Պետ­րոս Ալա­հայ­տոյ­եան ծա­նօթ անուն է մեր մա­մու­լի ըն­թեր­ցող­նե­րուն ու երաժշ­տա­կան ար­ուես­տի կալ­ուա­ծին հե­տե­ւող­նե­րու հա­մար. 70ական տա­րի­նե­րէն ի վեր, ան Պէյ­րու­թի «Ազ­դակին», Լոս Ան­ճե­լը­սի «Աս­պա­րէզին» ու այլ թեր­թե­րու էջե­րուն հե­տե­ւո­ղա­կան ներ­կա­յու­թիւն եղած է երաժշ­տա­գի­տա­կան իր յօդ­ուած­նե­րով ու երաժշ­տա­կան ձեռ­նարկ­նե­րու (նա­եւ ար­ուես­տի յա­րա­կից կալ­ուած­նե­րու) գնա­հա­տա­կան-քննա­դա­տա­կան իր սիւ­նակ­նե­րով: Եւ առա­ջին իսկ օրէն, ըն­թեր­ցո­ղը զայն ճանչ­ցած է իբ­րեւ երաժշ­տու­թեան, նա­՛եւ հայ­կա­կան երաժշ­տու­թեան հմուտ մաս­նա­գէտ, որ պատ­րաստ է գրի­չի «սու­րով» կրքոտ պայ­քար մղե­լու ազ­նիւ երգն ու հա­րա­զատ երաժշ­տու­թիւնը աղա­ւա­ղող ամէն հո­սան­քի դէմ. ան իր վաս­տա­կով ար­դա­րօ­րէն շա­հած է Մեծն Կո­մի­տա­սի, զայն կան­խած ու անոր յա­ջոր­դած մե­ծե­րու հա­ւա­տա­րիմ մէկ հե­տե­ւոր­դը ըլ­լա­լու կո­չու­մը: