Ինչ մնում է արդի Հայաստանի Հանրապետությանը, ապա չնայած ազգային բնականոն գոյության համար անհրաժեշտ կենսատարածքի և հոգևոր-էթնիկական միջավայրի ամբողջականության կտրուկ նվազմանը, միևնույն է, այժմ քան երբևէ անհրաժեշտ է գիտակցված կամքի և կազմակերպվածության արտակարգ բարձր մակարդակ, աշխարհով մեկ ցրված հայության ներուժի համախմբում և առաքելական խնդրի արդյունավետ լուծման ընդունակ հայկական ընդհանրական կերպարի և կենսակերպի ձևավորմանն ու դաստիարարակությանն ուղղված համազգային ջանք: Ահա այս, կենսականորեն երկընտրանք չունեցող նպատակի իրագործման ճանապարհն անցնում է ազգային գաղափարախոսության միջով: