Երբեմն Ասյային չար աչքից պաշտպանելու համար թաքուն նրա գրպանները օրհնված ցորենի հատիկներ էր գցում: Չար աչքի դեմ պայքարելու պես լավ ու հաճախակի ծիծաղում էր, մինչև որ հիվանդությունը ծանրացավ: Առաջ Ասյայի հետ հաճախ էին ծիծաղում: Չնայած նրան, որ Մեծ տատիկի առողջության համար անհագստանում էր, նրա հիշողության կորստի հանդեպ էլ էր հարգանք տածում Ասյան: Որքան տատիկը հեռանում էր իրենցից, այքան նրան ավելի մոտ էր զգում: