ԽՍՀՄ-ը «ՄիԳ-29»-ի շնորհիվ կրկին ձեռք բերեց մի նոր անկրկնելի կործանիչ, և այդ հինգ տարիների ընթացքում ամերիկյան օդաչուական դպրոցներում չմոռացվեց միակ գերնպատակը` «Սպանել ՄիԳ-ին»։ Արտերկրում «խորհրդային ինքնաթիռ» հասկացությունը շատերի համար նույնացվում էր «ՄիԳ» անվան հետ։ ՆԱՏՕ-ի հին օդաչուները նորեկներին ասում էին. «Դուք կարող էք մինչև ձեր ծառայության ավարտն այդպես էլ բախտ չունենալ տեսնելու «ՄիԳ»-ը, սակայն Աստված չանի մարտում հանդիպեք դրան»։ Այսինքն` նրանք և՛ ցանկանում էին տեսնել այդ հրաշքը, և՛ վախենում էին այդ հրաշք-հրեշից, ու բոլորովին կարևոր չէր, թե որ տեսակի «ՄիԳ»-ի մասին էր խոսքը, սարսափում էին «ՄիԳ» մակնիշից։ Սակայն շուտով այս նոր կործանիչի հետ ևս կրկնվեց «ՄիԳ-25»-ի դեպքը` 1989թ.-ի մայիսի 18-ին (այլ տվյալներով մայիսի 20-ին) խորհրդային Վրաստանի Միխա Ցխակայա օդանավակայանից դավաճան օդաչու` կապիտան Ալեքսանդր Զուևը խմորեղենի միջոցով թունավորելով ընկերներին «ՄիԳ-29»-ը կործանիչն ուղևորեց դեպի ՆԱՏՕ-ական Թուրքիայի Տրապիզոն քաղաք։ Բայց այս անգամ հակառակորդը նոր «ՄիԳ»-ը չհասցրեց խորապես ուսումնասիրել և անմիջապես հետ վերադարձրեց։ Նույն թվականի հոկտեմբերի 11-ին սիրիացի օդաչու` մայոր Մուհամմեդ Բասամ Ադելը դեռ բավականին ժամանակակից «ՄիԳ-23ՄԼ» կործանիչով փախավ Իսրայել։