Դեկտեմբերին ու հունվարին վերլուծական և, ընդհանրապես, գրչի աշխարհում տիրապետող ոճ են դառնում ամփոփումն ու կանխատեսումը։ Բնականաբար, ասածս վերաբերում է նաև քաղաքական վերլուծություններին, որոնք թեև ավելի նվազ կարևոր ու գրավիչ են թվում շարքային ընթերցողի համար (եթե համեմատելու լինենք, օրինակ, շոուբիզնեսի այս կամ այն ներկայացուցչի անձնական կյանքին վերաբերող «հուզիչ» ու «համացանցը ցնցող» վերլուծությունների հետ), սակայն բարդ տարածաշրջաններում ապրողների համար դրանք գրեթե պարտադիր են։ Ուստի ես էլ իմ մասնագիտության և հետաքրքրության բերումով ստիպված եմ դիմել կանխատեսումների անշնորհակալ գրական ոճին ու մտածելու այն բանի շուրջ, թե ինչ է սպասվում մեր հարևան Թուրքիային 2018 թվականին։ Բայց մինչ այդ պետք է անեմ երկու կարևոր դիտարկում՝ ինքս ինձ հետամուտ ընթերցողի քննադատությունից մասամբ ապահովագրելու համար։