Եւ հանկարծ այդ պահին տեսա նրան՝ այն գոդոյին, ում սպասում էին սեփական թիկնազորի անդամները։ Նա նստած էր գրախանութի խորքում ու ինչ-որ բան էր խոսում գրքի բիզնեսի առնվազն երկու խոշոր ներկայացուցչի հետ։ Տեսնես ի՞նչ ճառ էր կարդում, ու ի՞նչ էին այդպես լսում այդ երկու խոշոր հրատարակիչն ու գրավաճառը։ Երեւի ակամայից լսողությունս լարելուց էր, որ լսեցի թիկնազորի անդամների զրույցից պատառիկներ։ Մեկն ասեց. «Իբր ո՞վ ա հիմա գիրք կարդում, որ։ Ես չեմ հավատա, թե կարդացող կա։ Առնելը կառնեն, բայց կարդալը՝ չեմ հավատում»։ Այդ ամբողջ ընթացքում, որ սպասում էի, գնորդները մոտենում էին գրախանութին ու հետ էին մղվում 6 գնորդ րոպեում արագությամբ։ Գրախանութի տիրոջ դեմքին նայելով՝ ինձ թվում էր, որ նրա գլխում չըխկչխկում է հաշվիչը։ Ի՞նչ կարիք կար ոլորտի առաջատարների հետ հանդիպումը կազմակերպելու հենց այդ օրը, հենց գրախանութում, ո՞րն էր դրա իմաստը, եթե ոչ ընթերցող եւ գրքասեր մարդկանց ոտի տակ ընկնելը։ Ուրիշ ի՞նչ նպատակով կարող էր նման բան արվել՝ չեմ պատկերացնում։