Հրապարակներն երբեք չեն հատվում, չեն անհետանում, մարդաշատ են օտարերկրացիներով, երեխաներով, լաց լինող կանանցով, շատրվաններով, որ աղի շիթեր է ցայտում կանանց թուլությունից` իրենց սիրել տալու անկարողությունից ծնված: Լաց լինելը կանանց սովորություններից է, լաց չլինելը ամբարտավանության հայտ` կարծելով, որ ինձ է պատկանում բացառիկը ու դյուրին ձևով գտել եմ կեցության այլությունը` ավարտվելով ծերանոցում` առանց երեխաների, մոռացության մեջ սպիտակափրփուր հաց երազելիս. մենությունը ես եմ: Հիմա երևի թափառում ես փողոցից փողոց` աշխատանք փնտրելու ակնկալիքով, երբեմնի ընկերներիդ բացակայությամբ, առանց հին ու բարի, աղմկոտ ողջույնների, գլխիկոր անորոշ հայացքդ արձակված կապիչներիդ հառած, միալար շարունակում ես քայլել` զգույշ չընկնես. նա քո մեջ է: Ոտնաթաթերի ամբողջ մակերեսով զգա ստորգետնյա գնացքների դղրդյունը: Անհայտ ուղղություններով շարժվող գնացքները տեղափոխում են տարօրինակ մեծության, անջրաթափանց արկղեր` պիտանելիության ժամկետը` հավերժություն: Դրանք իշխանություն են տալիս մարդկանց, դարձնում են այրի, կործանում են բարձրահարկ շենքեր, պատռում են երկրագնդի օզոնային շերտը: Կառավարությանը պատկանող գնացքների դղրդյունից երկրակեղևը ցնցվում է, բայց պետմարմինները զբաղված են նախընտրական քարոզարշավով: Հարկավոր է պահպանել անվտանգության կանոները, անջատել հեռուստացույցը կայծակի ժամանակ և ֆիլմադիտումը կիսատ թողնելով` գնալ ընտրությունների առանց թեկնածուների կենսագրությանը մանրամասն ծանոթանալու: Ընտրացուցակի մեջ քո անունը մահացածների կողքին է, ու օրենքի առջև հավասար իրավունքով կկատարեք Ձեր ընտրությունը, որովհետև այլևս անհնար է ապրել առանց վերածնության հույսի, երբ կիսամերկ Վեներաները հիանում էին իրենց մարմնի գեղեցկությամբ` թանձր վարագույրի ետևից թաքուն ծիկրարկող ամուրների հայացքների ներքո: Մ-ն դիմացի շենքի հինգերորդ հարկից հետևում է ինձ, հատկապես, երբ բացում եմ սառնարանի դուռը ու նրա առջև հառնում է սննադամթերքի այն ամբողջ պաշարը, որ կբավարարի ինձ ևս մի քանի օր պատսպարվելու համար: Մահճակալին բերանքսիվայր ընկած` վախից դողում եմ. պատասխանի՛ր զանգին, խնդրում եմ, ես ուզում եմ քեզ ասել` Յազդի մզկիթը պայթեցրին: Դեռ երկրաշարժեր են լինելու: