Սակայն նույնը չի կարելի ասել 90-ական թվականների սկզբներին նորաստեղծ պետության ղեկին հայտնված մի խումբ անփորձ ու կարճատես մորուքավոր երիտասարդների կողմից մեր հանրապետության առաջավոր ու բավականին հզոր արդյունաբերությանը, գյուղատնտեսությանը, գիտությանն ու մշակույթին հասցրած աններելի վնասների շտկմանն ուղղված Ձեր ջանքերի մասին: Խոսքս, իհարկե, չի վերաբերում արցախյան պատերազմի մեր ազատամարտիկներին, ովքեր ժամանակ էլ չունեին սափրվելու, այլ նրանց, ովքեր երեւանյան փողոցներում ու հրապարակներում մի քանի անգամ ճառ ասելով, հայտնվեցին իշխանության ղեկավարների շարքերում: Նրանցից մեկն էլ այն երիտասարդն էր, որի անունն անգամ չեմ հիշում, 1993 թվականին դառնալով հեռուստատեսության ու ռադիոկոմիտեի նախագահ, փակեց մոսկովյան մեր թղթակցական կետը: