1) Պարը. – Այս քերթուածին մէջ գերմանուհի մը կը պատմէ՝ Կիլիկիոյ մէջ, իր սենեակին պատուհանէն տեսած պատկերը: Իրեն տունն է առած վիրաւոր հայ աղջիկ մը զոր կը խնամէ: Աղջիկը մեռնելու մօտ է: Յանկարծ խուժանի մը ոռնոց մը կը լսէ: Ամբոխը կուգայ սեւ եւ մահահոտ: Կը բերեն քսան հայ հարսերը – մերկանդամ: «Պարեցէք», կ’ոռնայ խուժանը: Պարը բոլորուած է: Արցունքները կը հոսին հարսերու աչքերէն: Խուժանը պագշոտաբար կը դիտէ անոնց մերկութիւնը: Երկար պարելէն յետոյ, մէկը քարիւղ կը բերէ եւ կը լեցնէ թշուառ զոհերուն վրայ: Ո՜վ սարսափ, ջահ մը կը մօտեցնեն եւ կը բռնկցնեն... ու ածխացած մարմինները հայ հարսներուն, գետին կ’իյնան շրջանաձեւ... Իսկ հոն, սենեակին մէջ, վերջին խռպոցով մը կը փչէ հոգին վիրաւոր աղջնակը: Գերմանուհին իրաւամբ կը պոռթկայ. «Ո՜վ մարդկային արդարութիւն, թող որ թքնեմ քու ճակատիդ... »: