- Ինստիտուտ, Գալյա, հարսանիք, Ղափան, - ինքնապատումի թելն է մանում Երվանդ Ղազանչյանը։ - Հիմա ես զարմանում եմ, որ տղան ու աղջիկը 5-6 տարի հանդիպում են, ընկերություն անում, հարսանիքի ձայները չլռած՝ բաժանվում, արդարանում՝ իրար չհասկացանք... Նրանք պիտի գիտակցեն, թե որքա՜ն կարևոր է ընտանիք ստեղծելն ու պահպանելը։ Ազգային ինքնագիտակցության տեսակետից նաև... Մենք Գալյայի հետ աննկարագրելի փորձությունների միջով միակամ անցանք։ Նոր հայ թատերական գերդաստանի հիմքը, փաստորեն, դրեցինք, ինչի մասին, իհարկե, տասնյակ տարիներ անց պիտի իմանայինք։ Կարևորագույն իրադարձություններ էին որդիներիս ծնունդները։ Շատ հետաքրքիր եղավ Հակոբինը։ Մենք Ղափանի թատրոնով հյուրախաղերի էինք Ջերմուկում։ Խաղում էինք էստոնացի դրամատուրգ Էգոն Ռանետի «Անառիկ որդին», ես գլխավոր դերակատար էի։ Երկրորդ գործողությունը երբ սկսվեց, նկատեցի, որ բոլոր դերասանները գինովցած են բեմ մտնում։ Բարկությունից տեղս չէի գտնում, գինու հոտը բեմում թանձրանում էր։ Հետո միայն իմացա, որ ընդմիջմանը Երևանից զանգել են, ասել, որ Երվանդին տղա է ծնվել։ Դույլով գինի են բերել, ամեն բեմելից առաջ ու հետո որդուս կենացն են խմել... Մի մեծ բեռնատար մեքենա գտա, որով գիշերը Երևան հասա։ Ստեփանիս ծնունդին արդեն Երևանում էի...