Սարգիս	Զարգարյանը, կրակից	ազատվելով, մահից	չփկվեց: Նրա	նեխված	մարմինը	և	քայքայված	հոգին	ավարտում	էին վերջին	հաշիվներն	աշխարհի	հետ: ժամ	առ	ժամ	սպասում	էին	նրա	մեռնելուն: Նա	արդեն	զրկվել	էր	բոլորովին	խոսելու ընդունակությունից, և	ապուշ	աչքերը	լուռ	հառում	էր	սրա	ու	նրա	երեսին: