Տարածքը, որտեղ գտնվում է մեր մայրաքաղաքի մուտքը նշանավորող, երբեմնի խորհրդանիշ համարվող շինությունը, վաճառված է: Սա նշանակում է, որ գնորդը, տիրոջ իրավունքով ինչ ուզենա, այն էլ կանի իրեն պատկանող հողատարածքում: Իսկ գնորդը, որի անուն, ազգանունը հայտնի է Հայաստանում, նախ նոր օդակայան կառուցեց, եւ հայաստանցիները մամուլի էջերում եւ հեռուստաէկրաններից գրավոր ու բանավոր խոսքով միաձայն ասացին. “Բռավո, հրաշալի է”: Հետո, սակայն, երբ հայտնի դարձավ, որ նույն ընկերությունը կամ ընկերության կառավարիչը մտադիր է քանդել հին օդակայանի շենքը, բողոքի մեծ ալիք բարձրացավ ու օգոստոս ամսից վերհանված հարցը պարբերաբար հանրային քննարկումների կենտրոնում է հայտնվում: Կողմ եւ դեմ “դիրքեր գրաված” հակառակ կարծիքների տեր խմբերից, յուրաքանչյուրը հաստ փաթեթներ ներկայացնելով, լուրջ փաստարկներ ներկայացնելով է, հիմնավորում խնդրո առարկա շինության` “լինել- չլինելու” հարցը: Շինության գոյությանը սպառնացող վտանգը կանխելու, եւ` “պահել” ասող խումբն, առաջարկում է “Զվարթնոցը” որպես մոդեռնիստական ճարտարապետության օրինակ ներառել պատմամշակութային արժեք ճանաչված հուշարձանների ցանկում: Եւ այդպիսով զերծ պահել այն քանդելու վտանգից: Խնդրին հետամուտ, մասնագետ-ուսումնասիրողների խումբը նաեւ շռայլություն է համարում պատերազմական իրավիճակներում հայտնվելու վտանգ ունեցող երկրի համար, կարեւոր նման կառույցի ոչնչացումը: Քանի որ շինությունը ծայրահեղ դեպքում կարելի է արտակարգ իրավիճակների ժամանակ ծառայեցնել որպես երկրորդ օդակայան կամ թեկուզ որպես սպասասրահ: