Երկրորդ և երրորդ զինվորները չէին կարողանում հավատալ, որ իրենք չեն մեռնելու։ Նրանք անընդհատ հաշվում էին` մեկ, երկու… Նա երկրորդն էր… Մեկ… Երկու… Երեք… Նա երրորդն է… Բայց երկուսն էլ, այնուամենայնիվ, չգիտես ինչու, նախանձում էին առաջինին։ Չնայած միևնույն է, և’ առաջինը, և’ երկրորդը, և’ երրորդը չէին գնդակահարվելու, բայց նախանձում էին առաջինին, նախանձում էին հենց այն պաաճաով, որ նա առաջինն է, բոլորից առաջինը։