Իսկապես այսօր ոչ մի հայի չես զարմացնի այլեւս կորցրած հայրենիքի մասին մորմոքներով, մի ժողովրդի հոգեցունց տառապանքների, մաքառումների, մարդկային բեկված ճակատագրերի ճշմարտացի ու վավերական ո՛չ հուշերով, ո՛չ վերհուշերով… Այսօր, երբ մոտենում է հայոց մեծ ցեղասպանության 100-ամյակը, եւ երբ թվում է, թե այլեւս մեր հոգում արցունքի կաթիլ չի մնացել, որ վաղուց թրթռացել է մեր զգայարանի ամենանուրբ լարը, որ ասվել են արդեն բոլոր այն ճշմարտությունները, որոնք պետք է բարձրաձայնվեին, որ վաղուց, շատ վաղուց մենք ճանաչում ենք ոճրագործին, եւ աչքներս փակ կարող ենք մեր մատը դնել մեր մարմնի բոլոր վերքերին… Այսպես է հարկավ, սակայն…