Ելույթներով և դասախոսություններով հանդես եկան մի շարք պատմաբաններ` առավել մանրամասն ներկայացնելով գեներալ-լեյտենանտի տոհմի պատմությունը, ինչպես նաև ռազմական գործչի կյանքի հերոսական դրվագները: Հայաստանի ազգային արխիվի տնօրեն, հոբելյանական հանձնաժողովի անդամ Ամատունի Վիրաբյանը իր «Սիլիկյանների տոհմը» թեմայով զեկույցում նշեց, որ Մովսես Սիլիկյանը տոհմիկ ազնվական էր.«Ուսումնասիրելով այս տոհմը, պարզ դարձավ, որ նրանք եղել են ռազմական գործիչների տոհմ: Սիլիկյանները բնակվել են Ելիզավետպոլի նահանգի Նուխի գավառի Վարդաշեն գյուղում, գյուղը բազմազգ էր: Սիլիկյանները ազգությամբ ուտի էին, դավանանքով` հայ առաքելական: Չնայած ուտիների մի մասը ուղղափառ եկեղեցու հետեւորդ էին: Առաջին Սիլիկյանը, որ գրանցված է արխիվային փաստաթղթերում, Պյոտրն է: Նա Վարդաշենի մոտ կառուցել է ուղղափառ վանք, սակայն նրա ժառանգները հետագայում հայ առաքելական դավանանքի են անցել, վանքն էլ գործել է հայ առաքելական եկեղեցու ենթակայությամբ: Հաջորդ Սիլիկյանը, որ հիշատակվում է, ունի Իվան անունը: Նրա երկու որդիները ` Մարտիրոսը եւ Հարությունը, զինվորական էին, նաեւ` բեկեր: Նրանց երեք ժառանգները` Մովսեսը, Հայրապետը, Ստեփանը, ցարական բանակում հասել են գեներալ-մայորի կոչման: Գնդապետների քանակն էլ թիվ չունի: Ստեփանի որդին` Արտեմ Սիլիկովը, փոխգնդապետի աստիճանով ստացել է Գեորգյան շքանշան, զինվորական էր նաեւ Ստեփանի եղբայրը` Ռոստոմը, որ շտաբս կապիտանի աստիճանով ղեկավարում էր Բաքվի տեղական հրետանային ջոկատը: Ռոստոմի երկու զավակները` Ալեքսանդր եւ Արշակ, հայտնի են նրանով, որ ծառայել են հայկական բանակում եւ 1919 թ. փետրվարի 27-ին զոհվել են թուրք-թաթարական խռովությունները ճնշելու ժամանակ: Մովսես Սիլիկյանը Կարսում ամուսնացել է իր ծառայակից սպաներից մեկի դստեր` Նատալյա Զդանովսկայայի հետ եւ շուտով ծնվել է նրանց միակ որդին` Գեորգին: Երբ Մովսես Սիլիկյանը ձերբակալվեց, որդին 12 տարեկան էր: Հայտնի է, որ նա մինչեւ 1990թ. բնակվում էր Բաքվում, բայց հունվարյան կոտորածների ժամանակ հեռացել է: Այժմ նրա ճակատագիրը անհայտ է»: