Թուրքիոյ մէջ աւանդոյթ մըն է ուրացումը։ Ցեղասպանութիւն պիտի կատարէ, ամբողջ ժողովուրդ մը արմատախիլ պիտի ընէ իր բնօրրանէն եւ ապա փաստել պիտի ջանայ թէ ըրածը ցեղասպանութիւն չէ։ Տակաւին տարիքը չբոլորած մանուկներ, եօթամեայ, ութամեայ պատանիներ կամ եօթանասուն ամեայ տարեցներ պիտի սպաննէ ու ապա հեռուստաէքրաններով պիտի յայտարարէ թէ սպանուածները ահաբեկիչներ են։ Նոյնը պիտի ընէ լրագրողներու օրինակին ալ։ Բազմաթիւ լրագրողներ պիտի բանտարկէ ու ապա պիտի պնդէ թէ այս բանտարկուածները կը մեղադրուին ո՛չ թէ լրագրողութեան, այլ ահաբեկչութեան համար։