Ամառային արձակուրդների ժամանակ աղջիկս բավականաչափ գիրք էր կարդացել. Ժյուլն Վեռնից՝ ամենալավերը, Դյումայից՝ կարևորները, Դեֆոյի՝ միակը, Մարկ Տվենի՝ Թոմ Սոյերը, մերոնցից՝ Րաֆֆու «Խենթը»: Այսինքն թե՝ կարդաց հիմնականում արկածային գրականություն, այսինքն թե՝ այնպիսի գրականություն՝ ինչն իրեն հետաքրքիր է և տարիքին համապատասխան: Երբ աղջկաս հարցրի՝ թե դասագրքում ի՞նչ կուզեր կարդալ, ասաց՝ որ էն գրողներին, որոնց ամռանը կարդացել է: