Դարեր շարունակ, հոգևոր և աշխարհիկ իշխանավորների ու նրանց հետ համագործակցած օտարազգի զավթիչներից հանգիստ չունեցան Առանշահիկները։ Իսկ 1900-ականների առաջին կեսից սկսած, Հասան Ջալալյանների ժառանգները և նրանց ընտանիքները բոլշևիկների կողմից ենթարկվել են հալածանքների, սպանությունների, աքսորի։ Հիմնականում ոչնչացվում են արական սերունդը։ Նրանցից կենդանի մնացածները (հիմնականում՝ երեխաներ, նորածիններ) ժամանակի ընթացքում բնակություն են հաստատել տարբեր երկրներում, որոնց տվյալները մեզ հայտնի չեն։ Խաչենում (Մեծառանք) փրկվածները ապրում են հիմնականում Վանք (Գանձասար) գյուղում, որտեղ Առանշահիկների ու նրանց ժառանգ Հասան Ջալալյանների մշտական նստավայրն է եղել։ Այդ գյուղում է գտնվում տոհմի ուղիղ ճյուղը շարունակող ժառանգների հայրական տունը, որտեղ ապրել է նաև Բաղդասար Մետրոպոլիտ Հասան Ջալալյանը։ Այդ տունը, որ ժառանգաբար փոխանցվել է Սարգիս բեկին, քանդվել է ու տեղում կառուցվել (1876 թ.) նորը և պատկանում է նրա ժառանգներին։