Երկու վեպում էլ թուրք ընտանիքի համար առանցքային է սերնդի շարունակության, կենսունակության հարցը: Սերունդ ունենալու, շարունակություն ունենալու մղումը խորն է արմատավորված արևելքի ժողովուրդների, այդ թվում նաև հայերի մոտ: Շաֆաքի վեպում առեղծվածային մահը հետապնդում է ընտանիքի տղամարդկանց, ովքեր կյանքից հեռանում են 41-ը չբոլորած: Օշականի վեպում անհասկանալի հիվանդությունից մահանում են Հաճի Ապտուլլահի նոր ծնված երեխաները: Եվ երկու դեպքում էլ սերնդի շարունակության հարցը մնում է առկախ: Կարելի է եզրակացնել, որ ոճիրը, մեղքը հակասում են կենսունակությանը, շարունակությանը: Ոճիրը ստեղծում է փակ օղակաձև համակարգ: