Մարդու ծնվելուն պես` աշխարհը վրա է պրծնում ու նրա մեջքը կոտրում: Եթե երբեմն առ երբեմն մեզ հանդիպում են էջեր, որոնք պայթունակ են, այրում են ու խոցում, հոգոցներ, արտասուք ու լուտանքներ կորզում, իմացեք` դրանք գրվել են մի մարդու ձեռքով, ում մեջքը դեռ չի կոտրվել, ում միակ զենքը մնացել է խոսքը, իսկ նրա պոսքը միշտ ավելի զորեղ է, քան կեղծիքը, աշխարհի կործանիչ հարվածը, ավելի զորեղ, քան կտտանքի բոլոր գործիքները, որ վախկոտներն են հորինել անհատականության հրաշքը ճզմելու համար: Եթե մեկնումեկը համարձակվեր իր սիրտը լիովին դատարկել, գլխին եկածը իրոք ներկայացնել, իսկակական ճշմարտությունը ջրի երես հանել, իմ կարծիքով` աշխարհը քարուքանդ կլիներ, հողմացրիվ, և որ Աստված, ոչ դիպվածը, ոչ էլ կամքը չէին կարող երբեք կրկին ի մի բերել փշուրները, ատմոները, անբաժանելի մասնիկները,որոնցից կազմված է աշխարհը: