Խորհրդայնացման սկզբնական շրջանի Յեղկոմի խուժդուժ քաղաքականութիւնը յաճախ կը վերագրուի ,յեղափոխականե ալեկոծ օրերու ծայրայեղական հոգեբանութեան եւ այս մէկը ճիշտ չէ։ Բոլոր տուեալները ցոյց կու տան, որ Մոսկուայի կողմէ ղեկավարուող Յեղկոմի ռազմավարութիւնը ունէր երկու յստակ եւ նախորոշուած առաջադրութիւն։ Առաջին, արմատական սեփականազրկման ենթարկել մեր աշխատաւոր ժողովուրդը անկէ խլելով ոչ միայն իր կենսական պարէնն ու գիւղացիին անասունները, այլեւ այն բոլոր արտադրական գործիքներն ու կենցաղային իրերը, որոնք կ՚ապահովէին Հ.Հ. քաղաքացիին (թէկուզ համեստ) կեանքի ամէնօրեայ լինելիութիւնը։ Երկրորդ, խորտակե՛լ հայկական զինուժի ողնայարը խլելով անկէ իր առաջնորդող ուղեղը՝ հայկական բանակի սպայից կա՛զմը, որ կը բաղկանար բացառապէս փայլուն զինուորականներէ եւ որոնց նմանը խորհրդային Կարմիր Բանակն իսկ չունէր։ Նպատակն էր վերջնականապէս բարոյալքել մեր երկրի ժողովուրդը եւ զայն հիմնովին ապաքաղաքականացնել։ Զայն վերածել հօտի եւ զայն դուրս բերել իր պատմական ընթացքէն։