Մի բանաստեղծություն ևս կա, որի կողքով ես անտարբեր անցնել չեմ կարողանում: Այստեղ ևս թվում է, թե հույզը թաքնված է վարագույրներից այն կողմ. ինչ կա որ, միշտ հայրն է շտապել կյանքում, որդին հազիվ է հասցրել ետևից, այժմ հակառակն է: Բայց այն սերնդափոխության բնական ուղու փիլիսոփայություն չէ: Վերնագրի ծալքերում զգացմունքային խոր վիհ է բացվում: Անսպասելիորեն պարզում ես, որ որդին հուղարկավորում է հորը, զգացում, որ ծանոթ է հասակ առած յուրաքանչյուր զավակի.