— Է՜հ, Փնչո,— ասաց հայրս, և դա նրա սիրած անուններից մեկն է, որ տալիս է ինձ: Ձեռքը դրեց գլխիս, մատները պինդ սեղմեց ու մի լավ տրորեց մազերս և ծիծաղեց մի քիչ, դե ես էլ ծիծաղեցի, որովհետև եթե Գրեգ Ալախալխալան մինչև հիմա իմ ամենալավ ընկերն էր այս կյանքում, ապա հայրս… է՜հ, նրա նմանը ամեն օր չես գտնի: