Գառզուական, մեկ այլ կյանքից էլ նա իրեն հատուկ վրձնահարվածներով պեղեց ժամանակն ու տարածությունը՝ դառնալով իր ժամանակի, իր երազած երկրային դրախտի հավիտենական վկան: Մեկը նրանցից, ում հայտնություններում անօրինակ լռությունն է իշխում: Եվ այդ անդորրի մեջ նկարիչը կազմակերպում է մի վիճակ, երբ ինքն իրեն է ծաղիկը բացվում դիտողի ներսում: Սա նկարչի հիացմունքն է՝ առաջին հերթին բնության հանդեպ և վկայությունը Գառզուի՝ մարդու առջև ունեցած պարտավորության մասին, հանուն ինչի նա կանգնեց պատնեշի վրա, միայնակ մտավ պայքարի մեջ, դարձավ բացառիկը բացառիկների մեջ՝ թողնելով գառզուական արտասովոր մի մոլորակ մարդկանց երկրում: