Ը գլխում խոսվում էր իսլամի ունեցած դերի մասին: Այստեղ մեջբերվում էին նշանավոր պատմաբան Ֆրեմենի տողերը, «Երբ մենք թուրքական տիրապետության պատճառած չարիքների մասին ենք խոսում, ոմանք մեզ առարկում են, թե քրիստոնյա իշխողներն էլ հին ժամանակներում նույնքան պարսավելի բաներ են արել: Դա մասամբ ճշմարտություն է, բայց ո՛չ ամբողջապես: Ոչ մի քրիստոնյա իշխանություն այսքան երկար ժամանակ չի շարունակել այսպես տգեղ կերպով կառավարել, ինչպես թուրքն է արել: Ճիշտ է՝ քրիստոնյաներն անցյալ դարերում թուրքերի արած գործերի պես որոշ արարքներ են թույլ տվել, բայց քրիստոնյաները վաղուց ի վեր վերջ են տվել նման գործելակերպին, մինչդեռ թուրքերը շարունակաբար նույնն են անում: Ամենահոռի քրիստոնյա կառավարություններն անգամ այսօր, 100 կամ 500 տարվա համեմատ, բարեփոխված են: Բայց թուրքական կառավարությունն այսօր նախկին 100 կամ 500 տարիների համեմատ առավել վատթարացել է: Կնշանակի՝ ամենավատ քրիստոնյա իշխանությունը կարող է բարեփոխվել, բայց Թուրքիան չի կարող»: Քիչ անց նույն պատմաբանի մտքերից արվում էր մեկ այլ մեջբերում. «Թուրքիան՝ իբրև թշնամի ու բարբարոս կառավարություն, եկավ բնակվեց Եվրոպայի հողի վրա: Դրանից 500 տարի է անցել, և այն դեռ մնում է նույն հողի վրա՝ որպես նույնքան թշնամի և բարբարոս մի բանակ, ինչպես որ էր այն ժամանակ, երբ առաջին անգամ ոտք դրեց այստեղ»: