Եթե այս զարդը չլիներ, արդյոք Շերմին Քազանջըն ամուսնուն, որդուն լքել-հեռանալու համարձակություն կունենար: Նրանց հետ ընտանիք էր կազմել, միակողմանի հոսք ունեցող նոր կյանք սկսել: Ապագա ունենալու համար պետք էր առանց անցյալի ապրել: Մանկությունը մասնատված հուշերի կտորներից էր բաղկացած: Բայց անգամ եթե անցյալի ամենասիրելի հուշերը նրան լքել էին, զարդը շատ վառ էր հիշում: Տարիներ անց, երբ Ամերիկայից մի մարդու առաջ բացեր դուռը, կրկին այս զարդի շնորհիվ հասկանալու էր, որ ոչ թե օտարական է, այլ իր հարազատ եղբայրը: