Երեխաների հետ աշխատելը հետաքրքրական է` աշխատանքը բոլորովին նոր էջից սկսելու, անձի էնտուզիազմի վրա հենվելու իմաստով: Սակայն նրանց հետ հնարավոր չէ իրականացնել ստեղծագործական իղձեր ու ծրագրեր: Երեխաների հետ մենք ինչ-որ բանի հասանք, բայց դա քիչ է: Օժտված երեխան իսկույն ջոկվում է, իսկ մեծերի մոտ ասես մաշված, բթացած է անկեղծությունը, անմիջականությունը, օրգանական գործողությունը: Բոլոր դեպքերում ճիշտ է փոքր տարիքից թատրոնով զբաղվելը, սակայն զգույշ պիտի լինել, չխառնվելու համար ենթագիտակցության մեջ թաքնված բարդ ու խոր երևույթներին: Երեխայի մեջ դերասանը կարող է բացվել միմիայն խաղի միջոցով, նրա մեջ սեր արթնացնելով դեպի թատրոնը: Բանից անտեղյակ փոքրիկը իրեն ծանոթ բնական, օրգանական գործողություններ է անում, իսկ մեծահասակները գիտեն ենթագիտակցականի ճանապարհները գիտակցելու սկզբունքները: Նրանց ուժն ու վարպետությունը հենց դրա հետ է առնչվում: Եթե դա կա, ուրեմն վարպետ դերասան է, իսկ եթե ոչ, ապա նրա խաղը դերասանական արվեստում մնում է երեխայական մակարդակին: Վաստակ ու ծառայություններ ունեցող դերասան է դիմացդ, բայց չի կարողանում տարբեր խարակտերներ խաղալ, պարզապես ինքն իրեն է խաղում: Դա ինչ-որ տեղ գուցե և լավ ուսուցչի բացակայությունի՞ց է: Թեպետ կարելի է լավ ուսուցիչ ունենալ ու լավ դերասան չլինել: Ամեն ինչ գալիս է նրանից, թե մարդը ձգտու՞մ է դերասան դառնալ: Դերասանը պիտի ուզենա սովորել, առանց իր ներքին մղման ոչինչ չի դուրս գա: