Երկրպագուների համար ցավոտ թեմա է նաև հավաքականի գլխավոր մարզչի ընտրութ-յունը: Միայն այն, որ հաշվի չեն առնում երկրպագուների և ֆուտբոլային հանրության կարծիքը, արդեն սխալ է: Բոլորս գիտենք, որ Սարգիս Հովսեփյանը հիանալի ֆուտբոլիստ է եղել, սակայն արժանի չի եղել գլխավորելու հավաքականը: Նույնը կարելի է ասել Վարուժան Սուքիասյանի մասին: Այն տպավորությունն էր՝ կարծես այդ ամենն արվում է երկրպագուներին հակառակ: ՖԱՖ-ը հանդես եկավ նախաձեռնությամբ`«Պահանջում ենք Մարզիչ»: Այս ամենը շարունակվեց մինչև վերջերս, երբ հավաքականի ղեկը վստահվեց Արթուր Պետրոսյանին: Վերջին հաղթանա-կից հետո մենք նույնիսկ նրան ավտոբուսից դուրս բերեցինք, ձեռքերի վրա օդ բարձրացրինք`ի նշան հաղթանակի, սակայն արդարության համար պետք է նշել, որ դեռ շուտ է եզրահանգում-ներ անել: Արթուրն էլ միջազգային մեծ փորձ չունի: Այստեղ ևս ակնհայտ է, որ նա ինքնակամ ո-րոշումներ չի կարող կայացնել: Ապացույցն այն է, որ նա հայտարարեց, թե ցանկանում է հավա-քականում տեսնել Յուրա Մովսիսյանին, սակայն ֆեդերացիայի նախագահը չի ցանկանում, և ինքը ոչինչ անել չի կարող: Ամեն անգամ, երբ արտասահմանից մարզիչ է հրավիրվում, ով իրա-կանում չի համապատասխանում մեր հավաքականի մակարդակին ու չի գրանցում պահանջ-վող արդյունքները, արդարանալու առիթ է տալիս ՀՖՖ նախագահին, որ արտասահմանցի մար-զիչները արդյունք չեն ապահովում: Այդ պատճառով էլ պետք է տեղացի մարզիչ գլխավորի հա-վաքականը: Մենք, ամեն անգամ արտասահմանցի մարզիչ պահանջելով, չենք ցանկանում հա-վաքական հրավիրվի պատահական մեկը: Խոսքը բարձրակարգ ու փորձառու մարզչի մասին է, արտասահմանցի «ամբիցիոզ» մարզչի, ում համար կարևոր են իր որոշումները, որի միջոցով ՀՖՖ-ն ավելի քիչ կմիջամտի հավաքական հրավիրվող ֆուտբոլիստների ընտրությանը: Եթե նույնիսկ ՀՖՖ-ն չցանկանա, արտասահամանցի մարզիչը հավաքական կհրավիրի իր ցանկա-ցած ֆուտբոլիստին, ու եթե նույնիսկ հեռացվի աշխատանքից, նա ազատ կարող է խոսել իր հե-ռացման պատճառի մասին, իսկ տեղացի մարզիչների պարագայում ֆուտբոլի ֆեդերացիան ցանկացած ժամանակ կարող է թույլ չտալ այս կամ այն ֆուտբոլիստի հավաքական հրավիրել ու պատճառների մասին բարձրաձայնել: