Վերջինս երգչական արվեստի իր պատկերացումներն ունի, ուստի դրական կարծիքի հետ իր դիտողություններն է անում Մարինա Զալինյանի կատարումների վերաբերյալ: «Մարինան շատ գեղեցիկ տեմբր ունի, այդ տեմբրի հետ հետաքրքիր է աշխատել, որոշ համերգներ մենք միասին արել ենք, այդ համերգների իրողությունն առավել ևս հաստատում է, որ հետը կարելի է աշխատել,- կարծիք է հայտնում Մաեստրոն: – Շատ կարևոր է, որ ինքը սիրում է երգել, ուզում է երգել, ջանք է թափում երգելու համար, աշխատում է փորձերին հնարավորին չափ ուշադիր լինել, փորձում է բոլոր ցանկությունները, առաջարկությունները՝ կատարողական խնդիրների վերաբերյալ, ի նկատի ունենալ և դրանք թե՛ փորձերի, թե՛ մանավանդ համերգի ժամանակ իրականացնել: Բայց ինքն աշխատանք ունի անելու նախ վոկալ տեսակետից, որովհետև, ես ինչքան իրեն ճանաչում եմ և իր պատմածից եմ համոզվում, տարբեր ուսուցիչների ձեռք է ընկել և շարունակում է դեռ ընկնել, ամեն մեկը մի «փեշից» է քաշում իրեն, ու ինքը դեռ անորոշության մեջ է, դեռևս իր համար հստակ չէ ինքն իրեն գտնելու ճանապարհը: Ես պարզ մի բան եմ ասել իրեն, որ Աստված յուրաքանչյուրին ստեղծում է եղած շնորհի սահմաններում: Եվ յուրաքանչյուրը պետք է կարողանա իրեն տրված այդ շնորհը լրիվ բացահայտել: Բայց այդ բացահայտումը չպետք է լինի այնպես, որ ինքն այդ շնորհի սահմաններից դուրս ավելի բան ուզենա: Հնարավոր չէ. դրանով դու ջախջախում ես եղածը, ցաքուցրիվ ես անում, իրենից բան չի մնում… Պետք է գործել քեզ տրված ձայնի աստվածատուր չափի մեջ: Պետք է երգել այն, ինչ քո ձայնին հարմար է: Վոկալն ամենաբարդ արվեստն է կատարողական ոլորտում: Վոկալն այնքա՜ն զգույշ, այնքան նուրբ, այնքան մարդկային, այնքան ջերմ, այնքան խնամք, հոգատար վերաբերմունք պահանջող աշխատանք է ենթադրում, նախ, դասատուի կողմից»: Ահա այս մոտեցմամբ Ս. Երկանյանն իր պահանջն ու մոտեցումն ունի համույթի հետ համագործակցող երիտասարդ երգիչ կատարողների հանդեպ, իրենց երգացանկն ընտրում է՝ ելնելով նրանց ձայնային հնարավորություններից, հետամուտ է նրանց մասնագիտական և արտիստական կատարելագործմանն ու առաջընթացին: Այդ երիտասարդների շարքում է Մարինա Զալինյանը: