— Ա՜խ, ա՛չքի	լիս, որ	սրտումդ	էդպես	դարդ	ունիս, հենց	իմանում	ես՝ քա՞ր	եմ, որ	ինձանից	բան ես	թաքցնում: Չէ՛, էնպես	ես	կարծում, թե	էս	իմ	խորոված	ջիգյարը, որ	էլ	սաղ	տեղ	չունի, քո դարդի	համար	էլ	տեղ	չի՞	քթնիլ, քո	ցավը	չի՞	քաշիլ, էլած	շունչս	ու	ումբրս	քե՞զ	չեմ	տալ: Հենց իմանում	էի՝ աստվածանից	դու	բան	կթաքցնես, ինձանից	չե՛ս	թաքցնիլ: է՞դ	ա	քո	սերդ	ու	սիրտդ: Հենց	իմանում	էիր, թե	Աղասին	էնպես	մեռել	ա, որ	քեզ	համար	մեկ	ա՜խ	էլա	չի՞	քաշիլ, քեզ համար	մեկ	կաթ	արտասունք	էլա	չո՞ւնի: Հերնըմերս, ղորդ	ա, մահվան	դուռն	են	հասել, նշանածս, ո՞վ	ա	գիտում, հողի	տակին	ա, թե	երեսին, ամա	քանի	նրանց	ձեռս	չի՛	հասել, ե՞րբ	կթողամ	ձեր մեկի	աչքը	ցավի, ձեր	մեկի	մազը	թեքվի: Մինչև	ես	մեռնիմ	ո՛չ, մինչև	ինձ	թիքա-թիքա	չանե՛ն, ձեզ կթողա՞մ, որ	մեկ	ղուշ	անց	կենա	գլխըներիդ	վրա: Վե՛ր	կաց, երեսդ	սըրբիր, ինձ	ուղիղ	ասա՝ էդ	քո ջանը	հանող	Հռիփսիմեն, էդ	հրեշտակն	ո՞վ	ա, որ	քեզ	երևացել	ա, քեզ	տանջում, մաշում, ու	դու մեզ	բան	չես	ասում: