Ղորդ	ա, շատ	օր	մտիկ	արինք, չէկան, ամա	էս	գիշեր	ինձ	սուրբ	Սարգիսն	երևաց, ծաոա	եմ	նրա	սուրբ զորությունին, ու	ինձ	ասեց, որ	մեր	գլխի	թադարեքը	տեսնինք: Սուրբ	Սարգսի	անունը	տվե՛ք, աղոթք	արե՛ք, հրես աղոթարանը, որտեղ	որ	ա, կբացվի: Նրանք	մեր	ազգի	արինը	շատ	են	վեր	ածել	մեկ	օր	էլ	մենք	նրանց	արինը	վեր ածենք: Հայ	չե՞նք, հայի	արարչին	մեռնիմ, նրա	ամեն	մեկը	մեկ	սարի	բարեբար	ա: էլ	վախտ	մե՛ք	կորցնիլ. կապրինք, էլի	մեր	հողումը, մեր	օղլուշաղի	հետ	կխնդանք, կմեռնինք, էլի	մեր	ննջեցելոց	հողի	վրա	արին կթափենք: Վարդանա	թոռները	չե՞նք, Տրդատա	արինը	չի՞	մեր	սրտումը, Տիգրանի	շունչը	չի՞	մեր	բերնումը: Սար ըլեր` կհալչեր, էլի	մենք՝ հայերս	չե՞նք, որ	ամեն	տեղ	անուն	ունինք, մեր	հավատը	ամեն	տեղ	գոված	ա. Մեռնի՛մ ձեր	արևին, Էնպես	մեկ	քաջություն	անենք	Էսօր, որ	աշխարհ	ամենայն	իմանա: Դե՛, էլե՛ք, Սմբա՛տ, Աշո՛տ, Տի՛գրան, էլե՛ք, ձեր	խոքուն (հոգուն) ղուրբան, տեսնիմ, թե	ի՞նչպես	էսօր	ձեր	անունի	լայաղ	ձեր	հունարը	նշանց կտաք: էդպես	անուն	ունեցողը, սար	ըլի	առաջին, պտի	վրովը	թռչի. ծով	ըլի, պտի	ոտնակոխ	տա, ո՞ւր	մնա	էս քյամալսզ, թուլ	աջամը, որ	ո՛չ	հոգի	ունի, ո՛չ	հավատ, ո՛չ	օրենք: Մեկ	մարդ	որ	մեռոն	չունենա	ճակատին, նրանում ի՞նչ	զորություն	կըլի: Մեր	ձեռը	որ	թուլանա, աստուծո	հրեշտակը, սուրբ	Լուսավորչու	բարեխոսությունը	մեզ քոմակ	կըլին, է՛նքան	ա	մեր	հավատի	զորությունը: