Գուրգեն Մահարու կինը, իմ հին բարեկամ Անտոնինա Մահարին, այսօր ուրախ և եռանդուն զրույցի ներքաշեց՝ մոռացության տալով ապահով ծերության մաղթանքները, կարիքի և օժանդակության վերաբերյալ օրվա խորհրդի պարտադրող անհրաժեշտությունը։ Զարմանալի է, որ տարիքով մարդիկ վարպետորեն թաքցնում են հազար ու մի ցավերն ու վախերը, նայում առաջ, դեռ մի բան էլ հանդիմանում ջահելներին անիմաստ ընկճվելու համար։ Շնորհակալություն, բոլորի անունից, ովքեր գնահատում են այդքան մեծ ջանքեր պահանջող խորամանկությունները: