Դավիթն	ուրախացավ, երբ	Սմբատը	դադարեց	այցելել	հանքերը: Սակայն	շուտով	զգաց, որ	այդ	ավելի	է	ազդում Շուշանիկի	վրա: Նկատում	էր, որ	օրիորդն	օրեցօր	թառամում	է, մաշվում	ու	մռայլվում, դառնալով, միևնույն	ժամանակ ներվային, դյուրագրգիռ, որպես	թոքախտավոր: