Գիտե՞ք, որ անձրևն էլ ունի պատճառներ։ Եթե խորը մտածեք կհասկանաք, որ բնությունը կապված է մարդու հետ։ Եթե մեր հոգում թախիծ է՝ բնությունը նույնպես թախծոտ է դառնում։ Սեպտեմբեր ամսի վերջն է։ Մի աղջնակ նստած է պատուհանագոգին ու իր խոշոր, կլորիկ աչքերով հետևում է պատուհանից կաթիլ-կաթիլ ցած գլորվող անձրևի կաթիլներին։ Նրա աչուկներից կարելի էր հասկանալ, որ իր հոգում ինչ-որ թախիծ կա, որը ստիպում է նրան համակրել անձրևային տեսարանը։ Հանկարծ որոշեց ցած իջնել ու կամաց մոտեցավ գրասեղանին։ Բացեց մի տետրակ, որի ներսում ինչ-որ գրություն կար սկսեց ընթերցել։ Ապա հոգնեց ու գլուխը դնելով տետրակի վրա աչքերը փակեց։ Տետրակը կաթիլ-կաթիլ թրջվում էր աղի արցունքներից։