Հաճախ մտածում եմ, որ աշխարհը թաքուն զարմանում է հայի տեսակի, նրա ծայրահեղ հանդուրժող, հյուրընկալ և դրականորեն դյուրահավատ բնավորության վրա, որը ոչ թե պայմանավորված է Հայաստանի փոքր, կամ նրա կառավարության թույլ լինելով, այլև հայի չափազանց համեստությամբ ու քաղաքակրթությամբ: Հենց սա է պատճառը, որ մենք կառուցեցինք 400.000 կմ2 բարեբեր տարածք, դրեցինք այն համաշխարհային քաղաքակրթույթան հարթակին, ապա մեր սեփական օջախում հանդուրժեցինք անաշխատունակ թափառական ցեղերին, տեղ տվեցինք նրանց և երբ գլուխներս դրեցինք բարձին, որպեսզի փոքր-ինչ հանգիստ առնենք, մեզ կացնահարեցին: Եվ դա այնքան ժամանակ, մինչև որ այդ հսկայական տան մեջ կուչ եկանք մի անկյունում՝ չուզենալով վերջնականապես կտրվել նրանից, արմատախիլ լինել այն հողից, որի տերն ենք ի սկզբանե: