… Թե ում նկատի ուներ գործող նախագահը ապագա նախագահի պաշտոնում, հայտնի դարձավ երկու օր անց: Մտավորականների հանդիպման ընթացքում նախագահի երկար-բարակ նկարագրության, թվարկած չափանիշների ետեւից, կարծես թե, երեւում էին Էդուարդ Նալբանդյանի «ականջները»: Իհարկե, ապագա նախագահի թեկնածուների ցանկում զուգահեռաբար շրջանառվում էր եւս մեկ անուն՝ Մեծ Բրիտանիայում Հայաստանի Հանրապետության արտակարգ եւ լիազոր դեսպան Արմեն Սարգսյանը: Չէր բացառվում, որ գործող նախագահը հենց նրան նկատի ուներ: Եվ հենց նա էլ Հայաստանի Հանրապետական կուսակցության (ՀՀԿ) գործադիր մարմնի հունվարի 18-ի նիստում առաջադրվեց այդ կուսակցության կողմից: Հասկանալի է, որ երկու դիվանագետներից որին էլ նախապատվությունը տար Սերժ Սարգսյանը, դրանից հազիվ թե լավանար Հայաստանի միջին վիճակագրական քաղաքացու կյանքը: Քանի որ նրանցից առաջինը համարվում է «Ռուսաստանի մարդը» եւ, համապատասխանաբար, սպասարկելու էր նրա շահերը, իսկ Արմեն Սարգսյանը՝ արեւմուտքինը, հետեւապես մեզ՝ շարքային հայաստանցիներիս, ամեն դեպքում մնում էր ապավինել միայն Աստծո ողորմածությանը: Մյուս կողմից՝ տրամաբանական էր, որ Արցախի չլուծված խնդիր ունեցող պետության թիվ մեկ խորհրդանիշը, որպիսին մոտալուտ ապրիլից հետո հանդիսանալու է ՀՀ նախագահը, լինի դիվանագիտության մեջ թրծված, փորձառու մեկը: Այդ տեսակետից Արմեն Սարգսյանը, ով այդպիսի փորձի պակաս չունի, թվում է, հարմար թեկնածու է նախագահական գահի համար: Բայց մտահոգիչն այստեղ այլ խնդիր է. Սահմանադրություն փոխած եւ կառավարման համակարգը, ըստ էության, ավելի ժողովրդավար դարձրած Սերժ Սարգսյանը՝ «անատամ» մտավորականների ծխածածկույթի ետեւում, փաստորեն միանձնյա «նշանակեց» ապագա նախագահին: Որքան էլ փորձեն հակառակն ապացուցել հանրապետական ճամբարում, միեւնույն է, ժողովուրդը մնաց «խաղից դուրս» վիճակում: Վարչապետական իր հավակնություններն արդեն չթաքցնող Սերժ Սարգսյանն էր անձամբ նշանակողը, եւ այժմ նա կարող է հագիստ իրեն տեսնել թե՛ վարչապետի պաշտոնում, թե՛ նախագահի դերում: Ինչպես ասում են՝ երկուսը՝ մեկում: