243 թ-ի աշնանը երիտասարդ Գորդիանոս III-ը, ինչպես մի ժամանակ իր դժբախտ նախորդ Ալեքսանդր Սևերոսն էր արել, սկիզբ դրեց մարտական գործողություններին Պարսից թագավորության դեմ։ Մինչ այդ Շապուհ I-ի արագընթաց ջոկատները, փորձելով կանխել թշնամու առաջխաղացումը կամ գոնե դժվարացնել այն, առաջացել էին Հյուսիսային Միջագետքի հյուսիս-արևմտյան սահմանների ուղղությամբ և երևացել էին նույնիսկ Անտիոքի շրջակայքում, սակայն այժմ Գորդիանոս III-ի գլխավորած հռոմեական, ինչպես նաև Մեծ Հայքի և Հայոց Միջագետքի թագավորությունների միացյալ բանակը, հետապնդելով Անտիոք-Խառան երթուղով արագորեն նահանջող Պարսից թագավորության բանակին ու առանց մարտերի մտնելով Խառան, Ռաշ-Այնի (Հյուսիսային Միջագետք, Խառանից մոտ 87 կմ արևելք) մոտ ի վերջո հասավ թշնամուն ու հաղթեց նրան` հետագայում առանց մարտերի մտնելով սկզբում Ռաշ-Այն, իսկ հետո նաև՝ Դուր-Եվրոպոս։[1] Առաջիկա պատերազմում ձեռք էր բերվել լուրջ հաջողություն և դաշնակից ուժերը որոշեցին զարգացնել այն՝ առաջանալով Տիզբոնի ուղղությամբ։ Փաստորեն, ինչպես մինչ այդ բազմիցս եղել էր պարթևների պարագայում, ահեղ սպառնալիք կախվեց Կենտրոնական Միջագետքի ու Տիզբոնի վրա, ինչը ստիպեց Շապուհ I-ին ի մի բերել բոլոր առկա ուժերն և կենաց ու մահու մի մարտ տալ։