Որպես Քազանջըների երեխաներից ամենամեծը՝ զարդը նրան էին տվել, հոր՝ Լևենտ Քազանջըի նվերն էր իրեն, նրան էլ իր մայրն էր նվիրել: Ոչ թե Մեծ տատիկից, այլ սեփական մորից, ում չէր հիշում, ով իրեն փոքր ժամանակ լքել էր և ում երբեք չներեց: Զարդը և՛ շատ նուրբ էր, և՛ ցավ էր պատճառում: Բանու մորաքույրը առանց որևէ մեկին ասելու՝ շաբաթներ շարունակ այն աղաջրի մեջ էր պահել՝ միայն բացասական էներգիայից մաքրելու համար: Ջիների հետաքրքրասեր հայացքների ներքո կամաց շոյեց զարդը, զարմանքով նայեց միջի սուտակների փայլին: Մինչև Արմանուշի հետ ծանոթանալը մտքով չէր անցել ուսումնասիրել այդ զարդի պատմությունը: Հիմա էլ պատմությունը գիտեր, բայց չգիտեր ինչ անել: Ամեն մեկն իր իրավունքն ուներ այս զարդի հանդեպ, բայց ամենաշատը Արմանուշը: Ուզում էր նրան նվիրել, բայց չգիտեր, թե ինչպես է պատճառաբանելու: