Այո՛, սիրելի Էնրիկո, դու նեղվում ես սովորելուց, ինչպես քեզ արդեն ասել է մայրդ։ Դու դպրոց չես վազում այնպիսի հաճույքով ու զվարթ դեմքով, որ այնքա՜ն կուզեի տեսնել ես։ Կարծես դու դեռևս ծուլանում ես… Բայց մտածիր, թե ինչքա՜ն ողորմելի ու անպետք կլինեին քո օրերը, եթե դպրոց չգնայիր։ Մի շաբաթ անց ձանձրույթից ու ամոթից կտանջվեիր ու կաղաչեիր, որ թույլ տան կրկին վերադառնալ դպրոց։ Քեզ կզզվեցնեն բոլոր զվարճությաններն ու խաղալիքները և նույնիսկ քո սեփական գոյությունը։