Օրիորդը նման է գարնան ծիածանաշողք թևերով թիթեռին . նրան հանդիպում է պատանին, սիրում է այդ գեղեցիկ թևերով չքնաղ թիթռին , և վազում է հետևից ` նրան բռնելու. երկար չարչարանքից հետո ,բռնում է ու սեղմում կրծքին . հետո նայում է, որ թևերը այլևս չունեն ծիածանի շողքերը . մերկ են ու դժգույն , և պատանին հիասթափված թողնում է թիթեռին . բայց դեռ իր մատներին է այն գեղեցիկ ,ծիածանաշող թևերի փոշին , որը միշտ հիշում է և թախծում...