Գորիսը, լինելով սահմանամերձ շրջան, առաջիններից մեկն զգաց պատերազմի շունչը: Սկիզբ առավ ֆիդայական շարժումը, որին իր իսկ խոսքերով իր «համեստ» ներդրումն ունեցավ Անահիտը: Միտինգային հարթակներ, «Ղարաբաղ» կոմիտե...: 1988-ին արդեն ստեղծվեց Գորիսի ինքնապաշտպանական խորհուրդը: Այդ շրջանում յուրահատուկ պատասխանատվությամբ էր իրականացվում հատկապես բռնագաղթած մեր հայրենակիցների` տեղավորման, սոցիալական պայմանների բարելավման աշխատանքները, որոնք ևս խորհրդի գործունեության շրջանակներում էին: Ապա անդամագրվեց «Գորիս» ջոկատին` Համլետ Մկրտչյանի հրամանատարությամբ` մասնակցելով Շուռնուխի, Կոռնիձորի, Գորիսի ինքնապաշտպանական մարտերին: Հետագայում ևս, աշխատելով «Սյունիք» լրատվական ռադիոխմբագրությունում` հաճախակի էր լինում մարտական հենակետերում: Վերաբնակեցման դժվարին տարիներին Անահիտը զավակների հետ հաստատվեց Քաշաթաղում` միևնույն ժամանակ նաև թղթակցելով բանակային առաջին զորամիավորման «Պաշտպան հայրենյաց» թերթին: 1999-ից անցել է ծառայության ՀՀ Զինված ուժերի նախ Կուբաթլուի, Գորիսի, Մեղրիի, ապա նաև Քանաքեռի զորամասերում: Անահիտի ամուսինը` Վահրամ Բաղդագուլյանը, ևս մարտական գործողությունների մասնակից է եղել, սակայն հետագայում հիվանդության պատճառով զորացրվել է, ապա մահացել` պատերազմի ժամանակ ստացած վերքերից: Որդին այսօր Զինված ուժերի սպա է, ինչը մեծ հպարտություն է մոր համար: