Հանկարծ դուռը թակեցին: Մոմի լույսը շունչն իրեն քաշեց: Ստվերը քարացավ պատին: Աբեղան ցնցվեց. «Ո՞վ կլինի այս տարաժամին: Թե՞ քամին է: Գիշե՞րն է թակում իմ դուռը, թե՞ հարևան խցի ծեր վանականը»: Աբեղան մոտեցավ դռանը, սողնակը քաշեց. դուռն ինքնիրեն բացվեց, և այցելուն ներս մտավ: Վեղարի տակ չէր նշմարվում եկողի դեմքը: Աբեղան ակամա ճանապարհ տվեց նրան: Ստվերը, որ մինչ այդ քարացել էր պատին, իջավ և ընդառաջ գնաց: Ստվերն ու եկվորը ողջագուրվեցին, թփթփացրին իրար ուսի: Եկվորը հանեց վեղարը, և Աբեղան ճանաչեց Անդրադարձին: Նա շշմել էր: Կարծում էր՝ էլ չի տեսնի Անդրադարձին, կարծում էր, թե Ստվերը փոխարինում է նրան: Իսկ Ստվերն ու Անդրադարձը այնպես էին պահում իրենց, կարծես ինքն այնտեղ չէր: Որոշ ժամանակ իրար հետ զրուցելուց հետո, Անդրադարձն ու Ստվերը լռեցին: Աբեղան այդ ընթացքում շվարած կանգնած էր՝ ինքն իրենից դուրս: Այս էլ որերորդ անգամ օրվա մեջ կորցրեց ինքն իրեն ու նորից գտավ: Բայց, արդեն որպես տանտեր նայելով հյուրերին, ասաց.