Օրթոպեդիկ ստոմատոլոգիան, դա ստոմատոլոգիայի մի բաժին է, որը նվիրված է ծնոտային համակարգի եւ դրանց ամբողջականության խախտմամբ, որի դիագնոստիկան եւ բուժումը իրականանում է պրոթեզավորմամբ կամ կարգավորիչ ապարատներ տեղադրելով: Ի սկզբանե օրթոպեդիան ձեւավորվել է ինչպես բժշկության մի բաժին, որը զբաղվել է կմախքի դեֆեկտների վերացմամբ եւ դրանից հետո առաջացավ << օրթոպեդիկ ստոմատոլոգիա >> տերմինը: Օրթոպեդիկ ստոմատոլոգիայում ի սկզբանե կարեւորագույնը հանդիսացել է ատամների պրոթեզավորումը: Ժամանակի ընթացքում պարզվեց, որ հասարակ պրոթեզավորոմը միշտ չէ, որ լուծում է դիմածնոտային հատվածի խնդիրները, քանի որ դեֆեկտները եւ դեֆորմացիաները հաճախակի էին լինում: Պարզվեց, որ բուժումը էֆեկտիվ է միայն այն ժամանակ, երբ հսկվում է դեֆորմացիաների զարգացման սկզբունքները: Դա իր հերթին տվեց դեֆորմացիաների, դեֆեկտների մեխանիզմների զարգացման աճ, որը թույլ տվեց անցկացնել բուժումը ավելի գրագետ եւ գիտակցաբար: Բացի դրանից ժամանակակից օրթոպեդիկ ստոմատոլոգիան վերանայում է յուրաքանչյուր հիվանդություն, նայելով ամբողջ օրգանիզմի առողջական վիճակը: Բանն այն է, որ պրոցեսները, որոնք անցնում են բերանի խոռոչում, ուղղակի կամ անուղղակի կապված են օրգանիզմի արտաքին եւ ներքին ֆակտորների հետ: Բժիշկ օրթոպեդը պարտավոր է իմանալ ատամների բիոմեխանիկան, տիրապետել որոշակի դիմածնոտային համակարգը, արտասանության օրենքները (խոսք, երգեցողություն, ծիծաղ, եւ այլն), տիրապետել հմտությունների, պացիենտների հետ սոցիալական ադապտացիայի համար: