«Այժմ կ­՛ե­րե­ւա­կա­յեմ 1956 ­Փետ­րո­ւար 20էն մին­չեւ ա­շուն եր­կա­րող տա­ժա­նե­լի օ­րե­րը, ո­րոնք լե­ցուն ե­ղան ա­մէն տե­սա­կի դժո­ւա­րու­թիւն­նե­րով: Ու կ­՛ապ­րի՛մ դառն յի­շա­տա­կո­վը ֆի­զի­քա­կան ա­մա­յու­թեան, որ այս Ա­թո­ռին ժա­մա­նա­կա­ւոր բա­ժի­նը ե­ղաւ դպրե­վան­քի ­Պիք­ֆա­յա փո­խադ­րու­թեամ­բը 1956ի ­Հոկ­տեմ­բե­րին: Ու մտքով կը տես­նեմ, որ այդ շրջա­նին Ան­թի­լիա­սէն ներս հա­զիւ քա­նի մը ճրագ­ներ կը պլպլա­յին գի­շեր­նե­րը: Ու գո­հու­թիւն Աս­տու­ծոյ, որ մե­զի հետ ե­ղաւ մեր ամ­բողջ գոր­ծա­վա­րու­թեան ըն­թաց­քին, ա­հա յա­րա­բե­րա­բար կարճ ժա­մա­նա­կի մը մէջ այս Ա­թո­ռը կրկին պայ­ծա­ռա­ցած է եւ ու­րա­խու­թեամբ կը դի­տեմ ա­նոր բար­գա­ւաճ վի­ճա­կը: ­Բազ­մա­պատ­կո­ւե­ցաւ մեր միա­բան­նե­րուն թի­ւը եւ ար­դէն քա­նի մը տա­րիէ ի վեր սկսած ենք պա­տաս­խա­նել այս Ա­թո­ռին ուղ­ղո­ւած կո­չե­րուն՝ ա­ռաջ­նորդ­ներ եւ հո­վիւ­ներ տրա­մադ­րե­լով հայ հա­մայնք­նե­րուն: ­Մեր միա­բան­նե­րը շի­նա­րար աշ­խա­տան­քի լծո­ւած են հե­ռա­ւոր Ա­մե­րի­կա­յէն սկսեալ մին­չեւ ­Պարս­կաս­տան, ուր այս Ա­թո­ռին ա­նունն իսկ ան­ծա­նօթ էր տա­կա­ւին շատ մօ­տիկ ան­ցեա­լին: