Արփինե մորաքույրը ձեռքերը երկնքին պարզեց և չկարողացավ արտաբերել այն բառերը, որոնք կարտահայտեին իր հրճվանքը։ Հուզմունքից ճիչեր արձակելով, նա նետվեց Մարոյի վրա և համբուրեց նրա այտերը, հետո ճակատը, հետո նորից այտերը և նորից ճակատը։ Համբույրների արանքում նա ասում էր. «Տերը լսեց մեր ձայնը։ Տերը լսեց մեր ձայնը»։ Հետո հևալով նա գրկեց զարմիկի կնոջն ու անձնատուր եղավ արցունքներին։ Ազդվելով այդ ջերմությունից և համարելով, որ մորաքույրն իրեն չէր դատապարտում, Մարոն նույնպես համբուրեց նրան։