՛՛Ճշմարտության եւ մորս միջեւ ես ընտրում եմ մորս՛՛, - սա արդեն Ալբեր Քամյուի տեսակետն է: Մայր ասելով, Քամյուն, վստահաբար նկատի ունի հայրենիքը: Հայրենիքին նախապատվություն տալու պարագայում, սակայն արվեստագետը կարող է ոչ միայն պատմական ճշմարտությունը խեղաթյուրել, ոչ միայն իր ժողովրդին կամ ժողովրդի անտեղյակ հատվածին, այլեւ աշխարհին թյուրիմացության մեջ գցել: Պատմական փաստերի աղավաղումը կարող նաեւ մարդկային ու ազգային արժանապատվություն վիրավորելով, երկրների, ժողովուրդների միջեւ թշնամանքի նոր ալիք բարձրացնել: Չնայած պատահում է, որ անցյալին անդրադարձող հուշապատման գեղարվեստի տիրույթում հայտնվելու, գրական և թատերական գործ բեմադրելու կամ էլ ֆիլմ նկարելու շարժառիթը բոլորովին ուրիշ մղումներից է ծնվում: Իտալական մի կինոնկար կա՝ ՛՛Չորս օր Նեապոլում՛՛ վերնագրով, ռեժիսորը՝ Նաննի Լոյն է։ Այս նկարում ակնհայտորեն չափազանցված են իտալական հակաֆաշիստների կողմից հիտլերյան զորքերին ցույց տված դիմադրության մասշտաբները։ Արդյունքում ստացվել է այնպես, որ իբրեւ թե երկու կողմն էլ մեծ կորուստներ են ունեցել: Մինչդեռ իրականում հիտլերյան զորքերը Ապենինյան թերակղզուց հեռացել էին գրեթե անպատիժ մնալով իրենց կատարած հանցագործությունների համար: Իտալացիների ազգային արժանապատվությունը խոցող այս փաստը ինչ որ չափով շտկելու, գուցե նույնիսկ ներքին կարգով պատվեր ունենալու համար է ռեժիսորը՝ կինոյի արտահայչամիջոցներով փորձել ՛՛շտկել՛՛ պատմական այս բացը: Եւ նա դիմադրության իրական մի դրվագ ընտրելով, այնպես է վերապատմել այն, որ հանդիսատեսն այն տպավորություն ունենա, թե դեպքերն այլ կերպ, այլ մի զարգացումով են ընթացել: Եւ որ, Իտալիան ոչ միայն սեփական երկրի ազատագրման, այլեւ գերմանական ֆաշիզմի ջախջախման գործում նույնպես մեծ դերակատարում է ունեցել: ՛՛Չորս օր Նեապոլում՛՛ նկարի օրինակը հիշելով, մեջբերեմ հենց այս ֆիլմի առիթով ասված Ֆելինիի խոսքը. - Արվեստն, ըստ երևույթին կոչված է նաեւ քավելու պատմության շատ մեղքերը՛՛