«Ամեն ինչ ծառից է` ահա ռուս ժողովրդի կրոնը»,— գրել է Սերգեյ Եսենինը։ Եթե Եսենինյան այս միտքը թարգմանեինք հայերեն (ես խոսում եմ ոչ թե տառացի, այլ իմաստային թարգմանության մասին), այսպես կստացվեր` «Ամեն ինչ քարից է` ահա հայ ժողովրդի կրոնը»։ Նույնիսկ հայկական գրական ոճի մեջ (և՛ արձակի, և՛ չափածոյի) ինչ-որ բան կա քարհատի, քարտաշի վարպետությունից։ Քարը լակոնիզմ, զսպվածություն է սովորեցնում։ Նա պահանջում է քչով շատ բան արտահայտել։ Ուրեմն` պարզորոշ հեռանկար, ամուր ձեռք և անսխալ աչք է պահանջում։