-Ճակատամարտերի ժամանակ նաեւ գյուղի աշխարհագրական դիրքն է օգնել, մեր լեռները, մեր քերծ ու քարափները,- պատմում է Բաբաջանը։ Հայրենի լեռների կարոտն էր, որ 1987-ին Բաբաջանին տարավ իր ծննդավայրը։ Համադասարանցիների հետ էր գնացել։ Գյուղից 6-7 կմ հեռու եկեղեցի կար՝ Հազարափրկիչը, որ Նախիջեւանի Շահապոնք գավառի 12-րդ դարի հուշարձաններից էր։ Եկեղեցին դարեր շարունակ սրբավայր է եղել տեղի հայության համար։ Գնացել են այնտեղ մոմ վառելու ու տեսել մուտքը քարերով փակած։ Մաքրել են քարերից, որ ներս մտնեն։ Հանկարծ կուսակցության շրջկոմի առաջին քարտուղարն է հայտնվել, սպառնացել, որ եթե փորձեն եկեղեցի մտնել, տեղնուտեղը կսպանի բոլորին։ Հրաշքով փրկվել են՝ Մելս անունով վարորդի արիության շնորհիվ։ Հավանաբար պատմական դառը հիշողությունն էր շրջկոմի առաջին քարտուղարին կատաղության հասցրել. 300 տարի առաջ եկեղեցու մոտ թուրքերի դեմ տեղի ունեցած ճակատամարտում հայերը փայլուն հաղթանակ են տարել։