Առասպելական Հրանդին երգեր են նուիրում, որտեղ ողբում են, թէ հերոսը օտարի ձեռքով գնաց։ Ո՛չ, պարոնա՛յք, Հրանդը նաեւ օտարին հարազատ դարձրեց։ Թշնամուն վերացրեց, դնելով նրան չակերտների մէջ։ «Թշնամին» գնաց նրա յետեւից։ Ողբը մերն էր, ամօթը՝ նրանց, վիշտը մերն էր, անդառնալիութեան ցաւը՝ նրանց, հերոսը մերն էր, հերոսը՝ նաեւ նրանց…։