Արուսյակի պայծառ դեմքին նայելով կարելի էր կարծել, որ նա համակերպվել էր Վարդանի մեկնելու մտքի հետ, սակայն վիշտը բնակություն էր հաստատել նրա հոգում, և նա դիմանում էր միայն ուժերի գերմարդկային լարման շնորհիվ։ Նա ապրում էր միայն այն պահերի համար, երբ իրենք սիրում էին միմյանց, և այդ պահերին նրա հոգում վերակենդանանում էր պատրանքը, որ իրենք մեկ ամբողջություն էին կազմում։ Անցողիկ կախարդանքը արագ ցրվում էր, և այդ ժամանակ Արուսյակը ամուր գրկում էր Վարդանին, և այդ գրկախառնության մեջ հուսահատություն կար։ Ի՜նչ էր ինքը կորցնելու։ Այս մարդու հայտնվելու հետ նրա կյանքը լուսավորվել էր, դա արևի կարճատև հայտնություն էր սովորաբար ամպերով ծածկված երկնքում։ Նա գնում էր, և Արուսյակն իրեն տեսնում էր ծերացած, անցած տարիներից ալեհեր դարձած, և գորգի դազգահի դիմաց նստած՝ ինքը գործում էր այն գորգը, որը գործում էր քսան տարեկանում, ինքն անուղղելի կերպով միայնակ էր և սրտի մեջ պահում էր վիժված սիրո հիշատակը։