Մեր հարեւան Լուսիկը մեր տնից նոյնիսկ կահոյքի փոքր կտորներ էր տանում ու ձեւաւորում դեղատնային մաքրութեամբ ու խորհրդային ինժեների սակաւութեամբ փայլող իր բնակարանը: Լուսիկը հրաշալի տնտեսուհի էր՝ փոշին օդի միջից էր բռնում, ու ենթադրեալ խնամիները զարմանում էին ոչ միայն նրա մաքրութեամբ, անակնկալի գալիս նրա սպասքից ու կահոյքից, նաեւ՝ տարաշխարհիկ ճաշատեսակներից: Լուսիկն էդ ճաշատեսակների նկարները «Նաշ դոմ» (Մեր տունը- ռուս.) ամսագրում էր տեսել: Ես ու մեր մուտքի բոլոր հարեւանները մտածում էինք, որ այդ ամէնից Լուսիկի աղջիկներն աւելի սիրուն են դառնում ու ենթադրաբար՝ երջանիկ…