Եվ	մի՞թե	Անուշը	չգիտեր, որ	իր	արածը	երեխայություն	է: Բայց	ա՛յլ	էր	մտքի	պահանջը, այլ` կրքերի	ուժը: Տանջվել	և	լռել — Անուշի	բնավորությանը	հատուկ	չէր: Եվ	ինչո՞ւ	նա	տանջվում	է, թող	Միքայելն	էլ	նրա	հետ	տանջվի: Չլինի՞ երիտասարդն	այժմ	կշտացել	է	և	մտքում	ծիծաղում	է	նրա	թուլության	վրա, պարծենում	է	հաղթությամբ	սրա	ու	նրա	մոտ: Ինչո՞ւ	չի	պատասխանում	նամակներին, ինչո՞ւ, ինչո՞ւ: