Տրդատ — Ինձ մի խաղաղ օր ընծայիր, պատմիչ: Ընդամենը մի օր: Ես կթափառեմ անտառի թավուտներում, մենակ, առանց թիկնապահների… Գիտեմ, հաստատ գիտեմ, կարող եմ երդվել, որ ոտնամաններս կցեխոտվեն գետակն անցնելիս… Միշտ եղել են մաքուր, պլպլան… Մեկ էլ տեսար հանեցի ոտքերիցս ու բոբիկ քայլեցի խոտերի վրա… Գուցե մացառուտները ճանկռոտեն ինձ… Ի՞նչ կա այստեղ անհավանական… Իսկ եթե բախտս բերի ու նաև անձրև գա, թրջվեմ մինչև ոսկորներս, դառնամ լրիվ անօգնական, ուրեմն կատարյալ է արքայիդ երջանկությունը… Ասա, ինչ պետք է անեմ այսօր…