Հաջորդ առավոտ՝ ժամը յոթին, նա նոր շորերով պատրաստ կանգնած էր, նրա նոր շորերը իր հագով չէին, իսկ նոր կոշիկները նեղում էին: Սրանք այն ստանդարտ չափի շորերն են, որ տալիս են բանտից ազատվողներին: Նրան տվեցին փող՝ գնացքով մինչև մոտակա քաղաքը հասնելու համար: Տվեցին ևս հինգ դոլլար: Հետաքրքիր է՝ հինգ դոլլարը պետք է նրան օգներ մարդ դառնալու գործում: Բանտապետը նրան ձեռքով հաջողություն մաղթեց: Դա Վալենթայնի, որպես համար 9762 բանտարկյալի, վերջն էր: Դուրս եկավ բանտից ու քայլեց դեպի արևի լույսը: Քայլում էր ու չէր լսում թռչունների երգը, չէր նայում կանաչ ծառերին կամ էլ հոտ քաշում ծաղիկներից: Նա գնաց ռեստորան: Նա այդտեղ ճաշակեց ազատության քաղցր համը: Նա լավ ճաշեց: Դրանից հետո գնաց երկաթուղային կայարան: Մի քիչ փող տվեց այն կույր մարդուն, որ նստած էր այնտեղ և փող էր խնդրում, իսկ հետո գնացք նստեց: Երեք ժամ անց հասավ մի փոքրիկ քաղաք: Գնաց Մայք Դոլանի ռեստորան: Մայք Դոլանն այնտեղ մենակ էր: Ձեռքով բարևելուց հետո, ասաց. «Ես ներողություն եմ խնդրում, մենք չկարողացանք դա ավելի շուտ անել, Ջիմի, տղաս: Բայց սեյֆը դեռ Սփրինգֆիլդում է»: