Պղնձե-քարեդարյան վաղ ժամանակներին են պատկանում Գեղամա (Ա. Պետրոսյան) և Սյունյաց (Կարախանյան, Սաֆյան) լեrների գագաթների մոտ 1966 թվականին հայտնաբերված հարյուր հազարավոր ժայռապատկերները: Ժսսյռապատկերներ, որոնք սկզբնավորվել են նոր քարեդարյան մշակույթի վերջին փուլում՝ մեզանից 7-8 հազար տարի առաջ, և հարատևել ողջ նախնադարի ընթացքում: Սրանք ժայռերի ողորկ մակերեսներին փորագրված կենդանիների, մարդկանց, որսորդների, երկնային մարմինների վիշապօձերի երևակայական կամ առասպելական էակների նկարներ են: Լինելով նախնական ցեղերի հոգևոր ստեղծագործության արգասիք, ժայռապատկերները պարզունակ, բայց անմիջական ձևով արտացոլում են հրաշալի երևակայությամբ լի բնիկների կյանքի մանրամասները: Երկաթաքարի լերկ մակերեսներին արտաբերելով եղնիկ-եղջերուների, քարայծերի, վայրի ցուլերի հետապնդման ու որսի տեսարաններ՝ նախնադարի մարդիկ հավատում էին, որ ապահովել են որսի հաջողությունը: