Աղոթքը կարդալիս, նա հետագայում պատմում է, որ զգում էր այնպես, ասես իրեն ինչ-որ մեծ մի բան ծածկեր՝ մի ամուր կափարիչ, որը պաշտպանում էր իրեն ռմբակոծությունից: Դրանից հանկարծ հոգում այնպիսի խաղաղություն է գալիս, որ հեռանում են ամեն անհանգստություն ու վախ, այդպես էլ օրը անցնում է: