Խղճահարությունը, ինչպես և մնացած զգացմունքները, անհրաժեշտ է մարդուն: Բայց ի տարբերություն մնացած զգացմունքների, երբ խղճահարությունն է գլուխ բարձրացնում, մնացած զգացմունքները մթագնում /անհետանում/ են: Մարդն այլևս ունակ չի լինում ո՜չ ժպտալ, ո՜չ տեսնել արևի լույսը, ո՜չ ապրել... Եվ այս մթության մեջ նրա ցանկությունը միակն է` անվերջ տխրել, մտածելով, որ իր կյանքն անիմաստ է, աշխարհում իր համար տեղ չկա: Եվ ինչքան շատ է մտածում այդ մասին, այնքան ավելի է համոզվում դրանում: