Օր չի անցնում, որ Արիզոնայի հեռուստատեսությամբ տան մոտից փախցրած երեխայի կամ անուշադրության համար դատապարտված մոր մասին լուրեր չհաղորդեն: Անցած շաբաթ Թաջսոնից մի կին ճաշ եփելիս տունը կրակի էր տվել, ու ներսում քնած երկու երեխան վերջին պահին էին փրկվել: Ռոզը մտածեց, որ եթե նման բան պատահեր իր հետ, սկեսուրը ուրախությունից կպարեր: Տե՛ր Աստված, սկեսուրի ծաղր այդ վհուկ Շուշանն իրեն մայրության իրավունքից զրկելու համար նույն պահին դատ կբացեր: Մտքի սև սցենարների մեջ խորասուզված Ռոզը դողաց: Վերջերս իսկապես մի քիչ ցրված էր. մոռանում էր ոչ կենսական բաների մասին, օրինակ' վարկերի պարտքերի, հեռախոսի մուծումների մասին... բայց ոչ ոք, խելքը գլխին ոչ մի մարդ նրան չէր կարող մեղադրել վատ մայր լինելու համար: Երբեք: Դա կապացուցեր և' ամուսնուն, և' ամուսնու սարսափելի հայկական ընտանիքին: Ռոզն ամուսնու ընտանիքն ընդունում էր որպես մի օտար երկիր, մի այլ աշխարհ: Մի երկիր, որտեղ մարդիկ բարդ արտասանվող ազգանուններ և անբացահայտելի գաղտնիքներ ունեն: Ռոզն այնտեղ իրեն միշտ օտար է զգացել: Ինչ էլ աներ, «օտար» լինելը գիտակցության մեջ էր միշտ, այս կպչուն բառը դեռ առաջին օրվանից էր կպել իրենից: