Նրանք կատարեցին հրամանը, և Վարդանը ստիպված էր ոտքերի մատներին կանգնել, որպեսզի ուսերի հոդերը չխախտվեին։ Ճիպոտը կանոնավոր կերպով իջնում էր նրա մեջքին և գոտկատեղին։ Վարդանը անզուսպ ցանկություն ուներ անպատվելու ոստիկանապետին, սակայն իրեն զսպում էր, հասկանալով, որ դա միայն կխթաներ նրա կատաղությունը։ Նա նաև մտադրություն չուներ ոստիկանապետին հաճույք պատճառել իր տնքոցներով։ Նա իր ուշադրությունը սևեռեց պատին արված արձանագրության տառերից մեկի վրա և պարպեց գիտակցությունը։ Նա կենտրոնացել էր այն բանի վրա, որ ցավ չզգար, և նրան հաջողվում էր արիաբար դիմանալ։ Նա գրեթե բթացած վիճակում էր, նրա գիտակցությունը երկատվել էր, կարծես ձաղկվողն ինքը չլիներ։ Նրա միակ մտահոգությունը չբղավելն էր։ Սակայն կորցնելով դիմադրելու կարողությանը՝ նա տնքաց։ Ոստիկանապետը հրճվանքի ճիչ արձակեց և դադարեց հարվածել։ Վարդանի մեջքին տասնյակ վերքեր էին բացվել։