Մարտը շահեցին մերոնք։ Ծանր գնով։ Տղաները Վարդիի ու նրա երեխայի ներկայությամբ խելագար էին, անհաղթելի էին, մարտնչեցին ու... տասնինն հոգուց մնացին տասնյոթը։ Ոչ ոք խոսք չէր խոսում։ Ամեն մեկն իր պարտքն էր համարում շոյել Վարդիի մեջքին կապված մանկան դեմքն ու ժպտալու պես ինչ-որ շարժում նկարել աչքերում։ Երեխան հաղթեց, այս պատերազմի ամենափոքրիկ եւ ամենամեծ զինվորը։ Ավելի ճիշտ՝ հրամանատարը։ Դա Վարդիի առաջին մարտն էր։