Ցաւօք, Սումկայիթի ջարդերից յետոյ անցած 30 տարիները վկայում են, որ Ատրպէյճանի իշխանութիւնների գործելաոճը որեւէ փոփոխութիւն չի կրել, աւելին` շարունակական հայատեացութեան հռետորաբանութիւնը, ատելութեան քարոզչութունը յանգեցրել են Ատրպէյճանի հասարակութեան համար հայերի` դեհումանիզացիայի (անմարդկային համարումին-խմբ.): Սաֆարովի նման սառնասիրտ մարդասպանին հերոսացնելը, ապրիլեան քառօրեայ պատերազմի ընթացքում անմեղ երեխաների դէմ հրետանու կիրառումը, ծերերի դաժան սպանութիւնը եւ նրանց դիակների խեղումը խօսում են այն մասին, որ սումկայիթեան ոգով ոճրագործութիւնները դարձել են Ատրպէյճանի իշանութիւնների քաղաքականութեան մասը: Քանի դեռ Ատրպէյճանի իշխանութիւնները եւ հասարակութունը չեն առերեսուել իրենց պատմութեան երեսունամեայ վաղեմութեան այս ողբերգական էջերին, հնարաւոր չէ խօսել տարածաշրջանում անվտանգութեան, խաղաղութեան եւ կայունութեան մասին: