Մխիթար Գոշը միաժամանակ հավատում էր իր ժողովրդի ապագային և Հայաստանի քաղաքական ինքնուրույնությանը: Այդ պատճառով էլ նա գրում է. “Իմ այս օրենքների ընթերցանությամբ զբաղվող մարդիկ [արքայական դատաստանի] կծաղրեն դրանք` ինձ նմանեցնելով մի մարդու, որը երազում արքայություն և ուրիշշատ հաճելի բաներ է տեսնում... Բայց թող նրանք իմանան, որ մենք չենք մոռանում, թե ինչ անցողիկ, փոփոխական բան է ամեն մի երկրային արքայություն, առավել ևս մեր արքայությունը, չէ որ երբեմնին չկա այլևս մեր մեջ, իսկ տեսնել ապագայում մեզ վիճակված չէ: Սակայն լրացնենք այն մեր նվիրական ցանկությամբ...” :