Վարդերի երկու մեծ փունջ իրենց բուրմունքն էին տարածում հյուրասենյակում, ուր Սաֆիյեն սպասում էր ամուսնուն։ Նա մազերը ներկել էր հինայով և շրթներկ էր քսել։ Նրա փղոսկրի գույնի մաշկը դրանից լուսավորվել էր։ Նրա դեմքը կլոր էր, և կանոնավոր դիմագծեր ուներ, աչքերը դարչնագույն էին, մի խոսքով՝ գեղեցիկ, հանդարտ և մտածկոտ դեմք։ Սաֆիյեին վերագրվող հանդարտությունն ընդամենը պատրանք էր։ Նա ներքուստ միշտ տենդագին վիճակում էր, որի պատճառն ինքը չգիտեր։ Տարիների ընթացքում նա սովորել էր վերահսկել իրեն, սակայն չէր կարողացել ազատվել այդ վիճակից։