Չեմ գիտեր ի՞նչ կ՚ըլլայ, ինչպէ՞ս կ՚ըլլայ օրակարգի նիւթերէն ներշնչուած երբեմն բանաստեղծութենէ տող մը, երբեմն երգի քառեակ մը, երբեմն ալ ասացուածք մը կը կառչի մարդուս մտքին։ Թերթ մը կը կարդաս կամ հեռուստաէգրանէն լուրի մը ականատես կ՚ըլլաս եւ յետոյ այդ լուրի ամէն վերյիշումին նոյն նախադասութիւնը յանկերգի մը նման կու գայ շուրթերուդ ծայրը։ Երբեմն կը գոհանաս միայն մտաբերելով, իսկ երբեմն ալ նոյնիսկ անզգալաբար կը թոթովես։ Ո՞վ գիտէ թերեւս ալ շատ յստակ բացատրութիւններ ունի, կամ դիւրաւ կրնայ պարզաբանուիլ, թէ ինչու այս օրերուս յաճախ կը յիշեմ «պարապ տակառը շատ ձայն կը հանէ» սրամիտ ասացուածքը։