Խադ եպիսկոպոսը եղել է Ներսես Մեծ հայրապետի հավատարիմ գործակիցը գրեթե բոլոր ասպարեզներում: Խադ անունը, ըստ լեզվաբան Հրաչյա Աճառյանի հայերեն է և նշանակում է թուր: Սուրբ Խադը եղել է Կարին գավառի Մարագա գյուղից: Նա ավագ սարկավագ էր, ամուսնացած էր և ուներ երկու դուստր: Երբ Ներսես Մեծը հարկադրված էր հեռանալու Հայաստանից, Խադին ձեռնադրում է եպիսկոպոս Բագրևանդ գավառի և Արշարունյաց կամ Կամսարականաց նախարարության համար և նշանակում կաթողիկոսական տեղապահ: Խադը ևս կշտամբում էր Արշակ արքային նրա գործած սպանությունների համար: Արքան փորձում է կաշառել նրան՝ ազատվելու համար շարունակական հանդիմանություններից, սակայն, Խադը ստացած նվերները թագավորի ներկայությամբ բաժանում է աղքատներին: Եվ ի վերջո արքան Խադին քարկոծել է տալիս: Սակայն Խադ եպիսկոպոսը կենդանի է մնում և ապրում նաև Պապ թագավորի օրոք: Թեև հավանաբար ավելի վաղ է վախճանվել, քան Ներսես Մեծը: Սուրբ Խադի մասին ասվում է, որ եղել է շատ աղքատասեր և ողորմած, գործել բազմաթիվ հրաշքներ ու բժշկել հիվանդներ: Փավստոս պատմիչը հաստատում է, թե երբ ամեն ինչ բաշխում էր աղքատներին, լիներ կերակուր կամ որևէ ուտելիք կամ խմելիք, հաջորդ օրը տեսնում էր, որ այդ բոլորը վերստին «լցված էին կարասների մեջ Աստծո հրամանով»: Այնուհետև կենսագիր պատմիչն ավելացնում է. «Այս մարդը զարմանալիորեն անվանի և հոյակապ էր Հայոց մեջ»: Շրջում էր ամենուր, խրատում էր և ուսուցանում ամեն տեղ իր վարդապետ Ներսեսի նման: Սակայն ունեցել է մի թերություն. սիրել է պերճ հագուստ կրել և ձիով շրջել: Եվ երբ տեսել է, որ իր կողմից հանդիմանվող արքան այս հանգամանքը մատնացույց է անում, դարձել է խարազանազգեստ և ձին փոխարինել էշով: