Թագուհի՛ն, Թագուհի՛ն, աշխարքի	աչք	Թագուհի՛ն, երկնքի	տակին, գետնի	երեսին	անթառամ ծաղիկ	Թագուհի՛ն, դրախտ, մանիշակ, անգին, անհատ, աննման	Թագուհի՛ն, ի՞նչ	լեզու	պետք	է ըլի, որ	նրա	գովասանությունը	պատմի, ի՞նչ	աչք, որ	նրա	տեսքն	ու	կերպարանքը	մեկ	բանի նմանացնի: Շարմաղ, լուսաթաթախ	երեսը, որ	արեգակի	պես	լիս	էր	տալիս	ու	վարդի	պես փայլում, դառել	էր	սպիտակ	քաթան, սառել, սփրթնել: էն	երկնանման	աչքերը, որ	տեսնողի	հոգին վառում, կրակում	էին, ընկել	էին	խոր, փակվել, կուլ	գնացել: Թագուհի՛ն, ջիվան	Թագուհի՛ն, մորը մեկ	Թագուհի՛ն, որ	հրեշտակի	նման	ում	որ	մեկ	մտիկ	էր	տալիս, հոգին	անմահական խնդությունով	լցվում	էր, սառել, փետացել, անշունչ, անլեզու	մնացել	էր	գետնի	վրա	ընկած, երեսը	երկինքը	քցած. հենց	գիտես, թե	էլ	էս	աշխարքումը	չի՛, հրեշտակաց	մեջն	ա	համբարձել դրախտումն	ըլի	իր	անմեղությունը	վայելում: Նրա	թուխ-թուխ	ունքերը, նրա	չալ-չալ	աչքերը, նրա	նռնահատ	թշերը, նրա	բարակ-բարակ, ղալամ	քաշած	պռոշները, նրա	լուսեղեն	ճակատը, նրա	մարմար, նուրբ	քիթը, նրա	բլբյուլի	լեզուն, նրա	ոսկեցնցուղ	բուկը՝ բոլոր-բոլոր	սառել, քարացել, պապանձվել	էր: Հենց	հարամ	ձեռը	նրան	առավ	թե	չէ, մեկ	ա՜խն	էր՝ նրա	հոգին: Քաշեց, թուլացավ, իրանից	գնաց, ու	մինչև	դռան	շեմը	կբերեին, հավի	պես	մեկ	էլ	թրպրտաց, ու	ձենը փորն	ընկավ: Շլինքը	ծռվել, թուլացել, գլուխը	շեմի	էս	կողմն	էր	մնացել	կախ	էլած, մարմինը՝ է՛ն կողմն	ընկած: Ոսկեթել	մազերի	կեսը	մնացել	էր	բարձր, որ	նրա	անմեղ	երեսն	ու	դոշը	ծածկի, կեսը էնպես	խճճված՝ գետնի	վրա	փռվել, քաշ	էր	ընկել: Նազուկ	ձեոների	մեկը	սրտի	վրա	էր	թուլացած ընկած, մյուսը՝ հողի	վրա, չորացած	տարածված: Դամարը	ցամաքել, շունչը	կտրվել, հոգին երկինքն	էր	վերացել: