Պատուհանը փակեց Սիրունը, մոմի խաղացկուն ստվերների տակ սկսեց կամաց-կամաց մերկանալ։ Օգնում էր Ճուտոն խոնարհաբար։ Առաջնորդողը Սիրունն էր։ Հանկարծ նկատեց Սիրունը, որ պատուհանի լավ չծածկված անկյունից մի լույս է երեւում՝ դիմացի շենքի պատուհանից էր, թե՝ աստղ։ Մեկ է, ասաց, փակիր, չերեւա, կտեսնեն։ Ու խոսքի հետ մերկանում էր։ Ճուտոն եւ օգնում էր նրան,եւ, երեւի, շշմել էր։ Կյանքում կին չէր տեսել, այն էլ՝ այդքան գեղեցիկ, բարալիկ, օձի բերանով քաշած ոնց-որ։ Սիրունը իր միակ շորիկը՝ վերջինը, դեռ ոտքերին չիջեցրած¬ սկսեց Ճուտոյի շորերի կոճակները արձակել։ Ճուտոն ակտիվացավ ու, կարծես, նոր միայն «հասկանալով», որ ինքը մերկ չէ, առանց Սիրունի շուրթերից, կրծքից, ոտքերից պոկվելու, սկսեց կցկտուր շարժումներ անել։ Թվաց հազար թոկով կապված աճպարար է այդ պահին եւ, որքան էլ պինդ լինի կապված, մարմնագալար շարժումներով իրենից թոթափում է զգեստները։ Մոմերը ժպտում էին աստղերի պես։ Դա ավելի շուտ ծեսի էր նման. ասենք, դա կարեւոր էլ չէ, թե ինչի էր նման։ Երբ մարմինները շիկացած կրակների պես գալարվում էին, Սիրունի ձեռքը իջավ ճիշտ այնտեղ, ուր Ճուտոյի ափն էր, ուր Եվան, սովորաբար թզենու տերեւ էր կրում... Բայց Ճուտոյի ձեռքը վառվում էր, տերեւը ոնց կդիմանար։ Սիրունի երկարուկ մատները ասես շոյեցին Ճուտոյի առնանդամի անսովոր ու ախորժագրգիռ պնդությունը, առավ իր մեջ, մոռանալով անգամ, որ պիտի մի քիչ ջուր ցողեր՝ որպեսզի թեժ թոնրապատից հացը, դեռեւս լրիվ չթխված, չընկնի։ Ընկնի էլ՝ պողերին է թխվում, մանավանդ, որ կրակը խիստ բորբոք է։ Հեռվում, Քիրսի լանջերից թուրքի դիրքերի վրա խփող մեր «Գրադ» կայանքի խուլ, լսվող-չլսվող համազարկերում մոտալուտ բաժանման անխոս խորհուրդ կար, որն ավելի էր քաղցրացնում այն, ինչ քաղցր էր։ Սիրունը իր մեջ արագորեն գտավ Ճուտոյի խորքում, ամենախորքում վառվող, շիկացած պողը, Ճուտոն միանգամից հայտնվեց թոնրակրակի ամենաթեժ պահի մեջ ու Սիրունի մեջ ամենաանհայտ Սիրունին գտավ։ Ճուտոն ուշիմ աշակերտի պես հետեւում էր անսովոր հմայքին ու այնպես լուռ, շարժման մեջ, անասելի, անչափ գոհ էր Աստծո ստեղծած աշխարհի կատարելությունից։ Մատներն այնպես նվագուն էին գրկել Սիրունի բաց ու հույժ համբուրելի սրունքները, ապրում էր բոլոր սուրբ հրապույրները դրախտի։ Սիրունն այնքան փխրուն էր ու շքեղ։ Եվ չնայած երկու տարի կին է եղել, ասես ապրում էր իր մեղրագիշերը եւ, եթե չլիներ իր «փորձը», ինքն էլ պիտի հավատար իր կուսությանը։ Այդպես էլ շնչատաքով այրելով Ճուտոյի ականջները, ամաչկոտ-խոնարհ խոստովանեց. «Առաջինը քոնը եղա, ես մինչեւ հիմա անհաս էի նրա համար, ով ինձ հասել էր». Եվ ճիշտ էր։