Այս­տեղ ցան­կա­նում եմ շեշ­տել մէկ ոչ-ան­կա­րե­ւոր հան­գա­մանք: ­Ժա­պա­ւէ­նը դի­տե­լուց ա­ռաջ այն մտա­վա­խու­թիւնն ու­նէի, որ կեր­պար­նե­րը, ա­ռար­կա­ներն ու մի­ջա­վայ­րը կա­րող են վատ նմա­նե­ցո­ւած լի­նել, ա­ւե­լի շուտ՝ ու­նե­նալ տա­րաշ­խար­հիկ ու անդր պատ­կեր, ին­չի ակն­դիրն ենք յա­ճախ դառ­նում ­Հո­լիվու­տեան ար­տադ­րու­թեան այս կամ այն տե­սա­կի գործ դի­տե­լով: ­Պէտք է փաս­տել, որ հե­ղի­նակ­նե­րը կա­տա­րել են ման­րակր­կիտ ու բա­րե­խիղճ աշ­խա­տանք, ին­չի ար­դիւն­քում ի­րա­կան են դիտ­ւում ե՛ւ հա­յե­րի կեր­պար­նե­րը, ե՛ւ թուր­քե­րը՝ ի­րենց դի­մա­պատ­կեր­նե­րով, հա­գուս­տով, խառ­նո­ւած­քով, կեն­ցա­ղա­յին մի­ջա­վայ­րով եւ, ինչ­պէս ակ­նար­կուեց վե­րե­ւում, ճշմար­տան­ման է ու հա­մո­զիչ ընդ­հա­նուր մի­ջա­վայ­րը: Ան­գամ հե­րոս­նե­րի մաշ­կի իւ­րա­յա­տուկ թուխ գոյ­նը ճիշտ է ար­տա­յայ­տո­ւած եւ այս ա­մէ­նը վկա­յում է, որ պա­տաս­խա­նա­տո­ւու­թեամբ են ի­րենց առ­ջեւ դրո­ւած նպա­տա­կին մօ­տե­ցել շար­ժա­պատ­կերն ստեղ­ծող սցե­նա­րիս­տը (բե­մագ­րո­ղը), ռե­ժի­սո­րը (բե­մադ­րի­չը), նկա­րիչ­նե­րը, ի­հար­կէ օ­պե­րա­տորն (գոր­ծի­քա­վա­րը) ու միւս­նե­րը: ­Ժա­պա­ւէ­նը դի­տե­լուց յե­տոյ ակն­յայտ է դառ­նում, նաեւ, որ հե­ղի­նակ­նե­րը կամ գու­ցէ պա­տո­ւի­րա­տու ան­ձը մի շարք հար­ցադ­րում­ներ են ցան­կա­ցել ներ­կա­յաց­նել ժա­պա­ւէ­նում՝ այդ պատ­ճա­ռով ընդգր­կուն ա­սե­լի­քի նե­րա­ռած տար­բեր գա­ղա­փար­ներ ա­ռան­ձին դրուագ­նե­րի ձե­ւով հա­զիւ ակ­նարկ­ւում են ժա­մա­նա­կա­յին սահ­մա­նա­փակ տա­րա­ծու­թեան մէջ: