…Ֆրանսիայից ներգաղթած Բոյաջյանների ընտանիքը նման չէր մյուսներին. նրանք, ավելի շուտ, հիշեցնում էին երամին պատահականորեն խառնված թռչունների, որոնք ճարահատ վայրէջք էին կատարել մեր թաղում՝ Փոսում: Վահե Բոյաջյանի կինը՝ Ժաննետը, զտարյուն ֆրանսուհի էր. թաղեցիները նրան «մադամ Բոյաջյանով» էին դիմում ու որպես հարգանքի տուրք նրա մայրենի լեզվով բարևում՝ «Բոնժուղ, մադամ Բոյաջյան»: Մեր իմացած ֆրանսերենն այսքանն էր, բայց այդ մի հատիկ բառից տիկին Ժաննետը ավելի ժպտերես էր դառնում, մենք դրանից ավելի լավ էինք զգում: Ամուսնուն «մսյո Վահե» էինք ասում. նա միշտ բերետ էր դնում, օձիքին շարֆ, ծխամորճից՝ անբաժան: Պատրիկն ու Ժան-Պոլը նրանց արու զավակներն էին, մեր խաղընկերները, դուստրը՝ Ժակլինը՝ մեր թաքուն երազների տիրուհին: Անթերի գեղեցկուհի էր Ժակլինը: Բոյաջյաններն էլ մյուս հայրենադարձների պես քիչ էին շփվում տեղացիների հետ. միայն Բեյրութից եկած մի քանի ընտանիքի հետ էր նրանց շփումը…