Եթէ մէկը ինծի հարցնէ, թէ ո՞ր տեսարանն է, որ ես կրնամ Մայր Բնութեան ստեղծած ամէնէն հրաշալի քանի մը տեսարաններէն մէկը նկատել, պիտի պատասխանեմ, որ առաւօտուն օրուան լուսնալն է այդ: Գիտե՞նք, չե՞նք գիտեր, բայց ամէն առաւօտ հրաշալիօրէն գեղեցիկ ու գեղեցկօրէն հրաշալի բան մը կը պատահի, երբ օրը կամաց կամաց լուսնալ կը սկսի: Միշտ մտածած եմ այս մասին եւ միշտ ալ զարմանահրաշ բան մը տեսած եմ ատոր մէջ: Խօսքը արեւածագին մասին չէ: Խօսքը արեւածագէն քիչ ժամանակ առաջ օրուան կամաց կամաց լուսնալուն, կամաց կամաց լուսաւորուելու մասին է, լուսածագին մասին է: Հրաշք մըն է այս, ուրիշ ոչինչ: Գիշերուան մութը կամաց կամաց կը փարատի ու իր տեղը կը թողու կամաց կամաց ստեղծուող, կամաց կամաց ինքզինք զգալի դարձնող լոյսի մը: Նայէ տեսնեմ, կրնա՞ս տեսնել, թէ ինչպէ՛ս մութը կամաց կամաց իր տեղը կը թողու լոյսին, կրնա՞ս տեսնել լոյսին քիչ մը աւելի զօրանալը այնպէս, ինչպէս կրնաս տեսնել ժամացոյցի սլաքին մէկ երկվայրկեան յառաջանալը: Սլաքին յառաջանալը կրնաս տեսնել, բայց լոյսին յառաջանալը չես կրնար տեսնել, ինչպէս որ Մայր Բնութեան մէջ չես կրնար տեսնել ապրող ոեւէ էակի մեծնալը, հասակ առնելը: Միայն կը զգաս, որ ամէն երկվայրկեան շուրջբոլորդ քիչ մը աւելի կը լուսնայ, տիեզերքը, քու տիեզերքդ, ամէն երկվայրկեան կը յստակացնէ իր տեսանելի գիծերն ու գոյները, կը սկսի լուացուիլ ու ներկուիլ լոյսով ու տեսանելիութեամբ: Բնութեան բոլոր գոյները, որոնք կորսուած, ուղղակի զերոյի վերածուած էին գիշերուան մութին մէջ, հիմա կը սկսին վերստին հագուիլ իրենց գոյները, վերստին կը գունաւորուին: Գոյնը լոյսի պէտք ունի, եւ այդ լոյսն է, որ կամաց կամաց կը ստեղծուի շուրջդ, առանց որ դուն կարենաս չափել անոր ստեղծուելու ու տարածուելու արագութիւնը: Միայն կը զգաս: Միայն կը զգաս, որ հիմա քիչ մը աւելի լուսաւորուեցաւ, հիմա քիչ մը եւս լուսաւորուեցաւ, հիմա ամբողջովին լուսաւորուեցաւ: Այս վերջինը, այսինքն ամբողջական լուսաւորուիլը անձայն պայթում մըն է կարծես, տօնակատարութեան մը վերջին կէտը, վարագոյրի մը ամբողջովին բացուիլը: Կու գայ պահը, որ խաւարը այլեւս վերջնականապէս գացած է ու լոյսը ամբողջովին տեղաւորուած է: Մայր Բնութիւնը այդ պահուն կը նայի մեր աչքերուն մէջ ու կարծես կ՛ըսէ.