Պատերազմից առաջ այլ էր. «Խաղաղություն: Քյացել ենք, եկել ենք: Իրար տան հաց ենք կերել: Վերջը ծանոթություն ա եղել էլի: Թուրքը մեր հարեւանն ա եղել»: Ու հիմա էլ ամենամեծ բանը, որ ուզում են այս կանայք, ու ողջ գյուղը՝ խաղաղությունն է: Բայց հարեւան երկրի հետ հարաբերություններն էլ առաջվանը լինել չեն կարող: «Մի բան է կոտրվել», թե ինչ՝ այս կանայք չգիտեն. «Մենք ոչ մի բան չենք ուզում, մենակ ուզում ենք՝ մի կտոր չոր հացը հանգիստ ուտենք: Աշխարհին խաղաղություն»: