Օրերս Հյուսիսամերիկյան նահանգների ու Անգլիայի միջև բախում տեղի ունեցավ Վենեսուելայի սահմանների պատճառով: Սոլսբերին ինչ-որ բանի չհամաձայնեց: Քլիվլենդը սենատին ուղերձ հղեց: Երկու կողմից էլ հայրենասիրական, մարտաշունչ վանկարկումներ հնչեցին, բորսայում խուճապ սկսվեց, մարդիկ միլիոնավոր ֆունտեր ու դոլարներ կորցրեցին, Էդիսոնը հայտարարեց, թե ինքը այնպիսի արկեր է մտահղացել, որոնցով կարելի է մեկ ժամում ավելի շատ մարդ սպանել, քան Աթիլլան սպանել է իր մղած բոլոր պատերազմների ընթացքում, և երկու ժողովուրդները սկսեցին եռանդագին նախապատրաստվել պատերազմի: Բայց արդյոք նրանի՞ց էր, որ պատերազմական այդ նախապատրաստությունների հետ միաժամանակ` ինչպես Անգլիայում, այնպես էլ Ամերիկայում տարբեր գրական գործիչներ, իշխաններ ու պետական գործիչներ սկսեցին երկու ժողովուրդների կառավարություններին նախազգուշացնել, որ ձեռնպահ մնան պատերազմից, որ խառնակության առարկան այդ աստիճան կարևոր չէ պատերազմ սկսելու համար՝ հատկապես երկու ազգակից, միևնույն լեզվով խոսող անգլոսաքսոնական ժողովուրդների միջև, որոնք ոչ թե պետք է իրար դեմ կռվեն, այլ հանգիստ տիրապետեն այլ ժողովուրդների: Կամ էլ նրանից էր, որ հանուն դրա աղոթեցին ու իրենց եկեղեցիներում քարոզներ կարդացին տարատեսակ եպիսկոպոսներն ու հոգևոր առաջնորդները, կամ էլ նրանից էր, որ երկու կողմն էլ իրենց դեռ պատրաստ չէին համարում պատերազմի, բայց այնպես պատահեց, որ այս անգամ պատերազմ չի լինի: Եվ մարդիկ խաղաղվեցին: