Չարաճճի քոթոթը կորցրել էր ճանապարհը և վախեցած վազում էր ու վազում, լաց էր լինում, բարձր մռնչում, որ իրեն լսեն հարազատները: Շատ վազվզեց քոթոթը ու հասավ մի տնակի: Տնակի պատուհանից լույս էր երևում , իսկ բակում մի մեծ ցախի կույտ կար , դա անտառապահի տնակն էր, որը մի բարի պապիկ էր: Պապը լսել էր արջի ձայնը և դուրս եկել: Վախեցած արջուկին տարավ տուն կաթ լցրեց ամանի մեջ ու դրեց քոթոթի առաջ: Արջուկը վախից կծկվել էր անկյունում ու չօգտվեց պապի հյուրասիրությունից: Նա միայն մտածում էր, թե ինչ է լինելու իր հետ, որ ծնողները հիմա իրեն են կանչում ու աչքերի առաջ հերթով հարազատների դեմքերն էին գալիս ու անհետանում: Մերթ ընդ մերթ լսում էր նրանց ձայնը, գլուխը բարձրացնում նայում էր դուրս ու նորից տխրում: