Երբ Պոլսից Կովկաս վերադառնալով Աբելյանի խմբով մեկնում է Մոսկվա, առաջին իսկ՝ Մագդայի դերակատարմամբ, վաստակում է ռուս անվանի արվեստագետների բարձր գնահատականը. «Բեռնարյան տեխնիկայի և Մոսկվայի Գեղարվեստական թատրոնի անկեղծ վերապրումի ներդաշնակ միավորում», «հրայրքոտ տեմպերամենտ, իդեալական շարժուձև, դուրեկան ձայն՝ ահա հայ բեմի պարծանքի ու զարդի աչքի ընկնող գծերը»։ Երմոլովան վարդի մի մեծ կողով է նվիրում «Դավաճանություն» ներկայացումից հետո «Իմ առաջին Զեյնաբին՝ մեծատաղանդ Սիրանույշին»մակագրությամբ։ Պետերբուրգը ևս օվացիաներով է ընդունում նրան. «Սիրանույշը մեծ է, գեղանկար, գրեթե անդորր, անտագնապ, խոսքի մեջ զսպված կիրք կա, շարժումների մեջ՝ լիաբուռն ու լիավարտ զգացմունք, որ ջինջ է, պարզորոշ ու վիթխարի։ Եվ ի՜նչ ձայն՝ երաժշտություն...»։