-Միանգամայն ճիշտ եք: «Հավերժական այբուբեն» նախագիծը Մատենադարանի հարևանությամբ վաղուց էր մշակվում: Շատ էր հուզում այդ պատը, իր սխալ գրաֆիտիով, հայտարարությունների մնացորդներով, լուսավորության բացակայությամբ, ինչ-որ անհասկանալի մարդկանցով, որոնք հավաքվում էին այնտեղ մութն ընկնելուն պես: Այնտեղով տհաճ էր անցնել ոչ միայն երևանցիներին՝ պատի մոտ կանգ են առնում զբոսաշրջային ընկերությունների ավտոբուսներ, և առաջինը, ինչ տեսնում էին մեր հյուրերը՝ դա անհասկանալի պատն էր ընդունելության տան մոտ: Մի խոսքով, մեկ հիանալի օր մենք հաշվարկեցինք պատի բոլոր բացթողումները և հասկացանք, որ հայկական այբուբենի գրեթե բոլոր տառերն այնտեղ տեղ կանեն: Գեղագրություն ստեղծեցինք գոտիկ ոճի մեջ՝ ներմուծելով հայկական ոճը: Տառերի հեղինակը դարձավ դիզայներ Վահան Բալասանյանը: Լուսավորեցինք: Հովանավորներ գտանք. յուրաքանչյուր առանձին տառը ֆինանսավորել են տարբեր մարդիկ, և փաստացի մենք ունեինք 33 հովանավորներ: Նախագիծը դարձավ քաղաքային ոճի մեջ սոցիալական ֆրանչայզինգի հիանալի օրինակ, այսինքն այն բանի, թե ինչպես կարելի է ներգրավել քաղաքացիներին կերպարանափոխման գործընթացի մեջ: Եվ մինչ օրս մենք դրա մասին լսում ենք միայն դրական կարծիքներ: