62 թ. գարնանը հայ-պարթևական զորքերր հայ զորավար Վասակի հրամանատարությամբ ոչնչացրին Հայկական Տավրոսի լեռնանցքներում տեղակայված Հռոմեական զորամասերին, ապա արագ երթով պաշարեցին Պետոսի զորաճամբարը: Հռեանդեայում տեղի ունեցած ճակատամարտում Հռոմեական զորքերը կրեցին ջախջախիչ պարտություն: Իր զորքերի մնացորդներին փրկելու նպատակով Պետոսը կնքեց զինադադար, որի համաձայն հռոմեացին երբ զինաթափվեցին, հանձնեցին գերիներին ու ավարը, ապա անցնելով նիզակներից պատրաստված ստորացուցիչ «լծի» տակով՝ ահաբեկված փախան Կապադովկիա: Պատերազմը շարունակելու և հաղթանակի հասնելու նպատակով Ներոնը վերստին Հռոմի արևելյան զորքերի գլխավոր հրամանատար կարգեց արտակարգ լիազորություններով օժտված Կորբուլոնին: Նկատի ունենալով հայ-֊պարթևական ուժերի գերակշռությունը՝ Կորբուլոնը ձեռնպահ մնաց ռազմական գործողություններից և առաջարկեց կնքել հաշտության պայմանագիր: Հայերի պահանջով հաշտություն կնքվեց Հռանդեայում` հռոմեական զորքերի պարտության վայրում: Ըստ հաշտության պայմանների Հռոմը և Պարթևստանը ճանաչեցին Մեծ Հայքի անկախությունը, Տրդատ I-ի ինքնավար իրավունքները և իրենց զորքերը հեռացրին նրա սահմաններից: Միաժամանակ պայմանավորվեցին, որ այնուհետև Մեծ Հայքի գահի համար Պարթևաց արքունիքի առաջացրած թեկնածուն, սկսած Տրդատ I-ից պետք է մեկնի Հռոմ և արժանանա կայսերական արքունիքի հավանությանն ու հաստատմանը: