­­Թէեւ ­Թիֆ­լիս մա­հա­ցաւ, բայց Ե­րե­ւան թա­ղո­ւե­ցաւ ու հա­յոց հայ­րե­նի­քի ծո­ցին մէջ իր յա­ւեր­ժա­կան հան­գիս­տը գտաւ հայ ժո­ղովր­դա­կան եր­գի ու ե­րաժշտու­թեան դա­սա­կան հսկան, որ ա­ռա­ւե­լա­գոյն հնչե­ղու­թեամբ հա­յոց սե­րունդ­նե­րուն կտա­կեց բարձ­րար­ժէք ժա­ռան­գու­թիւն մը, ո­րուն ներշնչ­ման աղ­բիւ­րը միա­ժա­մա­նակ Ար­մէն ­Տիգ­րա­նեա­նի հա­ւա­տոյ հան­գա­նակն էր՝ «Ինձ հա­մար մի բան պարզ է, որ հայ­կա­կան օ­պե­րան չպէտք է կրկնի եւ­րո­պա­կա­նը, պէտք է լի­նի ինք­նա­տիպ, ազ­գա­յին, ժո­ղովր­դին սի­րե­լի եւ հաս­կա­նա­լի»: