Առաջնորդի արձանը հողի վրա է ու հողի վրա չէ, հողի վրա է ու հողի հետ չի խոսում։ Զինվորը սեղմում է ձգանը, բայց գնդացիրը չի կրակում։ Արձանը մեջտեղից վերացնելու դեպքում «նավսը» կանցնի։ Պարգեւ Սրբազանը օծված խաչը երկնքից երկիր տարավ-բերեց, համբուրեց խաչը. էնպես էլ սազում է. խաչը որ լեռան դիմահայաց կանգնեցնում է՝ երկնայինի առաջ, լեռը մեկեն եկեղեցու գմբեթ է դառնում խաչի տակ։ Հիսուսի մեղրախոսքն է կաթեցվում մեր ամեն թփի ու քարի, ամեն ծաղկաբաժակի ու ամեն ունկի մեջ։ Առաջնորդին մի «գրուզավիկի» հետույքից կապեցին ու փողոցով, որ առաջնորդի անունն էր կրում, քարշ տալով, տարան։ Թե՝ ուր, Աստված կիմանա, մեր գործը չէ։ Միայն թե ճանապարհին ով հանդիպում էր՝ երկար տարիների իր խաբվածության ամոթից, ձեռքով աչքերը ծածկում էր, դեմքը շրջում։ Միայն մի տարեց կին էր, որ ձեռքը դրեց ճակատից վեր՝ տեսնելու, ինչ են անում, ում են տանում, իսկ երբ հասկացավ ամեն ինչ, ձեռքը չանչ արեց դեպի քարշ եկողն ու ասաց. «Կա է, նամուսդ կտրվե»։