- Լավ հարց է: Նախ եւ առաջ հնարավորությունների մասին. եթե մենք թույլ լինենք, բնական է, իրենք դրանից անմիջապես պիտի օգտվեն։ Ինչ վերաբերվում է ցանկություններին, պետք է այդ ցանկությունները դիտարկել երկու հարթություններով՝ հասարակության ցանկություն եւ իշխող վերնախավի ցանկություն։ Չեմ կարծում, որ Ադրբեջանի հասարակության գերակշիռ մեծամասնությունը ուզում է պատերազմ, որովհետեւ ի վերջո հասարակ ժողովուրդն է տուժում։ Օրինակ՝ Ապրիլյան պատերազմի ժամանակ, 4 օրվա ընթացքում 350 հազար մարդ, որոնք ապրում են Ադրբեջանի սահմանամերձ շրջաններում լքել են իրենց տները, այն դեպքում, որ այդ պատերազմը չի կրել լայնածավալ՝ երկարաժամկետ բնույթ, այսինքն մեր զորքը չի մտել այդ գյուղերը, քաղաքները։ Բայց նրանք արդեն թողել հեռացել են, դա նշանակում է, որ Ադրբեջանի ժողովուրդը պատրաստակամ չէր զոհ դառնալու ալիեւյան արկածախնդրության։ Հետո չեմ կարծում, որ նորմալ մարդը կարող է ցանկանալ, որ իր երեխան զոհվի, իր թոռը զոհվի, որ իր բարեկամի հուղարկավորությունը լինի։ Սա աննորմալ երեւույթ է, կապ չունի՝ ինչ ազգ է, ինչ հասարակություն։ Ինչո՞ւ է Ալիեւը նման բան ուզում, իր անձնական շահերից ելնելով, որովհետեւ Ալիեւը ուներ հնարավորություն նոր էջից սկսելու, բայց նա չգնաց դրան։ Ալիեւի ղեկավարության ժամանակ հայատյացությունը հասավ գագաթնակետի, այն լրիվ կլանեց Ադրբեջանի հասարակական-քաղաքական կյանքը, եւ դարձավ պետականաշինության գաղափարը։ Սա նացիզմի մի ձեւ է։ Եթե Ալիեւը կարողանա իրականացնել այսպես կոչված հաղթական պատերազմը եւ «ազատագրի» իրենց «պատմական հողերը», Ալիեւը կսրբադասվի Ադրբեջանի համար, եւ նրա բոլոր չարաշահումները հասարակությունը կընդունի։