Հիրավի, կյանքն ու մահը նույնարժեք են տիեզերական ժամանակի մեջ, ուրեմն՝ ամեն բան հանգում է «աշխարհևհարաբերականին»։ Մեկ բան է միայն հավերժական՝ բնությունը, որ զոհված զինվորի արյան կաթիլների ոսկեղեն կրակներից Քրիստոսի ծաղիկներ է աճեցնում՝ թարմ պահելու անհայտ կորածների վերադարձի կարոտը։ Կարոտի այս աղոթքով է ձոնված «Կապարե դար» վերջաբանի նախերգանքը։ Ինչո՞ւ «Կապարե դար», ակամա կծագի հարցը։ Դա քաղաքականացված դարի դաժան ու կոպիտ օրենքներով խճողված իրականությունն է, որ բացահայտ դարձրեց իր դեմքը՝ «ետպատերազմյան կյանքի երեւույթներով՝ գողություն, պոռնկություն, սպանություն, թալան, ուրացում»։ Իշխանությունը դարձավ առուծախի առարկա, շքանշաններ շնորհեցին անհայտ ու կասկածելի արկածախնդիրների եւ եռաբլուր տարան Վազգենին, Ավոյին, Ասկոլկային, Արթուրին` թիկունքից ստացած դավաճանի գնդակով։ Եվ այս ամենը պատմության մեծագույն հեղաշրջումից ու հաղթանակի տիեզերական բացառությունից հետո։ Վարդան Հակոբյանը շրջանցում է «Կապարե դարի» ազգային հոռետեսությունը։ «Հողը պինդ է եւ երկինքն ամուր։ Եվ կյանքն անխուսափելի»։ Ապաքինելով արյան կտրված երակները, Արցախը, հայացքը հառած ապագային, «սիրո ավիշ ու կորով է ներարկում դաշտերին, շտկում ընթացքը օրերի», եւ իր ինքնությունը հաստատում ոգու բանաստեղծական գեղեցկությամբ.