Է.Կ.- Կարծում եմ՝ արվեստագետն առնչություն ունի իշխանության հետ. չկա «չքաղաքական» բան, ամեն ինչ քաղաքական կոնտեքստ ունի։ «Ապաքաղաքական» դիրքից խոսելը նույնպես քաղաքական կոնտեքստ է կրում, եւ առնչության ձեւ է։ Երբեմն դա գիտակցվում է, երբեմն՝ ոչ։ Գիտակցված դիրքից խոսելը ավելի հանգիստ է դառնում. արվեստագետը խոսում է մետաֆորիկ, բայց իր կոնտեքստից չի կտրվում։ Սաղաթելյանի դեպքում այդպես է։