Սպասումի ամբողջ մեկ դար: Սպասումի, հույսերի ու հուսախաբությունների, ոգևորությունների ու հիասթափությունների մի ողջ հարյուրամյակ: Արհավիրքը վերապրած և տնավեր ու բնավեր դարձած հարյուր հազարավոր հայեր, նրանց ժառանգները հեռացել են իրենց երկրային կյանքից՝ այդպես էլ չտեսնելով արդար հատուցման բաղձալի օրը: Եվ դատելով ոճրագործ երկրի այսօրվա ղեկավարների հայտարարություններից՝ այդ բաղձալի օրը դեռ հեռու է: Աշխարհաքաղաքական խաղերն ու խարդավանքները շարունակվում են: Դրանց թոհ ու բոհի աղմուկը խլացնում է 1.5 միլիոն անմեղ նահատակների անանցանելի ու անամոքելի ցավի մրմունջը: Հայերի ցեղասպանությունը ժխտելու, ուրանալու թուրքական մոլեռանդությունը հասել է ցինիզմի գագաթին, այլապես ինչո՞վ բացատրել, որ մինչև վերջերս ամեն տարի այդ երկրում 1915 թ. Դարդանելի ճակատամարտի հաղթանակը պաշտոնապես նշվել է մարտի 18-ին, իսկ այս տարի պետք է նշվի ապրիլ 24-25-ին, որին մասնացելու համար հրավիրվել են 102 երկրի ղեկավարներ, այդ թվում՝ Հայաստանի (կրկին՝ ցինիզմի նողկալի դրսևորում):