Հայկա	որդիքն	էին	նրան	երկրպագություն	տալիս, հայոց	անմեղ	լեզուն	էր	նրա	կյանքը	օրհնում, հայոց	սուրբ	աշխարհն	էր	իր	սիրտը	բաց	արել, նրան	պատվում, պաշտում: Երևանու	բերդի անվան	կեղտը	պետք	էր	նա	սրբեր	ու	իր	անունովը	նոր	կնքեր, երևանցվոց, հայոց	մեծ	ազգին հավիտյանս	հավիտենից	հեր, տեր	դառնար: Ի՞նչ	սիրտ	ըլեր, որ	էստոնք	մտածելիս	չվերանար, չմեծանար: Ի՞նչ	աչք	ըլեր, որ	էս	սհաթին	իրան	բռներ	ու	էնքան	օրհնության, ուրախության	ձենը լսելով՝ դինջ	մնար, ծով	չդառնար: Նա	արեգակ	էր	դառել	Հայաստանի, ոուսք	մոլորակի	պես	նրա գլխովը	պտտելով՝ նո՛ր	կենդանություն	էին	բերել, ո՞վ	կարեր	էս	մտածել	ու	լուո	կանգնիլ, որ էնպես	քաջ	հսկայն	կարողանար	դիմանալ: Հասան	խանն	ընկել	էր	ոտը, իր	վերջին	սհաթին	էր սպասում, նա	չէ՛	թե	Սցիպիոնի	պես	իր	ազգի	կատաղի	բնությունն	իմանալով՝ ոտնահար	արեց, այլ	ռուսաց	ազնիվ	հոգին	ճանաչելով՝ էնպես	անօրեն	ավազակին	գրկեց, էլ	իր	պատվով՝ հրամայեց, որ	ճամփա	քցեն, գնա, դհա	ավելի	իմանա, թե	ո՜րքան	ողորմած	է	հզոր	տերությունն Ռուսաց: Ռուսք	էն	մութը	հոգին	չունեին, որ	Նապալեոնի	պես	մարդին, իրանց	մեծահոգությանը ապավինելիս, նավ	քցեն, որ	գնա, իր	դառն	օրը	Օվկիանոսի	միջումը	վերջացնի, չէ՛: Ռուսք	իրանց թշնամուն, Էնպես	անարգ	հոգուն	էլ, ցույց	տվին	էսօր, որ	իրանց	ոտքը	որտեղ	որ	մտնի, էնտեղ բախտավորություն	ու	խաղաղություն	պետք	է	ըլի: Հասան	խանը	գլուխն	էր	դեմ	անում, որ կտրեն, պարսիկը	երեսներն	էին	փռում, որ	ոտնակոխ	անեն, բայց	Պասքևիչ	անօրինակ	հսկայն, մեկին	հանդիսով	Թիֆլիս	ուղարկեց, մյուսոցը	շնորհք, ողորմություն	ցույց	տվեց: Այլ	եվրոպացիք Ամերիկա	ավերեցին, հողի	հավասարեցին, ռուսք	Հայաստան	կանգնացրին	ու	ասիացվոց	բիրտ, գազան	ազգերին	մարդասիրություն	ու	նոր	հոգի	տվին, աստված	ի՞նչպես	չի՛	պետք	է	նրանց թուրը	կտրուկ	անի, պատմությունն	ի՞նչպես	չի	պետք	Պասքևիչին	աստվածացնի, հայք	ե՞րբ կարեն	ռուսաց	արածը	մոռանալ, քանի	որ	շունչ	ունին: