Կողքից հարեւանուհին հուշում է. «էս երկու տարի ա անընդհատ շոշաթվում ա՝ գյուղը կա, կարկոցների բերանն ա»: Սուսան տատի հարսն էլ ավելացնում է. «Ժողովուրդը մեղք ա, մի լուսավոր կետ պետք ա լինի»: Բայց այս կանայք միշտ չէ, որ այսպես են ապրել. Նրանք հերթով շտապում են վերհիշել, թե ինչպես էին ապրում մինչեւ պատերազմը եւ շեշտում գյուղացու համար ամենակարեւորը. հողն էին կարողանում մշակել: «Հիմա մենք 4000 հա ցորենի արտ ունենք: Բայց ոչ մի կոմբայնավար անգամ գիշերը ռիսկ չի անում արտ մտնի: Գյուղում կոմբայն էլ չունենք»,- կրկին դժգոհում է Գոհարը: Տատն էլ ավելացնում է. «Մեռելն էլ չենք կարողանում ցերեկով տանենք թաղենք»: