Սևազգեստ ծեր կանայք օգնում էին Արաքսուն։ Ջրի բացակայության պատճառով նրանք չկարողացան լվալ մարմինն այնպես, ինչպես պահանջում էր ավանդույթը, սակայն Գալստյան այրին մի կերպաս բերեց, որը որպես տապան ծառայեց։ Ծիսական օծումը նա ձեթով կատարեց։ Դիակի շուրջը մեծ բազմություն հավաքվեց և նրան թափորով ուղեկցեց մինչև բլուրը։ Առաջին անգամ էր, որ նրանց միավորում էր աղոթքը։ Նրանք կիսում էին ոչ միայն վախն ու տառապանքը, այլև հարության հույսը։ Մի կույր, որին առաջնորդում էր մի տղա, մոտեցավ փոսին։ Զարմանալիորեն հզոր և հստակ ձայնով նա սկսեց երգել «Ի վերին Երուսաղեմ» շարականը։ Բոլորը միացան ծերունուն. նրանք նորից համայնք կազմեցին։