Մարդկանց կյանքում այս վիճակը հազարամյակների ընթացքում չի փոխվել: Հավանաբար, սա էր ստիպել մարդկությանը հորինել «աստվածընտիր» հասկացությունը`գոնե առանձին հանրությունների շրջանակներում հասարակական եւ քաղաքական կայուն կյանքն ինչ-որ կերպ կազմակերպելու համար: Սա այն է, ինչ կոչում են միապետություն: Եթե ​​որեւէ մեկին հաջողվում էր հասարակությանը համոզել իր «աստվածընտիր» լինելու մեջ, նրան հաջողվում էր նաեւ իրավունքների ու հնարավորությունների անհավասարության անհրաժեշտության հարցում համոզել բոլորին: Աստծո անունից էին իջեցվում համայնքի բոլոր անդամների իրավունքները որոշող օրենքները: Եվ կարեւոր չէ, թե ինչպիսի տեսք ուներ անհավասարության այդ համակարգը` կաստայական, ազնվականության, հպատակների, թե մեկ ուրիշ կարգի: Հիմնական խնդիրն այն էր, որ բոլորը պետք է այս համակարգն ընկալեին որպես արդարացի: Մարդիկ այդպես էլ հազարամյակներ շարունակ ապրում էին, մինչեւ եկավ այն պահը, երբ որոշեցին, որ արդար է այն, ինչի շուրջ համաձայնվել են հավասարության սկզբունքով: Այնուհետեւ աշխարհը սկսեց փոխվել: Սակայն շատ սովորություններ եւ, առաջին հերթին, համատեղ կյանքում ուրիշների հաշվին մեծ իրավունքներ ապահովելու սովորույթը, մնացին անփոփոխ: Ավելին՝ պահպանվեցին հավասարությանը քամահրանքով վերաբերվելու սովորությունները: Այն նույնիսկ համարվում է անպատվաբեր եւ մարդու արժանապատվությունը վիրավորող: Ամենից հաճախ նման սովորությունները վարակում են ամբողջ հասարակություններ եւ դրսեւորվում ինչպես ներհասարակական կյանքում, այնպես էլ այլ հասարակությունների հետ հարաբերություններում: