–Չէ, ինչո՞ւ, կան։ Օրինակ, «Երջանկության մեխանիկա» ֆիլմում Ալլան լավն է, «Աշնան արևում» էլ կան լավ, կենդանի կերպարներ։ Բայց ես մոտավորապես գլխի ընկա, թե ինչ ես ասում. քո ասած խնդիրը սցենարից է գալիս, սցենարն է մեզ շեղում։ Մենք ճշմարտացի ենք խաղում։ Մեր կանայք կատաղած ուժեղ դերասաններ են. որ ֆիլմը կուզես՝ վերցրու՝ խորն են ու գունեղ։ Շատ հաճախ, այո, սցենարը թույլ է, ճշմարտացի չէ։ Ես քեզ հասկանում եմ՝ դու ռեժիսորի աչքով ես նայում այդ ֆիլմերը և ավելի շատ թերություններ ես տեսնում։ Այո, միշտ պետք է, որ ռեժիսորը դերասանին տեղը բերի։ Օրինակ, «Ձորի Միրոյում» ես Եղեռն ապրած Նարե եմ։ Սոս Սարգսյանն ասաց, որ այդքան էլ վատ չէ։ Բայց երբ հիմա եմ նայում, մի քիչ էլ պիտի խորը լինեի։ Չէ՞ որ ես ընտանիք, երկու երեխա էի կորցրել։ Տարիներ հետո ես ընդունում եմ, որ ես շատ երիտասարդ էի այդ դերի համար՝ ընդամենը 22 տարեկան։