«Դուք Երեւանի ձեռնարկություններից պահանջում եք, որ ունենան կրակմարիչներ եւ այլ պարագաներ, հակահրդեհային գույք, որը ձեր ձեռնարկությունը վաճառում է։ Շահերի բախում չե՞ք տեսնում, արդյոք սա՞ ճի՞շտ է»․ «Հրապարակի» այս հարցը Դավիթ Գրիգորյանին անակնկալի բերեց։ «Ես հպարտանում եմ իմ ձեռնարկությամբ։ Ես եմ «Դավիթ Օծոպեցին»։ Բայց իմ ձեռնարկությունն իմ աշխատանքի հետ բոլորովին կապ չունի։ Ուղղակի միակ կապն այն է, որ եթե ոչ բոլոր հրդեհների, այլ դրանց 70 տոկոսին ես ներկա եմ, գիտեմ, թե աղբյուրը որտեղից է, գիտեմ դրա կանխման միջոցները։ 16 տարի ես միայն շարքային հրշեջ եմ եղել։ Դա արդեն ամեն ինչ ասում է։ Իմ տղաները մեծ տղաներ են, բանակ գնացած-եկած, քառօրյա պատերազմի մասնակից։ Ես մտածում էի, որ մի օր պետք է գնամ թոշակի, եւ որ իմ ստեղծած տարիների փորձն ափսոս է։ Ես ձեռնարկությունը բացել եմ 2006 թվականին, երբ հասարակ փրկարար էի, իսկ հետո, երբ պաշտոն ստացա, հանձնեցի կնոջս։ Հիմա իմ ղեկավարը կինս է»,- ասաց Դավիթ Գրիգորյանը։ Նա վստահեցնում էր, որ կնոջ ձեռնարկությամբ չի զբաղվում, որ շատ զբաղված է իր ծառայական պարտականություններով։