Կան պատմական շատ շրջաններ, որոնց ընթացքում «իդեալական աշխարհի» համար մարտնչող մարդիկ շատ զոհեր են տվել: Օրինակ, 1880, 1834 թիվը Լիոնում, Կոմունան և այլն: Ինդոնեզիայի օրինակով մենք տեսնում ենք, որ նույն երևույթը կա նաև այսօր: Ես չգիտեմ, թե ի՞նչ է մտածում այդ մասին այսօրվա երիտասարդությունը, բայց ես էլ եմ երիտասարդ եղել, և այդ բնագավառում իմ ավագների ունեցած անհաջողությանը ինձ համար ոչինչ չանելու պատճառ չի եղել, չնայած այն գիտակցությանը, որ ես չեմ օգտվելու իմ պայքարի արդյունքից: Ընդհակառակը, ինձ թվացել է՝ ես պարտականություն ունեմ նրանց հանդեպ, որոնք իզուր զոհվեցին: Ես կարծում եմ, որ յուրաքանչյուր երիտասարդ, որը քիչ թե շատ ազնիվ սիրտ ունի, եթե նույնիսկ չի տեսնում իր պայքարի վերջը, պիտի մտածի նրանց մասին, ովքեր իրենից առաջ տվել են իրենց կյանքը առանց արդյունքի հասնելու: