Սա նրա փիլիսոփայությունն էր։ Երբ արդեն ծեր էր, հագնում էր արցախյան խլեղ՝ դրսից սիրուն-սիրուն վարշամակներով, ներսից կարմիրով ծածկված, վարդոտ կտորներով գործված մի զգեստ, որի վրա հարյուր ու մեկ արծաթե զարդ ու թալիսման կային, ասես այդ շորը զարդարելու համար արեւի տակ եղած բոլոր դերձակներն ու նախշագործները մրցույթ էին անցկացրել։ Դեռ չեմ խոսում նրա գլուխը ծածկող քոփիի մասին, որի շրջանակից կախված՝ զրնգում էին սպիտակ սուրմաները եւ այայի կայտառ շարժումների ռիթմի տակ անդրադարձնում արեւի բոլոր գույները։