Բայց բոլոր մարդիկ սեփական անձը որպես անհատականություն միատեսակ չեն ընկալում: Ոմանք ընդհանրապես ընդունակ չեն պայքարել անարդարության դեմ, հանուն ազատության և խաղաղության: Չի կարելի ակնկալել, որ բոլորը բռնությունը բացառելու ուղին կբռնեն, մեքենաբար դադարեցնելով բռնությունը: Անհատի ուղղվելու շուրջ առանձնակի հույսեր փայփայելը փակուղի է տանում: Բռնությանը վերջ տալու մասին բազում աշխատություններ բացառապես մարդուն բարոյական կամ հոգեբանական վերածննդի կոչ են անում: Կարծում եմ` միայն դաստիարակությունը, որքան էլ այն կարևոր լինի, բավարար չէ աշխարհը փրկելու համար: Անբռնությունը չպետք է ուղղված լինի միայն պասիվության և ենթարկվելու հոգեբանական մեխանիզմների վերացմանը: Այն պետք է