Եւ այդ պատ­ճա­ռով ալ ­Գաբ­րիէլ ­Սուն­դու­կեան հան­դի­սա­ցաւ հայ գրա­կա­նու­թեան այն բա­ցա­ռիկ մե­ծու­թիւն­նե­րէն, ո­րոնք ի­րենց կեն­դա­նու­թեան իսկ ըստ ար­ժան­ւոյն գնա­հա­տո­ւե­ցան եւ փա­ռա­ւո­րո­ւե­ցան։ 1888ին ­Թիֆ­լի­սի մէջ տօ­նո­ւե­ցաւ ­Սուն­դու­կեա­նի գրա­կան-ստե­ղա­գոր­ծա­կան գոր­ծու­նէու­թեան 25ա­մեա­կը, իսկ յետ մա­հու, 1922ին, իր ա­նու­նով կո­չո­ւե­ցաւ ­Հա­յաս­տա­նի ­Պե­տա­կան թատ­րո­նը։