Վարդանը քնեց։ Մարոն, մեջքին պառկած, նայում էր առաստաղին արտացոլվող փողոցային լույսերին։ Միգուցե ավելի, քան Վարդանը, նա ընկճված էր իրավիճակից և ազդվում էր տեսնելով, թե ինչպես էր նա իրենից հեռանում։ Նա գիտեր, որ իրենց սերը հարատևում էր, և ազդակ էր պետք, որպեսզի դառնար ամուր և կենսունակ առաջվա պես։ Պարզապես իրենք մոռացել էին այդ սերն արտահայտող լեզուն։ Ինչ էլ մտածեր Վարդանն այդ կապակցությամբ, այնուամենայնիվ, մեղքը միայն իրենը չէր։ Իրենց երբեմնի սիրային ծեսն այլևս չէր կիրառվում, քանի որ ժամանակն այն ընդհատել էր և իմաստազրկել։ Իրենք պետք է նոր ծես հնարեին, որը կարող էր միայն ինքնաբերաբար ծնվել։ Այդպիսի ծես զույգը ոչնչից կարող էր ստեղծել միայն համատեղ կյանքի ծեգին։ Իսկ այն ծեսը, որը պետք է ստեղծեին Մարոն ու Վարդանը, պետք է իր մեջ ներառեր մոտավոր անցյալը, արմատավորվեր երեք տարվա բաժանման մթության մեջ՝ տառապանքի, վախի և խաբված հույսերի տարիներում, առանց մոռացության մատնելու անցողիկ ուրախությունները և պատրանքները։ Պայմանները չէին նպաստում դրան։ Նախ պետք էր վերացնել այն խոցը, որը թունավորում էր նրանց հարաբերությունները, իսկ իրենցից ոչ մեկը այս պահին չուներ այդ բանն անելու ոչ ուժը, ոչ էլ քաջությունը։