«Եթե ես լինեի պապա» ներկայացումը ես եմ գրել ամբողջությամբ, սակայն մեկ մանրուք կա: Այս ժանրի ներկայացումներն իրականում հասարակության պատկերն է, հասարակական երևույթների և դեմքերի, դեպքերի արտացոլումը բեմում` թատերականացված տարբերակավ, ծիծաղաշարժ սկեչերով ներկայացված: Ներկայացման մեջ հատվածներ կան, որոնց մասին ինձ պատմել են կամ էլ ինքս եմ տեսել, այսինքն` կամա, թե ակամա շատ մարդիկ դարձել են այս ներկայացման համահեղինակները: Հնարավոր է, որ շատերն իրենց կամ իրենց պատմածը տեսնեն բեմում: Այս ներկայացման մեջ ինձ օգնում է նաև հայրս` Վարդան Պետրոսյանը: Նա միշտ ինձ խորհուրդներ է տվել թե կյանքի, թե աշխատանքի վերաբերյալ, սակայն սա առաջին դեպքն է, երբ միասին ենք աշխատում: Հայրս ահռելի բեմական փորձ ունի, այդ պատճառով էլ շատ երջանիկ եմ, որ կիսում եմ այս ամենն իր հետ. իրենից շատ սովորելու շատ բան կա: Օրինակ` հայրս կարող է գրածիս մեջ մի բան կրճատել կամ ավելացնել, միանգամից ամեն ինչ ավելի գունեղ է դառնում: Հարզացրույցից առաջ խաղում էի հորս դիմաց, լարված էի, բայց շատ դրական էի տրամադրված ցանկացած քննադատության: