31 տարեկանում Սարգիս Ստեփանյանի կյանքը նոր շրջափուլ մտավ: 2014թ. հուլիսի 29-ին հայ դիրքապահ ստորաբաժանումների ուղղությամբ հակառակորդի դիվերսիոն խմբի հարձակումից հետո չեզոք գոտում վիրավոր զինվորին դուրս բերելիս նա արկի պայթունից վիրավորվեց՝ կորցնելով երկու ոտքն ու աջ թեւը: Թեեւ միշտ սիրել է սպորտը՝ պատանեկան տարիներին պրոֆեսիոնալ ծանրամարտով է զբաղվել, սակայն վիրավորում ստանալուց հետո, երբ վերականգնողական փուլն էլ անցավ, հասկացավ՝ պետք է սպորտով զբաղվել. այն առավել, քան պետք է՝ ուժեղ լինելու համար՝ հաղթահարելու թե կենցաղային խնդիրները, թե նաեւ պրոֆեսիոնալ սպորտով զբաղվելու համար.