Հիվանդության հարուցիչը` Corigne-bacterium diphtheriae-ն, հայտնաբերված է 1883 թվին Տ.Ա.Կլեբսի կողմից հիվանդի բերանա-ըմպանային հատվածի փառերից: Մեկ տարի անց, 1884 թվին Ֆ. Լյոֆլերը ստացավ հարուցչի մաքուր կուլտուրան: Է. Ռուի և Հերսենի (1884-1888թթ.)հետագա ուսումնասիրությունները հայտնաբերեցին դիֆթերիտիկ տոքսինը: 1894 թ. Է. Բերինգը Գերմանիայում և Բարդախը Ռուսաստանում ստացան անատոքսինը և առաջարկեցին այն օգտագործել բուժման նպատակով, ինչը հնարավորություն տվեց զգալի իջեցնել մահացությունը:1923 թվին Գ.Ռայմոն ստացավ անատոքսինը և առաջարկեց այն կիրառել ակտիվ իմունիզացիայի նպատակով: Պատվաստման շնորհիվ աշխարհի շատ երկրներում հիվանդությունըխիստ նվազեց և ներկայումս այն հանդիպում է սպորադիկ դեպքերով: Կորինեբակտերիաները գրամդրական , անշարժ, սպոր չառաջացնող միկրոբներ են: Նրանց վերջավորությունները հաստացած են ի հաշիվ Բաբեշ-Էոնետի հատիկների (պոլիֆոսֆատ) կուտակումների: Քսուկներում դասավորվում են զույգերով: Լավ աՃում են արյուն և շիՃուկ պարունակող սննդային միջավայրերում (Ռուի և Լյոֆլերի միջավայրեր): ԱՃի օպտիմալ պայմաններ կան Կլաուրբերգի (արյունային անգար + տելուբիտի աղ) սննդային միջավայրում: