Դատարկություն… որտեղից ես գալիս ու ինձ կպչում.. տեսնես վերջապես երբ քեզնից կազատվեմ 😦 … հոգնել եմ տխրել, անվերջ փախցնել աչքերս` անցանկալի հարցերից խուսափելու համար… հարցեր, որոնց պատասխանը ես էլ չունեմ… ինչու եմ տխրել… չգիտեմ… ինչ ծիծաղելի է հնչում 😦 դատարկությամբ եմ լցվել… դառնահամ դատարկություն, որի համը դեմքիս է դաջվել… ու գնալով անտանելի է քեզ ներսում պահել… իսկ դու շարունակում ես թունավորել ինձ, թունավորել… մինչև կհանձնվեմ: