Էս գաղջ ու ճնշող մթնոլորտում հետադիմությունն առաջադիմում էր, հեռանկարը՝ մշուշվում, մուրացկանությունը ծաղկում էր, բարեգործությունը՝ ցրտահարվում, պատեհապաշտությունը բարգավաճում էր, հավատարմությունը՝ չորանում, տգիտությունը փթթում էր, գիտելիքը՝ փտում: Ու բնավ զարմանալի չէր, որ ներքևինները այլևս չէին ուզում մնալ ներքևում, իսկ վերևինները չէին կարողանում մնալ վերևում: Փաստորեն հեղափոխական իրավիճակ էր, բայց օրերն անցնում էին, և ոչ ոք չէր ըմբոստանում ու չէր ընդվզում, ոչինչ տեղի չէր ունենում ու ոչինչ չէր փոխվում. չկարողանալով՝ վերևինները շարունակում էին մնալ վերևներում, չուզենալով՝ ներքևինները կարողանում էին ապրել գետնաքարշ: