Ժողովրդական խոսքն ասում է. զավակ կորցրած մոր սիրտը եթե բացեն` մեջը մի թեթև, սև ստվեր կտեսնեն, եթե նույնիսկ երկար տարին եր անցած լինեն: Քանի՞ սև ստվեր կար Ալմաստի սրտում: Տեր Զորի անապատում և Հալեպ քաղաքում նա հողին էր հանձնել իր սիրասուն հինգ զավակներին: Բայց և որքան ուժեղ է մարդ արարածը: Որքան դիմացկուն է և որքան տոկուն: Նրա մեջ անսահման ուժ է ամբարված: Ալմաստը չէր չարացել, և դա մարդկային, թերևս ամենամեծ, արժանիքն երից մեկն է: Նրա գութն ու սերը շրջապատի հանդեպ անսպառ էր: