Որոշեցի «140 Դրամ» ֆիլմի գործողությունները ծավալել հնգամյա մի տղայի շուրջ այն աղջիկների և տղաների պատճառով, որ ապրում են Մյասնիկյանում՝ փոքր գյուղ, որ գտնվում է Հայաստանի արևելյան կողմում: Այնտեղ մի քանի շաբաթ լուսանկարչության դասեր էի տալիս, երբ կարճ մի ֆիլմի համար սցենար հղացա: Չնայած, որ մինչ սեմինարն արդեն մի քանի ամիս էր, ինչ ապրում էի Հայաստանում, այնուամենայնիվ խնդիրները, որոնց առաջ այսօր կանգնած է Հայաստանը ինձ համար պարզ դարձավ միայն այս երեխաների հետ առօրյա խոսակցությունների ժամանակ: Ես հասկացա, որ խոշորագույն իրադարձություններից բացի, որոնցից են ցեղասպանությունը, ղարաբաղյան պատերազմը, հայերը այսօր և հիմա ամենօրյա պայքարի մեջ են կարևորագույն խնդիրների դեմ: Նրանք հոգնած են: Անցումը կոմունիզմից նրանց դրեց պայքարի մեջ այն քչի համար, որ մնացել է նրանց: 30%-ն գտնվում է աղքատության միջազգային սահմանագծից էլ ներքև , և շատ հաճախ յուրաքանչյուրը միայն իր մասին է մտածում: Աղքատությունը ներթափանցում է հանապազօրյա կյանք և կայուն կերպով թունավորում այն: Չկա մեղմացում, չկա մտքի խաղաղություն: Այն, որ երեխաները բացեցին իմ աչքերը, մեղմ ասած, զինաթափող էր: