Ուրախության	զգացման	հետ	Սմբատին	պաշարեց	դարձյալ	անջնջելի	վիշտը: Ահա	վերջապես	վաղն	առավոտ	տեղի	պիտի ունենա	այն	բարդ	տեսարանը, որ	վերջին	ամիս	նրան	պատճառել	էր	այնքան	մտատանջություն: Նա	կուրախանա, տեսնելով	սիրեցյալ	զավակներին, որոնց	կարոտն	օր-օրի	վրա	ավելի	ու	ավելի	զգալի	էր	դառնում, բայց	ինչպես կդիմավորի	կնոջը, որից	գրեթե	երեք	ամիս	էր	հեռու	էր	և	տեսնվելու	փափագ	չէր	զգում: Դա	ինքնըստինքյան	ապացույց	էր, որ	մի	անգամ	շիջած	կրակն	այլևս	չպիտի	վառվի	նրա	մեջ: Ո՛չ, երբեք	չպիտի	վառվի: