Իրոք, ըստ էության ինձ այնքան քիչ բան է պետք։ Աղոտ, 12 վոլտանոց լամպ եւ որպեսզի ոչ մեկը մատով չդիպչի իմ սիրելի խառնափնթոր կախովի սեղանին։ Ինչ վերաբերում է փոթորկին եւ թոռներիս, ապա խնդիր չկա։ Նրանք պարտավոր են ինձ խանգարել։ Թոռներիս լուսանկարները փակցված են Ղարաբաղի քարտեզի վրա, եւ ես հաճախ եմ աչքս կտրում նոթատետրից կամ գրամեքենայից՝ նրանց նայելու, մտովի նրանց հետ խաղալու համար։ Իսկ փոթորկի հարցը շատ ավելի պարզ է։ Հենց ուժգնությունը սկսում է անցնել 4 բալից, ես (եւ միայն ինքս) հավաքում եմ գրքերս ու թղթերս սեղանից եւ դնում արկղի մեջ այն հերթականությամբ, որպեսզի հետո առանց դժվարության վերականգնեմ իմ սիրելի անկարգությունը։ Սեղանի տախտակը բարձրացնելով՝ փակում եմ գրադարակները եւ բարձրանում տախտակամած։ Ինչպես բազմիցս եմ ասել, ամենաուժգին փոթորիկներն անցկացրել եմ վերեւում՝ հաջողացնելով ձեռքիցս բաց չթողնել հուշատետրերը։