,,Մեր անզուգական ընկեր Մովսեսը ջահել էր,չափազանց ջահել,բայց կատարած գործը մեծ էր,շատ մեծ:Սպա էր,գործում էր ռազմական ասպարեզում:Ոտքի տակ էր տվել նախկին Տաճկահայաստանը,եղել Զանգեզուրում,Դարալագյազում,նաև Ռուսաստանում…Նա նվիրված էր հայրենիքի վերածնության և ամբողջացման գործին և մեռավ հայրենի երկիրը եկվորներից ազատելու պահուն:Նա ընկավ սուրը ձեռքին ու կարող էր ասել ինքն իր մասին՝ես մեռնում եմ,բայց իմ զենքերը դեռ ջարդված չեն,,: