— Ֆեն	դը	սիեկլ, — կրկնեց	Սմբատը	դառն	ծիծաղելով, — ափսոս	միայն	որ	այդ «ֆեն	դը	սիեկլը» կլինի	և՛	քո	կյանքի	վերջը, և	դա	երբեք	չես	հասնիլ	քսաներորդ	դարին: Նայի՛ր	հայելուն. մի՞թե	չես	զգում, որ	ոտքի	վրա	կենդանի	փտում	ես, ամբողջ մարմինդ	որդնել	է... Մի՞թե	չգիտես, ողորմելի...