Կարծում եմ, որ հեչ սխալ չի լինի այս մոդելը կիրառել մարդկային հարաբերությունների վրա: Մեկը վստահում է մյուսին, մյուսը երորդին, ով ում չի վստահում , նրա հետ չի շփվում, չի աշխատում, համատեղ չի ստեղծագործում: Գուցե անցյալում, երբ դժվար էր հաղորդակցությունը, հիերարխիկ կառավարման մոդելները ամենաէֆեկտիվն էին, դժվար էլ լուծել կոմիվոյաժորի խնդիրը, ու ոչ թե որովհետև դժվար էր լուծել մաթեմատիկորեն, այլ հենց այլընտրանքային ճանապարհների բացակայության շնորհիվ: Թագավորը ոչ մի ձև չուներ անմիջականորեն դիմելու ամեն մի մարդու, ու ազդակները գնում էին հիերարխիայի բոլոր մակարդակների միջոցով: Նույնպես մարդիկ էլ չէին կարող անմիջապես ազդակներ տալ, կամ եզրակացություն ստեղծել թագավորի մասին, միջանկյալ բազմաթիվ օղակներ էին անհրաժեշտ: Հիմա արդեն այդպես չի, հիմա գրեթե ամեն մարդ կարող է շփվել ցանկացած մեկի հետ, տալ ու ընդունել ազդակներ: