Այլ կանանց ընկերակցությամբ ճաշելուց հետո Մարոն բարձրացավ իր սենյակը, ուր մենության մեջ հայտնվեց, քանի որ թույլ էր տվել Թովմասին այդ գիշեր քնել Քենանի հետ։ Կանաչ զգեստի փոխարեն սև, ավելի խիստ զգեստ հագավ և հանեց զարդերը։ Հայելու միջից իրեն էր նայում լարված մի դեմք, որի ալ շուրթերը և սուրմայով ընդգծված աչքերը ավելի ակնառու էին դարձնում գունատությունը։ Նշված ժամին սպասելով՝ նա տենդագին քայլում էր սենյակում և հոգեպես նախապատրաստվում էր վեճի, որն իր կանխազգացմամբ պետք է որ բուռն լիներ։ Նա պատրաստ էր նույնիսկ հակառակվել իր հովանավորին, նույնիսկ նրան նեղացնել, քանի որ համոզված էր, որ նա իրեն չափից ավելի էր սիրում տեղահանվածների քարավան հետ վերադարձնելու համար։