Լուսինը երկնքի կենտրոնում պայծառ շողում էր, այն այնքան մեծ էր։ Ջրի ալիքները աղմուկով հարվածում էին ափին։ Լռություն էր, բայց ոչ՝ լսվում էր մի շատ կամաց ձայն։ Մի փոքրիկ աղջիկ՝ կանգնած քարին, նայում էր լուսնին ու կամաց, անաղմուկ լաց լինում։