Այս վերջին երկու իրադարձությունները, որոնք հաջորդեցին մեկը մյուսին, որոշակի տարակուսանք են առաջացնում հանրության լայն շրջաններում՝ կապված տարվող հակակոռուպցիոն պայքարի ընդհանուր տրամաբանության, և ինչն էլ ավելի կարևոր է ՝ գործնական արդյունքների հետ: Իսկ այդպիսի արդյունքներ մենք մինչ օրս չենք արձանագրել: Այս պահին տարվող պայքարը, որքան էլ որ մասշտաբային է, միևնույն ժամանակ, շարունակում է մնալ դրվագային: Այն կշարունակի լինել այդպիսին մինչ այն պահը, երբ հանրությանը կներկայացվի առնվազն մեկ՝ նախկին իշխանությունների կողմից ձևավորված և բացահայտված լիարժեք կոռուպցիոն սխեմա: Եվ խոսքը «կարգոների», միջին օղակի կաշառակերներին դեմոնստրատիվ պատժելու մասին չէ, այն պարագայում, երբ բոլորն էլ հասկանում են, որ նրանք ընդամենը «քավության նոխազներ» են, իսկ իրական կոռուպցիոներները, քրեաօլիգարխիկ համակարգի իրական հենասյուները կամ շրջում են ազատության մեջ, կամ կալանքի տակ առնվելուց հետո շատ արագ ատղաբաշխական գումարների դիմաց ազատ են արձակվում՝ մարսելով իրենց գործած հանցանքները: Այնուհետև այդ մարդիկ կհայտարարեն, որ կրել են իրենց պատիժը՝ պետությունից գողացված գումարները վերդարձնելով պետական բյուջե: Դեռ մի բան էլ կարող է իրավապահ համակարգը ստիպված լինի ներողություն խնդրել Վաչագան Ղազարյանից՝ պատճառված անհարմարությունների համար: Դա էլ պակաս հավանական չէ՝ եթե այսպես շարունակվի: Ակնհայտ է, որ համակարգային պայքար կոռուպցիայի դեմ չկա. Սերժ Սարգսյանի՝ ազատությունը վայելող մերձավոր շրջապատն էլ դրա վառ վկայությունն է…