Հա­­ղոր­­դումը կը մօ­­տենայ իր աւար­­տին ու «գո­­հար»ը կը ստա­­նայ եւս մէկ իմաստ. Հայ­­կա­­­կան գոր­­գե­­­րու իւ­­րա­­­յատուկ մէկ խումբ, ան որ ու­­նի վի­­շապի եր­­կու ճիւ­­ղա­­­ւորու­­մով կազ­­մուած քնա­­րաձեւ յօ­­րինուածք, բու­­ժիչ եւ պահ­­պա­­­նիչ ու­­ժեր, ինչպէս նաեւ՝ խորհրդա­­ւոր զար­­դա­­­նախ­­շեր։ Զա­­քարեանը կը շա­­րու­­նա­­­կէ. «Խորհրդան­­շա՛նն է հայ­­կա­­­կան գոր­­գի զօ­­րու­­թիւնը… Հայ­­կա­­­կան գոր­­գե­­­րը իրենց մէջ ան­­պայմա­­նօրէն որո­­շակի հա­­ղոր­­դագրու­­թիւն ու իմաստ են կրու­­մ ու կ՛ար­­տա­­­սանէ այն երկտո­­ղը, որ Գո­­հարը գոր­­ծած է իր գոր­­գի վրայ. «Ես՝ Գու­­հարս, մե­­ղօք լի, հո­­գովս տկար, ես նոր­­հաս ձե­­ռամբ իմով գոր­­ծե­­­ցի, ով կար­­դայ մէկ բե­­րան ողոր­­մի ասի»։