Իրականում հիմքեր կան մտածելու, որ ի վերջո զիջումների ուղին է ընտրվելու: Խորհմիության (որ նույնն է թե` Ռուսաստանի) հետ բազմամյա սառը պատերազմը երբեք բացահայտ առճակատման չհանգեցրեց: Հիմա ևս այդ հեռանկարը իրատեսական չէ: Խնդիրը այսպես կոչված Ուկրաինայի ինքնորոշմանը նպաստելն է: Ըստ էության կողմերից ոչ մեկը դեմ չէ դրան. պարզապես յուրաքանչյուրը, այդ թվում և Ռուսաստանը, ամեն ինչ անում է, որ Ուկրաինան ինքնորոշվի դեպի իրեն: Արդյունքում` պետություն ավիրվեց, խաղաղ բնակչություն զոհվեց, ազգամիջյան թշնամանք, պառակտում հրահրվեց: Համեղ պատառից հրաժարվել չցանկացող կողմերի հոգսը դա´ չէ: Ստացվում է, որ Ուկրաինայի ինքնորոշումը միմյանց բզկտող կողմերի ինքնահաստատման նկրտում է: Իսկ աշխարհաքաղաքական խաղերում սովորաբար նման բախումներն ավարտվում են փոխզիջումներով. միմյանց անկոտրումությունը ստուգելուց հետո նստում են բանակցությունների սեղանի շուրջ` «սա ինձ, սա քեզ» հաշտվողականությամբ: