Վ. Ա.- Ես դեֆիցիտ ասվածն առաջին անգամ զգացել եմ, երբ քրոջս հետ գնացել էի սահնակ գնելու Կասյան փողոցի մանկական խանութից: Երբ հերթը մեզ հասավ, սահնակները վերջացան: Այն ժամանակ ես չգիտեի, թե ինչ է դեֆիցիտը, բայց այնքան ծանր էր ինձ համար, մտածում էի` ինչու՞ այնքան չեն արտադրում, որ բոլորին հերիքի: Ամբողջ քաղաքում ման եկանք, այդպես էլ չկարողացանք սահնակ գնել: