Տրդատ — Չճանաչեցի՞ք… Ես եմ, ես… Ճիշտ է, կորցրել եմ իմ նախկին տեսքը, մարդու կերպարանք եմ ստացել, բայց հոգիս շամբուտում է դեռ… Իզուր եք զայրացել, ինձ չեն առևանգել, ես իմ ոտքով եմ եկել… Ներող եղեք, որ ընտրություն կատարեցի իմ մարդկային անցյալի ու շամբուտի միջև, նախապատվությունը տալով անցյալին… Բայց ես մեղավոր չեմ, մեղավորն իմ մարդկային բնությունն է, որից սիրով կուզենայի հրաժար-վել, բայց դա իմ ուժերից վեր է… Մենք միասին անմոռանալի մի քանի ամիս ապրեցինք, իմ կյանքի լավագույն ամիսները… Մեզանից ոչ մեկը չդավաճանեց, չստեց, չզրպարտեց, չխարդավեց, չչարախոսեց, չնախանձեց, չգողացավ, մեջքից չհարվածեց… Բոլորս ենթարկվեցինք մեր առաջնորդին, իսկ հիմա քեզ են հնազանդվում, նոր, ջահել առաջնորդիդ… Ես այդպես էլ գիտեի, նրանք քեզ էին ընտրելու մարդու ձեռքով ստորաբար սպանված մեր ընկերոջ փոխարեն, որովհետև դու ամենաարժանին էիր մեր միջից… Հսկա, գեղեցիկ ու հպարտորեն վայրի… Թող այսուհետ մարդու նետը երբեք չկպչի ո՛չ քեզ, ո՛չ քո ընկերներին… Քանի ես կամ, քանի կենդանի եմ դեռ, մարդու և շամբուտի միջև կտիրի լիակատար հաշտություն, պատվովս եմ երդվում… Իսկ հիմա իմ հյուրերին թույլ տվեք գնալ իրենց տները… Դուք էլ գնացեք, մտեք ձեր շամբուտը… Սա էլ իմ տունն է… Այնքան մեծ, այնքան հսկա, որ տուն կոչել էլ չի լինի… Դրա համար էլ արքաները տուն չունեն… Որովհետև ամեն տան մեջ, քիչ թե շատ երջանիկ լինելու համար, պետք է գոնե մի քիչ նեղվածք լինի, գոնե մի քիչ… Գիտեմ, որ չեք այցելի ինձ, ոտք չեք դնի այնտեղ, ուր մարդիկ են ապրում… Բայց ես խոսք եմ տալիս, որ ինքս հաճախ կայցելեմ ձեզ… Եթե, անշուշտ, ընդունեք ձեր նախկին ընկերոջը… Եթե հասկանաք և մեծահոգաբար ներեք նրան…