— Աղասի՛	ջան, մեր	տունը	քանդեցիր: Աղասի՛, ձեռդ	քեզ	քաշի՛, քո	խեղճ, հալևոր	հորը	խնայի՛. որդով, տանով	տեղով	եսիր	կէերթանք, մի՛	անիր, մի՛	ըլիր, ջա՛նմ, գյո՛զմ. քո	ջիվան	ջանիդ	էլա ղադր	արա՛, տո՛, բեմուրվաթ: Աստված, էս	ի՞նչ	զուլում	էր, որ	մեր	գլխին	էկավ: Ո՜վ	զինավոր սուրբ	Գեորգ, ո՜վ	սուրբ	Կարապետ, դուք	մեզ	քոմակ	արեք: Տղերք, կորե՛ք, կորե՛ք, որ	ձեր	իզն	ու թոզը	ըստեղ	չէրևա: Տո՛, մեկդ	ու	մեկդ	հասե՛ք	տանդրոջ	մոտ, անկաջաբռնուկ	տվե՛ք, ա՜յ	նրա տունը	չքանդվի, ինչ	քանդվեց. գինին	գլխին	զահրըմար	ըլի. աշխարքս	արինը	բռնել, ծով	ա դառել, մեր	ախմախ	քեդխուդեքը	նստել, քեֆ	են	անում, ա՜յ	թե	մարդ	են, հա՛: Տո՛, քեֆն	էլ գլխըներին	խռով	կենա, խաչն	ու	ավետարանն	էլ: Տնաքանդնե՛ր, տո՛, մի	աշխարքի	դարդիցն	էլ խաբար	առե՛ք, է՜. ախր	ի՞նչ	եք	տան	չորս	պատը	ու	գինու	գավն	ու	թասը	բռնել, լակում, տրաքում: Տո՛, Վա՛թո, հասի՛, հասի՛, վազի՛, թև	ա՛ռ, թռի՛. մարաքեն	քանի	կենում	ա, չաղանում ա. հենց	էս	սհաթը	կգան, մեզ	կտանին, բերդը	կածեն: Աղասի՛ , Աղասի՛, քառանաս	ո՛չ, Աղասի՛. փախի՛ր, փախի՛ր, էդ	շներիցը	գլուխդ	ա՛ռ, կորի՛ր	էդ	ի՞նչ	արիր, տնով	քանդված, մեր	դուռը շարեցիր, մեր	տան	հիմքը	տակըվեր	արիր, տո՛, բե՛մուրվաթ: