Ուսանողական տարիներուս Մեծարենցը թուլութիւններէս մէկն էր: «Իմ չունեցած եղբայրս է» յաճախ շփացած կը յայտարարէի: Վիգէնը կը ժպտէր սիրոյս ի տես և մենք երկար, շատ երկար կը զրուցէինք գրականութեան մասին: Արևմտահայ գրականութեան իր իմացութիւնը կ'ապշեցնէր զիս: Իմ գրականութեան դասախօսներս այդպէս չէին զրուցեր գրականութեան մասին: Մեծարենցի՝ իր մշակած լուսանկարը դրուած էր գրադարանին վրայ, որ հիմա իմ գրադարանս կը զարդարէ: Ինտրա կը սիրէր: «Ներաշխարհ»-ը: Երբ օր մը աղջկան անունը հարցուցի «Իրե՜ն» ըսաւ երգեցիկ, ու զգացի որ չարտասանուած «անշուշտ» մը անհետացաւ միջոցին մէջ: Նայուածքը կարծես ինծի կ'ըսէր, որ պէտք է կռահած ըլլայի ու այդ պահուն անդրադարձայ, որ Ինտրայի «Ներաշխարհ»-էն կու գար անունը: Անշուշտ: