Իջել եմ արդեն, բայց դեռ դուրս չեմ գալիս օդանավակայանից, հեռախոսս եմ զարյադկայի դնում, ինձ համար կոմֆորտ եմ սարքում, որ դուրս գամ տեսնեմ՝ ո՞ւր եմ եկել, խի՞ եմ ինձ էդքան ճղել, մեծ հաշվով, որ չգայի, կյանքս չէր սահմանափակվի: Կանգնել մտածում եմ՝ հիմա ո՞ւր պետք ա գնամ, ի՞նչ պետք ա անեմ, ոչ մի բանից տեղյակ չեմ, «գուգլ» չեմ արել, որ Բեռլինի հետ ծանոթանամ: Չգիտեմ ինչ անեմ, դաժը չգիտեմ որտեղ հաց ուտեմ, որ էֆեկտիվ անցնի: