Բայց սարսափելին դեռ հետեւում էր։ Երբ Դեդի զինվորական շորերը խլել էին, դրանից մի շաբաթ հետո եկան ու իրեն տարան անհայտ ուղղությամբ։ Ապա նրան թուրքական ոճով կահավորված մի սենյակ հասցրին, ուր իրեն շատ սպասել չտվեց, ոչ ավել, ոչ պակաս՝ պրեզիդենտ Էլչիբեյը. «Հը՛, Էրմանի, հիմա կասե՞ս, թե սա ինչ քարտեզ է»։ Դեդը քարտեզի անունը լսելուն պես նայեց սեղանին։ Եվ ի՞նչ։ Սեղանին մի քանի օրինակից հանված, բազմատեսակ մեծացված, դրված էր հոր՝ Սոփա Սարգսի կտակած խրատը՝ գծագրի ձեւով։ Հոր մասին հիշողությունը սիրտ ճմլեց։ Սոփա Սարգիսը... ճապկե մահակը ճկում էր մեջքին՝ երկու կողմերից թեւերը մահակի վրա ետեւից կանթ անելով ու, դանդաղ, տավարի ետեւից իրիկունը, մի ժամ ուշացումով, գյուղ հասնում։ Կովերը գոմ էին հասնում, կթվում, հորթերին կաթ տալիս, ինքը դեռ Ապրեսին քարում անընդհատ «հո, հո, հո» էր ասում գլուխը կախ ու քայլում հոգնած... Հիշեց Դեդը այս ամենը եւ աչքերը լցվեցին։