- Կարող ես արևս, - ասաց կինն ու մեքենայի դուռը բացեց, իրեն հանգիստ «տեղավորելով» մեքենայի առաջնամսում ու ` «գնացինք»: Ո´չ ձեռառնել էի ուզում, ո´չ էլ նվաստացնել. իր կյանքն է: Ո՞վ է հորինել, որ ես եմ ճիշտ: Ինքս ինձ տալիս-առնում ու ամաչում էի` շարունակելով մտովի բացահայտել կնոջ լավ-վատ կողմերը: Լքված կանանց մասին ոչինչ չգիտեի, ես նրանց մասին կարդացել էի գրքերում միայն: