Պատասխան.- Կա խորհուրդների և օրինակների մի գիրք, որը կոչվում է «Քրիստոնյա կույս». իմ ինքնագրերում օգտագործվող արտահայտությունների մեծ մասը ես քաղում եմ այդ գրքից: Չնայած գրքույկի հետադիմական բովանդակությանը` ես այդ խորհուրդները համարում եմ հաճելի շարադրված, իսկ ժամանակավրեպությունը դրանց զվարճալի երանգ է հաղորդում: Այդ գիրքը բաղկացած է նմանօրինակ աֆորիզմներից. «Եթե դու հաճույքներ ես գտնում շքեղության և աշխարհի զվարճանքների մեջ, ապա քո գանձը ոչ թե Աստված է, այլ Բաալը», կամ` «Մի' նմանվիր հիմար պատանիներին, ովքեր սիրում են միայն բազմամարդ խնջույքները, որտեղ ի ցույց են դնում իրենց կեղծ զարդարանքները և պարծենում են իրենց անցողիկ գեղեցկությամբ»: Երբ այդ գիրքն իմ ձեռքի տակ չէ, ես սովորաբար գրում եմ մոտավորապես այսպես. «Պետք չէ վախենալ հաճույքներից»: Գրում եմ երևի այն պատճառով, որ կցանկանայի պառկել այդ մարդու հետ: Հաճույքն ինձ համար ոչ թե մարտնչող գաղափարախոսություն է, այլ պարզապես հավերժ չբավարարված ցանկություն: Ես մտածում եմ, որ արժեր կառուցել մի ամբողջ սցենար այդ ինքնագիրների թեմայով: Հայտնի դերասանն իր ուղերձներում թաքցնում է գաղտնագրված վկայություններ սեփական կյանքի մասին: Դերասանին սպանում են: Նրա բարեկամը պատահաբար գտնում է երկու գրություն, որոնք դերասանը շարադրել էր հաջորդաբար: Դա հետաքննության բանալին է: Բարեկամը որոշում է հավաքել դերասանի բոլոր ինքնագրերը և գտնել մարդասպանին: Սա պիտի լինի ամբողջովին հիչքոկյան շնչով նկարահանված ֆիլմ: