Բայց հասունացումը բավական ուշացավ: Պայծառը չնկարեց երեք տարի: Փոքրիկների՝ Հայկի ու Վարդանի ծնունդը շատ բան փոխեց նրա կյանքում: «Բայց ես նկարում էի, նկարում շարունակ երազում, աչքերով էի նկարում, ուղեղումս չիրականացած կտավներ կային, մինչև որ մի օր մտա արվեստանոց: Ձեռքս առա վրձինը. ուզում էի նկարել, կտավին տալ այն, ինչ աչքերումս էի կուտակել, բայց վրձինն ինձ չէր ենթարկվում: Ահավոր ապրումներ ունեցա, բայց չդադարեցի աշխատելուց: Զգում էի, որ անվերադարձ չէ կորուստը: Եվ վարձատրվեցի իմ համառության ու հավատի համար»: