Ներկայումս հայտնի է շիգելաների ավելի քան 50 սերոլոգիական տեսակ: Բոլոր շիգելաները կառուցվածքով նման են իրար, ցուպիկաձև են` կլորացած ծայրերով, անշարժ են, սպոր և պատիճ չեն առաջացնում, G- են, լավ աճում են հասարակ սննդային միջավայրերում: Շիգելաները ունեն ջերմակայուն սոմատիկ O-անտիգեն: Նրանց քայքայումից անջատվում է էնդոտոքսին, որի հետ շատ դեպքերում կապում են ինտոքսիկացիոն սինդրոմի զարգացումը: Շիգելաները կարող են սինթեզել էկզոտոքսիններ, որոնց շարքում կան էնտերոտոքսիններ (ջերմակայուն և ջերմազգայուն), որոնք ուժեղացնում են հեղուկի և աղերի սեկրեցիան աղիքի լուսանցք, և ցիտոտոքսիններ, որոնք վնասում են էպիթելիալ բջիջների թաղանթը: Գրիգորև-Շիգի բակտերիաները նաև սինթեզում են ուժեղ նեյրոտոքսին: Շիգելաների վիրուլենտությունը որոշվում է երեք հիմնական գործոններով`էպիթելիալ բջիջների թաղանթներին ադհեզիայի հատկությամբ, ինվազիայիով և տոքսինների արտադրությամբ: