2008 թվականի նախագահի ընտրությունից առաջ առիթ եմ ունեցել գրելու, որ Սերժ Սարգսյանը ընտրությանը կգնա մեկ փուլի տրամաբանությամբ, որովհետեւ երկրորդ փուլը լինելու է նրա խորքային պարտությունը, եթե անգամ հաջողվի այդ միջոցով դարձյալ որեւէ կերպ դառնալ նախագահ: Դրա պատճառը թե այն էր, որ Տեր-Պետրոսյանը բավական ուժեղ մրցակցություն էր հաղորդել, թե ընդհանրապես իշխանության համակարգում փոխհարաբերությունների բարդ բնույթը, որ ծագել էր դեռեւս մինչեւ Տեր-Պետրոսյանի քաղաքական վերադարձը՝ 2007 թվականի խորհրդարանի ընտրությանն ընդառաջ: Ամբողջ խնդիրն այն էր, որ Հայաստանի իշխող համակարգը առաջին անգամ կանգնած էր իշխանությունը, Առաջին դեմքի կարգավիճակը այսպես ասած սահմանադրորեն փոխանցելու իրողության առաջ՝ մի անձից մյուսին: Իսկ դա խնդիր է, որովհետեւ իշխանությունը միատարր չի լինում երբեք, հատկապես ամբողջատիրական բնույթի իշխանությունը: