«Նրան միշտ հետաքրքրել է Թբիլիսյան ֆենոմենը, այն որ սրանք միայն կառույցներ չեն, որոնք իհարկե քաղաքին նույնպես արտաքին տեսք են հաղորդում: Նա փորձել է հասկանալ այստեղ ապրող մարդկանց, նայել նրանց հոգուց ներս: Սա հեշտ չէ, և հանդիսատեսը պետք է գնահատի, թե որքանով է դա նրան հաջողվել: Քաղաքը փոխվում է, իսկ Թբիլիսյան խառնվածքը՝ մնում: Ընդհանրապես վրաց մարդու ֆենոմենի էությունը նրանում է, որ նա երջանիկ է, երբ տալիս է: Մշակութային այս կոդն ընդունված է Թբիլիսիում ապրող բոլոր ազգերի կողմից, և այդ կոդի ներքո միավորվելն էլ հենց թբիլիսցիների գլխավոր հատկանիշն է: Իսկ այս դեպքում արդեն ազգությունը, ինչպես նաև կրոնը կորցնում են իրենց նշանակությունը: Այլապես այսօր մենք բոլորս էլ կարող ենք լուսանկարել: Նկարիչ-լուսանկարիչը նպատակադրված հայտարարում է այդ մասին, ինչով էլ տարբերվում է սովորական, սիրողական բնույթի լուսանկարչից»,- ասում է Յուրի Մեչիտովը: