Պապային ծանր վիճակում տեսա մեկ էլ վերջում, երբ Ղարաբաղից տխուր լուրեր եկան․ խելագարվեց, ասեց՝ տղերքին սպանում են, շատ ծանր տարավ։ Այդ ժամանակ էլ ինքն Աղայանի վրա էր ապրում առանձին, վառելափայտ չուներ, գնում էինք շենքերի կտուրներից փայտեր էինք սղոցում բերում, ընկերներից մեկը վառարան ճարեց բերեց, բայց ինքը Ղարաբաղով էր ապրում, հետը խոսել չէր լինում։ Չգիտեմ՝ ով էր իրեն տվել զինվորական հաստ տուլուպներից, հիշում եմ՝ մի օր գնացի, տեսա դա էր հագել, մի հատ բրդե գլխարկ էր դրել ու ձեռագրերն էր վառում․ դա այն ժամանակ էր, որ այդ փայտն էլ չկար։ Բայց դա նաեւ այն ժամանակ էր, երբ լիքը մարդ լույս ուներ, ում ուզում, տալիս էին, հիշում եմ՝ տեղ կար, որ 24 ժամ լույս կար, իսկ հայրիկս՝ Համո Սահյանը, չուներ։ Այդ ժամանակներից, երբ փոխվեց ամեն ինչ, եկան մարդիկ, ովքեր իրենց ավելի բարձր դասեցին, քան մեր ազգի մեծերին։