Զարմանալի էր Նրա սերն ու համբերությունը… Մենք պատրաստ ենք ցանկացած առիթով տրորել մեր ոտքը տրորողի գլուխը, պատրաստ ենք գոռալ ու բղավել դիմացինից ավելի բարձր, պատրաստ ենք միմյանց կոկորդ կրծել՝ առաջ տանելու մեր ճիշտը, մեր տեսակետը, մեր կարծիքը, բայց ահա խաչվում էր հենց Ինքը՝ Ճշմարտությունը, ու խաչողներն էլ մենք էինք՝ ճիշտը փնտրող մարդիկս… Նա չէր բողոքում, չէր արդարանում, չէր համոզում: Լսելի էին միայն մտրակի հարվածները, հայհոյախառն ծաղրանքներն ու սանձարձակ մարդկության հրեշավոր հռհռոցը. չէ՞ որ հասել էին իրենց ուզածին. այլևս ոչ ոք չէր ասի՝ պետք է ներել ու սիրել, աղոթել ու օրհնել…