Հոգևոր հայրերն իրենց բարի խրատով և խոսքով պետք է կարողանան մեղմել սոցիալական անհավասարության այս ահռելի հակասությունը, աղքատության և գործազրկության խորացումը, մի խումբ մարդկանց անսահմանափակ հարստացումը մեր երկրում և այս եկեղեցաշինության մրցավազքը: Այսօր «իրենք սնունդ ու միջոց չունեն ապրելու համար» տողերը, իհարկե, եկեղեցիներ կառուցողներին չեն վերաբերում. այդ մարդիկ ճոխության ու զեխության մեջ են խրված, ես չեմ ասում՝ ապրում են, որովհետև դա հեռու է աստվածապարգև կյանք լինելուց: Երբ երկիրդ ու ժողովուրդդ անարդար ու դաժան պատերազմի մեջ են, երբ զինվորդ՝ բանակ գնացող, տանը թողնում է անապահով ծնողներին ու քույր-եղբայրներին, երբ բանակի ծառայությունից վերադարձած երիտասարդը չի գտնում աշխատանք հարազատ քաղաքում կամ չի կարողանում կրթության վարձը վճարել և ստիպված թողնում է բուհը, երբ բանակում ծառայում են միայն անապահով հայ գյուղացու և քաղաքացու որդիները, բայց ո՛չ եկեղեցի կառուցողների զավակները, երբ հրամանատարն այնքան քիչ է վարձատրվում, որ գայթակղվում է և զինվորի բաժին սնունդը տուն է տանում իր զավակների համար, երբ երկրում գործարան կառուցելու փոխարեն շքեղ ռեստորաններ ու հսկա խանութներ են բացվում, որոնց նպատակը մեր ժողովրդի ձեռքից փողը վերցնելն է, ա՛յն փողը, որ օտար երկրներում քարը բարձ արած մեր զավակներն են վաստակում և ուղարկում տուն, երբ անվճար մանկապարտեզների փոխարեն ամենուրեք բացվում են դեղատներ և բենզա-գազալցակայաններ, մինչդեռ մեր շատ գյուղերում չկան մանկապարտեզներ և, այսպես կոչված, մշակույթի տներ, որտեղ կանցկացվեն մշակութային միջոցառումներ՝ համերգ, ներկայացում, իսկ գյուղի երեխաները հնարավորություն կունենան երաժշտական և նկարչական դասեր առնելու, երբ գյուղացու դառը քրտինքով վաստակած բերք ու բարիքը մնում են մեր հանրապետության փոքրիկ շուկայի սպառման հույսին, և հաճախ չսպառված բնամթերքը թափում են՝ փչանալու պատճառով, մինչդեռ այդ կազինոների ու շքեղ եկեղեցիների և մնացյալ ճոխությունների ու անկարևոր բաների առատության փոխարեն պետք է պարզապես գյուղերում և մարզկենտրոններում գյուղմթերքի վերամշակման փոքր գործարաններ կառուցել և նախ փրկել հայոց հողի տված հրաշալի բարիքը, ապա նաև ապահովել և՛ աշխատատեղերով, և՛ արտահանման համար տնտեսական հիմք ստեղծել: Երբ հիվանդ մարդը բժշկի է դիմում դանակը ոսկորին հասնելուց հետո կամ երբեք էլ չի դիմում, որովհետև բուժումն այնքան թանկ է, որ գերադասում է իր գոյությունը մի կերպ քարշ տալ՝ հույսը դրած Աստծո վրա, երբ թոշակն ու աշխատավարձերն այնքան ցածր են, որ ժողովուրդը հոգեդարձ վիճակում է ապրում...