Եթե չեմ սխալվում, անցյալ տարի Շիրակի թեմի առաջնորդ, գերաշնորհ Միքայել Աջապահյանն իր հարցազրույցներից մեկում ցավով ասել է՝ նա, ով չի ուզում կամ չի կարող եկեղեցի կառուցել, թող կազինո և հասարակաց տուն կառուցի, այսինքն` ընտրությունն իրենն է: Ստացվում է՝ կազինոներ կառուցողները մեր հասարակության մի խավից են, իսկ եկեղեցիներ կառուցողները` մի այլ հավատի ու բարեպաշտության դաշտու՞մ են: Բնավ ո՛չ: Ցավում եմ, որ մեր երկրում կազինո և հասարակաց տուն նույնպես այնքան շատ են կառուցվում, որ հոգևոր առաջնորդը դրանց ի հակակշիռ դնում է հավատի տունը՝ եկեղեցին: Ցավով պիտի փաստել, որ նույն այդ եկեղեցիներ կառուցողները կազինո և հասարակաց տուն, ռեստորան ու հյուրանոց կառուցողներն են: Այո՛, իհարկե եկեղեցի պետք է լինի քաղաքներում և գյուղերում, բայց ոչ ի հաշիվ մարդու՝ բնակարան, աշխատատեղ ու աշխատանք ունենալու: Չի կարող հավատի նվիրյալ լինել այն մարդը, որն անազնիվ ճանապարհով ձեռք բերած հարստության և ճոխության ախտի մեջ է, և գուցե նաև այն մարդը, ով իր ազնիվ աշխատանքով չի կարողանում հանապազօրյա հացը վաստակել և տուն ունենալ: