«Ի­րա­կա­նու­թեան մէջ, եր­կու տա­րի ա­ռաջ ար­դէն յստակ էր, որ ա­տոր վեր­ջը այս­պէս պի­տի ըլ­լայ։ 2015 ­Դեկ­տեմ­բե­րին ես ար­դէն պատ­րաստ էի փախ­չե­լու։ ­Բայց ըն­կեր­ներս թե­լադ­րե­ցին քիչ մը եւս սպա­սել, համ­բե­րա­տար ըլ­լալ, լաւ պատ­րաս­տո­ւիլ… ­Մինչ­դեռ, այդ ա­մէ­նը զուր էր։ Ի­րա­կա­նու­թեան մէջ, ե­թէ կ­՚ու­զես առ­նել ո­րե­ւէ կտրուկ քայլ՝ եր­բեք ա­կանջ պի­տի չկա­խես ի­մաս­տուն մար­դոց խոր­հուրդ­նե­րուն։ Ն­ման քայլ առ­նե­լու հա­մար պէտք է խենթ ըլ­լալ, չմտա­ծել սկիզ­բին ու ա­ւար­տին մա­սին»,- կը գրէ Ն­շա­նեան: