Երեսունհինգ յարդ հեռու՝ խոտերի մեջ, թուլացած մեկնվել էր հսկա առյուծը։ Ականջները ետ էին ընկած և նրա միակ շարժումը երկար, վերջում սևափունջ պոչի թեթև ցնցումն էր։ Հասնելով հարմար ծածկի՝ նա պառկել էր, պատրաստվելով կատաղի մարտի։ Ծանրացած ստամոքսի վերքից սիրտը խառնում էր, իսկ վիրավոր թոքերը հետզհետե տկարանում էին, ու շնչելիս բերանում ամեն անգամ բարակ, փրփրախառն արյան շիթ էր հայտնվում։ Թիակները տաք քրտինքով էին պատվել, հրաշեկ մորթու վրա, գնդակներից բացված փոքր վերքերի շուջը ճանճեր էին հավաքվել։ Ատելությունից կծկված մեծ, դեղին աչքերը, որ ամեն անգամ շնչելիս ցավից կկոցվում էին, նայում էին ուղիղ, իսկ ճանկերը մխրճված էին փափուկ հողի մեջ։ Ամեն ինչ՝ ցավը, զզվանքը, ատելությունը և մնացած ողջ ուժը կուտակվում էին մի բացարձակ ամբողջության մեջ՝ վերջին թռիչքի համար։ Մարդկային ձայներ էին լսվում, ու նա սպասում էր, իր մեջ հավաքելով այդ ամենը, որպեսզի հարձակվի, երբ մոտենան խոտերին։