Քայլում եմ՝ խաղ. պարսկական մզկիթի բակն ինձ դուր է գալիս, լուռ ու բացի այդ սա հին ճարտարապետություն է. փորձանք. հոլը մանկության լավ խաղերից էր, ինչքան հեռու էիր նետում՝ մեկ է, ֆռռալով մոտդ էր գալիս… Մի աղջիկ գլուխը կախ կռկվել է նստարանին, բայց գնամ, հո չե՞մ խոսելու, լեզուս էլ փաթ է ընկնում, չէէ, մոռացե՞լ ես կասկադի բակը. երբ հայ աղջիկը քեզ ուղարկեց ոստիկանների հետ ու ինչի համար, «հա, ինչի համար»՚, կրկնեց ոստիկանի կոլեգան. օտարերկրացին քաշքշում էր աղջկան,- ասաց Կիկոսներիցս ամենախրոխտը: Գլխներիս հայրենասեր եք դառել…