Բո­վան­դակ հա­յաշ­խարհը Ար­ցա­խեան յաղ­թա­նակէն ետք առա­ջին ան­գամ է որ կ՛ապ­րի միաս­նա­կան ու­րա­խու­թիւն։ Որ­քան հա­կասա­կան է թէ այդ ու­րա­խու­թեան պատ­ճառն է ձեր հրա­ժարու­մը, բայց նոյնքան կա­րեւո­րը, այդ հանգրուանին առանց արիւ­նա­հոսու­թեան հաս­նե­լու իրո­ղու­թիւնը։ Դուք ձեր ար­դար բա­ժինը ու­նիք եր­կու երե­ւոյ­թին մէջ հա­ւասա­րապէս։ Սխալ ըն­թացքը պէտք էր խա­փանուէր եւ դուք կը ներ­կա­յանա­յիք որ­պէս այդ ըն­թացքի գլխա­ւոր դե­րակա­տար։ Հա­յու­թիւնը վախ ու թո­ղով կը հե­տեւեր զար­գա­ցումնե­րուն, միշտ յի­շելով տա­սը զո­հեր խլած Մար­տի մէ­կի դէպ­քե­րը։ Ճա­կատու­մի շե­մին էին ձեզ բո­ղոքե­լու հա­մար փո­ղոց իջ­նողներն ու իբ­րեւ թէ կար­գա­պահու­թիւնը ապա­հովե­լով պաշ­տօ­նակո­չուած ոս­տի­կան­նե­րը։ Եթէ կող­մե­րու մի­ջեւ արիւ­նա­լի դէպ­քեր չեն պա­տահած, սա կը վե­րաբե­րի պա­րագ­լուխնե­րուն՝ ձեր եւ պա­րոն Փա­շինեանի աչա­լուրջ մեր­ձեցման։ Այժմ դուք պա­րոն Սարգսեան, Պի­ղատո­սի նման լուացած եք ձեր ձեռ­քե­րը, իսկ մենք՝ որ­պէս ժո­ղովուրդ յայտնի է որ տա­կաւին որոշ ժա­մանակ պի­տի տա­ռապինք ար­ձա­նագ­րուած յաղ­թա­նակը բո­լորին պի­տանի լու­ծումի մը տա­նելու հա­մար։