Գէորգ իր մտադրութենէն խուսափողը չէ, հեռանկարը գծել սկսած է արդէն, տարին մէկ-երկու ամիս երբ թոռնիկը բերէ հայրենիք, մանկան մէջ պիտի կարողանայ ցանել հայրենիք, հայ կոչուած հունտ մը, որ պիտի զարգանայ, աճի, մանկան հայրենիքի օդին ու ջուրին հետ հաղորդակցումով, հայերէն հնչիւններ լսելով, իր պապիկին պարտէզի հաւերուն ետեւէն վազվզելով, ծաղիկները քաղելով, քանդելով ցանքը, գնդակը կամ պուպրիկը ձեռքին խաղալով… ի վերջոյ մանուկ մարմնին հետ մանուկ յիշատակներ հիւսելով անոր ենթագիտակցութեան մէջ, որպէսզի ան իմանայ իր ո՞ր ազգին պատկանած ըլլալը, իր նախահայրերուն ո՞ր լեզուով հաղորդակցիլը: