Ի՞նչ կարող էր այս ամենը նշանակել, եթե հաշվի առնենք, որ վերջերս Ադրբեջանը պնդում է ամեն գնով արագացնել կարգավորման գործընթացը, իսկ Թուրքիան՝ ի դեմս այդ երկրի նախագահի, չի դադարում պնդել, որ ղարաբաղյան խնդիրը, իր պատկերացմամբ, միայն Ռուսաստանը կարող է լուծել: Սա կարող է նշանակել, որ Ռուսաստանը բոլորին հասկանալ է տվել, որ դա բոլորովին էլ այդպես չէ: Այսինքն՝ Ղարաբաղում չկա առանձին ռուսական քաղաքականություն, եւ բոլոր խնդիրները մի քիչ այլ կերպ են լուծվում: Ադրբեջանի եւ Թուրքիայի հետ մշտական սիրախաղեր տալով հանդերձ՝ կարգավորման վերմակն իր կողմը քաշելու՝ Ռուսաստանի անթաքույց ջանքերի խորապատկերին այս հայտարարությունները մի տեսակ տարօրինակ են հնչում: Ուրեմն դրա համար պետք է որ ծանրակշիռ պատճառներ լինեն: Պատճառներ իսկապես կան: Լավրովը կատարեց հիշյալ երկրներին տեղեկացնելու իր այն առաքելությունը, որ չկա առանձին ղարաբաղյան խնդիր՝ կա տարածաշրջանային բոլոր հիմնահարցերի վերաբերյալ Ռուսաստանի եւ ԱՄՆ-ի պայմանավորվածությունների մի ամբողջ փունջ: Այնուհետեւ ծանուցման առաքելությունն անցավ Ռուսաստանի նախագահ Վ.Պուտինին: Նա սկսեց տարածաշրջանի նախագահներին հերթով կանչել Սոչի: