Վերջապես, Սմբատի	համբերությունը	սպառվեց: Նա	ասաց, թե	կվճարի	եղբոր	պարտքերը, բայց	կհամոզի հասարակության, որ	պարտատերը	խարդախ	էր: Այն	ժամանակ	տեսնենք` ինչ	երեսով	Մարութխանյանը	կերևա հասարակության	մեջ: Բայց	ավելի	երեխայական	սպառնալիք	չէր	կարող	լինել	պարտատիրոջ	համար: Նա	բարձրաձայն ծիծաղեց: Թող	Մարութխանյանը	դառնա	կլորիկ	միլիոնի	տեր, մարդիկ	կարող	են	նրա	մասին	խոսել, ինչ	ուզում	են	և որքան	ուզում: Հասարակությո՞ւն, հա-հա-հա, հետաքրքրական	է	իմանալ, ո՞ր	Սուլյանը, ո՞ր	Սրաֆիոնը, ո՞ր	Ղուլամյանը, ո՞ր	Առաքելյանն	այնուհետև	մեջքը	չի	ծռիլ	նրա	առջև: նա	մարդկանց	շատ	լավ	է	ճանաչում, մի	ձեռով	նրանց	գրպանը	ոսկի դիր, մյուսով	խփիր	գլխներին, էլի	կժպտան: Ահա	թե	նա	ինչ	կարծիք	ունի	հասարակության	մասին: Եվ	մի՞թե	քիչ	կան քաղաքում	խարդախներ, մաքսանենգներ, կեղծ	սնանկությամբ	հարստացածներ, նախկին	գող	գործակատարներ, որոնք այսօր	պատիվ	ու	հարգանք	են	վայելում: Իսկ	Մարութխանյանը	գողություն	չի	անում, էէ՜ , նա	իր «հալալ	փողերն	է» պահանջում: