Հաշվի առնելով դպրոցական շինարարության Փորձը ՈՍՖՍՀ-ում, ՀՍՍՀ լուսժողկոմատը 1921-ի որոշմամբ ստեղծեց դպրոցի երկու հիմնական տիպ՝ տարրական և յոթնամյա։ Այնուհետև կազմակերպվեցին աշխատանքային դպրոցներ։ 1921 — 1922 ուս. տարում նրանց թիվը հասավ 506-ի (47,7 հզ. սովորող), 1925—26 ուս. տարում՝ 758-ի (76,9 հգ. սովորող)։ 1923— 1924 ուս. տարում բացվեցին բանֆակներ (Երևան, Ալեքսանդրապոլ), որոնց նըպատակն էր բանվորներին ու գյուղացիներին նախապատրաստել բարձրագույն ուս. հաստատություններում սովորելու համար։ 1926-ի հունիսին ՀԿ(բ)Կ Կենտկոմը որոշում ընդունեց քաղաքային և գյուղական դպրոցի հիմնական տիպեր սահմանելու մասին։ Քաղաքներում ստեղծվեց եռաստիճան դպրոցական համակարգ՝ տարրական, յոթնամյա, լրիվ միջնակարգ, գյուղական վայրերում՝ տարրական, ինչպես նաև գյուղերիտ դպրոցներ, որոնք պետք է պահպանեին հանրակրթական բնույթը։ 1927-ին գործել է 17 գյուղերիտ դպրոց։ 1930-ի հոկտ. 5-ին ՀՍՍՀ ժողկոմխորհը որոշում ընդունեց ընդհանուր պարտադիր տարրական ուսուցում մտցնելու մասին։ Այդ խնդրի իրականացման համար կարևոր նշանակություն ստացավ կրթության նյութական բազայի ընդլայնումը՝ դպրոցական շենքերի կառուցումը և դրանց հագեցումը անհրաժեշտ գույքով ու սարքավորումներով։ 1929— 1932-ին հանրապետությունում կառուցվեց 383 դպրոցական շենք՝ գլխավորապես գյուղական վայրերում։ 1932—33 ուս. տարում գործում էր 1099 դպրոց, այդ թվում՝ 782 տարրական, 302 յոթնամյա և 12 միջնակարգ (179 հգ. սովորող)։ 1932-ին հանրապետությունում իրականացվեց ընդհանուր պարտադիր տարրական կրթություն, որը պայմաններ ստեղծեց պարտադիր յոթնամյա ուսուցման անցնելու համար։ 1933—34 ուս. տարում գործում էր 377 յոթնամյա դպրոց, որոնք կազմակերպվել էին տարրական դպրոցների հիման վրա։ Ընդհանուր պարտադիր ասացման իրականացման կարևորագույն պայմաններից էր դպրոցի ապահովումը մանկավարժ, կադրերով։ 1927—28 ուս. տարում հանրապե– տուտյան դպրոցներում աշխատում էր 2598 ուսուցիչ՝ չորս անգամ ավելի, քան 1919-ին։ 1932-ին ուսուցիչների թիվը հասավ 4500-ի։