Աչք փակելով այս ողջ հերյուրանքի վրա` երկու բառ ասենք «կոնսենսուս ԼՂՀ խնդրում» արտահայտության մասին, որովհետև հավկուրությամբ տառապող մեր «խաղաղասերները» հենց այդ կոնսենսուսի մեջ են տենում հարցի կարգավորումը: Թվում է` իսկապես վատ բան չկա, ի՞նչ է պատահել, բոլորը գալիս են կոնսենսուսի, և Արցախի հարցը լուծվում է: Բայց սա կատարյալ երազախաբություն է, չի կարող նման բան լինել: Կարո՞ղ եք մատնանշել մեր օրերի որևէ հակամարտություն, որ կարգավորվել է կոնսենսուսի շնորհիվ: Ավելին ասեմ, մատնանշեք որևէ հակամարտություն, որ երբևէ կարգավորվել է կոնսենսուսով և այսօր գոյություն չունի: Թվում էր` Ղրիմը Ուկրաինա է և վերջ: Պարզվեց` այդքան էլ այդպես չէ: Թվում էր` Աբխազիան ու Հարավային Օսիան Վրաստան են, Կուրիլները Ռուսաստան են, Վարշավայի պակտի երկրները մեկ բլոկ են, Կոսովոն Սերբիա է, ԿԺԴՀ-ն հրեշ է, Կիպրոսը հույներինն է, վերջապես ապուշներ էլ կային, որ մտածում էին, որ Ղարաբաղը Ադրբեջան է և վերջ: Պարզվում է` ոչինչ էլ այնպես չէ, ինչպես թվում է: Փոխարենը աշխարհում ամեն ինչ այնպիսին է, ինչպիսին կա դե ֆակտո` գործող ստոատուս քվոյով: Թե ինչ կկատարվեի հետո, դա արդեն ժամանակը ցույց կտա, բայց մի բան հստակ է, որ եթե զիջում ես այսօր, տալիս ես քեզ ձեռնտու ստատուս քվոն, ոչինչ չես կարող ձեռք բերել ապագայում: Խոսքը փոխզիջումների մասին չէ, որոնցից պետք է միայն հրաժարվել: Խոսքն այն մասին է, որ փոխզիջման ենթակա չէ բուն խնդիրը, որի արդյունքում այսօր կա Արցախի Հանրապետությունը: