Գոյություն ունեն արտաքին հանգամանքներ` առանձին հարցերով միջազգային հանրության ճնշումներ, անվտանգության սպառնալիքներ, որոնք կարող են խանգարել իշխանության կա-յունությանը, ազդել թալանի ծավալների և տեմպերի վրա: Արտաքին գերատեսչության խնդիրն է դրանք մի կերպ չեզոքացնելը: Մասնավորապես որդեգրված է արտաքին միջամ-տություններին ոչ մի դեպքում «ոչ» չասելու մարտավարությունը: Երևանը համաձայնվում է իրեն պարտադրվող բոլոր ծրագրերին, ստորագրում է պահանջվող բոլոր պարտավորութ-յունների ներքո, որից հետո, եթե դրանք ուղղակիորեն վնասում են վարչախմբին, փորձ է ար-վում ինչ-որ կերպ շրջանցել կամ թոզ փչել պատվիրատուների աչքերին, իսկ եթե չեն վնա-սում վարչախմբին կամ նույնիսկ ինչ-որ առումով կարող են օգտակար լինել նրան, ապա հոգ չէ, թե դրանք հակասում են ազգային շահերին: Սա վերաբերում է անգամ Արցախյան հիմ-նախնդրին` տարածքներ հանձնելու պատրաստակամության մասին խոստումների քանա-կով մեր արտգործնախարարությունը թերևս հաղթում է Ադրբեջանի արտգործնախարարութ-յան` նույն տարածքները հանձնելու պահանջներին: Այս կրավորական կեցվածքը նաև նշա-նակում է, որ մեր արտգործնախարարությանն արգելված է զբաղվել արտաքին քաղաքակա-նությամբ, նա ընդամենը սպասարկող գործառույթ է իրականացնում, երբ Մոսկվան, Վա-շինգտոնը կամ Բրյուսելը որոշում են մի քիչ մեզանով զբաղվել: Սա էլ մենք ընկալում ենք անգործություն, այնինչ արտգործնախարարությունը պարտաճանաչ կատարում է նախագա-հի ուղղակի ցուցումները: