— Օ՜յ, օ՜յ, о՜յ, ինչ գեղեցիկ լանդշաֆտ… Խմենք Սուլատի կենացը,- առաջարկ կանի Աիդան, և մենք կխմենք երեքաստղանի կոնյակ՝ վերջին տարիներին անորակացած, հարյուր գրամը մեկ ռուբլի քսան կոպեկ:- Զմոյի սար…,- կոնյակը խմելուց հետո կշարունակի նկարիչը,- Այդ սարը անուն չի ունեցել, երբ գաղթական հայ բեկորները եկել են Արևմտյան Հայաստանից. և ոչ էլ մյուս սարերը։ Բիթլիսը շան ու կրակի բաժին թողած, այս սարերը եկածները տուն են շինում, ջրաղաց, եկեղեցի։ Զմոն իր տան հիմքը վարում է սարի ոտքին, և սարր կոչում են Զմոյի սար. եկեղեցին շինում են մյուս սարի լանջակին՝ և սարը կոչում են Եկեղեցու սար։ Իսկ դիմացի սարը… Վրիժառուները այդ սարում սպանում են մի լամուկի և սարը կոչում են Լամուկի սար,- նկարիչը այստեղ դադար կառնի, սուրճ կում անելով:- Իրենց աշխարհը կորցրած մի բուռ հայեր յոթ օր ու գիշերում նոր տներ են դնում, ծուխ են ծխացնում: Իսկ այդ տներին ու ծխերին անուն էր հարկավոր։ Անուն: Ներքևում սալով աղբյուր կար, որ մինչև հիմա էլ կա։ Սալով… Այդ աղբյուրից էլ՝ Սալուտ անունը…