Ճամբարում ոչ ոք քնած չէր։ Արմենը վեր էր կացել և հսկում էր ատրճանակը ձեռքին։ Սարսափազդու ոռնոցներին հաջորդեց լացն ու կոծը։ Լսվում էր հարբած տղամարդկանց բարձր ծիծաղը։ Հետո լսվեցին կանանց ու երիտասարդ աղջիկների աղերսանքները, որոնց ոստիկանները քարշ էին տալիս դեպի իրենց վրանները։ Բռնաբարություններ և տանջանքներ։ Գիշերվա օդը դողում էր հուսահատության ու տանջանքի ճիչերից։ Եվ այդ սարսափը տևեց մինչև այգաբաց։