Ռավելի հեղինակած իմպերսիանիստական դաշնամուրային նոր ոճի լավագույն մարմնավորողներից է Սեդրակ Երկանյան դաշնակահարը: Ռավելի ստեղծագործությանը հատուկ կոնցերտայնությունը, ժանրերի, թեմատիկաների և ռիթմերի ուրույն վերաիմաստավորումն իր դաշնամուրային կատարմամբ կատարելապես «ընթերցեց» Ս. Երկանյանը՝ վառ, ինքնատիպ, գունեղ: Միայնությանն ու դժնի իրականությանը բախվող թռչունների ընթացքը հոգու թևաբախումն է վայրիվեր, թախծության նվագը նկուն չէ, ներքին բողոք ու թաքուն ընդվզում ունի, որ թվում է՝ հիմա, հենց հիմա կցայտի, կհորդա, չճեղքի միայնության պատնեշը, թախծության շղարշի անհունությունը: «Թախծոտ թռչունների» թևածմանը հաջորդեց մե՛րթ ուժգնացող, մե՛րթ մեղմվող ալեբախման մեջ հայտնված միայնակ նավակի պայմանական պատկեր-կերպարը, որ դարձյալ անհատն է՝ ինքը իր ներսում, ինքը՝ իրեն հայելով, արտաքին աշխարհի կործանիչ ու անխնա ուժերի դեմ իր ներքին ընդվզմամբ, հաշտությամբ, ինքնազննմամբ՝ զուսպ դրամատիկ, օվիանոսի տատանումների իրական հունչով…