– Բոլոր գրքերը հետք են թողնում, մեծ թե փոքր, երկարատև, թե հպանցիկ՝ մեկ է թողնում են: Բայց, այնուամենայնիվ, կա միակը, որն իմ ամենասիրելին է բոլոր ժամանակներում, և ամենամեծ հետքն է թողել, դա Գաբրիել Գարսիա Մարկեսի «Հարյուր տարվա մենություն»-ն է։ Մոտ 17 տարեկան էի, երբ գիրքն ընթերցել եմ, բայց տարիներ անց միանշանակ վերընթերցելու կարիք կար, քանի որ կարելի էր ասել կարդացածիցս ոչինչ չէի հասկացել: Գիրքն, ինչ խոսք, խորհուրդ եմ տալիս գոնե 20 տարեկանից մեծ ընթերցողին։ Դեռահասների համար այն կարող է ձանձրալի թվալ։