XIX դ. կին գրողներ Շառլոթ Բրոնտեն և Սրբուհի Տյուսաբը ֆեմինիստական գրականության հետևորդներ են: Նահապետական հասարակության մեջ կինը հնարավորություն չուներ անկաշկանդ արտահայտելու իր մտքերը: Ուստի կին գրողները ստիպված էին իրենց իղձերն ու գաղափարներն արտահայտել ծածկագրված լեզվի միջոցով: Ե'վ Շ. Բրոնտեն, և' Ս. Տյուսաբը, պահպանելով գրական ավան-դույթները, ներկայացրել են իրենց հուզող խնդիրները` ինքնատիպ ոճով պատկերելով կնոջը թե' որպես հա-սարակության անդամ, թե' որպես անհատականություն: "Ջեյն Էյր" և "Մայտա" վեպերում, ցույց տալով կնոջ իրավազուրկ վիճակը, նըրանք առաջ են քաշում այն գաղափարը, որ կինը կարող է ազատություն նվաճել կրթության և աշխատանքի շնորհիվ: