Աչալուրջն	Աղասի, երբ	բոլոր	խալխը	էկան, հավաքվեցան, ամեն	բանը	թողաց, հրամայեց, գնացին	եկեղեցին, րիգնաժամն	ասեցին, աստծուն	իրանց	շնորհակալությունն	արին, ու	ժամը	որ դուս	էկավ, մարդ	քցեց	ամեն	տեղ, որ	ղարավուլ	քաշեն, տեսնին, թե	հարամու	ոտքը	կտրվե՞լ	ա, թե՞	էլ	ահ	կա: Գոհություն	աստուծո, ոչինչ	չտեսան, ետ	դառան: Մեռած	մարմինները	որը քարափնըվեր	ձորը	շպրտեցին, որը՝ հորերը. մնացած	ձի, հարստություն	ճոթ	արին: Շորին, ձիու, ասպաբի	մտիկ	անող	չկար: Մութը	գետինը	չառած՝ ամեն	տեղ	պահապան	դրեց	ու	մնացած խալխը	բերդը	հավաքեց: Րիգնահացը	որ	կերան, Աղասին	սկսեց	խորհուրդ	անիլ, թե	ի՞նչ	ա նրանց	միտքը, ո՞ւր	են	ուզում	գնալ: Նրա	միտքն	Էն	էր, որ	բալքի	սրանց	էլա	ճամփու	բերի, մնան Անի՝ իրանց	հին	աթոռանիստ	քաղաքը, ուրտեղ	որ	նրանց	կյանքը	ազատվել	էր, կրկին	շեն	քցեն, գրեն	Գյումրի, ռսի	ռահաթ	դառնան	ու	Էստով	աշխարքումը	հավիտենական	անուն	ճարեն: