Ես իմ Մեֆիստոֆելեսին լռություն եմ պարտադրում: Այդ սատանան ամեն ինչ պիտի ասեր: Բայց ինչպիսի սատանա էլ որ լինի, չէր կարողանալու, անշուշտ, խոսել ապագայի մասին: Ապագան նման է մնացյալին, նա ամենևին այն չէ, ինչ եղել է: Ես դրանով նկատի ունեմ, որ այլևս չենք կարող խորհել նրա մասին` որոշակի վստահություն ունենալով մեր նախադրյալների վերաբերյալ: Մենք կորցրել ենք նրա մասին մտածելու և կանխատեսելու մեր ավանդական միջոցները, դա մեր վիճակի վեհասքանչորեն շշմեցուցիչ պարագան է: