Անցնենք մեր բուն նյութին, թեեւ հայը ինչի մասին էլ խոսի, բուն նյութ է։ Ուրեմն, երբ արդեն բավականին թվով դեպուտատների ներկայությունն ապահովեցինք մարզգործկոմի դահլիճում, ես եւս գնացի մարզգործկոմ՝ խմբագրության շենքում թողնելով Արկադի Մանուչարովին, Ռազմիկ Պետրոսյանին, Հրաչյա Բեգլարյանին, Գուրգեն Գաբրիելյանին, Ժաննա Գալստյանին, մեր մյուս ակտիվ մարդկանց... Հրապարակում մարդկային ծով էր... Մարդիկ գիտեին արդեն, որ ղեկավար դեպուտատներից մի քանիսը հրաժարվել էին նստաշրջանին մասնակցելուց՝ դրա հետ ոչ մի հույս չկապելով կամ զգուշանալով (նախկին իներցիայով)։ Սակայն կարեւորն այն է, որ ժողովրդական շարժումը գնալով ավելի մեծ թափ էր վերցնում։ Ինչ անում էր՝ ժողովուրդն էր անում։ Եվ հիմա էլ նույնը։