Այս կապակցությամբ ամենից առաջ նշենք, որ, ըստ Պատմահոր, այս ճակատամարտում սպանվել է կայսր Տակիտոսը, այսինքն կասկածից վեր է վերջինիս թվականը, իսկ այդ դեպքում այլևս որևէ հիմք չի մնում թերhավատորեն մոտենալ Խորենացու հաղորդմանը։ Բացի այդ հետաքրքիր է, որ հռոմեական աղբյուրները խիստ հակասական տեղեկություններ են տալիս Տակիտոսի մահվան հանգամանքների մասին։ Ըստ Ֆլավիոս Վոպիսկոսի կայսրը կյանքից հեռացել է ծովափն ասպատակող գոթերի դեմ արշավանքի ժամանակ, ընդ որում ըստ հեղինակի նրան կամ լեգեոներներն են սպանել, կամ նա մահացել է հիվանդությունից։ Զոսիման ուղղակիորեն նշում է, որ Տակիտոսը սպանվեց լեգեոներների կողմից, այն դեպքում, երբ, ըստ Ավրելիանոս Վիկտորի և Եվտրոպիոսի, վերջինս մահացել է տենդից Տիանայում կամ Տարսոնում այն բանից հետո, երբ արշավի էր ելել Փոքր Ասիան ասպատակող գոթերի դեմ։ Այս ամենի ֆոնի վրա բավականին տրամաբանական է թվում Մովսես Խորենացու հաղորդումը, որը լրացնում է հռոմեական աղբյուրներին և որի լույսի տակ կարծես թե պարզ է դառնում, որ Տակիտոսը սպանվել է Պարսից թագավորության համար հաղթական հանդիսացած ճակատամարտի վերջում, ընդ որում սեփական լեգեոներների կողմից։ Կարելի է ենթադրել, որ հենց դրանից հետո է հաջողությունը զարգացրած Պարսից թագավորության բանակը գրավել Անդրեփրատյան Ծոփքը, որի գրավումը 276 թ-ին արդեն անկասկած ընդունվում է սովետահայ պատմագիտության կողմից[2]։