Ան ըսաւ. «Մաշտոցեան Մատենադարանը իր հիմնադրումէն մինչ օրս կը նկատ-ւի բացառիկ կառոյց մը: Ան թէ՛ ձեռագրատուն է, թէ՛ գրադարան, թէ՛ գիտահետազօտական հիմնարկ եւ թէ թանգարան: Այս իւրայատուկ միացումը աննախընթաց էր եւ որեւէ օրինակի վրայ հիմնուած չէր: Մեր հռչակաւոր վանքերը թէ՛ գրչութեան կեդրոն էին, թէ՛ մատենադարան եւ թէ դպրոց: Միջնադարեան աւանդոյթներուն հետ այս միաձուլման ու ազգային աղբիւրներէն սնունդ առած այս իւրայատուկ, նմանը չունեցող կառոյցին համար, առաջին հերթին պարտական ենք Լեւոն Խաչիկեանին»: Մատենադարանը ներկայ շէնքը տեղափոխուած է 1959 թուականին: Շուտով նաեւ Մատենադարանին, իբրեւ գիտահետազօտական հիմնարկի, 60-ամեակը կը նշուի եւ այսօր ալ, անոր խնդիրները նոյնն են՝ հին ձեռագիրներու պահպանումն ու վերականգնումը, պատճէնահանումն ու թուայնացումը, ձեռագիր յուշարձաններու հաւաքումը, հայերէն ձեռագիրներու մայր ցուցակի կազմումը, միջնադարեան տարաբնոյթ բնագիրներու, ինչպէս նաեւ հայկական մանրանկարչութեան յուշարձաններու ուսումնասիրութիւնն ու հրապարակումը, միջնադարեան հայկական աղբիւրները օտար լեզուներով թարգմանելն ու հրատարակելը, գիտահանրամատչելի գրքոյկներու միջոցով հայ ժողովուրդի ձեռագրական մշակոյթի տարածումը եւ այլն։