— Բիթլիս, լսած կա՞ք: Չեք լինի։ Ժաժք եղավ։ Տակնուվրա եղավ։ Բիթլիս չմնաց։ Մնաց մեր սև ցավ,- ասաց Փումփուշ մամիկը, բարձրացրեց աչքերը և ես նրա աչքերի մեջ տեսա երկու Բիթլիս։ Իմ կողքին կանգնած տրակտորիստ Անդրանիկը գլուխ խոնարհեց հողին, Սալուտի խանութի վաճառող Սեդրակը հոգոց հանեց և ասաց՝ «Վիլյամ Սարոյան, «Ֆրեզնո, սրճարան «Արաքս»։ Երեկ ձեռքս ընկավ։ Կարդացի»։ Ես նայեցի ցած և աչքերս ընկան տապանի գրերին՝ «Այս է տապան…», որի վրա հիմա նստած նկարվում է Փումփուշ բիթլիսցի մամիկը։