Տերյանի կյանքի և ստեղծագործության մեջ կարևոր շրջան է երկրորդ կամ պետերբուրգյան շրջանը, որը փաստորեն կարելի է «Երկիր Նաիրիի» շրջան կոչել: Չորս տարուց մի փոքր ավելի տևած այս շրջանը որոշակի շրջադարձ է հայտնաբերում նախորդ` մոսկովյան շրջանի ընթացքից: Մինչ այժմ տերյանագիտության մեջ չեն քննարկված այն դրդապատճառներն ու մղիչ հանգամանքները, որոնք պայմանավորեցին այս շրջանի լինելիության անհրաժեշտությունը, այնինչ դրանց վեր հանման կարևորությունը մեծ է, որովհետև դրանց բացահայտումը տալիս է շատ հարցերի պատասխաններ` կապված Տերյան բանաստեղծի և մարդու աշխարհայացքի, նրա գեղագիտական սկզբունքների, գաղափարական համոզմունքների, հետևաբար` ստեղծագործական պրոբլեմների բացահայտման հետ: Եվ քանի որ Տերյանի կյանքի յուրաքանչյուր նախորդ փուլ կամ շրջան իրենով պայմանավորել է տրամաբանական-դինամիկ անցում հաջորդին, ուստի հաջորդ շրջանի արմատները պետք է փնտրել ամենից առաջ նախորդ շրջանի մեջ: Ինչո՞վ էր պայմանավորված Տերյանի մեկնումը Պետերբուրգ: 1912 թվականի բանաստեղծությունների և հատորի լույս ընծայումով, փաստորեն, Տերյանի ստեղծագործական կյանքում ավարտվում է մի շրջափուլ, որը կարելի է կոչել ոգու շարժման մի ամփոփ շրջան և գեղագիտական-գաղափարական իդեալի վերջավորում: Այն սկզբնավորվել էր պատանեկան մթնշաղային անուրջների ու ցնորքների նրբահյուս, աոկայծուն պատկերներով, անցել անլույս գիշերի, սրտակեղեք հուշերի, սիրո և անուրջների կորստյան անդառնալիության ողբերգական գիտակցման տանջանքների միջով, «հեռու երկրի լույսե հովտում» արարել կեցության իր աշխարհը և հասել արևածագի ցնծագին ողջույնին ու դեպի մարդն ու աշխարհը վերադարձի իրական հրճվանքին: Սա Տերյանի առաջին վերադարձն էր, որը, սակայն, ըստ էության, չտվեց Տերյանին նրա որոնածը, այն է` գեղագիտական-գաղափարական նոր իդեալ: Սկսվում է բանաստեղծի համար տառապագին դեգերումների մի շրջան, որը շարունակվում է 1912 թվականի սկզբներից մինչև 1918 թվականի կեսերը: Այս անցման փուլում ըստ էության սկսվում է ավելի պարզորոշ ուրվագծվել և բարձրանալ հայրենիքի և մանկական-վաղ պատանեկան հիշողությունների անաղարտությունը, որը համալսարանական փուլում մնացել էր աննկատ բազում կենսական ու փիլիսոփայական զգացմունքների և զգացողությունների հորձանուտում: Հարցի էությանը այն էր, որ, ինչպես նկատված է գրականագիտության մեջ, պատանի հասակում «հեռանալով հայրենի եզերքից, Տերյանն անջատված զգաց իրեն հավիտենական այն մասունքներից, որոնք խմորել էին նրա մարմնի և հոգու բջիջները»: