«Ֆիզիկների» եւ «լիրիկների» բանավեճը, որ կարծես ավարտվում է առանց հաղթանակի ու առանց պարտության, այնուամենայնիվ, առկախ թողեց կասկածանքի մի հուշ, թե ունիվերսումի գիտականացմամբ արդյո՞ք բանաստեղծությունը չի սպառում իրեն։ Մինչդեռ, ահա, Վարդան Հակոբյանը անակնկալ է մատուցում, թե «բանաստեղծությունը, որի համար ծնվել է մարդը, դեռ ուշանում է»։ Ավելին, նա հավակնում է բանաստեղծությունը սահմանել ունիվերսումի չափանիշներով, գրական փորձագրությունների իր հատորն անվանելով «Բանաստեղծությունը եւ տիեզերական շարժումը»։ Այստեղ էականը ոչ այնքան հարցի տեսական ըմբռնումն է, որքան վաղորդյան թարգմանության այն հաճույքը, որով արթնանում են նրա պոետական զգացողությունների անավարտ արձագանքները.