– Ձեզ նման կարծիքներ հայտնողներ այն ժամանակ չկային։ Թեև ես հիացմունքի, խանդավառության կարիք ունեցող մարդ չեմ, բայց երբ ինչ-որ բան ես անում, ուզում ես հասկանալ՝ արածդ պե՞տք է մարդկանց, թե ոչ։ Այդ հաղորդաշարն ավելի շատ իմ անձնական խանդավառության վրա էր հիմնված։ Ոչ հոգեպես, ոչ նյութապես ես որևէ շահաբաժին չեմ ստացել։ Պարզապես կինո շատ էի սիրում և ուզում էի, որ իմ առօրյան միշտ կապված լինի կինոյի հետ։ Իսկ կինոգիտական գործունեությանս մասին արձագանքն այն ժամանակ ես չեմ էլ լսել ու զգացել։ Հ1-ի ղեկավարությունն ու տիրող մթնոլորտն ինձ այն միտքն էին ներշնչում, որ իմ հաղորդաշարը հետաքրքրում է հեռուստազանգվածի շատ փոքր հատվածին միայն։ Ես գիտակցում էի, որ բարձրարժեք կինո եմ ներկայացնում, ու այդ միտքն ինձ հոգևոր բավարարություն էր պատճառում։ «8 1/2»-ից բացի, ֆիլմերի կրկնօրինակման բաժնում էի աշխատոմ. չափազանց ծանր գործ էր, բայց հաջողվում էր ինչ-որ արդյունքի հասնել։ Ցավոք, հեռուստատեսության ղեկավարության պատճառով այդ ամենը փլուզվեց։