Սկ­սինք կող­քէն. թէ՛ թուղ­թէ շա­պի­կին եւ թէ լա­թա­կազմ կող­քին վրայ դրո­ւած է Ա­մե­րի­կեան Նպաս­տա­մա­տոյ­ցին կող­մէ 1918ին պատ­րաս­տո­ւած ա­ղեր­սա­կան որ­մազ­դի մը մէկ հա­տո­ւա­ծը։ ­Հա­տո­րը կը բա­ցո­ւի հե­ղի­նա­կին կող­մէ շնոր­հա­կա­լու­թեան ու բա­ցատ­րա­կան խօս­քե­րով։ Տ. ­Քա­սու­նի ե­րախ­տա­պարտ է հա­մալ­սա­րա­նա­կան դա­սա­խօս­նե­րու, որ­մազդ­ներ տրա­մադ­րող­նե­րու եւ բո­լոր ա­նոնց, ո­րոնք նպաստ բե­րած են հա­տո­րին ի­րա­կանց­ման մէջ, ար­դիւնք՝ շուրջ 13 տա­րի­նե­րու աշ­խա­տան­քի։ ­Պատ­մագ­րա­կան ու­շագ­րաւ յօ­դո­ւած մը ու­նի հայ­րը՝ ­Տոքթ. Ե. ­Քա­սու­նի. գրու­թեան խո­րա­գի­րը թէեւ կը թե­լադ­րէ, որ հե­ղի­նա­կը նկա­տի ա­ռած է ­Սան Ս­թե­ֆա­նո­յի ու ­Պեր­լի­նի ­Դաշ­նա­գիր­նե­րէն մին­չեւ ­Լօ­զան տա­րա­ծո­ւող շրջա­նը, սա­կայն ըստ էու­թեան՝ բա­ցատ­րա­կա­նը կար­կի­նը քիչ մը ա­ւե­լի լայն կը բա­նայ ժա­մա­նա­կին վրայ ու ամ­փոփ, բայց սպա­ռիչ լու­սա­բա­նու­թիւն կու տայ հա­յու­թեան պայ­քա­րին պատ­ճառ­նե­րուն, մի­ջազ­գա­յին բե­մին վրայ մեր ­Դա­տին ապ­րած վե­րի­վայ­րում­նե­րուն, ին­չո՞ւ չէ նաեւ մե­ծա­պե­տա­կան խա­ղե­րու են­թար­կո­ւե­լուն մա­սին։