Առաջին Հայաստան-Սփիւռք համագումարին (2002-ին) արտասահմանից եկած հայերը աննկարագրելի յուզմունք էին ապրում յատկապէս հայ ոստիկան տեսնելուց։ 5-րդ համագումարի մեծագոյն ապրումն առաջացնում էին հայ մուրացկանները. «Ամբողջ աշխարհում չես տեսնի հայ, որը մուրացկանութեամբ զբաղուի. հայը միշտ իր աշխատանքով բարեկեցութեան է հասել, իսկ այս երկրից ստիպուած արտագաղթում են։ Սա սպիտակ ջարդ է, եւ յանցանքը կառավարութեանն է»։