Հայկական պոեզիայի դասական Համո Սահյանն իր ժամանակակիցներից մեկի մասին մի անգամ ասել է. «Գիտե՞ք՝ նա իրականում շատ լավ արձակագիր է: Ուղղակի բախտը չի բերել ու Հրանտ Մաթևոսյանի հետ նույն ժամանակ է ծնվել»: Տաթևի Մեծ Անապատ վանքի ճանապարհին ամբողջ ժամանակ այս տողերի մասին էի մտածում: Այս գողտրիկ վայրում ասես տանն ես. այն չի բղավում, չի կանչում, չի շլացնում: Ուղղակի սպասում է մեկին, ով կնկատի իրեն Որոտանի կիրճի խորքում, որի զառիվայր ու քարքարոտ լանջը վեր է խոյանում Անապատի վրա ու ձուլվում հռչակավոր Տաթևի պատին: