Հրանդ Տին­քի մա­հուան տա­րելի­ցը մեզ կը զգու­շացնէ նաեւ զգօն ըլ­լա­լու հա­մար։ Ան­ցեալին բնաւ քիչ չէին այն հա­յերը, որոնք մեծ ափ­սո­սանք ու զղջում յայտնե­ցին այդ չար դէպ­քին պա­տահե­լէն ետք։ Իրենք զի­րենք մե­ղադ­րե­ցին օրըս­տօ­րէ ար­թուն չգտնուելով եւ Հրան­դը արիւ­նարբու վոհ­մա­կի դի­մաց առան­ձին թող­նե­լու պատ­ճա­ռաւ։ Նոյն ափ­սո­սան­քը կրկնե­լը շատ սուղ պի­տի ազ­դէ բո­լորիս։ Ու­րեմն ար­թուն գտնուինք պատ­շաճ կեր­պով կա­սեց­նենք Կա­րօ Փայ­լա­նի ուղղուած ամէն տե­սակ ցե­խար­ձա­կու­մը։ Ան­մի­ջապէս այս օրե­րուն Թուրքիոյ իշ­խա­նամէտ մա­մու­լի օր­կաննե­րէն մէ­կուն մէջ ներ­կա­յացաւ այդ ցե­խար­ձակման պատ­կե­րը։ Իբ­րեւ թէ ոմանք յա­ջողած էին կա­սեց­նել ՀՏՓ-ական­նե­րու Պատ­րիար­քա­րանի դէմ սադ­րանքը։ Այս լու­րը իր պատ­րաստու­թեան կանոնով­, շա­րադ­րութեան ոճով եւ ցե­խար­ձակման եղա­նակով բա­ւակա­նին ծա­նօթ էր։ Ծա­նօթ էր՝ եր­կու առու­մով։ Մենք այս ոճը գի­տենք նախ սա­ռը պա­տերազ­մի ժա­մանակ­նե­րուն ապա­տեղե­կատուութեան օրի­նակ­նե­րով եւ ապա ուղղա­կի այս երկրի մէջ մա­մու­լին որ­դեգրած դե­րակա­տարու­թիւննե­րով։ Պար­տա­ւոր ենք դի­մել բո­լոր մի­ջոց­նե­րու, որ­պէսզի կա­սեց­նենք այս դա­ւադ­րութեան գոր­ծընթա­ցը եւ չար­տօ­նենք, որ նոյն չար միտ­քը ան­գամ մը եւս ու­րա­խանայ։