Մարտի 29-ին լրացավ ազգային ռեալիստական դրամայի հիմնադիր Գաբրիել Սունդուկյանի մահվան 100-ամյակը: 100 տարի առաջ գրելով իր նշանավոր դարձած «Կտակը», Սունդուկյանը հեռացավ աշխարհից` խնդրելով, որ իր դագաղը տանեն չորս կինտո: Այն մարդիկ, ում սիրեց Սունդուկյանը, ում կերպարները ստեղծեց իր գրականության մեջ: Նա նաև խնդրել էր իր գերեզմանին որևէ հուշարձան չկանգնեցնել, իսկ եթե շա˜տ մեծ լինի ցանկությունը, ապա այդ հուշարձանում պատկերել Պեպոյին: Մեծ թատերագրի երազանքն իրականություն դարձավ 1970-ականների կեսերին, երբ իր անունը կրող թատրոնի մոտակայքում, Երևանի Անգլիական այգում կանգնեցվեց Պեպոյի արձանը: Իսկ նրա մահվան 100-ամյակի օրը ծաղիկներ չդրվեցին ո´չ նրա կիսանդրու, ո´չ Պեպոյի արձանի մոտ: Թբիլիսիում, իհարկե, հիշեցին իրենց մեծ համաքաղաքացուն, Խոջիվանքում գտնվող նրա գերեզմանի մոտ ավանդական դուդուկը հնչեց, սրտի խոսք ասացին վիրահայ մտավորականության ներկայացուցիչներ: