Բայց ահա եղջերուի ականջները լարի պես ձգվեցին՝ ուշադիր ու ագահորեն որսալով ձայները։ Նրա նուրբ ռունգերը դողացին, գլուխը թեքելով, եղջերուն նայեց կիրճի խորքը։ Նա հայացքով չէր կարող թափանցել կանաչ պատի այն կողմը, բայց ականջին մարդու ձայն հասավ՝ հավասար, միապաղաղ։ Հետո եղջերուն որսաց մի ուրիշ կտրուկ ձայն. կարծես մետաղով հարվածեցին քարին։ Նա փնչացրեց ու նետվելով առաջ, մի ոստյունով ցատկեց մարգագետնի վրա, ուր նրա կճղակներն անմիջապես խրվեցին մատղաշ կանաչի թավիշում։ Նա ձգվեց, նորից հոտոտեց օդը։ Հետո անլսելի առաջ գնաց, երբեմն֊երբեմն կանգ առնելով և ականջ դնելով, մինչև որ անձայն տեսիլքի նման անհետացավ կիրճի խորքում։