«Մի քանի հայ մտաւորականի հետ հանդիպելով տեսայ հայոց ազգային մեծ հպարտութիւնը։ Կը հպարտանային հայոց պատմութիւնով, հրամանատարներով, ճարտարապետութեամբ, գրականութեամբ եւ գիտական նուաճումներով։ Որքան լաւ էր։ Ես սրտանց կը զգայի այդ վեհ զգացումը։ Բայց խօսակիցներէս ոմանք մարդու ստեղծագործութեան բոլոր մարզերուն հայոց գերազանցութիւնը յատկապէս կը շեշտէին։ Կը բաղդատէին Գառնիի տաճարը Աքրոպոլիսի հետ եւ Գառնին ճարտարապետական առումով շատ աւելի բարձր կը գնահատէին։ Բանաստեղծուհի մը զիս համոզել կը ջանար,թէ Թումանեանի հանճարը աւելի բարձր է, քան Փուշկին։ Անշուշտ, որ խնդիրը Գառնիի ճարտարապետութեան աւելի կատարեալ կամ Թումանեանի հանճարին Փուշկինէն աւելի բարձր ըլլալու մասին չէ։ Էական է այն, որ իմ զրուցակիցներուս համար բանաստեղծութիւնը, ճարտարապետութիւնը, գիտութիւնը եւ պատմութիւնը ինքզինքեան նշանակութիւն մը չունէին։ Այդ բոլորը հազիւ հայ ժողովուրդի միւս ժողովուրդներուն հետ բաղդատելով գերադասութիւնը փաստելու համար իմաստ մը կը ներկայացնէին։ Այնպէս, որ կարեւորութիւնը բանաստեղծութիւնը չէր, այլ հայ բանաստեղծի ռուս կամ ֆրանսացի բանաստեղծէ մը աւելի բարձր ըլլալը։ Զրուցակիցներս անտեսելով գրականութեան, ճարտարապետութեան կամ գիտութեան վեհութիւնը կը բաւարարուէին իրենց ազգային արժանիքը վեր առնել ու այսպէսով ալ կ՚աղքատացնէին իրենց ոգին ու սիրտը։ Այս մարմաջը երբեմն կրնայ դատուիլ իբրեւ խենդութեան դրսեւորում»։