Անդրադարձը կարծես թե խամրեց: Նայեց Աբեղային ու, ջուրը ճողփելով, առանց հրաժեշտ տալու, սուզվեց ծովի խորքը: Աբեղան ակամա ձեռքը դրեց կրծքին. սրտից կարծես մի բան պոկվեց: Աբեղան երկար նայեց նրա հետևից, այնուհետև վեր կացավ և անշտապ սկսեց քայլել դեպի եկեղեցին: Վրանն արդեն չկար: Չկային անհոգ տղաներն ու աղջիկները: Իջնում էր աղջամուղջը: Օրը հանում էր իր երփներանգ զգեստները, վրան քաշում սևասքեմ գիշերազգեստը և պատրաստվում քնելու: