Ովքե՞ր և ինչո՞ւ արցախյան հակամարտության հարցն այնքան խճճեցին, որ վերածեցին «հիմնախնդրի»: Այսօր միջազգային ատյաններում ով շատ թե քիչ հոդաբաշխ խոսել գիտի, այս հարցը ներկայացնում է որպես «շատ բարդ խնդիր»: Եթե հարցին մոտենանք իրավական տեսակետից, այն ավելի քան պարզունակ է: 1921 թ. մի պետության տարածքները մեկ այլ՝ չճանաչված պետության քաղաքական և միջազգային իրավունքի լիազորություններ չունեցող կուսակցական մարմինը նվիրում է այս տարածաշրջանում մոտ երկու տարվա պատմություն ունեցած պետական մի միավորման: Այդ նորաթուխ Ադրբեջանի դեմոկրատական պետությունը, շուրջ երկամյա գոյության տարիներին, իր կազմում չի ունեցել, թեկուզ նվեր ստացածի կարգավիճակում, Լեռնային և Դաշտային Արցախն ու Նախիջևանը: ԽՍՀՄ-ի փլուզումից հետո, ինչպես մյուս միութենական հանրապետությունները, Ադրբեջանական ԽՍՀ-ն հայտարարեց իր անկախությունը՝ իրեն համարելով Դեմոկրատական Ադրբեջանի իրավահաջորդը: ՈՒշադրությո՛ւն: Իրավահաջորդն այն հանրապետության, որի կազմի մեջ երբեք և երբևէ չեն եղել հայկական Արցախն ու Նախիջևանը: Ի դեպ, քաղաքական այս իրավիճակը շատ նման է Ղրիմը Խրուշչովի անհեռատես կամայականությամբ ՈՒկրաինային նվիրելուն: Այս թերակղզին երբևէ չի եղել ՈՒկրաինա պետության կազմում, որովհետև այն՝ որպես պետություն, պատմության մեջ գոյություն չի ունեցել: Ես միշտ առիթի դեպքում ասել եմ ռուս լրագրողներին ու զինվորականներին դեռևս արցախյան շարժման և պատերազմի տարիներին, որ ռուսներն էլ իրենց Ղարաբաղն ունեն՝ ի դեմս Ղրիմի… Այդպես էլ եղավ, միայն այն տարբերությամբ, որ Ռուսաստանն իր ուժի դիրքերից վերադարձրեց Ղրիմն առանց մի կաթիլ արյուն հեղելու, իսկ մենք մեր տղաների տաք ու ջահել արյունով ազտագրեցինք մեր հողը: Փա՛ռք նրանց: Ռուսները փաստարկում են հենց այդ խրուշչովյան կամայականությունը, իսկ մենք ոչ միայն լռում ենք մեր հանդեպ իրականացված կամայականության մասին, այլև թույլ ենք տվել, որ մեր պատմական տարածքի վրա ստեղծված պետական միավորման անունը ներկայացվի ռուսերեն թարգմանությամբ՝ Нагорный Карабах։ Կարծում եմ՝ այս քառօրյա պատերազմը լավ առիթ ու փաստարկ է, որպեսզի Լեռնային Ղարաբաղի կառավարությունը փոխի հանրապետության անվանումը և ներկայանա միջազգային քաղաքական հանրությանը հայկական անվանումով՝ դիցուք՝ Լեռնային Արցախի Հանրապետություն: Սա հասարակ բան չէ. սա ազգային արժանապատվության խնդիր է, սա նաև հարցի քաղաքական լուծման բանալի է: