Կյանքի	վերջին	շողը	լուսավորեց	Մարկոս	Ալիմյանի	հողագույն	դեմքը, աչքերը	լայն	բացվեցին, և	մի	անցողիկ ուրախություն	վայրկենաբար	պարզեց	հոնեղ	ճակատը, որ	նրա	վաթսունամյա	գոյության	ընթացքում	երբեք	չէր արտահայտել	զվարթություն: Արյունաքամ	շրթունքների	միջից	արձակելով	մի	խուլ	մրմունջ, թույլ	ձեռներով	գրկեց	որդու գանգրահեր	գլուխը	և	սեղմեց	կրծքին, որքան	կարող	էր	ամուր: