Դրան հետևող շաբաթների ընթացքում Բարսամի ու Ռոզի սերն աստիճանաբար մարեց, կաթիլ-կաթիլ պակասեց: «Եթե այդ Չաքմաքչյանների ջոկատը ագռավի քիթը չխոթեր մեր ամուսնության մեջ,- մտածում էր Ռոգը,- ամուսինս դեռ կողքիս կլիներ»: Խոր շնչեց: «Իսկապես, ինչո՞ւ էիր անընդհատ քիթդ խոթում ամուսնությանս մեջ»,- կրկին հարցրեց իր երևակայած բազմոցին նստած, շյուղերով կրկին երեխայի ծածկոց գործող Շուշանին: Բայց ո՜չ իր պատկերացրած սկեսուրը պատասխանեց, ո՜չ էլ բամիայի թթվի ամանը, որին այդքան ժամանակ նայում էր խեթ հայացքով: Ռոզը չդիմացավ, հարցը կրկնեց: Ամուսնալուծությունից հետո վերականգնման շրջանի երկրորդ վատ ազդեցությունն էլ դա էր. մարդը ոչ միայն շատախոս է դառնում, այլև համառ: «Ինչո՞ւ մեզ հանգիստ չթողեցիր»: Ռոզը նույն հարցը մեկ առ մեկ տվեց ամուսնու Երեք քույրերին' Սուրփուն հորաքրոջը, Զարուհի հորաքրոջը ու Վւսրսենիկ հորաքրոջը' առանց նկատելու զայրացած նայելով պապականուշի ամաններին: