Ալիևն ու Սարգսյանն արդեն մի 15 անգամ հանդիպած կլինեն։ Ժամերով խոսում են, հաճախ փակ դռների հետևում, հետո կանչում ԱԳՆ ղեկավարներին, Մինսկի խմբի համանախագահներին (մի քանի անգամ լուսաբանել եմ այդ միջոցառումները)։ Հանդիպումներից հետո Ադրբեջանից ամենաբարձր մակարդակով հայտարարում են, որ խաղաղության նախապայմանը ողջ Ղարաբաղից զորքերի դուրսբերումն է։ Ասում են նույնիսկ, որ Ղարաբաղով չեն սահմանափակվի, իսկ Հայաստանն անվանում են Արևմտյան Ադրբեջան։ Երևանը, միևնույն ժամանակ, պնդում է, որ ընդամենը Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության դիրքորոշումն է ներկայացնում, իսկ ԼՂՀ Սահմանադրության համաձայն, հայկական բանակի կողմից վերահսկվող տարածքներն ու ոչ միայն ԼՂՀ անբաժանելի մասն են։ Սրանք իրարամերժ դիրքորոշումներ են։ Ու երկրորդ անգամ հանդիպելու համար անհրաժեշտ է ինչ-որ բան այդ դիրքորոշումներում փոխել։ Եթե նրանք, այնուամենայնիվ, կրկին հանդիպում են, ապա, հավանաբար, ինչ-որ բան պետք է փոխվի, հավանաբար, ինչ-որ բան պետք է փոխանակվի ինչ-որ բանով, ու, հավանաբար, հանուն այնտեղ բնակվող մարդկանց անվտանգության ու տարհանվածների վերադարձի։