Եկավ չարաբաստիկ մայիսը : Ամեն ինչ կարծես իր հունով էր ընթանում մինչև այն պահը , երբ հեռուստացույցից հաղորդավարուհու սառը ձայնը հայտնեց ինչ-որ մեկի մահվան մասին : Կյանքումս առաջին անգամ այդ բառը անսովոր կերպով ծակեց ականջս : Նստեցի ու , խելագարի պես արտասվելով , մարդկանց կոչ ուղղեցի հավետ լռել մահվան մասին : Եվ բախտի ծաղրանքով առավոտյան իմացա , որ պապիկս լավ չէ : Իհարկե մեզ ասում էին մի փոքր լավ չէ , մի փոքր հիվանդ է , որ շատ չանհանգստանայինք : Երբ հասանք այնտեղ , պապիկս պառկած էր , իսկ կողքին անհանգիստ տատիկս էր , մեզ հորդորում էր չնեղվել : Պապիկիս պառկած տեսնելուն պես վազեցի խոհանոց : Հետ ու առաջ էի անում , ապա փորձում ոտքերս վստահ կերպով դնել գետնին ու մեջքն ուղիղ քայլել այնպես , կարծես ոչինչ էլ չէր եղել : Երկար այդպես քայլելուց ու ինքս իմ մեջ ուժ հավաքելուց հետո մտա հյուրասենյակ , ուր պառկած էր պապիկս : Տուն մտնելուս րոպեից ի վեր չէի մոտեցել նրան , այնինչ մյուսներն արդեն վաղուց շրջապատել էին նրա անկողինը : Երևի մտածում էր ` չեմ կարոտել իրեն , և ինձ համար միևնույնն է , բայց ես ուղղակի չէի ուզում նրան ավելորդ անգամ իմ արցունքներով վշտացենել: Սակայն իմ ողջ չլացելու փորձը ապարդյուն անցավ , որովհետև ես անտաղանդ դերասան դուրս եկա : Չկարողացա երջանիկ խաղալ ու կեղծ ժպիտ նկարել դեմքիս : Ուղղակի լաց եղա ու ամուր գրկեցի : Հաջորդ տեսակցության ժամանակ հիվանդությունն արդեն խորացել էր , ու պապիկս մեզ հետ միայն հայացքով էր շփվում : Այդ ժամանակ ես էլի փորձեցի ժպտալ ու էլի ապարդյուն: Արցունքները հոսեցին : Պապիկս ձեռքերը տարավ այտերիս ու մաքրեց աչքերս , հետո ինձ քաշեց իր մոտ ու գրկեց : Այդ դեպքից անցավ մի քանի օր ու հիվանդությունը սրվեց . մայիսի ութին մենք կորցրինք նրան : Պապիկս չարեց իր խորովածը , իսկ ես չհասցրի նրան մատ անել ...