2.- Մեր սրտին: Քրիս­տո­սի ծնուն­դով հրեշ­տակ­նե­րը մար­դի­կը իրա­րու հետ հա­ճու­թեամբ ապ­րե­լու աւե­տի­սը տուին – »ի մար­դիկ հա­ճու­թիւն«: Մէկ խօս­քով, մարդ­կու­թիւնը իրա­րու եղ­բայր եւ քոյր դար­ձուց, Աս­տու­ծոյ ըն­տա­նիք, ուր փո­խա­դարձ սէ­րը, յար­գան­քը, զո­հո­ղու­թիւնը եւ ներ­դաշ­նակ կեան­քը բա­ցար­ձակ նուի­րա­կան կա­ցու­թիւն է: Մար­դոց իրա­րու կապ­ուա­ծու­թիւնը եւ իրա­րու հան­դէպ նուի­րու­մը զուտ տե­սա­կան վի­ճակ չէ, իրա­րու հետ հա­ճու­թեամբ ապ­րի­լը ճահ­ճա­ցող ու կա­յա­կան կա­ցու­թիւն չէ, այլ մղում մը, ու­ժեղ զսպա­նա­կում մը իրա­րու օգ­նե­լու, ցա­ւա­կից ըլ­լա­լու, մխի­թա­րե­լու, մէկզ­մէկ բարձ­րաց­նե­լու, ու­րի­շին յա­ջո­ղու­թեամբ ու­րա­խա­նա­լու, կա­րօտ­եա­լին անհ­րա­ժեշ­տը հո­գա­լու եւ ստեղ­ծե­լու այն­պի­սի մթնո­լորտ ու աշ­խարհ, ուր չի տի­րեր մարդ­կա­յին օրէնք ու բռնու­թիւն, այլ կը տի­րէ Աս­տու­ծոյ կամ­քը, մար­դոց եղ­բայ­րու­թիւնը եւ Քրիս­տոս Արե­գա­կին ար­դա­րու­թիւնը: »Երա­նի¯ անոնց որ ար­դա­րու­թեան քաղցն ու ծա­րա­ւը ու­նին, որով­հե­տեւ անոնք պի­տի յա­գե­նան« (Մտ 5.6): Այդ ար­դա­րու­թիւնը մար­դոց հա­ւա­սա­րու­թիւնն է իրա­րու հետ, որուն բա­ցա­կա­յու­թեան ագա­հու­թիւնը կը ստեղ­ծէ ան­տե­սում, հպար­տու­թիւն, զրկանք եւ ըն­չա­քաղ­ցու­թիւն: