Ու­սա­նած եմ տնտե­սա­գի­տու­թիւն եւ ա­յո՛ ճիշդ է, որ քա­ղա­քա­կան կեան­քէ հե­ռու կրթա­կան հար­ցե­րով զբա­ղո­ւած եմ, սա­կայն իբ­րեւ ու­սա­նող միշտ ալ մտա­հո­գուած եմ ըն­կե­րա­յին կեան­քէն ներս ստեղ­ծո­ւած ա­նի­րա­ւու­թեամբ, ժո­ղովըր­դա­վա­րա­կան օ­րէնք­նե­րու բա­ցա­կա­յու­թեամբ: ­Հետզ­հե­տէ, նկա­տե­լով՝ թէ կա­տա­րո­ւա­ծը ա­նար­դար է, մէջս այն զգա­ցու­մը ու­նե­ցայ, թէ այս­պէս կա­րե­լի չէ շա­րու­նա­կել եւ պէտք է գոր­ծի լծո­ւիլ: Ին­նի­սու­նա­կան­նե­րէն ի վեր, ­Պոլ­սոյ մէջ այս առն­չու­թեամբ պայ­քար կը մղենք: ­Չէ՛ք կրնար ե­րե­ւա­կա­յել, թէ ի՜նչ դա­ժան պայ­ման­նե­րու տակ կ­՛ապ­րէին փոք­րա­մաս­նու­թիւն­նե­րը, ըլ­լան ա­նոնք ա­լաո­ւի, քիւրտ կամ հայ: Աշ­խա­տանք կար կա­տա­րե­լիք եւ դեռ ալ շատ բան ու­նինք ը­նե­լիք: Քր­տա­մէտ ­Ժո­ղո­վուրդ­նե­րու ­Ժո­ղովր­դա­վա­րա­կան ­Կու­սակ­ցու­թիւ­նը կազ­մո­ւե­ցաւ նմա­նօ­րի­նակ պայ­ման­նե­րու տակ: ­Մեր ա­ռաջ­նա­հեր­թու­թիւնն է ար­դա­րու­թիւն եւ ժո­ղովր­դա­վա­րու­թիւն ստեղ­ծել՝ պայ­քա­րե­լով ազ­գայ­նա­մո­լու­թեան դէմ: