Այս անցանկալի գործընթացը ցավալիորեն շարունակվեց նորանկախ Հայաստանում, երբ խորհրդային տնտեսագիտությունից կուրորեն կառչած հայ տնտեսվարական միտքը որդեգրելով 1 բնակչի հաշվով 1 տոննա հացահատիկով ինքնաբավություն ապահովելու մոտեցումը հայտարարեց, թե Հայաստանի Հանրապետությունը երբեք ինքնաբավ լինել չի կարող: Հեղինակիս մոտեցմամբ այսօրինակ ձեւակերպումներն էին նաեւ պատճառը, որ մարդկանց մոտ որոշակի խուճապ առաջացավ, իր բազմաթիվ բացասական հետեւանքներով: Այդօրինակ մոտեցման պատճառը հետեւյալն էր. խորհրդային տնտեսագիտությունն արձանագրել էր, որ 1970-ականներին երկիր մոլորակի հզորագույն տնտեսությունն ունեցող ԱՄՆ-ում 200 մլն բնակչության առումով արտադրվում է 200 մլն տոննա հացահատիկ: ԽՍՀՄ ղեկավարները հավատացած էին, որ երկրի մոտ 300 մլն բնակչության պարենային հիմնահարցը լուծելու համար հարկ է 1980-ականների 220 մլն տոննա հացահատիկի արտադրությունը հասցնել 300 մլն տոննայի եւ կապրեինք խոստացված կոմունիզմի օրոք: ԽՍՀՄ տնտեսության պատասխանատուները չէին նկատում, չի բացառվում նաեւ պարզապես չնկատելու ցանկությունը, որ ԱՄՆ-ի 200-210 մլն տոննա հացահատիկի ցուցանիշի մեջ ցորենը կազմում էր հազիվ 45-46 մլն տոննա, վարսակը 11-12 մլն տոննա, տարեկանը 10-11 մլն տոննա: Հացահատիկի տակ հաշվառվում էր նաեւ եգիպտացորենի 140-150 մլն տոննա կազմող հատիկը, որը վիճակագրությունում ընդունված մոտեցում է: Այնպես որ ԱՄՆ-ում ցորենի 45-46 մլն տոննա արտադրությունը, 1 բնակչի հաշվով 200 կգ, լիուլի բավարարում էր երկրի ներքին պահանջարկը, որոշ քանակ էլ արտահանվում էր: Պատկերը համանման է շուրջ 50 տարի անց. ԱՄՆ-ի ներկայիս բնակչությունը 330 մլն է, ցորենի տարեկան արտադրությունը միջինը 55 մլն տոննա, եգիպտացորենի հատիկը 360 մլն տոննա: Ցանկացած մեկը, եթե անհրաժեշտություն ունի, կարող է տեղեկանալ, որ ցորենից էլ բարձր էներգետիկ արժեք ունեցող եգիպտացորենի հատիկը երկիր մոլորակի չորս կողմերում օգտագործվում է անասնակերի լիարժեք բաղադրիչ, ապահովում անասունների բարձր մթերատվություն, օրական մսաճի ու կաթնատվության տեսքով, որոնց վերամշակումներն էլ կանոնակարգում են մարդկանց կողմից հացամթերքների սպառումը: Տասնամյակներ առաջվա մի յուրօրինակ զրույց կա. ընկերական շրջապատում մեկը հիշում է, որ Ֆրանսիայում 420 տեսակի հաց կա եւ... 430 տեսակի պանիր: Զրուցակիցներից մեկը տարակուսում է, թե մնացած 10 տեսակի պանիրներն ինչպես են ֆրանսիացիներն սպառում: Սաՙ կես կատակ: