Ես փոք­րիկ ու­սում­նա­սի­րու­թիւն մը ը­րած եմ, եւ ե­թէ բաղ­դա­տենք անց­նող քա­ռա­սուն տա­րի­նե­րու հետ թի­ւե­րը, կը տես­նենք, որ հայ հա­մայնք­նե­րը ­Մեր­ձա­ւոր Ա­րե­ւել­քի մէջ վաթ­սուն­հինգ տո­կո­սէ ա­ւե­լի նո­ւա­զած են: Այ­սօր ­Մեր­ձա­ւոր Ա­րե­ւել­քի մօտ տա­սը երկ­րի մէջ, ուր մեծ թի­ւով հայ հա­մայնք­ներ կա­յին, հա­զիւ մնա­ցած է մօտ եր­կու հա­րիւր յի­սուն հա­զար հա­յու­թիւն, նե­րա­ռեալ Ի­րա­նը, ­Լի­բա­նա­նը, ­Սու­րիան, Ի­րա­քը, Ե­գիպ­տո­սը, նաեւ՝ ­Թուր­քիան, ե­թէ ­Մի­ջին Ա­րե­ւել­քը նկա­տի առ­նենք քիչ մը լայն ի­մաս­տով: Ե­րե­ւա­կա­յե­ցէք, եօ­թա­նա­սու­նա­կան­նե­րուն, որ հա­յու­թիւ­նը վեց հա­րիւր յի­սուն-եօթ­հա­րիւր հա­զար էր, հի­մա մօտ եր­կու հա­րիւր յի­սուն հա­զար է միայն: