...Իսրոն սթափվեց, Չաթինդաղի ձորաբերանով զգուշորեն գալիս էր Զորինազը՝ ձեռքին հացի կապոցը։ «Տե՛ր Աստված, է՞ս է մեր խնդրածը՝ «...տուր զհաց մեր հանապազորդ»... Քանի՜-քանի հայի էրեխա փրկեցի թուրքից մեկ ոսկով, բա հիմի իմ էրեխեքին իմա՞լ փրկիմ, ումի՞ց փրկիմ»,- ատամները սեղմեց Իսրոն ու գրկեց Զորինազին։