— Նայեցեք, — գանգատվեց	նա	Սմբատին, շշնջալով, — կարծես, ես	վայրենի	եմ	դրանց	մեջ: Տեսեք, ինչ	խորթ	աչքով	են նայում: Բոլորի, բոլորի	դեմքերն	արտահայտում	են	կամ	արհամարհանք, կամ	ներողամտություն: Հավատացեք, ես	ոչ	ոքի չեմ	մեղադրում, բայց	ինչո՞ւ, ինչո՞ւ	ինձանից	պահանջում	եք, որ	այդ	խորթությունը	ես	մարսեմ: Դրանք	ինձ	հետ	երբեք	չեն հաշտվիլ, ինչպե՞ս	հաշտվեմ	ես...