Ծառայությունից Արթուրը երբեք չի բողոքել: Մայրը վստահ է` եթե իր տղային նեղացնող լիներ, կկիսվեր իր հետ, ցավը չէր պահի մեջը: Տիկին Մարինեին մնում է միայն մխիթարվել որդու սիրառատ խոսքերը վերհիշելով. «Ամեն զանգելիս ոչ թե մամ էր ասում, այլ` սրբությունս, ասում էր` պապան համ իմ ընկերն ա, համ ախպերն ա, բայց դու իմ միակն ես, իմ սրբությունն ես...»։