Ձևի մեկ այլ փնտրտուք կա «Կաուչո» ֆիլմում։ Եթե «Մոխրամանում» կինոն իրականություն էր, որ ամփոփված էր հենց կինոյի մեջ, ապա այստեղ խաղն է։ Ռեժիսորն այս ֆիլմում թատերական ներկայացումն է դարձնում որպես իրականության ռիմեյք։ Ֆիլմի հերոսները՝ ռեժիսորը (Արսեն Գրիգորյան), դերասանն (Մանվել Խաչատրյան) ու դերասանուհին (Լյուսի Աբդալյան) բեմադրում են Վ․ Սարոյանի «Պինգ պոնգ խաղացողները» պիեսը՝ որոշելով մինչև ներկայացման պրեմիերան խոսել պիեսի դիալոգներով, և եթե նրանցից որևէ մեկը խախտի այդ պայմանը կպարտվի խաղում։ Եվ նրանց այդ տեքստը կրկնվում է ֆիլմի ընթացքում կամ թատրոնի բեմում` ներկայացման տեսքով, կամ էլ առօրյա կյանքում՝ առօրյա գործողությունների տեսքով։