Մի անգամ Իսպանիայի Բարսելոնա քաղաքից դեպի Ջենովա ճանապարհվեց ֆրանսիական մի շոգենավ, որի վրա կային ֆրանսիացիներ, իտալացիներ, իսպանացիներ և շվեյցարացիներ։ Ուղևորների ամբոխի մեջ կարելի էր նկատել միայնակ, վատ հագնված, տասնմեկամյա մի տղայի, որ վայրի գազանիկի նման մի կողմ քաշված, մռայլ նայում էր շրշապատողներին։ Զարմանալի ոչինչ չկար, որ նա այդպես մռայլ էր նայում։ Երկու տարի առաջ նրա հայրն ու մայրը, Պադուայի շրջակայքի գյուղացիներ, նրան վաճառել էին թափառաշրջիկ կրկեսի տիրոջը։ Տերը, ծեծելով ու կիսաքաղց պահելով տղային, սկզբում սովորեցրեց զանազան աճպարարություններ, իսկ հետո տարավ Ֆրանսիա և Իտալիա, չդադարելով ծեծել և երբեք կուշտ չկերակրելով նրան։ Տեսնելով, որ այլևս հնարավոր չէ դիմանալ քաղցին ու ծեծին, Բարսելոնա հասնելուն պես, ողորմելի վիճակում, փախավ իրեն բռնադատողից և ներկայացավ իտալական հյուպատոսին՝ հովանավորություն խնդրելու։ Նրա պատմությունից ու տեսքից սիրտը շարժված դեսպանը երեխային նստեցրեց Իտալիա մեկնող շոգենավ և ձեռքը տվեց մի նամակ՝ ուղղված ոստիկանության պետին։ Սա երեխային պետք է հանձներ ծնողներին, այն ծնողներին, որոնք վաճառել էին նրան իբրև մի անասունի։ Խեղճ տղան ցնցոտիների մեջ էր ու սոսկալի նիհար։ Նրան մահճակալ հատկացրին երկրորդ կարգի մեծ նավասենյակում։ Ուղևորները նայում էին նրան հետաքրքրությամբ, ոմանք փորձում էին հարցուփորձ անել, բայց նա չէր պատասխանում, և կարծես արհամարհում ու ատում էր բոլորին, այնպես ընկճված ու թախծոտ էին դարձրել նրան զրկանքներն ու ծեծը։ Չնայած դրան, ուղևորներից երեքին հաջողվեց հարկադրել, որ նա խոսի, մի քանի կցկտուր բառերով վենետիկի բարբառը իսպաներենին ու ֆրանսերենին խառնելով, տղան պատմեց իր պատմությունը։ Թեպետ և այդ երեք ճանապարհորդներն իտալացիներ չէին, բայց հասկացան նրան և մասամբ, խղճահարությունից, մասամբ էլ նրանից, որ գինին նրանց տրամադրությունը բարձրացրել էր, տղային մի քանի սոլդո տվին։ Նրանք կատակում ու գրգռում էին տղային, որ էլի բաներ պատմի, և քանի որ այդ ժամանակ նրանց էին մոտեցել ուրիշ ուղևորներ ևս, նրանք իրենց առատաձեռն ցույց տալու համար նորից զրնգոցով սեղանին էին նետում դրամներ, ասելով, «Ահա քեզ, վերցրու»։ Տղան վերցնում ու գրպանն էր դնում դրամները, կիսաձայն ասելով. «շնորհակալություն»։ Նա շարունակում էր մնալ զուսպ, և միայն աչքերն էին պայծառացել ջերմ ժպիտից։ Ապա նա բարձրացավ իր մահճակալին, վարագույրը քաշեց ու լռեց, միտք անելով, թե ինչ պիտի անի այդ դրամը։ Ամբողջ երկու տարի նա կուշտ հաց չէր կերել, այժմ շոգենավի վրա կարող էր կշտացնող մի կերակուր ստանալ։ Հետո, երբ ափ իջներ Ջենովայում, ցնցոտիներին փոխարինող նոր վերնաշապիկ կգներ և, վերջապես, երբ այդքան փող տաներ տուն, հայրն ու մայրը թերևս այնքան խիստ չէին դիմավորի նրան, որքան եթե նա հայտնվեր դատարկ գրպանով։ Ստացած փողը նրա համար մի ամբողջ կարողություն էր։ Մինչ վարագույրի ետև մահճակալին պառկած նա խորհում էր այդ մասին ու մի քիչ մխիթարված զգում իր դառն ճակատագրի համար, երեք ուղևորները շարունակում էին զրուցել երկրորդ կարգի նավասենյակի ճաշասեղանի շուրջը նստած։ Նրանք գինի էին խմում ու խոսում իրենց ճամփորդություններից, այն երկրներից, ուր եղել էին և, խոսքից-խոսք անցնելով, հասան Իտալիային։