Վարդանը, ծանրաքայլ, բարձրացավ իրենց բնակարանի աստիճաններով։ Արդեն մի քանի շաբաթ նամակներ չէին գալիս մանկատներից։ Հարկավոր էր հաշտվել իրականության հետ. Թովմասը չէր ընկել միսիոներների ձեռքը։ Եթե նա ողջ էր, ապա գտնվում էր որևէ թուրքի կամ քրդի մոտ որպես աշակերտ, ագարակում աշխատող բանվոր, հովիվ կամ ուղտապան։ Այդ դեպքում նրան հայտնաբերելու հավանականությունը զրոյի էր հավասարվում։ Անհրաժեշտ կլիներ խուզարկել Անատոլիայի, Սիրիայի, Արաբական թերակղզու յուրաքանչյուր քաղաքը, գյուղը, ագարակը։ Վերջին հույսը տեղում աշխատող օգնության տարբեր կոմիտեներն էին, սակայն հազարավոր նմանատիպ դեպքեր կային, իսկ այդ կազմակերպությունները բավականաչափ աշխատողներ չունեին։