Նա	ցերեկներն	զբաղվում	էր	գործերով, երեկոները	փակվում	էր	սենյակում, գրում, կարդում, ուսումնասիրում	տնտեսական օրենքները: Երբեմն	անձնատուր	էր	լինում	անձնական	զգացումներին, դուրս	էր	բերում	ծոցի	գրպանից	նվիրական լուսանկարները, զննում	երկար	ու	երկար	ժամանակ, հեռու	էր	պահում	ու	ժպտում, մոտեցնում	էր	ու	համբուրում: Նա տխրում	էր	մենակ, առանց	զավակների, թվում	էր	նրան, որ	վաղուց, շատ	վաղուց	է	բաժանվել	նրանցից	և, կարծես անջատված	է	նրանցից	հավիտյան: Մոսկվա	վերադառնալու	մասին	նա	առայժմ	չէր	մտածում	և	եթե	մտածեր	էլ, չէր	կարող վերադառնալ` այնքան	առայժմ	անհրաժեշտ	էր	տեղն	ու	տեղը	մնալը: Մնում	էր	գրել	ու	հրավիրել	կնոջը	երեխաների	հետ: Բայց	ինչպե՞ս	բերել	տալ	նրանց	և	դնել	այն	հարկի	տակ, ուսկից	ինքն	էլ	վռնդված	էր	մի	ժամանակ	նրանց	պատճառով	և ուր	ոչ	ոքի	սիրտը	բաց	չէր	նրանց	ընդունելու: Եվ	մի՞թե	ունի	իրավունք	այդ	անելու: Մի	կողմից	հայրական	կտակն	իր	ծանր անեծքով, մյուս	կողմից	մոր	անվերջ	կշտամբանքները: Բայց	չէ՞	որ	նա	տանջվում	է	առանց	զավակների	և	չէ՞	որ	այդ զավակներն	այնտեղ, այդ	սառցային	երկրում	ունին	որդիական	ջերմությամբ	լեցուն	սիրտ	և	այժմ	կարոտում	են	նրա տեսակցությանը: Ի՞նչպես	զրկել	այդ	անմեղներին	իրենց	մորից	և	թողնել	նրանց, որ	տառապեն	կարոտից: