Նա	մեղավոր	է	ոտից	մինչև	գլուխ: Ինչո՞ւ	չտեսավ	այն	վիհը, որ	բաժանում	է	աղքատին	հարստից, ազատ	աղջկան ամուսնացած	տղամարդից: Նա	պիտի	լիներ	համեստ	ոչ	միայն	վարմունքով, այլև	բոլոր	զգացումներով, երևակայությամբ, ցնորքներով	ու	երազներով: Երբեք	այդ	առնական	հասակը	չպիտի	գրավեր	նրան, երբեք	այդ	խելացի	ու	արտահայտիչ աչքերը	չպիտի	հրապուրեին	նրան	և	ոչ	այդ	բարեհնչյուն	ձայնը	շոյեր	նրա	լսելիքը: Չէ՞	որ	կան	բաներ, որոնց	մասին մտածելն	անգամ	մեղք	է	մի	աղջկա	և	մանավանդ	աղքատ	աղջկա	համար: