Ժո­ղո­վուրդ մը ապ­րեց­նո­ղը ա­նոր Ազ­գա­յին Հ­պար­տու­թիւնն է։ Այ­սօ­րո­ւան պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րուն եւ ե­րի­տա­սար­դու­թեան հա­մար պատ­գա­մը ա՛յն է, որ «երբ տայ զան­գը, ա­հա­զան­գը հնչէ», ան պէտք է պատ­րաստ ըլ­լայ ամ­բող­ջա­կան նո­ւի­րա­բե­րու­մով ներ­կայ ըլ­լա­լու եւ մաս­նակ­ցե­լու։ Եւ ա­սոր հա­մար ալ պայ­ման չէ, որ այդ ա­հա­զան­գը հնչէ պա­տե­րազ­մի օր­հա­սա­կան պա­հուն։ Գա­ղու­թի մը նօս­րա­ցու­մը, նոր սե­րուն­դին հետզ­հե­տէ հե­ռա­ցու­մը եւ օ­տա­րա­ցու­մը, պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րու ան­ճա­րակ գոր­ծե­լա­ձե­ւը նոյն­քան ծան­րակ­շիռ ա­հա­զան­գա­յին պա­հեր են, որ մեզ բո­լորս պէտք է հրա­ւի­րեն մէկ­դի դնե­լու ա­մէն ան­հա­տա­կան նկա­տա­ռում­ներ, ե­սա­սի­րա­կան շա­հեր եւ կողմ­նա­կի ու ժա­մա­նա­կա­ւոր նկա­տում­ներ ի սպաս ընդ­հան­րա­կան նպա­տակ­նե­րու ու ազ­գա­յին նպա­տակ­նե­րու։