Ս­փիւռ­քի հա­մար — խօ­սե­լով յատ­կա­պէս՝ ե­րէ­կի «ա­ւան­դա­կան», հա­յա­խօս գօ­տի­նե­րու Ս­փիւռ­քին մա­սին -, Ա­ւե­տիս Ա­հա­րո­նեան եր­գիչն էր, միան­գա­մայն եւ խորհր­դա­նի­շը ողջ հա­յու­թեան, ա­նոր տա­ռա­պան­քին եւ ըմ­բոս­տու­թեան: ­Թէեւ ըն­տե­լա­ցած ­Թու­մա­նեա­նի, ­Րաֆ­ֆիի, նոյ­նիսկ ա­ւե­լի նո­րե­րու, լա­ւա­պէս ըն­տե­լա­ցած՝ ա­նոնց ա­րե­ւե­լա­հա­յե­րէ­նին, Ս­փիւռ­քը սա­կայն տար­բեր կ­՛ըն­կա­լէր Ա­հա­րո­նեա­նը — ա­ւե­լի սեր­տօ­րէն՝ քան ոե­ւէ ու­րիշ շատ սի­րո­ւած գրա­գէտ — իբ­րեւ բո՛ւն իսկ իր «ա­մե­նայն հա­յոց»ը: Այդ Ս­փիւռքն էր, Ա­հա­րո­նեա­նը գրկող, հայ­րագ­րող Ս­փիւռ­քը, որ կը սպա­սէր՝ ա­նոր հայ­րե­նիք ­Դար­ձը տես­նե­լու օ­րը, զայն հայ­րե­նի­քին վե­րա­դարձ­նե­լու օ­րը: