Դասական պոեզիայի ավանդները Հովհ. Գրիգորյանի մոտ արծարծվում են ոչ առարկայական` բառի, ոճի, ձևի նմանողությամբ, այլ խորքային հատկանիշներով: Անտեսելով դանդաղորեն հոսող ժամանակը` բանաստեղծն իրեն որսում է Նարեկացու ու Մեծարենցի առնչությունների ուղեծրում: Նարեկացին համեմատվում է բոլոր ուղղություններով հոսող գետի հետ, որի մեջ լող տվող ձկները հազարամյա կենսագրություն ունեցող բառեր կարծես լինեն, բույլը՝