-Իհարկե,-ասաց Ասյան,- ինչպես կարող եմ չիմանալ ամենաքիչը տաս անգամ լսածս պատմության ավարտը: Իսկ դու գիտե՞ս, թե այս պատմություններն իմ ստեղծագործ հոգուն ինչպիսի վնասներ են հասցրել: Օրինակ' այս ծիծաղելի պատմության պատճառով մինչև դպրոց գնալս ամեն գիշեր բարձիս տակ ցորենի հատիկներով էի դնում' հուսալով, որ առավոտյան ոսկու կվերածվի: Հետո ինչ եղա՞վ: Գնացի դպրոց, մի օր էլ երեխաներին պատմեցի, որ ոսկու վերածված ցորենները շուտով ինձ հարստացնելու են, դարձա դասարանի ծիծաղի առարկան: Ինձ հիմարի տեղ էիք դրել: