Տիրուհու պատճառով տեղի ունեցած միջադեպը կտրեց Նուբարի պատմության թելը, և սեղանի շուրջը առանձին խոսակցություններ սկսվեցին Մեսրոպի և Արամի, Մարոյի ու Տիրանի միջև։ Քեռին խրատում էր Արամին, որպեսզի նա ավելի կանոնավոր աշխատեր տպարանում, ակնարկելով, որ մի օր նա կարող էր դառնալ դրա տերը կամ գոնե կառավարիչը։ Արամը չէր ուզում հիասթափեցնել Մեսրոպին, որն այդքան բարյացակամ էր իրեն ընդունել, սակայն նա չէր ցանկանում իր օրերն ավարտել արհեստանոցի չորս պատերի մեջ։ Հայաստանում նրան արկածներ և ավելի ազնիվ աշխատանք էր սպասում, ինչպես պնդում էր Տիրանը։