Մարոն, լաց լինելով, մոտեցավ մորը, որը գրկեց նրան։ Ազնիվ խանումը թույլ տվեց, որ Մարոն մի քիչ լացեր, իսկ հետո շոյեց այդ կնոջ մազերը, որին նա միշտ պետք է իր փոքրիկ աղջիկը համարեր։ Եվ ինչպես մանուկ հասակում, ստանալով մոր մխիթարանքը, Մարոն կամաց-կամաց հանգստացավ։ Ազնիվ խանումը սրբեց նրա այտերը համբուրելուց առաջ։ Ծեր կինը վերագտել էր իր տոկունությունը։