Իրականում մարդու ապրած կյանքը երևի առավել չափով պոստմոդեռնիստական տեքստ է, ասենք` ինտերտեքստ, առավել դիպուկ` ռիզոմա, որը ֆիքսում է ամբողջության կամ ամբողջի ոչ գծային կառույցը: Հետագայում մարդիկ կենսագրությունդ բերում են գծային, անգամ փակ ստրուկտուրայի, որը առավել չափով հատուկ է կինոտեքստերին, այսպիսով` դուրս մղելով քեզ քեզնից, խաթարելով իմանենտ տեղաշարժերի հնարավորությունը: Պատճառը երևի ընկալմամն ապարատն է. մենք սովոր ենք սև ու սպիտակին, լավին ու վատին, իսկ ոչ գծային տարածքներ ընկալելու համար մեր սեփական փորձը քիչ է: