Ամեն մի էություն իր աստվածային սկզբի գենետիկ կարոտախտ ունի, և ամեն մի էություն կանգնած է անհայտության, իր անցնելիք ճամփի, նրա անիմանալի ոլորաններից հորդող երկյուղի, տագնապի, ահի, երկմտանքների և հոգեզմայլ կանչի ու անդադար կախարդանքների արանքում, ցավի ու երկունքի միջև` որպես անմահ շղթայված: Ոչ մի արգելք չի կարող ձերբազատել մարդուն իր գնացքից, և ոչ մի բնազդ, փորձ կամ կանխագիտություն զորու չէ կանխել, խափանել կամ հետ պահել մարդուն այն տենչից, որ ձգում է նրան դեպի իր հոգու հայրենիքը` անձավ: Ուզենալով, թե չուզենալով, մտածված, ենթագիտակցորեն, անգիտակից, թե Աստծո անվան տակ թաքնվելու փորձով, հեռացնելով իրենից այդ պահը, թե ընդառաջվելով նրան` ամեն ոք ընթանում է միմիայն դեպի այդ կառույցը: Բոլոր հանգամանքներն, իրավիճակներն ու դեպքերի զարգացումը, բոլոր տեսանելի ու անտես դրդապատճառները բանում են այդ կառույցի օգտին, և մարդը գիտե դա: Այդ կառույցի ձևը, տեսքն ու կերպը, նրա ամբողջական կատարելությունը մարդն է: