Հզոր, միաժամանակ տառապյալ Շառլ Ազնավուր: Նա օգտագործել է «ապատրիդ», ասել է թե` «անհայրենիք» բառը: Նրա հայրը, որ «Ստամուլից Դամասկոս ձգվող անիծյալ անցումի իր երկար ճամփին ճգնում էր կենդանի մնալ»: Եվ դեռ ասելու էր` «Տեր Զոր, գերեզմանոց մեկ ու կես միլիոն հարազատներիս, ազգականներիս, նախնիներիս...»: Այսօր Շառլ Ազնավուրը և մենք բոլորս ականատես ենք նոր, գնալով բազմացող անհայրենիք հայերի: (Մոսկվայում հայկական եկեղեցի կա, բայց ավելի մե¯ծը պետք է լինի...):