Փախուստի ամենահարմար պահն էր: Կանաչ սարդը բացվեց կծկված վիճակից, որոշեց դուրս գալու ամենակարճ ուղղությունը: Վազքով հեռանալ չէր հասցնի: Եթե Սև սարդը մինչև դուրս գալը նկատեր, կարող էր բռնել: Որոշեց քայլ առ քայլ, դանդաղորեն, աննկատ առաջ գնալ: Սակայն պարզվեց, որ ուրիշի սարդոստայնի մեջ շարժվելն այնքան էլ հեշտ չէր՝ թելերը պատված էին սոսնձող հեղուկով: Թաթերը կպչում էին: Մեծ ճիգ էր պահանջվում պոկելու և հաջորդ քայլն անելու համար: Իսկ ամենավտանգավորն այն էր, որ ոտքերը թելերից ուժով պոկելու ժամանակ սարդոստայնը ցնցվում էր՝ իր վրա դարձնելով Կարմիր աչքերավորի ուշադրությունը ժամանակ առ ժամանակ սարդոստայնի ցնցումները մարում էին: Սև սարդը, զգալով էլի ինչ-որ մեկի ներկայությունը, դադարում էր պայքարել ճանճի հետ, լարում զգայարանները: Կանաչ սարդն անմիջապես կծկվում, անշարժանում էր: