- Երբեմն նկատում եմ, որ ճնշված են, փորձում եմ իմ սեփական օրինակով ցույց տալ, որ դժվարություններն անխուսափելի են և պետք է հաղթահարել դրանք: Ամեն առիթով հիշեցնում եմ` ցանկացած արարքից առաջ մի մոռացեք, որ սպասող մայր ունեք: Պարզապես պիտի հիշեն մայրիկին, ուրիշ ոչինչ պետք չէ, և դա շատ դեպքերում զգաստացնում է: Իհարկե, զինվորի հետ երբեմն դժվար է աշխատել, քանի որ շատ բան է փոխվել: Երևի պատերազմի շունչն է հեռացել: Մինչև 2000 թ-ի զինվորն ըստ իս ավելի գիտակից ու հասուն էր: Այն ժամանակ տարիներն էին դժվար, պայմաններն էին ծանր, իսկ հիմա զինվորի հոգեբանությունն է փոխվել: Տարիներ առաջ մի զինվոր ունեինք Մեղրիի զորամասում` Թաթուլ Կրպեյանի եղբորորդին էր: Հաճախ էր լքում զորամասը, խախտումներ էր թույլ տալիս, սիրած աղջիկ ուներ: Մի անգամ կանչեցի նրան Թաթուլի նկարի մոտ: Ու թեև մեծ դժվարությամբ, բայց ասացի` նայի´ր այս նկարին. կամ պետք է ազգանունդ փոխես, կամ բարեխիղճ զինվոր դառնաս: Իհարկե, այդ խոսքերն իրենց ազդեցությունն ունեցան,- պատմում է Անահիտը: