Սակայն ի՞նչ կարող են անել մյուս հասարակության ներկայացուցիչները: Առաջին անգամ թիվ մեկ պաշտոնյայի ընտրությունը իրենց ձեռքով չի կատարվելու, ավելին՝ ընտրելու են հենց վերնախավի գծած սահմանադրական եղանակով: Մեկ ճանապարհ կա. ճնշման միջոցով չթույլատրել այդ քվեարկությունը: Այստեղ խնդիր կա բացատրելու ժողովրդին, որ ի տարբերություն նախորդ անգամների, այս անգամ ուզած թե չուզած հենց ինքը պետք է հարցը լուծի, իսկ առաջնորդող ուժերը կարող են միայն կոորդինացնողի դերակատարություն ունենալ: Այսինքն՝ պայքարը անձերի, ուժերի շուրջ չէ, այլ կոնկրետ խնդրի ու գործողության: Գործողությունը շատ պարզ է. քանակապես, վճռականությամբ, անձնապես հատ առ հատ ճնշում գործադրել այդ մի քանի տասնյակ անձանց վրա. դա կլինի համոզելու եղանակով, սպառնալիքով, ֆիզիկապես թույլ չտալով մտնել քվեարկության, թե այլ եղանակով` քննարկելու հարց է: Սակայն մի բան հստակ է. իշխանությունները միշտ էլ սարսափել են վճռական տրամադրված մեծաքանակ կազմակերպված բազմությունից, եւ հենց այս վախը կարող է նրանց գլխին չար կատակ խաղալ: Ինչ վերաբերում է փողոց դուրս եկած ուժերին. ինչքան շուտ հաջողվի նրանց այս հստակ մեսիջը հասցնել լայն հասարակությանը եւ հավատացնել նրանց հենց այս խնդրի արդարացիության մեջ, այնքան ավելի մեծաքանակ ու վճռական կանգնած բազմության ականատես կլինենք այդ օրերին մայրաքաղաքի փողոցներում: