Սուրոյի մահից հետո Նկարի կյանքը օր-օրի դառնում է տաղտուկ։ Տանը բոլորը օտար լեզվով էին խոսում։ Ճիշտ է, Նկարն արդեն ամեն ինչ հասկանում էր, բայց... ինչ խոսեր, երբ մեկի մտքով անգամ չէր անցնում, որ եթե մայրենի լեզվով դիմեն Նկարին, նա կխոսի իրենց հետ։ Ընդամենը Սուրո պապից մնացած մի բառ էին հիշում, մեկ-մեկ Նկարի կողքով անցնելիս դիմում էին նրան.