Երեկոն	նա	անցկացրեց	Շուշանիկի	մոտ: Նա	տխրում	էր	առանց	երեխաների — այսպես	էր	ասում	ինքը: Բայց	տխրության պատճառը	միայն	մայրական	կարոտը	չէր: Նա	հուզված	էր	և	շարունակ	խոսում	էր	յուր	ձեռնարկությունների	մասին, կարծես, աշխատելով	մոռանալ	մի	միտք, խեղդել	սրտում	մի	զգացում: Վերջն	սկսեց	արտահայտել	յուր	համակրանքը Շուշանիկին: Խոստովանեց	պարզ, թե	իսկապես	նոր	է	ճանաչում	նրան, թե	երբեմն	սխալմամբ	նրա	վերաբերմամբ	ունեցել է	անտեղի	կասկածներ: Չասաց, թե	ինչ	կասկածներ	է	ունեցել, բայց	Շուշանիկը	գուշակեց	և	այլայլվեց: