- Ամենադժվարը կյանքում ցուրտ ու մութ տարիներն էին` մանավանդ երեխայիս ծնվելուց հետո: Դրանք ամենասարսափելի ու դաժան տարիներն էին` և ոչ միայն իմ, ընտանիքիս, հարազատներիս, կարծում եմ` նաև մեր ողջ ազգի համար: Փառք Աստծո, մնացին անցյալում, բայց հետևանքներ թողեցին իհարկե: Այսօր մարդկանց տառապեցնող տարբեր հիվանդություններ, այդ թվում և կաթվածը, կարծում եմ` նաև այդ տարիների հետևանքն է: Բացի դրանից` այդ ժամանակահատվածում շատ քիչ մարդիկ կրթություն ստացան, կամ առհասարակ կարդացին: Մոմի կամ ճրագի լույսի տակ կարդալը հեշտ չէ: Հիմա, երբ նայում եմ մեր երեխաներին, ովքեր այդ ժամանակահատվածում պետք է սովորեին ու չսովորեցին` ցավ եմ ապրում: Շատերը գնացին երկրից, մտավորականություն կորցրեցինք, լավ երաժիշտներ, նկարիչներ: Ազգովի տուժեցինք այդ տարիներին. երկրաշարժ, ապա` Սումգայիթ, Արցախյան պատերազմ և 90-ականներ, երբ ամեն ինչ անում էինք, որ գոնե գոյատևեինք: Երբեք չեմ մոռանա, թե ինչպես էին մարդիկ առավոտից հացի գործարանի դիմաց գետնին նստած քնում` իրենց հերթին սպասելով: Դառը հուշեր են: Անգամ թշնամուս չէի ցանկանա այդպիսի օրեր ապրել: