«Սկզբում հաճախորդները, ինձ տեսնելով, զարմանում էին, բուռն արձագանքում եւ վստահությամբ չէին մոտենում, խնդրում էին այլ աշխատողի կանչել: Հիմա արդեն գալիս են ու ասում, որ ուզում ենք այն աղջիկը մեր կոշիկները վերանորոգի, արդեն սովորել են», -պատմում է Քրիստինեն: Աղջիկն ասում է, որ հասարակության սոցիալական ծանր վիճակը կոշկակարի մոտ ավելի նկատելի է, հատկապես՝ ավագ սերնդի մոտ. նրանք վերանորոգելու են տանում տարիների հնամաշ ու քայքայված կոշիկները, որոնք գրեթե հնարավոր չէ «փրկել»: