- Ես զարմանում եմ, թե ինչու է մեր հասարակության տարբեր շերտերում նման թյուր պատկերացում դատարանի և դատական պրոցեսի մասին, առավել ևս ինչո՞ւ ենք դատավորին դիտարկում երջանկահիշատակ Վլադիմիր Նազարյանի բառերով ասած «խելագարության կանխավարկածի» համատեքստում։ Ինչո՞ւ պիտի դատավորը փաստաբանին հանիրավի տուգանի, ո՞րն է դատավորի մոտիվացիան․․․ Չ՞է որ դատավարության պատասխանատուն դատավորն է և վերջնական հարցումը պրոցեսի և դատական ակտի որակն իրենից է կախված։ Իհարկե, կան մասնագիտական ցածր պատրաստվածությամբ կամ էթիկական կանոնների եզրով քայլող դատավորներ, բայց անմիտ է դա ընդհանրացնել և այդ համատեքստում կայացնել ինստիտուցիոնալ կարևոր որոշումները։ Առավել ևս, երբ օրենսդիրը այնպիսի պաշտպանիչ գործիքներ է նախատեսել, ինչպիսիք են դատավորի պարտականությունը բոլոր հնարավոր միջոցները գործադրելու մինչև սանկցիայի մասին որոշում կայացնելը, դրանց կիրառման հստակ հիմքերի սահմանումը, բողոքարկման հնարավորությունը և այլն։ Քանի որ մեր զրույցը մասնագիտական, ակադեմիական չէ և նպատակը հանրության տեղեկացվածությանը նպաստելն է, ես ինձ թույլ տամ որոշակի կոպիտ համեմատություն․ պատկերացնո՞ւմ եք արդյոք սպորտային մրցավար, որը չունի տուգանքներ կամ այլ սանկցիաներ կիրառելու իրավունք․․․ Այնպես որ, դատական սանկցիաները, մասնավորապես տուգանքը, անհրաժեշտ գործիքներ են դատավարության բնականոն ընթացքն ապահովելու համար և դրանց անհրաժեշտությունը եղել է, կա և կլինի անկախ կոնկրետ նախարարից, դատավորից կամ որևէ այլ սուբյեկտից։