«Ինչպե՞ս Եք դուք, Լուսիկ քույրիկը, Տիրան և Պարգև եղբայրները։ Լսել եմ, որ մայրաքաղաքում հայերի վիճակը տանելի է, և հույս ունեմ, որ դա համապատասխանում է իրականությանը։ Եթե հանկարծ հրաշքով Վարդանը կապվի ձեզ հետ, հանգստացրեք նրան մեր կապակցությամբ և ասացեք, թե որտեղ ենք մենք։ Չգիտեմ, թե երբ մենք հնարավորություն կունենանք ձեզ միանալու։ Թովմասն ու ես համբուրում ենք ձեզ և աղոթում ենք Տիրոջը, որ մեզ շուտով միացնի։ Մարո»։