Նորից երկար չէր տևելու իր ներսի նիհիլիստական տխրությունը փարատելը: Ուսերը թոթվեց: Լա՛վ: Առանց այն էլ աշխարհը զիբիլ է: Անցյալը, ներկան, այստեղը, այնտեղը... ամեն ինչ նույնն է: Ամենուր նույն տառապանքն է: Աստված կամ չկա, կամ այնքան հեռու է, որ չի կարողանում մեզ տեսնել այս ծայր աղքատության մեջ: Կյանքը հնարավորինս անխիղճ է: Մթագնած հայացքը գցեց էկրանին, որտեղ թուրքական ոճով Դոնալդ Տրամպի կորած խմբի ամենամեղավոր երեք անդամներին անդրշիրիմյան հարցեր էին տալիս: Ֆուտբոլային թիմի համար պատրաստված համազգեստներն այնքան վատն էին, որ նույնիսկ եթե անվճար լինեին, ամենամոլի երկրպագուներն անգամ կհրաժարվեին հագնել: Այժմ մեկը պետք է թիմից դուրս գար: Քանի որ ոչ մի մասնակից դուրս չմնաց, նրանք սկսեցին մեկը մյուսի համար փոս փորել: Ոչ ոք չէր ուզում պարտվող կողմ լիներ կապիտալիզմի այս ձիավազքի մեջ: Եթե պետք լիներ, միմյանց աչքերն էլ կհանեին: Ասյան դեմքը ծամածռեց: Այս ի՞նչ դաժան համակարգ է: