Միշտ հիշում եմ պապայի ու Սեւակի զրույցները, որովհետեւ բղավելով էին խոսում, ես էլ գիշերները զարթնում էի, քունս չէր տանում, նստում-լսում էի, թե ինչպես են խոսում, բանավիճում հայ պոեզիայից։ Պապան Պարույրին ասում էր՝ դու պոետ չես, դու փիլիսոփա ես, դու հրաշք խելոք ես, բայց պոետ չես։ Պարույրն էլ ասում էր՝ պոետ չեմ, բա ի՞նչ եմ։ Պարույրին շատ էր սիրում, գնահատում, ասում էր՝ դու իմ գիժն ես, խելագար ես (լավ իմաստով), բայց դա մենակ ես պիտի իմանամ, ժողովուրդը մեղք չունի, որ դու կամ ես գիժ ենք, ժողովրդին մեր գժությունը չպետք է հասնի։ Պարույրն էլ ասում էր՝ դե որ գիժ եմ, թող բոլորն էլ իմանան։ Իրանք իրար ուղղակի պաշտում էին, նոր գրածներով առաջինն իրար հետ էին կիսվում, պապան հենց նոր բան էր ունենում, անպայման մեկի հետ պետք է կիսվեր։ Մի անգամ Մահարուն էր զանգել ու իր նոր բանաստեղծությունն էր կարդում, պապան կարդում է, ձայն չկա, այդպես մի քանի րոպե, պապան ասեց՝ Գուրգեն խա՞ն, մեկ էլ հեռախոսի այն կողմից լսեց Մահարու ձայնը՝ դե թող, լաց լինեմ, էլի՜։ Սեւակին էր զանգում նաեւ, նա էլ այնտեղից ասում էր՝ այ մարդ, կթողնե՞ս հանգիստ իմ կյանքով ապրեմ, լրիվ իրար խառնեցիր։ Նույն հախուռն ձեւով էլ պապան էր արձագանքում, երբ Սեւակն էր զանգում ու իր գործերից ընթերցում։