Արմանի հետ գնում էինք ծերանոցներ, մանկատներ: Նրա հետ ուխտի գնալը վերածվում էր իսկական տոնի: Ուխտավորների մեր մեծ խումբը, հանձին նրա աստվածատուր երգեցողության և աղոթքների, դառնում էր մի մարմին ու հոգի: Որևէ սրբի կյանքի մասին այնպես հանգամանալից էր պատմում, որ երբեք չէինք մոռանում: Մենք ամեն հարցի շուրջ կարող էինք նրա հետ զրուցել, կիսվել՝ համոզված լինելով, որ նա մեզ հոգեկան անդորր և խաղաղություն կպարգևի: Այդքան խոնարհություն, համեստություն, բարություն, պարզություն և միևնույն ժամանակ խորագիտություն մի երիտասարդի մեջ, դժվար էր պատկերացնել: