Դռները բացվեցին։ Հայտնվեցին դիմադրողները՝ ձեռքերը վեր բարձրացրած։ Ոմանք վիրավոր էին։ Շիրակ Թևոնյանի մարդկանց կարելի էր ճանաչել հագուստով և փամփշտակալներով։ Նրանք պահպանել էին երկար դաշույնները, որոնք կախված էին գոտիներից։ Մնացածները՝ Սվասի երիտասարդները, ցնցոտիներով էին։ Նրանց մեջ էր Վարուժ Զորյանը՝ ուսուցչի ավագ որդին, որն ընդամենը տասնհինգ տարեկան էր։