Մի օր իմաստուն եղջերուն, նկատելով, որ դարավոր կաղնու ճյուղերն ու իր գլխին աճող պոզերը շատ նման են, կաղնին հայտարարեց սրբատեղի: Ու բոլոր եղնիկները գալիս էին ծառի մոտ՝ երկրպագության: Գայլերը լսեցին նոր պաշտամունքի մասին ու եկան հագեցնելու հետաքրքրությունը: Հետո մի թեթեւ հագեցրեցին նաեւ քաղցը՝ տապալված եղնիկին անվանակոչելով զոհ, ծիսակարգը՝ զոհաբերություն: Սա դարերի ընթացքում վերածվեց բարի ավանդույթի, որին համերաշխ հետեւում էին ինչպես գայլերը, այնպես էլ եղնիկները: