Ալբերտ Սարգսյանի ամենահաջողված գործերից մեկը՝ ՙՋութակահարը՚ (ՙԵրաժիշտը՚), ստեղծված է ավանգարդային քանդակագործության լավագույն ավանդույթներով։ Իր ՙՊագանինի՚-ին, ինչպես այս ստեղծագործությունը մեծարում է Ալբերտը, նա կերտել է այլաբանական լեզվի օգնությամբ՝ ՙմշակված՚ ժամանակակից արվեստի ազատ հոսանքների ազդեցությամբ։ Ինքնամոռաց տարերքի մեջ գտնվող քանդակային ՙՋութակահարին՚ հեղինակն ասես կատարվող երաժշտական ստեղծագործության բարձրակետին է բռնեցրել։ Բոլորովին այլ կերպ է ներկայանում Ալբերտ Սարգսյանի ՙԿոմիտասը՚՝ սեփական ժողովրդի ողբերգությունը խորապես զգացող, բայց չկոտրված, այլ ավելի շուտ առավել վճռական տրամադրված՝ պահպանելու այդ ժողովրդի ուժն ու հավերժությունը իր շնորհիվ վերածնված բնիկ հայկական երաժշտության մեջ։ Ոչ պակաս հետաքրքիր է նաև Սայաթ¬Նովան, որի ողջ քնարականությունը վարպետի կողմից հաջողությամբ մարմնավորվել է հռչակավոր հայ աշուղի քանդակային կերպարի մեջ։ Ի դեպ, երաժշտությունն Ալբերտ Սարգսյանի քանդակարվեստում չէ միայն կարևոր տեղ զբաղեցնում, այն նրա առօրյայի մասն է կազմում։ Ընկերներն ասում են, որ նա հրաշալիորեն մանդոլինա էր նվագում՝ վարպետորեն կատարելով տարբեր մեղեդիներ ու երգեր։