Երազում երբեմն հանկարծ ընկնում եք բարձրությունից, կամ կտոր-կտոր են անում են ձեզ, կամ ծեծում, բայց երբեք ցավ չեք զգում, բացի այն դեպքերից, երբ քնած ժամանակ ինքներդ ինչ-որ կերպ իրոք ցավեցնում եք ձեզ, այդ ժամանակ իսկապես ցավ կզգաք և գրեթե միշտ էլ ցավից կարթնանաք: Այդպես էլ իմ երազում: Ես ցավ չզգացի, բայց ինձ թվաց, թե իմ կրակոցի հետ ներսումս ամեն ինչ ցնցվեց և ամեն բան խամրեց, ու իմ շուրջը ամեն բան դարձավ զարհուրելիորեն սև: Ես ասես կուրացա և համրացա, և ահա պառկած եմ ինչ-որ կոշտ բանի վրա, ձգված, մեջքիս, ոչինչ չեմ տեսնում և չեմ կարողանում որևէ շարժում իսկ անել: Շուրջբոլորս գնում-գալիս են ու բղավում, կապիտանը բամբ խոսում է, տանտիրուհին ղժժում է… և հանկարծ՝ կրկին դադար, և ահա ինձ տանում են փակ դագաղով: Եվ ես զգում եմ, թե ինչպես է ճոճվում դագաղը, և դատողություններ եմ անում այդ մասին, և հանկարծ ինձ առաջին անգամ ապշեցնում է միտքը, որ ես, ախր, մահացել եմ, լիովին մեռյալ եմ, գիտեմ դա և չեմ կասկածում, չեմ տեսնում և չեմ շարժվում, այնինչ զգում եմ, մտածում: Բայց ես շուտով համակերպվում եմ դրա հետ և, սովորույթիս համաձայն, իրականությունը, ինչպես երազ, ընդունում եմ առանց վիճարկելու: