Ես ինձ համարում եմ դասական քաղաքական գործիչ, և իմ խոսքը ելնում է ոչ թե էյֆորիկ կամ ժողովրդահաճո զեղումներից, այլ սառը ռեալ պոլիտիկի հաշվարկից։ Եթե մարդն ընտրվել է վարչապետ, եթե մարդն իր ծրագիրը հաստատում է, բնականաբար, առնվազն մեկ տարի նույն Ազգային ժողովը վարչապետին անվստահության հարց չի կարող դնել։ Եթե մենք ցանկանայինք Փաշինյանի իշխանության տապալումը, մենք չէինք ընտրի նրան։ Եթե մենք ուրիշների նման մտածեինք միայն մեր կուսակցական ու անձնական շահի մասին, հրաժարական չէինք տա, կգնայինք առճակատման, մայիսի 1-ի նման մայիսի 8-ին էլ չէինք ընտրի վարչապետին։ Կամ մայիսի 8-ին կընտրեինք մեր ուզած վարչապետին։ Այդ 55 մարդը, որ մայիսի 1-ին դեմ քվեարկեց Փաշինյանին, կարող էր մայիսի 8-ին ուրիշին կողմ քվեարկել։ Այդ ողջ վարքագիծը ՀՀԿ-ի պետականամետության վարքագիծն է։ Այսօր էյֆորիայի մեջ որոշ մարդիկ չեն տեսնում, որոշները չեն ուզում տեսնել, բայց ժամանակը բոլորին ու ամեն ինչը իր տեղն է դնելու։ Առնվազն ՀՀԿ-ն ցույց տվեց, որ երկրի կայունությունը, ժողովրդի համերաշխությունը մեզ համար գերնպատակ է։ Թող ապագա իշխանություններից ամեն մեկը ՀՀԿ-ի կեսի չափ ունենա պետական մտածողություն, և կարողանա իր մի մասը զիջել, որ կարողանա պաշտպանել ժողովրդի ու պետության ամբողջականությունն ու կայունությունը։