Իր հրաժեշտէն երկու տարի անց տակաւին կը շարունակենք որբի հոգեբանութեան մէջ մնալու։ Յատկապէս ալ ներկայ օրերուն Սերովբեան իրեն յատուկ սրամտութեամբ պիտի մեկնաբանէր անցած դարձածները եւ պիտի ծիծաղէր ըսելով թէ իրականութեան մէջ բաւականին հարուստ ենք։ Պիտի դիտէր մեր ներկայ ընթացքը եւ պիտի զարմանար թէ ինչու այսքան կ՚ափսոսանք պատրիարք մը չունենալու համար։ «Ինչ փոյթ թէ պատրիարք չունինք։ Ունինք հանգստեան կոչուած պատրիարք։ Ունինք պետութեան կողմէ վաւերացուած փոխանորդ։ Ունինք ձայներու մեծամասնութեան կողմէ ընտրուած տեղապահ։ Ունինք նաեւ տեղապահի փոխանորդ։ Տակաւին չեմ թուէր Կրօնական Ժողովի ատենապետ, Համագումար Ժողովի Դիւանի ատենապետ եւ այլ տիտղոսները։ Իրաւ ալ եթէ յանկարծ մէկը հարցնէ, թէ ի՞նչ կ՚ուզէք, կարծես ամօթով գետին պիտի նայինք»։ Հաստատ որ այս կամ նման բաներ ըսելով պիտի ծիծաղէր մեր մատնուած ճգնաժամին։ Իսկ ինչո՞վ պիտի արդարանայինք այս հսկային դիմաց։ Ահաւասիկ հարցում չունեցող պատասխան մը, որուն համար ի զուր տեղը կը նայիմ խմբագրատան պատին վրայ կախուած նկարին։ Ճիշդ իմ սեղանին դիմացն է այդ նկարը։ Օրուան մէջ բազում անգամներ աչք աչքի կու գանք ու ես ամէն անգամուն կ՚ընկճուիմ։