Մութն ընկնելուց հետո ներքնակները փռեցին բակում՝ անհավասար շրջան կազմելով, որի կենտրոնում կրակ վառեցին։ Եկան հյուրերը, որոնց Սուլեյմանն ու Նազիմն ընդունեցին համբույրներով և բարեմաղթանքներով։ Սուլեյմանը Վարդանին ներկայացրեց նրանց՝ հագուրդ տալով ձևականություններին։ Եկել էին Բորհանեղդինը, որը մետաղագործ էր, Թեքգյոզ Սեդաթը՝ հացթուխը, որի մականունը ցույց էր տալիս, որ նա միակնանի էր, Օսմանը՝ ջորեպանը, որը գյուղերում ածուխ էր վաճառում, Նազիմի աներձագը և հարևան երկու ագարակապաններ՝ Սրըլըկ Սիտկին և Բելի Կըրըկ Ռահմին։ Նրանք բոլորը իրար նման էին իրենց սև բեղերով, արևակեզ դեմքերով, սափրած գլուխներին դրված իրենց ֆեսերով և բամբակյա սպիտակ շապիկներով, որոնք հավաքված էին գոտկատեղին լայն բրդյա գոտիներով։ Վերջին հյուրը՝ ղուրանական երգեցող Հաֆիզ Շևֆիկը, ճաղատ էր և գրեթե կույր։ Նրա սպիտակ մորուքը շրթունքների շուրջը դեղնել էր ծխախոտի ծխից, որ նա փաթաթում էր զարմանալի արագությամբ և առանց մի փշուր կորցնելու։