Բյուզանդիայի և Պարսկաստանի միջև Հայաստանի առաջին (387թ.) և երկրորդ (591թ.) բաժանումներից հետո Բյուզանդիան որդեգրել է իր տիրապետության տակ անցած Արևմտյան Հայաստանի հայ բնակչության տեղահանումը դեպի կայսրության արևմտյան մասեր՝ Կապադովկիա, Ասորիք, Կիլիկիա և հարակից այլ տարածքներ: Այդ քաղաքականության հետևանքով հայերի թիվը այդ տարածքներում էլ ավելի է ստվարացել: