«Իր փոքրիկ ձեռքը մեկնած, ութ տարեկան մի հայուհի կանգնած մուրում էր Անատոլիայի Ադանա քաղաքը տանող ճանապարհի եզրին։ Հյուծված, կեղտոտ, ցնցոտիներով պատված Նաիրին աշխարհին է նայում խամրած աչքերով, ուր սարսափը դուրս է մղել կյանքի փայլը։ Նա չի հասկանում, թե ինչ է կատարվում իր հետ այն պահից ի վեր, երբ ոստիկանները սպանեցին իր ընտանիքի բոլոր անդամներին։ Նա գիտի միայն, որ ինքն այլևս չպետք է խոսի իր մայրենի լեզվով, որ ինքը պետք է թաքցնի իր հայուհի լինելը, պետք է թաքցնի նույնիսկ իր անունը։