“Կարս-Լենինական ճանապարհն այնքան էլ երկար չի,- պատմում է Հեղինե Աբրահամյանը,- սակայն ես այնպիսի տպավորություն եմ ստացել, որ գնում-գնում ենք ու տեղ չենք հասնում: Մեզ անասունների պես լցրել էին վագոնների մեջ, որոնք դրսից կողպված էին: Համաճարակ էր բռնկվել: Ես չեմ հիշում, սակայն հորաքույրս հետագայում պատմում էր, որ մահացած երեխաների դիակները պատուհանից դուրս էին գցում, որպեսզի համաճարակն ավելի չտարածվեր”: