Ասում են մեր տան լավաշը Թոխի զիզին է թխել միշտ: Ես նրան չեմ հիշում թոնրի պռնգին նստած, բայց հիշում եմ այդ կորացած մեջքով տատիկին (նրա կերպարը անցնում է հուշերիս ճամփեզրով), ով այնքան ղոնաղասեր էր (հյուրասեր), այնքան բարի, որ մինչ հիմա մեր մանկության հուշերի ամենավառ օրինակն է: