-Կինոյի հետ իմ առնչությունն սկսվեց, երբ կինոյի և թատրոնի պետական ինստիտուտի կինոգիտական ֆակուլտետի ուսանող դարձա։ Շատ պատահական եմ ընդունվել այդ ֆակուլտետ։ Կինո՝ որպես մասնագիտություն, ոչ թե ժամանց, որը կարելի է խորությամբ ուսումնասիրել, հետաքրքիր շերտեր բացահայտել, ընկալել եմ երկրորդ կուրսում։ Կինոյի հետ իմ առաջին բախումը շատ տարօրինակ էր։ 17 տարեկան պատանուն միանգամից ցույց տալ Էյզենշտեյնի «Պոտյոմկին զրահանավը», բնական է, որ խոր հիասթափություն պետք է առաջացներ կինոյի նկատմամաբ։ Սա, ի դեպ, կրթական լուրջ խնդիր է։ Հիմա, երբ հիշում եմ ուսանողական տարիներս, մտածում եմ՝ մասնագիտական մոտեցումների առումով ինչքան բան կարելի էր փոխել կրթական համակարգում։