-Բարի գալուստ,- նրանց ուրախությամբ դիմավորեց Զելիհա մորաքույրը: Երկուսին էլ ամուր գրկեց. օծանելիքը շատ էր՝ համեմունքների ու հասմիկի խառնուրդ: Կարճ ջինսե շրջազգեստ, նեղ սև վերնաշապիկ, երկար ոտքերը գրկող նեյլոնե գուգագուլպաներ էր հագել, սև շրթներկ էր քսել, նույն գույնի քարով փիրսինգ դրել: Սև մազերը գրավիչ խոպոպների տեսքով թափվում էին ուսերին, նրանցից մի քանիսն այնքան փայլուն էին ներկված, որ հալոգեն լույսերի տակով ամեն անգամ անցնելիս շողում էին: Արմանուշի բերանը բաց էր մնացել: Առաջին անգամ Ասյայի՝ մոր հանդեպ մանկությունից ի վեր զգացած վախի հետ միախառնված հիացմունք զգաց: