Զանգի՛, Երա՛սխ, Հրազդա՛ն, Արա՛զ, կաթնահա՛մ	ստինք	մօր	իմոյ	սիրելւոյ	և	գորովագութ	ծնողի՝ Մեծինն	Հայաստանի: Ո՞ւր	ձեր	տիեզերատուն	անո՛ւն, ո՞ւր	այն	ոսկեղէն	դա՛րք, ո՞ւր	դիւցազանց բո՛յլք, ո՞ւր	հսկայից	կաճա՛ռք, ո՞ւր	աթոռանի՛ոտք, ո՞ւր	քաղաքք, ամբարտա՛կք, «ուր» բրգունք, ապարանք, կրկէսք	երկնահրոսք, տաճարք	պանծալի՛ք, շէնք	զուարճալիք՝ որք	զձեօքն	պնդագոյն զօդիւ, հզոր	ձեռամբք, ամուր	բազկօք, քնքուշ	սրտիւ, խանդակաթ	սիրով, գորովաժպիտ	դիմօք պաշարեալ, պատեալ՝ խանդաղատէի՛նն, փարէի՛նն, ողջագուրէի՛նն, փաղաքշեի՛նն	և	գիրկս արկեալ	զանուշահամ, երկնատի՛պ	ձերովք	լանջօք՝ համբուրէի՛նն	զնոսա	ի	համբոյր	սրբութեան, ի	նշան	սիրո՛յ	մշտական, ի	ջերմեռանդն	ուխտ	մտերմութեան, հարազատութեան: