Ո՛չ, ո՛չ, այդ	անտանելի	է, վիրավորական, այդ	մի	հարված	է	Միքայելի	համար, որին	նա	չի	կարող	հանդուրժել: Ի՞նչ	պիտի ասեն	նրա	ընկերներն	ու	բարեկամները: Մի՞թե	իրավունք	չեն	ունենալ	նրան	ծաղրելու	ու	ծաղրակոծելու: Ո՛չ, ո՛չ, նա	չի կարող	լուռ	ու	մունջ	հպատակվել	մեծ	եղբոր	կամքին, նա	հավասար	ժառանգ	է: Ի՜նչ	անմիտ	կտակ: Նրանից	պահանջում են	փոխել	իր	կենցաղը, ապրել	մի	կիսացնոր	ծերունու	ճաշակով, ամուսնանալ	մի	ինչ-որ	հայ	աղջկա	հետ` իր ժառանգական	իրավունքներին	տիրանալու	համար: Ամուսնանալ	մեր	ժամանակներում, երբ	բոլոր	նրա	ընկերներն ամուրի	և	ազատ	են, երբ	ամուսնացածները	բացարձակ	զղջում	են, ինչպես	օրինակ` Մելքոն	Ավրումյանը	և	ուրիշ	շատ շատերը: Ինչո՞ւ	համար	մի	ծանր	լուծ	վերցնե	իր	վզի	վրա, որ	ավելորդ	բերաննե՞ր	աշխարհ	ձգե, որ	ամեն	օր	լսե` «պապա, պապա», այդ	հիմար, ծիծաղելի	բառը, որ	այնքան	հաճելի	է	տափակ	գլխի	տեր	մարդկանց, և	այնքան	ձանձրալի	նրանց համար, որոնք	ճաշակ	ունին	կյանքի	բարիքները	վայելելու` իրենց	ազատությունը	պահելով: Ո՛չ, Միքայելն	այժմ	անկախ	է, ազատ	և	ուզում	է	այդպես	մնալ: Նա	ամուրի	կյանքից	դեռ	չի	կշտացել: