Ավագ Պետրոսյանի բեմական գործունեության իրական գլուխգործոց է համարվում նրա Սարոն (Ա. Տիգրանյանի «Անուշ» օպերայում), որտեղ ի հայտ են եկել նրա վոկալ-մասնագիտական ու դերասանական լավագույն առանձնահատկությունները: Ավելինՙ Ավագ Պետրոսյանի Սարոն կերպարի հետ այնպիսի խորությամբ ու ինքնատիպությամբ է սերտաճել, որ օպերային հերոսն ու այն մարմնավորողը մեկտեղվել, անբաժանելի են դարձել: Երիտասարդ հովվի դերերգի կատարումը գերում էր իր միամիտ, պարզ անմիջականությամբ, բուռն զգացմունքայնությամբ, ժողովրդական երգարվեստի ոգուն հարազատ սրտահույզ ու թրթռուն նրբերանգների հարստությամբ: Վոկալ եւ բեմական ներդաշնակ լուծումն այն աստիճան բնական էր, ազատ, որ ունկնդիրներին ստիպում էր մոռանալ թատերական պայմանականությունները: