Մութն	էկել	ա, գետինն	առել, նա՜նի	ջան, սար	ու	ձոր	խավարել, փակվել, մենք	մերը	կորցրած հավի	ճտերի	պես	ընկել	ենք	չոլ	ու	դուզ. ո՛չ	աչքըներս	ա	քուն	գալիս, ո՛չ	սրտըներս՝ ղարար, ա՜խ քաշելիս՝ կրակ	ա	դուս	գալիս	լերդըներիցս. ո՞ւմ	երեսին	մտիկ	անենք, որ	մեր	սուգը	տեսնի, ո՞ւմ ճտովն	ընկնինք, որ	մեր	արտասունքը	սրբի. ո՞ւմ	մոտ	գնանք, որ	մեզ	գոգն	առնի, մեր	սիրտը մխիթարի, մեր	դարդն	իմանա: Քարերը	անկաջ	չունին, որ	մեր	ձենը	լսեն, սարերը	սիրտ	չունին, որ մեզ	վրա	ցավին, երկինքը՝ հեռու, որ	մեզ	քաշի, տանի, երկիրը	թուր	չունի՛	որ	մեզ	էլ	փրթի, կոտորի, ո՞ւմ	ասենք	մեր	դարդը, ա՜խ, ո՞ւմ: Ընչի՞	մեզ	աշխարհ	բերիք, ընչի՞	մեզ	կաթը	տվիք, պահեցիք. դուք	շուտով	պրծաք, երկինքը	գնացիք, մեզ` որբերիս, էս	փո՛ւչ	աշխարքի	վրա	թողիք, որ	դհա	ավելի	տանջվինք, դհա	ավելի	չարչարվինք. ձեր	կարոտը	մեկ	կողմից	քաշենք, մաշվինք, մեր	ցավը	մյուս	կողմից	սրտըներս	անենք, էրվինք, փոթոթվինք: