Ժուկով ժամանակով կար մի բադ, ով ապրում էր Աֆրիկայում: Նա անգլիական բադ էր և նրա անունը Միրանդա էր: Նրա միակ ցանկությունն էր գալ Անգլիա և խաղալ այնտեղ ապրող աղջիկների և տղաների հետ: Այսպիսով նա հրաժեշտ տվեց բոլոր իր ընկերներին՝ և առյուծներին և վագրերին և կապիկներին, բայց ոչ կոկորդիլոսներին: Նա ատում էր կոկորդիլոսներին: Նա տխուր էր, որ հեռանում է իր ընկերներից, բայց նա քաջաբար թռավ: Մղոններով ոչինչ չկար, բացի անտառներից, հետո նա տեսավ ծով: Հետո նա եկավ Իտալիա: Նա երեխաներին տեսավ ծովափում, նրանք խաղում էին ավազով: Մայրիկները և հայրիկները նստած էին և ոչինչ չէին անում և Միրանդան մտածեց, որ դա հիմարություն է: Հետո նա եկավ լեռների մոտ, և նա ստիպված էր թռչել դրանց վրայով: Օդը դառնում էր սառը ու սառը և ձյուն սկսեց տեղալ: Նա լսեց երգի ձայն: Այն մոտեում էր ավելի ու ավելի և Միրանդան ճանաչեց այդ հայտնի ֆրանսիական երգը: Մառախուղի միջից թռչում էր ծիծեռնակների մի մեծ երամ, որը թռչում էր հարավ՝ դեպի Իտալիա: Երբ նրանք անցնում էին , իրենց թևերը թափահարում էին ողջունելով: Եվ Միրանդան իր թևերը թափահարում էր նույնպես: Նա շատ հոգնած էր և քաղցած: Ձյունը թափվում էր ավելի ու ավելի արագ: Նա չէր կարողանում տեսնել իր առջև և թռչում էր ձնից կուրացած և ցրտից սառցակալած: Եվ ամբողջ ժամանակ նա մտածում էր ամառվա օրերի, անգլիական լճակների և երեխաների մասին, որոնց հետ նա պատրաստվում էր հանդիպեր և խաղար: Նրա կտուցը միշտ ցույց էր տալիս դեպի Լոնդոն: Նա այդպես թռչում էր ժամերով շարունակ: Քամին և ձյունը հանկարծ դադարեցին: Իր վերևում նա կարողանում էր տեսնել աստղեր, իսկ ներքևում մեծ քաղաքի պայծառ լույսերը: Դա Լոնդոնն էր: Նա թռչեց ներքև և վայրէջք կատարեց լճակի վրա, մի պանդոկի մոտ: Լճակի մեջտեղում կար մի փոքրիկ կղզի, դատարկ բնով, կարծես թե պատրաստված էր նրա համար: Նա շատ գոհ էր: Նա կերավ մի քիչ լճի խոտից, մտավ բունը և երբ պատրաստվում էր քնելու, հանկարծ լսեց ինչ-որ մեկի ձայնը՝ Միրանդա բադիկ, Միրանդա բադիկ: