Ստամբուլի չունի քաղաքային գլխավոր զբոսայգի , սակայն ունի բազմաթիվ կանաչ տարածքներ։ Գյուլհանե զբոսայգին և Յըլդըզ զբոսայգին ստամբուլցիների սիրած վայրերից մեկն են։ Այստեղ են գտնվում նաև Թոփքափը և Յըլդըզ ամրոցները։ Այս զբոսայգիները դարձել են հանրային միայն Թուրքական Հանրապետության առաջին տարիների ընթացքում[129]։ Զբոսայգիներից մյուսը Ֆեթհի փաշայի զբոսայգին է, որը տեղակայված է Ստամբուլի ասիական հատվածում՝ Բոսֆորի կամրջի մոտ։ Զբոսայգու հակադիր մասում՝ Բոսֆորից այն կողմ, գտնվում է Յըլդըզ ամրոցը։ Ֆեթհի փաշայի զբոսայգուց այն կողմ՝ քաղաքի եվրոպական հատվածում է գտնվում Էմիրղան զբոսայգին, որը հայտնի է նաև Կիպարադես (կիպարիսի անտառը)։ Զբոսայգի կառուցվել է բյուզանդական ժամանակահատվածում։ Օսմանյան ժամանակաշրջանում, այն առաջին անգամ 16-րդ դարում նվիրվել է նիշանջը Ֆերիդուն Ահմեդ փաշային։ 17-րդ դարում Մուրադ IV սուլթանը զբոսայգին նվիրել է սեֆյան էմիր Գյունե Խանին։ Այստեղից էլ առաջացել է Էմիրղան անվանումը։ 47 հեկտար (120 ակր) տարածք ունեցող զբոսայգին հետագայում (19-րդ դարում) ձեռք է բերվել Օսմանյան Եգիպտոսի և Սուդանի խեդիվ Իսմայիլ-Փաշայի կողմից։ Էմիրղան զբոսայգին հայտնի է իր բույսերով և վարդակակաչի ամենամյա փառատոններով, որոնք կազմակերպվում են 2005 թվականից[130]։ Արդարություն և զարգացում կուսակցության կառավարության մտադրությունը Թաքսիմ Գեզի զբոսայգին փոխարինելու Թաքսիմի ռազմական զորանոցների, որոնք գտնվել են Թաքսիմ հրապարակում և քանդվել 1940 թվականին, հանգեցրեց զանգվածային դժգոհությունների։ Թաքսիմ Գեզիի ցույցերի ժամանակ բարձրացվել են թուրք հասարակությանը անհանգստացնող բազմաթիվ հիմնախնդիրներ։ Ամառային ամիսներին Ստամբուլում բավականին հայտնի է Բելգրադի անտառը, որն ունի ավելի քան 5 000 հեկտար տարածություն (14 000 ակր) և գտնվում է քաղաքի հյուսիսային հատվածում։ Բյուզանդական և օսմանյան ժամանակաշրջանում անտառը եղել է խմելու ջրի հիմնական մատակարար, իսկ ջրամբարների մնացորդները կարելի է տեսնել մինչ օրս[131][132]։