Երեք տարի առաջ իր մահկանացուն կնքեց Հենրիկ Իգիթյանը: Եթե ապրեր, այսօր ութսուն տարեկան կլիներ: Նա եկել էր հաստատելու իր ժամանակը, եկել էր իմաստավորելու իր կողմից ու մեր կողմից ապրվող ժամանակը: Եկել էր լինելու առաջնորդ: Եվ եղավ: Ուստի նրա երկրային կյանքի ավարտից հետո մեր մշակութային կյանքում հենց առաջնորդը պակասեց: Համարձակ, խիզախ, սեփական կռիվն ու սեփական սկզբունքներն ունեցող անհատականության տեսակը պակասեց: «Հենրիկը ականավոր անհատականություն էր, Աստված տա՝ մենք կարողանանք արվեստում ստեղծել Իգիթյանի ստեղծածի կեսը»- Իգիթյանի մասին ասել է ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Սոս Սարգսյանը: Ճիշտ որ, ականավոր անհատականություն, ում ջանքերով մեր գեղարվեստի պատմության մեջ արժևորվեցին Մինաս Ավետիսյանի, Մարտին Պետրոսյանի, Սեյրան Խաթլամաջյանի, Ռոբերտ Էլիբեկյանի, Արտո Չաքմաքչյանի, այլոց ստեղծագործությունները: Նա հրաշալի ակնարկներ գրեց Երվանդ Քոչարի, Բաժբեուկ-Մելիքյանի, Հովսեփ Կարալյանի, Հովնաթանյանների մասին, ազգային արվեստաբանությունը հարստացրեց արժեքավոր հետազոտություններով: