Մա­սամբ հա­ջո­ղութ­յուն­ներ ու­նենք նաև այլ ճյու­ղե­րում: Կան ճյու­ղեր, որ­տեղ դո­փում ենք տե­ղում, կան ճյու­ղեր, որ­տեղ ա­նընդ­հատ պրպտում ենք, փոր­ձում ենք ինչ-որ ճա­նա­պարհ­ներ գտնել, ար­տա­քին աշ­խար­հի ու­շադ­րութ­յու­նը մեզ վրա հրա­վի­րել: Բայց գլո­բալ աշ­խար­հում այս ո­լոր­տի հիմ­նա­կան խա­ղա­ցող­ներն ակն­հայտ են, նրանք են ո­րո­շում, թե ո՞ր տա­րա­ծաշր­ջան­նե­րում ու­նե­նալ ին­ժե­նե­րա­կան խմբեր` ել­նե­լով ի­րենց բիզ­նե­սի կա­րիք­նե­րից: Մենք էլ ա­մեն ինչ պետք է ա­նենք, որ նրանց հե­տաքրք­րութ­յու­նը մեր նկատ­մամբ չմա­րի: Պետք է ժա­մա­նա­կին և­ ո­րա­կով այդ նա­խագ­ծերն ի­րա­կա­նաց­նենք, մեր ին­ժե­ներ­նե­րը պետք է ի­րենց ստեղ­ծա­գործ միտքն ա­նընդ­հատ բա­նեց­նե­լով ցույց տան, որ կրեա­տի­վութ­յամբ մենք բա­վա­կան մրցու­նակ ենք: Ի­հար­կե, բիզ­նե­սի կար­ևո­րա­գույն նա­խա­պայ­ման­նե­րից մեկն էլ ար­տադ­րան­քի ցածր ինք­նար­ժեքն է, ցածր ինք­նար­ժե­քով ո­րակ­յալ ար­տադ­րանք ստեղ­ծե­լը: Ե­թե մենք կա­րո­ղա­նում ենք ո­րակ­յալ, ին­տե­լեկ­տո­ւալ ար­տադ­րանք ստեղ­ծել և­ արդ­յուն­քում այդ ար­տադ­րան­քի ինք­նար­ժե­քը ձեռն­տու է ար­տա­քին ներդ­րո­ղին, դա օգ­նում է նրա ու­շադ­րութ­յու­նը սևե­ռել մեզ վրա: Հա­կա­ռակ դեպ­քում ծո­րակն ան­մի­ջա­պես կփա­կեն Հա­յաս­տա­նում և կ­բա­ցեն մեկ այլ երկ­րում: