Հազարամյակների ճանապարհին կորսված հպարտությունն ու ցավը, ցասումն ու վրեժխնդրությունը ծնվեցին-նորոգվեցին նրա յուրաքանչյուր տողի մեջ: Եկող սերունդներին նա փոխանցեց սեփական երկրին ու ճակատագրին տեր լինելու աներեր պատրաստակամությունը: Սերունդնե´ր դաստիարակեց: Նրա դպրոցում սովորեցին ու հոգու դասեր առան հայտնի շատ գրողներ, արվեստագետներ, մտավորականներ, քաղաքական ու պետական գործիչներ: Ժողովուրդը սիրեց «Ավանգարդը»: Եվ այսօր էլ շատերը հպարտությամբ են իրենց կենսագրության էջերում տեղադրում «Աշխատել եմ «Ավանգարդ»-ում» տողը: Ինչ-որ գերբնական զորությամբ թերթը կարողացավ ձգել-հավաքել, միացնել, ամբողջացնել ու դարձնել պատմության ժառանգորդ, մշակույթի կրող, լեզվի պահապան ու պետականության պահանջատեր: Իր ժողովրդի կողքին էր միշտ: