Մերսինը որպես բնակավայր շարունակել է իր գոյությունը նաև հետագա ժամանակաշրջանում: Հնավայրի 25-րդ վերին հորիզոնում հայտնաբերվել է գունազարդ խեցի՝ գորշ գույնի վրա պատկերված են կարմիր գույնի նախշեր: Այս գտածոները թվագրվում են վաղ էնեոլիթի ժամանակաշրջանով (մ.թ.ա. 4-րդ հազ.): Այս տիպի խեցի հայտնաբերվել է նաև Հյուսիսային Միջագետքի Հասունա բնակավայրից8, Արարատյան դաշտավայրի Կղզյակ բլուրի 2-րդ շերտից, Ասորիքի Ռաս-Շամրայի 4-րդ շերտից և այլն: Տարսուսում ևս հայտնաբերվել է գունազարդ խեցի, որը թվագրվում է ուշ էնեոլիթի ժամանակաշրջանով9: Նշենք, որ Առաջավոր Ասիայի նշանավոր ու լավ ուսումնասիրված նեոլիթյան շատ հնավայրեր, այդ թվում Չաթալ-հույուքը, Ալան-հույուքը, Ամուկի հովտի հնավայրերը և այլ հուշարձաններ գտնվում են Կիլիկիայի հարևանությամբ: