Վ.Սարոյանը մարդկային ապրումների,հույզերի ու կարոտի մի հորդառատ գետ էր,որը երբեք չկտրվեց իր ակունքներից և երբեք չպղտորվեց: ՈՒ էլ որ գնաց,տարավ իր զուլալ մաքրությունը և իրավունք ունեցավ ասելու`<<Իմ սիրտը լեռներում է>>: