Սկզբում ընդդիմանում եմ՝ չի ստացվում, ուզում եմ հավատալ գերմաներենի դասախոսին ու փրկվել, բայց… սա նման է, երբ ընկղմվում եմ հայելուց ցածր անկողնու մեջ, ու արտացոլվում են սենյակիս բոլոր առարկաները՝ բացի ինձանից, «Ահ» է ընկնում սիրտս՝ տեսնում եմ հայելին, բայց ես չկամ այնտեղ (սթափությամբ գրված):