Երկրորդ հարկի ամենավերջին սենյակում Բանու մորաքույրն էր: Նա էլ էր արթուն այդ ժամին: Քազանջըների տան արթուններից երրորդը նա էր: Այս առավոտ տարօրինակ էր զգում իրեն: Դեմքը գունատ էր, խոշոր շագանակագույն աչքերն անհագիստ էին: Դիմացը հայելի էր դրված: Իրեն նայելիս տարիքից շուտ ծերացած կին էր տեսնամ: Տարիներ հետո առաջին անգամ էր կարոտում ամուսնուն. երբեք չթողած, բայց երբեք էլ ամբողջովին չլքած ամուսնուն: