-Միակ բանը, որ որդիս պատմել է պատերազմական օրերից,- վերհիշում է տիկին Կարինեն,- Մարաղայի կոտորածից հետո բարոնուհի Քոքսին ուղեկցելն էր Արցախ և բազմաթիվ գերիների ազատումը։ Եղանակի պատճառով թռիչքը շարունակել հնարավոր չի լինում, և ոտքով երկար ճանապարհ են կտրում, հասնում մինչև Վաղուհաս։ Բարոնուհին անտառում նստում է ձյան մեջ և հիացած ասում` «Beautiful». իսկ Զաքարը նրան շտապեցնում է «Բյութիֆուլի ժամանակ չկա, գնանք լույսով տեղ հասնենք»։ Այդ ժամանակ տիկին Քոքսը լուսանկարել է Զաքարին, շատ կցանկանայի այդ նկարը տեսնել,- ասում է տիկին Կարինեն։ -Զաքարս մահից մեկ ամիս առաջ ինձ տվեց իր ջոկատի զոհված տղաների լուսանկարներով մի թերթ։ Ո՜նց էր սիրտը ցավում. «Մամ ջան, ախր, էս տղերքին իրենց մոր ծոցից եմ հանել, ջահել տղերք էին, կյանքի կարոտ, կյանքը չվայելած,- ասում էր ու լաց լինում, հետո խնդրեց,- մա՛մ ջան, այս թերթն աչքիդ լույսի պես կպահես։ Պատերազմի ավարտից հետո թանգարան եմ ստեղծելու, նրանց անմահացնեմ»։ Իր զոհված թիկնապահ Մխոյի ծխամորճն էլ տվեց ու տխուր ասաց. «Մխոն իմ աջ թևն էր, քանի ողջ էր, սիրտս հանգիստ էր, գիտեի, որ ջոկատիս տղերքը ոչ մի բանի կարիք չեն զգա. ո՛չ զենքի, ո՛չ հագուստի, ո՛չ սննդի»։ Մարտական ընկերների կորուստը նրա վրա ծանր էր ազդել, կոտրվել էր, խեղճացել մի տեսակ, չէր հաշտվում նրանց մահվան հետ։ Ու այդ ժամանակ ես փորձեցի գոնե մի անգամ հետ պահել որդուս, ընդվզեց. «Ի՞նչ ես ասում, մայրի՛կ, չէ՞ որ դու էիր միշտ հպարտանում ինձ Արցախ ճանապարհելիս՝ հայտարարելով, որ ամենահայրենասեր ազատամարտիկի ամենահայրենասեր մայրն ես աշխարհում։ Բա ես չգնամ, մյուսը չգնա, ո՞վ է կռվելու, ո՞վ է պաշտպանելու մեր հողը։ Իմացիր, մայրի՛կ, Ղարաբաղը Հայաստանի դարպասն է, եթե չպաշտպանենք, վաղը թուրքը կմտնի Հայաստանի սիրտը»։