- Առաջին անգամ, երբ արձակուրդ ունեցա, Հասմիկի հետ (առանց նրա տեղ չեմ երթար), որոշեցինք Հայաստան գալ: Նախ Ռուսաստան եկանք: Կարգն էր այդպես: Մոսկվա մտանք, ասի. ՛՛Հասմիկ, էս ու՞ր եկանք՛՛: Աստված իմ, առաջին զգացողությունս՝ վախն էր: Հասմիկը հանգստացրեց.՛՛ՙՀոգ մի ըներ, ամեն ինչ կարգին է՛՛ : Բայց ի՞նչն է կարգին.. Նախ օդակայանում մեզ այնպե~ս քրքրեցին.՛՛Որտեղե՞ն առած ես, որտեղե՞ն բերած ես՛՛ հարցերից հետո, մաքսապետ մարդը հարցրեց ՛՛Որքա՞ն դրամ ունիս՛՛: Ասի ՛՛Չեմ գիտեր՛՛: Բարկացավ. ՛՛Ինչպե՞ս չես գիտեր՛՛: ՛՛Երբեք չեմ իմանում, թե որքան դրամ ունեմ՛՛,-պատասխանս նրան բարկացրեց: Բարկությունը, կարծեմ կրկնապատվեց, երբ ունեցածս հանեցի, դրեցի սեղանին: ՛՛Հաշվիր՛՛, -ասացի: Նույն պահին նկատեցի, որ դրամը այլեւս ուշադրությունից դուրս է, աչքերը հառել էր Հասմիկի զարդեղենի վրա: Հաշվեց` մեկ առ մեկ: Այդ հաշվելու ընթացքը կյանքում երբեք չմոռցա: Ժամացույց կար կնոջս թեւին, որի չորս կողմը ադամանդներով զարդարված էր, այդ քարերն էլ մեկիկ, մեկիկ հաշվեց: Ասի. ՛՛Ջանիկս, երկար թռիչք ունեցանք, թող գնանք, կուզե՞ս վաղը գանք, նորեն շարունակիր գործդ՛՛: Մերժեց: Երբ ամեն բան վերջացրուց, ասաց. ՛՛Արդեն գիտեմ, թե որքան կտոր ոսկի ունես, երբ ետ գաս պակաս լինելու պարագային, պիտի հաշվետվություն տաս, թե որտեղ եւ ում տված ես՛՛: Ամբողջ այդ ՛՛արարողակարգը՛՛, որ մեկուկես ժամեն ավելի տեւեց, ոչ միայն հոգնեցուցիչ, այլեւ վիրավորական էր: Զզված էինք արդեն: Վերջապես տարան ՛՛Մինսկ՛՛ կոչված հոթելը: