Անկախությունը, ինքնիշխանությունը ընկալվում է որպես օրենքի հանդեպ յուրահատուկ անձնական վերաբերմունք: Ինքնիշխան, ինքնավար` autonomos բառը ստուգաբանորեն նշանակում է ինքն իրեն սեփական օրենք թելադրելու իրավունք: Զինված և անզեն անհատի ստույգ հակադրումը` անկախության օրենքի ընդդիմությունն է բռնության օրենքին: Հետապնդողը կարող է զոհին պարտադրել իր կամքը, ստիպելով հետևել իր օրենքներին: Սակայն չի կարող ստիպել զոհին ներքուստ ընդունել այդ օրենքները, եթե նա ինքը դրանց չենթարկվի: Այն դեպքում, երբ հետապնդողի օրենքները դառնում են զոհի սեփական օրենքները, վերջինս համարվում է ամեն կարգի անկախությունից զուրկ և ինքնությունը կորցրած: Զոհը խաղալիք է դառնում հետապնդողի ձեռքում և իրեն դատապարտում է լիակատար հնազանդության ու մահվան: Նման վերլուծությունը հետապնդողին դիտում է որպես ստորակարգության համակարգի գործառնական աստիճաններից մեկը: Հետապնդողը նույնպես զուրկ է պատասխանատվության զգացումից: Նա խամաճիկ է, ամբողջատիրական պետական մեխանիզմի կույր կամակատարը: Երբեմն կամակատարներն էլ «խղճի խայթ» են ունենում և իրենց հերթին դեմ են դուրս գալիս բռնությանը: Դա նրանց անկախության դրսևորումն է: Այսպիսով, ինքնիշխանությունն այն միջոցն է, որով մարդը, լինի զոհ թե դահիճ, հակադրում է բռնությանը: Եթե իշխանությանը ենթարկվելը տանում է դեպի բռնություն, ապա ինքնիշխանությունը` դեպի բռնության բացասում: