Գրքի ողջ շարադրանքը ցույց է տալիս, որ մեր հեղինակներից յուրաքանչյուրն այս ուխտագնացությունից հետո արդեն նորովի է վերաբերվում մեր հայրենի եզերքին, որ Արևմտյան Հայաստան ու կորուստյալ հայրենիք է կոչվում: Եթե մինչ այցելությունը այն մեզ համար դժվար հասանելի էր թվում, այսօր այլ է պատկերացումը. պարզապես սահման կոչվածը մի կողմ պետք է դնել, քանի որ այն քեզ նույնքան մոտ ու հարազատ է, որքան Լոռին կամ Սյունիքը, Արցախը կամ Ջավախքը: Հիմա մեզանից յուրաքանչյուրը ամեն ինչ պիտի անի, որ այն մեզ միշտ մոտիկ ու հասանելի մնա: Թող իսկապես այնպես լինի, որ եթե ուզենաս գնումներ կատարել, դա նաև Իգդիրում անես, սահմանից անցնես այդ մի քանի կիլոմետրը և այդպես վարվես: