Ճակատը հպելով փոշոտ ապակուն, հորիզոնից բարձրացող մշուշին հետևելով, մտածեց Բորխեսի «Լաբիրինթոսներ»-ի մասին: Սիրում էր այս քաղաքում լինելը, քաղաքի մարմնում զարկերակի պես խփող խանդավառությունն էր սիրում, սիրում էր այստեղ գալ, մնալ հոր և Շուշան տատիկի հետ: Ի տարբերություն մոր հայրն այլևս չամուսնացավ: Արմանուշը գիտեր, որ ժամանակի ընթացքում հայրը մի շարք ընկերուհիներ է ունեցել, բայց ոչ ոքի հետ չէր ծանոթացրել, կամ հարաբերությունները լուրջ չէին, կամ չէր ուզում նրան վշտացնել: Հավանաբար երկրորդը: Այս պահվածքը շատ նման էր Բարսամ Չաքմաքչյանին: Արմանուշը հավատում էր, որ աշխարհում այդպիսի անանձնական մարդ չկա: Միայն չէր հասկանում, թե ինչպես է հոր նման անձնուրաց տղամարդը ամուսնության առաջարկություն արել եսասիրության հուշարձան մորը: Մորը չսիրելուց չէր: Իհարկե, սիրում էր, բայց Ռոզի հետ ապրելը հեշտ չէր: Երբեմն մոր ծայրահեղ սիրուց խեղդվում էր: Այդ ժամանակ փախչում էր Սան Ֆրանցիսկո'