«Լինեն մի քանիսը Սեդրակ Երկանյանի պես՝ հետևողականորեն հայ հեղինակներին ներկայացնող, կոմպոզիտորական միտքն առավել կծաղկի,- կարծիք է հայտնում կոմպոզիտոր Դավիթ Սաքոյանը, որի նոր ստեղծագործություններն արդեն երկու տասնամյակ հայ հանդիսականի դատին է հանձնում Մաեստրոն:- Նա երբեք հեղինակներին չի թելադրում, այլ ընտրելով գործերը և մարմնացնելով բեմին՝ կարծես ասում է՝ նայիր, ահա՛, սա՛ է քո գործը»: Այս համերգին առաջին անգամ հնչում է Դ. Սաքոյանի Կոնցերտը՝ երգեհոնի և կամերային նվագախմբի համար: Կոնցերտը հեղինակը նվիրել է երգեհոնահար Թերեզա Ոսկանյանին, որն էլ հենց կատարում է ստեղծագործությունը: Նշենք՝ այն հայկական առաջին երգեհոնային կոնցերտն է: Շարքային ունկնդրի մոտ երգեհոնը ասոցացվում է հատկապես հոգևոր երաժշտության հետ. սակայն արդի ստեղծագործություններում իր հոգեհունչ էությամբ հանդերձ՝ այն ժամանակակից մարդու ապրումների «լեզուն» է դառնում. եռամաս ստեղծագործության առաջին և վերջին հատվածներում առավել շատ են ապրումի վայրիվերումները, երկրորդում՝ մեղեդային է, քնարական: Երաժիշտները նոր գործում՝ հատկապես մուտքում, նկատում են հեղինակի հին գործերի մեղեդային զարգացումներ, մոտիվներ՝ նախորդ տարիներին ներկայացված «Վարք հիմարաց» կամերային օպերայից: