Մյուս կողմից, հայերս իրավունք չունենք անտեսելու այն փաստը, որ Թուրքիան իրոք դինամիկ զարգացող պետություն է, տվյալ դեպքում թեկուզեւ մեր Հայաստանի համեմատ: Վերջին տասնամյակներում հատկապես, ի տարբերություն անկախ Հայաստանի, Թուրքիան ծնում է ազգային լիդերներ, որոնք գերազանցապես մտածելով պետության ու ժողովրդի շահերի (եւ ոչ թե անձնական հարստության) մասին, տնտեսական, ռազմական, մշակութային հսկայական առաջընթաց են ապահովում: Հիշյալ հայտարարության մեջ, օրինակ, «ցավով» արձանագրված էր, որ հենց միայն զբոսաշրջությունից Թուրքիան տարեկան ստանում է 25 միլիարդ դոլարի եկամուտ: Հեշտ է ասելՙ 25 միլիարդ... «Հերիք է կերակրենք Թուրքիայինՙ գոռում են ռուս նացիոնալիստներըՙ պիկետավորելով Մոսկվայում Թուրքիայի դեսպանատունը: Բայց դրանից էլ ոչինչ չի փոխվի: Թուրքերին հաջողվել է իրենց երկիրը դարձնել գրավիչ, եւ միլիոնավոր օտարերկրացիներ գալիս են այստեղ հանգստանալու եւ ժամանակ անցկացնելու: Եթե նույնիսկ նրանց մի մասի նկատմամբ չկա բարյացակամ վերաբերմունք: Պարզ չէ՞, թե այդ նույն ռուսները ինչու են իրենց Սոչին թողած մեկնում Անթալիա, ու հետո էլ դժգոհում: