ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ Հովսեփ Կարալյանի ներաշխարհը մարդկայնության փընտըրտուքն է, մարդու սովորական հոգսերն են, ուրախություններն ու տխրությունները` չկրկնվող ժամանակի հորձանուտում: Նրա նըկարները հաստատում են դեպի մարդը տածած ամենահաղթական սերը և մարդու հավատը դեպի կյանքը: Նա նկարիչ է հենց բուն ազգային իմաստով: Նրա նկարների լեզուն պարզ է, արվեստը` ծայրաստիճան անկեղծ, զուսպ (սակավախոս) և խորհրդանշական: Նկարիչն ամեն առօրեականն ընդունում է որպես մշտնջենական, այստեղից էլ նրա ձգտումը, հակումը մոնումենտալ ձևերին, ստատիկությանը, սակավախոսությանը, երբ յուրաքանչյուր ժամանակային դուրս է գալիս նկարից, մնում է միայն ընտրվածը, կարևորը: