- Այդքանով գոհ ես ուրեմն. և թող լինեմ քո ցնորքը. վե’ր կաց ու վորոնիր իմ ստվերը կյանքի մեջ և սիրիր… այսպես ասաց նա և մեղմորեն մոտեցավ ինձ. աստվածային ձեռքով շոյեց խանդավառ ճակատս ու դրեց կրծքիս վերա մի փունջ ծաղիկներ՝ երկնային դաշտերից քաղած, որոնք ցերեկը բուրում էին, իսկ գիշերը՝ ցոլում. և հեռացավ՝ վերացավ վե~ր, վե~ր, հեռո~ւ, հեռո~ւ…