Սեղանի	վրա	թանաքամանին	հենած	էր	մի	մեծ	լուսանկար: Ահա	նրանք, այն	թանկագին	էակները, որ	տարիներ	շարունակ անջատել	էին	նրան	մայրենի	միջավայրից	և	ծանրացրել	հոր	անեծքը	նրա	հոգու	վրա: Սոսկալի	դիլեմա. նա	ատում	էր	իր կնոջը	և	սիրում	զավակներին: Տասնուհինգ	օր	էր	ընդամենը	բաժանվել	իր	սրտի	ամենանուրբ	ու	ամենազգայուն	թելերից, հոգու	ամենաթրթռուն	շողերից	և	այժմ	որքա՜ն	կարոտ, դառնություն	ու	վիշտ: Այո՛, նա	միշտ	սիրել	է	իր	զավակներին, բայց երբեք	այդչափ, երբեք: Եվ	ահա	նրան	ուզում	են	ստիպել	բաժանվել	նրանցից, բաժանվել	հավիտյան` հանուն	ինչ-որ տխմար	օրենքների, ինչ-որ	վայրենի	նախապաշարումների: Ի՜նչ, մի՞թե	հնարավոր	է	դուրս	գջլել	սիրտը	կրծքի	տակից, անջատել	հոգին	մարմնից	և... ապրել: