Վշտի վճիտավորումը, ինչպես տեսնում ենք, խիստ նպատակային է։ Սա Իսահակյանի հոգու այն ճառագայթումն է, ինչպես ասում են, որի լույսի տակ ազգայինը վերածվում է համամարդկայինի, ընդգծում համամարդկային աղետներով ու արհավիրքներով հղիացած ժամանակների ողբերգության խորությունը, տեսանելի դարձնում եւ լինելիքը։ Բանաստեղծը իր ձայնը ձուլում է ընդհանրության կոչին։ Եվ դա արվում է իսահակյանական նվրիվածությամբ, անթոշնելի սիրո շիկացածությամբ։