Ես պատմեցի, որ գնում եմ մահամերձ հորս տեսնելու և չգիտեմ նույնիսկ կհասցնե՞մ վերջին անգամ: Ասացի նաև, որ առիթը պիտի օգտագործեմ ուրիշ հոգսերի համար. անկախ Հայաստանը նաև սփյուռքի երազն էր, և, ուրեմն հիմա պիտի լինի նաև հոգսը. պիտի խելք-խելքի տանք, թե ինչպես նյութ դարձնենք արդեն կատարված երազը: Պիտի հանդիպեմ հին ծանոթներիս, նոր ծանոթներ փնտրեմ, մի խոսքով, ինչ-ինչ հույսերով և ծրագրերով եմ գնում: Երևի երկար խոսեցի, նորից վերադառնալով այն հոգսերին, որոնցից թվում է, արդեն հոգնել էի, իսկ նա լսում էր՝ երբեմն սևեռուն լարումով, երբեմն անտարբեր, մի տեսակ բացակա և մտացրիվ: Երբ պատմեցի-վերջացրի, նա ոչինչ չասաց, հետո սիգարեթ վառեց, դուրս եկավ միջանցք, իսկ ես ժամանակս սպանելու համար սկսեցի նայել օրվա թերթերը: Քիչ անց նա ներս մտավ և ինքը սկսեց խոսել.