Այսօր Հայաստանում մեծ թափով ներդրվում են օրենքներ, որոնք ապագա վարչապետին ապահովագրում են իր իշխանությանը սպառնացող հնարավոր վտանգներից։ Այդ ամենը կատարվում է նոր Սահմանադրության պահանջների եւ բարեփոխումների անվան տակ։ Միաժամանակ քաղաքական երկնակամարում ՀՀ նոր նախագահի իրավասությունների սահմաններն են հստակեցվում։ Պարզվում է, որ անգամ նոր Սահմանադրության դրույթները ժամանակավրեպ են դարձել ու հարկ կա առավել սահմանափակել ՀՀ նախագահի ինքնուրույն որոշումների շրջանակը։ Պարզվում է նաեւ, որ այդ գործում ընդամենը երեք տարի առաջ ընդունված սահմանադրական դրույթների պահանջների չկատարումը խնդիր չէ, նոր օրենքներով կարելի է շրջանցել Սահմանադրությունը եւ ամեն ինչ տանել նոր հունով։ Առավել եւս, որ նախագահի թեկնածուն, որը լինելու է պետության գլուխը (ՀՀ Սահմանադրություն, հոդված 123, մաս 1), հետեւելու է Սահմանադրության պահպանմանը (հոդված 123, մաս 2), իր լիազորություններն իրականացնելիս անաչառ է լինելու եւ առաջնորդվելու է բացառապես համապետական ու համազգային շահերով (հոդված 123, մաս 3), իր գործառույթներն իրականացնելու է Սահմանադրությամբ սահմանված լիազորությունների միջոցով (հոդված 123, մաս 4), ընդունել է գործող նախագահի առաջարկած խաղի կանոնները եւ պատրաստվում է Սահմանադրության պահանջների ակնհայտ խախտմամբ դառնալ ՀՀ 4-րդ նախագահ։ Այսպես՝ «Շանթ» հեռուստաընկերության եթերում լրագրողի հարցի առնչությամբ, թե պետության նախագահ կարող է ընտրվել վերջին վեց տարում ՀՀ-ում մշտապես բնակվող անձը, իսկ փաստացիորեն նախագահի թեկնածու Արմեն Սարգսյանը չի բավարարում վեց տարվա բնակության ցենզի պահանջը, վերջինս, որպես բացատրություն, վկայակոչում էր իր ապրած կյանքի պատմությունը, որն իրեն իրավունք է վերապահում լինել հանրապետության նախագահ, իսկ իրավական խոչընդոտների դեպքում պատասխանատվությունը վերահասցեագրում է կառավարության, Ազգային ժողովի, պետական տարբեր ծառայությունների համապատասխան մասնագետներին։