Տեսնողներն	էս	դհից, էն	դհից	վրա	թափեցին, երկուսին	էլ, էնպես	մեռած, տուն	տարան, ջրով, հոտով	ետ	բերին: Հենց	աչքըները	բաց	էին	անում, իրար	երես	տեսնում, էլ	ետ	դուբարա	ընկնում էին	իրար	ճտով, իրար	անուն	տալիս, գնում	էին	էն	դինեն, ետ	գալիս: Մոտըներին	կանգնողների աչքերիցը	արտասունքը	գետի	պես	էր	վեր	թափում: Ճարըները	կտրվեց, տերտեր	կանչեցին, ավետարան	կարդացին, խաչ	ու	մասունք	գլխըների	վրա	դրին, որ	անջախ	մի	անջախ	ուշըներն էկան: