Հյուրասենյակն ընկղմվող էր ադամամութի մեջ։ Մարոն երկու լամպ վառեց, որոնք դեղնավուն լույս էին արձակում։ Ոչ ոք չհիշատակեց այն բարեկամներին, որոնց թողնում էին քաղաքում, սակայն յուրաքանչյուրը տրտմությամբ մտածում էր նրանց մասին։ Ճանապարհորդության նախապատրաստությունը քիչ ժամանակ էր խլելու, պարապ թողնելով ժամեր շարունակ, և նրանք չէին շտապում բաժանվել, գիտակցելով, որ ավարտվում էր մի որոշակի ժամանակաշրջան իրենց կյանքում, և որ իրենք գնում էին դեպի անորոշություն։