- Ոչ միայն Արցախը, այլ ցանկացած միջավայր յուրաքանչյուր մարդու համար նախևառաջ հարաբերությունների ամբողջականությունն է։ Հարաբերություն հարազատի հետ նաև՝ անծանոթների, հողի հետ, բնության հետ։ Եվ այդ հարաբերության մեջ տեսողականի բաղադրյալ տարրը ես կհամարեի չորրորդական բան։ Ինչպես փոքրիկ Իշխանն է ասում՝ «․․ ամենակարևորը աչքով չես տեսնի»։ Եվ Արցախը այնքան կարևոր բաներ ունի, որ աչքով ուղղակի չես տեսնի։ Վա՜յ այն մարդուն/ոչ միայն Արցախի պարագայում/, որ հայրենիքը կսիրի ուղղակի տեսողականով՝ քանի որ ասենք՝ նրա բնությունը գեղեցիկ է։ Կամ իր ըկերոջը, կնոջը, ամուսնուն կսիրի որպես գեղեցիկ մի բան։ Այդ մարդն ուղղակի չգիտի՝ գեղեցկությունը ինչ է։ Ես դրա համար Արցախն էլ, մարդկանց էլ գնահատում եմ ոչ նյութականով։ Այսինքն՝ հարաբերությամբ՝ հոգևորով։ Բացի դրանից Արցախը տեսել եմ 6 տարի շարունակ։ Մինչև 95 թվականի պայթյունը ես տեսել եմ Արցախը և ինձ համար մանկության շրջանը լի է նրա պատկերներով։ Իհա՛րկե Արցախի համար ամենադառը տարիներն են եղել՝ պատերազմական շրջանը, բայց նույնիսկ այդ տարիները, ռմբակոծության օրերը ինձ համար ուրախ օրեր են եղել, որովհետև դա իմ մանկությունն էր։ Ես տեսնում էի ինքնաթիռը մեր կողքի շենքը ռմբակոծում էր, բայց երեխաներով ուրախանում էինք, որ ինքնաթիռ էինք տեսնում։ Դուրս էինք գալիս բակ և գոռում էինք՝ «սամայլոտ, սամալյոտ»։