Իր ան­կեն­դան կեան­քին այդ չորս տա­րի­նե­րուն, ­Հա­յաս­տա­նի եւ հայ ժո­ղո­վուր­դի քա­ղա­քա­կան զար­գա­ցում­նե­րը ե­կան փաս­տե­լու, որ Հ­րայր ­Մա­րու­խեա­նի յա­ռա­ջա­պա­հու­թեամբ ­Դաշ­նակ­ցու­թեան բռնած ու­ղին ճիշդ էր: Ի վեր­ջոյ քա­ղա­քա­կան բե­մէն հե­ռա­ցո­ւե­ցաւ — իր իսկ հրա­ժա­րու­մով — ­Լե­ւոն ­Տէր¬­Պետ­րո­սեան, իսկ նո­րըն­տիր նա­խա­գահ ­Ռո­պերթ ­Քո­չա­րեան վե­րա­հաս­տա­տեց ­Դաշ­նակ­ցու­թեան օ­րի­նա­կան լիի­րաւ գոր­ծու­նէու­թիւ­նը ­Հա­յաս­տա­նի մէջ: