Մարգարեն համարվում է որպես առաքյալ մի որոշակի ժամանակի (կամ ժամանակահատվածի) համար, ուր առաքյալները բացակայում են (սուրա 5,19*): Ղուրանը առանձնացնում է երկու խմբեր՝ Մուհամեդ մարգարեի քարոզիչներ կամ «Գրքի մարդիկ» (գրի մարդիկ) և «անհավատներ»: Որպես «Գրի մարդիկ» նկատի են առնում հատկապես հրեաները և քրիստոնյաները, որոնք մուսուլմաններին հարակից միևնույն ավանդույթներին են հարում: Երբեմն նկատի են առնում նաև զարատուստրայականները (սուրա 22,17*): Ղուրանը ճանաչում է նաև մի շարք «մարգարեների», որոնք իրենց ժամանակին մեկ աստծո, հետմահու դատաստանը և իրենց ազգի աղոթքի ուսմունքն էին քարոզում (օրինակ՝ 6, 83-92, 7, 4, 136* սուրաներ): Այսպիսով բոլոր այն մարդիկ, որոնք այս համընդհանուր սկզբունքներին են հավատում, չեն հիշատակվում որպես «անհավատներ» (սուրա 5,48* և այլն): Իսլամականության առաջին հարյուրամյակներում քրիստոնյաների և հրեաների վրա կրոնափոխության բռնություն չէր գործադրվում, համաձայն Ղուրանի ուսմունքի, որը ասում է. «Կրոնը չի պարտադրվում», տես սուրա 2, 256*): Աբրահամը համարվում է «այլադավան-հանիֆներից» մեկը, որոնք գտան հավատքի ուղղակի ճանապարհը առ մեկ աստված: