Շատ տարողունակ հարց եք տալիս: Նախ պետք է հանել աշխարհում և Հայաստանում բաժանումը, որովհետև ցանկացած կրթական համակարգ մեկուսացման պայմաններում չի կարող զարգանալ: Եթե կարճ ասենք, կրթության հիմնական նպատակը մարդկային կապիտալի զարգացումն է: Այլ բան է, որ 21-րդ դարում փոխվել են կրթության խնդիրները, և սա առաջին հերթին կապված է տեղեկատվական-տեխնոլոգիական հեղափոխության հետ: Գիտակրթական տեղեկատվության կուտակման և փոխանցման արագությունը մոտ տասը հազար անգամ աճել է և քանի գնում արագանում է: Սա հանգեցնում է այն բանին, որ այլևս որևէ դասախոս կամ մասնագետ չի կարող հավակնել ամբողջական տեղեկատվությանը տիրապետելուն կամ այն փոխանցող եզա-կի փորձագետ լինելուն, քանի որ ուսանողներն էլ մուտք ունեն բազմազան տեղեկատվական աղբյուրներ: Հետևապես, դասախոսի կամ ուսուցչի դերակատարումը պետք է լինի ուսանողի կամ աշակերտի ստացած մասնա-գիտական տեղեկատվության համակարգումը, մշակումը և ուղղորդումը՝ որպես փորձառու մասնագետ: Բնա-կանաբար, սա նաև փոփոխություն է մտցնում ուսանողների՝ որպես տեղեկատվության սպառողների և որպես կրթության սուբյեկտների դերակատարության մեջ, որով սեփական կրթության համար պատասխանատվությունն այլևս ընկնում է նրա ուսերին: Այսինքն՝ յուրաքանչյուր ուսանող, ըստ էության, ինքն է ստանձնում պար-տավորություն և պատասխանատվություն իր կրթական ուղիների համար: Ստացվում է, որ ուսումնառությունը մասնագիտական տեղեկատվությունը կրավորական կեցվածքով կլանելու փոխարեն դառնում է կոնկրետ աշխատանք, քանի որ հարափոփոխ աշխարհում, երբ փոխվում են հասարակություններն ու հասարակություններին ուղղված մարտահրավերները, ուսանողն ինքը պետք է հարթի իր մասնագիտական ճանապարհն ու դարձնի իրեն մրցունակ և պահանջված աշխատաշուկայում: