Ի՞նչ	անես, Էշ	գեղըցի	ըլելով՝ գլուխը	հաստ, ծուծը	բարակ, անտաշ, կոպիտ, ո՛ չ	վարպետ	էր	տեսել, ո՛չ	վարժատուն, ձիու	տակը	սրբելուցը, մաճը	բռնելուցը, հանդը	վարելուցը	ու	կատեպանությունից	ավելի	ո՛չին	չ	բան	չէ՛ր	գիտում: Ախր մեկ	մարդ	որ	անլվա	հաց	ուտի, ամսըներով	չոլումն	ու	գոմումն	իր	օրն	անց կացնի, նրանից	էլ	ի՞նչ	հարցնես, ի՞նչ	բեդամաղ	ըլիս. նրա	ասածը	ո՞վ	չվանի կդնի: Թեկուզ	գեղըցին, թեկուզ	յաբանի	հայվանը, մի	հեսաբ	ա: Մեկ	մարդ	որ խաչ	հանելիս	չիմանա, թե	ձեռը	առաջ	դո՞շին	պետք	է	դրած, թե՞	ճակատին, ա՞ջու	կողմը, թե՞	ձախու, սաղ	տարին	հինգ	անգամ	ժամի	երես	տեսնի, էլ	ո՞վ նրա	դնչին	մտիկ	կտա: Կըլի	որ	նրա	բոլոր	ան	բավականության	պատճառը բարիկենդանն	էր	ու	ժամի	երկարիլը: Բալքի	միտք	էր	անում, թե	իր	թայդաշ տղերքը	Էն	սհաթին	ձի	ու	ասպաբ	հազրած՝ դուս	ըլին	Էկած, ու	ինքը	ետ	մնա: Բալքի	թե	հենց	է՛ստուր	համար	էր	նա	էնքան	դատ-բեդատ	անում, տրտնջում, բերանը	ավերում, հոգին	ապականում. թե	չէ	նրա	ձենը	մինչև	է՛ն	օրը	իր հերնըմերն	էլ	չէին	լսել: էս	պատճաոով	կարելի	ա	նրա	գիժ	խոսքերը	մոռանալ, նրան	ներել	ու	էսպես	ափեղցփեղ, հայվարա	խոսողի	բերանը	ցխել	որ	իր չափը	ճանաչի: