Բահն ուսած, փոքր սղոցը ձեռքին, դեպի այգին շտապող Գրիգոր Գրիգորյանը միառժամանակ մեզ կտրում է այս պատմախոհական դիտարկումներից՝ վերադարձնելով առօրյա հոգսերին. «Էս է մեր կյանքը։ Գարունը կաշխատենք, կտանջվենք, հետո ջուրը չեն տա, եղածը կչորցնենք, կվերջանա։ Ջրի գործը լուրջ է...»։