Մարե, Մեծ Մարե։ Դարը ինչ ասես, որ չի տվել։ Ինչ ասես, որ չես վերցրել քո ուսերին, ու ինչ ասես, որ չես փաթաթել քո ոտքերին։ Մարե, Մեծ Մարե… Քեզ համար աշխարհը քո մայրն է, որ գնացել է, ու դու որբ ես մնացել, քեզ համար աշխարհը փոքրացել-նեղացել, չորս պատ է դառել ու քո լուսամուտի տակով անցնող ոտնաձայները, խոսքերը ու տղիդ նեղացած ձայնը՝ թո՛շ, թո՛շ, ո՞ւր ես գնում, ես քու էշ ասողի… Մարե, Մեծ Մարե, բա դու այդպե՞ս էիր պայման կապել քո փայ աստծու հետ։ Բա դու էն կի՞նը չէիր, որ ձորի բաղերումը երգում էիր, իսկ վերի գեղերը ականջ էին պահում՝ Սիրամարգը երգում է, սո՜ւս՜ս…