Նրա	խաղաղ	հոգին	վրդովվեց: Նա	չկարողացավ	ժամանակին	մտածել, որ	մի	միլիոնատեր	և	ամուսնացած	մարդու	և	մի աղքատ	աղջկա	մեջ	չի	կարող	լինել	ոչ	մի	առնչություն: Ինչո՞ւ	այնքան	ազատություն	տվեց	զգացումներին, հակառակ խելքի: Թող	Սմբատ	Ալիմյանը	վարվեր	նրա	հետ	այնքան	սիրալիր, նայեր	այնպիսի	խոր	հայացքներով, միշտ	ձգտեր	նրա հետ	խոսել, մերթ	հառաչեր	խորհրդավոր, մերթ	ժպտար	ավելի	խորհրդավոր — մի՞թե	այսքանն	իավունք	էր	տալիս	մի խեղճ	աղջկա	մոռանալ	անդամալույծ	հորը, գործակատար	հորեղբորը	և	այս	աղքատ	կեցությունը: