Սա է Արտոն ինձ համար․ մարդոց մեջ իր քայլերը չափողը։ Հաց սարքող լիներ, նորից էդ ձեւով պիտի լիներ, կոշիկ սարքող լիներ, նորից նույնն է։ Հիմա հասկանում եմ, որ սա ընտանիքես անցավ․ ախպերս ըտենց էր, մամաս ըտենց էր, քույրս ըտենց էր․․․ Պապաս․․․ Ուղիղ ըտենց էր․ գրել-կարդալ՝ զրո, ուղղակի չգիտեր, բայց հազար կոշիկի մեջ ասում էին սա Սեդրակի սարքածն է։ Մենք գիտեինք, որ փողերի մեջ կարող ենք լողալ, որովհետեւ պապաս վարպետն էր իր գործի, բայց ինքը կասեր՝ անորակություն կլինի․ մենք գիտեինք նաեւ սա, իսկ մյուսներն էլ էդպես Սեդրակի կարած կոշիկը գիտեին։