Եվ ահա դրանից հետո էր, որ ես ճանաչեցի ճշմարիտը: Ճշմարիտը ես ճանաչեցի անցյալ նոյեմբերին, ստույգ՝ ամսույս երեքին, և այդ պահից ի վեր հիշում եմ իմ յուրաքանչյուր ակնթարթը: Դա ամենամռայլ, հնարավորինս ամենամռայլ երեկոյան էր: Այդ երեկո ժամը տասնմեկի մոտերքը ես տուն էի վերադառնում և նույնիսկ հիշում եմ, որ մտածեցի, թե չի կարող լինել ավելի մռայլ ժամանակ: Նույնիսկ առարակայական իմաստով: Ամբողջ օրը անձրև էր տեղում և դա ամենասառն ու ամենամռայլ անձրևն էր, նույնիսկ մի տեսակ ահեղ անձրև. ես դա հիշում եմ. մարդկանց հանդեպ ակնհայտ թշնամանքով լի, բայց ահա ժամը տասնմեկի կողմերը այն հանկարծ դադարեց, և իջավ զարհուրելի խոնավություն, խոնավ էր ու ցուրտ, քան անձրևի ժամանակ էր, և ամենայն բանից ելնում էր ինչ-որ գոլորշի, փողոցի յուրաքանչյուր քարից և յուրաքանչյուր նրբանցքից, եթե փողոցից նայես նրա ամենախորքը, հեռուն: Հանկարծ ինձ թվաց, որ եթե անսպասելիորեն ամենուր հանգչեր գազը, ապա ավելի տանելի կդառնար, իսկ գազի լապտերների ներքո հոգուն ավելի է տրտմնալի, որովհետև այն լույս էր գցում այդ ամենի վրա: Այդ օրը ես գրեթե բան չէի կերել և վաղ երեկոյից հյուր էի մի ինժեների, իսկ նրա մոտ ևս երկու ծանոթներ էին: Ես անընդհատ լուռ էի և, կարծես, ձանձրացրի նրանց: Նրանք ինչ-որ ջղագրգիռ բանից էին խոսում և հանկարծ նույնիսկ բորբոքվեցին: Բայց նրանց համար միևնույնն էր, ես դա տեսնում էի, և նրանք բորբոքվեցին ուղղակի հենց այնպես: Ես էլ հանկարծ նրանց ասացի հետևյալը. «Պարոնայք, ախր ձեզ համար,- ասում եմ,- ամեն բան միևնույնն է»: Նրանք չվիրավորվեցին, այլ անընդահտ ծիծաղում էին ինձ վրա: Դա՝ այն պատճառով, որ ես այդ ամենն ասացի առանց որևէ հանդիմանանքի, այլ պարզապես նրա համար, որ այդ ամենը ինձ համար միևնույնն էր: Նրանք էլ նկատեցին, որ ինձ համար միևնույնն է, և դա նրանց զվարճացրեց: