Քաղաքակրթական ժամանակակից ընկերութեան մէջ, բազմադարեան մշակոյթ եւ պատմութիւն ունեցող մեր ժողովուրդը, հետզհետէ աւելի մեծ թափով կը հեռանայ իր ինքնուրոյնութենէն բխած արժէքներէ, անոնց տիրութիւն ընելու իտէալէ եւ քաջութենէ: Դէպի բարեկեցութիւն արշաւը փակագիծի մէջ կը դնէ հայրենիք, ազգ, պատմութիւն, լեզու, մշակոյթ, ազատութիւն, անկախութիւն, կարծէք կ’ուզենք ապրիլ եւ գործել միայն բարեկեցութիւն ձեռք բերելու համար, ուրկէ՝ Հայաստանէն տեղի ունեցած եւ շարունակուող տարերային արտագաղթը, եւ հակառակ խօսուած ճառերուն եւ սրահներ թնդացնող «հայրենասիրական» երգերուն, հայրենադարձութիւն տեղի չ’ունենար: Բայց բեմերուն վրայ կը շորորան հանճարները, Նարդունին պիտի ըսէր՝ բանճարները: