Կամ որոշակի յաջողութըան հասնելով իրենց ոլորտում, փառասիրութեան ձգտումը նրանց ուղղորդում է դէպի քաղաքականութիւն եւ իհարկէ, այն ներկայացւում է տւեալ գործչի կողմից, դէմքի մտահոգ արտայայտութեամբ, որպէս երկիրը փրկելու, հզօրացնելու մտավարժանքներով, իսկ մեզ մօտ «ժողովրդի մատից փուշ հանելու» կարգախօսով։ Եւ իրականում, որպէս կանոն ազատ, արդար, թափանցիկ ընտրութիւնների արդիւնքում յաղթում է այն գործիչը, ով աւելի շատ ֆինանսական միջոցների է տիրապետում, ծախսում (իրարկէ խօսքը չի գնում բացայայտ ընտրակաշառքի մասին) եւ օգտագործելով ԶԼՄ-ները, տարբեր քաղաքական տեխնոլոգիաներ, հռետորական կարողութիւններ, ընդունելով ըստ անհարաժեշտութեան դէմքի տարբեր արտայայտութիւններ՝ խելացի, մտահոգ, ժպտադէմ, ուրախ եւ երջանիկ յաղթում է իր մրցակիցներին եւ դառնում «ժողովրդի ընտրեալը»։