— Ամեն	մարդ	իր	գլխի	տերն	ա, — գոռաց	էս	անսիրտ	հալև»որը	էնպես, որ	աչքերիցը	կրակ	էր	վեր	թափում, — ընչի՞	են	էսքան	խղճացել, որ	իրանց	թուրը	իրանց	սիրտն	են	կոխում: Մարդ	որ	իր	տանը, իր	աշխարքին	մուղայիթ չի՛	կենա, իր	հողի	ղադրը	չգիտենա, մեռնի	մեկ	օր	առաջ	լա՛վ	ա, քանց	սաղ	մնա. հողն	էլա	հո	կդինջանա՞: Նրանք էն	վախտը	կըլին	մեր	ազգը` հայ	Քրիստոնյա, որ	թե	էս	սհաթին	դոնմիշ	կըլին	ու	համ	իրանց	կազատեն, համ	մեզ քոմակ	կանեն: Գլխիցս	ձեռք	վերցրո՛ւ, դու	դեռ	ջահել	ես. հալա	մեծացի՛ր, ետո	ինձ	խրատ	տո՛ւր: Աշխարքը	դեռ փակ	ա	քո	աչքին: