Այդ ժամանակ երեւաց այն մարդը, ով գրանցել էր անունս պարետի տեղակալի հետ հանդիպման համար։ Նրա հետ եւ բացատրվում էի, եւ քայլում, գիտեի, որ երկու քայլից շենքի նախասրահում կլինեմ, իսկ այնտեղ պահակային զինվորներով շրջապատված են մեր տղաները, գոնե կտեսնեմ։ Այդպես էլ եղավ։ Մերոնց հետ («մերոնք» բառը լսել եմ դեռեւս մանկության տարիներին իմ տեսած պատերազմական ֆիլմերում) մի երկու խոսք եմ փոխանակում... Բայց պարզվում է՝ կալանավորների հետ խոսելն էլ արգելված է։ Ինձ ավտոմատի փողի տակ դուրս են հրավիրում, խոստանալով ապահովել իմ խնդրած հանդիպումը պարետի տեղակալի հետ, միայն թե՝ մեկ ժամ հետո...