Նաեւ՝ գործ­նա­պէս ու հո­ղի վրայ գի­տա­կան հե­տա­զօ­տու­թիւն­ներ կա­տա­րող գիտ­նա­կա­նը ե­ղաւ Ա. Արծ­րու­նի, որ հա­մա­պա­տաս­խան ար­շա­ւա­խումբ­ներ կազ­մա­կեր­պեց ոչ միայն Ու­րա­լի շրջան­նե­րուն մէջ, այ­լեւ հա­րա­ւա­յին Կով­կա­սի տա­րած­քին ու յատ­կա­պէս ի Հա­յաս­տան։ Ա. Արծ­րու­նի գի­տա­կան ար­շա­ւա­խումբ­ներ կազ­մա­կեր­պեց նաեւ դէ­պի Ափ­րի­կէ` հաս­նե­լով մին­չեւ Հա­րա­ւա­յին Ափ­րի­կէի հան­քե­րը։ Հան­քա­յին մե­տաղ մը իր ա­նու­նը (Արծ­րու­նիտ) կը կրէ եւ իր գի­տա­կան յայտ­նա­գոր­ծում­նե­րէն շա­տեր նոր ուղ­ղու­թիւն բա­ցին երկ­րա­բա­նու­թեան, քի­միա­գի­տու­թեան եւ, մա­նա­ւանդ, մե­տա­ղա­գի­տու­թեան մար­զե­րէն ներս։ Իր գի­տա­կան յայտ­նու­թիւն­նե­րուն առ ի գնա­հա­տանք` ան պա­տո­ւոյ եւ թղթա­կից ան­դա­մի կո­չում­նե­րու ար­ժա­նա­ցաւ գեր­մա­նա­կան եւ եւ­րո­պա­կան շարք մը գի­տու­թիւն­նե­րու ա­կա­դե­միա­նե­րուն կող­մէ, իսկ 1895ին ստա­ցաւ Ս. Փե­թերս­պուր­կի գի­տու­թիւն­նե­րու ա­կա­դե­միա­յի թղթա­կից ան­դա­մի աս­տի­ճան։