Նույն ազատական 60-ականներին նման մի բան տեղի ունեցավ Սերգեյ Փարաջանովի հետ, որին կարելի է ասել, ողջ խորհրդային մասշտաբով չներվեց սրընթաց փառքն ու ճանաչումը, ինչը կապված էր «Մոռացված նախնիների ստվերները» (1965) ֆիլմի աննախադեպ միջազգային հաջողության հետ: Հարկ չեմ համարում անդրադառնալ «Նռան գույնի» (1969) հայֆիլմյան քննարկումներին, պարզապես բավարարվենք ափսոսանք հայտնելով, որ բանտից դուրս գալուց հետո հանճարեղ ռեժիսորին մեզ մոտ` «Հայֆիլմ»-ում աշխատելու հնարավորություն չենք տվել…