Դ. Ե.- Միայն հրաշքի եմ սպասում: Արդեն, ընդհանրապես, կյանքն է վտանգված, ոչ թե լավ կամ վատ կյանքը: Գոյության խնդիր է: Բնությունն էլ են ավերել, հասարակությունն էլ: Տիեզերքում կան մարդկություն և բնություն, այդ երկուսն էլ կողոպտված են, ավերված: Հին Հունաստանում մեկին ասել են` ինչքան վազես, այդքան հողը քոնն է, այնքան է վազել, որ սիրտը պայթել, ընկել է, մահվան պահին ձեռքը տարածել է, որ այդքան էլ հող ունենա: