Ինձ արդարացում չկա, ինչպեսև չկա կենդանի կամ մահացած գրողներից ոչ մեկին, մենք անուղղելի սխալ ենք գործել: Ի դեպ, մեր ձախողման բացատրությունը կարելի է գտնել: Պատմվածքը՝ ժանրերից ամենահինն ու ամենաճշմարտացին, երկար ժամանակ համարվում էր մի տեսակ երկրորդական ձև, ոչ մեկի մտքով իսկ չէր անցնի դա վերագրել նրան, ինչ հիմա մեզանում կոչվում է իսկական կամ մեծ գրականություն: Այդպիսի գրականություն էր համարվում վեպը: Տաղանդավոր շատ նովելագիրներ հարկադրված էին հավատալ, որ պատմվածքի ժանրում անհնար է ստեղծել որևէ լուրջ ու կարևոր բան: Գրողը գրող չէր համարվում, եթե մի կարգին վեպ չէր գրել: Հրատարակիչները տարածել էին այդ վնասակար ու անհեթեթ տեսակետը, իսկ քննադատները` պաշտպանել: