Սամվելը նկարների վրա աշխատում է դանդաղ և արտասովոր ջանադրությամբ: «Հիշում եմ,– պատմում է նկարիչը,– սեպտեմբեր ամիսն էր: Ուզեցի քաղաքիս աշնանային մի տեսարան վրձնել, որ բացվում էր մեր պատշգամբից: Այնքան երկարեց գործը, որ մի առավոտյան նույն տեսարանը պատվեց ձյան հաստ շերտով»: Այդպես ծնունդ է առնում նրա «Ձմեռ. Լենինական» գողտրիկ նկարը։