Աղջկա /հարսնացու/ ընտրության հոգսը մորն էր պատկանում: Աղջկա ծնողների համաձայնությունը ստանալուց հետո, տղայի մայրը կամ մոտիկ ազգականը, ծաղկազարդի օրը, երբ գյուղի բոլոր աղջիկները եկեղեցի էին գնում, մի մոմ է տալիս ընտրյալ աղջկա ձեռքը և մի “չարղաթ” ձգում գլխին և գնում էին եկեղեցի: Այդ ծիսակատարությունը հավասարազոր էր նշանադրության: Այնուհետև, նախորոք նշանակված օրը, փեսացուի հայրը կամ ավագ եղբայրը մի քանի բարեկամների հետ գնում էին հարսնացուի տուն` տանելով խնձոր մեջը արծաթե դրամ և մատանի դրած, մի կուլա գինի ու մի շիշ օղի, որը նշանակում է “բարգահ” տալ: Խմում էին ջուխտ (երկու) օջախների կենացը ու քահանայի օրհնած նշանի մատանին հանձնում աղջկան: