Հովհաննես Իստանբուլյանը պատկերացնում էր, որ հայ հայրերն ու մայրերն այդ պատմվածքները ամեն գիշեր երեխաներին քնեցնելիս կարդալու էին նրանց համար: Եվ ի՛նչ տարօրինակ էր, որ վերջին մեկուկես տարվա ընթացքում գիրքը ամբողջովին խլել էր նրա ժամանակը, և ուրիշների երեխաների համար գիրք գրելիս սեփական երեխաների մասին էր մոռացել: Ամեն կեսօր գալիս էր այս սենյակը, նստում սեղանի մոտ ու գրում էր: Ամեն գիշեր, երբ սենյակից դուրս էր գալիս, երեխաները վաղուց քնած էին լինում: Գրելու ցանկությունը բոլորից և ամենից ավելի կարևոր էր դարձել: