Անշուշտ, լավ կլիներ, եթե մենք ինքնակազմակերպվող, ընդվզող, մեր իրավունքներին տեր կանգնող ժողովուրդ լինեինք, որին անգամ առաջնորդներ պետք չեն, եւ որը չհաշտվեր ցանկացած անարդարության հետ ու փողոց ելներ՝ իր ընտրական իրավունքը պաշտպանելու, իր կենցաղային պայմանների բարելավման, թանկացումների եւ բազում այլ առիթներով։ Բայց ինքնակազմակերպվող հանրություններ բնության մեջ, որպես կանոն, չեն լինում, միշտ հայտնվում են առաջնորդներ, քաղաքականապես հասուն մարդիկ, ովքեր քայլում են բազմության առջեւից, ծրագրավորում նրա անելիքը, նախանշում նրա պայքարի ուղին։ Եթե ընդդիմությունը պատրաստ չէ դուրս գալ փողոց, իր վրա կրել ոստիկանների հարվածները, ուղի հարթել բազմության համար, ծրագիր մշակել, շարքային մարդուն պետք չէ մեղադրել պայքարի կամք չդրսեւորելու մեջ։