2006 թ-ի ուշ աշնանը, երբ մի առիթով կրկին հանդիպեցի Արմենին ու խոսք գնաց գրքիս մասին, նա ինձ ասաց հետաքրքիր մի բան: Ուրեմն մեր հանդիպումից մի քանի ամիս առաջ Արմենը, մի առիթով "Նորավանք" հիմնադրամի ղեկավարների հետ շփվելիս, ասում է, որ կա սենց իմ պես մի տղա, որը սենց ու սենց գիրք է տպել, որտեղ ի մի են բերված Հայ ռազմիկների մասնակցությամբ երկրագնդի վրա տեղի ունեցած բոլոր ճակատամարտերը, ինչպես նաև ճակատամարտերը, որոնք տեղի են ունեցել Հայաստանի տարածքում առանց հայերի մասնակցությամբ: Արդյունքում պարզվում է, որ Արմենը իրենից անկախ բացել է իսկական "առևտրա-ստեղծագործական" մի գաղտնիք, քանի որ... արդեն մեր այդ հանդիպումից անմիջապես առաջ, այսինքն 2006 թ-ի ուշ աշնանը, նա իմանում է, որ "Նորավանք" հիմնադրամը հաջողությամբ իրենով է արել Արմենի կողմից իրենց մատուցված իմ մտահաղացումը և... պատրաստվում է նման մի գիրք լույս ընծայել: Այսքանն ասաց ինձ Արմենը, որը ճիշտ ասած լուրջ նեղվել էր այդ փաստից և մի քիչ էլ իմ առաջ էր վատ զգում, որ իրենից անկախ բացել է իմ "խաղաթղթեր"-ը: Ու հետաքրքիր է, որ այդ ժամանակ ևս ես դեռ չէի մտածում տպել իմ գիրքը: Բայց երբ իմացա Արմենի պատմածի մասին, զգացի, որ "վիճակը նետված է", խաղը սկսվել է և հապաղել արդեն չի կարելի - դրված էր "կամ - կամ'" հարցը: Բարեբախտաբար իմ օգտին եղավ այն, որ ասելը հեշտ է, իսկ անելը` դժվար…: Հեշտ է ասել, ի մի հավաքել Հայ ռազմիկների մասնակցությամբ երկրագնդի վրա տեղի ունեցած բոլոր ճակատամարտերը, ինչպես նաև ճակատամարտերը, որոնք տեղի են ունեցել Հայաստանի տարածքում առանց հայերի մասնակցությամբ: Այդ գործի վրա 2006 թ-ի վերջի վիճակով ես արդեն իսկ աշխատել էի 8 տարի ու բարեբախտաբար, չնայած "Նորավանք" -ը անվիճելիորեն գերազանցում էր ինձ իր ֆինասա-կազմակերպչական ռեսուրսներով, կյանքը ցույց տվեց, որ նրա ուժը չէր պատելու այդքան կարճ ժամանակահատվածում` մի քանի ամսում, անել իմ աշխատանքի նույնիսկ տասներորդ մասը: Բայց այն ժամանակ ես դա դեռ չգիտեի ու Արմենի պատմածը, ինչպես ասացի, ինձ լրջորեն անհանգստացրեց: Ես որոշեցի գործել...