Եթե հանրության մոտ հեղափոխությունն առաջացրեց դժգոհություն արտահայտելու հնարավորություն, ապա ԳՊՀ-ում դժգոհությունը վաղուց գագաթնակետին էր հասել և հանդարտեցվել համալսարանի կարգավիճակի փոփոխության (ՊՈԱԿ-ից հիմնադրամի անցնելու), սույնով և ռեկտորից ԳՊՀ-ն ազատագրելու խոստումով: Սակայն, ինչպես նշեցինք, հեղափոխությունն իրեն առագաստ դարձրած՝ այս մարդը շարունակում է նավել ԳՊՀ-ում՝ այստեղ ևս անարգել տարածելով ԵՊՄՀ-ում սփռած գարշահոտը, որն այժմ տիրում է բոլոր աշխատողների փոխհարաբերություններում և վախից կուչ եկած հոգիներում: Այն, որ իրեն ծառայություններ մատուցած, զանազան մեքենայությունների մեջ բազմիցս թաղված և երկու անգամ զբաղեցրած պաշտոններից հազիվ վռնդված ՀՀԿ-ականից նախկին վարչակարգը չի ազատվել, այլ կապել է մեր գլխին, թերևս հասկանալի է (մանավանդ որ նրան որպես պատիժ է մեզ ընծայել «լեգենդար» Սուրիկ Խաչատրյանը՝ հարվածելու իրեն դիմադարձելու հանդգնություն ունեցող մտավորականներին), անհասկանալի է նոր կառավարության և ԿԳ նախարարության հանդուրժողականությունը մեկի հանդեպ, ով չի փոխվում և շարունակում է խառնակել համալսարանի բոլոր ստորաբաժանումների աշխատանքը և աճպարարի ճարպկությամբ ձեռքերը իրար շփելով՝ հիանում իր «անբասիր» աշխատանքով: