Բայց երբ միանգամից ես սկսեցի իր հարազատ Լորի ու Դարբասի, Գորիսի բարբառներով ուրախ խոսել, հալում-հարցում անել՝ իր առողջությունից, եղանակից ու բերքից, վառարանից, ցրտից, հարսից-տղուց և ամենակարևորը՝ Սահյանի՜ց…Տեսնել էր պետք՝ ինչպես հանկարծակի Հասմիկ մայրիկը վերածնվե՜ց, գույնն ու շունչը տեղը եկան, միտքը ակնթարթի մեջ պարզվեց և, առանց չափազանցության, դարձավ նույն 16-ամյան, երբ առաջին անգամ Դարբաս հարս էր եկել…