Այսօր, Կիլիկիայէն Անթիլիաս վերահաստատուած Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութիւնը կարելի չէ դիտել իբրեւ սոսկական միաբանութիւն, որովհետեւ իր ծաւալած գործունէութեան եւ առաքելութեան դաշտերը բազմերանգ են ու բազմաբնոյթ։ Կիլիկեան Ս. Աթոռի հոգեւոր եւ ազգային ծառայութեան բնագաւառները կ՛ընդգրկեն «հայ հոգիի ձուլարան եւ մարդակերտումի դարբնոց» Դպրեվանքը, «մշակութային հոգեւոր արժէքներ ճառագայթող» Տպարանը, «անցեալի հպարտառիթ հարստութեանց եւ ժառանգութեանց» Թանգարանը, «հայ մտքի ու մատեանի գանձատուն» Մատենադարանը, պաշտօնաթերթ «Հասկ»ը, հովանաւորած մարդասիրական հաստատութիւնները՝ «Թռչնոց Բոյն»ը, Ազունիէի պատսպարան-հիւանդանոցն ու Ազգային ծերանոցը, Կիրակնօրեայ դպրոցներու աշխարհատարած ծառայութիւնը, Քրիստոնէական Դաստիարակութեան, Հայ Եկեղեցւոյ Ուսանողական Միութեան (ՀԵՀՈՄ), Երիտասարդական ու Միջ-Եկեղեցական գրասենեակները եւ իր հոգեւոր հովանին ու խնամքը վայելող թեմերը. այս բոլորը կը կազմեն Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութեան լայնածիր առաքելութեան բնագաւառները։ Անթիլիասի Մայրավանքի շրջափակին մէջ կանգնած Նահատակաց յուշարձանը, ապա նաեւ Պիքֆայայի Դպրեվանքին կողքին երկինք խոյացող Նահատակաց յուշարձանը աղաղակող յուշարարներ են, որ Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութիւնը երկիր ու հայրենիք կորսնցուցած, Ցեղասպանութենէ հրաշքով ազատուած, արեւմտահայ տարագրուած ժողովուրդի մնացորդացին յարուցեալ ժառանգորդն է եւ յառաջապահ դրօշակիր պահանջատէրը՝ մեր Արեւմտահայաստանի արդար ու անսակարկելի իրաւունքներուն։