Տիկին Խտըշեան առաջադրած էր, որ համաժողովը «ազգային լինելութիւնը պայմանաւորող» երեք հարցեր քննէր ամէն բանէ առաջ՝ Հայոց պատմութեան վերարժեւորումը, հայերէնի առանցքային բնոյթը եւ ազգային միասնական գաղափարախօսութեան ընկալումը։ Առաջին երկուքին լուծումը պիտի յառաջացնէր «ազգային տեսլական մը, որ հիմնուած է տնտեսապէս հզօր, ժողովրդավար ու արդար Հայաստանի մը կերտումին վրայ», որ պիտի պատրաստէր «պատկանելիութեամբ Հայեր, ինքնութեամբ՝ հպարտ, ինքնավստահ եւ յանձնառու Հայեր եւ քաղաքացիներ որոնք պիտի դարբնուին Հայոց լեզուի լաւ իմացութեան, Հայոց պատմութեան լաւ ընկալման, եւ հայ մշակոյթի լաւ ճանաչողութեան վրայ» ու պիտի գործադրուէր «կրթական համակարգի մէջ պատրաստելով պատասխանատու, յանձնառու եւ արդար քաղաքացիներ»։