Արզումանյանն ասաց, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ելույթներում ֆենոմենալ տարր կա. «Երբ նայում ես՝ ցանկացած հատված, նախադասություն առանձին-առանձին, ամեն ինչ ճիշտ է, բայց որպես կոնցեպտ՝ չաշխատող է: Առաջին նախագահն իրավացիորեն նշում է, որ դեռևս զինադադարից հետո խաղաղ կարգավորման առաջարկները նույնն են եղել, փիլիսոփայությունը նույնն է եղել: Ասել, որ այն ժամանակ պետք էր ստորագրել, դրա հետ էլ եմ համաձայն: Բայց ժամանակահատվածի խնդիր կա: 97թ.-ին Ադրբեջանը չուներ բանակ, կազմալուծված էր բանակը, երկիրը վատ վիճակում էր, կար Հեյդար Ալիև, որը այն տարիքում էր, որ մտածում էր հեռանալու մասին, ուզում էր ամեն ինչ անել, որ խնդիր չթողներ տղային, ուստի պատրաստ էր պայմանագիր ստորագրել։ Այն ժամանակ Թուրքիայի իշխանությունները կանխատեսելի էին, այնպես չէին պահում իրենց, ինչպես հիմա, չկար միջինարևելյան քաոսը: Հիմա մենք ունենք լրիվ այլ Ադրբեջան: Ադրբեջանի այսօրվա նախագահը փոխզիջման գնալ չի կարող: Եվ ասել, որ մենք պատրաստ ենք ստորագրել...Այո կարելի է ստորագրել, բայց ստորագրում են կոնկրետ պայմանագրի տեքստ, այս պահին սկզբունքներ կան, որոնք ընդունելի են, բայց դու սկզբունք չես կարող ստորագրել, տեքստ պետք է ստորագրես, համաձայնեցված տեքստ, երբ գիտես, թե թունելի վերջում ինչ է»: