Առաջին աղոթքը սկսելու մուեզզինի կանչը ազդարարեց գիշերվա ավարտը։ Ենթասպան հանեց կոշիկները, փռեց աղոթքի կարպետը և ծնկի իջավ դեմքով դեպի Մեքքան։ Ոստիկանը կանգնած մնաց բանտարկյալին հսկելու համար, սակայն նա անձայն աղոթում էր։ Շուտով նոր հերթափոխ եկավ այս մարդկանց փոխարինելու։ Նոր ենթասպան ավելի բարեհամբույր էր, քան իր գիշերային գործընկերը, և Վարդանին ջուր տվեցին։ Մի բաժակ ջուր, որն ամբողջ գիշերը ջրամանում մնալով գոլացել էր։