– Ձեր հարցն ինձ տեղափոխեց 1956-ի շոգ ամառը,-պատմեց զրուցակիցս։- Ես գերազանցությամբ ավարտել էի մանկավարժական ինստիտուտը, մայրաքաղաքում նշանակում ստացել և բոլոր հնարավորություններն ունեի հանգիստ աշխատանքով զբաղվելու: Սակայն վճռեցի շարունակել հայրիկիս՝ գրող և հասարակական գործիչ Գառնիկ Սվազլյանի գործը: Նա փրկվել է Իզմիրի 1922 թվի աղետից, ծովով լողալով հասել եվրոպական մի նավի և նրա ծխնելույզում թաքնվելով ապաստանել նախ Հունաստանում,ապա Եգիպտոսում: 1947-ին ընտանիքով հայրենադարձվեցինք Հայաստան, ուր հայրս վախճանվեց: Ես ոգևորված էի Վերֆելի մասին նրա պատմածներով և սկսեցի հավաքել մուսալեռցիների բանավոր ստեղծագործությունները: Իմ և եղեռնից փրկված այդ մարդկանց միջև առաջին կամուրջը ձգվեց Երևանի Մալաթիա թաղամասում: Ապա ես յուրացրի մուսալեռցիների բարբառը, սովորեցի նաև թուրքերեն գրել: