Երիտասարդ դերասան Հարութ Մելիք-Բեկյանի կերպարը օրգանական է, նա իր ճերմակ կոստյումով, արտաքին տվյալներով համեմատականի մեջ է մտնում սև կոստյումներով պարոնների հետ: Բնավ էլ պատահական չէ, որ կերպարը առանձնանում է նրանցից: Նկատելի է, որ ռեժիսորը համակրում է իր այս հերոսին: Խլեստակովը մեղավոր չէ, որ հայտնվել է հիմարների միջավայրում և քիչ-քիչ նրացից սովորում է օգուտ քաղել: Դերասանին հաջողվում է իր կերպարի զարգացումը ցույց տալ: Եթե առաջին տեսարաններում նա վախից պատսպարվողի դիրքում է, ապա երկրոդ գործողության մեջ նա լիովին դառնում է դրության տեր ու տիրանում ինչին կարող է: Նկատելի է, որ պարարտ միջավայր գտնելով մայրաքաղաքցի քաղցած ստամոքսով այս երիտասարդը պատրաստ է դառնալ հերթական քաղաքապետը և նույնիսկ` գերազանցել նրան: Դերասանը կերպարը գունեղացնում է` հասունացնելով նրան որպես ճարպիկ, խորամանկ: Երբեմն մենք Խլեստակովին տեսնում ենք մողեսանման հատակին սողալիս, կամ փողերը ժողովելիս, որը ամբողջացնում է դեմքի արտահայտությամբ, հետզհետե տիրական դարձող կեցվածքով: