Ով	թուր	չի՛	առել	ձեռքը, թրի	ղադրն	ի՞նչ	կիմանա, ով	թվանք	չի՛	քցել	իր	օրումը, ֆորս	ի՞նչպես	կարա	անիլ: Քրդին հազար	տարի	ասա՛, թե	հնդուհավի	միսը, ղաբլու	փլավը	հիանալի	կերակուր	ա, տո՛, որ	նա	իր	օրումը	նրանց համը	չի՛	առել, իր	սոխն	ու	մածունը, թանն	ու	ճաթը	կթողա, քո	ասածի՞ն	անկաջ	կանի, խելքդ	ի՞նչ	ա	կտրում: Ասենք՝ ես	չասեմ, սաքի	դու	չե՛ս	գիտել, որ	երեխի	ընչանք	ատամները	դուս	չի՛	գան	կոշտ	բան	չի՛	պետք	է	տվա՞ծ: Դու	ուզում	ես	անհիմքը	տուն	շինիլ, կրակ	չի՛	վառած՝ հաց	թխիլ. մմի	ծերը	թողել	ես, մատդ	ես	կրակին	դեմ	անում. առանց	պատրուգի	ուզում	ես	ճրագուն	ինքն	իրան	քեզ	լիս	տա՞: Կացինը, դնում	ես	ծառի	քոքին, դու	քնում	յա ձեռներդ	խաչում, ղրաղին	կանգնում	ծառն	ինքն	իրան	քեզ	ցախ	կդառնա՞, խելքդ	ո՞ւր	ա: Խմորն	առանց թխտըմորի	չի՛	գալ, չի՛, նհախ	տեղը	ոտներդ	գետնին	մի՛	ծեծիր: Անբանացնիլ	թուրը	կժանգոտի. նամ	տեղի ցորենը	կբորբոսի: Անվարիլ	հողը	թե	ցանեցիր, ղուրդ	ու	ղուշ	կուտի	սերմդ: Առաջ	մեկ	վարի՛ր, հիմքը	քցի՛ր, մեկ ազգի	աչքը	բաց	արա՛, դուզ	ճամփեն	որն	ա, Էն	ճամփովը	տա՛ր, սար	ու	ձոր	մի՛	քցիլ, դու	նրան	քո	սերը	ցույց տո՛ւր, տեսնիմ, թե	նա	քեզ	չի՞	սիրիլ: Ուրըշները	մեզ	բամբասում	են, հերիք	չի՛, մենք	էլ	ենք	մեր	ոտիցը	մեզ	ու	մեզ ճոլոլակ	ըլում, էստով	հո	բան	չի՞	դառնալ: Հայոց	ազգի	ջանին	ղուրբան, մեկ	նրա	երեխին	ուսումն	տո՛ւր, նրա	էն լուսաթաթախ	հոգին	կրթի՛ր, կրթիլ	եմ	ասում, թուղթ	խաղալ, ֆրանցուզերեն	խոսիլ, անգիր	բերան	անիլ, գլխիցը դուս	տալ	չեմ	ասում, ու	շարական, փոխ	յա	շիլափլավ	ուտիլ	սովորցնիլ, որ	մեզ	էս	տեղն	ա	քցել, տեսնիմ, թե	ջան կտա՞	քեզ, թե	չէ՛: