Սակայն այդ գիշեր, ճաշից ու խարույկի մոտ սոդայով վիսկի խմելուց հետո, երբ Ֆրենսիս Մաքոմբերը պառկել էր մոծակներից պաշտպանող ծածկի տակ և ունկնդրում էր գիշերային ձայները, ամեն ինչ չէր, որ անցել էր։ Ոչ անցել էր այդ ամենը, ոչ էլ սկսվում էր։ Ամեն ինչ նրան երևում էր ճիշտ այնպես, ինչպես եղել էր՝ դեռ որոշ մասեր էլ անջնջելիորեն ընդգծված, և այդ ամենից նա սաստիկ ամաչում էր։ Բայց ամոթից ավելի նա իր մեջ սառն ու դատարկ վախ էր զգում։ Վախը, ինչպես սառն ու քաշող ճահճափոս, իր մեջ էր՝ այնտեղ, ուր մի ժամանակ վստահությունն էր։ Այդ ամենը նրան տագնապեցնում էր։ Վախը դեռևս իր մեջ էր։ Ամեն ինչ սկսվեց նախորդ գիշեր, երբ արթնացավ գետի մոտակայքում մռնչացող առյուծի ձայնից։ Ձայնը հեռվից էր գալիս ու վերջանում մռթմռթացող հազով, որ կարծես թե այդտեղ՝ վրանի մոտ լիներ։ Եվ երբ գիշերվա մեջ Ֆրենսիս Մաքոմբերն արթնացավ այդ ձայնից, վախեցավ։ Լսվում էր քնած կնոջ համաչափ շնչառոթյունը։ Չկար մեկը, որին հայտներ իր վախը կամ էլ կիսեր, իսկ նա պառկած էր մենակ ու չգիտեր սոմալիական այն ասացվածքը, թե քաջ տղամարդը կյանքում երեք անգամ է վախենում առյուծից. երբ առաջին անգամ տեսնում է հետքը, երբ լսում է մռնչյունը, և, երբ առաջին անգամ հանդիպում է նրան։