Քսան տարվա ընթացքում Թոմը մասնակցում էր ձիարշավների, զբաղվում մոլեխաղով, սիրահետում ամենագեղեցիկ աղջիկներին, պարում, ուտում ամենաթանկ ռեստորաններում և գեղեցիկ հագնվում: Նրան երեսունհինգից ավելի երբեք չէիր տա, չնայած նա քառասունվեց տարեկան էր: Թոմն ամենահետաքրքիր ընկեր էր, և չէիր կարող հաճույք չստանալ նրա հետ լինելուց, չնայած գիտեիր, որ ինքն իրենից ոչինչ չի ներկայացնում: Նա բարձր տրամադրության, անսպառ ուրախության և անհավատալի հմայքի տեր մարդ էր: Ես երբեք ափսոսանքով չէի տալիս այն փողը, որ նա կանոնավոր կերպով ինձանից վերցնում էր իր գոյությունը պահպանելու համար: Ես նրան միշտ այնպիսի զգացումով էի հիսուն ֆունտ տալիս, կարծես թե ինքս էի իրեն պարտք: Թոմ Ռեմզին ճանաչում էր ամենքին, և ամենքն էլ ճանաչում էին նրան: Թոմի արարքներին չէր կարելի հավանություն տալ, բայց և չէր կարելի նրան չսիրել: