Եվ ապրեցին: Սկզբում անորոշության մեջ, կորուստների ծանրության տակ ճմլված: Ոտքի տակի հողը կորցրած: Ալմաստի և նրա նմանների համար մի՞թե միևնույն չէր` նրանք ապրում էին իրենց կամքից անկախ: Կարծես օդի մեջ լինեին: Մի ծանր թմբիր էր իջել վրաները: Բախտի բերմամբ, թե պատահմամբ ողջ էին մնացել, կային, շնչում էին... Ինչ որ մի գերբնական ուժ, անտեսանելի և անիմանալի, չգիտես որտեղից, նեցուկ էր դարձել նրանց: Թե՞ նրանք իրոք, կամ բնազդորեն հասկանում էին` իրենք են լինելու կորցրած սերնդի շարունակականությունն ապահովողները: Եվ, ուրեմն, պարտավոր են ողջ մնալ: Բույսը որ բույս է, ծառը որ ծառ է, ինչքան էլ ոտքի տակ տրորեն, կտրեն կամ քոքահան անեն, նույնիսկ վրան քար քաշեն, տակը մի ծիլ, մի կենսունակ արմատ մնացած կլինի, թեկուզ և շատ խորը թաքնված, թեկուզ և տարիներ անց` հողը, նույնիսկ ապառաժ քարը ճեղքելով` արևերես դուրս կգան: