Սակայն	չքավորության	լուծը, որ	մինչև	այժմ	Զարգարյանը	կրել	էր	անտրտունջ, այլևս	սկսել	էր	դառնալ	նրա	համար անտանելի: Ահա	ինչու	նա	վերջին	ժամանակ	հուզվում	էր: Վտիտ	ուսերը, որոնց	վրա	բարձված	էր	ահագին	ընտանիքի հոգսը, չէին	դիմանում	ծանր	բեռան	և	ավելի	ու	ավելի	կորանում	էին: Պետք	է	մի	օր	նյարդերը	խորտակվեին, որպես	չափից դուրս	ամուր	ձգված	լարեր: Ա՜խ, մանկության	հասակից	այդ	լարերի	վրա	հնչել	էր	միայն	կարիքը: Այնինչ, մյուս	կողմից` երբեք	չէր	լռել	անձնասիրության	ձայնը, աղքատի	անզոր	հպարտության	ձայնը, որ	սոսկալի	դիսսոնանս	է	նրա	կյանքի սրտաճմլիկ	ողբերգի	մեջ: