Սկսենք նրանից, որ սուրբ Երուսաղեմը շատ վաղուց չէ, որ արաբներից հետ է վերցվել (1967 թ.), այն էլ՝ դեռ մասամբ: Քաղաքի ցաքուցրիվ, խճճված, լաբիրինթոսի նման նեղլիկ ու հնամենի փողոցները չունեն ճարտարապետական ոչ մի կանոնական մոտեցում: Նույնիսկ տեղի քրիստոնյաները կեսկատակ-կեսլուրջ ասում են, թե հրեաները այն աստիճանի են վախենում խաչից, որ իրենց փողոցները դիտմամբ խաչաձև չեն հատում: Դա, իհարկե, այդպես չէ, քանզի այս բազմադարյան քաղաքը վերջին երկու հազարամյակում տասնյակ իշխողներ է փոխել, և ամեն մեկն ըստ իր ճաշակի քանդել ու սարքել է այն: Այո, մի՛ զարմացեք, որ ասացի քանդել. Երուսաղեմը աշխարհի միակ քաղաքն է, որ տասնյոթ անգամ ավերվել, բայց և վերաշինվել է, որովհետև այս քաղաքի Տերն Ինքը` նախանձախնդիր Աստված է: Վերջին անգամ այն հիմնովին քանդվեց ըստ Հիսուսի մարգարեական խոսքի. «Գոնե այս օրերին գիտենայի՜ր դու քո խաղաղությունը, բայց այժմ այն ծածկվեց քո տեսողությունից. որովհետև օրեր պիտի գան վրադ, երբ թշնամիներդ քո շուրջը պիտի պատնեշ կանգնեն և պիտի պաշարեն քեզ, պիտի նեղեն քեզ բոլոր կողմերից և հիմնահատակ պիտի անեն քեզ, և սպանեն քո մեջ քո որդիներին, և քարը քարի վրա բնավ չպիտի թողնեն, քանի որ քո այցելության ժամանակդ չճանաչեցիր» (Ղուկ. 19.41-44):