Երկու օր անց դուռը բացում եմ, հյուրընկալ ժպտում եմ, ներս եմ հրավիրում, օգնում եմ հանել թիկնոցը, ուղեկցում եմ նախնիիս սենյակը: Եվ այդ ամենը՝ կատարյալ ինքնատիրապե-տումով, հաշվարկված շարժումներով (ժառանգական կոդի հետ հանաք չանե՜ք…): Ու ոչ մի խրտվիլակ, մեծ ականջ կամ այսբերգ: Ես եմ՝ կրտսեր Հայրապետյանը, որը թեև տասներորդն է ավարտում, բայց արդեն հասցրել է երկու անգամ սիրահարվել, հաշիվ կորցրած հաշվով համբուրվել դասարանի ու շենքի աղջիկների հետ, արշավի ժամանակ վրանում… այո, եղել է: Իսկ հիմա կորած-կործանված է, չկա ու չի լինի, մինչև մոտիկից, շատ մոտիկից չտեսնի նշաձև աչքերի կանաչ դյութանքին ինքնակամ հանձնված իր սերը, որը նման դեպքերում ընդունված է փրկություն անվանել: