Վերջերս հանրային քննարկումներում, որոնք առնչվում են հայաստանյան իշխանությունների քաղաքականության մեջ ի հայտ եկած «ազգ-պետություն» ոչ միանշանակ ընկալված գաղափարին, ավելի հաճախ է ծագում այն հարցը, թե որն է հայկական պետության իմաստը: Այս առթիվ կարծիքները կիսվում են. շատերը պետության իմաստը տեսնում են քաղաքացիների համար ազատության եւ հավասարության պայմանների ապահովման մեջ: Մյուսները համարում են, որ պետության հիմնական գործառույթները ժողովրդի անվտանգության եւ նրա սոցիալ-մշակութային զարգացման պայմանների ապահովումն է: Ընդ որում՝ կարելի է նկատել, որ այս մոտեցումները հակադրվում են միմյանց: Եվ դա արվում է մի պարզ պատճառով. անձի (անհատի) եւ համայնքի կյանքի իմաստը տարբեր կերպ է ընկալվում: Իրականում այդ իմաստների հակադրությունը ոչնչով հիմնավորված չէ. այդ մասին է վկայում բուն պետություն երեւույթը, որն իրենով մարմնավորում է բոլոր չափումներով սահմանափակ մի հասկացություն: Եթե ​​հակադրելու ինչ-որ բան էլ կա, ապա դա միայն պետական կարգն է եւ՝ միջպետականը ​​(միջազգայինը): Այս հանգամանքի մակերեսային ընկալումն էլ հանգեցնում է պետության էության շուրջ անիմաստ վեճերի: