Աստուածաշունչը հսկայական տեղեկոյթ է պարունակում բնաշխարհի մասին, որը հաստատուել է գիտական դիտարկումներով եւ հետազօտութիւններով: Այդպիսի հատուածներ են, օրինակ, Ղեւտացոց 17.11, Ժողովող 1.6-7, Յոբ 36.27-29, Սաղմոս 102.25-27 եւ Կողոսացիս 1.16-17-ը: Որքան բացայայտւում է Աստուծոյ փրկագործութեան ծրագիրը մարդկութեան համար, այնքան բազմաթիւ կերպարներ են շօշափելիօրէն պատկերւում, որոնցում Աստուածաշունչը ծաւալուն տեղեկութիւն է յայտնում մարդկային վարքի եւ հակումների մասին: Մեր ամէնօրուայ փորձառութիւնը ցոյց է տալիս, որ այս տեղեկութիւնը աւելի ճշգրիտ եւ բնորոշիչ է մարդու վիճակի վերաբերեալ, քան հոգեբանութեան որեւէ դասագիրք: Աստուածաշնչում արձանագրուած պատմական շատ փաստեր հաստատուել են արտասուրբգրային աղբիւրներով: Պատմագիտութիւնը յաճախ զարմանալի ներդաշնակութիւն է բացայայտում նոյն իրադարձութիւնների վերաբերեալ սուրբգրային եւ արտասուրբգրային վկայութիւնների միջեւ: