Դիցուք այդպես է: Բայց չէ՞ որ եթե ես սպանեմ ինձ, սեպենք, երկու ժամ հետո, ապա այդ դեպքում իմ ի՞նչ հոգն է այդ աղջիկը, ամոթը և ամենայն բան աշխարհում: Ես կվերածվեմ զրոյի, բացարձակ զրոյի: Եվ մի՞թե այն գիտակցումը, որ ես այժմ ևեթ բացարձակապես գոյություն չեմ ունենա, ուստի և ոչինչ էլ գոյություն չի ունենա, չկարողացավ չնչին իսկ ազդեցություն ունենալ ոչ աղջկա հանդեպ խղճահարության, ոչ էլ այդ ստոր արարքին հաջորդած ամոթի զգացողության վրա: Չէ՞ որ այդ պատճառով էլ ես ոտքս ջղային խփեցի ու վայրենաբար գոռացի դժբախտ աղջկա վրա, «իբր ահա, ոչ միայն խղճահարություն չեմ զգում, այլև եթե նույնիսկ անմարդկային ստորություն գործեմ, հիմա կկարողանամ, որովհետև երկու ժամից ամեն ինչ հանգչելու է»: Կհավատա՞ք, որ այդ պատճառով էլ գոռացի: Հիմա ես գրեթե վստահ եմ դրանում: Հստակ պատկերացավ, որ կյանքն ու աշխարհը կարծես ինձնով են պայմանավորված: Կարելի է նույնիսկ այսպես ասել, թե աշխարհը կարծես միայն ինձ համար էլ ստեղծվել է: Ինքնասպան լինեմ՝ աշխարհն էլ չի լինի, ծայրահեղ դեպքում՝ ինձ համար: Էլ չասած այն մասին, որ ոչ ոքի համար ոչինչ չի լինի ինձնից հետո, և ողջ աշխարհը, հենց իմ գիտակցությունը հանգչի, նույն պահին էլ կհանգչի, կանհետանա ինչպես ուրվական, իբրև լոկ իմ գիտակցության սեփականություն հանդիսացող մի բան, և կչքվի, կանէանա, քանզի թերևս ողջ աշխարհն այս և այս բոլոր մարդիկ… հենց միայն ես եմ որ կա: Հիշում եմ, որ նստելով և դատողություններ անելով՝ ես մտքումս կրկնում էի այդ բոլոր նոր հարցերը, որոնք խռնվում էին մեկը մյուսին հերթ չտալով, նույնիսկ բոլորովին այլ բան հուշում, և ես մոգոնեցի բոլորովին այլ բան: Օրինակ՝ ինձ հանկարծ այցելեց մի տարօրինակ պատկերացում, որ եթե ես առաջներում ապրած լինեի լուսնի կամ Մարսի վրա և այնտեղ գործած լինեի ամենաքստմնելի և անպատիվ մի արարք, այնպիսին, ինչպիսին հնարավոր է զգալ և պատկերացնել միայն ու միայն երբեմն, երազում, և դրա համար այնտեղ այնպիսի անարգանքի ու անպատվության ենթարկված լինեի, ինչպիսին հնարավոր է զգալ և պատկերացնել միայն երազում՝ մղձավանջային երազում, ու եթե հանկարծ կրկին հայտնվեի երկրի վրա, և շարունակեի պահպանել այն բանի գիտակցումը, ինչ արել եմ այլ մոլորակում, և բացի դրանից գիտենայի, որ երբեք հանուն ոչ մի բանի այնտեղ չեմ վերադառնա, ապա երկրից լուսնին նայելիս ինձ համար միևնո՞ւյնը կլիներ, թե՞ ոչ: Կզգայի՞ այդ արարքի համար ամոթ, թե՞ ոչ: Բայց հարցերը շինծու էին և ավելորդ, քանի որ ռևոլվերն արդեն իմ առջև էր, և ես իմ ողջ էությամբ գիտեի՝ դա անպայման լինելու է, բայց այդուհանդերձ հարցերը բորբոքում էին ինձ, և ես դիվոտում էի: Ես կարծես այլևս չէի կարող մահանալ, ինչ-որ բան նախապես չհանգուցալուծելով: Մի խոսքով, այդ աղջիկը փրկեց ինձ, որովհետև ես հարցերով հետաձգում էի կրակոցը: