Սանձարձակ	ծաղրում	էին, զրպարտում, հայհոյում	քաղաքի	առաջին	միլիոնատիրոջ, սակայն	միայն	հետևից: Իսկ	երբ աղան, կլորիկ	փորը	դուրս	ցցած, բադի	պես	աջ	ու	ձախ	երերվելով, գնում	էր	փողոցով	կամ	անցնում	էր	խանութից	խանութ և	կամ	կլուբ	էր	մտնում, ամենքն	աշխատում	էին	որսալ	նրա	հայացքը, որպեսզի	բարևեն	խոնարհ	և	արժանանան	նրա արհամարհական	պատասխանին: Այնինչ	Մարկոսը, այդ	նախկին	ջրկիրը, դռնապանը, ինքը	ոչ	ոքի	բարևին	չէր	սպասում, բացի	մեկից	և	այդ	մեկը	երկրի	իշխանն	էր — նահանգապետը: Քսանուհինգ	տարի	էր, որ	վերադարձնում	էր	իր ինքնասիրության	և	պատվի	կորուստները, ընդունելով	ուրիշներից	այն, ինչ	որ	ինքը	քսանուհինգ	տարի	շարունակ	շռայլել էր	իրենից	մեծերին	ու	զորավորներին: