Հայ հասարակությունում այսօր գերիշխում է հաջողության որոշակիորեն աղավաղված ընկալումը. Հաջողակ է ոչ թե նա, ով շատ է աշխատում և վաստակում, այլ նա, ով փող ունի առանց աշխատելու: կարևոր է ոչ թե գիտե-լիքի առկայությունը, այլ դիպլոմի՞: Սա իհարկե ճնշող է: Այստեղ նաև հաճախ չեն տարբերակվում անձնական և մասնագիտական հարաբերությունները: Դա հանգեցնում է նրան, որ այս կամ այն գործնական խնդրի քննար-կումը հաճախ վերածվում է բազարի կամ ոսկորների լվացման: