«Ամանառաջին գործը Հենրիխ Էլիբեկյանի վրձնին է պատկանում: 1961թ-ին նա դեռ ճանաչում չունեցող, երիտասարդ նկարիչ էր: Մի անգամ, երբ իր արվեստանոցում էի, և նա առաջարկեց իմ դիմանկարը անել: Ես համաձայնեցի, բայց ցավոք այդ նկարը չի պահպանվել: Ցուցասրահում ներկայացված աշխատանքների մեջ ես ևս մի սիրելի նկար ունեմ` կրկին Հենրիխ Էլիբեկյանի աշխատանքը: Հիշում եմ, երբ կտավը պատրաստ էր, ես խնդրեցի վերցնել նկարը, և մերժում ստացա հեղինակի կողմից, նա դա բացատրեց, որ կտավը դեռ չի չորացել: Երբ մի քնաի օր անց ես վերադարձա դիմանկարի ետևից, արվեստանոցում ճակատագրի բերումով ծանոթացա արվեստագետ Կամենսկիի հետ: Հենրիխը խնդրեց նրան մեկնաբանություն տալ դիմանկարի վերաբերյալ: Կամենսկին արդեն խոսել էր այդ նկարի մասին, բայց նկարիչը խնդրեց նրան ևս մեկ անգամ, հատուկ իմ ներկայությամբ կրկնել իր կարիծիքը`«Եթե ես երբևիցե Հենրիխ Էլիբեկյանի մասին գիրք գրեմ, այս նկարին առանձին գլուխ կնվիրեմ»` ահա թե ինչ ասաց նա: