Հերձաքարով սալահատակված նախասրահի դռները մի կողմից՝ տանում էին դեպի մեծ և փոքր հյուրասենյակները, իսկ մյուս կողմից դեպի ճաշասենյակը, խոհանոցը և աղախինների սենյակները։ Այդտեղ Վարդանը ցուցադրում էր հին հրազենի իր հավաքածուն։ Հրացանների մույթերը դատարկ էին, քանի որ պարտաճանաչ մի պաշտոնյա տարել էր կայծքարե և պատրույգավոր հրացանները, երբ կառավարությունը բռնագրավել էր քրիստոնյաների մոտ պահվող զենքը։ Վերին հարկը տանող նախշազարդ բազրիքով լայն սանդուղքի տակ կանգնած էր Թովմասը։ Կարճ տաբատով, սպիտակ վերնաշապիկով, քուղով կապված կոշիկները հագին նա հորն էր սպասում իր անբաժան ընկեր Սասուն անունով փոքր սպանիելի ընկերակցությամբ։ Երեխան խոշոր էր և ամրակազմ, հատկանիշներ, որ նա ժառանգել էր Վարդանից։ Կարճ կտրած սև մազերը բոլորում էին մեծ աչքերով նուրբ դեմքը, որն ավելի շուտ նմանվում էր մոր դեմքին, իսկ երբ նա կիտում էր հոնքերը, ապա մոր պես համառ էր թվում։