Արտավան V-ի զոհվելը լայն արձագանք գտավ հարևան երկրներում, ընդ որում մինչ այդ գործնականում արդեն ձևական բնույթ ստացած պարթևական համադաշնությունը փաստորեն արդեն վերջնականապես դադարեցրեց իր գոյությունը։ Արշակունիների գահակարգում երկրորդ տեղն ունեին Մեծ Հայքի Արշակունիները, իսկ մանավանդ այն հանգամանքը հաշվի առնելով, որ, ի տարբերություն անկայունությամբ համակված և դեպի քայքայում ընթացող Պարթևական թագավորության, Խոսրով I Մեծին հաջողվել էր ոչ միայն ամբողջական պահել իր երկրի սահմանները, այլ նաև իր հովանու ներքո ստեղծել նաև դաշնակից ուժերի մի համադաշնություն, պարթև Արշակունիների և նրանց կողմնակիցների բոլոր հուսավառ հայացքներն ուղղվեցին դեպի հյուսիս։ Պետք է ասել, սակայն, որ, եթե շատերը հավատարիմ եղան պարթև Արշակունիներին և նահանջեցին Մեծ Հայքի ուղղությամբ, ապա շատ շատերն էլ հրաժարվեցին հետևել արդեն բավականին վարկաբեկված գահատոհմի գործին ու իրենց հնազանդությունը հայտնեցին նորաստեղծ ու եռանդով լի Սասանյանների իշխանությանը։ Այսպես, պարթևական իշխող վերնախավը կազմող երեք ազդեցիկ տոհմերից երկուսը՝ Ասպարապետի ու Սուրենի Պահլավի տոհմերը, հավատարմության երդում տվեցին Սասանյաններին և արդյունքում Արշակունիների դատը շարունակեց պաշտպանել միայն Կարեն Պահլավ տոհմը։ Նույն կերպ վարվեցին, ի դեպ ասած, նաև Միհրանյաններն և արդյունքում փաստորեն ստեղծվեց մի վիճակ, երբ սեփական նախկին հպատակներից պարթև Արշակունիների դատը պաշտպանելու ելավ նրանց ենթակա ազնվականության միայն համեմատականորեն ավելի փոքր մի մասը։