Սառն	օդն	արթնացրեց	նրա	թմրած	ուղեղը: Եղբոր	ծեծվելու	լուրը	նոր	միայն	սկսեց	ազդել	նրա	վրա: Ո՞վ	գիտե, գուցե սպանված	է, Սուլյանը	թաքցրեց: Կարող	էր	ինքնասպանության	գործել. վերջին	ժամանակ	շատ	էր	խորասուզվել	ինքն	իր մեջ: Հարկավ, տանջվում	էր	վիրավորված	պատվի	զգացումից: Տեր	աստված, այս	ի՞նչ	խայտառակ	դրություն	է. մեկը ծեծված	և	անպատիվ	եղած	ամբողջ	քաղաքում, մյուսը` հիվանդոտ, գող	և	փախստական, քույրը` կռվարար, չարասիրտ, մայրը` թույլ	իր	զավակների	բարք	ու	վարքերի	վերաբերմամբ: Իսկ	ի՞նքը, ի՞նչ	էր	անում	այն	ճաշարանում: Հարբում	էր	իր վշտերը	մոռանալու	համար: Այդ	ի՞նչ	չար	ոգի	է	մտել	Ալիմյան	ընտանիքի	մեջ	և	քայքայում	է	նրան: Ո՞վ	է	անիծել	այդ	խեղճ ընտանիքին: Ինչո՞ւ	հարստությունը	երջանկացնելու	փոխարեն	դժբախտացնում	է	նրան: Վերջապես, այս	ի՞նչ	ընտանիք	է, ավանդությունները	մոռացված, բարոյական	կապերը	խախտված, ի՞նչ	պիտի	լինի	այս	քաոտիկ	դրության	վերջը...