Ես փախա: Մեկն ընկել է ետևիցս: «Գոռնափշտիկ է», – մտածում եմ ես: Նա հասավ ու փաթաթվեց ոտքերիս, ու ես ուշաթափված ընկա խոտերի մեջ: Հողը տրոփտրոփում էր սրտիս զարկերից: «Ես չեմ ասե՞լ՝ գերեզմանոցից սինձ ու ճպռուկ չքաղես», – ասում էր ծուռբերան Լիպոն, որի բերանը ծռվել էր, երբ մի չարք ձեռքի ճիպոտով խփել էր նրա քթին: «Գիշերը մութ ջրի մեջ ինչու՞ ես նայում», – ասես շշնջում էր մեր երգի դասատուն: