-Մեր հին ֆիլմերը, միանշանակ, վերարժևորման խնդիր ունեն։ Այդ ֆիլմերն այն ժամանակ ստեղծվել են նույն գաղափարական հավատամքով, որով և հետո գնահատվել են, այսինքն՝ ֆիլմի ստեղծման ու պատրաստի արտադրանքի ընկալման, գնահատման միջև խնդիրներ չեն եղել։ Կինոգետները ֆիլմի դեմ որևէ բացասական բան չեն գրել, եթե այդ ֆիլմը ներկայացրել է շատ լուրջ գաղափարախոսություն։ Այդ իմաստով եթե մենք ուզում ենք հասկանալ՝ որոնք են մեր լավագույն ֆիլմերը, պետք է նստենք, լրջորեն ուսումնասիրենք ու այդ գաղափարական ճնշումները մի կողմ դրած՝ գնահատենք ֆիլմը։ Միգուցե շատ ֆիլմեր, որոնք այսօր էլ դասագրքերում լավագույնն են համարվում, իրենց տեղն այլ ֆիլմերի զիջեն, որոնք անկյուններում են մնացել ու որոնց նկատմամբ հատուկ քարոզչություն չի կատարվել։ Ինչ վերաբերում է այսօրվա կինոյի մասին մասնագիտական վերլուծություններին, ես ունեմ ընկրենր, որոնք իրենց գրպանից գումար ծախսելով՝ միջազգային փառատոների են գնում, որպեսզի նոր ֆիլմեր դիտեն ու գրեն դրանց մասին։ Սովետական տարիների ու այսօրվա կինոգետի մասնագիտական գործունեության, պարտականությունների սահմանները խիստ տարբեր են։ Այն ժամամակվա թե՛ կինոյի, թե՛ կինոգետի վրա գաղափարախոսություն քարոզելու, նաև այսպես ասած՝ «գործ տվողի» պարտավորություն է դրված եղել։ Շատ հաճախ հանրությանը պետական գաղափարական դիրքորոշումն արտահայտելու օղակը եղել է կինոգետը։ Մեր ժամանակներում դա չկա, կինոգետներն ու կինոքննադատները մնացել են անտերության մատնված։ Ու հարց է առաջանում. ո՞ւմ համար պետք է գրի կինոգետը։