Երբեմն կը մտածեմ մեր փառասիրութիւններուն, մեր կարողութիւններուն եւ եղած (չեղած) մեր յաջողութիւններուն մասին: Եթէ բեմական աղմուկէն եւ շատախօսութիւններէն հրաժարինք,- քաջութիւնը ունենանք հրաժարելու,- իրատեսական առաքինութեամբ առաջնորդուելու, կեանքի բոլոր մարզերուն մէջ, միթէ՞ աւելի լաւ ապագայ մը չենք պատրաստեր գալիք սերունդներուն եւ ազգին համար: Մանաւանդ կասեցնելու մեր բազմաբնոյթ նահանջները, առանց գերին ըլլալու հիւանդագին յոռետեսութեան եւ ինքնախաբէութեան առաջնորդող լաւատեսութիւններու: