Արդեն մեկ ժամ էր, ինչ Վարդանը մահճակալին ծալապատիկ նստած և գոգին մի տախտակ դրած գրում էր։ Անգլերեն այդ հոդվածը, ուր նա ապացուցում էր ապագա Հայաստանի համար Կիլիկիայի՝ խաչակրաց արշավանքների ժամանակաշրջանի «Փոքր Հայաստանի» մի մասի, երկրին կցելու տնտեսական անհրաժեշտությունը, ընդամենը վարժանք էր, ուղեղի մարզանք, քանի որ ոչ մի հնարավորություն չուներ այն որևէ ամսագրի ուղարկելու։ Քահանա Մեթյուզը գուցե կարողանար, սակայն նա շրջան կվերադառնար միայն գարնան վերջին։ Վարդանը մտադիր էր այն թարգմանել Արուսյակի համար՝ իր հոդվածի տպավորությունն ընթերցողի վրա ստուգելու համար։