Նա կանգնած էր խամրած գույներով քարտեզի առջև ու գլուխը թեքած նայում էր բարձերի վրա նստած երեխաներին։ Թովմասը նրանց հետ էր՝ Էմելի ու Քենանի միջև, և վերջինիս երբեմն հուշում էր ճիշտ պատասխանները։ Նա ժպտում էր, քանի որ հպարտ էր մորով, որին գիտուն էին համարում։ Բացի դրանից, նա վերագտել էր այն հաճույքը, որ ստանում էր այդ դասերից դեռևս Սվասում՝ ընկերակցելով այլ աշակերտների։ Երեխաների հետևում, բազկաթոռներին տեղավորվել էին Սաֆիյեն, նրա դուստր Շահանեն ու Էմինեն։ Դայակը ձեռագործ էր անում օրորելով Զեհրային՝ երրորդ կնոջ փոքր դստերը, որը կծկված քնել էր նրա գոգին։ Շահանեն չէր լսում և մտածում էր իր նշանածի մասին, որը կռվում էր Միջագետքում և որից արդեն մի քանի շաբաթ լուր չուներ։