Մարոն տագնապով հետևում էր Վարդանին, քանի որ գիտեր, թե որքան էր նա տարված միվորված Հայաստանի գաղափարով։ Այն միտքը, որ նա կարող էր մեկնել, նույնիսկ մի քանի ամսով, նրա համար անտանելի էր։ Վարդանը պատասխանեց կտրուկ տոնով.