«Որ «զոնումե չաշխատեի, գնում նստում էի կավագործության սենյակի դռան առաջ ու ժամանակ մեռցնում, - ասում է նա: - Բայց Խալափյանը մի օր ջղայնացավ, ես էլ բորբոքված նստեցի ու կավից ափսե սարքեցի, մեջն էլ եկեղեցի քանդակեցի ու տեսա` սիրուն բան դարձավ: Այդ օրվանից արդեն սարքում եմե: