Ստեղծագործական պապակը հագեցնելու աներկբա հավատով հաստատվեց անդավաճան կինոխաղընկերոջ՝ Սոս Սարգսյանի հիմնած Համազգային թատրոնում: Հակամշակութային 90-ականներին ստեղծված այս միակ թատրոնում դերասանուհին իրեն հատուկ խաղաղ դրամատիզմով մարմնավորեց հուզառատ կերպարներ՝ գրեթե բոլորը վիշտ ու հոգս ունեցող, կարեկցանք հարուցող ներաշխարհով կանայք. Իմակուլատա (Էդ. դե Ֆիլիպո, «Սանիտայի թաղապետը»), Դիվանագետի կին (Լեռ Կամսար, «Մենք»), Իսկուհի (Հայկ Հակոբյան, «Լեռնային կակաչներ») և Հարմնի Բլուբլոսոմ (Վ. Սարոյան, «Մեկ գավաթ բարություն»): Իր մասնագիտական սրված արժանապատվությամբ և հարուստ փորձառությամբ աներևակայելի կարճ ժամանակահատվածում պատրաստեց վաղամեռիկ Նոնա Պետրոսյանի դերերը և, փաստորեն, ձախողումից փրկեց Լիբանանում և Սիրիայում ծրագրված հերթական հյուրախաղերը... Անիրականանալի մնաց, ցավոք, Չեխովի «Բալենու այգին» Նովենց-Ռանևսկայայով բեմ բարձրացնելու Սոս Սարգսյանի բաղձանքը։ Ինչպես նաև՝ Գալյա Նովենցի նվիրական ցանկություններից մի քանիսը՝ երբևէ շեքսպիրյան որևէ դեր մարմնավորել, Նաստասյա Ֆիլիպովնա խաղալ և կենցաղի ու բեմի միջև տարուբերվող նվիրյալ մայր ու թատրոնով միայն դիմակայելու զորեղ ուժ ստացող դերասանուհի։