Օսմանական կայսրութեան սուլթանները առաջին օրէն իսկ անդրադարձան վառօդի կարե ւորութեան , որպէս կայսրութեան ընդարձակման միջոց ու երաշխիկ հարատեւման ու կայու նութեան. կայսրութեան բոլոր տարածքին կառուցուեցաւ բազմաթիւ վառօդարաններ մեծ ու փոքր , որոշուեցաւ պահեստի կեդրոններ , օգտագործելով Անաթոլիոյ աղային պաշարները, Վանի շրջանի ծծումբի աղփիւրները եւ արեւելքէն արեւմուտք երկարող փոքր ասիոյ խիտ ու կարծր անտառները ու հրոմէական ճամբաներու , կամուրջներու լայն ձանձը: 16 – 17 րդ դա -րերուն վառօդարաններ զետեղուած էին Էրզրում , Տիարպաքիր , Օլթու , Վան , Բէքս , Գահիրէ , Պաղտատ , Հալէպ , դէմէն , Պուտա , Պէլկրատ , Տէմէշուար , Պաքրքէյ , Կալլիփոլի , Իսթանպուլ : վառօդարանները Էականին օժտուած էին հարուածող աղորիքներով եւ ընդ -հանրապէս անոնց շարժիչ ուժը կը կազմէր կենդանական քաշը :