Այս ամենից զերծ պահելով ինքն իրեն` արդեն լիակատար կերպով կարողանում է յուրացնել բոլոր այն ֆիզիկական շարժումները, որոնցով կարող է մարտում հաղթել: Այսինքն՝ հոգեւոր զարգացմանը հաջորդում է նաև ֆիզիկական աճը: Իսկ այն, որ մտքով, հոգով և մարմնով անպարտ մարդը երբեք մարտի նախաձեռնող չի լինի, դա արդեն անհերքելի և հոգեբանորեն հաստատված փաստ է: Ուրեմն լինելով մարտարվեստի գիտակ ու իրական մարտիկ` մարդը միմիայն կձգտի իր շուրջ ստեղծել խաղաղ, ամբարտավանությունից ու բռնությունից զերծ մթնոլորտ, և եթե կարիք լինի, իր ուժով, մտքի ճկունությամբ ու հավատով կարող է ծնկի բերել ցանկացած ագրեսորի, սադրիչի ու զավթողի` այսպիսով օրինակ դառնալով հենց նույն հակառակորդի համար: