1200 հանդիսատես երկուքուկէս ժամ համակ լռութեամբ ունկնդրեց Սիլվա Իւզպաշեանի կատարումները, որոնք Համօ Սահեանի, Վաագն Դաւթեանի, ՈւիլիYմ Սարոյեանի, Դերենիկ Տեմիրճեանի ստեղծագործութիւններու ընտրանին էին: Ասմունքողը մեծ վարպետութեամբ պոէզիան կ’ընդմիջէր պատմելով յուշեր պատմութիւններ, դէպքեր, իր եւ հեղինակներու ապրած օրերէն, միաժամանակ պահելով ներդաշնակութիւնը չափածոյի եւ պատմած յուշերու միջեւ: »Ես բախտաւորութիւն ունեցայ շփուել իմ ժամանակի գրեթէ բոլոր մեծ գրողների հետ, նրանց հետ շփուելը նման էր արուեստի բարձր ոլորտի հետ շփուելու վայելքին, ափսո¯ս հեռանում են նրանք, ընդհատւում է նրանց երկրային կեանքը, մեզ թողում են տողի, բառի յաւերժութիւնը, մի աստղաչափ անդունդ է գոյանում, մի անլցնելի թատարկութիւն, որ ժամանակը իր հնագոյն սովորութեամբ՝ յուշերով է լցնում«: Այսպէս սկսաւ Սիլվա Յուզպաշեան իր համադրումները, որոնք առաւել խօսուն դարձած էին ծրագրի բեմադրիչ՝ Նիքոլայ Ծատուրեանի ընտրած համահունչ կատրերով (Արաբկիրէն տեսարաններ, Համօ Սահեանի բնաշխարհն ու բառը, Սարոյեանի խօսքերը Հայաստան այցի ժամանակ), հանդիսատեսի համար երկուք ու կէս երկար ու ձիգ ժամերը շատ արագ անցան: »Մտածեցի, որ երկուք ու կէս ժամը առանց ընդմիջումի շատ է, բայց ընդմիջումը ինձ ձեռնտու չէր, սենարը կը կտրէր, սակայն ի զարմանս ինձ, հանդիսատեսը համակ լսո-ղութիւն էր, իսկ վերջում, մի մարդու պէս ոտքի կանգնեց ու ծափ տուեց, այնտեղ հաս-կացայ, որ սենարը յաջողուած է«: Կ’ըսէ կատարողը: