Նշենք, որ Ղուրանը բազմիցս բնութագրում է Քրիստոսին որպես Աստծո կողմից առաքված մարգարե, ինչպես նաև Աստծո «Խոսք» առանց այլ մեկնաբանությունների կամ Աստծո ուրվական (սուրա 4, 171), «արարված ինչպես Ադամը» (սուրա 2, 3, 5): Այսպիսով ճիշտ հասկացված Իսլամն ինքը ավելի է գնահատում Հիսուսին, քան բազում ժամանակակից աստվածաբաններ, որոնք Հիսուսին միայն որպես սոցիալական ռեֆորմատոր են ընկալում: Ի վերջո Ղուրանը չի ընդունում «Արարչի որդու» ուսմունքը (հետագայում՝ սուրբ երրորդություն), որը Մուհամեդի ժամանակների քրիստոնյաների կողմից ևս ընկալվում էր որպես երկրային (հողածին): Եթե անգամ քրիստոնյաները այնպես բացատրեին, ինչպես Հովհաննես 1-ի «Աստծո խոսքի» սկզբանական իմաստը, այլդավան մարդիկ միևնույնն է չեն հասկանա, թե դա ինչ է նշանակում (օրինակ՝ սուրա 6, 101): Ըստ հռոմեական 1.4 գրի Հիսուսը արարվել է սուրբ հոգու ուժով, այսինքն չի ժնվել: Այսպիսով քրիստոնյաները կարող են թերևս համաձայնվել մուսուլմանական այն տեսակետի հետ, որ ի սկզբանե էր Աստված (չծնված) ու չծնեց այլ արարեց Քրիստոսին: Այսուհետև հունական «Լոգոս» հասկացությունը, որը Աստվածաշնչում հիշատակվում է որպեսաստվածածին կամ Հիսուո Քրիստոսի առաքյալ, որը ավետարաններում նաև թարգմանվում է որպես «Խոսքը» (տես վերևում), հիշատակվում է Ղուրանում առնչելով Հիսուսի հետ: Արդյո՞ք Ղուրանի ինչպես նաև Աստվածաշնչի ոգեշնչումների մեջ գաղտնիքներ են թաքնված, որոնք մինչ այժմ ոչ քրիստոնյաները և ոչ էլ մուսուլմանները պարզաբանել են կարողացել և անիմաստ վիճաբանում են արտահայտությունների ու բառային ձևակերպումների շուրջ: Նույնիսկ այն դեպքում, երբ քրիստոնյաները այդ ուսմունքը այնպես են ներկայացնում, որ այն որպես «բազմաստվածության» ուսմունք է ընկալվում, չի համապատասխանում այն ոճին, ինչ Քրիստոսն էր ուսուցանում. «Աղոթեք իմ անունից (այսինքն ներքուստ Հիսուսի հետ միաձուլված) առ Աստված (հայրը)» (Հովհ. Ավետ. 15:16): Հիսուսի կյանքում ամեն ինչ առնչվում է միակ Աստծո հետ, որի հետ ինքը սերտորեն կապված էր, և դեպի որը նա մարդկանց կարող է առաջնորդել: