Ես կայծակնորեն գլխի եմ ընկնում, որ պառավիկիս էլ ա ինսուլտ խփել: Պառավիկս էլ մի աչքը բաց աշխարհին է նայում: Մեկը փակ, մեկը բաց: Ինքն էլ է սպասում: Մի աչքով սպասում է: Ինձ: Դժվար եմ գիտակցում ակնախոռոչի մեջ պտտվող, փնտրող, կարոտող, լացող, ծիծաղող, մենակ-մենակ աչքի գոյությունը: Պիտի գնամ: Արագ հագնվում եմ: Կնոջ տուն: Հաստատ ինսուլտ ա խփել: Տես, ինքը չի կարողանում վեր կենա, քայլի, հատուկենտ մարդիկ էլ գնում-գալիս են: Ինքն ինձ է սպասում: