Օրերն	անցնում	էին, Անուշն	ու	Միքայելը	ծծում	էին	բուռն	կրքերի	արբեցուցիչ	հյութը: Չէին	մտածում	իրենց	արածի մասին, չէին	անգամ	խոսում: Սիրո	հարատև	ջերմությունը	և	կրքի	անցողիկ	հուրը	դարձել	էին	հոմանիշ: Կյանքի երջանկությունը	զգում	էին	փոխադարձ	խոլական	հեշտանքի	մեջ: Առանց	մտածելու	արտասանում	էին. «սիրում	եմ», և հավատացած	էին, թե	սիրում	են, թե	հենց	այդ	է	իսկական	սերը, որ	դրվատում	են	վիպասանները	և	աստվածացնում բանաստեղծները: