Տեսնելով տափաստանին փոխարինելու եկած ցաքուցրիվ եղևնիները, Վարդանը հասկացավ, որ մոտենում էին Աֆիոն–Գարահիսարին, այն քաղաքին, ուր ինքը ծնվել ու մեծացել էր։ Ահա և գետը՝ Ակարը, որը հոսում էր երկաթգծին զուգահեռ և ուր ինքը մանուկ հասակում ձկնորսությամբ էր զբաղվել։ Նա իջեցրեց բաժանմունքի լուսամուտը և գլուխը դուրս հանեց, բնապատկերով հիանալու և վարած հողի հոտը զգալու համար, որը նրա հիշողության մեջ կապված էր իր հարազատ շրջանի աշնան հետ։