«Ա՛ղասի	ջան, Ա՛ղասի, գլխովդ	փարվան	ըլիմ, Աղասի: Ընչի՞	չեմ	էս	սհաթին	կրակ	դառնում, ինձ էրում, ընչի՞	չի	լեզուս	չորանում, աչքս	խավարում, ընչի՞	չեմ	թոզ	դառնում, որ	բալքի	թե	քամին բերի, գամ	ոտիդ	տակին	ցրվիմ, սարեսար	ընկնիմ, քարեքար, որ	ի՛մ	երեսը	կոխես, որտեղ	որ	ման գաս, որ	ի՛մ	աչքը	հանես, որտեղ	որ	նստիս, որ	ի՛նձ	վրա	գլուխդ	դնես, որտեղ	որ	քուն	մտնիս. Նանն	ըմբրիդ	մեռնի, իմ	թագավո՛ր, իմ	աղա՛	Աղասի: