Երբ ընտանիքի մը անդամ մը կը մահանայ, միւս անդամները առիթ կ’ունենան լալու, ողբալու ու սգալու: Վիժումի պարագային՝ այս բոլորը չկան: Երբ վիժումի յուշերը մէջտեղ կ’ելլեն, կինը կ’ուզէ սգալ, ցաւ զգալ, բայց այս պարագային գերեզման ու նկար չկան, թաղման արարողութեան մը յուշը չկայ: Այս բոլորը հոգեբանական վատ ազդեցութիւն կ’ունենայ կնոջ վրայ: Աւելի՛ն: Վիժումներու ջախջախիչ մեծամասնութիւնը գաղտնի կ’ըլլայ: Այսինքն՝ կա՛մ կինը ինք միայն գիտէ, կա՛մ ալ կինը եւ ամուսինը: Կինը առանձին կը զգայ իր ցաւին մէջ: Մէկը չկայ որ զինք մխիթարէ, երբ վիժումի յուշերը կը յայտնուին եւ ինք զղջումի ու ներքին ահաւոր ցաւի զգացումներ կ’ունենայ: Ան չ’ուզեր իր ընտանիքին բան մը ըսել, որովհետեւ (յատկապէս աւանդապաշտները) ընտանիքին անդամները իր արարքին համար զինք պիտի դատապարտեն: Հոս է որ Յետվիժումնային ախտանիշը իր դերը կը կատարէ եւ կինը սարսափի օրեր եւ ամիսներ կ’ապրի, որ նոյնիսկ անձնասպանութեան կը տանի: