր էր երևում, բայց չէր խմվում: Տղամարդը փոսը նորից լցրեց հողով ու կարողացավ մի կտոր վերցնել այդ մետաղից: Գուցե պատմությունն այդպես էլ ավարտվեր, եթե չունենար շարունակություն. խախտվեց Միտտի ընտանիքի անդորրը. գիշերը թխկոց էր լսվում, իրերը ցած էին ընկնում, կոտրվում, պարզապես այդ տանն այլևս ապրելն անհնար էր: