­Հա­յաս­տա­նի ան­կախ Հան­րա­պե­տու­թեան կեր­տիչ­նե­րէն վար­չա­պետ Ա­լեք­սանտր ­Խա­տի­սեան 1930ա­կան թո­ւա­կան­նե­րուն կը թե­լադ­րէր «վառ պա­հել այն սրբա­զան կրա­կը, որ­մով պէտք է ո­գե­ւո­րո­ւի գա­ղութ­նե­րու մէջ ցրո­ւած հայ ե­րի­տա­սար­դու­թիւ­նը»: Այդ պատ­ճա­ռով, կ­՝ը­սէր ­Խա­տի­սեան, «չա­փէն ա­ւե­լի անհ­րա­ժեշտ են ազ­գա­յին վար­ժա­րան­նե­րը նոր սե­րուն­դին հա­մար: Ո­րով­հե­տեւ, ան որ ժո­ղո­վուր­դի մէջ կը վա­ռէ սուրբ ո­գե­ւո­րու­թեան կրա­կը, մե­ծա­պէս նպաս­տած կ­՝ըլ­լայ, որ վա­ղը վա­ռո­ւի ա­զա­տու­թեան ջա­հը՝ լու­սա­ւո­րե­լու հա­մար ­Միա­ցեալ եւ Ան­կախ ­Հա­յաս­տա­նի յաղ­թա­կան թա­փօ­րին ճա­նա­պար­հը, ո­րուն վրայ ին­կան սե­րունդ­ներ ամ­բողջ»: