Հիմա Գոմերի-քարից նայում եմ Զռայքարին. աշխարհով ալեկոծ տղան կատարի՞ն է, թե գնացել է։ Կկոցած նայում եմ և թվում է` նշմարում եմ նրան։ Հա, այդ բանաստեղծ շանորդին դեռ ժայռին կպած մնում է, դեռ երգ է հորինում-երգում։ Ահագին հեռու է` թեկուզ առավոտ, թեկուզ իրիկնապահ, նրա երգը այս լեռանը չի հասնի և Գոմերի-քարի անթարթ հայացքի տակ նա ժայռին կպած մի բուռ մամուռ է։ Այսքանը։ Այնուամենայնիվ, ականջ եմ պահում, փորձում եմ կապվել` լսել նրան…