Եվ եթե այդ սովորություններն, այնուամենայնիվ, մեծամասնության համար ընդունելի չեն, հասարակությունները դրանց դեմ պայքարում են օրենքի կիրառման միջոցով: Բայց միշտ չէ, որ դա հաջողվում է, հատկապես, երբ բոլորի մեջ ամուր նստած է անհավասարության մոլուցքը (կամ այն, ինչպես ասում են, ազգային հատկանիշ է): Օրինակներ կարելի է փնտրել ողջ աշխարհում, բայց տվյալ դեպքում հեռու գնալ պետք չէ: Հայերի զգալի մասի համար անհավասարություն երեւույթն արդարության ու արժանապատվության պատկերացումների համակարգում առաջնային տարրերից մեկն է: Իրավունքների եւ հնարավորությունների հավասարության մեջ հայերն ինչ-որ նվաստացուցիչ, նույնիսկ անարգանքի հանգույն մի բան են տեսնում: Ունենալ կամ ձեռք բերել այն, ինչ ունեն բոլորը՝ թշվառություն է համարվում: Եվ ընդհակառակը՝ ունենալով այն, ինչ անհասանելի է ուրիշներին, համարվում է հատուկ արժանապատվության նշան: Առնվազն հարեւաններից ավելի բարձր տանիք ունենալն արդեն հոգու համար բալասան է: Ըստ երեւույթին, լավ կյանքից չէ, որ շատերի գիտակցության մեջ ամրապնդվել են արժանապատվության մասին այդպիսի թյուր պատերացումներ: Չափազանց երկար ժամանակ են ոտնակոխ արել այդ արժանապատվությունը՝ ով չի ալարել...