Արվեստագետի անհատական “եսը” արտացոլվում է ծաղկի և բնության միջոցով` դիտողին հաղորդում իր ներքին լույսը, միևնույն ժամանակ այն ներառում իր մեջ: Մի խոսքով, ծաղիկը նրա ստեղծագործական հայտնագործությունն է, այն միջավայրը, որտեղ նա իրականացնում է իր մտահղացումները, սա նշանակում է, որ կյանքի անսահման և անդադրուն շարունակականության մեջ նկարիչը փնտրում է այն թելը, որը կարող է կարևոր եզրահանգումների համար ուղենիշ դառնալ: