Պետրոսյանը հենակետային գոտում խաղացնում էր Արտակ Գրիգորյանին ու Գոռ Մալաքյանին: Եթե Գոռն իր բնույթով առաջ միտված խաղացող է, մրցակցին չեզոքացնելուն զուգահեռ փորձում է նաեւ գրոհներ նախաձեռնել, Արտակն ավելի շատ մտածում է քանդելու, մենապայքարներում հաղթելու եւ թիկունքն ամուր պահելու մասին: Երեկվա խաղի առաջին կեսում հենց նման պատկեր էր, ինչն ամենեւին ձեռնտու չէր մեզ, քանի որ գրոհի կենտրոնը կաղում էր: Բավական է ասել, որ առաջին կեսում մեր թիմն առաջին հարվածը կատարել է 30-րդ րոպեին, երբ Ղազարյանը բարձր հարվածեց: Հենրիխին հավաքականում միշտ տեսել ենք կենտրոնում, եւ հենց նա է եղել գրոհների ու հակագրոհների շարժիչը, թիմն իր հետեւից տանողը, բայց չեխերի հետ խաղում հենց այդ գոտում ստացած վնասվածքից ու Անգլիայում շատ քիչ խաղաժամանակ ստանալուց հետո Պետրոսյանը, թերեւս, որոշել էր նրան ավելի շատ մանեւրելու հնարավորություն տալ՝ տեղափոխելով կիսապաշտպանության ձախ թեւ: Փոխարենը կենտրոնում Մարկոսն էր, սակայն նա որքան էլ տեխնիկապես գրագետ է, չունի Հենոյի ճկունությունը (պատահական չէ, որ Մխիթարյանը երկրորդ կեսում սկսեց ավելի շատ կենտրոնից գործել ու պարբերաբար հետ էր քաշվում, քանի որ ընկերները չէին գտնում գրոհի սկիզբը): Այս պարագայում անհրաժեշտ էր հենակետայինների աջակցությունը խորքից: