Մեկուսացման օրերի սկզբում փորձեց իր մոտ վերցնել Հինգերորդ Սուլթանին, որն իր վերջին օրերն էր ապրում: Երևի մտածել էր, որ զղջման շրջանի մենակության մեջ կատուն իրեն ընկեր կլիներ, թե չէ չգիտեր դերվիշները ընտանի կենդանի պահում են. թե ոչ: Չնայած նրան, որ Հինգերորդ Սուլթանը երբեմն բավականին չշփվող էր լինում, մեկուսացած միայնակ կյանքը Հինգերորդ Սուլթանի համար դժվար էր, նա չէր պատրաստվում հրաժարվել հանապազօրյա հացից: Բանու մորաքրոջ խցում կարողացավ ապրել միայն մի քանի ժամ, հետո մլավելով ավիրեց շրջակայքը, մագլցեց դռան վրա, ի վերջո, իրեն դուրս նետեց սենյակից: Միակ ընկերոջը այսպես կորցնելով' Բանու մորաքույրը թաղվեց միայնության մեջ և դադարելով խոսել իրեն խուլ ու համրի պես էր պահում: Հաջորդ քառասուն օրվա և քառասուն գիշերվա ընթացքում դադարեց լողանալ,