Տատիս աչքերից այսօր էլ արցունքը չի պակասում: Միայնակ մնալիս ավելի հաճախ է արտասվում: Կորցրած ամուսնուն մոռացել է, որդու կորուստն է սգում: Երկու պատերազմ` իր բոլոր հետևանքներով, սով, աղքատություն, զրկանքներ տեսած կինն այսօր բախտն ու դրա մեղավորիներին չի անիծում, չարությամբ չի լցվում, ուրախանում է թոռներով, 17 թոռներից 5-ն արդեն երեխա ունեն, մեկը շուտով կունենա, մյուսն էլ պատրաստվում է ամուսնանալ, մի թոռը զինվոր է, ամեն նրա տուն գալուց մանկան պես ուրախանում է, կողքերը ման գալիս, անելիքը չիմանալով…