Իսրոյի աչքերը մեխվեցին հացը փաթաթած «Սովետական Հայաստան» թերթի երկու նկարներին՝ Լենինն ու Ստալինը իրար կողքի։ Մռայլվեց, զայրույթով թքեց. «Թո՛ւ, էս սուրբ լավաշ հաց հարամ եղավ։ Լա՛ո, էս անհող մեռելն ու էս դահիճն են մեզի քարանձավ բերե։ Ադա՛մ, էս լավաշ փռե արևու տակ՝ թող մաքրվի հալալվի, իսկ էդ նկարներով գազեթը պահի՝ ուրիշ բանի պետք գիկա...»։ Իսրոն անհանգիստ շարժում արեց. «Զորինա՛զ, էս շներու նկարներից էլ զգույշ մնացեք, իրենց նկարն էլ մարդասպան է. քու մեր Թութիային էլ ապսպրե՝ էդ նկարներով գազեթից հեռու մնան՝ չճմռթեն, բան սրբեն ու դեն նետեն։ Բոլորին Սիբիր կքշեն։ ՈՒր որ է մութ կընկնի, իմ խորոտ ու հերոս աղջիկ, շուտ հասի տուն։ Մերոնց ասա՝ վաղ գիշեր տուն գիկամ»։ Իսրոն քարը կամաց հետ հրեց, նայեց չորսբոլոր ու աղջկան դուրս հանեց թաքստոցից։ Զորինազը վազում էր մայր մտնող արևի ուղղությամբ։ Իսրոյին թվաց, թե աղջիկը ձուլվեց արևին ու գնաց արևի հետ։ Կարմիր մայրամուտ էր իջել Մեհրիբանին։