­Հա­յու պատ­մու­թիւ­նը նախ եւ ա­ռաջ իր ան­ձին, ըն­տա­նի­քին ու ազ­գին կը պատ­կա­նի։ ­Նաեւ ա­նոնց՝ որ ան­ցեա­լէն եր­կին­քին մէջ ա­պաս­տան գտած են, հոգ չէ թէ ի­րենց ե­րակ­նե­րու ա­րեան գնդիկ­նե­րը հո­ղին վրայ թա­փած են բնա­կան թէ բռնի պայ­ման­նե­րու տակ։ Ա­մէն պա­րա­գա­յի՝ հո­ղը ան­յագ սպուն­գի պէս ծծած է ի՛նչ որ կա­թիլ-կա­թիլ ծո­րած է եա­թա­ղա­նէն, ծա­նօթ թէ ա­նա­նուն ա­նա­պատ­նե­րու կի­զիչ հո­ղին վրայ։ Ան­ցեա­լը մեր ա­պա­գան է եւ ա­պա­գան մեր քա­ղա­քա­կան ժա­ռան­գու­թիւնն է։ Չ­մոռ­նա՛նք։