«… Երեկ գրադարանում թերթում էի 1967-1968 թթ. ամսագրերը և «Գարուն»-ի համարներից մեկում տեսա իմ հասակակից Արևիկ Շավոյանի նամակը: Սիրելի Արևիկ, այն ժամանակ դու տասնինը տարեկան էիր, հիմա ուրեմն 51 և ես իրավունք չունեմ քեզ պարզապես անունով դիմելու, բայց ես ուզում եմ գրել այն Արևիկին, որը տասնինը տարեկան է և մնացել է «Գարուն»-ի էջերում: Ես ուզում եմ պատմել քեզ այսօրվա Երևանի ու նրա տանիքների մասին: Քո նկարագրած կտուրը հիմա էլ գոյություն ունի և կարծեմ, Լենինի պողոտայի վրա է գտնվում: Բայց այնտեղից այժմ բոլորովին այլ քաղաք է երևում: