Հզոր Միտանին Առաջավոր Ասիայում կենտրոնական դիրք է գրավել: Նրա հսկողության տակ են գտնվել այն բոլոր առևտրական ճանապարհները, որոնք կապել են Միջերկրականի արևելյան առափնյա մասերը Միջագետքի, Զագրոսի ու Պոնտոսի հետ: Նրա ձեռքին էին Եփրատ ու Տիգրիս գետերի ակունքների շրջանը, Սիրիայի հյուսիսի հարուստ ու ծաղկուն քաղաքները, որոնք հիմնականում խուրրիաբնակ էին և ծաղկուն ու հարուստ էին դարձել խուրրիների շնորհիվ: Առաջավոր Ասիայում մասնավորապես Հայկական լեռնաշխարհում 19-20-րդ դդ. կատարված հնագիտական պեղումները վկայում են, որ դեռևս մ.թ.ա. 8-4-րդ հազարամյակներում այդ տարածքներում տեղծվել են հզոր մշակույթներ, որոնք հայտնի են Կոնիայի հարթավայրի, Նեոլիթյան, Հալաֆ- հասունյան /ավելի ուշ Սամարրյան/, Շենգավիթյան կամ Կուր-արաքսյան և այլ անուններով: Այս մշակույթների հայրենիքը Հյուսիսային Միջագետքը, Հայկական լեռնաշխարհը և շրջակա տարածքներն են, իսկ այդ մշակույթների ու քաղաքակրթությունների ստեղծման ակունքներում կանգնած են Հայկական լեռնաշխարհի բնիկները` խուրրիները /հայ-արմեններ/: