Թեեւ իրականում քաղաքական վարկի նսեմացումը Ղազախստանի համար ոչինչ է այն հարվածների համեմատությամբ, որ երկրի տնտեսությունն ու տնտեսական վարկն են կրում: Երեւի ողջ աշխարհի նավթարդյունաբերողներն այժմ սովորել են Կասպից ծովի շելֆում գտնվող Կաշագան հանքավայրի անունը, որը հետազոտելու եւ հետագայում շահագործելու համար միջազգային նավթային ընկերությունները՝ եվրոպականներից մինչեւ չինական, մեկ-երկու տասնամյակում այդ հանքավայրում, ընդհանուր առմամբ, շուրջ հիսուն միլիարդ դոլար են ներդրել՝ արդյունքում չստանալով ոչինչ: Նավթի գների անկումից հետո Կաշագանը շահագործելը դարձել է տնտեսապես վնասաբեր, քանի որ նավթի 1 բարելի դիմաց 100 դոլարից ցածր գինն արդեն շելֆից հանքարդյունահանումը դարձնում էր անշահավետ: Այժմ 1 բարել նավթի գինը 40-45 դոլարի սահմաններում է եւ եթե այդպես էլ մնա, նավթարդյունաբերողները պետք է ճակատագրին շնորհակալ լինեն: Այնպես որ, խոշոր նավթային ընկերությունները ոչ միայն հեռացել են Ղազախստանից, այլեւ, ի հիշատակ իրենց սխալ հաշվարկների ու կորցրած միլիարդավոր դոլարների, «Կաշագան» անունն այժմ միջազգային նավթարդյունաբերողներն արտաբերում են Cash-All-Gone (թարգմանաբար՝ Ամբողջ կանխիկը գնաց): Մնում է տեսնել, թե Կաշագանի գնալուց հետո Ղազախստանի տնտեսությունից ու քաղաքական վարկից ինչ կմնա: