Երեք օր հետո մորս հողարկավորությունն էր: Այդ օրերին ես ոչինչ չէի կերել: Տատս և ես ցավով ապրեցինք այդ օրերը: Իսկ հորս մասին չեմ էլ խոսում, ես նրան երբեք այդ վիճակում չէի տեսել: Նա մի շաբաթ ուղղակի անցկացրեց առանց սնվելու: Ես ու տատս ամեն ինչ անում էինք, որ նա մի պահ մոռանա պատահածը, բայց նա շատ էր տանջվում: Միայնակ փակվում էր սենյակում և ոչ մեկին չեր ուզում տեսնել: Ես նրա հետ այդքան էլ մոտ չէի, այդ իսկ պատճառով չէի կարողանում խոսել նրա հետ: Բայց այս ցավը մեր կյանքում փոխեց մի բան. մենք ավելի մտերմացանք: Մեկ շաբաթ հետո նա նորից սկսեց գնալ լաբորատորիա: