— Հայի	ձեռի	դու	չե՛ս	արժան, ոտը	համբուրի՛ր, հայակե՛ր	գազան: Հայի	արնի	ծարավ	էիր, դե՛, կշտացի՛ր, ա՛նհոգի, — ասաց	ու	մինչև	կուռը	կկապեր, արինն	էնպես	էր	վեր	ածում, որ	խանի աչքին	ու	բերնին	թափի: — Քեզ	ասում	եմ՝ մինչև	հայ	չի՛	դառնաս, մինչև	երեսիդ	խաչ	չի	հանես, չե՛ս	պրծնիլ, չե՛ս, ի՞նչ	ես	մտածում, ես	էսօր	Լուսավորիչը	պետք	է	դառնամ: