Սև տնակում մնաց եֆրեյտորի հիվանդ կինը՝ Լեյլան, որին հարևան գյուղերից տարբեր փողատեր-հողատերեր գալիս են, տանում են և աշխատեցնում են իրենց դաշտերում օրը երկու հազար դրամով: «Ամոթ էլ է, կանայք ենք, գնում, կանգնում ենք ճամփին, թե ով կգա մեզ կտանի, կոպեկներով կաշխատացնի», — արդարանում-գանգատվում է Լեյլայի մայրը՝ Ռոզա Սեդրակյանը: Նա պինդ կին է, պահում է աղջկա միակ սյունն է մնացել: Տանում է իր տուն, պահում է: Չի անիծում փեսային աղջկան դժբախտացնելու համար, խղճում է.