Շահումյանը գրավված էր, իսկ ժողովրդի մեջ դարձյալ տիրապետողը նույն հարցն էր, մի՞թե Կարոտն ու նրա զինակիցները, առանց մարտնչելու եւ առանց թշնամու մի քանի տասնյակ զինվորի դիակ փռելու, կարող էին հանձնել շրջանի տարածքները, չէ՞ որ նրանք մեկնել էին ԼՂՀ նաեւ իրենց իսկ ջանքերով ազատագրված, նորանկախ հանրապետության անձեռնմխելիությունը մինչեւ վերջին փամփուշտն ու, «եթե հարկ լինի նաեւ իրենց կյանքի գնով…», պաշտպանելու անբեկանելի երդմամբ: Միթե ավելի ծանր չէր 1991թ. ապրիլի 30-ին՝ «Օղակ» առաջին գործողության ժամանակ, երբ խորհրդային բանակի եւ ադրբեջանական ՕՄՕՆ-ականների զորաջոկատները մեծաքանակ զրահատեխնիկայի ու մարտական ուղղաթիռների աջակցությամբ շրջափակել էին Շահումյանի շրջանի գյուղերը, Գետաշենն ու Մարտունաշենը: