Գայլերն այդպես էլ ատամ գցելու չափ մոտիկ չեն գալիս, երբ հասնում են գյուղի տակ, գազանները կանգնում՝ համբերատար հայացքով ճանապարհում են մարդուն. այն զինվորականների նման, որ սահմանի մոտ բաց են թողնում այլասեռված, այլանդակված, տղամարդկությունից զրկված գերուն: Գուցե գայլերը լուցկիներից հետո արդեն հասկացել էին մարդու հոգեվիճակը և դրա համար չկերան, այլ սկսեցին հետապնդել՝ քշել նրա հոգին, ու զվարճացան, երբ մարդու ներսում մնացին միայն լուցկին, երգ-պարն ու կրնկի կտկտոցը. նրանց սպանեիր՝ չէին էլ ուտի խեղճին: Ասում են՝ անհոգի մարդուն գազանները չեն ուտում, հենց զգում են՝ մարդը վախից խելագարվել է՝ հետապնդում, բայց չեն ուտում… Իրոք, ո՞վ անհոգի բան կուտի, օրինակ՝ գիշերը դեղձ էի թողել ափսեի մեջ, առավոտյան նկատեցի՝ մլակները հավաքվել են վրան, երբ քշեցի՝ տեսա, որ դեղձը կար՝ անգամ կաշին բզկտված, վնասված չէր, բայց թոռոմել, կծկվել էր. ինձ թվում է՝ մլակները ծծել էին եղած հոգին, ու ես երբեք չեմ ուտի անհոգի միրգ: Նման մի բան կատարվել էր գյուղացու հետ՝ գայլերը հանել էին նրա հոգին ու քշել իրենց ուզած տեղը՝ սարերի, քարերի, վիհերի մեջ. կարծում եմ՝ նրանք հավաքում են էսպիսի հոգիներ ու գիշերը ոռնալով, անմարմին հոգիներին պարեցնելով, ավելի ու ավելի մարմնից հեռացնելով՝ զվարճանում են: