Ամերիկացի Ուոլթ Ուիթմենը հայտարարում էր. «Մենք հաստատում ենք մեր գոյությամբ»: Սա կարող էր արդիական հնչել 60-ականների ողջ սերնդի համար, քանզի ԽՍՀՄ-ի փլուզումից հետո, որտեղ նրանք ապաստան էին գտել ինչպես խոսքի բոժոժի մեջ, նրանց ուժն առավել ակնհայտ, առավել բաց ու համակողմանի դրսևորվեց: Էկլեկտիկան իշխում է գեղարվեստի աշխարհին, ինչպես անմտությունը փիլիսոփայական դատողություններում: Մտքի բարձր վերացարկումն ունի խիստ տրամաբանություն, որտեղ փոխկապակցվածության ճարտարապետությունն իմաստալից է: Նույն կերպ նկարիչներն են ընդհանրացնող պատկերներ ստեղծում՝ կերտելով լոկ անհատականը յուր բազմանշանակությամբ: Այսպես, Ռոբերտը հեռանում է վաղ շրջանի դիմանկարներից, ընտրում նշանը, խարանը, խորհրդանիշը: Հատկապես կանացի կերպարներում է նա հայտնաբերում և դրսևորում է սեփական վերաբերմունքը մարդկու աշխարհի և բուն կյանքի հանդեպ: Նրա հայկական բնանկարներում մարդը հազվադեպ հյուր է, հայոց հողը՝ սեր է և մայրություն, պլաստիկա և լույսի մեղեդի՝ ներփակված կանացի մարմիններում, որոնցից 21-րդ դարում պիտի սերվի բիբլիական երիտասարդ ազգը: