ՙԾովինարի երգերը իսկ և իսկ արցախյան բնության մեղմ շրշյուններ են` անցած արցախուհու ցաված ու երազող սրտի միջով: Կյանքի, սիրո, կարոտի, կորստի, վշտի, ակնկալության ծփանքներ են դրանք, կնոջ, մոր, քրոջ, սիրածի նուրբ խոստովանություններ՝ ուղղված մարդկանց, աշխարհին՚,-ասաց բանաստեղծ Սոկրատ Խանյանը, ով, ի դեպ, թարգամանել է ՙԱշնան ծաղիկներ՚ գիրքը։