Ժամերը գնում էին։ Ժողովուրդը դրսում ծովացած պահանջում էր՝ սեսիա... Մոսկվայից ու Բաքվից եկած պաշտոնավորները կորցրել էին իրենց գլուխները, չգիտեին ինչ անեին, ինչի դիմեին, օդը չէր հերիքում տեղի կեւորկովականներին։ Շրջկոմների առաջին քարտուղարներից, շրջգործկոմների նախագահներից, մարզային ղեկավարներից շատերը, որոնք մարզխորհրդի դեպուտատ լինելով հանդերձ, մինչ այդ չէին համարձակվել գրանցվել, հիմա եկել ու նստել էին առաջին շարքում։ Բագիրովը, տեսնելով, որ անվերադարձ տանուլ է տալիս, դիմում է առաջին շարքում նստածներին, որ նրանք եւս մի խոսք ասեն, որ իրեն պատվար դառնան, բայց իզուր... Ոչ ոք հակված չէր մազաչափ անգամ նրա կողմը թեքվել... Բագիրովը նույնիսկ անուններով դիմեց կուսշրջկոմների քարտուղարներից մեկին-երկուսին, որ վեր կենան, խոսք ասեն, բայց նրանք իրենց գլուխներն անգամ չբարձրացրին...