Մաքս Բերլյանտի համար ծանր գիշեր էր, նրան նեղում էին այն ուտեստները, որոնք կուշտ ու կուռ կերել էր կայարանում, որովհետև ընկել էր ծանր երազների մեջ: Նա տեսնում էր, օրինակ, որ ինքը որպես թե Կրուշևանն է և գնում է ոչ թե գնացքով, այլ խոզին հեծած, և որպես թե խեցգետինը, խաշած, կարմիր խեցգետինը իր աքցան ճանկերը մեկնել է իրեն ու բարևում է, և ինչոր տեղից լսվում է հեծեծանք «Քիշնև՜, Քիշնև՜, կոտորա՜ծ…»: Նա չի հասկանում, թե որտեղ է ինքը: Զգում է, որ դա երազ է, բայց չի կարողանում սթափվել: Տանջվում է, ասես հիպնոսի մեջ: Զգում է, որ ուժերը սպառվում են, կամաց տնքում է և աչքերը կիսաբաց՝ հազիվ նշմարում մարդկային մի կերպարանք, որ պառկած է դիմացի նստարանին, ինչպես ինքը և նույնպես վրան քաշած «Բեսարաբացի» թերթը: Մաքսը ապշած է, նա ցնցված է, դա արդյոք ինքը չէ՞ այնտեղ պառկած, բայց ինչպե՞ս է հայտնվել դիմացի նստարանին: Եվ ինչպե՞ս կարող է մարդը ինքն իրեն տեսնել առանց հայելու: Նա զգում է, որ մազերը փշաքաղվում են: