Սակայն նա այնքան ընկճված էր, որ գլուխը չէր աշխատում։ Արուսյա՜կ, այդքան մեղմ, այդքան կենսախինդ... Այլանդակված մարմինը երկրորդ պլան էր մղում երիտասարդ կնոջ պայծառ դեմքի, ծիծաղող շուրթերի և սիրահարված հայացքով սև աչքերի հիշատակը։ Նա մահացել էր իր պատճառով։ Վարդանը հեռու քշեց այդ միտքը և հիշողության մեջ կարողացավ վերականգնել նրա ձայնը։ Նա լսեց նրա երգը և տեսավ խալու դազգահին հանգույցներ անող նրա արագաշարժ, ձեռքերը։