Այդ ըն­թաց­քում մենք հաս­կա­ցանք, որ Ս­փիւռքն ու Ս­փիւռ­քի կա­ռոյց­նե­րը մեծ հա­շո­ւով չի պատ­կե­րաց­նում եւ յա­ճախ տե­ղեակ են Թուր­քիա­յի հայ հա­մայն­քի խնդիր­նե­րից, տո­ւեալ դէպ­քում՝ կրթա­կան խնդիր­նե­րի մա­սին է խօս­քը: Ե­թէ ի­մա­նան՝ գու­ցէ Թուր­քիա­յի հա­յե­րի հետ կա­պո­ւած ա­ռան­ձին մի քա­ղա­քա­կա­նու­թիւն որ­դեգ­րեն, ո­րի կա­րի­քը այ­սօր շատ կայ: Հի­մա մենք դրա վրայ ենք աշ­խա­տում: Ա­նե­լու շատ բան կայ, այս­տեղ նո­րից մեր հա­մայն­քա­յին միու­թիւն­նե­րին պի­տի վե­րա­դառ­նամ: Օ­րի­նակ՝ մեր հայ­կա­կան վար­ժա­րան­նե­րի ու­սուց­չու­հի­նե­րը կա­րող են գնալ, վե­րա­պատ­րաս­տո­ւել Պէյ­րու­թի Հայ­կա­զեան հա­մալ­սա­րա­նում, ին­չո՞ւ ոչ, սրանք մեծ ծախ­սե­րի հետ կա­պո­ւած բա­ներ են, բայց անհնա­րին չեն: