Առանց հուզմունքի հնարավոր չէր ունկնդրել դպրոցականների ասմունքն ու պաշտոնատար անձանց պատգամները: Սակայն սիրտդ այլ ելևէջներով էր բաբախում, երբ քո մայրենիով հնդիկ, պարսիկ ու արաբ երիտասարդներն էին խոսում. խոսում էին հայեցի առոգանությամբ, և ճկուն մեր լեզուն կրկնակի հարուստ, հազարապատիկ ավելի թովիչ էր շոյում ունկերդ: Երևանի բժշկական համալսարանի սաներն էին` ազգությամբ պարսիկներ Դելարամը, Մեհրզադը, սիրիացի Նազիհը (ազգությամբ արաբ), հնդիկներ Վիդոն, Փրիան, Մրինալը, Սուրեշը, Անգիտը, ովքեր բժշկի մասնագիտությանը զուգընթաց հայերեն են սովորում: Սովորում են, որովհետև սիրում են, սիրում են, որովհետև ընկալել են դրա հմայքը: Եվ այդ գործում անուրանալի են ԵԲՊՀ հայոց լեզվի ամբիոնի վարիչ Հենրիետա Սուքիասյանի ջանքերը: