Ա՜խ, ո՞ր	մեկն	ասեմ. նրա	ամեն	մեկ	շարժմունքը, ամեն	մեկ	խոսքը, ամեն	մեկ	մտիկ	տալը, ամեն մեկ	աչքի	ու	պռոշի	ժաժ	գալը	հրաշք	էր: էն	լուսակոլոլ	աչքերը, էն	խնկան	ծաղիկ	շրթունքը	որ չէ՛ր	բաց	անում, մարդ	ուզում	էր	ո՛չ	ուտի, ո՛չ	խմի, հենց	նրան	մտիկ	տա, նրա	սուրահի	բոյին թամաշ	անի, նրա	ոտի	տակին	հոգին	տա, նրա	ձեռիցն	իր	մահն	առնի՛: է՛ս	երկնային	հրեշտակը, է՛ս	անմեղ	գառն	էր	էս	հադաղին	է՛ն	գազանների	ձեռին. ի՞նչ	քարացած, ապառաժ	սիրտ	պետք	է ըլի, որ	նրան	տեսնելիս	կամ	նրա	պատմությունը	լսելիս	գլխին	կրակ	չի՛	վառվի: Ո՞ր	մեր	էս հադաղին	թուրը	չէ՛ր	աոնիլ	ու	իր	ջիգյարը	ցցիլ: Ո՞ր	հարևան	կամ	անցվորական	նրա	էն	լուսեղեն երեսին	նայելիս՝ աչքին	չէ՛ր	հուպ	տալ, որ	լացը	գա, ու	սիրտը	հովանա: Ամա	մեր	գեղական	խեղճ խալխը	էնքան	էսպես	բաներ	տեսել	ու	լսել	էին, որ	արտասունքներն	էլ	էր	ցամաքել, աչքըների լիսն	էլ	էր	հատել: