Տիրեց	րոպեական	լռություն: Սմբատը	ցնցողաբար	մատներով	պտտեցնում	էր	ժամացույցի	լարիչը: Միքայելը, գլուխը կրծքին	թեքած, եղունգներն	անխնա	կրծոտելով, անց	ու	դարձ	էր	անում: Նա	դեռ	գունատ	էր, ինչպես	աշնանային	տերև, և մերթ	ընդ	մերթ	ցնդվում	էր, սարսուռ	զգալով	վիրավորանքը	հիշելուց: