Թամանյանը նոր էր եկել Ռուսաստանից։ Այնքան էլ քաջատեղյակ չէր հայ ճարտարապետության ոսկե դարի հրաշակերտումներին, և Թորամանյանն է, որ նրան տարավ այդ գեղեցիկ աշխարհը՝ մի իսկական ներշնչարան Թամանյանի պես անհագուրդ ուսումնասիրողի, միշտ անհանգիստ, պրպտող մարդու համար։ Մի անգամ Իսահակյանն առիթ է ունեցել նրանց ուղեկցելու Արմավիր՝ աշխարհի ամենահին քաղաքներից մեկը, և տեսնելու, թե ինչպես են նրանք որոշում ապագա պեղումների տեղը, զննում, չափում, գծեր քաշում, տաք-տաք բանավիճում։ «Նրանց համար ժամանակն ու տարածությունը ջնջված էին, և նրանց աչքերը տեսնում էին, անշուշտ, Խարրիի, Խալդիի, Ուրարտուի արմենների կանգուն տաճարները, բուրգերը, ապարանքները, պարիսպները,- գրում է բանաստեղծը,- ինչպիսի՜ նրբագեղ պատկեր՝ երկու հսկաներ` բևեռագրերով խոսող Արմավիրի բազմահազարամյա քարերի առաջ»։