Երկ­բե­ւեռ աշ­խար­հա­կար­գի փլուզ­ման ժա­մա­նա­կաշր­ջանն էր։ Եր­կու տա­րո­ւան ճամ­բայ կտրած էր ­Խորհր­դա­յին ­Միու­թեան «կոր­պա­չե­ւեան վե­րա­կա­ռուց­ման» յու­սա­հա­տա­կան փոր­ձը։ Ամ­բողջ մարդ­կու­թիւ­նը կը տես­նէր ու կը գի­տակ­ցէր, որ խորհր­դա­յին ամ­բող­ջա­տի­րու­թիւ­նը լրիւ սնան­կա­ցած էր՝ թէ՛ քա­ղա­քա­կան-գա­ղա­փա­րա­կան, թէ՛ տնտե­սա­կան-ըն­կե­րա­յին ա­ռում­նե­րով։ Այ­սու­հան­դերձ՝ 1987ին դեռ ոչ ոք վստահ էր, որ մէկ ձեռ­քի մատ­նե­րուն վրայ համ­րուող տա­րի­ներ միայն մնա­ցած էին «­Չա­րի­քի ­Կայս­րու­թեան» վերջ­նա­կան փլու­զու­մին հա­մար։