Մին Պոլսոյ Սկիւտար թաղամասի ծնունդ էր, իսկ միւսը՝ հայաբնակ Պարտիզակի ծոցէն հասած արժէք մը, որոնք ճակատագրականօրէն դէմ-դիմաց ելան Արմաշի դպրեվանքին մէջ ու անոր երդիքին տակ ագուցուեցան իրարու։ Դուրեան ուսուցիչն եղաւ պատանի Գուշակեանին։ Իսկ բանիմաց ու պիտանի աշակերտն ալ շատ բան ծծեց իր ուսուցչին անսահման հմտութենէն ու դաւանած բարոյական արժէքներէն. կարծէք անզգալաբար հետեւեցաւ անոր խորհրդաւոր ոտնահետքերուն։ Պահ մը, գրաւեց իր ուսուցչին տեսչական ամպիոնը Արմաշի մէջ։ Գիրի ու բեմական պերճ խօսքի վարպետ մը դարձաւ անոր նման։ Ի վերջոյ, երջանի՜կ օր մը, յաջորդեց անոր՝ Երուսաղէմի աթոռին վրայ, լիովին ծաղկեցնելով այն բոլոր ձեռնարկները, որոնք սկիզբ առեր էին իր հոգեւոր մեծանուն ծնողին կողմէ։