19-րդ դարի սկզբում, երբ Հունաստանի Օսմանյան կայսրությունից անջատվելու և ազգային հունական պետության հեռանկար էր առաջացել, հարց էր ծագել, թե ինչ պաշտոնական լեզու կլինի այնտեղ[1]: Կաթարևուսան, որպես այդ հարցի պատասխան, ենթադրում էր հունարենն ազատել փոխառություններից և նրա մեջ ավելացնել հնամենի ոճ: Դա հունարեն լեզվի բնական ձևի՝ դիմոտիկայի (հուն․՝ δημοτική - «ազգային») օգտագործման և հին հունարենին անցում կատարելու միջև ընկած ժամանակն էր: