Հուսար (հարբած) — Տղերքը խմեցին մի երկու տակառ ու սկսեցին պարել, էնքան պարեցին մինչև հոգնած ընկան գետնին, առավոտվա կողմ, գնչուներն էլի եկան, հինգ տակառ վերցրինք ու էլի սկսեցինք խմել, էնքան համով էր, էս ի՞նչ է որ մեր խմածը, էն մեկը լռիվ մեռոն էր, հա… հետո… հետո… սպանիր թողիր քո հետոյով… Հետո տեսանք մեր կողմ վազող զինորների, սկզբից մերոնք էին, բայց ինչքան մոտենում էին, այնքան ավելի էին թուրքի նմանվում, հասկանո՞ւմ ես, լույսը նոր էր բացվում, մութ-մութ էր, ու, չգիտես ինչու, գոռացի, թուրքե՜րը, կրա՛կ…