Ջահել ոստիկանի դիմագծերը վաթսունամյա հային շա՜տ հարազատ են թվում, այնքան հարազատ, որ արյունը գլխից հոսելով` լցվում է աչքերի մեջ և արցունքների հետ միախառնվելով` սահում այտն ի վար, և դեղձի ծառի վրա աճած կարմրաթուշ, ապօրինածին խնձորը ցնցվելով ընկնում է ցած` որդնած ու լխկած դեղձերի հետ այգեպանի սապոգների տակ տրորվելու տխուր հեռանկարին ենթակա: Եթե հարվածը մահացու չէ, և գանգոսկրի փշուրները չեն լցվել ուղեղի մեջ, նա արյուն-արցունքի լուծույթի միջից հանկարծ նշմարում է, որ մի մետաղյա ձող հետևից իջնում է իրեն այնքա՜ն հարազատ թվացող ջահել ոստիկանի գլխին, ու արյունը գլխից հոսելով` լցվում է աչքերի մեջ: Եվ ջահել ոստիկանի ցավը պատում է վաթսունամյա հայի մարմինը, աղի պես մրմուռ-մրմուռ ներծծվում նյարդերի մեջ, և նա, ուշաթափվելուց և կարմրաթուշ խնձորի` այգեպանի ոտքերի տակ տրորվելուց առաջ, հասցնում է մրմնջալ. «Եղավ այն, ինչ պետք է լիներ»: