Քաղաքի կենտրոնական հրապարակի շագանակենիների տակ տղամարդիկ նարդի էին խաղում և նարգիլե ծխում։ Հակին նախանձով նայեց օղու շշերին, սակայն չհամարձակվեց ընկերոջն առաջարկել սրճարան այցելել։ Մզկիթն անցնելուց հետո նրանք մտան հայկական թաղի նեղ փողոցները։ Առաջին հայացքից թվում էր, թե ոչինչ չէր փոխվել Վարդանի վերջին այցելությունից հետո՝ ինը տարի առաջ։ Բոլոր փայտե տների ճակատները սպիտակ էին ներկված, սակայն մեծ մասի ներկը թափվել էր։ Այգիների մեծ մասը գրավել էին մոլախոտերը։ Աղբյուրի մոտ կանգնած էր հին ծառը, իսկ կողքի խանութից նոր թխված հացի բուրմունքն էր գալիս։ Յուրաքանչյուր տան մոտ Վարդանը մի անուն էր հիշում, սակայն հիմա այդ տներում անծանոթներ էին ապրում։ Այստեղ Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցու դիմաց նստում էր Աղավնի խաթունը իր թոռան՝ Սուրենի հետ։ Հիմա նրա տեղում նստած էր քողածածկ ծեր մի կին, որը հսկում էր եկեղեցու գավթում խաղացող մի խումբ երեխաների։