Շիրակը հասկանում էր, որ իրենք չէին կարողանալու երկար դիմադրել։ Երե գոնե հրացանները բերած լինեին և լիքը փամփշտակալներ։ Նրանց ատրճանակները չէին կարող հեռու կրակել, և իրենք ընդամենը երեսուն փամփուշտ ունեին, որոնցով նրանք հազիվ ետ մղեին առաջին հարձակումը։ Բարեբախտաբար ոստիկանները չգիտեին դրա մասին և զգուշաբար թաքնվում էին եկեղեցու պարսպի հետևում։ Նրանք անկանոն կրակում էին գանգակատան և լուսամուտների ուղղությամբ, որոնց ապակիներն արդեն կոտրվել էին։ Հրապարակում, շուռ տված սայլի հետևում տեղադրված էր գնդացիրը, որը երբեմն կրակում էր։ Դրա կանոնավոր բզզոցին եկեղեցու դուռն արձագանքում էր խուլ հարվածներով, սակայն դիմանում էր հարձակմանը, իսկ երբեմն էլ լսվում էր զանգերի ղողանջր, երբ գնդակները դրանց էին դիպչում։