Դա կիրճի կանաչ սիրտն էր։ Լեռների անառիկ խմբի նոսրանալուց մեղմացել էր պատկերի խստությունը և կազմվել աչքից հեռու մի փոքրիկ անկյուն, որը ծայրից ծայր շնչում էր մեղմությամբ, քաղցրությամբ ու լռությամբ։ Այստեղ ամեն ինչ խաղաղ էր։ Նույնիսկ փոքրիկ առվակը կարծես ուզում էր զսպել իր անխոնջ վազքը և ավելի մեղմիկ կարկաչել։ Մինչև ծնկները առվում թաղված կարմիր եղջերուն ճյուղավոր կոտոշները դեմ էր արել ջրին և աչքերը կիսախուփ ննջում էր։