Ապա ու­­շագրաւ վկա­­յու­­թիւններ կը բե­­րէ իր կեան­­քէն։ «Նոր ամուսնա­­ցած էի եւ խնա­­յողու­­թիւն ընե­­լով յա­­ջողե­­ցայ ռա­­տիօ ըն­­կա­­­լուչ մը գնե­­լու։ Սա­­կայն մեր տան­­տէ­­­րը սաս­­տիկ բո­­ղոքեց, ըսե­­լով թէ ռա­­տիոյի ներ­­կա­­­յու­­թեամբ չի կրնար իր ամե­­նօրեայ պաշ­­տա­­­մուն­­քը՝ նա­­մազը կա­­տարել։ Այս լսե­­լով որո­­շեցինք Հա­­յաս­­տան փո­­խադ­­րո­­­ւիլ»։ Իմ շո­­ւարումս, դէմ­­քիս յայտնո­­ւած զար­­մանքը նկա­­տելով իս­­կոյն վրայ բե­­րաւ։ «Քա­­ղաքի հայ­­կա­­­կան թա­­ղամա­­սը թէեւ Պար­­նա­­­ւագ կը կո­­չուի, բայց մենք տե­­ղացի­­ներս աւե­­լի յա­­ճախ կ՚օգ­­տա­­­գոր­­ծենք -Հա­­յաս­­տան- բա­­ռը, այդ թա­­ղը նշե­­լու պա­­հուն»։