Վիգեն Սարգսյանի մասով. որպես Պնախարար՝ նա ոչ Հայաստանում լրջորեն ընդունվեց, ոչ Հայաստանի սահմաններից դուրս: Հայաստանում 1000 դրամի նախաձեռնությունը դարձավ քննադատությունների պատճառ՝ «այսքան դրամ Վիգենին», «այնքան դրամ Վիգենին» զվարճախոսություններով: «Ազգ-բանակ» անախրոնիզմն ասպարեզ բերելն էլ, ենթադրելի է, պատճառ եղավ, որ Բրյուսելի ու ՆԱՏՕ-ի համար Վիգեն Սարգսյանի գոյությունը զրոյանա: Սարգսյանին ոչ ՆԱՏՕ-ի պաշտպանության նախարարների գագաթնաժողովին հրավիրեցին, գոնե իր հետ ծանոթանալու, ոչ էլ, զարմանալիորեն, ՆԱՏՕ-ի հետ Հայաստանի համագործակցության «28+1» ձեւաչափով հանդիպմանը: Եթե մինչեւ ապրիլ Վիգեն Սարգսյանին գոնե մեկ անգամ Բրյուսելում չընդունեն, ապա նոր կառավարությունում նրան Պնախարար վերանշանակելը կդառնա խիստ խնդրահարույց, ինչպես, ի վերջո, Սեյրան Օհանյանի դեպքում էր դարձել: Հետեւաբար նորից՝ ապրենք եւ տեսնենք: