Քարինտակի մարտն ավելի է թեժացել։ Նրբագեղ ու բարակիրան Ռուզանը դարձել էր կրակե մրրիկ, մի պահի մեջ հասցնում էր դիրքից դիրք հասնել, կարկտաթակ եղած ազերիներից վերցրած գնդացիրները, ութսունից ավելի, բաժանել շենացիներին, իսկ Վերդունց Անդրոյին քիչ էր մնում ծեծի՝ ուշանալու համար. «Տղերանց փամփուշտը պրծել է Խաչին սըռում։ Շո՜ւտ...»։ (Ի դեպ, դրանից երկու տարի հետո Երեւանում Անդրոն հանդիպեց Ռուզանին, հիշեց այդ օրը եւ կատակով ասաց՝ երեսիս վրա քո չտված ապտակի տեղը մինչեւ հիմա ցավում է։ Ու ժպտացել են՝ քույր ու եղբոր գրկախառնումով։)