Այլևս	Շուշանիկը	չկարողացավ	իրեն	զսպել: Հորեղբոր	խոսքերն	արտահայտում	էին	այն, ինչ	որ	ինքը	ևս	զգում	էր: Բողոքելով	ձեռների	բացասական	շարժումներով, թույլ	ճիչով	ու	ջղաձգական	ցնցումներով, նա, միևնույն	ժամանակ, չէր կարողանում	հերքել	իր	սերր	դեպի	Սմբատ	Ալիմյանը, որովհետև	չգիտեր	ստել	ու	կեղծել: Նրա	կոկորդի	երակները փքվեցին, կուրծքն	ուռավ, բարձրացավ: Չդիմացավ	բուռն	զգացումներին, որ	արձագանք	էին	տալիս	հորեղբոր	անսքող խոսքերին, թուլացավ, ընկղմվեց	գահավորակի	վրա: Գլուխը	դրեց	ասեղնագործ	բարձիկին	և	հեկեկաց	այնպես, որպես երբեք	չէր	հեկեկել: