Հա­­մաձայ­­նութեան երկրորդ կէ­­տը գոր­­ծին նպա­­տակադ­­րումն է։ Ընդհան­­րա­­­պէս հա­­մոզում գո­­յացած է թէ Վար­­դա­­­նեան իբ­­րեւ հե­­ղինակ փոր­­ձած է ազ­­գօ­­­գուտ ծա­­ռայու­­թիւն մը մա­­տու­­ցել հա­­սարա­­կութեան։ Ար­­դա­­­րեւ Շա­­տախօս Ադա­­մոր­­դիի մէջ գոր­­ծա­­­ծուած ոճը եւ շեշ­­տադրու­­մը բա­­ւական ծա­­նօթ պի­­տի թուի Ագա­­պիի հէ­­քիաթը ըն­­թերցող­­նե­­­րուն։ Գիր­­քի մէջ պատ­­մուած շա­­տախօ­­սու­­թեան զա­­նազան երե­­ւոյթնե­­րէն, ո՞ր մէ­­կուն հե­­ղինա­­կին եւ ո՞ր մէ­­կուն պատ­­մո­­­ղին վե­­րաբե­­րիլը զատ խնդիր մըն է թէեւ, բայց ան­­դին մուտքի բաժ­­նին մէջ Վար­­դա­­­նեան ուղղա­­կիօրէն կը ձայ­­նէ ըն­­թերցո­­ղին։ Հե­­ղինա­­կը բամ­­բա­­­սան­­քին ինչ տե­­սակ հե­­տեւանքներ ու­­նե­­­նալու մա­­սին իր զգու­­շա­­­ցումնե­­րը տա­­կաւին առա­­ջին նա­­խադա­­սու­­թեան մէջ զգու­­շա­­­ցուած է։ Անի­­րաւու­­թիւն պի­­տի ըլ­­լայ գիր­­քին լոկ ու­­սուցո­­ղական եւ խրա­­տական նպա­­տակ­­նե­­­րով գրի առ­­նուած ըլ­­լա­­­լու վար­­կա­­­ծը։ Սա­­կայն Ագա­­պիի հէ­­քիաթէն ծա­­նօթ այդ ոճը այստեղ եւս զգա­­լի է։