Բայց կա ավելի տգեղ մի բան, որ խայտառակում է մեզ և մեր արվեստը: Ածխածնի երկօքսիդը և դրա գազային վիճակը, որի մասին մենք խոսում ենք, այնպես է կառուցված, որ կյանքի հիմնատարրն է կազմում, ամեն աճող բանի անդավաճան ուղեկիցը, օդիմիակ բաղկացուցիչ մասերիցչէ, այլ ծիծաղելի ավելցուկ, «աղտոտություն», որ օդում երեսուն անգամ քիչ է արգոնից, որին ոչ ոք չի նշմարում: Օդը պարունակում է դրա 0,03 տոկոսը: Եթե Իտալիան օդ լիներ, ապա կյանք կերտելու ունակ իտալացիների թիվը, օրինակ, հավասար կլիներ Միլացցոյի՝ Մեսսինայի նահանգի 15 000 բնակիչների թվին: Ըստ մարդկային չափորոշիչների սա լարախաղացի հեգնանք է, աճպարարի կատակ, անըմբռնելի ցուցդրություն ամենակարողության-բռնության, քանի որ այս հավերժ նորոգվող օդի աղտոտությունից առաջանում ենք մենք. մենք՝ կենդանիներ, և մենք՝ բույսեր, և մենք՝ մարդկային ցեղ՝ մեր չորս միլիարդ տարբեր կարծիքներով, մեր հազարամյա պատմությամբ, մեր պատերազմներով և երկչոտությամբ, ազնվությամբ և հպարտությամբ: Դեռ ավելին՝ երկրաչափական չափումներով մեր ներկայությունն իսկ այս մոլորակի վրա ծիծաղելի է թվում. եթե ողջ մարդկությունը՝ շուրջ 250 միլիոն տոննա, հավասար բաշխել ցամաքի ողջ պատվածքի, երկրի մակերևույթ վրա, արդյունքում կստանանք մոտ 16 հազարերորդական միլիմետր շերտ և տեսնել մարդուն «ողջ հասակով» մեկ չէր հաջողվի: