Հուզվում եմ, երբ մտածում եմ այն կապերի հնության մասին, որ մեզ միացնում են այն վաղ ժամանակներից, երբ Երուսաղեմցի թագավորը` Բուլոնիայի Բուդուեն, ամուսնացավ հայ իշխանուհի Արդայի հետ, երբ 14-րդ դարում Կալեում մահացավ Լեւոն 6-րդ Լուսինյանը՝ Հայաստանի վերջին թագավորը, որի շիրիմը գտնվում է Սեն-Դենի բազիլիկայում` Ֆրանսիայի թագավորների կողքին: Հուզմունք եւ հարգանք եմ տածում հայ ժողովրդի հերոսական եւ տառապալից պատմության նկատմամբ: Ժողովուրդ, որի ճակատագիրը մնում է մինչ հավիտյանս դրոշմված ցեղասպանությամբ. այն ցեղասպանությամբ, որի զոհը եղավ նա Առաջին համաշխարհային պատերազմի եւ կայսրությունների վախճանման ցնցումների պայմաններում: Հուզվում եմ, երբ մտածում եմ այս ողբերգությունը վերապրածների մասին, որոնք ստիպված եղան վերցնելու աքսորի ճանապարհները: Երբ մտածում եմ այն բոլորի մասին, որոնք վստահությամբ դարձան դեպի Ֆրանսիան, ինչպես դառնում են դեպի քրոջը, վստահ լինելով նրա մոտ գտնելու ապաստան եւ մխիթարություն: Հուզվում եմ, հիշելով բոլոր նրանց, որոնք դիմադրեցին նացիստական բարբարոսությանը, ինչպես Միսակ Մանուշյանը եւ իր ընկերները: Այսօր մոտ կես միլոն հայեր իրենց արմատներով ծագում են հայ հողից: Նրանք Ֆրանսիային բերել են իրենց խիզախությունը, իրենց տաղանդը, իրենց վեհանձնությունը: Նրանք նաեւ մնացել են կապված Հայաստանին: