2. «Սա արեք ինձ հիշելու համար» (Ղուկաս ԻԲ 19, Ա Կորնթացիս ԺԱ 24)։ «Սա արեք ինձ հիշելու համար»։ Այս համարը գայթակղության քար է եղել մի շարք Եկեղեցիների համար, որոնք այս խոսքի, խորհրդի մեջ միայն հիշատակ են տեսնում և ուրիշ ոչինչ։. Կարծես թե Հիսուսն այն հաստատել էր, որպեսզի մարդիկ հիշեն իրեն։ Այդ դեպքում որքա՛ն փոքր ու անիմաստ կդառնա Հաղորդության խորհուրդը, որքա՛ն կպակասի նրա խորհուրդն ու իմաստը։ Հիսուսը պարզապես իրեն հիշելու համար այսպիսի բան հաստատելու կարիք չուներ։ Դրա համար բավարար էին նրա վարդապետությունը, քարոզները, հրաշքները և նորահայտ, վեհ ու աստվածային գաղափարները, որոնցով լիացնում և գրավում էր իր ունկնդիրներին, և բոլորը զարմանում էին նրա վարդապետության վրա (Մատթեոս Է 28, Մարկոս Ա 22)։