— Օղորմած հոգի հայրս, որին գյուղացիները քյոխվենց Հակոբ էին ասում, գրի, ուսումի հարգն իմացող մարդ էր։ Բերնից կտրեց ու ինձ տարավ Երևանի գիմնազիա։ Բախտը ինձ երես չէր տվել: Հացի խնդիրը հաճախ էր տանջում խեղճ գիմնազիստիս ուղեղը։