«Պետք է ասեմ, որ քանակն այս դեպքում չի նշանակում որակ: Ֆիլմերը որակական իմաստով բավականին տարբերվում են իրարից, և մեծամասնությունն այդքան էլ փառատոնային ֆիլմեր չէր: Ինքնաքննադատության, ինքնագնահատման երևույթը մեր կինոմատոգրաֆիստների մոտ մի քիչ ցածր է, ընդհանրապես մեծ արվեստագետներն են ունենում ինքնաքննադատության լուրջ մոտեցում: Սա իմ անձնական կարծիքն է, բայց կարծում եմ, որ ինչ-որ թեմատիկ ու ժամանակային սահմանափակումներ պետք է լինեն: Կառաջարկեի ավելի ռադիկալ միջոց, այսինքն՝ սիմվոլիկ վճար ֆիլմը փառատոն ուղարկելու դեպքում, ինչը շատ փառատոններում ընդունված է: Այս դեպքում ամեն մեկն ինչ նկարում է, չի ուղարկի փառատոն»,- ասաց Խանջյանը: