Ինչ կը վերաբերի մեր կազմակերպութիւններուն, մեր միութիւններուն, ապա մենք երիտասարդութիւնը չենք կրնար պահել կարգախօսներով: Մենք երիտասարդութիւնը չենք կրնար պահել՝ սրահներու մէջ երգող մը գալով, ոտքերը գետին զարնելով ու ուրախանալով: Այսպէս սերունդ չի պահուիր: Պէտք է մտածելու վարժեցնել, պէտք է անոնց գիտակցութիւն ներշնչել, նստիլ անոնց հետ զրոյցի՝ ո՛չ թէ դաս տալու համար, այլեւ՝ լսելու անոնց: Երբ դիմացի անձդ կը խօսի, ինքզինք կը համոզէ: Համոզումը այդ ձեւով կը ստեղծուի: Եթէ դուն մինակդ ճառ խօսիս, առանց իրեն հնարաւորութիւն տալու, որ իր մտածումը ըսէ՝ այսպիսով սերունդ չի պահուիր: Այսպէս հանրային կարծիք չես ստեղծեր: Ուրեմն, բազմաթիւ երեսներու, ճակատներու վրայ մենք գործելու հարց ունինք: Եւ այս բոլորի առանցքին նաեւ պէտք է պահել լեզո՛ւն: Առանց լեզուի՝ ազգ չկայ: Նոր կը կարդայի Ֆրանսայի մեծ գրողը. Ալպէր Քամիւ կ՛ըսէ. «Իմ հայրենիքս իմ լեզուս է»: Եւ ասիկա մենք յաճախ կը մոռնանք: Կ՛ըսեն՝ ես զգացումով հայ եմ: Ի՞նչ կը նշանակէ զգացումով հայ: Բան չի նշանակեր: Հետեւաբար՝ ա՛յս է, որ պէտք է ներշնչել, եւ ես կրկին կը կրկնեմ, շատ կը սիրեմ ըսել ատիկա՝ օրինակի՛ արժէքը: Մեծաւո՛րն ալ այդ պիտի ընէ: Ղեկավա՛րն ալ այդ պիտի ընէ: Հաւաքական մտայնութիւն պէտք է ստեղծել, որպէսզի մեր գործերուն մէջ իմաստ մտնէ, յանձնառութի՛ւն մտնէ: