«Կյանք մտնել» ասվածը, ինչի մասին այդքան սիրում են ճոռոմաբանել միջնակարգ դպրոցների տնօրենները «Վերջին զանգ» կոչված միջոցառումների ժամանակ, նման է լողալ չիմացող մեկի՝ առաջին անգամ ալեկոծ ծովը մտնելուն: Հար և նման: Առանց ավելորդ չափազանցությունների, առանց ընթերցողի համակրանքը շահելու համար նման համեմատությունը նրա աչքը մտցնելու: Իրոք նման է: Սրտի տրոփյունով քայլում ես դեպի խշշոցն, ու հանկարծ աչքիդ առջև բացվում է ալեփրփրուր հսկան: Առաջին պահին շունչդ կտրվում է, զարմանքից քարանում ես, հիանում գեղեցկությամբ: Հետո վարժվում ես ու նոր միայն նկատում ալիքների վրա թռվռացող մի քանի համարձակների: Մագնիսի նման հրապուրում է ծովը, ու ինքդ քեզ հաշիվ չես էլ տալիս, թե ինչպես ալիքները սկսեցին լիզել ոտքերդ: Էլի ես գնում: Դե ի՞նչ կա որ. ջուրը դեռ գոտկատեղիցդ է, իսկ ալիքների վրա թռվռալն իրոք որ՝ հաճելի: Մեկ էլ հանկարծ մետրանոց մի ապտակ ես ստանում, ջրով ծածկվում գլխից էլ վերև, ու հատակը փախչում է ոտքիդ տակից: Զգում էս թեև, որ կարող ես ջրում պահել քեզ, բայց չես համարձակվում: Մինչև հասցնում ես ուշքի գալ մի քանի մանր ալիքների խաբուսիկ օրորով, վրա է հասնում երկրորդ ապտակն ու այդպես շարունակ: Վայ քեզ, եթե ժամանակին դուրս չեկար. անգիտակցաբար կորցնում ես ուժերդ ու սոսկումով հանձնվում ալիքներին՝ փորձելով ազատվել, կուլ չտալ աղի ջուրը, գնալ դեպի ափը, ի վերջո օգնության ես կանչում ու, եթե բախտդ բերեց, հայտնվում ես ափին: Ահա քեզ գեղեցիկ մեդալի մյուս կողմը: Չնայած այդ ամենին՝ եթե քիչ թե շատ սիրում ես ջրի տարերքը, ապա անպայման կվերադառնաս: Մի քիչ լողալ կսովորես, մի քիչ կմոռանաս եղածն ու անպայման կվերադառնաս... Մոտավորապես այս նոտաներով ժամերգվեց և Լևոն Նիկոլայի Փոսփոլյանի նորամուտը՝ կյանք: