Այ­­­­սօր խօ­­­­սել հայ­­­­կա­­­­­­­­­­­­­­­կան կի­­­­նոյի մա­­­­սին (խօս­­­­քը լիամեթ­­­­րաժ խա­­­­ղար­­­­կա­­­­­­­­­­­­­­­յին ֆիլ­­­­մե­­­­­­­­­­­­­­­րի մա­­­­սին է) շատ դժո­­­­ւար է, որով­­­­հե­­­­­­­­­­­­­­­տեւ այն ֆիլ­­­­մե­­­­­­­­­­­­­­­րը, որոնք հան­­­­դի­­­­­­­­­­­­­­­սատես են հա­­­­ւաքում, չեն հա­­­­մապա­­­­տաս­­­­խա­­­­­­­­­­­­­­­նում ոչ մի չա­­­­փանիշ­­­­նե­­­­­­­­­­­­­­­րին առա­­­­ջին հեր­­­­թին նկա­­­­րահան­­­­ման տեխ­­­­նի­­­­­­­­­­­­­­­կայի առու­­­­մով։ Բայց կա­­­­րելի է խօ­­­­սել ան­­­­հատնե­­­­րի մա­­­­սին, որոնք ստեղ­­­­ծա­­­­­­­­­­­­­­­գոր­­­­ծում են հա­­­­կառակ նոր­­­­մալ պայ­­­­մաննե­­­­րի եւ ստեղ­­­­ծում են իրենց ու­­­­րոյն կի­­­­նօն։ Մա­­­­րիա Սա­­­­հակեանն այդ ան­­­­հատնե­­­­րից էր։ Նա սո­­­­վորա­­­­կան կի­­­­նօ չէր նկա­­­­րահա­­­­նում, այլ՝ հե­­­­ղինա­­­­կային։ Կան եկամտա­­­­­­­­­­­­­­­բեր ֆիլ­­­­մեր եւ կան մրցա­­­­նակա­­­­բեր։ Մա­­­­րիայի ֆիլ­­­­մե­­­­­­­­­­­­­­­րը popcorn ու­­­­տե­­­­­­­­­­­­­­­լով չեն նա­­­­յում, իսկ, օրի­­­­նակ, «Էնտրո­­­­պիա» ֆիլ­­­­մը, նկա­­­­րահա­­­­նուած 2013-ին, հա­­­­րիւ­­­­րից գու­­­­ցէ մէ­­­­կը կնա­­­­յի, իսկ մնա­­­­ցածը նոյ­­­­նիսկ կը հայ­­­­հո­­­­­­­­­­­­­­­յեն… եւ ստեղ­­­­ծո­­­­­­­­­­­­­­­ղին եւ դի­­­­տողին։ Թող հայ­­­­հո­­­­­­­­­­­­­­­յեն։ Նրանց հա­­­­մար Պի­­­­քասօն նոյնպէս հայ­­­­հո­­­­­­­­­­­­­­­յան­­­­քի է ար­­­­ժա­­­­­­­­­­­­­­­նի։ Մինչդեռ «Էնտրո­­­­պիա» ֆիլմ ստեղ­­­­ծո­­­­­­­­­­­­­­­ղը ար­­­­դէն ոչ թէ տա­­­­ղան­­­­դա­­­­­­­­­­­­­­­ւոր է, այլ՝ հան­­­­ճա­­­­­­­­­­­­­­­րեղ, յա­­­­մենայնդէպս իմ տե­­­­սակէ­­­­տից։ Պատ­­­­մել այդ ֆիլ­­­­մի մա­­­­սին անհնար է, ինչպէս նաեւ պար­­­­զա­­­­­­­­­­­­­­­բանել կամ մեկ­­­­նա­­­­­­­­­­­­­­­բանել։ Կա­­­­րելի է պատ­­­­մել «Այդ ես չեմ» ֆիլ­­­­մի բո­­­­վան­­­­դա­­­­­­­­­­­­­­­կու­­­­թիւնը (ֆիլ­­­­մի անգլե­­­­րէն անունն է «Im going to change my name»). 14 տա­­­­րեկան աղ­­­­ջի­­­­­­­­­­­­­­­կը ապ­­­­րում է մօր հետ Ալա­­­­ւեր­­­­դի քա­­­­ղաքում եւ ու­­­­զում է փո­­­­խել իր անու­­­­նը, փո­­­­խել իր լքո­­­­ւած ման­­­­կութիւ­­­­նը, փնտռում է իր ան­­­­ծա­­­­­­­­­­­­­­­նօթ հօ­­­­րը, փնտռում սէր, ի հար­­­­կէ, գտնում է, բայց դա իր հայրն է… Շատ բարդ է։ Մայր ու աղ­­­­ջիկ, որոնց միաւո­­­­րում է մի տղա­­­­մարդ։ Հե­­­­ղինա­­­­կային կի­­­­նօն դա ինքնա­­­­խոս­­­­տո­­­­­­­­­­­­­­­վանու­­­­թիւն է։ Այն ուղղո­­­­ւած չէ դէ­­­­պի հան­­­­դի­­­­­­­­­­­­­­­սատե­­­­սը, ընդհա­­­­կառա­­­­կը, հան­­­­դի­­­­­­­­­­­­­­­սատե­­­­սը ինքն է մտնում հե­­­­ղինա­­­­կի ան­­­­կեղծ հո­­­­գեվի­­­­ճակի մէջ եւ գտնում ար­­­­ձա­­­­­­­­­­­­­­­գանգներ իր սե­­­­փական հո­­­­գու մէջ։