Ղարսցի	հայերը	էս	ձորերի	քարերն	էլ	ունեին	համարած, ինչ	տեղ	փշտով, թվանք	էր	տրաքում	յա թուր	խաղում, առանց	դոշի	ու	գլխի	չէ՛ր	անց	կենում: Մենակ	Նաղի	խանը	ու	Օքյուզ	աղեն, ինչպես	որ	էլավ, գլխըները	թափեցին, ձիանները	ձեռք	քցեցին	ու	մեկ	քանի	մարդով	դուս փախան: Մնացածը, ինչ	կոտորվել	էին՝ կոտորվել, ինչ	չէ, մնացել	ձորի	միջումն, ոչխարի	պես չոբանը	կորցրած, կանգնած: Ընչանք	էսպես	պահեցին	մեր	տղերքը, մինչև	ծեգը	բացվեց, ու	աչքդ բարին	տեսնի, տասնըհինգ	թուրքի	մենակ	էն	չորս	քրդերն	էին	սպանել, տասից	ավելի	ղուղ մենակ	Աղասին	էր	ցրվել	ու	փոր	վեր	ածել: