Մարդը չիմացավ. այնքան արագ կատարվեց զատվելու պահը, ոչ մարմինն հիշեց, ոչ հոգին, չէ՞ որ արդեն հասել էր գյուղի բերանին ու անգամ ձեռքը սեղմեց առաջին տան ցանկապատին: Այդպես էլ գաղտնիք մնաց՝ ո՞ր շեղված ոտքի հետ թողեց հոգին ու շարունակեց քայլել. ինքը մնաց և գայլերի հետ նայեց՝ ոնց է մարմինը երգելով տուն մտնում… Սարսռաց, երբ գայլերը շուռ եկան ու հռհռացող աչքերով սևեռվեցին իր վրա, իսկ ինքը հույսով էր, թե հոգին անտես է, ինքը կարծում էր՝ հոգին աներևույթ է: Այժմ նրանցն էր՝ գազանների սեփականությունը: Քայլեց դեպի լեռները, այսինքն՝ վախվորած հոգին սողաց իր տերերի հետևից. զգում էր, որ հեռվանում է այն մարմնից, որ բթացած պառկելու էր կնոջ կողքին, որ անասունի պես քայլելու էր գյուղի փողոցներով. ամբողջ հոգով ատեց անբան մարմինը: Գազանները մարմինը քշեցին գյուղամեջ, որ մարդիկ օր օրի տեսնեն ու ևս մեկ անգամ ճանաչեն գայլերի նշանը, այս անգամ առանց ատամի: Մարմինն ուղարկել էին, այսինքն՝ մարմինը ճանապարհի կեսից արդեն թողել էին մարդկանց մեջ որպես նրանց իսկ թշնամի՝ նրանց թուլության քայլող հուշարձան, որովհետև գիտեին՝ գյուղացիները հոգնելու էին մարմնից ու հաճախակի էին դարձնելու թքելը նրա վրա կամ ոտքով խփելը, որ իրենցից հեռու կանգնի, մենակ մնա, իսկ երեխաները քարեր էին գցելու ու ծիծաղեին, մարմնի կինը, որ դեռ մսխելու կիրք ուներ՝ փաթաթվելու էր երգող մարմնին ու քար ծնկի վրա էր սեղմելու չորացող արգանդը, հետո անիծեր գայլերին, որ չկերան պարող մարմինը: Գայլերը խելամտությամբ հենց նրանց տեսակից՝ ծիծաղի, զզվանքի ու ատելության բաժին թողեցին: