Եւ սակայն «բարոյական մարդ»ու համար իրական մեծութիւնը ո՛չ փառքի, ո՛չ համբաւի եւ ո՛չ իսկ յաղթութիւններու, յաջողութիւններու մէջ է, այլ՝ մարդասիրութեան եւ ծառայասիրութեան մէջ, եւ մա՛րդ ըլլալու արժանաւորութիւնը եւ արժանապատուութիւնը վայելողներու վեհանձնութեան մէ՛ջ։ Ֆրանսացիներ կ՚ըսեն, թէ՝ սքեմը չէ՛ որ մարդուս արժէքը կ՚աւելցնէ, այլ՝ մա՛րդն է, որ սքեմին արժէք կու տայ։ Նոյնն է պարագան աթոռներու վրայ բազմելու պարագան՝ արժանաւո՛րն է, որ աթոռի մը արժէք կրնայ ընծայել։ Մարդ, երեւութապէս, կրնայ պարտուած կամ ձախողած երեւիլ, բայց պէտք է հասկնալ, թէ այդ ձախողանքը կամ պարտութիւնը իրապէս անյաջողութիւն է, թէ ոչ՝ յաղթանակ եւ յաջողութի՛ւն։ Ժամանակի մէջ է որ կարելի է նշմարել ճշմարիտը, ինչ որ հմտութիւն, հեռատեսութիւն եւ փորձառութիւն կը պահանջէ։