էս	խոսքի	վրա	նոքարները	էլ	վախտ	չի՛	կորցրին, վրա	թափեցին	ու	հենց, էն	ա, էստեղ-էնտեղ շատին	բողմիշ	արել, ուզում	էին	ոտ	ու	ձեռ	կապեն, որ	բիրդան	Սվանղուլի	խանը	բերդիցը	դուս էկավ: Թուրքերի	միջին, կարելի	է, մեկն	էլա	էնքան	հայի	թասիբը	չէր	քաշում, ինչքան	էս	օրհնած խանը: Նրան	էլ	որ	էն	դհիցը	դուս	գալիս	չտեսան, թուրք, հայ	մնացին	փետացած, կանգնած: Բայց ո՞վ	էր	կարող	էս	հադաղին	էն	նաչար, ջրատար	եսըրների	օղլուշաղի	ձեռ	ու	ոտ	կապիլ: Հարայ տվին	ու	ընկան	ձիու	ոտը.