Բարեբախտաբար բոլոր ժամանակներում նաև հայ երևելիներ են ծնել, ովքեր բոլորիս փոխարեն փայլեցրել են հայեցի խոսքը, հարստացրել հայերենը: Աշխարհաքաղաքականացում կոչվող համահարթեցման խառն ու խրթին այս ժամանակներում, երբ կարող է վտանգվել ամենայն ազգայինը, լեզվի աղարտման տագնապներն անհիմն չեն: Եվ դարձյալ բարեբախտաբար, այդ տագնապներին ականաջալուր կառույց կա` ՀՀ սփյուռքի նախարարությունը, որը հանձին իր ղեկավար Հրանուշ Հակոբյանի, աշխատանքային առաջնահերթություն է համարում Հայոց լեզվի պահպանումը Հայաստանում և Սփյուռքում: Հատկապես Սփյուռքում բնավորված հայի սերունդները պետք է հայերեն խոսեն. հակիրճ այսպես կարելի է ձևակերպել նախարարի ձգտումը: