Հայաստան… թոնիր: Թոնիրը պատուհան է՝ բացված մեր աշխարհի վրա: Միաժամանակ թոնիրն ասես հողի բերանն է, տաքություն է ամբարում և իր մեջ պահում է լավաշի լեզուն, իբրև բուն ազգի լեզուն… Թոնիրը մայրական գիրկ է, մեզ տալիս է ամեն ինչ, մեզնից խլում իրականության զգացումը, և այդ պահից ծայր է առնում երևակայության եզերքը. կրկեսի թափառական դերասաններ, որոնք վերամարմնավորվում են մեր աչքի առաջ, և դա հետաքրքիր ու սարսափազդու է, և մենք չենք հասցնում նրանց հետ վերամարմնավորվել, չենք հասցնեում նրանց հետ զարմանալ, մենք հասցնում ենք սոսկ թախծել նրանց հետ: Թախիծը ձգողականություն ունի: Թախիծը ժամանակ ունի և տարածություն: Նկարչի թախիծը հենց իր մայրենին է: Ճերմակ թուղթն ու կտավի ուղղանկյունը պատուհան են դեպի փողոց, և մատիտն ու վրձինը պատկերում են ոչ թե հայկական աշունը կամ խելահեղ ամառը, այլ քո սրտի ջերմությունը, քո իմացության սրտաճմլիկ ուրախությունը, քո խոստովանանքի փխրուն բառերը… Նա արդեն առնականացող պատանի է, լի է կենսականությամբ, դյուրաշարժ է, նրա առջև բացվում է հինավուրց քարերի աշխարհը, որոնց դեղնականաչ կարծր մամուռը չի կարող քողարկել նախնյաց գրությունները: Նա մտավ հայկական այդ աշխարհը Թիֆլիսի իր պերսոնաժներով, որոնք դարձան ընդհանուր բնապատկերի և անհյուրընկալ սև պատերի (հիշո՞ւմ եք Չարենցին) անքակտելի մասը: Մի՞թե արդեն ոտքի տակ է տրոփում հայրենիքի սիրտը, իսկ գուցե այդ պատանու սիրտն է խլացնում իր առջև փռված հեռաստանը լռակյաց ու արտասովոր գեղեցիկ լեռների, որոնց պերճաշուք գույնն աննկարագրելի է: Սուրա, ճանապարհ, դա էլ մի պատուհան է: Թե ճանապարհը, թե պատուհանը նշաններ են, այսինքն՝ տառեր, խոսքի մասեր, ինչպես, ասենք, արվեստը բաղձալի բանտ է և թե որ հայտնվես նրա գերության մեջ… Սուրա դեպի քո գերությունը, սուրա, Ռոբերտ: Ինչպես որթատունկն է ճեղքում քարքարոտ հողը, մխրճվելով ճեղքերի մեջ՝ խոնավություն փնտրելով, այդպես էլ արարողն է մխրճվում գաղտնիքների ճեղքերի մեջ, որպեսզի ընդմիշտ մնա այնտեղ, պտղատու որթատունկի պես: Արարողը երկրի գինին է: Ոսկեհո՞ւռ գինի, թե կարմիր… Ո՞ր գույնն է հետապնդում նկարչին, և լույսն իր մարմնի մի մասն է տալիս, որպեսզի քնքշանքը դառնա քնքշանք, իսկ նվիրումը՝ սեր: Սերը վաճառքի հանված կիրք չէ, այլ սոսկ խորհուրդ հոգու և մարմնի խորքերից, հայացքի և խոսքի խորքերից: Այսպես է հայտնվում այս նկարիչը, այսպես է ներկայանում նրա աշխարհը, և ես չեմ ուզում կրկնել առօրեական դարձած բառեր, ինչպես աղը և վերքը, արժանապատվությունը և պարկեշտությւոնը, լռությունը և քնքշանքը: Այսպիսին է այս վարպետը: