Թուրքական դրոշի երևալուն պես հեղինակային ձայնը հնչում է կադրից դուրս: Կիսալուսնի կեռ յաթաղանով հոշոտված հայերի արյան կարմի՞րն է դաջված այդ դրոշին: Միլիոնավոր մորթազերծված հոգիների լուսեղեն երազներով ու անլուր տառապանքներով կրակված անխամրելի քանքարի բյուր լուսատունե՞րն են միաձույլ աստղ դարձած խարանվել կարմիր երկնակամարում: Կամա-ակամա այսպիսի մտորումների տեղիք է տալիս այդ արնաներկ դրոշի ինքնագոհ շարժապատկերը, քանի որ ֆիլմի հեղինակները դրա ծածանմամբ են քեզ հրամցնում արևմտահայ 4 գրողների երբեմնի հայրենիքում իրենց անցած Գողգոթայի նորօրյա ճանապարհը: Մունջ արտահայտչականությամբ համադրվում են բանաստեղծի հուզառատ խոսքն ու ծննդավայրի ներկա կենսակերպի պատկերները: Պահպանված իրեղեն ինչ-ինչ մասունքներում փորձում ես 1915-ին աքսորի ճանապարհին սպանված 34-ամյա բժիշկ բանաստեղծի կենդանի շունչը գտնել` ականջդ նրա էությանն այնքան հարազատ մորմոքուն խոսքին.