-Ախր, ոչ, բժիշկ: Ես էլ ղարաբաղցի չեմ: Ես ծնունդով Քյուրդամիրից եմ 5: Ղարաբաղլին իմ կեղծանունն է: Իսկ Սադայ Սադըղլին ծնվել է Նախիջևանում, այնտեղ՝ Օրդուբադի շրջանում, Այլիս6 անվամբ մի գյուղ կա: Շատ հին գյուղ է, բժիշկ, թեև ես երբեք չեմ եղել: Մի ժամանակ, ասում են, այնտեղ շատ հայեր են ապրել: Նրանց եկեղեցիներից յոթը կամ ութը ոնց որ թե առ օրս կանգուն են: Երևում է՝ այդ հայերը շատ խելացի, լավ մարդիկ են եղել: Իսկ Սադայ Սադըղլին, բժիշկ, եթե աշխարհն էլ շուռ գա, երբեք սպիտակին սև չի ասի: Ու քանի անգամ կրակն է ընկել իր լեզվի ձեռքը, բայց էլի չի խրատվել: Մի երկու ամիս անց նա կդառնա հիսուն, բայց այդպես էլ մնացել է տասնամյա տղա: Ինչ մտքին է, այն էլ լեզվին է: Անգամ այս վտանգավոր ժամանակներում ոչ մի կերպ չի լռում… գոնե մի քիչ: Նա ասում է՝ հայերը չէ, մենք ինքներս ենք վատը: Եվ չի վախենում: Ասում է ամենուր՝ և՛ թատրոնում, և՛ չայխանաներում: