— Թերևս: Բայց եթե ես ուղղակիորեն պատմեի իմ պատմությունները այնպես, ինչպես լսել եմ (և որքա՞ն եմ լսել) կամ ստեղծել երևակայությամբ, ինձ համար դրանք կլինեին լոկ գրառումներ: Ես սիրում եմ բառերը, այն յուրահատուկ երանգավորումը, որ նրանք ստանամ են տարբեր գրողների մոտ՝ միշտ նույնը լինելով: Գիտեք, ես շատ եմ սիրում այն միջանկյալ ժանրը, պատմվածքի և վեպի միջև, որը ֆրանսերեն կոչվում է նովել: Միգել դե Ունամունոն էր, կարծեմ, առաջարկել նովելը անվանել կարճ պատմություն՝ նովելետա, քանի որ իսպաներենում այդ բառը չկար: Ինչ ասեմ՝ դա այնքան տգեղ բառ է, որ կնախընտրեի անգամ այդ ժանրը գոյություն չունենար, քան թե այդպես կոչվեր: