Շուշանիկը	դառնորեն	ժպտում	էր. լավ	է	ապրում, այո՛, ինչ	ասել	կուզի: Ո՞րն	է	այդ	ապրուստը. հիվանդ	հոր	ավելի	կծու տրտունջները, հորեղբոր	ավելի	կորացած	մե՞ջքը, թե՞	այն	շրջապատող	ամայությունը, ուր	թառամում	է	Շուշանիկի	ծաղիկ կյանքը: Ո՛չ, նա	այլևս	անկարող	է	դիմանալ	այս	միատեսակ	կյանքին, նրա	հոգին	որոնում	է	ազատություն	մանր-մունր հոգսերից, առօրյա	կարիքներից	և	ձգտում	դեպի	անծանոթ	աշխարհ: