«Սա հաստատ մենակ չէ։ Թե որ սրան խփեմ, մեկ է՝ սրանցից հիմա պրծում չի լինի, համ էլ Տեր-Քաջի Ադամին ու Վարդանին էլ կխփեն։ Տեսնիմ՝ էդքան ուժ կունենա՞ ինձ վրա կրակելու»,- ելք էր փնտրում Իսրոն՝ մատի վրա հանգիստ խաղացնելով մաուզերը։ Միլպետը ցնցվեց՝ «Իսրոն որ տեղից չշարժվեց, ուրեմն մի բան կա. երևի ծուղակ է սարքել մեզ համար։ Էս ղաչաղը Էրգրում ահ ու սարսափ էր թուրքին։ Հաստատ մի բան մտածել է՝ մատով մաուզերն է խաղացնում, աչքն էլ չի թարթում...»։ Միլպետի ձեռքը ակամա սկսեց դողալ. «Որ էնկավեդեի տղերքին օգնություն կանչեմ, Իսրոն առաջին գնդակն իմ ճակտին կզարկի։ Ավելի լավ է ողջ հետ գնամ։ Թե որ պատմեմ էս մասին, ինձ գործից կհանեն, հաստատ կգնդակահարեն հակասովետական ղաչաղից վախենալու համար։ Ավելի լավ է սուսուփուս հետ դառնամ, քանի Իսրոն բարի է»։ Միլպետը մատը ձգանից դանդաղ հեռացրեց և զգուշորեն հետ գնաց։ ՈՒզեց ինչ-որ խորամանկ բան ասել համարձակ ֆիդայու սիրտը մի քանի վայրկյան շահելու համար, բայց դողացող շրթունքները կպել էին իրար, և չասված բառերը մոլորվել էին բերանում։ Իսրոն նույն հեգնական ժպիտով մաուզերն էր խաղացնում։ Երբ Իսրոյի տեսադաշտից դուրս եկավ, գունատված միլպետի լեզուն բացվեց ու յուրայիններին գոռաց՝ «Տղե՛րք, Փեթարա Իսրոն էս կողմերում չի՛, հե՛տ գնացեք»։