Կեսօրից հետո Մարոն գիտակցության եկավ, և դա հուսադրեց Էմինեին։ Սակայն հիվանդը սթափվում էր միայն տանջվելու համար։ Նրա մարմինը ցնցվում էր ուժգին կծկումներից, և նա խուլ տնքում էր։ Հետո նա ուժասպառ էր լինում և ընկնում էր կիսագիտակից վիճակի մեջ։ Դայակն ու աղախինը նստած էին նրա կողքին, մահճակալի վրա։ Մարոն չէր արձագանքում նրանց կանչերին, սակայն երբեմն հայերեն նախադասություններ էր մրմնջում։ Այլան ասում էր Էմինեին, որ դրանք կապակցված չէին, և նա չէր խաբում։ Այդ նախադասություններից կարելի էր առանձնացնել միայն մի քանի բառ՝ մայրիկ, Վարդան, հայրիկ։ Այդ վիճակը ժամեր տևեց, հանկարծ Մարոն ուժգին ցնցվեց և հևալով բացեց աչքերը։