Այսօրվա երիտասարդությունը վարժվել է մի վատ սովորության: Նրա օրը աշխատանքային ավարտի զանգից հետո փոքրանում է: Պետք է աշխատանքը հանգստի չափ հաճելի լինի, և հանգիստը՝ աշխատանքի չափ կարևոր: Ինձ թվում է, մարդը պետք է նաև կիսով չափ ճանապարհորդ լինի: Եթե ծնվել ես այդ երկրում, բարի եղիր իմանալ այն, եթե ծնվել ես ժողովուրդների մեջ, բարի եղիր լինել նրանց մեջ, աշխատում ես որևէ մինիստրությունում, բարի եղիր գարեջուր խմել մինիստրիդ հետ: Այդ դեպքում այնքան լայն կերպով քո մեջ կլցվի մարդկայինը, որ թարգմանության ու դիտողության և ոչ մի առիթ չի կարող տալ: Մարդկանց հետաքրքրություններին երբ ընթացք չի տրվում, նրանք հակվում են հավատալու այլ, իրենց հետ շատ քիչ կապ ունեցող մանր իդեալների: Դրանով հասարակությունից նախ հեռացվում է մի անհատ: Երկրորդ, նա, որ առաջ կարող էր մի թվով լայնացնել երկնքի կարմիր գույնը, ավելացնում է սևը, ավելացրած նաև այն ընտանիքը, որն իր սևի դրոշմը պիտի կրի: Որքա՜ն ծանր ու կրկնակին է հատուցում հասարակությունը իր մի սխալի համար: Ավելին, քան անհատը: Ահա ֆուտբոլի ստադիոնում գոլ են խփում: Հանդիսականները այնպիսի կրքոտությամբ են գոռում, աղաղակում, ցնծում… Իսկ այդպիսի վերաբերմունք դեռ չկա արվեստի, մարդու ճակատագրի, մի ծաղկի նկատմամբ: Իդեալ-ները պետք է մարդուց վեր բարձրացնել: Ժամանակակից մարդը առաջին հերթին պետք է կարողանա օգտվել օրենքից: Նրանից օգտվել պետք է սովորեցնել: Այսօրվա մարդը, իսկական մարդը պետք է ոչ միայն օգտվի օրենքից, այլև կարողանա բարձրանալ օրենքի աստիճանին, հասնի օրենքի մաքրությանը: Այս է իմ կարծիքով ժամանակակից մարդու երկրորդ կարևոր հատկանիշը: