Պարզ է, որ պատասխանատվությունը և ինքնիշխանությունը ձեռքբերովի հատկություններ են: Երբևէ անձը գիտակցում է, որ դարձել է անարդարության զոհ, որ ենթարկվելը կործանում է իրեն որպես անհատի: Այդ պահից նա պատասխանատու է դառնում իր բախտի համար և անկախ վարքագիծ է ձեռք բերում: Հեշտ չէ պատասխանատվության և ինքնիշխանության վարժվելը, սակայն այն օգնում է մարդուն դուրս պրծնել ճակատագրական պայմանականություններից: Միայն այդպիսով անձը կտրում է կոնֆորմիզմի և ենթակայության ներքին կապերը: Այդ առումով ինքնավարությունը և պատասխանատվությունը ոչ բռնի գործողության կարևոր բաղկացուցիչներն են: Այս հատկությունները մարդուն դարձնում են դիմադրելու ընդունակ անհատ: Անհատը պետք է հոգեկան մեծ աշխատանք կատարի իր արժանապատվությունը, գործելու կարողությունը գիտակցելու համար: Գործողության և սեփական անձի գիտակցության միջև դիալեկտիկական կապ գոյություն ունի: Ինքնագիտակցումը արդեն գործողություն է, մինչդեռ գործողությունը վեհացնում է մարդուն որպես անհատ: