- Բազմանիստ հարց է, և մի գործիքով հնարավոր չէ սպառիչ պատասխան տալ: Գիտեմ, որ գործատուների կող-մից փորձ արվում է՝ կոնկրետ ոլորտներում մասնակցություն ունենալ կրթական պրոցեսին, և որոշակի պա-հանջարկ ձևավորել: Ենթադրում եմ, որ հարցը ավելի շատ վերաբերում է պետական կրթական ծրագրով գոր-ծող բուհերի պատրաստած կադրերին: Այստեղ նախ պետք է հասկանալ պետության պատկերացումները կրթության մասին: Սակայն, անկեղծ ասած, չգիտեմ՝ պետությունն ինչ նպատակներ է դրել կրթության առաջ և ինչ նպատակներ է հետապնդում կրթության միջոցով: Գոնե ինձ համար դրանք անհասկանալի են: Եթե դու համալսարանի դասախոսին 40-50 հազար դրամ ես վճարում, փոխարենը՝ դատական համակարգի կամ պատ-գամավորի աշխատավարձը տասն անգամ գերազանցում է դասախոսի աշխատավարձին, ուրեմն, մեղմ ասած, այս ոլորտն այնքան էլ չես կարևորում: Այլապես, եթե մի բան ինձ համար կարևոր է, դրա համար ես պետք է վճարեմ: Իմ պատկերացմամբ՝ մեր երկրի նման երկրում, ուսուցիչը, կրթությունն առհասարակ, ամենաբարձր վարձատրվող ոլորտը պետք է լիներ: Որքան ես գիտեմ, ԱՄՆ-ում քոլեջի դասախոսը վճարվում է մինչև ութ հա-զար դոլար ամսական, իսկ բուհերի դասախոսներ աշխատավարձերը հասնում է մինչև 30-35 հազարի: Համադ-րելի՞ են արդյոք այս թվերը մեր պարագայում: Դրա համար էլ ուղեղների արտահոսք է լինում, որոնք պահանջ-ված են արտերկրների աշխատաշուկաներում, որի համար չես կարող մեղադրել նրանցից ոչ մեկին: