Այսօր Դաշնակցութեան հայաստանեան կառոյցի կարեւորագոյն խնդիրներէն է սահմանագծել եւ յստակացնել իր առաջնահերթութիւնները Հայաստանի մէջ: Ո՞վ է անոր լսարանը եւ ի՞նչ պատգամ կ՛ուզէ փոխանցել: Ահա երկու հացադրումներ որոնք անպատասխան մնալու պարագային կը դժուարացնեն յառաջընթացը ստեղծուած այս նոր իրավիճակին մէջ: 19րդ դարու մոլորեցնող բառապաշարէն (ժողովուրդ, ազգ, Հայրենիք) ձերբազատուելով Դաշնակցութեան հայաստանեան կառոյցին համար անհրաժեշտ է ձեաւորել նոր դիսկուրս, Յեղափոխութեան ստեղծած փոփոխութիւններու լիարժէք գիտակցումով: Ժողովուրդն ու ազգը լպրծուն յղացքներ են, որոնք յարափոփոխ են ժամանակի հետ: Քաղաքական դիսկուրսներու մէջ անոնց օգտագործման պարագային հարկ է նաեւ մտածել, կամ հարց տալ, թէ՝ ժողովուրդ կամ ազգ եզրերը, որոնք ըստ էութեան պէտք է համապարփակ ըլլան, ի՞նչն է որ կը ներառեն (include) եւ ի՞նչը՝ ոչ (exclude): Դաշնակցութեան հայաստանեան կառոյցը իր տեղը ապահովելու համար, յառաջիկայ քաղաքական գործընթացներուն մէջ պարտի իր դիսկուրսային շեշտադրումը կատարել ոչ ժողովուրդի կամ ազգի այլ՝ մարդուն վրայ՝ որպէս լիիրաւ եւ լիարժէք քաղաքացի: Նման դիսկուրսային ոստում կատարելու համար, անշուշտ, ժամանակ, զգաստութիւն ու քաղաքական կամք պէտք: Հետեւաբար, նախքան վերընձիւղուելու գործընթացը սկսիլը, անհրաժեշտ է խորապէս գիտակցիլ, հասկնալ եւ ամէնէն կարեւորը՝ ընդունիլ այն գահավէժ ճանապարհը, որ առաջնորդեց այս քաղաքական օտարացման եւ մեկուսացման: Սոյն պահանջը Դաշնակցութեան հայաստանեան կառոյցը կը դնէ քաղաքական գործընթացներէն ժամանակաւորապէս նահանջելու հրամայականին դիմաց: Այս առումով շատ աւելի նպատակայարմար է որ Դաշնակցութիւնը չմասնակցի Դեկտեմբերին Հայաստանի մէջ կայանալիք խորհրդարանական ընտրութիւններուն, որուն արդիւնքները կռահելի են գրեթէ բոլորիս: Նման «քաղաքական արկածախնդրութիւնը» ոչ միայն կը մսխէ կուսակցութեան մարդուժն ու տարբեր միջոցները, այլ կրնայ անվերադարձ խափանել վերակազմակերպման յետագայ փորձերը: