Հայաստանում չկա պատերազմի տարիներին թիկունքի մարդկանց սխրանքը պատկերող մի գիրք, հոդված, մենագրություն, որոնցում հիշատակված չլինի Մարգո Օհանջանյանի անունը: 17-ամյա աղջնակը սովորում էր բժշկական ինստիտուտում, սիրահարված էր թատրոնին, Երեւանին, կյանքին: Պատերազմի ժամանակ դառնում է գթության քույր. ցերեկները խնամում է վիրավորներին, մինչեւ ուշ գիշեր աշխատում հեռագրական գործակալություններում` որպես կրկնօրինակող-նկարիչ, իսկ վաղ առավոտյան վազում կրպակ, առնում թարմ թերթերը եւ ուղարկում հայ մարտիկներին: Լսում է վիրավորների պատմածները թշնամու վայրագությունների մասին եւ խորհրդային մարտիկներին սիրտ տալու, քաջալերելու համար ավելի քան 4 հազար նամակ է գրում, մեծ մասամբ նրանց, ովքեր, կորցնելով իրենց հարազատներին, մեն-մենակ էին մնացել աշխարհում: Մարգոն փոխարինել է նրանց մայրերին, քույրերին ու իր ջերմ խոսքով սպեղանի, բալասան է դարձել բազմաթիվ մարտիկների սրտի վերքերին, օգնել է նրանց դիմակայել թշնամուն, կռվել ու հաղթել: Նրա նամակներին պատասխանել են թե՛ անհատ մարդիկ, թե՛ ամբողջ ջոկատներ, գնդեր: Ինչ խոսք, նա մենակ չէր, նրա նման շատերը կային: Իր գրած նամակների թվով, ինչպես նշել են թիկունքի պատմությունը ուսումնասիրող հեղինակներից շատերը, Մարգոն առաջինն էր ամբողջ Խորհրդային Միությունում: