Մեր նախնիները, որոնք լուսատուներու գլուխ Արեգակը կոչած են «ակն տիեզերաց», բնական էր որ գերբնականէն մոլորուած միտքով եւ կամաց—կամաց իրենց նախնիներու զգացումներէն խոտորելով՝ Արեգակը համարէին Աստուած ու սկսէին Արեգակի անունով երդուել։ Այս սովորութիւնը ցոյց կու տայ Արեգակին կեանք նշանակելը, ինչ որ անցեր ու մնացեր է քրիստոնէութեան մէջ, որպէս արեւշատութիւն, այսինքն երկար ապրելու մաղթանք, ուրկէ կու գան նաեւ «արեւդ սիրեմ», «արեւիդ մեռնիմ» երդմնաձեւերը։