-Տարիներ առաջ, բանկից վարկ ենք վերցրել, որպեսզի ամուսնուս գերեզմանաքար տեղադրենք, սակայն բանկերի տոկոսներից մինչեւ հիմա չեն կարողանում պրծնենք, խորտակվել ենք։ Երկու հարս ունեմ չգիտեն ոսկին ինչ բան է, դրանք էլ բանկերում գրավ ենք դրել ու ճռում ենք տոկոսների տակ։ Տղաս իրավաբանական էր սովորում, շատ սովորող է, բայց վարձի պատճառով դուրս եկավ համալսարանից երկրոդ կուրս էր։ Ինչի՞ խեղճերի տներ չեն գնում տեսնեն, ՎԻվասելը եկավ տարան ապահովածների տները, բայց մենք միշտ անտեսված ենք եղել, իմ երեխեքն էլ են զարմանում, թե մեր հերը հայրենիքը սիրելով զոհվեց, բա էդ հայրենիքի համար մենք իսկի՞ արժեք չունենք: Կռիշը չռռում է, բա սա բա՞ն է։Ես արդարության համար եմ պայքարում։ Ամուսինս 2 տարեկան է եղել իրա հայրն է մահացել, այդպես էլ իմ տղան էր 2 տարեկան, երբ Արթուրը զոհվեց։ Ոչ մի օգնություն չեմ ստանում, թող բոլորը իմանան, կամպյուտրային է՝ բացեն տեսնեն։ Բայց ապրի Սերժի բալեքը, ինչ ուզում են ասեն, եկավ գյուղ, տարան Թաթուլի գերեզմանը, մոտեցա խոսացի, Սերժ Սարգսյանը մարզպետին հանձնարարեց, ասեց նվիրատվություն արեք այս տունը, բայց մի կոպեկ չվերցնեք։ Բայց էլի 80 հազար ու 40 հազար մուծեցի, 1993 թվականին ամուսինս զոհվեց, նույն տարվա օգոստոս ամսից այստեղ ենք ապրում, նախկին կոլխոզի գրասենյակում, կեսուրիս ու տեգրներիս հետ էինք ապրում, նեղվածք էր, պատմում է Սվետան։