Կ. Հակոբյան – Որովհետև Հայաստանում հանկարծահաս կապիտալիզմը չունեցավ հոգևոր և բարոյական հակակշիռներ և շատ արագ տեղի ունեցավ հասարակության բևեռացում: Իհարկե, 88-ի ազգային շարժմանը շատ ողբերգական և ծանր իրադարձություններ հաջորդեցին՝ երկրաշարժ, պատերազմ, շրջափակում: Բայց այդ ամենն, անշուշտ, չի արդարացնում մեր նպատակազուրկ դառնալը: Հենց այդ դժվարին տարիներին ազգային նպատակ ունենալը կարող էր օգնել ֆիզիկական դժվարությունները հաղթահարելուն: Սակայն տեղի ունեցավ հակառակը. ազգային գաղափարախոսությունը իսպառ մերժվեց և մենք դարձանք փարոսը կորցրած ժողովուրդ: Մենք, անգամ մի տեսակ քամահրանքով սկսեցինք խոսել, և այսօր էլ շարունակում ենք խոսել մեր մեծ երազանքի մասին, հեգնանքով արտասանել՝ «Ծովից ծով Հայաստան» արտահայտությունը, դիտելով դա որպես մի անիրականանալի և ցնորամիտ ծրագիր, որը խանգարում է օրվա խնդիրները լուծելուն: Այնինչ, պարզ է, որ օրվա խնդիրները, այսինքն կարճաժամկետ ծրագրերը իրականություն են դառնում, երբ երկարաժամկետ ծրագրի մասն են կազմում: