Այս մեծության օգտագործման պատմական պատճառը դրա հարմարությունն է ատոմական սպեկտրների անալիզի համար։ Ալիքային թիվն առաջին անգամ կիրառվել է 1880 թ. Յոհանես Ռիդբերգի հաշվարկներում։ 1908 թ. Ռիդբերգ-Ռիտցի կոմբինացիոն սկզբունքը նույնպես ձևակերպվել է ալիքային թվի միջոցով։ Մի քանի տարի անց սպեկտրալ գծերը հնարավոր եղավ բացատրել քվանտային տեսության միջոցով՝ որպես էներգիական մակարդակների տարբերություն. Էներգիան ուղիղ համեմատական է ալիքային թվին կամ հաճախությանը։ Սակայն սպեկտրասկոպիական տվյալները շարունակվում են ներկայացվել ոչ թե հաճախությամբ կամ էներգիայով, այլ՝ ալիքային թվով, քանի որ սպեկտրասկոպիական սարքավորումները սովորաբար սանդղավորվում են ըստ ալիքային թվի, որը կախված չէ լույսի արագությունից կամ Պլանկի հաստատունից։