Այժմ էլ նամակ ենք գրում մեր կողքին նստած Օ. Լոբովին և սեղանի վրայով ձեռք մեկնելով` հանձնում նրան: Նամակ ենք գրում Գորբաչովին և երկու նստաշրջան վիճում «խնդրում ենք», թե՞ «պահանջում ենք», և սարսռելով սեփական հանդգնությունից, ի վերջո կանգ ենք առնում վերջինի վրա: Նամակ ենք գրում միշտ նույն նպատակով, որպեսզի ուրիշը կարդա և անի մեր սեփական գործը: Մինչ դեպուտատներից մեկն ասում է, որ այնտեղ ժպտում են նամակների վրա, մյուս դեպուտատն առաջարկում է խմբովին չներկայանալ նստաշրջանին, դարձյալ նույն մտայնությամբ. մենք այստեղ նստենք մեր տանը, նրանք այնտեղ կազդվեն մեր բացակայությունից և ստիպված կանեն մեր գործը: Բայց դրա վրա ևս ժպտում են: Հայաստանի փակուղային աշխարհագրությունն անդրադարձել է մեր բոլորի հոգեբանության վրա, բոլորս ենք փակուղային հոգեբանությամբ ասում` ոչինչ հնարավոր չէ անել: Արամ Մանուկյանը և Գարեգին Նժդեհը ժամանակակիցներից թերևս միակն էին, որ այդ փակուղում գիտեն ինչ անել, պատահական չէ, որ այդ թվականների մեր բոլոր հաղթանակները կապված են այդ երկու քաղաքական գործիչների անունների հետ: