-Հուլիսի 20-ին մեզ տեղեկացրին, որ Վիտոն ցանկանում է հանդիպել մեզ հետ։ Մեր ռազմական խորհուրդը քննարկեց ու որոշեց թույլ տալ նրան մուտք գործել ՊՊԾ գնդի տարածք։ Միևնույն ժամանակ, քաջածանոթ լինելով Վիտոյի խորամանկ էությանը, մենք երիտասարդ Ծռերին զգուշացրեցինք նրան հարցեր չտալ ու մարտավարական գաղտնիքներ չբացահայտել։ Մեզ համար միևնույն էր, թե Սերժիկն ում կուղարկեր մեզ հետ բանակցելու։ ՊՊԾ գնդի գրավումը մեզ համար ինքնանպատակ գործողություն չէր, այլ համաժողովրդական ապստամբություն սկսելու քայլ։ Իսկ դրա համար մենք պետք է ժամանակ շահեինք, որ ժողովրդի մեջ հեղափոխական ու ազգային-ազատագրական պայքարի տրամադրությունները հասունանային։ Այլապես մենք որևէ բանակցողի չէինք ընդունի և դրա կարիքը չունեինք։