– Չկարծես, թե ճանաչեցիր ինձ: Առավել ևս մի կարծիր, թե ճանաչում ես քեզ, որովհետև անմեղ լինելու ենթադրությունն իսկ մեղավորություն է և մեղք: Ճշմարիտ անմեղը երբևէ չի կարող գիտակցել իր անմեղությունը: «Մնաս բարով» չեմ ասում, կհանդիպենք… Ուղղակի հիշի՛ր, որ անսահմանության առաջ պետք է բաց լինել բոլոր կողմերից, որ նա լցվի քո մեջ, համակի քեզ, և դու ձուլվես նրան, այլապես կճզմվես օվկիանոսի խորքը սուզվողի նման: Եվ կարևոր չէ, թե անսահմանությունն ինչ ապրումով ու կերպարանքով կերևա` Կյանքի՞, թե՞ Մահվան, Սիրո՞, թե՞ Ճշմարտությա՞ն, Ակնթարթի՞, թե՞ Հավերժության, Հավատի՞, թե՞ Մտքի: