Կեսօրից հետո Կոստանդնուպոլիս վերադառնալով, Վարդանն ու Արամը նստեցին Բեբեկ՝ Բոսֆորի ափին գտնվող մեկ այլ արվարձան մեկնող մի փոքր շոգենավ։ Նրանք ափ իջան Բեբեկի փոքր հրապարակի մոտ և ճանապարհը շարունակեցին ոտքով։ Որքան մոտենում էին ամերիկյան վարժարանին, այնքան Վարդանի անհամբերությունը հանդարտվում էր։ Նա բազմիցս էր անցել այս ճանապարհով, երբ Տիրանի հետ շտապում էին դասի, և նա հիշում էր հատվածներ իրենց բոցաշունչ վեճերից։ Այդ ժամանակաշրջանում իրենք իդեալիստներ էին, համոզված, որ փոխելու էին աշխարհը։ Քառասունմեկ տարեկանում Վարդանը գիտակցում էր, որ ինքը եղել էր իրադարձությունների խաղալիքը և ոչ թե դրանց հրահրողը։ Անկասկած դա բոլորի ճակատագիրն էր. հարվածներ ստանալ, հակահարված տալ, վերապրել։ Տիրանը կարծես դեռևս չէր ընդունում այդ իրողությունը։