Միտք	էի	անում, որ	գիժն	էլ	էս	չի՛	անիլ: էլի Էսպես, մտքիս	հետ	ընկած՝ շատ	անգամ	որ ղոնաղ	էի	գնում	յա	քաղաքովն	անց	կենում, ուշ	ու	միտքս	հավաքում	էի, թե	տեսնիմ` խալխը	խոսալիս, քեֆ	անելիս	ի՞նչ	բանից ա	ավելի	հազ	անում: Շատ	անգամ	տեսնում էի, որ	մեյդանում, փողոցում	մեկ	քոռ	աշըղի է՛նպես	են	հայիլ-մայիլ	մնացել	ու	կանգնել, անկաջ	դնում, փող	բաշխում	նրան, որ բերնըների	ջուրը	գնում	էր: Մեջլիս	ու հարսանիք	հո, առանց	սազանդարի	ե՞րբ հացը	կուլ	կերթար: Ասածները	թուրքերեն էր, շատը	մեկ	բառ	էլա	չէ՛ր	հասկանում, ամա	լսողի, տեսնողի	հոգին	գնում	էր դրախտը, ետ	գալիս: Միտք	արի, միտք արի, մեկ	օր	էլ	ասեցի	ինձ	ու	ինձ. արի՛, քո քերականություն, ճարտասանություն, տրամաբանություն	ծալի՛ր, ղրաղ	դի՛ր	ու մեկ	աշըղ	էլ	դու	դա՛ռ, ինչ	կըլի, կըլի, խանչալիդ	քարը	հո	վեր	չի՞	ընկնիլ, զառ վարաղդ	հո	չի՞	գնալ: Մեկ	օր	էլ	դու	վեր կընկնիս, կմեռնիս, մեկ	ողորմի	ասող	էլ	չե՛ս ունենալ: Մեկ	բարիկենդանի, աշակերտներս	որ	բաց	թողի, սկսեցի, ինչ որ	երեխաթյունիցս	լսած	կամ	տեսած	բան գիտեի, տակ	ու	գլուխ	արի	վերջը	իմ	Ջիվան Աղասին	միտս	ընկավ, նրա	հետ	հարիր քաջ	հայի	տղերք	էլ	իրանց	գլուխը բարձրացրին, ու	ամենն	էլ	ուզում	էին, որ իրանց	ոտը	գնամ: Մյուսները	մեծ-մեծ մարդիկ	էին, շատն	էլ	դեռ	հլա	սաղ-սալամաթ, փառք	աստուծո, Աղասին՝ աղքատ	ու	մեռած, նրա	սո՛ւրբ	գերեզմանին ղուրբան: Ասեցի` կեղծավորություն	չանեմ, նրան	ընտրեցի: Սիրտս	Էկել	էր, բերնիս հասել: Տեսնում	էի, որ	էլ	հայի	գիրք	ձեռն առնող, էլ	հայի	լեզուն	խոսող	քիչ	ա գտնվում: Մեկ	ազգի	պահողն	էլ	լեզուն	ա	ու հավատը, թե	սրանց	էլ	կորցնենք	վա՜յն	էկել ա	մեր	օրին: Հայոց	լեզուն	առաջիս փախչում	էր	Կրեսոսի	նման. Երեսուն տարվա	փակ	բերանս	Աղասին	բաց	արեց: Մեկ	երես	բան	դեո	չէի	գրել, որ	իմ մանկական	սիրելի	բարեկամ	ազնիվ հայազգի	պարոն	դոքտոր	Աղաֆոն Սմբատյանը	ներս	մտավ: Ուզում	էի	թուղթս ծածկեմ, էլ	չկարացի: Ինձ	համար	աստված էր	նրան	էն	սհաթին	ղրկել, նրա	ջանին մեռնիմ: Զոռ	արեց, որ	կարդամ. Բարեկամիցը	ի՞նչ	պետք	է	թաքցրած: Սիրտս	դողում	էր	կարդալիս, մտքումս ասում	էի, թե	հենց	հմիկ, որդե	որ	ա, գլուխը կպտտի, ունքերը	կկիտի	մյուսների	նման	ու իմ	ախմախության	վրա	մտքումն	էլա	հո կծիծաղի, որ	երեսիս	չասի: Բայց	փիսը	ես էի, որ	նրա	ազնվական	հոգին	դեռ	լավ	չէի ճանաչել: Վերջացնելիս, որ	հենց	էն	ա, թուրն	էկել	էր, ոսկորին	դեմ	առել, որ	չասեց՝ «Թե	էդպես	կշարունակեք, շատ	հիանալի բան	կդաոնա», — ուզում	էի	վրա	թռչիմ, բերանը, է՛ն	քաղցր	բերանը	համբուրեմ: