Պատճառներ չկան, որ Թրամփը Պուտինի հետ չհանդիպի: Նրանք խոսելիք ունեն, այդ թվում` համարյա մոռացված սպառազինությունների վերահսկողության խնդիրը, Մերձավոր Արևելքի խաղաղության հարցը, որտեղ նրանք կարող են միավորվել իրանական էքսպանսիոնիզմի դեմ, ՈՒկրաինայի դիմակայության դադարեցման մասին, և Ռուսաստանի նկատմամբ Արևմուտքի ինստիտուցիոնալ թշնամանքի բացակայության մասին` հակառակ ՌԴ նախագահի համոզվածության: Հավասարապես խելամիտ չէ եվրոպական էլիտաների կողմից Թրամփին իբրև պոպուլիստի հաշվից դուրս գրելու ու նրա կոչերն անտեսելու ձգտումը: ԱՄՆ-ի դժգոհությունը ալյանսի անդամներից, որ ձգտում են անվճար ճամփորդել ՆԱՏՕ-ի սայլով, հրաժարվելով իրենց ՀՆԱ-ի նույնիսկ 2 %-ը ռազմական ծախսերին հատկացնել, լիովին հիմնավորված է: Ինչու՞ պիտի ԱՄՆ-ը կրի 29 անդամ ունեցող ալյանսի բյուջեի ծախսերի 70 %-ը: Ինչու՞ յուրաքանչյուր ամերիկացի պաշտպանության վրա ծախսում է 1877 դոլար, յուրաքանչյուր բրիտանացի` 907, իսկ գերմանացի` ընդամենը 141: Թրամփի մեղադրանքները հիմնարար հարց են բարձրացնում` ինչի՞ համար է ՆԱՏՕ-ն: Իհարկե լավ է, ինչպես Times-ի էջերում անում է ալյանսի նախկին գլխավոր քարտուղար լորդ Ռոբերտսոնը, ՆԱՏՕ-ի մասին խոսել «իբրև պատմության ամենահաջող ալյանսի»: Բայց ո՞րն է նրա ապագա գործառնությունը: Տարածաշրջանային պաշտպանական ալյանս լինել Եվրոպայու՞մ: