Այդպես, «Արտիստ»-ից գրեթե մեկ տարի անց, դարձյալ «Հայֆիլմ»-ում կտրեցին Համամիութենական կինոինստիտուտի (ՎԳԻԿ) մեկ այլ շրջանավարտի` Դմիտրի Կեսայանցի (ով մինչ այդ հասցրել էր փայլուն կուրսային աշխատանք նկարել` «Տերն ու ծառան» կարճամետրաժը) թևերը, որպեսզի նա հանկարծ շատ բարձր չճախրի, այլ ընդհակառակը, կորցնի թռիչքի բարձրությունը: Նշենք, որ դարձյալ Մոսկվայից «Հայֆիլմ» ժամանած պատվիրակության պնդումների շնորհիվ, հանձին Պետկինոյի մեր համադրող Ռաիսա Զուսևայի, հրաման է տրվում եռամաս ֆիլմը լիամետրաժ դարձնելու վերաբերյալ: Սակայն անվեհեր Կեսայանցն այդ մեծ պայքարի արդյունքում ստուդիայի աշխատակիցների կողմից «իբր սխալմամբ ոչնչացված նեգատիվների» մասին իմանալուց հետո, որոշ դրվագներ վերանկարահանելով, և ստուդիայի աղբազամբյուղներում մնացած ժապավենի կտորներից վերամոնտաժում է կարճամետրաժ ևս մի գլուխգործոց` «Ավդոյի ավտոմեքենան»: Այս դիպլոմայինի պաշտպանությունը Մոսկվայում անցել է փայլուն` զարմացնելով պաշտոնյաներին, թե ինչո՞ւ էին նրան կշտամբում «Հայֆիլմ»-ում, իսկ հետագայում` հարստացնելով նրանց կինեմատոգրաֆը (այս ամենի մասին առավել մանրամասն առիթ ունեցել ենք խոսելու «Դմիտրի Կեսայանց – 85. կինոռեժիսորի ուղին» և «Իսկ արդյոք եղե՞լ է հայ կինո» հոդվածներում):