Բանտախցի տասներեք բանտարկյալներից և ոչ մեկը այլևս ուշադրություն չէր դարձնում մեխի խզզոցին։ Սարգիս Զորյանն այդ մեխը գտել էր բակում, ուր իրենք օրը մեկ ժամ զբոսնում էին։ Այդ մեխով նա պատի վրա փորագրել էր բազմաթիվ խաչեր, իսկ դրանց տակ հայերեն ու թուրքերեն մի նախադասություն էր գրել. «Այստեղ անմեղ մարդիկ սպասել են մահվան, որին նրանք դատապարտվել են իրենց ազգության, լեզվի ու հավատքի համար»։ Եվ նա համբերատար փորագրում էր բոլոր ձերբակալված հայերի լրիվ անունները։ Առավոտից երեկո նա կլանված այդ գործով էր զբաղվում, քանի որ վախենում էր, որ իր հերթը կարող էր գալ աշխատանքն ավարտելուց առաջ։