Այս կապակցութեամբ մի միտք հանգիստ չի տալիս ինձ. ի՞նչ կը լինէր, եթէ նախատոլորսեան շրջանի հնադարեան այս անուանի անձի հետ շիրիմ իջեցուած բոլոր նիւթերը հնարաւոր դառնար փրկել մեր իսկ թալանչիների (ուրիշ բառ չեմ կարողանում գտնել) ձեռքից… Այդ դէպքում ինչպէ՞ս կÿարձագանգէր գիտական աշխարհը Տոլորսի դամբարանաբլրի յայտնութեանը: Ուզում եմ իրազէկել նաեւ, որ այն բոլոր գտածոները, որոնք վերը թուարկուեցին, ամբողջի լոկ մի մասն են կազմում: Այն մասը, որը հնագէտներին յաջողուել էր համոզելու մեթոտով, շարժելով դամբարանի բացմանը մասնակից շինարարների “գութը“, իրենց կողմից սեփականացրած հայոց պատմութեանը պատկանող ազգային արժէքները յօժարակամ յանձնելու Հայաստանի պատմութեան թանգարանին: Ո՞ր մասը՝ շա՞տը, թէ՞ քիչը, առաւել արժէքաւո՞րը, թէ՞… Այդ հարցերի պատասխաններն այսօր գտնելն անհնարին է: Անհնարին է պարզել նաեւ չյանձնուած, իւրացուած արժէքների հետագայ ճակատագիրը: Մի բան սակայն պարզ է, որ մանրախնդիր, սեփական շահերի ուռկանում խճճուած մի քանի մտաւոր գաճաճների մեղքով մէկընդմիշտ թաղուեց մեր նշանաւոր նախնի կերպարը առաւել հաւաստի դարձնելու հնարաւորութիւնը: Դրա հետ մէկտեղ մեր ժողովրդի, մասնաւորապէս Սիւնեաց երկրի՝ հնագոյն պատմութեան սպիտակ մի էջը ամբողջացնելու հնարաւորութիւնը: