Նոյը տապանի մեջ, մտքերում խորասուզված ու անհանգիստ, դես ու դեն էր գնում-գալիս, հանկարծ աղավնու թեւերի սոսափյունը սթափեցրեց նրան։ Նայեց դեպի հորիզոնը։ Աղավնին սկզբում աննշմարելի կետ էր, հետո կամաց-կամաց մոտեցավ, մեծացավ ու ահա, խնդրեմ, իջավ Նոյի ուսին։ Աղավնու կտուցին ձիթենու ճյուղ կար, որը նշանակում էր՝ հովտում հեղեղն անցել է եւ արդեն գարուն է բացվում։ Բայց այս մասին չէ, որ ես ուզում եմ պատմել։ Սա գիտեն բոլորը։ Մեծ թե փոքր։ Ուրիշ բան է ինձ հուզում։ Ո՞վ կարող է ասել, ձիթենու դալարիկ շյուղն ուր գնաց, երբ աղավնին այն հանձնեց Նոյին։