Ես չեմ խորանա պատմական այդ ժամանակաշրջանի մանրամասների մեջ. խնդիրն անկախության տարիներին մամուլում լուսաբանել և մեկնաբանել են քաղաքական տարբեր կուսակցություններ և քաղաքագետներ: Ես ուզում եմ գրել Լևոն Տեր-Պետրոսյանի` հայ մտավորականներին ուղղված կոչի և նրանց հետ հանդիպման մասին, որին ներկա էի նաև ես: Այդ հանդիպումը նա ուզում էր օգտագործել ի նպաստ իրեն, իբրև թե մտավորականությունը պաշտպանում է իր քաղաքական գիծը Ղարաբաղի հարցում: Նախօրեին հեռուստատեսությամբ հայտարարվեց, որ նախագահը հրավիրում է հանրապետության մտավորականներին հանդիպման` հանրապետությունում ստեղծված իրավիճակի և Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ զարգացող քաղաքական անցուդարձի վերաբերյալ խորհրդածելու համար: Ես էլ, Պարոնյանի ոճով ասած` «ինքզինքս մտավորական սեպելով», գնացի այդ հանդիպմանը: Հանդիպումը կազմակերպված էր Արամ Խաչատրյանի տուն-թանգարանում: Ես հետո հասկացա, որ, ինձնից բացի, բոլորին պարզապես հրավիրել էին: Սրահում հավաքվել էր մոտ 25-30 հոգի` ԳԱ գիտնականներ, գիտահետազոտական ինստիտուտների գիտաշխատող-գիտնականներ, համալսարանից պրոֆեսորներ և ես, որ ոչ մի տիտղոս չունեի: Սրահում սպասում էինք նախագահի ժամանելուն: Նա եկավ մի տասը րոպե ուշացումով: Դա կարծեմ համարվում է արարողակարգ: Երբ ՀՀ նախագահը ներս մտավ, ես ոտքի կանգնեցի` համոզված, որ բոլորը ոտքի կկանգնեն, քանի որ ներս էր մտել երկրի առաջին դեմքը` անկախ նրա ծագումից և հարգված կամ գնահատված լինել-չլինելուց: Նստած գիտնական-մտավորականներից ոչ ոք ոտքի չկանգնեց: Ես հայտնվեցի անհարմար վիճակում: Սպասեցի մինչև նախագահը կնստեր, ապա բարձրաձայն ասացի, որ, անկախ ամեն ինչից, հարկ է ու հարգ երկրիդ նախագահին դիմավորել հոտնկայս: