Սակայն մոտենում է դեկտեմբերը, երկինքը պարզվում է, երամներով քշում են սագերին և դա-փերը, սամբոմբաներն ու ճտճտաննեբը խլացնում են քաղաքը: Գիշերով փակ տներում լսվում է նույն մեղեդին, որը հոսում է պատուհաններից դուրս ու խողովակներով` կարծես իսկապես հողից է քամվում: Ձայները զորանում են, փողոցները լցվում են նախշուն վաճառարկղերով, խնձորների թեջերով, կեսգիշերային զանգը արթնացնում է ղողանջը, ո-րով միանձնուհիները շտապեցնում են լուսաբացը, իսկ Ալ-Համբրան ավելի է մթնում, ավելի է դառնում մարդախույս, և հավերը պահում են ձվերը ցրտից կապտած ծղոտի մեջ: Արդեն սուրբ Թոմայի միանձնուհիները Անարատ Կույսին վեղար են հագցնում, իսկ սուրբ Հովսեփի գլխին դնում են դեղին տափակ գլխարկ: Արդեն կավե ոչխարներն ու բրդե շնիկները ցատկոտում են խաղալիքե մամուռների սանդուղքներով: Արդեն ասեկոսեներ են գնում, և ահա այդ շաղակրատանքի խցանների ճայթոցի միջից, քերիչների ու պղնձե հավանգների զրնգոցից դուրս է պրծնում ջրօրհնեքի ռոմանսը ջահել ուխտավորների մասին.