Ի՞նչ է անում կյանքը: Այն տալիս է նախնական պայմանները և կողքից հրճվում, թե ինչպես են տնօրինվում դրանք: Բայց չէ՞ որ բոլոր մարդիկ հիմար խոզեր են` օժտված միմիայն ինքնապահպանության բնազդով, որը ստիպում է մշտապես մտածել սեփական ստամքոսը կուշտ պահելու և մյուս առօրյա կարիքները հոգալու մասին: Ստացվում են մի մոլորակ խոզեր, ովքեր առաջին իսկ օրվանից ցեխի մեջ ճպճպալով` իրար գլուխ են փորձում ջարդել, մինչև կգա հերթը կառափնարան քարշ տրվելու: Իսկ դու շարունակ ծխում ու ծխում ես` կրակին ու մոխրին էս գլխից սովորելով, սկանդալիստ խուլիգանի կյանք վարում էժան կանանց թանկ միջավայրում, ջարդում կիթառը ախ այդ բութ մատուցողի գլխին, լակում լիմոնով վիսկին էնպես, կարծես ցեղդ Էդինբուրգից է, ու պապերդ էլ ծնվել են վիսկիի տակառների մեջ: Արևի ժամանակ զուսպ ու կիրթ ես, իսկ լուսնի հայացքի ներքո` ի սպաս ես դնում հոգուդ ողջ մաղձն ու դառնությունը` սպասելով ավարտին: Ամենը` ակնթարթները, սպասումները, օրերը, կանայք, անցնում են, իսկ դու համառ այծի պես նույնն ես: Եթե միայն կարողանայիր պատռել հագուստդ ու գնալ խուլ անտառ, ապրեիր մութ անձավներում ու ձորերի խոնավ մամուռի վրա, գուցե բան փոխած լինեիր: Բայց ո՛չ, դա չի՛ լինի, ու դու պատասխան կտաս լիովին` ապրելով հենց քո կյանքը: Ուրեմն կրակից առաջ վառի՛ր հերթական կրակ ծխախոտդ ու մի՛ էլ համարձակվիր նայել երկնքին, որովհետև կրակն է քոնը, որից առաջ դեռ մի քանի ակնթարթ ունես` մաշելու կարճ օրերդ փլուշահոտ բառերում: Մինչև կրակն իմացի՛ր, որ դու ընտրեցիր քո ճամպան, ու մեղքը խեղճ բախտի վրա մի՛ գցիր: Գնա՛ դեպի կրակ հաճույքով, որովհետև դու իսկական սատանա ես, ում միայն անդրաշխարհիկ ու զարհուրելի առօրյան է հաճելի: