Այստեղ, թերևս, մի իրավիճակ է, երբ իրավացի են թե՛ վարչապետը, թե՛ հասարակությունը, որ դժգոհում է: Դա անցումային, միջանկյալ իրավիճակին բնորոշ հատկանիշ է, որտեղ միախառնված են նորն ու հինը, ու միաժամանակ նաև նույն վարչապետի, այսպես ասած, հեղափոխական հռետորաբանությունը պետական վարքագծի հետ: Ընդ որում՝այստեղ էլ ակնառու է, որ Փաշինյանն էլ ստիպված է համադրել այդ երկուսը, քանի դեռ հեղափոխությունն ու իշխանափոխությունն ավարտված չէ: Իրականում այստեղ խնդիրները բավականին խոր հոգեբանական են և առնչվում են նախորդ համակարգի թե՛ իշխանական, թե՛ ընդդիմադիր սուբյեկտների գործունեության խորքային հետևանքներին: Դրանք պետք է հաղթահարել, այլապես կա մտավախություն, որ թավշյա հեղափոխության ամբողջ իմաստը կգա ու կհանգի ընդամենը նախորդ համակարգի հանդեպ հանրային ատելության, այսպես ասած, հագուրդ տալուն ու վրեժխնդրության ծարավը հագեցնելուն: