Նա արդեն դրսում էր։ Վարդանը նրա հետևից դուրս եկավ վրանից։ Նա սև ստվերի պես հեռանում էր գորշ վրանների արանքով։ Նրա վերջին բառերը դեռ հնչում էին Վարդանի ականջներում. եսամոլ բուրժուա։ Նա նայեց բարդիների անշարժ սաղարթին։ Օրը խոստանում էր հեղձուցիչ լինել։ Եվ երկար։