Մուրին, չնայած «շենքի ու շնորհքի» խղճուկ վիճակին, բայց ավելին է միշտ, քան ինքն է, մանավանդ՝ դեղատան կշեռքի նման գիտե իր խոսքերի մեջ կաթեցվող քաղցրության ու լեզու կծող պղպեղի չափը։ Երբ ամանի մեջ կոպեկ գցողը պաշտոնանկ ինչ-որ մեկն է, շտապում է «վարձահատույց» լինել.