Մեր կապը որոշ ժամանակով թէեւ ընդհատուեցաւ, բայց ապրուած դժուարին օրերու առթած հոգեկան խռովքը կարելի չեղաւ շրջանցել, եւ նոյն մտերմութիւնը միշտ ալ կը վերանորոգուէր, ամէն անգամ որ հանդիպէինք իրարու (Լիբանան թէ Հայաստան): 2008-էն ասդին Հայաստան այցելութիւններս եղան աւելի յաճախակի. պատճառներէն մէկն ալ Վահէին այնտեղ գտնուիլն էր: Վահէն յիրաւի դարձած էր մեր (իմ եւ մեր շրջապատին) խորհրդատուն Հայաստանի մէջ: Այնտեղի անցուդարձերէն անտեղեակ` յաճախ կը դիմէինք Վահէին` մեր բոլոր տալիք որոշումներուն կապակցութեամբ, եւ ինք միշտ պատրաստ էր իր ցուցմունքներով օգտակար դառնալու մեր ծրագիրներուն, հայրենիքին նկատմամբ իր ունեցած լաւատեսութիւնը կը փոխանցուէր մեզի բոլորիս` խանդավառելով եւ վարակելով մեզ նոյն լաւատեսութեամբ: