Այժմ անցնենք Ռուսաստան-Հայաստան միջպետական իրավահարաբերություններին, տնտեսական ու առեւտրային փոխհարաբերություններին, որոնց քննարկումը մեզ կհանգնեցի այն պարզ համոզման, որ Հայաստանը Ռուսաստանի երկրորդական կարգի բարեկամն է, որին վերջինս նախեւառաջ դիտում է որպես իր ռազմական բազաների տեղակայման համար անհրաժեշտ հողակտոր քան որպես իրեն իրավահավասար ռազմավարական, գործընկեր պետություն: Այսպիսին է այն պետությունների ճակատագիրը, որոնք չունեն հարուստ ընդերք, բերրի հող, ծովային տարածք, եւ ամենակարեւորը`քաղաքական ու բարոյական բարձր վարկանիշ ունեցող առաջնորդ: Ցավոք սրտի, պետք է ասել, որ այսօրվա Հայաստանի նախագահ համարվողը մեկն է, ում քաղաքացիական գիտակցությունը ձեւավորվել է Ադրբեջանի կոմկուսի շնչի ներքո: Եթե սրա նախորդը ենթական է եղել Ադրբեջանի դրածո Կեւորկովի, ապա այս նախագահը ուղղակի ենթական է եղել Կեւորկովի հաջորդ տխրահռչակ Պողոսովի: Այս երկու հայադավ կերպարների քաղաքական դպրոցն են անցել Հայաստանի երկու նախագահները: Հավանաբար, այսպիսի երերուն վիճակից դրդված լինելով էր, որ Սերժիկ Սարգսյանն իր նախագահ դառնալու ճիշտ հաջորդ օրը հեռուստացույցի միջոցով հայտարարեց. «Գիտեք թե մոռացե՞լ ենք, որ մեզ ասում էիք շուռ տված»: Լսելով այս հայտարարությունը՝ ակամա մնում ես շվարած ու չես գուշակում, թե ով է այս խոսքի հեղինակը: Այսպես կարող էր արտահայտվել միայն մեկ ուրիշ երկրից Հայաստան գործուղված դրածոն, այն քաղաքական երկկենցաղը, ումից կարելի էր սպասել ցանկացած դավադրություն իր իսկ ղեկավարած երկրի դեմ: Եվ հենց այսպիսի ղեկավարին է ձեռնատու երկիրը պատերազմի սարսափի մեջ պահելը: Եվ միգուցե այս մտավախությունն էր պաշարել Ղարաբաղի հերոս Զորի Բալայանին, ով քստմնելիորեն դիմել էր Ռուսաստանի առաջնորդին`թախանձելով Ղարաբաղն ընդգրկել ՌԴ կազմի մեջ` այդպիսով հեռացնել Հայաստանից: Այսինքն`Հայաստանը թողնել մենակ, թշնամու կրակահերթի տակ:Երբեւէ մտածե՞լ է այս ծերուկը, որ Հայաստանի ժողովուրդը մատաղացու գառ չէ`ղարաբաղյան պատերազմի զոհասեղանին դրված: