Կտակը	բաց	արին	հանգուցյալի	մահվան	երկրորդ	օրը, ինչպես	ցանկացավ	Սմբատը: Դա	ավելի	հանգուցյալի զգացումների	զեղումն	էր, քան	չոր	ու	ցամաք	գործնական	թելադրություն: Ծերունին	ասել	էր, ծխական	քահանա	Տեր-Սիմոնն	արձանագրել: Նախ	հանգուցյալը	հանձնարարում	էր	Սմբատին	աշխատել	Միքայելին	ուղիղ	ճանապարհի	բերելու, դուրս	բերելով	նրան	այն	անբարոյական, շռայլ	կենցաղից, որ	կլանել	էր	նրան	ամբողջովին: Հետո	պատվիրում	էր	արթուն հսկողություն	ունենալ	Արշակի	վրա, սիրել	ու	հարգել	մորը, ապրել	նրա	հետ	մի	հարկի	տակ, անբաժան: Այնուհետև	նա խնդրում	ու	աղերսում	էր «ուղղել» իր «սխալը»: Գալով	գործնականին, հանգուցյալը, բացի	մի	քանի	աննշան	նվերներից	իր չքավոր	ազգականներին	ու	բարեգործական	նպատակով, բոլոր	իր	շարժական	ու	անշարժ	կայքերը	և	բանկային	թղթերն	ու ստանալիքները	հանձնում	էր	Սմբատի	իրավասությանը, այրիին	նշանակում	էր	կրտսեր	որդու	խնամակալ	մինչև չափահասություն: