Ազնաւուրեանները գաղթական ընտանիք էին։ Մայրը՝ Քնար Պաղտասարեանը ծնուել էր Իզմիրում։ Հայրը՝ Միշա Մամիկոնի Ազնաւուրեանը թիֆլիսեցի էր, գիտէր ռուսերէն, վրացերէն։ Քոյրը՝ Աիտան ծնուել էր Սալոնիկում։ Երբ անձնագրերն էին լրացնում, հայրը մի պահ մոռանում է իր կնոջ ազգանունը եւ մտքին եկած առաջին ազգանունն է ասում, որն էր Փափազեան. «Ծնողներիս, եղբայրներիս, քոյրերիս կորցրի ջարդի ճանապարհին, երբ 15 տարեկան էի։ Միակ բանը, որ ինձ մնում էր, ազգանունս էր։ »Անփութութեան պատճառով երկրորդ անգամ հարազատներիս ջնջեցիր իմ կեանքից», լացում էր մայրը։ «Մայրս մեր տան լացն էր, հայրս ծիծաղը»։ Թիֆլիսեցի հայրը միշտ թամադա էր լինում սեղաններին եւ կարող էր բաժակը ձեռքին 10-15 րոպէանոց բաժակաճառեր ասել։ Նա բացեց «Կովկաս» (Le Caucase) ռեստորանը, բայց սնանկացաւ, քանի որ յաճախորդները ապառիկ էին օգտւում ռեստորանից, ուտում—խմում, ստորագրում ու անհետանում։ Սակայն կորցնելով ռեստորանը, որ տեղից մնացին միայն խոհանոցային դանակները, ծնողները չեն կորցնում լաւատեսութիւնը եւ չեն ընկճւում։ Այստեղ է թաքնուած գաղտնիքը. կորցնել Ազնաւորեանների համար նշանակում էր ընդամէնը նորից սկսել, նորից փորձել.