Լուսադեմին Վարդանը տեղից վեր կացավ մռայլ տրմադրությամբ և մտածեց Տեր Գևորգի հետ անխուսափելի հանդիպման մասին։ Քահանան նույնպես պետք է իրեն համոզեր, որ ինքը հույսը դներ Աստծու ողորմածության վրա, հետո իրեն մանրամասնորեն նկարագրելու էր բոլոր սարսափները, որոնց ինքն ականատես էր եղել։ Ինչպե՞ս դիմադրել «Ես հոգնել եմ ինքնախաբեությունից։ Ես բավականաչափ բան գիտեմ աղետի մասին» խոսքերը ասելու գայթակղությանը։ Եթե ինքն ասեր, որ հոգնել էր և որ երազում էր հանգիստ երջանկության մասին, ապա դա որպես սրբապղծություն կհնչեր քահանայի ականջին։