Այն բանի հետ մեկտեղ, որպեսզի անմիջապես ուղևորվի Սուրբ հող, կայսրը սկզբում այցելում է Կիպրոս, որը եղել էր նրա կալվածքը երրորդ խաչառկրաց արշավանքի ժամանակ` կղզին Ռիչարդ Առյուծասրտի կողմից զավթվելուց հետո։ Ֆրիդրիխ II-ը ժամանում է Կիպրոսի թագավորություն իր պահանջագրով, բայց հանդիպում է դիմադրության տեղային է բարոնների կողմից, որոնց աջակցում էր խնամակալ Ժաննա I Իբելինը։ Ֆրիդրիխ II-ը պնդում է, որ խնամակալությունը ապօրինի է։ Կոնֆլիկտը չի ավարտվում ոչնչով, միայն արդյունքում վեճը կայսրին զրկում է Իբելինի նման համախոհից։ Ակրան միանշանակ հանդիպում է Ֆրիդրիխին։ Նրան աջակցում էին սեփական բանակը և տևտոնական ասպետները, բայց տեղական պատրիարք Ջերալդ Լոզանցին և հոգևորականությունը պապի կողմից էին։ Հենց որ քաղաքում տարածվում է կայսրի՝ եկեղեցուց հեռացման լուրը, խաչակիրներին համընդհանուր աջակցությունը նշանակալիորեն թուլանում է։ Հիվանդախնամների և տաճարականների դրությունը ավելի բարդ էր։ Չնայած նրանք հրաժարվել էին կայսրի բանակին անմիջական միավորվելուց, բայց ընդունում էին խաչակիրների արշավանքը։ Տեղական բարոնները սկզբում ողջունում են Ֆրիդրիխ II-ին, բայց հետո վախենում են նրա ձգտումներից, որը տանում էր դեպի կայսերական իշխանության կենտրոնացում։