Արթուրն արդեն 1 տարի 4 ամիս ծառայության մեջ էր ու վաղուց էր անցել բանակային կյանքին հարմարվելու բարդ շրջանը: Որդու մահը գուժել են ոչ միանգամից, հիշում է իր ու ամուսնու եղբոր զրույցը. «Ասում եմ` Արո, ճիշտն ասա, երդվի՛, հո Արթուրին բան չի եղել: Ասում ա` չէ, Արթուրը վիրավոր ա: Բայց ի՞նչ վիրավոր, թող Աստված տար, վիրավոր լիներ... ու ամեն Աստծո առավոտ վերքը խորանում ա... Ապրում եմ, բայց Աստծու ամեն օր ես քայքայվում եմ... Ինչ նպատակներ ու երազանքներ ուներ,- Լիլիթը հանգստացնում է արտասունքների մեջ խեղդվող մորը, խոսում իր սրտից,- ու ցավը գիտե՞ք որն ա, որ ասում են ինքնասպան ա եղել, ու ամեն ապուշի բերանը լեզու են դնում, որ կանգնի մեզ հարցնի` բա ինչի՞ ա ինքնասպան եղել»: