Անուշը	ծանոթացավ	մի	շարք	երիտասարդների	հետ, որոնցից	առաջ	խորշում	էր, ինչպես	և	բոլոր	առաքինի	կանայք: Այդպիսով	ուզում	էր	ցույց	տալ	արհամարհանք	դեպի	հասարակական	կարծիքը: Նոր	ծանոթները	նրան	վերաբերվում	էին ոչ	միայն	հարգանքով, այլև	մի	տեսակ	ակնածությամբ: Ցույց	էին	տալիս, թե	գիտեն	նրա	տխուր	պատմությունը, համարում	են	նրան	բռնակալության	զոհ, նույնիսկ	հերոսուհի, որի	առջև	պարտավոր	է	խոնարհվել «կանանց ազատության» պատշպան	ամեն	մի	երիտասարդ: