Հիվանդը, որի դեմքը, քիթը, կզակը, բրդյա վերնաշապկի նարնջագույն օձիքը, երկնագույն պիջակի փեշերը թաթախված էին ալ արյամբ, այնքան հանգիստ էր պառկած վիրահատության սեղանին, ասես այնտեղ՝ Պարապետ կոչվող այդ հրապարակում, ծեծել էին ոչ թե իրեն, այլ իր մահացու թշնամուն: Նա խոր քնած էր, չնայած կրծքավանդակից հաճախակի հնչում էին խռպոտ հառաչանքներ: Եվ բավական չէր՝ քնած էր, կարծես՝ նաև երազներ էր տեսնում, ընդ որում, թվում էր, որ այդ երազները նրան մեծ վայելք էին պարգևում: