Նրա դիմացի սենյակում Ֆերիդե մորաքույրն էր քնում: Կարծես միտքը թունավորվել էր: Ստեղծագործող կին էր, կոլաժ-կին: Միայն թե կարողանար բոլոր մասերը միացնել: Այսքան զգացմունքային լինելն անսովոր է, անհարմարավետ, վախեցնող: Որովհետև ամեն պահի մի բան կարող է պատահել: Երբեք չէր կարող վստահ լինել, որ ոտքը ամուր հողի վրա է դնում: Ոչ վստահության, ոչ էլ հարատևության զգացողություն ուներ: Կյանքը իրար չմիացած մասերի տեսքով թափվում էր գլխին, բայց ամբողջություն չէր կարողանում ստեղծել: Երբեմն Ֆերիդե մորաքույրը երազում էր սիրելի ունենալու մասին: