Խօճա էֆէնտին հսկեց, որ կատարուէր Ալլահին օրէնքը. եւ արդէն սկսաւ կրթկրթալ Կարօն. փորին մէջ կ՚ ըսես երկրաշարժ էր մտէր, ու «Վայ փորսէ ըսաւ ու գետին պառկեցաւ…. անգութ էր Ալլահի դատաստանը, որ խօճային իւլունքի նման աչքերուն մէջ կարծրացած էր: Խօճան գոհ դէմքով, նոյնքան գոհ մօրուսով ճամբայ ինկաւ: Բարի գործ մը կատարուած էր այդ օր: Կատարուած արդարութենէն գոհ էր նաեւ Հարօն….»: