Եվ	իր	գիրկը	լայն	բանալով	ձմեռային	չինելի	տակից, գրկեց	և	համբուրեց, մի	քայլ	հեռու	կանգնած	էր	երեխաների	մայրը: Դա	մի	ոչ	բարձրահասակ	կին	էր, շիկահեր, կապույտ	աչքերով, մի	քիչ	ցցված	այտերով	և	փոքրիկ	քթով: Տարիքն	արդեն իրենց	կնիքը	բավական	որոշ	դրոշմել	էին	նրա	բերանի	անկյուններում	և	աչքերի	տակ: Ծովային	ցրտից	ու	հողմից կարմրած	թշերը	ներդաշնակում	էին	սպիտակ	խոշոր	ատամներին: Այնինչ, Սմբատի	համար	նա	վաղուց	էր	կորցրել	իր հրապույրն	իբրև	կին, մնալով` միայն	մայր	զավակների: