Ռոբերտ Քոչարյանի ու Սերժ Սարգսյանի իշխանությունների իրական հենարանները եղել են քրեական աշխարհը, օլիգարխիան, կուսակցական նոմենկլատուրան ու էլի շատ հակաիրավական համակարգեր ու ենթահամակարգեր։ Դրանք այդ իշխանությունների կառուցակարգային դրսևորումներն են։ Բայց այդ երկու ռեժիմներն ունեցել են նաև երևութական հիմք, որը չի երևացել ու շոշոփելի չի եղել այնպես, ինչպես քրեականների թափած արյունն ու օլիգարխների մուծած փողը։ Նրանց իշխանությունների երևութական, անշոշափելի ու անտեսանելի հիմքը թևածել է օդում, սավառնել է Հայաստանում քսան տարի շարունակ։ Ահա այդ հիմքն է եղել հասարակության առանձին անդամների մտքերում, հոգիներում ու հանրային վերաբերմունքում՝ որպես հավաքականություն։ Քաղաքագիտության ու հարակից այլ գիտությունների տեսություններում այդ երևույթին անվանում են կոմֆորմիզմ՝ հարմարվողականություն։ Դա, ի դեպ, հայ ժողովրդին բավական բնորոշ հատկանիշ է և եթե ոչ ամբողջությամբ, ապա գոնե մասամբ դրանով կարելի է բացատրել դարեր շարունակ անպետություն գոյատևելու ֆենոմենը։