Բժշկի յուրաքանչյուր բառի հետ հիվանդին բերած մարդու դեմքին թանձրանում էին բոլոր ապրումները, ամբողջ ցավն ու տառապանքը: Նա իրեն հազիվ էր զսպում, որ չփղձկա: Երբ բժիշկն ավարտեց զննումը, միաժամանակ սպառվեց նաև նրա ինքնատիրապետումը: Նա սկսեց հեծկլտալով լալ, խռոված երեխայի պես: