-Դա այն հարցն է, որի պատասխանը չունեմ: Ես, բանաստեղծություն գրելով, ապրել եմ: Ոչ թե վաստակել եմ, այլ ապրել: Արխիվ եմ հանձնել միայն 55 ամբողջական և մեկ կիսատ ծոցատետր, 300-ից ավելի ձեռագիր նամակ, որ ստացել եմ Խորհրդային Միության տարբեր հանրապետություններից: Հանձնեցի ու մի քանի օր հետո ափսոսեցի: Բայց ճիշտը հանձնելն էր: Իմ տանը դրանք պահելը սխալ կլիներ: Մի քանի բան պահել եմ, իհարկե: Թոռս յոթերորդ դասարանում է հիմա: Հույս ունեմ, որ կհասնի ինչ-որ բանի և ինքը դրանցով կզբաղվի: Արխիվս հանձնելուց հետո գրասեղանիս մի անկյունից գտա դպրոցական տարիներին գրած բանաստեղծություններս: ՈՒթերորդ դասարանից եմ սկսել գրել և տպագրվել: Այս կյանքն ապրած մարդն ուրիշ ինչո՞վ կարող էր զբաղվել, եթե ոչ` բանաստեղծությամբ: Կյանքը խաբուսիկ բան է: Իմ այս տարիքի զգացողությամբ` կյանքը մարդկանց միշտ խաբում է: Մարդիկ լավ ու վատ ապրում են, սպասում ավելի լավ բաների կամ, գոնե, սովորական, նորմալ վիճակների, բայց բոլոր այդ սպասումներն ի չիք են դառնում կյանքի վերջում: Եվ մարդն ինքն իրեն հարցնում է. «Ինչո՞ւ ծնվեցի, ինչո՞ւ եմ ապրում»: Այս անալոգիայի մեջ էլ անցնում է կյանքը: Ջահել ժամանակ չես մտածում նման բաների մասին: Հետո երբ ծերանում ես, սկսում ես մտածել արածներիդ մասին, գոհ ես լինում, որ մի բան արել ես: Իսկ չանողը չի էլ մտածում, որ ոչինչ չի արել, հանգիստ մահանում-գնում է: Երբ արխիվ հանձնելուց առաջ կարդում էի ստացածս նամակները, մտածում էի, թե ինձ էդ ո՞ւմ տեղն են դրել, էդ ինչպե՞ս են վերաբերվել: Նայում եմ բազմաթիվ պարգևներիս, որոնց թվում է ՀՀ մշակույթի նախարարության «Ոսկե մեդալը», ու մեկ-մեկ զարմանում, որ այդքան լիքը կյանքով եմ ապրել: