Սակայն հանրապետության առաջին իշխանությունները փորձեցին շրջանցել այս հարցը, չտեսնելու տալ, և այս ամենն ինչ որ տեղ ուրացումի էր նման: Թուրքիայի առջև բարեկամության ռեվերանսները ոչինչ չտվեցին: ՀՀՇ-ական իշխանությունը թեև պարզորոշ հայտարարում էր, թե Հայ դատն ու Ցեղասպանության ճանաչման խնդիրը չի մտնում երկրի արտաքին քաղաքականության առաջնահերթությունենրի մեջ, այնուհանդերձ թուրքական պետության ղեկավարները որդեգրեցին թշնամական կոշտ դիրքորոշում, փակեցին սահմաններն ու ամեն կերպ աջակցում էին Ադրբեջանին: Երկրում ամեն ինչ վերանվանվում էր ազգային, կամ համազգային անուններով, իսկ երկրի քաղաքական կուրսը պարզապես ապազգային էր: