Փողոցում նա գրկեց Մարոյին և ստիպեց նրան արագ քայլել։ Նրանք շնչակտուր հասան փոստատուն, որի դռներն արդեն փակում էին։ Վարդանը գիտեր, որ բողոքելն անիմաստ էր, չնայած մինչև աշխատանքի ավարտը դեռևս տասը րոպե կար։ Նա ուղղակի դրամ տվեց ծառայողին, որը հարթ մազերով և բարակ բեղերով քառասուն տարեկան տղամարդ էր, և նա համաձայնեց հեռագիրն ուղարկել։