Եվ ընդհանրապես, մեր հարևաններն այս տեսակ ժողովրդավարության թույլ կողմը լավ գիտեն. փաստերն այնքան սառեցնել, մինչև որ կրքերը հանդարտվեն կամ մոռացության տրվեն: Սակայն պետք է հիասթափեցնեմ մեր հարևաններին. մենք արդարադատության համար պայքարում ենք ոչ թե կրքերով ու զգացմունքներով, այլև փաստերի և իրականության հարթակներից: Այս առումով, կցանկանայի կոչ հղել մեր աշխարհասփյուռ հայրենակիցներին, որ Հայոց Ցեղասպանության ճանաչումը, ոգեկոչումները, դատապար-տումն ու դրանցից բխող պահանջատիրությունը օրակարգ դարձնել ոչ միայն ապրիլի 24-ին ու դրան մոտ ժամանակահատվածում, այլև ողջ տարվա ընթացքում, եթե հարկն է՝ ամեն օր: Եվ եկենք չվախենանք դրանից կամ, նույնիսկ, չամաչենք: Եթե մեզ հիշաչար կանվանեն Եվրոպայում կամ Ամերիկաներում, ապա մենք բազմաթիվ ոչ դրական ածականներ ունենք պահած նրանց համար, ովքեր չեն դատապարտում մարդկության դեմ ամենադաժան ոճրագործությունը: Նշեմ դրանցից մի քանիսը. խոստումնազանց, սնափառ, խաբեբա, քծնող, շահամոլ, մարդասպանապաշտ... Ցանկը կարելի է շարունակել, սակայն հուսանք, որ դրա կարիքը չի ստեղծվի. և մեղավորը վերջապես, մոտ 100 տարի հետո, կհասկանա, կդատապարտի իր նախնիների կատարած հանցանքը և ներողություն կխնդրի դրա համար: