«Ձորագյուղում այսօր միասնության ուխտի օր է, որին մասնակից են հազարավոր ձորագյուղցիներ եւ հյուրեր: Պատմական դարերն իրար կամրջող արժեքների մեջ է այս կամարի վեր խոյացման խորհուրդը: 1830 թվականին Արեւմտյան Հայաստանի Ալաշկերտ Գավառի Չլկանի գյուղից Գեղամա աշխարհի Շողվագ պատմական բնակավայրում հաստատվում են 52 ընտանիք, որոնց սերունդները 178 տարի շարունակ շենացնում ու ծաղկեցնում են նոր հայրենիք դարձած Շողվագ-Ձորագյուղը: Այսօր Ձորագյուղն ունի 4800 բնակիչ եւ 1300 տնտեսություն, եւ համարվում է Հայաստանի ամենածաղկուն ու հզոր համայնքներից մեկը: Բացի այդ, նրա զավակները, որոնց ընդհանուր թիվն աշխարհով մեկ մոտենում է շուրջ 11 հազարի, ապրում ու արարում են նաեւ նրա սահմաններից դուրս՝ Հայաստանում կամ արտերկրում: Անցած 178 տարիների ընթացքում Ձորագյուղը տվել է հանրաճանաչ գիտնականներ, գրողներ, զինվորականներ, մտավորականներ, պետական ու հասարակական գործիչներ, շինարարներ, աշխատանքի հերոսներ: Նրա զավակները հերոսաբար մաքառել են հայրենի հողի պաշտպանության համար թե՛ Սարդարապատում, թե՛ Մեծ հայրենականի ռազմադաշտերում, թե՛ Արցախյան ազատամարտում: Ձորագյուղն իր պատմության մեջ հյուրընկալել է Հայոց երեք կաթողիկոսների՝ Խրիմյան Հայրիկին, Խորեն Մուրադբեկյանին եւ Գարեգին Առաջինին: Շողվագ-Ձորագյուղը ժամանակին եղել է Աշոտ Առաջին Բագրատունու դուստր Մարիամ Սյունեցու նստավայրը, որտեղ նրա հովանավորությամբ վեր են բարձրացել Շողագավանքը եւ Մասրուց Անապատ եկեղեցին: Այս կամարն անխոս իրար է կապում մեր պատմական հիշողությունը: Մի խոյակը խորհրդանշում է պատմական Ալաշկերտը, որտեղ մեր նախնիներն աշխարհում առաջին անգամ պետականորեն ընդունեցին քրիստոնեությունը՝ մկրտվելով Արածանիի ջրերում, իսկ մյուս խոյակը՝ պատմական Գեղամա աշխարհը, որի լեռներով մեկ սփռված ժայռապատկերներում քանդակված են հավերժության նշաններն ու խաչերը: Այս նորակերտ հուշարձանը կդառնա մեր հավերժության նորօրյա խորհրդանիշը, մեր գալիք դարերի առհավատչյան: Անշուշտ, այս խոյակների տակ դրված է սեր եւ հոգի»,- իր ելույթում նշեց Ձորագյուղի բնակիչ, Հայ Առաքելական եկեղեցու Գեղարքունյաց թեմի ատենապետ Սարո Ղազարյանը: