Առավոտյան	արդեն	տասը	ժամն	էր, երբ	զարթնեց: Մի	կապարային	ծանրություն	նստել	էր	նրա	սրտի	վրա: Ճնշում	էր	ու ճնշում	անխնա: Շտապով	խմեց	մի	բաժակ	թեյ: Մի	ժամից	հետո	պիտի	գար	փոստակիր	շոգենավը, որ	բերում	էր	նրա զավակներին	ու	կնոջը: Մտավ	մոր	սենյակը: Այրին	տխուր, ձեռները	կրծքին	ծալած, նստած	էր	լուսամատի	մոտ: Նայեց որդու	երեսին, և	սիրտը	մորմոքվեց: Զգաց, որ	նրա	հոգու	մեջ	տեղի	ունի	փոթորիկ, որ	նա	այնքան	ուրախ	չի, որքան հուզված: