Աննկարագրելի գեղեցիկ է Ստեփանակերտը, անգամ, գիշերը տեղացած ձյան ու հետկեսօրյա աննկատ հալոցքների մեջ: Միանգամից դուրս ենք եկել դարերից, հուշերից և բոլոր ընդհանրացումներից, կանգնել Ստեփանակերտի դեկտեմբերյան արևով ողողված իրականության մեջ: Ասես Նոյան տապանի բնակիչները լինեինք, որոնք ձյունե հսկա սարերի վրա օրօրվելով՝ հանկարծ կկոցած աչքերով՝ կանգնել են արևոտ բացատում…