Մարոն կուզենար ունենալ այդ կույր հավատը։ Այդպես մտածելու դեպքում նույնիսկ մահը դադարում էր սարսափելի թվալ։ Այդ հավատի շնորհիվ էր, որ Ազնիվ խանումը փակել էր աչքերն առանց վախենալու, խաղաղությամբ։ Մարոն պետք է բավարարվեր իր փոքր հավատով, որն Աստծուն հնարավորություն էր տալիս սխալվելու։ Իսկ դժվարությունները հաղթահարելու համար ինքը կարիք կունենար դիմելու իր բանականությանը։