1915- ի Մայիսի 10-ին, կառավարութեան հրամանով բանտարկեցին բոլոր աչքի ինկողները, պահանջեցին յանձնել զէնքերը: Սկսաւ ծեծը, անխտիր կը ծեծէին ամէնքը ու զէնք կը պահանջէին: Ով որ զէնք մը տար, կ՛արձակէին: Շատեր թուրք կառավարութենէն զէնք կը գնէին, որ ետ յանձնէին ու ազատ արձակուէին: Մի քանի օր տեւեց զէնք յանձնողներու ազատութիւնը: Նորէն բանտարկեցին ու սկսան մէկի տեղ հինգ, տասը զէնք պահանջել: Ծեծին առաջին զոհը եղաւ կաթոլիկ քահանայ Տէր Ստեփան Պաղտասարեանը, դիակը աչքովս տեսայ ու չճանչցայ: Դէմքը կտոր-կտոր եղած էր: Ծեծի խժդժութիւնները շատ սրտաճմլիկ պարագաներ ունին: Միայն մէկը ըսեմ, դուն գիտցիր, թէ ասկէ աւելիները կան: Մանուկ Խանցեանը եկան, գիշերով տունէն հանեցին, ու տան մէջ լաւ մը ծեծելէ ետք, բանտարկեցին: Փորձեցին խոստովանացնել, ոչինչ յայտնեց, զի ոչիչ ունէր յայտնելիք: Ոտքերը պայտեցին, նորէն ոչ մի գաղտնիք: Պայտած, ծեծելով շուկան պտտցուցին: Ձեռքէն շիշ մտցուցին ու արմուկէն դուրս ձգեցին, գլուխը տաք երկաթ դրին ու վերջապէս վիզէն մինչեւ կզակը փայտ մը դրած երկու օր անօթի ծարաւ կեցուցին, մինչեւ որ մեռաւ: Իր հետ մեռցուցին նաեւ երկու զաւակները` Միհրանը, Յովհաննէսը, եւ հայրը»: