Գիշերը թանձր էր։ Հարոնը հիշեց, որ գրպանում վառիչ կա, աջ ձեռքով մի կերպ հանեց, բայց վառել չկարողացավ, թույլ էր ձեռքը, դողում էր։ Նույն պահին երկինքը նորից հրթիռների ու արկերի լույսից վայրկենաբար բռնկվեց լույսով, Հարոնը տեսավ թուրքի երեսը մի պահ, բայց... լույսը կարճ տեւեց, չնայած ձայնը ծանոթ էր թվում, սակայն չկարողացավ ճանաչել։ Իսկ աստղերը, որ մանկության գիշերներին թիվ-համար չունեին, չէին երեւում, անգամ այն մեկը, որ ուղիղ ժայռի գլխին էր կախվում եւ որը Հարոնը համարում էր իր աստղը։ Հուշի առկայծումից ջերմացավ մի պահ, ապա սկսեց սառը քրտնել։ «Վարդի»... Փորձեց սիրածի անունը շշնջալով տաքանալ, ջերմանալ... Աչքերը նորից մշուշվեցին։ Ու մթան ու մղձավանջի մեջ, Սաքունց սարի կողմերից, նորից մի աջ իջավ ճակատին։