-Այդ բոլորը բանաստեղծի անձն են: Եթե ես պատասխանեմ, Ձեր նախորդ հարցի տրամաբանությունից ելնելով, պետք է ասեմ, որ ինձ համար ողջ անցյալը մեթոդական մոտեցում է բանաստեղծությանը: Եվ իմ կարծիքով` նորությունը նաև այն է, որ դու քո անցյալի ողջ ժառանգությունը, ամբողջ եղածը, որի ժառանգորդն ես համարում նաև քեզ, բերում ես դեպի այսօր, դու էլ ներառվում ես նրանց մեջ: Գրքի «Շարական» վերնագիրը պատահական չի դրվել: «Շարական» ասելով՝ ես նկատի չունեմ երևույթի ֆորմալ կողմը, այն, թե գիրքն ունի շարականային հնչողություն: Ես առաջին հերթին նկատի ունեմ այն, որ շարականի՝ փառաբանության, աշխարհը տեսնելու, աշխարհն ընկալելու, աշխարհը գովաբանելու ամբողջ միջնադարյան ավանդությունը ցանկացել եմ բերել այսօր, այն արդիականացնել, նորոգել, վերակերտել: Այս մեթոդը 20-րդ դարի արվեստում շատ լավ ձևակերպել է Իգոր Ստրավինսկին. «Ես և Էլիոթը վերանորոգում և նավարկության ենք հանում հին նավերը»: Իմ գրքում էլ ռեստավրացիայի միտում կա. այնտեղ բազմաթիվ ասոցիացիաներ, մակաբերություններ կգտնեք անցյալի հետ: Ընդհանրապես ես սիրում եմ, որ ինձնով ինձնից առաջ եղած կամ իմ շուրջը առկա բանաստեղծությունը խոսի: Ոմանք ասում են՝ բանաստեղծությունը պետք է բխի կյանքից: Բայց ես կարծում եմ, որ այն, ինչը գրականություն է դարձել, նաև բուն կյանքն է հենց, կյանքից տարբեր մի բան չէ: Այս իմաստով ես աշխատել եմ իմ սիրած ամբողջ գրական միջավայրը խոսեցնել, ինձնով արտահայտել և, եթե հնարավոր է, ինձնով անել: