Մեր	փեղամբար	Մահմադն	ասում	ա` թշնամուդ	աչքը	հանի՛ր. սրանց	Քրիստոսն	հրամայում, որ նրան	սիրես, քո	աչքդ	հանես, նրան	տաս, նրան	օրհնես, թե	քեզ	հալածի: էս	խե՞լք	ա: Հավն	էլ	իր ճուտը	ուրուրին	չի	տալիս, սրանք	ո՞նց	են	իրանց	որդիքը	իրանց	ձեռովը	մատաղ	անում: Մեկ սիրտ	անեն, մեր	հավատն	ընդունին, տեսնին՝ մեր	շահն	ի՞նչ	փառքի	սրանց	կհասցնի: Ջաֆար խանին	թո՛ղ	մտիկ	անեն, մեկ	ղարաբաղցի	հոտաղի	տղա	էր, որ	եսիր	արի, հմիկ	աշխարքի	տեր	ա դառել: Խոսրով	խանն	ո՞վ	էր, ո՞ւմ	որդի, Էնպես	էլ՝ Մանուչար-խանը. հմիկ	սաղ	Իրանը	զավթել են. շահն	էլ	են	նրանք, Շահզադեն	էլ: Շահի	հոգին	նրանց	ձեռին	ա. Ասեն` նստի, կնստի, վե՛ր	կա՛ց, վեր	կկենա, ինձ	նման	հարիր	սարդար, խան, շահզադա	նրանց	ձեռին	են	մտիկ	տալիս: Ստամբոլ են	գնում	հայի	տղերքը՝ վազիր	ու	փաշա	են	դառնում. Թեհրան	են	ընկնում՝ նազիր	ու	խան. սրանից	ավելի	էլ	ի՞նչ	պատիվ	կուզի	մարդ, որ	ստանա, ու	սրանք	Էսպես	քարացել, ոչինչ	չեն ընդունում: Մեր	կուռը	բեզարեց՝ սրանց	կոտորելով, մեր	թուրը	գլացավ` սրանց	սպանելով, սրանք էլի, հենց	գիտես, թե	խիարի	սերմ	ըլին. մեկ	ղրաղիցը	կտրում	ես, մյուս	ղրաղիցը	դուս	են	գալիս, էլի	հասնում. էլի	կտրածի	տեղը	բռնում: