Սնանկակացած ծխախոտագործի դուստր լինելով` Արաքսին երբեք այդքան գեղեցիկ բան չէր տեսել, որքան այդ ճաշասենյակը իր մեծ մարմարապատ բուխարիով և սադափով դրվագանախշված սև փայտե ժամացույցով, որը նվագում էր կես ժամը մեկ։ Կաղնեփայտով պատված պատերին փակցված էին Վարդանի ծնողների և Մարոյի հոր դիմանկարները։ Կար նաև Այվազովսկու չորս ծովանկար։ Քսան հյուր տեղավորող կաղնու սեղանի վերևում կախված էր բյուրեղապակյա մեծ ջահը։ Ջահը զուտ դեկորատիվ նշանակություն ուներ, քանի որ էլեկտրական էր, իսկ Սվասում, ինչպես և Անատոլիայի մնացած քաղաքներում էլեկտրականություն չկար։ Նախկին սեփականատերը, որը հավատում էր առաջընթացի արագ ներթափանցմանը, յուրաքանչյուր սենյակում էլեկտրական լապտերներ էր տեղադրել։ Տան կառույցից տասներկու տարի անց մարդիկ դեռես օգտվում էին նավթի լամպերից։ Ապակեպատ պահարանում ցուցադրված էր արծաթե սպասքը, իսկ «Տիրոջ ձայնը» ձայնարկիչը և սպասքադրման երկու սեղանները, լրացնում էին կահավորանքը։