Սարիթաղցիները մի օր վեր կացան եւ նրան տեսան փողոցի անկյունում կանգնած ու ձեռքն առաջ պարզած։ Ավելի ուշ, օրեր հետո, երբ նա զգաց, որ ձեռքը մեկնած պահելուց շատ է հոգնում, մի պղնձե ծակ աման գտավ, չգիտեմ որտեղից, դրեց իր առաջ։ Ամանը միջինասիական թասակ էր հիշեցնում, իսկ երբ դատարկ էր մնում օրվա մեջ, որպես բողոքի նշան, նա դնում էր գլխին ու, մի մատնաքարով զնգզնգացնելով, տուն գնում՝ ի ցույց բոլորի։ Սկզբում ինչ որ շորեր կային հագին, թեպետ ամառ էր եւ վրան հագուստ ունենալն այնքան էլ կարեւոր չէր։ Բայց հենց ցրտերն ընկան թե չէ, «հագավ» զգեստ հիշեցնող մի բան, որի համար այդպես էլ անուն չգտան մարդիկ, ոչ այն է՝ չուլ էր հնամաշ, ոչ այն է՝ գույնզգույն լաթերից ու զիզիբիզի կտորներից ագուցված զանգված էր, ոչ այն է... Կարեւորը՝ տաք էր պահում։