Բա ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի` մինչև հուլիսի 15-ը շարունակված լռությու՞նը, երբ օրեր շարունակ, տևական ժամանակ հարձակում էին գործում ոչ միայն կաթողիկոսի, այլև Մայր Աթոռում գտնվող բազմաթիվ այլ հոգևորականների (ըստ էության, նաև Մայր Աթոռի, Էջմիածնի միաբանության) վրա` նրանց զրպարտելով, վիրավորելով, հայհոյելով, սպառնալով ու սադրելով… Թվում էր, թե վարչապետը նախօրեին Ամենայն հայոց կաթողիկոսի վրա կատարված հարձակումից (անկախ անձից) հետո, երբ քարերով ու մեքենաներով շրջափակել էին նրան տեղափոխող մեքենան, ապա նույնիսկ կոպտորեն քաշել մեքենայից դուրս եկած, ոտքով քայլող կաթողիկոսի օձիքից (ավելին դեռ չասենք, ամեն ինչ իր ժամանակին…), անմիջապես հանդես կգա դատապարտող ելույթով, սակայն… Խոսեց միայն հաջորդ օրը, թեև ավելի լավ է ընդհանրապես չխոսեր, քանզի ինչ ասաց նա, իրեն պատիվ չի բերում: Անհեթեթ է ոստիկանության գրեթե անգործության առնչությամբ ՀՀ վարչապետի այն պատճառաբանությունը, թե սա Եկեղեցու ներքին խնդիրն է, Եկեղեցին ու պետությունն էլ իրարից անջատ են, հետևաբար չմիջամտելու իշխանության դիրքորոշումը ճիշտ է: