– Ու հանկարծ,–շարունակում է Աշոտը,– մի այնպիսի աստվածային համոզմունք իջավ ինձ վրա, որ կարծես Աստված ասում էր. «Ի՜նչ ես իրար անցել, ո՞վ ասաց, թե չեմ ընդունում: Ընդունել եմ: Ես Աստված եմ, ինչպե՞ս կարող եմ չկատարել իմ իսկ տված խոստումը: Հանգստացիր, արդեն ընդունել եմ, արդեն դու Իմ զավակն ես»…