– Այդ գործը հետաքրքիր էր, ես այն շարունակում եմ, հիմա էլ նման գործ ունեմ, փորձում եմ վիճարկել սահմանափակման նշանի իրավաչափության հարցը: Ոստիկանության առջև մի հարց է դրվում, ցույց տվեք այն իրավական նորմը, որի ուժով դրվում է արագության սահմանափակման նշանը, չկա նման բան: Սա պետք է իմանան բոլոր վարորդները՝ երբ իրավիճակը ծագում է, հարկավոր է փորձել հասկանալ՝ կարգավորվող միջոցառումները որքանով են իրավական: Ես խնդիր չունեմ, եթե նշանը դրված է, դրան պետք է ենթարկվել, սա միանշանակ: Կան դեպքեր, երբ հարց է ծագում, իսկ արդյոք ես խախտում արել եմ ու արդյոք այդ խախտումը իրականում իրավական ուժ ունեցող խախտում է, այստեղ նշան է դրված, այդ նշանը իրավական հիմք ունի, թե՝ ոչ: Նպատակը հետևյալն է՝ ոստիկանությունը, քաղաքապետարանը և ՏԻՄ այլ մարմիններ արդյոք իրավունք ունե՞ն իրենց հայեցողությամբ որևէ տեղ սահմանափակման նշան տեղադրել: Եթե կա իրավական հիմք, խնդրեմ տուգանեք, եթե չկա, ապա չպետք է ավտովարորդները տուգանվեն: Ես փորձում եմ նախադեպերի միջոցով այս հարցը լուծել: Դիլիջանի թունելի հետ կապված ՃՈ-ն առարկում էր՝ ասելով, թե թունել է, եթե սահմանափակում չդնեն, վարորդներն արագ կերթևեկեն, վթար կլինի: Ես այս մոտեցումը չեմ հասկանում. վարորդը պետք է մեքենա վարել իմանա, սա չի նշանակում, որ երբ տեսնում է սահմանափակում, նոր պետք է արագությունն իջեցնի, դա նշանակում է, որ եթե անձը տեսնում է թունելի կամ անցումի նշան, ապա արդեն պետք է դանդաղեցնի մեքենայի ընթացքը: Հարց է ծագում՝ ինչո՞ւ նույն անցումի մի կողմում դրված է սահմանափակման նշան, մյուս կողմում՝ ոչ: Այսինքն՝ նրանց ասած տրամաբանությունը չի գործում, ես ավելի հակված եմ նրան, որ նշանը դրվում է այնտեղ, որովհետև ինչ-որ մեկը դա ուզել է, բայց պետք է ամեն ինչ լինի կանոնակարգված: Թող մարդիկ իմանան, որ բոլոր անցումների մոտ արագությունը սահմանափակվում է 40 կմ/ժ-ով, ես շատ ուրախ կլինեմ, բայց ոչ՝ մեկի մոտ այդքան է, մյուսի մոտ՝ ոչ: Ստացվում է՝ «թակարդներ են դնում»: Սա իսկապես դառնում է թակարդ: