Չուներ	մտերիմ	ընկեր, որին	վստահանար	հաղորդել	իր	ցավերը	և	թեթևացներ	իր	հոգին: Նա	պարզ	տեսնում	էր, որ	իր հրապույրը	մարդկանց	աչքում	պարունակվում	է	մեծ	մասամբ	հարստության	մեջ. արդեն	շրջանն	այդպես	էր: Տեսնում	էր, որ	նույնիսկ	այն	մարդիկ, որոնք	բարձրաձայն	գոռում	են	բարոյականի	մասին, ստրկաբար	խոնարհվում	են անբարոյականի	առջև, երբ	մեջտեղ	նյութական	շահ	են	գտնում: Այս	էր, որ	ստիպում	էր	նրան	փախչել	մարդկանցից, որոնելով	մի	մտերիմ	ընկերություն: