… Եվ ահա, վերջապես, մի հնարավոր հետևանք, թերևս ամենածանրը, թափ վերցրած բոլոր այդ առաջադիմություններից: Ի՞նչ է վիճակվելու վերացական գրականությանը: Քանի դեռ խնդիրը վերաբերում է մտքերը զվարճացնելուն, հուզելուն, հրապուրելուն, ծայրահեղ դեպքում կարելի է համակերպվել այն բանին, որ հաղորդումները բավարար են: Սակայն գիտությունը կամ փիլիսոփայությունը մտքից պահանջում են բոլորովին ուրիշ մի ռիթմ, որ հնում ընթերցանությունն էր թույլ տալիս կամ ավելի ճիշտ` ինքն էր պարտադրում ռիթմի բացակայություն: Խոհականությունը կասեցնում կամ ջարդում է ամեն պահի զարկերակը, որ ներմուծված է անհավասար ժամանակների, հետադարձների և շրջանցումների կողմից, որոնք պահանջում են տեքստի առկայությունը և հնարավորությունն այն ձեռնածելու ըստ հայեցողության: Այդ ամենը դուրս է մղված ունկնդրությունից: