Քյահլան	ձիանոնց	վրա	նստած	մեր	փառահեղ	հոգևորականքը` փոքրավոր, տիրացու, թվանքչի	ետևներին	քցած, մեկի	ձեռին	գավազանը	բարձր	բռնած, մյուսները` որը	առաջ	էր	վազում, որ	ճամփա	բաց	անի, տեղ	պատրաստի, որը	աչքը	իր	մեծավորի	աչքին	քցած՝ մտիկ	էր	անում, որ	նա	աչքը	թերթելիս	իսկույն	հրամանը	կատարի: Կոնդի, Շհարի	տերտերներն	էլ, որ	տիրացըվերով, խաչով, խաչվառով	դուս	էին	էկել	ու	սաղ	օրը	բերդի	մոտին	չորացել, սպասում	էին, որ	նրանց	առոք-փառոք	տուն	բերեն, էնքան	ահ	ու	դող	էին	քաշել	անց	կենող	անհավատների ձեռիցը, որ	թուքըները	բերնըներումը	սառել	էր: Ամեն	անց	կենող	մեկ	բան	էր	ասում. որը	մատներն	էր	իրար	վրա խաչաձև	դնում, ափեղցփեղ	գլխիցը	դուս	տալիս, բերանը	հոտացնում, որը	շարականի	հանգով	բան	էր	ասում, մռռում, տերտերների	վրա	ծիծաղում, որը	դունչը	ծռում, ձեն	տալիս.