Չնայած հեռանալու մասին հայտարարությանը՝ Տարրն իրեն շարունակում է համարել ռեժիսոր, քանի որ, նրա խոսքերով, կինոն նման է թմրադեղի, որից ազատվելը դժվար է և ժամանակատար: «Կինոն մտածողություն է, կյանքի նկատմամբ վերաբերմունք, հաղորդակցման միջոց: Դու ինչ-որ բան ես տեսնում, ապա փոխակերպում տեսածդ և փոխանցում այն քո տեսանկյունից»: Հետաքրքիր է, որ Տարրն ի սկզբանե կինոաշխարհ մուտք գործելու մտադրություն չի ունեցել: Առաջին 8 մմ-անոց տեսախցիկը որպես ծննդյան նվեր ստացել է հորից և այդ նվերի մասին մոռացել շուրջ 2 տարի: Տեսախցիկի կարիքը Բելա Տարրն առաջին անգամ զգացել է այն պահին, երբ հասկացել է, որ ցանկանում է փոխել աշխարհը. «Կարծում էի, որ տեսախցիկը կարող եմ ծառայեցնել նպատակիս»: Նրա առաջին աշխատանքները քաղաքական վավերագրական ֆիլմեր են՝ ակտիվիստի ֆիլմեր, որոնք նկարահանվում էին ոչ պրոֆեսիոնալ ձեռքի տեսախցիկով, ինչը, թվում է, ոչ մի կերպ չէր կարող կանխորոշել ապագա կինոռեժիսորի ձեռագիրը: Մինչդեռ Տարրը համարում է, որ սոցռեալիզմից անցումը դեպի մետաֆիզիկական պոեզիա միանգամայն բնական է․ «Երբ ավարտում ես ֆիլմդ, ունենում ես նոր հարց, որին չես կարող պատասխանել հնացած պատասխանով: Այսպիսով, քայլ առ քայլ դու առաջ ես գնում՝ զարգացնելով նոր ոճ կամ լեզու»: