Մինչդեռ կայարանի երկու օրվա սպասումը դաժան անհերքելիությամբ ցույց է տալիս, որ «Փարիզին արժանի երիտասարդին» Ծմակուտն էլ չի ընդունում, նրա դիպլոմն ու ինքնահամարումը ոչ ոքի չեն վերաբերում, իր անձը ոչ ոքի չի հուզում: Ծմակուտից փոխադրական խնդրելու հեռախոսային ամեն մի ապարդյուն խոսակցությունից հետո մի աստիճան իջնում է նրա ոգևորությունը: Կամաց-կամաց նա իջնում է իրերի իրական դրությանը, իր իրական արժեքը հասկանալու մակարդակին, հետո` ավելի ու ավելի ցած` մինչև որ երբեմնի «շքեղ երիտասարդը» դառնում է ճմրթված, փետրաթափ մի սովորական ծմակուտցի շիլ Եղիշի տղան ընդամենը, ու երբեմնի հպարտ տղայից մնում է միայն հիշողություն: