Հարութի ունքամեջը արդեն բացվել էր։ Աղավնին սիրով ու զգուշությամբ, որ ցավ չպատճառի Ձիթենուն, նրանից մի շյուղ կտրեց ու, Հարութին առնելով թեւերի վրա, իջան Արարատյան հովիտ։ Ծաղկած ծառերի, կանաչների ու խոտերի, երգող թռչունների ու ծաղիկների, բզզացող մեղուների գարնանախառն աղմուկի մեջ Հարութն ու Աղավնին չէին կարողանում կողմնորոշվել, թե որ ձիթենուն մոտենան, որ չսխալվեն։ Եվ այդպես Աղավնին ձիթենիներից վերեւ պտույտ էր տալիս, երբ նկատեց, որ կտցի շյուղը թեքվեց շեշտակի դեպի ներքեւ, մի ծառ ասես մագնիսի պես ձգում էր։ Զգաց, որ միայն մայր ծառը կարող է այդպես քաշել ու չսխալվեց։ Իջավ հենց այդտեղ ու կտցի շյուղը միանգամից տվեց մայր ձիթենուն։ Ու բառերով չի ասվի, թե մի փոքրիկ, աննշան շյուղը ինչպիսի մեծ բավականություն, խինդ ու կյանք բերեց մայր ձիթենուն, ոնց կպավ ու ձուլվեց։