Քանի	գնում` այդ	մարդն	անհասկանալի	էր	դառնում: Մերթ	հանկարծ	կատաղում	էր	ու	ձայնը	բարձրացնում, մերթ շփոթվում	ու	բառերը	շփոթում: Եվ	Շուշանիկը	չգիտեր	նրա	ո՞ր	խոսքին	կամ	տոնին	հավատա, որին` ո՛չ: Միևնույն Ժամանակ, այժմ	նա	ակամա	հետաքրքրվում	էր	հենց	նրա	անհասկանալիությամբ: Մի՞թե	բոլորը, ինչ	որ	ասում	է, կեղծ	է: Կոմեդիա: Վերջապես, ի՞նչն	է	ստիպում	այդ	մարդուն	խոսել	այդպես: Մի	փչացած	մարդ, առանց	խորին	պատճառի այդպես	չի	բորբոքվիլ: Ի՞նչ	է	նշանակում	այդ: Վիրավորված	ինքնասիրությո՞ւն, սե՞ր, կի՞րք, ատելությո՞ւն, թե՞	զղջում: Կարծես, բոլորն	էլ	խառնվել	են	միմյանց: Նրա	դեմքն	անգամ	անհասկանալի	է	դարձել, մերթ	թվում	է	տգեղ	ու	հրող, մերթ գեղեցիկ: Իսկ	այդ	սպին	նրա	ճակատի	վրա, խայտառակության	այդ	անշնչելի	դրոշմը, կարծես, այլևս	գարշ տպավորության	չի	անում...