Հանկարծ նա մտովի երեսուն տարի հետ գնաց։ Դա Ավագ շաբաթի պատարագից անմիջապես առաջ էր։ Բեմի առջև կանգնած Վարդանը շարականներ էր արտասանում, որոնք նա անգիր էր արել։ Նա գիտեր, որ ծնողներն իրեն հպարտությամբ էին ունկնդրում՝ մայրը կանանց հատկացված շարքում, իսկ հայրը մյուս կողմում տղամարդկանց հետ։ Հետո բոլոր լամպերը վառվեցին՝ փայլեցնելով վարդանախշերի և սրբապատկերների ոսկին, իսկ վերևի սրահում երգչախումբը սկսեց երգել «Քրիստոս հարյավ ի մեռելոց» շարականը։ Վարդանը գրպանից հանեց Զատկի ներկած ձուն, այն կոտրեց՝ խփելով ավազանի եզրին և ագահաբար կերավ, այդպիսով վերջ դնելով անվերջանալի պահքին։ Դա շտապողական արարք էր, քանի որ նա պետք է քաղցած մնար մինչև հաղորդվելը։ Քահանան նկատել էր նրա արարքը, այդուհանդերձ նրա բերանը դրեց նշխարքը՝ Քրիստոսի մարմինը։ Վարդանը պարզորոշ հիշում էր այն միտքը, որը զբաղեցնում էր նրա ուղեղը, ինչպե՞ս կարող էր Քրիստոսը մեռնել ամեն տարի և հարություն առնել երկու օր անց։ Այսօր նա գիտեր, որ մարդիկ կարող են հազար անգամ մեռնել և շարունակել ապրել։