Մեծերի խոսքերից կար. գազանները հարսանքավորներից վախենում են: Տարածությունը պահում, շունչը թողնում է երգելով՝ հետը պարելով, պատկերացնում է քիչ առաջվա հարսանիքը, ձայներն ու ժխորը և սկսում է վերարտադրել՝ շաղ տալ դրանք մթության մեջ. կոշիկներով ասֆալտն է դոփդոփում, գոռում է, ճվում, մկանները քարկոծված օձերի պես գալարվում են մարմննի վրա, ոտքի մատներով ճզմում է ասֆալտը, կոկորդային հնչյուններ արձակում, տուփի երկու լուցկիներն է շրխկացնում, միհոգանոց հարսանիքը դառնում է իսկական քեֆ. ամենակարևորը իր սարքած ուրախությունը հետը շարժելն էր, որովհետև հնչյունները դուրս չեկած արդեն հետ էին մնում, իսկ գայլերն առաջանում էին…