Րոպեներ անց հայտնվեց «իմ խորհրդավոր կինն», ու մենք դուրս եկանք: Դեմքի հանգիստ արտահայտությամբ շնորհակալություն հայտնեց ու գնաց: Այդ օրը ուշ հասա խմբագրություն: Ողջ օրվա ընթացքում քննում ու քննում էի կատարվածը և զարմանում ինձ վրա` անծանոթի հրահանգներին ընդիմանալու փորձ անգամ չանելուս համար: Ինչ-որ ներքին, տարօրինակ սպասում կար: Աշխատանքից հետո նույն ճանապարհով հասա այն տեղը, որտեղ մեր հարևան Նազիկին էի տեսել: Նազիկը չկար, օրն էլ արդեն մթնում էր: