Քրիստոս յատուկ սէր ու գուրգուրանք կը տածէ մեզմէ ամէն մէկու հանդէպ. Ան կը ճանչնայ մեզմէ իւրաքանչիւրը անձնապէս եւ զայն կը կանչէ իր անունով, ինչպէս որ կ՛ըսէ այս առակին մէջ։ Երբ մէկը դուրսէն դիտէ ոչխարներու հօտ մը, որեւէ զանազանութիւն չի կրնար դնել անոնց միջեւ, իրեն աչքին բոլոր ոչխարներն ալ նոյնն են. Սակայն հովիւ մը, որ ականատես եղած է իւրաքանչիւր ոչխարի ծննդեան, զայն խնամած ու մեծցուցած է տարիներու ընթացքին, եւ հաւանաբար անոր անուն մըն ալ տուած է, զանազանելու համար միւսներէն, անշուշտ թէ կրնայ որոշել իւրաքանչիւր ոչխար եւ զայն իր անունով կանչել, որովհետեւ զանոնք կը ճանչնայ առանձնապէս։ Նոյնպէս ալ Քրիստոս, որ ստեղծած է մեզ, մեր մկրտութեան օրը մեզի անուն տուած է, մեր ծնողքին միջոցաւ, մեր ամէն մէկ քայլին հետեւած է, մանաւանդ մեր հոգեւոր կեանքի մէջ կատարած ընթացքին ընդմէջէն, անշուշտ թէ յատուկ սէր ու գուրգուրանք կը տածէ մեզի հանդէպ եւ մեզ կը պահպանէ բոլոր չար փորձանքներէն։