Գեղըցիք	իրար	ջարդելով	դուս	թափեցին, որը	երեսին	խաչ	էր	հանում, որը	Տե՛ր, ողորմյա	ասում: Մի	քիչ	որ	դինջացան, էլ	ետ	դռնիցը	անկաջ	դրին, տեսան, որ	ձենը	կտրել	ա, ուսուլով	ներս	էկան ու	վախվախելով	նստեցին: էլ	ո՞վ	կարեր	հիմիկ	նրանց	բերնին	փակ	դնել: Բոլորն	էլ	ուզում	էին, որ իմանան, թե	ի՞նչ	ա	անց	կացել: Աղասու	ընկերքն	էլ, ճարակտուր, սկսեցին	պատմիլ: Քանի գլուխն	էր, ո՛չինչ, էնպես	բան	շատ	էին	լսել. ինչ	ժամանակ	խոսքն	էն	տեղն	էկավ, թե	ի՞նչպես կոտորեցին, փախան, հարիր	բերան	ձեն	տվեց.