- Դա նորությու՞ն է: Քաղաքական մշակույթի մեր չգրված օրենքներով նախընտրական քարոզչության ընթացքում ընդդիմադիր դիրքերից հանդես եկող, ավելի շուտ, իշխանության նկատմամբ հակակրանք ունեցող ընտրողների քվեին տիրանալու համար, քաղաքական կուսակցություններն ու թեկնածուները պետք է անեն առնվազն երեք բան և այսօր էլ դա արվում է մեծ ջանասիրությամբ ու նվիրումով, ընդ որում, միմյանց հետ շատ թեժ մրցակցության պայմաններում՝ 1. իրավիճակը ներկայացնել խիստ գրոտեսկված՝ հնարավոր ամենամռայլ գույներով, 2. ամեն ինչում մեղադրել բացառապես իշխանությանը և 3. ընտրողին փորձել համոզել, որ թեև բոլորն էլ քարոզչության ընթացքում ասում են նույնը, բայց այդ քննադատողներից ամենաազնիվն ու ամենաընդդիմադիրը, կամ որ ավելի ազնիվ կլինի ասել՝ իրական ընդդիմադիրը հենց իրենք են: Այս առումով, քաղաքական պայքարի ռազմավարության առումով ընդդիմադիր կուսակցությունների մոտ ես որևէ նոու–հաու չեմ տեսնում: Թերևս, բացառություն կարող է լինել «Ծառուկյան դաշինքի» առաջնորդը, որն այդ առումով դրականորեն առանձնանում է՝ զերծ մնալով սուր քննադատությունից, հայհոյախոսություններից՝ ընտրողներին հանգամանորեն ներկայացնելով իր ծրագրերը, գաղափարներն ու մտքերը: Իսկ որոշ դեպքերում էլ, նախընտրական աղմուկի ձայնն այնքան բարձր է, որ ասված որևէ խոսք կամ միտք, տեղեկատվական հոսքերի նման ինտենսիվության պարագայում, ընտրողը հնարավորություն չունի ենթարկել քննադատական վերլուծության և հետևություններ անել: Այդտեղից էլ նման խենթանոց հիշեցնող դրսևորումները՝ տևական ժամանակ Գյումրին ղեկավարած անձնավորությունը կարող է այն համեմատել Անիի ավերակների հետ և դրանում մեղադրել ուրիշներին: