Անան իմ թույլ կողմն է, իմ բարությունն ու ուրախությունը։ Ինչքան մանր ու կարևոր իրադարձություն լինում էր ես շուտ մոռանում էի, Աննան ամեն բան ճշգրտությամբ հիշում էր: Աննան իմ հիշողությունն է: Տարիներն իմ էությունը չեն մաշել: Ես մարդկանց նվիրվում եմ այնքան, որ մոռանամ ինքս ինձ մասին: Բայց Աննան ինձ նվիրված էր կրկնակի: Ես գիտեի, նույնիսկ, եթե ես ինքս ինձ դավաճանեմ, Աննան չի դավաճանի: Եթե ես ինքս ինձ դադարեմ սիրել, Աննան ինձ իմ տեղն էլ կսիրի: Ոչինչ ինձ չի ոչնչացնում, չի նվաստացնում այնքան, որքան Աննայի արձունքնրը։ Իր տխրությունն իմ դժբախտությունն է։ Տաս տարի է, թե ավել ես վստահում եմ Աննայի ամեն խոսքին ու հայացքին։ Իրենից մաքուր, պարզ ու թափանցիկոչ ոք չի կարող լինել։