Ի զարմանս ինձ, ադրբեջանցին էլ գլուխ չդրեց ու սուսուփուս հեռացավ ու նաև դրանից, ես թույլ քմծիծաղով շարունակում էի խմել կոկտեյլս։ Նա բնականաբար նկատել էր թե´ ինձ, թե´ իմ վարքը ու քանի որ ինքն էլ միամիտ չէր, շատ լավ հասկանում էր իմ խաղը, իսկ ես հասկանում էի, որ նա հասկանում է։ Այդ իսկ պատճառով, ես լուռ սպասում էի, քանզի գիտակցում էի, որ եթե նա կոնտակտի չգնաց, ապա ես ինչ էլ անեմ՝ դա եզրափակվելու է նրանով, որ պետք է գնամ ազեռի հետևից՝ մաքուր օդ շնչելու ու ցախ կոտրելով բավարարվելում։