Որքա՜ն	փոփո՛խություն. այլևս	Շուշանիկի	դեմքի	վրա	չկար	սառնություն: Նա	ամբողջովին	անձնատուր	էր	եղել խոսակցության: Աչքերը	փայլում	էին	ներքին	հաճույքից, ստեպ-ստեպ	գլուխը	հանդարտիկ	ցած	էր	իջեցնում, թեթևակի կարմրելով, և	մատներով	խաղում	սփռոցի	ծոպերի	հետ, — շրջապատող	չոր	ու	ցամաք	պրոզայի	մեջ	նրանք	խոսում	էին այնպիսի	նյութերի	մասին, որ	միանգամայն	չէին	ներդաշնակում	սև	հեղուկի	անախորժ	հոտով	տոգորված	մթնոլորտին: Սմբատն	արտահայտում	էր	իր	սերը	դեպի	բնությունը, այնտեղ, ուր	բնությունը	ոչ	մի	հրապուրիչ	բան	չուներ: