Սեպտեմբերի 1-ը, տասնամեակներ անց, դաջուած է յիշողութեանս մէջ եւ կարծում եմ, թէ երեւոյթը ընդհանուր է շատերի համար։ Այսօր իմացանք, որ մօտ քառասուն հազար հայրենաբնակ երեխայ ոտք դրեց առաջին դասարան։ Չգիտեմ այդ թիւը շատ է, թէ քիչ, միայն պարզ է, որ այն կազմում է բնակչութեան մօտ մէկ եւ կէս տոկոսը, որ թէրեւս բաւարար չէ, բնակչութեան բնական աճը ապահովելու։ Գերագոյն հաճոյք էր տեսնել մաքուր հագուստով հայ մանուկներին՝ ոմանք ուրախ եւ միւսները լալով, մտնել իրենց յատկացուած դասարանները, որի կողքին անպակաս էին նաեւ այդ հաստատութիւնների տնօրէնների հոգսերը այդ կառոյցներում եղած տարրական սարքաւորումների անբաւարութեան նկատմամբ։ Երբ տեսնում ենք նախկին նախագահի ըդունարանի եւ ժողովասրահի կարասիներն ու յարդարանքը (մոռանանք ճաշակը), որին կարելի է աւելացնել պաշտօնական մեքենաների քանակը, ապա հնարաւոր է, որ այդ գնով Հայաստանի բոլոր դպրոցները կարելի պիտի լինէր անհրաժեշտօրէն վերակառուցել՝ ջեռուցումը եւ զուգարանները ներառեալ։ Վարչապետը չզլացաւ յայտարարելու, որ դպրոցը մեր ապագան է։ Յուսանք, որ կը շտկուեն բոլոր թերութիւնները։