Տիրուհին տարիների հետ գիրացել էր, և նրա վարդագուն շրջազգեստը, չնայած իր լայնությանը, չէր թաքցնում նրա գիրուկ մարմինը, կարճ թևքերը բաց էին թողնում նրա թմբլիկ թևերը, իսկ ճարպոտ այտերը էլ ավելի կարճ և կլորիկ էին դարձնում նրա քթիկը։ Նրա գիրությունը ստվեր էր գցում աքսորում նրանց կրած զրկանքների և մնացած հայերի հետ հաղթահարած դժվարությունների մասին պատմող շարադրանքի վրա, հատկապես, որ Նուբարը նույնպես գիրացել էր։ Նրա երբեմնի զարգացած մկանները տեղը զիջել էին ճարպին, և նա կարծես կարճացած լիներ։ Նրա խիտ մազերը, որոնցով ժամանակին նա շատ էր հպարտանում, նոսրացել էին և գլխին կուլակ հիշեցնող ճաղատ էր հայտնվել։ Այդուհանդերձ, նրա շարժումները ճկուն էին, ձայնը դյութիչ, իսկ հայացքը՝ ջերմ։