Փոշու միջից աղոտ կերպով կապտին էր տալիս հովիտը։ Սարահարթի եզրին մի գյուղ էր ծվարել։ Հազիվ մի քսան քարե տուն և դրանց կից գոմեր։ Քայքայված և աղքատ բնակավայր։ Սակայն գյուղի կենտրոնում գտնվում էր այս քարքարոտ անապատի համար չտեսնված մի հարստություն՝ աղբյուր։ Եզները հեռվից զգացին ջուրը և արագացրեցին ընթացքը։ Մարդիկ ծիծաղում և լաց էին լինում ուրախությունից։ Ջրազրկված մարմինները վերակենդանանում էին ջուր խմելու հնարավորության գիտակցումից: