Բայց 1908 յուլիս 10ի փոթորիկը քշեց տարաւ Բարեգործականներու այս «ազգաշէն» ծրագիրները։ Երկար ատեն ոչինչ լսեցինք իրենցմէ, յեղափոխութեան յաղթանակը սահմռկեցուցած եւ ամօթահար ըրած էր զիրենք. փութացին օգտուիլ նոր հոսանքէն. Աղեքսանդրիայէն՝ Աբրահամ փաշա Բարթող, այն՝ որ Սուլթան Համիտէն պատուանշան կ՚առնէր միշտ եւ Օրմանեանին խազէվիներով բրինձ կը ղրկէր, այս բարեգործական Բարթող փաշան որ կեանքին բոլո՛ր օրերուն եւ ժամերուն մէջ անիծելով անիծած էր հայ յեղափոխութիւնը, ահա՛ այս մարդը շռնդալից նամակով մը — զոր հրատարակել տալու խնամքն ալ ունեցած էր — Հ[այ] Յ[եղափոխական] Դաշնակցութեան ղրկեց 2500 ֆրանք նուէր։ Ուրիշ բարեգործական մը՝ Նազարէթ Տաղաւարեան, այն որ նախապէս Օրմանեանին եւ Համիտին կատաղի թշնամին ըլլալով, Գահիրէ՝ Պօղոս փաշայի տայրէն մտնելէն ետք ճամբան փոխեց եւ արտասահմանի մէջ հայ յեղափոխութեան փոսը երկար ատեն պատրաստեց, օգտուելով յուլիս 10էն, իբրեւ յեղափոխական Պոլիս վազեց եւ իբր Հնչակեան՝ մէպուս ալ եղաւ։ Եւ տակաւին ուրիշ մեծ ու պզտիկ «բարեգործական»ներ հայ յեղափոխութեան այդ թունաւոր ցեցերը, ազգ[ային] դատին վիժման մեծագոյն պատճառն եղող այդ չարագործները Պօլիս գալով յեղափոխութեամբ պարծենցան եւ դիրքերու տիրացան։ Հ[այ] Բ[արեգործական] Ը[նդհանուր] Միութեանը իր իսկական նպատակը թաղած էր ուրեմն. կանգուն կը մնար միայն իր արտաքին նպատակը, որ էր՝ նպաստ հասցնել հայ աղէտեալներու։