Աշոտյանը կարծում է, թե մի շրջաբերականով դարձավ Մարդու իրավունքների պաշտպան։ Որովհետեւ լավ գիտի իր ժամանակների իշխանության ձեռագիրը։ Գիտի, որ մարդիկ վախենում էին խոսել։ Կորցնելու եւ այլեւս չվերականգնվելու, նույնիսկ խելքի չգալու բան ունեին։ Խաղի այնպիսի կանոններ էին սահմանված, որտեղ «խոսքի ազատությունը» նույնիսկ որպես մտքով անցկացվող բան չէր ողջունվում։ Եվ լռում էին բոլորը, համատարած բոլորը։ Միայն խորհրդարանում էր բացվում բոլոր այդ «լռության ուխտ» հայտարարածների լեզուն, այն էլ, եթե լրագրողները բառի բուն իմաստով ընկնում էին ոտքի տակ։ Ո՞վ պետք է Արմեն Աշոտյանին հասկացնի, որ իրավիճակ է փոխվել։ Եվ ի՞նչ իմաստ ունի հասկացնելը, եթե մի շրջաբերականը դառնում է «խոսքի ազատության սահմանափակում»։