նրա երգը լսում են, լսել են եւ կը շարունակեն լսել, սակայն ֆրանսիացիները ամենաերջանիկներն են, քանզի Ազնաւուրի համար, որը երգում է ֆրանսերէն, շատ կարեւոր է, որպէսզի երգի բառերը հասկանան, իսկ միւս կողմից, երբ չես հասկանում բառերը, քեզ գերում է բառերի հնչիւնային պատեանը եւ լսողը դառնում է համահեղինակ, ներդնելով այդ հնչիւնների մէջ իր սեփական ապրումները, որոնք բառերով հնարաւոր չի արտայայտել, այլ միայն երգով, այն էլ Ազնաւուրի կատարմամբ։ Ինչո՞ւ։ Ես բախտ չեմ ունեցել. իմ ուժը անշուք արտաքինս է եղել, իւրայատուկ ձայնս, սովորական դէմքս, որի մէջ ուզածդ մարդը կարող է գտնել իրեն։ Ասում են, որ ես նման եմ հազարաւոր այլ մարդկանց։ Դա ինձ չի վիրաւորում, ընդհակառակը, ուրախացը— նում է…»։