Ոչ	ոք	չնկատեց, ինչպես	փոխվեց	Շուշանիկի	դեմքի	գույնը, ինչպես	նա	նախ	կարմրեց, ապա	գունատվեց, ինչպես	մի	թույլ հառաչանք	թռավ	նրա	կրծքից: Այլևս	կիսատ	թողեց	հորեղբոր	խոսքը, անցավ	մյուս	սենյակ, մոտեցավ	լուսամուտին, վերցրեց	խաղի	թղթերը	և	սկսեց	հմայել: Նա	չէր	հավատում	գուշակության, բայց, այնուամենայնիվ, տանը	պատահած հիվանդության	միջոցներին	միշտ	հմայում	էր	և	միշտ	տխրում, երբ	թղթերը	լավ	չէին	ցույց	տալիս: