Երբ զինվորները Հովհաննես Իստանբուլյանին տարան, ընտանիքն օրերով նրա սենյակին չէր մոտենում: Մյուս բոլոր սենյակներ մտնում-դուրս էին գալիս, բայց նրա դուռը փակ էին պահում, ասես դեռ ներսում աշխատում էր: Այդ ընթացքում տան տխրությունն ու անհանգստությունն այնքան ճնշող էր, որ ոչինչ չհասկացող երեխաներն էլ էին անհանգստացած: Հետո Արմանուշը որոշեց երեխաների հետ որոշ ժամանակ Սվազում՝ ընտանիքի մոտ անցկացնել: Միայն այդ որոշումից հետո համարձակվեց մտնել ամուսնու սենյակը: Եվ այնտեղ ընկուզենու փայտից անտիկ սեղանի ամենավերևի դարակում տեսավ համբերատար սպասող «Աղավնու Կորած Ձագը և Խաղաղ Գարնանային Երկիրը» գործը: Կիսատ մնացած վերջին էջի տակ նռան ձև ունեցող զարդ էր դրված: