Նա	կամեցավ	նամակը	պատռել, դեն	ձգել, բայց	նորեն	հիշեց	զավակներին	և	նորեն	զգաց	խղճի	սուր	խայթ: Երանի	այսքան ընտելացած	չլիներ	նրանց, երանի	լիներ	մեկն	այն	իր	հայրենակիցներից, որոնք	համանման	վիճակում	կարողացել	են	ձգել ճակատագրի	հաճույքին	իրենց	արյան	և	հոգու	կտորն	ու	հանգիստ	վերադարձել	հայրենիք	և	նորեն	ամուսնացել: Այն ժամանակ	նա	իր	անմաքուր	խիղճը	կսրբեր	կրոնամոլության	ավազանում: Բայց	նա	սիրել	է	նրանց	ոչ	միայն	իբրև	ծնող, այլև	իբրև	զգայուն	մարդ: Ատելով	կնոջն	ու	նրանից	ատվելով, զգալով	իր	անթույլատրելի	մոլորությունը, հորից	անիծված, մորից, եղբայրներից	ու	բոլոր	մերձավորներից	հեռու, նա	ուներ	միայն	և	միմիայն	մի	սփոփանք — զավակները, ու	նրանց մթնոլորտումն	էր	մոռանում	իր	հոգու	կսկիծը: