Մեկ ժամից ավելի էր, ինչ վանքը պաշարված էր։ Այնտեղ ապաստանած մոտ երկու հարյուր հիսուն հայերից միայն երեսունն էին ի վիճակի զենք կրել։ Նրանց մեծ մասը դեռահասներ էին, որոնք վատ էին կրակում։ Մարտի սկզբում նրանք հրացաններն էին լցնում, իսկ հիմա ստիպված էին կռվել փորձված զինվորների դեմ։ Կրակի կիզակետում գտնվող վանքի բակն ու պարիսպը երիզող պատշգամբը ծածկված էին դիակներով։ Պաշտպանվողները կարող էին պատսպարվել միայն զանգակատանը և եկեղեցու բարձր լուսամուտների մոտ և այնտեղից կրակել։