— Տղե՛րք, օյաղ	կացե	ք, թվանքներդ	հազրեցեք, երեխեք, օղլուշաղ	բերե՛ք, մեր	տունն	ածեցե՛ք, — ասեց Խլղարաքիլիսի	իշխան	պարոն	աղա	Սարգիսը, — փառք	աստուծո, տունս	հացով	լիքն	ա, գոմեշներս` կթի. ինչ ունիմ	ձերն	ա. ձեր	տավարն	էլ, որքան	կարեք, գեղին	մոտացրե՛ք. Սիրտըներդ	պինդ	պահեցե՛ք, քանի	իմ	ծուխս	չի՛ կտրվել, ու	շունչս	բերնումս, ջանս	ձեր	ուղուրին	դրած	ա: Մենք	քրդերի	ու	օսմանլվի	հետ	ենք	քյալլա	տվել, էս անսիրտ	աջամն	ի՞նչ	ա, որ	մեր	առաջին	դիմանա: Երկինքն	էլ	որ	թռչին, տեղվետեղ	կրակ	դառնան, մեր	մազին չե՛ն	կարող	դիպչիլ: Մեր	ոսկորները	Ղարսա	սարերումն	ա	պնդացել, սրանք	ո՞վ	են, որ	մեզ	դեմ	կենան: Թո՛ղ	մեզ բարութ	ու	թվանք	չտան, մեր	տղամարդությունը	մեզ	համար	բարութ	էլ	ա, պարիսպ	էլ: Լավ	նայեցե՛ք, որ	սելերը ղայիմ	ըլին: Մեկ	դաստեդ	գնա	գեղի	էն	կողմը, մեկ` էս	կողմը. թե	կարաք, մեծ	ու	պստիկ	խառը	կանգնեցե՛ք, որ թշնամին	հենց	իմանա, թե	մենք	շատվոր	ենք, ու	սիրտ	չի՛	անի, մոտանա: Ես	իմ	դաստովը	ճամփի	առաջը	կկտրեմ. առաջի	դուս	էկողի	ճակատը	էս	գյուլլին	ղուրբան	կանեմ, որ	հրես	քցում	եմ: