Նա երեսուներեք տարեկան էր 1894 թ. հայկական ջարդերի ժամանակ, որոնց հետևանքով Անատոլիայում և Կիլիկիայում երեք տարի շարունակ արյուն էր հեղվում։ Տաքարյուն երիտասարդ քահանան քաջաբար կռվել էր իր հոտի բազմաթիվ անդամներին փրկելու համար։ Հիսունչորս տարեկանում նա այլևս ուժ չուներ պայքարելու, առավել ևս, որ այն, ինչ նախապատրաստվում էր, բոլորովին այլ բնույթ ուներ։ Այն, ինչ կատարվում էր հիմա, սպանության մոլուցքի տարերային և մեկուսի բռնկում չէր. որը կարելի էր վերագրել մոլեռանդությանը և սահմանափակ մտահորիզոն ունեցող զինվորականությանը, այլ կառավարության պաշտոնական քաղաքականությունն էր, որի ամենաչնչին մանրամասները ծրագրավորված էին և կատարվում էին ծրագրի ծավալին համապատասխանող միջոցներով։ Դա նրա ենթադրությունները չէին։ Նա գիտեր դա հավաստի աղբյուրից։ Սվասի շվեյցարական մանկատան տնօրեն Ռոզլեր քահանան նախօրեին Տեր Խորենին էր պատմել այն, ինչ իմացել էր բողոքական մի միսիոներից, որը եկել էր Մալաթիայից։ Տեր Խորենն այդ նորությունը հայտնել էր միայն իր կնոջը, որից նա պահանջել էր լռություն պահպանել։ Նրանք երկուսն էլ կարծում էին, որ փրկություն չկա, և որ իրենք բոլորը կարող էին հույս դնել միայն Աստծու ողորմածության վրա։ Հենց այդ խոնարհությունն էր, որ Շիրակը գուշակել էր քահանայի վարքագծում։