Ո՞վ	չի	զարմանալ, որ	սրա	ախպեր	Գալուստը	ինչ	ժամանակ	Հասան	խանի	ձեռը	գերի	ընկավ, ու ուզում	էին, որ	գլուխը	տան, Նաղի	խանը	մեջ	ընկավ	ու	նրան	արձակիլ	տվեց: Սարդարն	էլ	Էն պայմանով	նրան	թողեց	ու	ֆարման	տվեց, որ	Շամշադնու, Ղազախ-Բոռչլավի	մեծությունը որդոց-որդիս	նրան	կբաշխեր, թե	կարողանար	հայերի	սիրտն	առնիլ, նրանց	դարձնիլ, որ ղզլբաշին	ծառայեն: Հրամանն	Էնպես	էր	տված, որ	թե	չորս	օրվա	միջի	խարար	չբերի, գլուխը հազար	կտոր	պետք	է	ըլեր: Բայց	նա	էս	բոլոր	արինը	աչքի	տակն	առած՝ Էկավ	ու	թղթերը Մատաթովին	տվեց: Հասան	խանը	հազար	ոսկի	նրա	գլուխը	բերողին, երկու	հազար` նրան	սաղ-սաղ	բռնողին	էր	խոստացել: Շամշադնու	սարերը, ձորերը	գիշեր-ցերեկ	գող	ու	ավազակ	ղլվլում էին, որ	նրան	բռնեն, իրանց	պարգևն	առնին, բայց	շատին	ինքը	իր	թրին	պարգև	արեց: Է՛սքան անվանի, է՛սքան	քաջության	տեր	էր	էս	օջախը, բայց	էլի	ով	Գրիգոր	եպիսկոպոսին	տեսներ, հոգին	հետը	կերթար. Է՛ն	զարմանալի	սրտի	տերն	էր, է՛ն	քաղցր	լեզուն, է՛ն	անուշ	բնությունն ուներ: Երեխի	պես	կնստեր, կպատմեր, ինչ	գլխովն	անց	էր	կացել: Բայց	ի՞նչ	հարկավոր	է	բանը երկարացնիլ: Քանի	Կավկասյան	սարը	կա, Մատաթովի	ու	սրանց	արածը	հավիտյան	կհիշվի, կասվի: Միթե	Ներսես	եպիսկոպոսը	չէ՞ր, որ	գրաֆ	Պասքևիչի	հետ	մտավ	Հայաստան	ու	հայոց	մեծ մասը	քարոզելով, հորդորելով, ռսի	ձեռի	տակը	բերեց: Քանի՜, քանի՜	քաղաքներ, գեղեր դարտակվեցան	ղզլբաշի	ու	օսմանցվի	երկրումը	ու	քանի՜սն	էր	Հայաստան, Վրաստան	նրանցով լցվել: