Վերջում նշենք հոգեբույժի մի տագնապալի եզրահանգում. Բուշի մեծամտության մոլուցքը հասավ այնպիսի չափերի, որ նա ինքը, Ամերիկան և Աստված իր ուղեղում հավասարազոր հասկացություններ դարձան (տե՛ս վերը բերված աֆորիզմը)։ Ի վերջո, ամենագլխավորը. Բուշն ի վիճակի չէ վիշտ զգալ։ Երբ մահացավ նրա քույրը, ընտանիքը թաղում և հոգեհանգիստ չկազմակերպեց (բողոքականները նման տարօրինակություններ ունեն)։ Իսկ փոքրիկ Ջորջն ամբողջ կյանքում հիշեց, որ կարելի է պարզապես մեջքով շրջվել ցավին, և այդ ժամանակվանից ի վեր միշտ այդպես է անում։