ՆՈՐ բան ասած չեմ լինի, եթե ասեմ, որ մեր ընկերները վիթխարի ներգործություն և անջնջելի հետագիծ ունեն մեր կյանքում: Դեռ մանկության օրերից նրանք աննկատ, անտեսանելի թելերով հյուսվում են մեր ճակատագրի հենքին, մեր կյանքի նավն առաջ տանող հիմնակմախքին: Երբեմն գիտակցված, երբեմն անգիտակից մղումով նրանք ուղղորդում են մեզ մեր կյանքի ճանապարհին` վեր կամ վար ընթացող նրա հետագծին թողնելով լուսավոր առկայծումներ: Ու ցանկացած պահի, երբ թվում է, թե կարող ես խեղդվել տիեզերական ամենակուլ խավարի գեհենում, երբ թվում է, թե ամեն ինչ վերջացած է, բավական է մի հետադարձ հայացք նետել, և... այդ առկայծումներն իրենց կուրացուցիչ լույսով հաճելիորեն ծակծկում են աչքերիդ տարտամը, խուտուտ տալիս ցավից տնքացող հոգիդ... Ու տեղի է ունենում սովորական հրաշքը... քեզնից անկախ, որպես ինքնաբուժության անփոխարինելի, հնագույն ու փորձված սպեղանի, հազարերորդ անգամ շրթունքներիդ արանքից աղոթքի պես դուրս են պրծնում այն զորավոր կախարդաբառերը, այն հմայախոսքը, առանց որի ոչ միայն ապրել, այլ անգամ մեռնել չի լինի` կյանքը հիասքանչ է...