— Բա դա ասելու խո՞սք էր։ Օխտը պորտով գիտեմ։ Շուտ կարգվեց։ Նշանածը շուլավերցի մի լավ աղջիկ էր, Օլինկան։ Տասը երեխա բերեց Օլինկան, և, մեկ-մեկ շուլուխով ասում էր՝ թե իր ամենամենձ երեխան Օհանեսն է… Թիֆլիսիցն էին գալիս, ես էի նրանց չամադանը բաց անում, ամեն ինչ տեղը-տեղին դնում։ Սարիցն էին գալիս, ես էի նրանց խուրջնի բերանը բաց անում. կարագն իր տեղն էի դնում, մածունը՝ իր, խավիծը՝ իր, է՜… Քանի անգամ Օլինկեն ինձ լեհին ա տվել, գլխի աղլուխ ա տվել, ասել՝ Օհանեսի նվերն ա, բարով մաշես, նանի ջան։ Երեսուն տարով Օհանեսից մենձ էի, համա ինքը ինձ քույրիկ էր ասում, ես՝ ախպեր։