Դու մեկն էիր մեզնից, ով, սակայն, ամենևին էլ նման չէր մեզ: Քո աշխարհը մերից տարբեր էր, քո լեզուն ուրիշ լեզու էր, ասելիքդ էլ անձայն, անշշուկ էր` թեպետ հասկանալի ու ընդունելի էր մեզ: Այն եզակիներից էիր, ով տիրապետում էր գեղեցիկ ապրելու արվեստի գաղտնիքներին: Դու սրբագործում էիր ուրվագծած ճանապարհդ, որով քո հանդիսատեսն անցնում էր ձեռքդ ամուր բռնած, հայացքը դեպի քեզ, ուշքը` խաղիդ, միտքը` հեռուներին: Իսկ աշխարհին ներկայանալու քո բաժին տարածությունն ընդամենը կրկեսի մանեժն էր, որտեղ ապրում ու գործում էր անսահման երեւակայությունդ: Դու կերտում էիր քո´ ժամանակը, կերտում էիր մի ուրիշ աշխարհ` բոլորովին ուրիշ մարդկանցով բնակեցված: Դու մեզ էիր կերտում` մեզնից հեռացնելով գորշությունն ու միջակությունը, նախանձն ու չկամեցողությունը, գռեհկությունն ու չարափառությունը: Դու յուրաքանչյուրիս մեջ լույս էիր տեսնում, զգուշորեն վառում էիր այդ լույսը, ապա` համոզվելով, որ լույսը տիրեց մեր էությանը, աննկատ հեռանում էիր` դեռ երկար ժամանակ թողնելով մեզ լույսերի մեջ: Այո´, լույսն է ամենայնի սկիզբը, լույսից է ծնվում գույնը: Դու լավ գիտեիր դա, ուստի լուսավոր ու վառ գույներով էիր օժտում քո հանդիսատեսին: Դու աշխարհն էլ էիր կերտում քո գույներով: Քո աշխարհն ուրիշ էր` հեքիաթայի˜ն, ջինջ ու մաքուր, երազայի˜ն ու ոչ բոլորիս հասանելի: Քո ամբողջ ստեղծագործությունը սեր էր, և անչափելի էր այդ սերը.