Թվում է` ոչինչ ավելի անտեղի չէ, քան այս պահվածքը, որն ինձ լրիվ անպաշտպան է թողնում վտանգի առջև: Մինչդեռ այս պահվածքն իրենից փախուստ է ներկայացնում: Գիտակցության կորուստն այստեղից ինձ համար ապաստան է: Բայց այնպես, որ ոչ ոք չմտածի, թե այն ինձ համար ապաստան է, որ ես փորձում եմ ինքս ինձ փրկել, այլևս չտեսնել վայրի կենդանուն: Ես դուրս չեմ եկել անգիտության հարթությունից, բայց, չկարողանալով խուսափել վտանգից նորմալ ճանապարհներով և դետերմինիստական զարգացումներով, ես պարզապես ժխտել եմ վտանգը: Ես ցանկացել եմ ոչնչացնել այն: Վտանգի հրատապությունը դրդապատճառ է դարձել ոչնչացման մտադրության, որը և թելադրել է մոգական պահվածք: Եվ դրանով իսկ` ես վտանգը ոչնչացրել եմ այնքանով, որքանով որ կարողացել եմ: Այստեղ են աշխարհի նկատմամբ իմ մոգական գործողության սահմանները: Ես կարող եմ այն ոչնչացնել որպես գիտակցության օբյեկտ, բայց դա կարող եմ անել միայն` ոչնչացնելով հենց գիտակցությունը: Չի կարելի մտածել, որ պասիվ վախի հոգեբանական պահվածքը մաքուր անկարգության արդյունք է. այն իրենից ներկայացնում է մարմնական վիճակների հանկարծակի իրականացում, որը սովորաբար ուղեկցվում է արթուն վիճակից քնի վիճակին անցումով: Մենք կարող ենք բազմաթիվ օրինակներ բերել, բայց նախ պետք է նշել, որ ապրումների գունապնակը շատ մեծ է: Կարող են լինել բազմաթիվ տխրություններ, բազմաթիվ վախեր և այլն: Մենք միայն արձանագրում ենք, որ այս բոլոր ապրումները` յուրաքանչյուրն առանձին ու իր հերթին, որպես գործառույթ ունեն մոգական աշխարհի կառուցումը` որպես մոգության միջոց օգտագործելով մեր իսկ մարմինը: Ամեն մի դեպքում խնդիրը տարբեր է, տարբեր են և պահվածքները: Որպեսզի ըմբռնենք նրա նշանակությունն ու վերջնական նպատակը, պետք է ճանաչենք և վերլուծենք յուրաքանչյուր իրավիճակը: Չպետք է համարել, որ կան ապրումների չորս մեծ տիպեր, իրականում դրանք անհամեմատ ավելի շատ են, և օգտակար ու արդյունավետ աշխատանք կլիներ դրանք դասակարգելը: Օրինակ` եթե երկչոտի վախը խառնվում է բարկության հետ (պահվածքի փոփոխություն, որը պայմանավորված է իրավիճակի փոփոխությամբ), սա արդեն սովորական բարկություն չէ. այն կարող է գերազանցել ինքն իրեն, բայց չի նշանակում, որ կարող է որևէ կերպ հանգել վախի: Պարզապես պահում է նախկին վախը` միաժամանակ այն մտցնելով իր համակարգի մեջ: Միայն այն ժամանակ, երբ համոզված կլինենք, որ ապրումը գործառույթային կառուցվածք է, կկարողանանք հասկանալ ապրումային գիտակցությունների անսահման բազմազանությունը: Մյուս կողմից` պետք է համառել մի հիմնավոր փաստի վրա. պարզ և բուն պահվածքները դեռ ապրում չեն և ոչ էլ այդ պահվածքի գիտակցումն է ապրումը: Եթե այդպես լիներ, ապրումի ֆինալային բնույթն ավելի հստակորեն ի հայտ կգար, և գիտակցությունը հեշտությամբ կազատվեր դրանից: Բայց կան նաև կեղծ ապրումներ, որոնք իրենցից ընդամենը պահվածք են ներկայացնում: Օրինակ` եթե ինձ նվիրում են մի բան, որն ինձ շատ չի հետաքրքրում, ես ցույց եմ տալիս, որ շատ ուրախացա, ծափ եմ տալիս, թռչկոտում եմ, բայց խոսքն այստեղ ընդամենը խաղացված կատակերգության մասին է: Չի կարելի ասել, որ ես բոլորովին ուրախ չեմ, բայց իմ ուրախությունն իրական չէ. ես կդադարեմ ձևացնել հենց այն պահին, երբ ինձ նվեր տվողը կհեռանա: Այս նույն եղանակով կարող եմ ունենալ կեղծ վախեր, տխրություններ: Այս կեղծ վիճակները տարբերվում են դերակատարի սեփական հոգեվիճակից, քանի որ նա ընդամենը ձևացնում է, և նրա պահվածքն ուղղված է գոյություն չունեցող աշխարհին: Կեղծ ապրումների տարբեր իրավիճակներում պահվածքը հիմնված չէ ոչնչի վրա, գոյություն ունի ինքն իրեն և կամային է: Բայց իրավիճակը ճշմարիտ է, և մենք այն ընկալում ենք որպես մեզ` իրեն համապատասխան պահվածքներ պարտագրող: Նման պահվածքների միջոցով որոշ հատկություններ ենք վերագրում իրական օբյեկտներին: Բայց հատկությունները կեղծ են: