Այնքա՜ն ողջմիտ եղած է Յովհաննէս Թումանեան, ան գիտցած է, որ ժողովուրդի մը գրականութեան մէջ չկան միայն հանճարներ, այլ նախ կան գրողներ, որոնց մէջէն կը յայտնուին մեծերը: Կարեւորը գրողներու պաշտպանութիւնն է: Կ’ըսէ. Գրականութիւն ունենալու համար ժողովուրդները պէտք է ոչինչ խնայեն, եւ նոյնիսկ պաշտպանելու դէպքում էլ լաւ իմանան, որ իրենց պահածներից եւ պաշտպանածներից տասնից մինն է միջակ գրող դուրս գալու, հարիւրից մինը՝ տաղանդաւոր եւ հազարից մինը՝ հանճարեղ: