Սերգեյ Մարկովը հերթապահ ֆիգուր է մերձկրեմլյան շրջապատում հանրության հետ կապերի գծով և մաս-մեդիա աստղ է՝ Գլեբ Պավլովսկու անալոգը, որը 15 տարի դուրս չէր գալիս դաշնային ալիքներից և հնչեցնում էր իշխանամետ գաղափարներ։ Եղել է Պետական դումայի պատգամավոր, ի թիվս այլ բաների, որոնց մասին խոսվում է ադրբեջանական պարբերականում։ Այսօր Պավլովսկին «դուրս է գրվել»՝ պիտանիության ժամկետի ավարտվելու պատճառով, և նրա տեղը վստահաբար զբաղեցրել է նրա ընկերն ու համախոհը՝ Մարկովը։ Մարկովը Բաքվում էր խորհրդարանական ընտրությունների առիթով և, չդիմանալով գայթակղությանը, այնուամենայնիվ, մի երկու միտք է հնչեցրել, որոնք Բաքվում և Երևանում կարելի է բնութագրել որպես հակահայկական։ Արդյո՞ք դա պետք է իրեն ու իր գործատուներին՝ հայտնի չէ։ Իհարկե, նա խելոք բաներ էլ է ասում, ասենք՝ ռուսաց լեզվի մասին։ Իհարկե, առանց ռուսերենի հետխորհրդային բոլոր ժողովուրդները կմնան անցյալում, քանի որ համաշխարհային մտքի գանձարանը գործնականում թարգմանված չէ նրանց լեզուներով, իսկ ռուսերենը սույն պարագայում փրկություն է։ Բայցևայնպես, Մարկովին ուղղորդողները պետք է ինչ-որ կերպ ձգեն նրան, քանզի, եթե նա էլի նման կամ ավելի հիմար մի բան ասի, ապա Հայաստանում նրան արդեն չեն ընդունի, իսկ քանի որ հենց Հայաստանը, այլ ոչ թե Ադրբեջանն է Ռուսաստանի ռազմավարական գործընկերն ու դաշնակիցը, ապա Մարկովը պարզապես պարտավոր է հետևել պարկեշտության կանոններին և ազատություն չտալ հույզերին, մանավանդ ճոխ ադրբեջանալան սեղաներից հետո։