Մարկեսը վարժ նկարչի նման մի քանի շտրիխով տալիս ա մարդու ամբողջ դիմանկարը, ընդհանուր գծերը, մնացած մանր-մունր բաները կարեւոր չեն։ Ամեն ինչ կատարյալ է էս գրքում՝ լեզուն, հատիկ֊հատիկ հղկված կերպարները, ամենափոքր դեր ունեցողն էլ նկարագրված է ճշգրիտ ու դիպուկ։ Իմ համար ամենաբարդ կերպարը Աուրելիանո Բուենդիան է։ Դուրս չի եկել էն մեջտեղի կերպարներից Խոսե Արկադիոն, որ գալիս է Հռոմից, ու վերջում էլ ընկերները խեղդում են ջրավազանում՝ մի քիչ ձանձրալի կերպար է։