Ապրում եմ խրուշչովյան ժամանակների կառուցած շենքերից մեկի հինգերորդ հարկում: Սովորական մարդկանց նման գնում եմ գործի, երեկոյան գալիս, ընթրում, հազվադեպ նախաճաշում, կատու եմ պահում: Մայրս, քույրերս երբեմն գալիս տունս մաքրում են, որ կարողանամ գրել: Եթե շուրջս կեղտոտ էր, և՛ չէի հավաքում, և՛ չէի գրում: Գրելուն խանգարում էր կեղտոտ տունը, հավաքելուն խանգարում էր ծուլությունս: Կատու եմ պահում, որովհետև ինքն է իրեն լվանում, մաքրում, սիրունանում: Սիրուն կատու է, մորթին մոխրագույն, աչուկներն ավելի մոխրագույն: Պատուհանագոգին արևի տակ պառկել էր: Արևի տակ ավելի սիրուն է: Լուսանկարում եմ, չխկոցից մոխրագույն աչուկները փակում, կծկվում է: Մայրս եկել, վարագույրները հանում, տանում է լվանալու: Ասում է. «Գրողները ծույլ մարդիկ են, մենակ թողնես ամբողջ օրը պարապ նստեն, մտածե՜ն, մտածե՜ն: Թե ինչ են էդքան մտածում՝ երկու անգամ երկու հավասար է չորսի էլի»: