Մեծ է ռեժիսորի հավատը դերասանի հանդեպ, եթե վերջինս օժտված է բացառիկ կարողություններով: Նման դեպքերում Գ. Մկրտչյանը միշտ մի նոր անակնկալ է հրամցնում հանդիսատեսին: Ականատեսների հիշողության մեջ տակավին ապրում է Օ. Գուլազյանի Խլակ պառավի կերպարը «Բռոուդի ամրոցը» ներկայացման մեջ: Ռեժիսորը դերասանուհուն ճաշասեղանի շուրջ նստեցրել էր թիկնադարձ դեպի թատերասրահը` վստահ, որ մեծ դերասանուհին «թիկունքի լեզվով» կպատմի հանդիսատեսին այդ զառամ, արհամարհված, կիսաքաղց կնոջ հոգեկան տվայտանքները նույնքան պերճախոս: Հիրավի, Օ. Գուլազյանը հիասքանչ էր պատմում: