Կառքը մոտեցավ քաղաքի հարավային դարպասին, ուր կանգնած էր մի մեծ մզկիթ իր զույգ մինարեթներով։ Քաղաքն ուներ բազմաթիվ հին շինություններ, որոնք կառուցել էին թե՛ մահմեդականները, թե՛ քրիստոնյաները։ Կային նաև սելջուկյան ժամանակաշրջանի հուշարձաններ, որոնք հռչակել էին քաղաքը։ Սակայն այդ մեկը Գանի բեյին չէր հետաքրքրում։ Նա գերադասում էր աշխույժ փողոցները, մարդկանց բազմությունը, քանի որ այն շրջաններում, որոնցով նոր էր անցել, նա միայնության անտանելի զգացում էր ապրել։ Կառքը հասավ շուկա, որտեղով անցնում էր գավառապետի նստավայրը տանող ճանապարհը, ուր Գանի բեյը պետք է օթևաներ, և կառապանը դանդաղեցրեց ընթացքը։ Անհամար հետիոտները, իրենց բեռի տակ կքած ավանակների և սայլակների բազմությունը խճողում էին վաճառասեղանների պատճառով արդեն իսկ նեղ անցումը։ Փեթակի բզզոցին նմանվող ընդհանուր աղմուկի մեջ լսվում էին իրենց ապրանքը գովազդող վաճառականների կանչերը։