— Կենդանի	մնաս, սա՛ղ	ըլիս. Կարգիդ` հաստատ, տե՛րտեր	ջան. Անո՛շ, խմածդ	անո՛շ, հենց	իմացանք՝ մե՛ր	սրտովը	գնաց,— ձեն	տվին	ամենն	էլ, ու մեկը	մեկ	թիքա	պանիր, մյուսը	մեկ	թիքա	խորոված	յա	խաշլամա, լոշում փաթաթած, թավազա	արին: Տերտերն	էլ	առաջ	ձեռը	տվողի	բթի	վրա	դրեց, թիքեն	առավ, բերնին, ճակատին	դրեց, «Հա՜յ, ձեռդ	ապրի, հա՜յ	զորանաս» ասելով, ձգվելով, օրհնելով, գովելով` թիքեն	ծամեց, կուլ	տվեց	ու	ինքը մյուսների	օրհնանքին	անկաջ	դրեց, անո՜շ	ասեց: