Երբ առիթ ունեցայ իրեն անձամբ ծանօթանալու, կենացի մը ժամանակ ան ըսաւ ինծի.- «Եթէ վերադառնամ, մօրս եւ քրոջս ըսելու համար է որ Ղարաբաղը վերագրաւեցինք»։ Վարդանը քսանը եօթը տարեկան էր եւ այդ օրերուն հազիւ աւարտած էր համալսարանը։ Ասիկա օրինակ մըն է այդ յանձնառութեան ու գիտակցութեան որոնց մասին սկիզբը կը խոսեի ։