– Դատական համակարգի պաշտոնյաների աշխատանքի գնահատականը պետք է տան սահմանադրական իրավասու մարմինները: Սա՝ առաջին: Երկրորդ՝ 2005-2008 թվականներին դատական համակարգում տեղի ունեցան այնպիսի ինստիտուցիոնալ փոփոխություններ, որոնք դատական համակարգի գործունեության այլ որակական մակարդակ ապահովեցին: Բավական է միայն նշել դատական նախադեպի կամ ինչպես այլ կերպ են ասում՝ դատական իրավաստեղծության ինստիտուտի ներմուծումը, ինչը թերեւս լրջագույն քայլ էր դատական կանխատեսելիության ապահովման տեսանկյունից: Էլ չասեմ հանրային հնչեղություն ունեցող բազմաթիվ գործերով արդարության վերականգնման մասին, մասնավորապես՝ Մատաղիսի գործով, ինչը եւս արդարադատության կայացման համար հանգրվանային նշանակության հարց էր: Ինչ վերաբերում է միջազգային դատարաններում Հայաստանի դեմ կայացվող ակտերին, ապա նախ՝ դրանց մի մասով երկրի պարտության մեղավորները դատավորները չեն, այլ իրավակիրառող այլ մարմինները: Եվ վերջապես՝ դատական սխալից ոչ ոք ապահովագրված չէ: Այնպես որ՝ վստահ եղեք՝ եթե դատական համակարգում վատ կառավարում լիներ, ՄԻԵԴ-ի՝ Հայաստանի դեմ կայացված որոշումները շատ ավելի մեծ ծավալ կունենային: Իսկ այժմ Գյումրին: Իրավիճակն ինձ մի հին, բայց ակտուալ անեկդոտ է հիշեցնում, երբ աղջկա բարեկամությունը խոսում է մոտակա հարսանիքից, բայց ապագա փեսայի տանը դեռ տեղյակ էլ չեն… Գյումրին իմ ծննդավայրն է: Ես ցավում եմ այդ քաղաքի համար, գյումրեցիների առօրյա դժվարությունների ու խնդիրների համար: Հիմա ժամանակի առումով հասցնում եմ հաճախ լինել Գյումրիում, այցելել հատկապես սոցիալական լրջագույն խնդիրներ ունեցող ընտանիքներ, որոնք իսկապես քիչ չեն: Շատ ցավալի է, որ այսօր Գյումրիում էական ոչինչ չի փոխվում, ու եթե իրենց բառերով բնութագրեմ՝ գյումրեցին կորցրել է ամեն ինչ՝ բացի հումորից: Սակայն մի բան միանշանակ է՝ ով էլ լինի քաղաքի ղեկավար, հնարավոր չէ այստեղ իրավիճակն էականորեն փոխել, եթե նպատակային պետական ծրագրեր չիրականացվեն Գյումրիում: