Եվ եթե կայսերապետության վերափոխված Ռուսաստանի տիրակալները, սկսած Պետրոս Մեծից, իրականացնեին երկու ժողովուրդների համատեղ շահերից բխող քաղաքականություն, այսօր ռուս-հայկական միացյալ նավատորմիղը խարիսխ ձգած կլիներ հայոց Ադանա քաղաքի նավահանգստում` Միջերկրականի արևելյան ափին: Ո՞վ կարող է հաշվել, թե ռուս ժողովրդի շարքային զինվորներից ինչքանն է կյանքը զոհել Հայաստանի տարածքներում: Չէ՞ որ ազնիվ քաղաքականության դեպքում կայսերապետական Ռուսաստանի տիրակալները այդ զոհերի գնով կարող էին ռուս ժողովրդի համար անխափան ճանապարհ բացել Հայաստանի լայնքով մեկ` Տրապիզոնից մինչև Ադանա: Մինչդեռ հիշեք երեք դերակատարներին միայն: Կարդացեք 1714 թվականին Պարսկաստան գործուղված Վոլինսկու զեկուցագիրը, հիշեք, թե 1896թ. ինչ հուշեց Լոբանով-Ռոստովսկին Աբդուլ Համիդին, և 1915թ. թուրքական ճակատի ռուս գեներալը ինչ էր առաջարկում ռուսական վերջին ցարին: Այդ ամենի հետևանքով հայ հայրենիքի 9/10 մասը դարձավ թուրքական տարածք: