գոգաթիակով հավաքում էր ապակու կտորտանքը, մի քանի հաճախորդ այնքան տխուր էին նայում դրանց, ասես իրենց կյանքն էր: Աշխատանքային ժամերը երկար էին, աշխատավարձը' քիչ, աշխատանքը' շատ: Սակայն մինչև այժմ ոչ մի մատուցող չէր թողել աշխատանքը: Բոլոր գնացածները այս կամ այն պատճառով դուրս էին արվել: Այդպես էր Կաֆե Կունդերան. մի անգամ ոտքդ դրեցիր, մնալու ես, մինչև այդ վայրն ինքը քեզ դուրս չշպրտի: Դրան հետևող մեկ ժամվա ընթացքում սեղանի շուրջ բոլորը, բացի մեկից, վրա-վրա գարեջուր, գինի, գրափփա պատվիրեցին: Միայն Հարբեցող Ծաղրանկարիչը չհրաժարվեց կաֆե-լատտեից: Մրթմրթալով կաֆե-լատտեի հետ բերած վանիլով բիսկվիթներն էլ կրծեց: Խոսակցություններին հետևեց լռությունը, լռությանը' խոսակցությունները: Արդյունքում' ոչինչ ներդաշնակ չարվեց, բայց այս աններդաշնակությունն անգամ մի փոքր ներդաշնակություն, իրեն հատուկ ռիթմ ուներ: Ասյան ամենաշատը Կաֆե Կանդերայի այս առանձնահատկությունն էր սիրում, կոմայի նման հոգնածությունը և աններդաշնակությունը, որը ոչ ոք չէր ուզում շտկել: ժամանակից ու տարածությունից դուրս էին: Ստամբուլն անընդհատ անհանգիստ էր, բայց Կաֆե Կունդերայում միայն թմրությունն էր իշխում: Սրճարանից դուրս մարդիկ իրենց մենակությունը թաքցնելու համար մոտենում են իրար, իրականում փորձում են ավելի անկեղծ երևալ, քան կան: Բայց այստեղ ճիշտ հակառակն էր: Այստեղ բոլորը իրականում իրենց ավելի խենթ էին համարում: Կաֆե Կունդերան քաղաքի հակադրությունն էր, ավելին' մերժումը: