Առաջին անգամ հոր` Արմեն Վաթյանի գրած «Ճանապարհ դեպի Սասունցի Դավիթ» կինոսցենարով հայտնվեց նկարահանման հրապարակում: Հետագայում, տեսնելով, թե ինչպես են ռեժիսորները կամայականորեն վերաձևում նրա գրական տքնանքի երախայրիքները, վճռեց` հենց մեծանա, անպայման կինոռեժիսոր է դառնալու: Տհաճութ յամբ հաճախելով երաժշտական հանրակրթարանի դասական կիթառի դասերին` սիրով հեղինակային երգեր էր հորինում ու կատարում: Ավարտեց նաև ջազային քոլեջի վոկալ բաժինը: Չէր մոռացել նվիրական երազանքի մասին: 1999-ին ավարտեց Մանկավարժական ինստիտուտի կուլտուրայի ֆակուլտետի կինոռեժիսուրայի բաժինը` միաժամանակ դերասանի վարպետություն ուսանելով Կինոդերասանի թատրոն-ստուդիայում: Սակայն կաթվածահար կինոարտադրության պայմաններում անկարելի էր կայանալ նախընտրած ոլորտում (մինչ օրս էլ, ավաղ, ծանր հոգեվարքում է «Հայֆիլմը»): Հոր խորհրդով և ՀՀ ժողովրդական արտիստ Վլադիմիր Մսրյանի թեթև ձեռքով ընդունվեց Երևանի Հրաչյա Ղափլանյանի անվան դրամատիկական թատրոն: Արմեն Խանդիկյանի առաջարկով թատերական պատասխանատու դեբյուտը (Մոլիեր, «Ակամա բժիշկը» - Վալեր) «համեմեց» իր երգերի կատարումներով: Ճիշտ է, դրանց համար մրցանակվել էր հեղինակային երգի փառատոներում, բայց խստահայաց ընտրությամբ շուտով հրաժարվեց մի մասի հանրային հնչեցումից: Թրծվեց ու գունեղացավ արտիստական կերպապնակը տասնյակ դերակատարումներով, որոնցից հատկապես Մերկուցիոն (Շեքսպիր, «Ռոմեո և Ջուլիետ») խթանեց վարպետացման լուրջ առաջաքայլը. համարձակություն ներշնչեց հոր «Զանգ վերևից» մենադրամայի ինքնուրույն բեմադրությունը և խաղարկումը ձեռնարկել: Դրամատիկականում ստեղծագործելուն զուգահեռ նկարահանվեց մի շարք լիամետրաժ գեղարվեստական ֆիլմերում («Հերոստրա տ», «Փոքր քաղաքի մեծ պատմությունը», «Մի´ վախեցիր», «Ալմազ», «Մի´ նայիր հայելուն»):