Մտաբերեց տարիներ առաջ եղած մի դեպք: Ինքը Պոլսից մեկնում էր Բրուսա` տեղի մասնաճյուղի գործերը քննելու և, սովորության համաձայն, ճամփորդում էր երրորդ կարգի վագոնով: Հանկարծ անցնելիս իրեն տեսավ համերկրացի` ամասիացի մի վարժապետ, որին ճանաչում էր: Երբ նա զարմացած հարցրեց. «Հաջի, դու այդքան հարուստ մարդ, ինչու՞ ես երրորդ կարգի վագոնով ճամփորդում», հազիվ զսպեց կատաղությունը: «Տո, քե՞զ ինչ, քո ի՞նչ բանն է»,- քիչ մնաց պատասխաներ, բայց իր բամբ ձայնով քթի տակ մռթմռթաց.