Երբ հայրս հանգստանում և համոզվում է, որ էլ վտանգ չկա, շուրջն է նայում. հենց իր կողքին, իրենից մի քանի քայլի վրա նա նկատում է լուռ շարժվող, փոքրիկ կենդանու աղոտ ստվեր: Գյուղի, սար ու ձորի պատանին անմիջապես գլխի է ընկնում, որ կենդանին վտանգավոր չէ, այլապես կհարձակվեր իր վրա… Մոտենալով, կենդանու բարակ և նվաղուն մնչոցից, հայրս հասկանում է, որ կենդանին ձագուկ է, նորելո՜ւկ և ինքն էլ… եղնի՜կ…