Գանի բեյը դեմքը սրբեց խոնավ թաշկինակով և մի կում ջուր խմեց շշից։ Գոլ ջուրը չէր հագեցնում ծարավը։ Նրա գլուխը տմբտմբում էր, և նա իր չտեսնող հայացքն էր հառել շրջակա բնությանը։ Նա երազում էր Կոստանդնուպոլսի, Բոսֆորին նայող իր տան զով պարտեզի մասին։ Նա Սամսուն էր ժամանել շոգենավով, Սև ծովի հարավային ափի երկայնքով։ Այդ շրջանը կարգին տեսք ուներ, կլիման չափավոր էր ծովի մերձության պատճառով, իսկ սարերը անտառապատ էին։ Այլ տեսարան էր երկրի խորքում։ Մերկ լեռներ, քարքարուտ և տատասկներ։ Հազվադեպ հանդիպող ծառեր, որոնք կմախքի էին նմանվում։ Անիծված երկիր, որը պիտանի էր միայն այծերի համար։ Ճանապարհին նա տեսել էր միայն ողորմելի գյուղեր, ուր նույնիսկ իջևանելու կարգին տեղ էլ չկար։ Սվասը գոնե իսկական քաղաք էր, և նա մտածեց այն հաճույքի մասին, որ նա կզգար քաղաքային բաղնիքում լողանալիս։