Փաշինյանը պետք է իմանա, որ կատարվածը ահռելի պատասխանատվությունը դնում է իր ուսերին: Որ փոփոխություններ չեն լինի, եթե ինքը հավակնի գերլիազորությունների: Որ հանրային համերաշխության առաջին գրավականն իշխանության լիբերալացումն է, ապակենտրոնացումը: Որ Բաղրամյան 26-ը չպետք է վերստին դառնա բոլոր որոշումներն ընդունողի նստավայր: Որ երկրի նախագահին պետք է տրվեն սահմանադրությամբ հասնող բոլոր լիազորությունները: Որ վարչապետը հաշվետու է խորհրդարանին: Որ կարելի է, գերադասելի է, որպեսզի նախարարները նշանակվեն՝ անցնելով խորհրդարանական հաստատման որոշակի քննություն, եւ այդ ընթացակարգը հարկ է ամրագրել կամ սահմանադրությամբ, կամ օրենքով: Կամ անել առաջին փորձը եւ այն դարձնել ավանդույթ: Մի խոսքով, ոչ թե Փաշինյանը պիտի փոխարինի Սերժ Սարգսյանին, այլ Ազգային ժողովը պետք է օրենսդրական բարեփոխում կատարի, գերլիազորություններով օժտված վարչապետին իջեցնի իր օլիմպիական բարձունքներից, նրան դարձնի պետական պաշտոնյա, որ, ճիշտ է, երկրի փաստացի ղեկավարն է, բայց ամենեւին էլ կուռք չէ: