Այս վերջին տարբերակը, Յուրի Գրիգորովիչի բեմադրությամբ, հենց այն մեկն է, որը բալետմայստերի 90-ամյակի կապակցությամբ բեմադրել է «Ֆլանդրիական բալետ» խումբը, աշխարհում միակը (Բավարական պետական բալետի հետ մեկտեղ), որն իրավունք ունի այն ներկայացնել: Այն կենտրոնացած է երկու տղամարդ հերոսներիՙ Սպարտակի եւ հռոմեացի զորավար Կրասոսի վրա, որոնց զուգահեռ տրված են նաեւ իրենց կին «երկրորդ եսը»ՙ ստրկուհի Ֆրիգիան եւ հարճ Էգինան: Բեմադրությունը մեզ 21-րդ դարում կարող է պայմանական թվալ, բայց այն համոզում է: Մենք պետք է գիտակցենք, որ այդ ժամանակաշրջանում Գրիգորովիչը մեծ նորարարություն է կատարել: Աշխատանքը վերլուծվում է ինքն իրենով, իր ներքին դրամատիկ որակներով եւ ոչ 1953-ին մահացած Ստալինի կանոններով: Այսպիսով, Գրիգորովիչը դարձել է դասական մեծ բալետների մասնագետ, մշտապես պատվի արժանանալով այսօր, ինչպես տեսնում ենք, թեեւ այս մոտեցումը, ճիշտ է, հավանաբար կզարմացնի որոշ տեղացիների: Մեկ այլ «նորարարությունն» այն է, որ «Սպարտակ»-ում ուշադրության կենտրոնում ոչ թե հերոսուհի է (Օդետտա-Օդիլիա, Ջուլիետ, Մոխրոտիկ), այլ տղամարդ պարող, ապստամբության առաջնորդը: Անտվերպենի ներկայացմանը մասնակցել են Մեծ թատրոնի երկու հեղինակավոր մենակատարներՙ Իվան Վասիլեւը (Սպարտակ) եւ Անաստասիա Ստաշկեւիչը (Ֆրիգիա): Մեծ Բրիտանիայից Ջոնա Քուքը (Կրասոս) եւ Նենսի Օսբալդեստոնը (Էգինա) նույնպես փայլեցին. մենակատարների այդ քառյակը կատարյալ էր, ճիշտ այնպես, ինչպես ողջ բալետը: