-Ես չէի ասի, թե թատրոնը պակաս ոգեղեն աշխարհ էր: Նրա հրապույրներին ծանոթ եմ վաղ մանկությունից. մայրս ինձ հաճախ էր թատրոն տանում: Շատ էի սիրում դերասաններին: Վախենում էի Փափազյանից, Հրաչյայի համար խելքս իմը չէր: Նա ու պապիկը մոտիկ ընկերներ էին` մեկ այլ կարգի սիրով կապված: Ի դեպ՝ ես պապիկիս միայն մի անգամ եմ տեսել արտասվելուց, երբ առավ Ներսիսյանի մահվան լուրը: Երեխայի պես հոնգուր-հոնգուր լաց էր լինում: Էլ արցունք չեմ տեսել նրա աչքերում: