Ու վեր­ջա­պէս` տե՛ս, թէ հայ­կա­կան տո­հմիկ եր­գը ինչ­պի­սի՛ ու­ղիղ զար­գա­ցում պի­տի ապ­րէր ու հա­ւա­տա­րիմ պի­տի մնար սե­փա­կան ուղի­ին, ար­մատ­նե­րուն, եթէ հայ գեղ­ջուկն ու հայ­րե­նաբ­նակ քա­ղա­քա­ցին զոհ գա­ցած չըլ­լա­յին Ցե­ղաս­պա­նու­թեան, հայ­րե­նի հո­ղը խլուած չըլ­լար իրա­ւա­տէր հա­յէն: Փաս­տօ­րէն, Արե­ւել­եան Հա­յաս­տա­նի մէջ մին­չեւ օրս ալ ժո­ղովր­դա­յին եր­գը կը շա­րու­նա­կէ ապ­րիլ իր փթթում­նե­րը, հոգ չէ թէ օտա­րա­մուտն ու այ­լան­դակ «արդ­ի­ա­կան»ը հոն ալ աղա­ւա­ղում­ներ ու «ջար­դեր» կը կա­տա­րեն: