Ինձ թվում է ավելի հավես ու ավելի հետաքրքիր հայրիկ դժվար էլ հնարավոր լիներ պատկերացնել: Ակամայից հիշեցի իմ հայրիկին, ով մեզ համոզում էր, որ մրգերի որդերից ընդհանրապես զզվել պետք չէ, որովհետև դրանք իրենց ողջ կյանքն ապրել են մրգի մեջ ու սնվել են միայն նրա քաղցրահամ պտղամսով և աշխարհի ամենամաքուր կենդանիներն են: Ինձ թվում է երջանկության բանաձևը հենց այստեղ է. սիրել այն ամենն, ինչ բնական է, ինչ մաքուր է, կարողանալ փոքրիկ ու առերես անկարևոր թվացող բաների մեջ տեսնել մի ամբողջ աշխարհ ու ապրել այդ աշխարհում: Վերջերս մի տեղ կարդացի, որ մարդու ուղեղը չի տարբերում մտացածինն իրականից ու ցանկացած ազդակ՝ իրական թե մտացածին ազդեցություններից բխող, ուղեղը նույն կերպ է ընդունում: Հետևաբար՝ մարդը ինքն է որոշում երջանիկ լինել թե չլինել, զայրանալ, բորբոքվել այսինչ բանի վրա, թե ոչ, որովհետև ընդամենը պետք է մտածել, որ դա գոյություն չունի, ու մեր ուղեղի համար այն կդադարի գոյություն ունենալ՝ իր հետ տանելով զայրույթը, անհանգստությունը… Continue reading “Գաստոնը: Վիլյամ Սարոյան” →