…Նա ճակատից վերադարձավ «վահանի վրա», ինչպես վայել է իսկական քաջին։ Ու մեզ թողեց այն լեգենդը, որն ապրելու է է սերնդեսերունդ, որն ապրելու է հավերժ։ «Մարտակերտի մատույցներում թեժ կռիվներ էին։ Լուր ստացան, որ «Նաիրի» ջոկատի տղաները շրջափակման մեջ են ընկել։ Դրությունն օրհասական էր, տղաներին մինչեւ վերջին մարդը զոհվելու վտանգ էր սպառնում։ Սամվելը որոշեց միանալ «Նաիրի» ջոկատի հրամանատարին եւ «Վիլիսով» գնաց ծուղակն ընկած ազատամարտիկներին օգնության։ Հանկարծ շրջափակման մեջ ընկած տղաները տեսան դեպի թշնամու տանկերը շարժվող յուրային «Վիլիսը»։ Մտածեցին՝ շփոթել են ճանապարհը, սկսեցին ավտոմատներով կրակել, հասկացնել, որ ստույգ մահվան են գնում, որ առջեւում թշնամու զինտեխնիկան է։ Վայրկյաններ անց Սամվելն ընդունեց անհավանական որոշում. մեքենայից իջեցրեց մյուսներին, ինքը միայնակ նստեց «Վիլիսի» ղեկին ու շարժվեց առաջ։ Մինչ տղաները կհասցնեին ուշքի գալ, մինչ կփորձեին հերթական կրակահերթով հետ պահել մահվան գնացող քաջին, Սամվելի մեքենան հայտնվեց թշնամու տանկերի կրակի տակ։ Տանկերը փոխեցին ուղղությունը, տանկերը շրջեցին փողերը շրջափակման մեջ ընկած տղաներից ու սկսեցին գնդակոծել միայնակ «Վիլիսը»։ «Նաիրի» ջոկատի՝ ծուղակն ընկած տղաները վերջապես հասկացան Սամվել Գեւորգյանին։ Հրամանատարն իր կյանքի գնով ճանապարհ բացեց մարտական ընկերների համար։ Տղաները ճեղքեցին շրջափակումը, տղաները փրկվեցին։ Ուշ երեկոյան կարողացան մարտադաշտից դուրս բերել հերոսի մարմինը»։