Այո, այսօր մեր նոր ընկերուհին հյուրեր ունի: Նարգիլեն պատրաստում եմ, հանդիսավոր դնում կողքիս, կատվին գրկիս՝ հետևում եմ դիմացի շենքի տան անցուդարձին: Երևի թոռներն են: Դուրս եկան պատշգամբ: Տատը հետևներից, ծուլորեն, դանդաղ: Նստեցին: Նրանցից բոյովը տատի գլուխը քնքուշ շոյում է, շոյում է սպիտակ, սպիտակ գլուխը: Ես ելակի համով տաք նարգիլեն մինչև թոքերիս խորքերը քաշում եմ, հաճելի թմրում եմ: Կնոջ հարսն է կամ աղջիկը. լվացք է փռում: Ճարպկորեն, արագաշարժ մատները երեք րոպեում չորս պարան լվացք են փռում: Պառավի շորերն են՝ տռուսիկներ, մի քանի հատ սև շրջազգեստ, մի հատ էլ փարաջանովյան գույների խալաթ: Կեցցե՛ս, տատ: Գույն ես զգում: