Դերվիշի սպիտակ հագուստի տակ թաքցնելով իր կմախքի չափ նիհար մարմինը, Փաշազադե Շահիր Միթադը նստած էր սայլապանի կողքին և մեքենայաբար խաղում էր ձիթենու փայտից պատրաստված իր թզբեհով։ Ցրված հայացքով նա նայում էր դիմացը բացվող բերրի դաշտավայրին, որը անտիկ շրջանի «Բերրի մահիկի» արևմտյան եղջյուրն էր կազմում, և գոհունակությամբ մտածում էր իր հավաքած երաժիշտների արտակարգ վարպետության մասին։ Սիլիֆկեի և Մերսինի միջև ընկած ծովափնյա փոքր բնակավայրերում իրենց համերգները մեծ հաջողությամբ էին անցել։ Այժմ նվագավարժված համույթը պատրաստ էր ներկայանալու մեծ քաղաքների ավելի նրբաճաշակ հանդիսատեսին։