Ճիշդ է այս ամաչ­կոտ չքմե­ղան­քը։ Պե­տու­թիւննե­րուն օրի­նական հա­մակար­գի մէջ իրաւ ալ ոչ ոք կրնայ մե­ղադ­րել Ֆին­լա­նիտիան։ Վեր­ջա­պէս ան պար­զա­պէս ան­ցանկա­լի հիւ­րը ետ շպրտած է իր երկրէն, որուն հա­մար ու­նի ամէն տե­սակի լիազօ­րու­թիւն։ Կ՚երե­ւի թէ նա­խորդ դա­րէն փո­խառ­նե­լով այս կա­րեւոր խնդիրն է, որ պի­տի զբա­ղեց­նէ հա­մաշ­խարհա­յին մարդկու­թեան միտ­քը։ «Ինչ է մար­դու իրա­ւունքնե­րու հաս­կա­ցողու­թիւնը եւ ինչ է պե­տակա­նու­թեան տե­ղի տուած ոճիր­նե­րու սահ­մա­նը։