«Ի հայտ եկան արձաններ, որոնք թեև պատկերում էին «հեզ ու նազան» հայ կնոջը, բայց ներկայացնում էին նրան առավել ազատ վիճակներում, երբեմն նաև կիսամերկ: Այն չէր ընկալվում որպես բարոյականության խախտում, դրանում մեկտեղված էին մոդերնիզմն ու ազգային բնավորության գծերը»,-նկատում է Թադևոսյանը: