Եմ	նա	սկսեց	նրբորեն	մերձենալ	խնդրի	այս	ամենաէական	կողմին: Նա	վճռեց	զոհել	անձնականը, պաշտպանել; Միքայելին: Միակ	միջոցն	էր	համեմատությունը: Գովելով	եղբորը, նա	պիտի	նսեմացներ	իրեն: Այսպես	էլ	արավ: Հարկավ, թաքցրեց	իրեն	նսեմացնելու	պատճառը, բայց	գիտեր, որ	իր	խոսքերը	կունենան	ցանկալի	հետևանք: Միքայելն	ընդունակ	է սիրել	կրակոտ	սիրով, չնայելով	վատ	անցյալին, սիրել	ու	տանջվել, նույնիսկ	զոհվել	սիրո	անունով: Դա	մի	հազվագույտ հատկություն	է, որով	այժմ	շատ	քիչ	երիտասարդներ	կարող	են	պարծենալ: Նրա	հոգու	մեջ	կա	մի	չապականված	անկյուն: Այնտեղ	թաքնված	են	ավելի	խոր	զգացումներ, քան	մի	ուրիշի	ամբողջ	հոգում: Հաճախ	Սմբատը	համեմատում	էր	իրեն Միքայելի	հետ	և	միշտ	նրան	է	գերազանցություն	տալիս: Ո՛չ, թող	չկարծի	Շուշանիկը, թե	նա	կեղծ	համեստությունից	է ասում	այս	բոլորը: Մի	մարդ, որ	ընդունակ	է	ծայրահեղ	զգացումների, միշտ	գերադասելի	է	մի	ուրիշից, որի	զգացումները «սառել	են	վաղուց»: Նա, որ	զգում	է — ապրում	է	և	տանջվում. նա, որ	մտածում	է — նիրհում	է: Բարվոք	է	վատ	անցյալ ունենալ	և	մաքրել	այդ	անցյալը	ներկայի	տանջանքներով, քան	ապրել	հարթ	ու	հավասար	կյանքով: Հաճախ	պատահում	է, որ «լավ	սկսողը	վատ	է	վերջացնում, վատ	սկսողը — լավ»: