Արդեն մեկ օր է՝ բանավորություն չկա․ պարզապես չեմ խոսում։ Քաղաքից դուրս եմ եկել, տեղավորվել շատ տաք մի անկյունում, ինձ հարմարեցրել եմ լույսին, նստատեղիս վրա երկու բարձ կա, որպեսզի հավասարակշռությունս ու շրջապատող առարկաների նկատմամբ դիրքս ճիշտ լինի։ Փորձում եմ գրել․ հստակ խնդիր ունեմ առջեւս դրված, բայց գլխումս պտտվող այլ մտքերը շատ են․ հասկանում եմ, որ վերջին երկու ամիսների ընթացքում ստացած ինֆորմացիան նոր-նոր, ազատ տեղ գտնելով ու ինքն էլ հարմարվելով տեղանքին, բույսի պես սկսում է աճել։