Ու ես, որ ծաղկի պես ինչքան էլ ջրեն, միևնույն է, չեմ հարգենում ջրից: Վախվորած աշխարհից` ստվերներ եմ ստեղծում միայնակ չլինելու համար: Բայց հետո ստվերներն հաշվելով` միայնությունից դող է թափվում հոգուս: Փշաքաղվում եմ դրսի փշերից, ներսում փակվելը դարձել է փրկություն: Բոլորն սպասում են ինձ, բայց տխրությունը կաթիլ-կաթիլ լցում է ներսս` ստիպելով պարփակ, մուգ ամպ լինել, որն անձրևում է միայն իմ խավար սենյակում: