«Նրանք սկսում են նվազեցնել` քաշը հրաժարվելով սննդից, գնալով ստամոքսը փոքրանում է եւ գալիս է մի պահ, երբ ուզում է ուտել, ուտում է, բայց ստամոքսը էլ չի ընդնում: Ցավոք սրտի, դա սովորաբար ուշ է նկատվում, երբ արդեն կան մտավոր, ֆիզիկական խնդիրներ, աղջիկների մոտ դաշտանային ցիկլի խախտում ու միշտ ուտելու ժամանակ փսխումներ: Անորեքսիան արդեն հենց այդ վիճակն է համարվում, իսկ դա արդեն պահանջում է երկարատեւ բուժում բժիկների ու հոգեբանների համատեղ աշխատանք», - նշում է հոգեբանը: