­Թե­րեւս աշ­խար­հագ­րա­կա­նօ­րէն հե­ռու կը գտնո­ւինք ­Հա­յաս­տա­նի ընտ­րու­թիւն­նե­րուն մա­սին կար­ծիք տա­լու հա­մար, ո­րով­հե­տեւ այդ­տե­ղի ա­ռօ­րեայ ի­րա­կա­նու­թեան մաս­նա­կից չենք։ ­Սա­կայն ու­նինք հոն բնա­կող ազ­գա­կան­ներ, բա­րե­կամ­ներ, հա­րա­զատ­ներ, ո­մանք մօ­տերս այս­տեղ հա­սած են, հոն պա­տա­հած­նե­րու մա­սին կը հե­տե­ւինք ֆի­զի­քա­պէս հե­ռու գտնո­ւե­լով, բայց ժո­ղո­վուր­դի մտա­հո­գու­թիւն­ներն ու կա­րիք­նե­րը կը զգանք մեր մօտ, որ­պէս մեր ան­քակ­տե­լի եւ էա­կան մաս­նիկ։