Վիգէնին բնակած անկիւնը խուցի տպաւորութիւն կը ձգէր: Ոգեղէնով ապրող մարդու խուց: «Ո՞վ է» հարցուցի օր մը պատին կախուած սև ճերմակ լուսանկարին ակնարկելով: «Իմ ուսուցի՜չը» ըսաւ զմայլանքով: Այդքան: Ժամանակ առաւ, մինչև ինքնուրոյն պարզեցի, որ ուսուցիչը Շդայնէրն էր: Ծննդեան օրերուն յաճախ Պախ մտիկ կ'ընէինք: Մարիան Անտերսոնի կատարումները կը գալարէին կիսամութ սենեակին մէջ ու մենք ժամերով կը լռէինք: Վիգէնը այն հազուագիւտ մարդոցմէ է, որուն հետ կարելի էր ժամերով լռութեամբ զրուցել: