Սուրիան մինչեւ վեց տարի առաջ իր պայմաններով ապրող խաղաղ երկիր մըն էր։ Այսօր արտաքին գործօններու քրքրութեամբ վերածուած է դժոխքի։ Դժոխքի այս երեւոյթին մէջ շատեր ունին իրենց իբրեւ թէ արդարանալու պատրուակները։ Մէկը սեփական երկրի անվտանգութիւնը կը պատճառաբանէ, ուրիշ մէկը իբրեւ համաշխարհային դերակատար աշխարհի բռնած ուղղութիւններուն մէջ իր պատասխանատուութիւնը։ Սակայն, բոլորս գիտենք որ միայն պատրուակներու մասին է խօսքը։ Անդին կայ ուրիշներու երկինքն կործանումէն ակնկալուած հսկայ շահերը։ Ի վերջոյ փորձուելով գիտենք թէ պատերազմը շահեր ապահովելու լաւագոյն առիթը կ՚ընձեռէ որոշ մարդկանց, որոնք շատ անգամ կը յայտնուին պատերազմներու ծագման առիթ տուող դերակատարներ ըլլալով։ Ամէն ինչ կը կայանայ մեր աչքերուն առջեւ, բայց ոմանք տակաւին կը փորձեն վստահեցնել, թէ իրենք ամբողջովին անմեղ են եւ անդին կան գազաններ, որոնք առիթ կը ստեղծեն ժողովուրդներու դժբախտութեան։ Այս չարամտութիւնը մեր դիմաց կը ներկայանայ կրօնական մոլեռանդութիւնով։ Դեռ մօտ անցեալին Փարիզի մէջ ճաշարան մը կը մերժէր սպասարկել երկու արաբ կիներու պնդելով, թէ անոնք ահաբեկիչներ են եւ ինք չուզէր ահաբեկիչներուն սպասարկել։ Եթէ մարդիկ իրապէս այս բառերու իմաստը ընկալելու կամ գիտակցելու կարողութիւնը ունենային հաւանաբար աշխարհ բոլորովին տարբեր տեղ մը պիտի դառնար։