Պապն ու թոռը կողք կողքի են, թոռը ակնապիշ կը հետեւի պապիկին ձեռքի շարժումներուն, որ այնքան զգուշօրէն կը հարուածէ մանրադիտակէն դիտելով իր քանդակը, բան մը, որ անկարելի է անզէն աչքերով տեսնել... Ու այդ պահէն ի վեր փոխանցում մը տեղի կ՚ունենայ, արեան ու կէնին ճամբով փոխանցուածն է, որ կեանք կ՚առնէ, ջերմ ու մտերմիկ ցանկութիւն մը կը գծէ մանուկին ներաշխարհին մէջ, ցանկութիւն նոյնին նմանը ստեղծելու, նոյն ձեւով ստեղծագործելու: