«Ա~խր խի չեն էս ճընըպեքը սարքում», «ճընապա չկա», «ոչ մեկը չի մտածում ճընըպեքը սարքիլի մասին» ամենուր լսվում էին տրտնջոցներ. ուղևորները հոգնում էին այդ մեկ ու կես ժամ տևող ճանապարհն անցնելուց: Դա դեռ 1999-2000 թվականներն էր: Հիմա արդեն տասնամյակն է բոլորում ու չնայած ամենուր խոսվում է կյանքի «լավացման», այս կամ այն տնտեսական ձեռքբերումների, բարեփոխումների,, գյուղական ճանապարհների նորոգման մասին, հեռավոր մի գյուղում «սայլը տեղից չի շարժվում»: