Երևանի քաղաքապետարանի Հրաչյա Ղափլանյանի անվան դրամատիկական թատրոնի երկրորդ հարկի ճեմասրահն արտասովոր ձևավորմամբ էր ներկայանում Քեն Լյուդվիգի «Մամա միա» («Պահանջվում է տենոր») կատակերգության ներկայացման հանդիսատեսին։ Ի նշանավորումն թատրոնի դերասան Արմեն Բարսեղյանի ծննդյան կեսդարյա հոբելյանի ներկայացված էին նրա երկու տասնյակից ավելի գեղանկարչական աշխատանքները։ Շուրջ 20 տարի այս բեմում բեղուն ստեղծագործող դրամատիկցին հոգում անթեղված կուտակումների գեղանկարչական հնամենի ու նորօրյա ըստ իրեն ամենահաջողված արտահայտություններն էր առաջին անգամ ցուցադրում 1997-ից իրեն անսահման հարազատացած, թատերաշնորհների համակողմանի բացահայտման լիավյուն հնարավորություն ընձեռած այս հարկի ներքո։ Առանց «պիկասոյական» հավակնոտության իր գունագծային մտածողությամբ էր նաև հանրային դատին ներկայանում երկրորդ դարակեսի շեմին։ Խոհեմաբար ենթադրում էր մինչ ՀՀ ժողովրդական արտիստ Արմեն Խանդիկյանի գեղարվեստական ղեկավարությամբ իր բեմադրած կատակերգության ներկայացման մեջ Տիտո Մերելիի դերակատարությամբ իր ներկա արտիստական նկարագրով հանդիսատեսային յուրատիպ քննություն հանձնելը առավել լիարժեք փոխըմբռնում գտնել։ Նրանք, ովքեր մտապահել էին Հովհաննես Բաբախանյանի տաղանդավոր խաղով հյութեղ կերպավորված Տիտո Մերելիի տպավորությունը, առաջին անգամ էին հաղորդակցվելու սքանչելի առաքելություն ստանձնած «Մամա միայի» բեմադրիչի նույն դերամարմնավորմանը։ Թատերական հոբելյանի այսօրինակ մեծարանքներն արվեստասեր հանրության անթաքույց համակրանքն են վայելում։ Չէ՞ որ մասնակիցներից յուրաքանչյուրն անհատ կամ կոլեկտիվ հոբելյարներին ըստ իր ձևավորած արժեհամակարգի անկեղծորեն գնահատելու չմիջնորդավորված, իրատեսական հնարավորություն է ստանում։