Անուշն	աշխատում	էր	լուրջ	ձևանալ, զսպելով	կրքերը, բայց	իզուր: Նա	խոսում	էր	Ալիմյանի	հետ	կողմնակի	բաների մասին, բայց	միտքը	զբաղված	էր	սիրուն	գերմանուհով: Որքան	Միքայելն	անտարբեր	էր	ձևանում, այնքան	տիկինը տաքանում	էր: Նա	սկսեց	դարձյալ	խոսել	իր	ընտանեկան	դառն	դրության	մասին	առանց	այլև՛ս	զսպելու	իրեն: Մերթ հառաչում	էր, գլուխը	կրծքին	թեքելով, մերթ	ձեռով	վճռական	շարժումներ	անելով, արտասանում	էր. «Է՛հ, ինչ	արած», կամ «աշխարհի	երեսին	անհոգս	մարդ	չկա» և	այլն, և	այլն: