Լորենցի էլեկտրոնային տեսությունը իրենից ներկայացնում է էլեկտրամագնիսական դաշտի մաքսվելյան տեսություն, լրացված դիսկրետ էլեկտրական լիցքերի (ինչպես նյութերի կառուցման հիմք) մասին ներկայացմամբ: Դաշտի փոխազդեցությունը շարժվող լիցքերի հետ հանդիսանում է մարմինների էլեկտրական, մագնիսական և օպտիկական հատկությունների աղբյուր։ Մետաղներում մասնիկների շարժումը ծնում է էլեկտրական հոսանք, այդ դեպքում ինչպես դիէլեկտրիկներում, նյութի դիէլեկտրիկական հաստատունի մեծությամբ պայմանավորած, մասնիկների խառնվելը հավասարակշռության դիրքից առաջացնում է էլեկտրական բևեռացում։ Էլեկտրոնային տեսության հետևության առաջին շարադրանքը ի հայտ եկավ «Մաքսվելի էլեկտրամագնիսական տեսությունը և նրա կիրառումը շարժվող մարմիններում» մեծ աշխատությունում (ֆր.՝ La théorie électromagnétique de Maxwell et son application aux corps mouvants, 1892), որում Լորենցը դրանց հետ մեկտեղ պարզ տեսքով ստացավ բանաձև ուժի համար, որի հետ դաշտը գործում է լիցքերի վրա (Լորենցի ուժի)։ Արդյունքում գիտնականը կատարելագործեց իր աշխատանքը․ 1895 թվականին դուրս եկավ «Էլեկտրական և օպտիկական երևույթների տեսության փորձ շարժվող մարմիններում» գիրքը (գերմ.՝ Versuch einer Theorie der electrischen und optischen Erscheinungen in bewegten Körpern), իսկ 1909 թվականին՝ հայտնի «Էլեկտրոնների տեսություն և իր կիրառությունը լույսի երևույթների և տաք ճառագայթման մեջ» մենագրությունը (անգլ.՝ The theory of electrons and its applications to the phenomena of light and radiant heat), հարցի ամենաընդարձակ ձևակերպումը պարունակող։ Ի տարբերություն առաջնային փորձերի (1892 թվականի աշխատությունում) մեխանիկայի սկզբունքներից ստանալ տեսության հիմնական հարաբերակցությունները այստեղ արդեն Լորենցը սկսեց եթերի դատարկ տարածությունում Մաքսվելի հավասարումներով և մակրոսկոպիկ մարմինների համար ճշմարիտ անալոգ ֆենոմենոլոգիական հավասարումներով և այնուհետև նյութերում էլեկտրոմագնիսական պրոցեսների միկրոսկոպիկ մոխանիզմների հարց դրեց։ Այդպիսի մեխանիզմը իր կարծիքով, կապված է բոլոր մարմինների կազմ մտնող էլեկտրոնների փոքր լիցքավորված մասնիկների շարժմամբ։ Ենթադրելով, ինչպես մասնիկի ներսում, այնպես էլ նրանից դուրս գոյություն ունեցող եթերի անշարժությունն ու էլեկտրոնների վերջավոր չափերը, Լորենցը ներմուծեց էլեկտրոնների կարգավորմանն ու տեղափոխմանը (հոսանք) պատասխանող անդամների վաակումային հավասարումները։ Ստացված միկրոսկոպիկ հավասարումները (Լորենց-Մաքսվելի հավասարումներ) լրացվում են էլեկտրամագնիսական դաշտի կողմից մասնիկների վրա գործող Լորենցի ուժի արտահայտության համար։ Այդ հարաբերակցությունները ընկած են էլեկտրոնային տեսության հիմքում և թույլ են տալիս միակ ձևով նկարագրել երևույթների լայն շրջանակ[53]։