Երազիցս քսան-երեսուն տարի անց, Քրիստոսի ծննդից հաշված, 2008 թվի ճիշտ մարտի մեկին` «Սուրճը պատրաստ է» փրկարար նախադասությունը լսելով, դարձյալ քափ-քրտինքի մեջ կորած, վեր եմ թռչում, ու աչքս ակամա որոնում է ծնողներիս սիրած օրացույցը: Սկսում եմ հստակ գիտակցել, որ կյանքը հազար անգամ հետ ու առաջ է գնացել, և այն, ինչը թվում էր, թե մերն է, այլևս մերը չէ: Օրացույցի փոխարեն պատից կախված է մի դիմակ, որը ծննդյանս հիսնամյակի առթիվ ինձ նվիրել էր աշխարհն անխնա չափչփող իմ ընկերը: Ծնողներս այլևս չկան (այդպես է ընդունված ասել նրանց մասին, ում այլևս չենք տեսնում), հավանաբար, գնացել են տիրանալու իրենց երազներին, որոնց իմաստը երկրային կյանքում փնտրեցին-փնտրեցին և այդպես էլ չգտան: Ո՞վ պետք է ինձ իրազեկի լուսնային օրերի մասին: Չկա նաև մորս ձեռագրով հյուսված երազահանը, և ես տնից դուրս եմ գալու առանց ինձ համար պարզելու` օրը բարի՞ է, թե՞ չար, երազը քանի՞ օրում է կատարվելու: Բարեբախտաբար, թե դժբախտաբար, իմ կյանքի երկրորդ երազը դրվագ առ դրվագ հիշում եմ: Այն, որ առաջին երազս մոռացա, արդեն գիտեք: Եթե կյանքը քիչ դեսուդեն խփվեր, և արեգակն ու լուսինը մեզնից խռոված չլինեին, երկրորդ երազս էլ հեշտորեն կմոռանայի: Այնքա՜ն բաներ ենք մոռացել կյանքում: