Իհարկե, մենք չենք ուզում հարցնել, թե ինչպես են ծախսվում այն հսկայական օգնությունները, որոնք ուղղորդվում են Ղարաբաղ, չենք ուզում քրքրել Ղարաբաղի մշակութային ծախսերի մատյանները, բայց և չենք կարող անտարբեր լինել այս թատրոնի ճակատագրի հանդեպ: Ինչպես մեզ ասացին Ստեփանակերտում` ցանկության դեպքում իշխանությունները կարող են գտնել համապատասխան միջոցներ, հատկացումներ անել, կարող է Հայաստանի ֆինանսական աջակցությունից բաժին հանվել թատրոնին, սակայն բացակայում է ցանկությունը, բացակայում է թատրոնի հանդեպ հոգատարությունը: Իսկ թատրոնը Ղարաբաղի համար մեծագույն մշակութային արժեք է, որովհետև այն կարող է նպաստել հայեցի դաստիարակմանը, իր բեմից ներկայացնել ազգային պատմությունը, առավել ամրապնդել հայկականի դիրքերն այստեղ: Եթե փոքր-ինչ հոգատարություն լինի, ապա կարելի է նաև հանգանակություն կազմակերպել, ոտքի հանել բոլոր ունևոր ղարաբաղցիներին, ովքեր այսօր տարբեր երկրներում հսկայական հարստություններ են ձեռք բերել: Հազիվ թե նրանք մերժեն որոշակի գումարներ տրամադրել թատրոնին: Միայն թե ցանկություն է պետք: