Ինչ-որ չափով ծանոթ եմ հայոց մարտարվեստի պատմությանը, նրա առանձին դրվագների: Կուզենայի, որ այն այսօ՛ր էլ նույնքան բարձր մակարդակ ունենար, որպիսին արձանագրել է պատմությունը: Դա մի ողջ մշակույթ է, որը ներառում է ոչ միայն սոսկ մարտական գործողությունները, այլև զինվորական փոխհարաբերությունները: Խոսքս անցյալի մեր ասպետ ու ասկետ զինվորների, նրանց վարքականոնի, բանակում նրանց ձևավորած բարոյահոգեբանական մթնոլորտի մասին է: Իսկ այսօր ես ամաչում եմ, երբ լսում եմ մեր բանակում տեղի ունեցող անբարո արարքների, էլ չեմ ասում հանցավոր գործարքների ու ամենաահավորի` սպանությունների մասին… 1988-ի աստեղային օրերին կամ Արցախյան պատերազմի տարիներին ոչ մի խելագար չէր կպատկերացնի, որ հայ զինվորը երբևէ զենքը կուղղի իր զինակցի, այսինքն` եղբոր դեմ: Սա դավադրություն է պետականության դեմ, սա ազգայի՛ն դավաճանություն է… Անվանեք`ինչպես ուզում եք… Աստված մարդուն տվել է խոսելու ունակություն և բանականություն, որպեսզի առաջացած բոլոր հարցերը լուծի քաղաքակի՛րթ ձևով…