Կրքոտությամբ, եռանդով, թափով նա բեմ բարձրացավ, որպեսզի միամտորեն պատմի բաներ, որոնց նա հավատում էր: Հենց սա էլ նա խոստովանեց ինձ։ Նա բեմ էր ելել զրուցելու համար։ Բայց շուտով զգաց, որ երգը ոչ թե զրույց է, այլ՝ խոստովանություն։ Այս խոստովանությունները նրան դարձրին Մյուզիկ-Հոլլի կենտրոնական դեմքերից մեկը։ Դա արդեն արկած չէր։ Դա ամենածանր բանն էր, որ կարող էր պատահել որևէ արկածախնդրի։ Նա շահել էր։ Շահել էր հասարակությանը։ Իսկ երբ արկածախնդիրները որևէ գահ են գրավում, ոչ թե ուզում են այնտեղ իշխել, այլ փշրել այն։ Նրանց տարերքն է անընդհատ շարժումը, անվերջանալի որոնումները: Սա կոչվում է նաև երիտասարդություն։