Անիրավ	ձին	էլ, հենց	իմանաս, իրան	փառք	էր	համարում, որ	էնպես	նստող ուներ	վրեն: Ոտն	օրզանգվին	առավ	թե	չէ, մեջքը	կռացրեց	ո	սկսեց	գլուխը խաղացնիլ, ոտները	գետնին	խփիլ, նալներին	կրակ	տալ, խրխնջալ, փռնչալ ու	թև	առնիլ, ոտները	գետնիցը	կտրիր: Աղասու	ընկերքն	էլ	մեկ	տեղ	թոփ	էին էլել, ամեն	բանը	հազիր	արել, իրանց	մեծին	սպասում	ու	դեռ	չէին համարձակում, որ	իրանց	քեֆն	սկսեն, չունքի	պատվելի	քեդխուդեքը եկեղեցուց	դուս	էկած՝ գեղամիջումը	կանգնել, զրից	էին	անում, իրանց	հոգսը հոգում: