Այս պրոցեսը շարունակվեց իններորդ դարում Ռեյմսի եպիսկոպոս Անքմարի կողմից։ Այն ժամանակ մայր եկեղեցիները մրցակցում էին ուխտավորներին իրենց կողմը ձգելու համար, և նա իր նախորդի՝ Ռեմիգիոս «սրբազանի» կենսագրությունը գրեց՝ հավանաբար նպատակ ունենալով համբավավոր դարձնել ու հարստացնել իր եկեղեցին։ Այդ պատմության մեջ ասվում էր, թե մի սպիտակ աղավնի յուղի սրվակ էր բերել, որպեսզի դրանով Խլոդվիգին օծեին մկրտության ժամանակ։ Ակնհայտ է, որ այստեղ ջանք է արվում նմանություն ստեղծել Հիսուսի՝ սուրբ ոգով օծվելու դրվագի հետ (Մատթէոս 3։16)։ Սրանով Անքմարը կապ ստեղծեց Խլոդվիգի, Ռեյմսի ու միապետության միջև, ու նա հավատում էր, թե Խլոդվիգը Տիրոջ օծյալն է։*