Սրճարանը Կունդերայի տեսարաններին նմանեցնելը Արմանուշին ավելի հետաքրքրեց: Բացի նրանից, որ սեղանի շուրջ նստածները առոգանությամբ կամ քերականական սխալներով էին անգլերեն խոսում, այլ բաներ էլ նկատեց: Կարծես անգլերենից հանգիստ անցնում էին թուրքերենին: Սկզբում Արմանուշը դա կապեց ինքնավստահության հետ, բայց երեկոյան մոտ հասկանալու էր, որ ավելի շատ լեզվի' որպես հաղորդակցության միջոցի հանդեպ զգացած անվստահությունն է: Ինչ էլ լինի, մարդ շարժվում է ըստ սեփական անձի լիովին անբացատրելի ենթադրության: Լեզուն անիմաստ բառերի ավելցուկ էր: