Առանց այս «բարեւ»-ի ու «Աստծո բարին»-ի աշխարհը այլեւս աշխարհ չէր։ Իհարկե, լինում էին դեպքեր, երբ Սուրոն ավելի երկար էր զրուցում մոր հետ, հիշում էին Սպիտակաշենը, գլուխներով անցած կռիվներն ու դեպքերը։ Մեկ-մեկ էլ Նկարն ասում էր.