Իսրայելական գրականությունը հիմնականում ստեղծվում Է եբրայերեն։ «Եբրայական գրողների միություն»-ը (հիմնվել Է 1940-ական թվականների) իր շարքերում չի ընդունում իդիշ և արաբ լեզուներով գրողներին։ Շատ գրողներ գտնվում են սիոնիստական գաղափարների ազդեցության տակ։ Իսրայելի պետության ստեղծումից շատ առաջ Պաղեստին ներգաղթած որոշ գրողներ 1948-ից հետո Էլ շարունակել են հանդես գալ նոր ստեղծագործություններով (Շ. Ագնոն, 1888-1970, նոբելյան մրցանակ, 1966, Ա. Շլյոնսկի, ծնվել է 1900 ևն)։ 1950-ական թվականներին գրականություն մտան Պաղեստինում մեծացած մի խումբ գրողներ (Ե. Մար, 1921 -1968, Ե. Ամիհայ, ծնվել է 1924, Տ. Ռիվներ, ծնվել էն. 1924, Ի. Հենդել, ծն. 1925), որոնք գրում են Իսրայելի զանազան սոցիալական խնդիրների, երիտասարդության դաստիարակության, Հյուսիսային Աֆրիկայից և Մերձավոր Արևելքից գաղթած հրեաների դեմ եղած խտրականության մասին։ Ս. Իզխարի (ծն. 1916) որոշ գործերում բողոք Է արտահայտված արաբների նկատմամբ գործադրվող ռասիստական վերաբերմունքի դեմ։ 1960-ական թվականներին ուժեղանում Է արևմտյան. ժամանակակից գրականության և Էկզիստենցիոնալիզմի փիլիսոփայության ազդեցությունը։ Գրականության հիմնական թեման դառնում են մենությունն ու հուսահատությունը, օտարացումը և փախուստն իրականությունից (Բ. Թամուզ, ծնվել է 1919, Ն. Զախ, ծնվել է 1930, Դալիա Ռավիկովիչ, ծնվել է 1936)։ Իսրայելի գրականության մեջ հատուկ տեղ է գրավում հրեա-արաբական հարաբերությունների խնդիրը, որը առաջադիմական դիրքերից լուսաբանում են գրողներ Մ. Ավի-Շաուլը (ծնվել է. 1898), Ա. Պեննը (1906-1972) և ուրիշներ։ Ազգայնամոլական ռեակցիային, հակակոմունիզմին և հակասովետիզմին, որի գլխավոր արտահայտիչներից են գրականության մեջ Ց. Գրինբերգը (ծնվել է 1894), Ի. Ռատոշը (ծնվել է 1909), Մ. Շամիրը (ծնվել է 1921), կյանքի վերջին տարիներին նաև Ն. Ալտերմանը (1910-1970), հակադրվում են Ա. Կենանի, Դ. Բեն-Ամոցի և ուրիշների ստեղծագործությունները։ Գրականություն է ստեղծվել նաև իդիշ լեզվով (Ի. Զրուբավել, Մ. Ման, Ի. Պապերնիկով ևն)։ Արաբերենով գրականությունը ներկայացված է Թաուֆիք Զիյյադայի (ծնվել է 1926), Ի»անն Աբու Խանի (ծնվել է 1928), էմիլ Հաբիբիի (1921) և ուրիշների տեղծագործությամբ։ Իսրայելի շինարարությունը չի բավարարում ներգաղթից առաջացած բնակարանային սուր կարիքը։ 1950-ական թվականներից զարգանում են Թել-Ավիվ, Հայֆա, Ռեխովոտ քաղաքները, կառուցվում են նորերը։ Բնակելի կառուցապատման հարկայնությունը 1-2 է, քաղաքներում՝ 6-9: Հիմնական շինանյութերը քարը, աղյուսը և երկաթբետոնն են։ ժամանակակից կառույցներից են՝ Ֆ. Մանի համերգային դահլիճը (1957), Բեյլինսոն հոսպիտալը (1950-1958), Հաարեց թանգարանը (1958-1960-ական թվականներին ), 36-հարկանի «Շալոմա» գրասենյակային և առևտրի շենքը Թել-Ավիվում, հյուրանոցային համալիրը (1968-1969) Բետ-Ցամ քաղաքում։ Ի֊ի ճարտ. զարգանում է ժամանակակից միջազգային ճարտ. ուղղությունների հունով։