Միայն կցկտուր տեղեկություններ կան պահպանված այլ աղբյուրներում փյունիկյան այդ գաղութ-պետության երբեմնի հզորության ու փառքի մասին: Կարթագենի նավերը Կոլումբոսից դեռ 2000 տարի առաջ էին նավարկել դեպի հարավային և կենտրոնական Ամերիկա: Նրանք հայտնաբերել են Անթիլյան կղզիները, Կուբան և Թաիթին: Նրանք շրջանցելով Աֆրիկա մայրցամաքը նավարկում էին դեպի Հնդկաստան և Ճենաստան: Այդ քրոնիկների մասին մենք իմանում ենք կողմնակի, պատահական աղբյուրներից (դիցուք` Ցիցերոնից և Արիստոտելից): Իր «Զարմանահրաշ պատմություններ» գրքում Արիստոտելը պնդում է, որ շատ կարթագենացիներ ձգտում էին վերաբնակվել նոր հայտնաբերված կղզիներում: Կարթագենի մեծ սենատը, այդ ձգտման մեջ իր հզորությունը խաթարելու վտանգ տեսնելով (քանզի բնակչության նվազմանը զուգահեռ կպակասեր նաև Կարթագենի հզոր բանակի մարտիկների թիվը), սենատի որոշմամբ իր քաղաքացիներին, մահվան սպառնալիքով, արգելում է գնալ դեպի նոր բացահայտված երկրներ և կղզիներ: Այդ կղզիները բացահայտվել էին մոտավորապես մ.թ.ա. 371 թվականին, երբ Կարթագենն ու Հռոմը կենաց ու մահու պայքար էին մղում միջերկրական ծովում տիրապետություն հաստատելու համար: Եվ այդ գրադարանի ոչնչացումը մեզ զրկել է այդ անգնահատելի գրավոր աղբյուրներից (նավապետերի զեկուցագրերից, կազմած քարտեզներից, ճանապարհորդությունների և նորահայտ երկրների նկարա գրություններից) օգտվելու և դրանք ըստ արժանվույն գնահատելու հնարաորությունից: