1894-ին, սակայն, Համիդեան կոտորածները սկսան եւ Սուլթանը բանտերէն ազատ արձակեց թուրք թէ քուրդ յանցագործ պատասխանատուները՝ անոնց հակահայ մոլուցքը առաւելագոյն չափով հրահրելու։ Այդ չարագործներէն մէկը Մուսա բէկն էր, որ հակահայ «վրէժխնդրութեան» իր թոյնը թափելու ազատ ասպարէզ գտաւ։ Մուսա բէկ փորձեց նաեւ առիթէն օգտւիլ եւ անձնական «հաշւեյարդար» կատարել Գեղամ Տէր-Կարապետեանի հետ... Այդ նկատառումով ու ընկերներուն յորդորներուն անսալով՝ Գեղամ առժամապէս հեռացաւ Մուշէն եւ երկու տարի մնաց Տիգրանակերտ, ստանձնելով քարտուղարութիւնը տեղւոյն առաջնորդարանին։