Երևանցի արվեստասերին հետաքրքիր է, թե արդյոք շարունակվում են գեղարվեստական այն հարուստ ավանդույթները, որոնք ժամանակին կային Տփղիս-Թիֆլիս-Թբիլիսիում: Չէ՞ որ 19-րդ դարում և 19-20-րդ դարերի սահմանագծին Թիֆլիսը հայ մշակույթի զարգացման կենտրոնն էր, չասելու համար՝ «մշակութային մայրաքաղաքը»: Այստեղ են ապրել ու ստեղծագործել հայ դիմանկարչության հիմնադիր Հակոբ Հովնաթանյանը և հայ բնանկարչության հիմնադիր Գևորգ Բաշինջաղյանը: Իսկ հայ պատմանկարչության սկզբնավորող Վարդգես Սուրենյանցը նույն քաղաքում Եղիշե Թադևոսյանի, Փանոս Թերլեմեզյանի, Մարտիրոս Սարյանի և այլոց հետ հիմքը դրեց Հայ նկարիչների ընկերության: Ի վերջո, թիֆլիսյան դրոշմը կա մեր գրականության և թատրոնի, գեղարվեստական ողջ մտածողության վրա: Չմոռանանք նաև Վրաստանում գտնվող հայաշատ մյուս բնակավայրերը: Ախալցիխեում են, օրինակ, ծնվել նույն Վարդգես Սուրենյանցը, մեծ գեղանկարիչներ Հակոբ Կոջոյանն ու Վահրամ Գայֆեճյանը: