Եվ մի՞թե մեր, հայերիս սպասածը քիչ է թվում միջազգային հանրությանը: Մի՞թե քիչ ենք հանդուրժել՝ ընդառաջ գնալով ժողովրդավարության սկզբունքներին: Եվրոպայի և աշխարհի այսօրվա հորդորները, որոնցով զսպվածություն են ակնկալում մեզանից, ինձ հիշեցնում են այն բազմաթիվ չիրագործված ու պարտադրված պայմանագրերի մասին, որոնք մեկը մյուսի հետևից կնքվում էին գերտերությունների միջև 1800-ական թթ. սկսած: Դրանցում Հայաստանը մերթ որպես դիտորդ էր հանդես գալիս դռներից այն կողմ, մերթ կողմերը դրժում էին նրա հետ ստորագրած պայմանագիրը, իսկ որ ամենասարսափելին է, շատ դեպքերում նրա փոխարեն մեկ ուրիշն էր դնում իր ստորագրությունը՝ առանց հայ ժողովրդի կարծիքը հաշվի առնելու: Եվ նույնիսկ այն պետությունները, որոնք հանդես էին գալիս Հայաստանի շահերից, ստորագրում էին պայմանագիրը և ձեռքերը լվանում՝ չհետևելով դրանց կետերի պատշաճ իրագործմանը: Փորձը ցույց է տալիս, որ չի կարելի հույս փայփայել, որ մի օր Թուրքիան կկատարեր իր խոստումները: Եվ դրա վառ ապացույցը երեք տարի առաջ Ցյուրիխում ստորագրած հերթական խոստումնադուրժ արձանագրություններն են՝ հերթական մշուշը, որով Թուրքիան ցանկացավ երկարացնել դարերի խորքից եկող գերտերու-թյունների և հայերիս սպասումները: Հետաքրքիր է, մինչև ե՞րբ: Մինչև ե՞րբ պետք է աշխարհը, այդ թվում նաև մենք՝ հայերս, հավատանք ստահոդ խոստումներին: