Վ. Ա.- Լուբյանկայում հատուկ ծառայությունները պատմություններ էին հորինում կոմունիստական կուսակցությունից դուրս մնացած, շնորհազրկված ղեկավարների մասին: Օրինակ, մենք միշտ իմացել ենք, որ մարշալ Բուդյոննին կիսագրագետ, անհեթեթ կերպար է, Բայց ներկայումս վերծանվում է պատմությունը, ու պարզվում է, որ Բուդյոննին տաղանդավոր զորավար էր, բանակում շատ նորարարություններ է արել, շատ մարդկանց է փրկել, եզակիներից մեկն էր, որ կարողացել է հակադարձել Ստալինին: Սակայն ստալինյան ժամանակաշրջանում պետք էր հերոսներին իջեցնել պատմության թատերաբեմից: Վերադառնալով քո հարցին` այդ պատմությունների մի մասը հորինվում էր հատուկ նպատակով, մի մասն էլ ժողովուրդն ինքն էր հորինում: Իբրև օրինակ, Բրեժնևը, հատկապես զառամյալ տարիքում, անեկդոտային թեմա էր, հիվանդ էր, մշտապես կիսահարբած: Այնպիսի՜ անեկդոտներ էին շրջանառվում: Խորհրդային տարիներին խայտառակորեն շատ էին անեկդոտները, դա լիցքաթափվելու միջոց էր: Մի այսպիսի բան հիշեցի. մեկը հարցնում է` այն ո՞վ է, որ ամբողջ օրը նստում, անեկդոտ է հորինում, պատասխանում են` ով հորինում է, նա էլ նստում է: