Պահակներն իրենց վրաններն էին խփել արահետից այն կողմ։ Նրանք հազիվ հիսուն հոգի լինեին և հսկում էին ավելի քան հազար հինգ հարյուր տարագիրների։ Ճիշտ է, նրանք առանձնապես անելիք չունեին... Մի քանի ոստիկան պարեկում էին ճամբարի շրջակայքը։ Մնացածները մի քանի սայլ էին կոտրել և դրանցով խարույկ էին վառել։ Նրանք շամփուրի վրա էին անցկացրել գողացած ուլը։ Օղին հոսում էր գետի պես, և տոնախմբությունն ավելի և ավելի բուռն էր դառնում։ Սկզբում նրանք երգում էին և պարում, ուրախ ճիչեր էին արձակում և օդ կրակում։ Բայց շուտով այդ հաճույքը նրանց քիչ թվաց։ Օրորվելով՝ նրանք գնացին դեպի մոտակայքում գտնվող սայլերը կանանց տիրանալու համար։ Տարեց մի զույգ ուզեց պաշտպանել իրենց երեք աղջիկներին։ Կողքի ընտանիքները նույնպես վարվեցին։ Պահակների ձեռքերին սրեր, դաշույններ և սվիններ հայտնվեցին։ Արյուն թափվեց։ Տարագիրները խուճապի մատնվեցին։ Նրանք փորձում էին խուսափել հարվածներից։ Ոստիկաններին տիրեց սպանության տենդը և կատաղության նոպայի մեջ նրանք հարվածում էին բոլոր նրանց, ովքեր ձեռքի տակ էին հայտնվում։ Փչում էր խելագարության քամին։ Պահակները մորթում էին առանց տարբերակելու։ Համատարած խառնաշփոթ էր և խլացնող աղմուկ։ Նրանց, ովքեր փորձում էին փախչել, բռնում էին կամ թիկունքից էին հարվածում, հատում էին ոմանց ձեռքերն ու ոտքերը։ Բազմաթիվ հայեր տեղում էին մնացել, սարսափից քարացած, և չէին կարողանում հավատալ, որ իրենց տեսածը իրականություն էր։ Այդ հայերը լուռ էին մեռնում։