Այս բոլորը լսելով կը տարուիմ նոյն վայրերուն, նոյն քաղաքներուն մէջ հարիւր տարի առաջ պատահածները յիշելու։ Այս բոլորը ցեղասպանութեան տարիներուն ապրեցաւ նաեւ հայ ժողովուրդը։ Այսօր որ կը պատմուին այդ զարհուրելի դէպքերը, ապացոյցն են նաեւ յառաջիկային կատարուելիքներուն։ Նոյնիսկ կրնանք ենթադրել, որ այսօր իբրեւ մահմետական արաբ այս փորձանքին մատնուողներու նախնիները հարիւր տարի առաջ իրենք գնորդի դերին էին եւ կը յափշտակէին սովամահ ըլլալու շէմին գտնուող հայ պարմանուհիները։ Վերեւ յիշուածներով փորձուեցաւ հայ ժողովուրդն ալ։ Եւ աւելին, տարիներ անց այդ արիւնարբու գազանները յայտնուեցան փրկարարի դերով։ Վաղն ալ նոյնը պիտի պատահի։ Այսօր 500 տոլարով կեանք գնողները վաղը պիտի հպարտանան կեանք փրկած ըլլալու պնդումով։ Որն է փրկութիւնը, անապատի մէջ սովամահ ըլլա՞լ, թէ ոչ ամբողջ կեանքի մը տեւողութեամբ աղախին մնալ։