Կարելի է կարծել, որ Թուրքիան, ԼՂ հակամարտության գոտում իրավիճակի թեժացման հարցում տալով իր համաձայնությունը, աջակցելով Ադրբեջանին, նպատակ էր հետապնդում առավելագույնս վարկաբեկել ԵՄԽ համանախագահող երկրներին, ի ցույց դնել խնդրի լուծման հարցում նրանց «անզորությունը» և այդպիսով հիմքեր, նախադրյալներ ստեղծել Ղարաբաղյան բանակցային գործընթացում իր իսկ ակտիվ ներգրավվածության համար։ Չպետք է մոռանալ, որ 2016թ. մարտի կեսին Անկարայում Թուրք-ադրբեջանական բարձր մակարդակի ռազմավարական համագործակցության խորհրդի հինգերորդ նիստից քիչ անց Ադրբեջանի արտգործնախարար Էլմար Մամեդյարովը Բաքվում ընդունեց Հարավային Կովկասում ԵԱՀԿ գործող նախագահի հատուկ ներկայացուցիչ Գյունթեր Բեհլերին և հայտարարեց «Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման մեջ ԵՄԽ բոլոր անդամների ներգրավման և ԵՄԽ ողջ կազմով հանդիպումներ անցկացնելու անհրաժեշտության» մասին[137]։ Ակնհայտ է, որ թուրք-ադրբեջանական կողմը ձգտում էր հասնել նրան, որ համանախագահող երկրների դերը նվազի կամ ընդհանրապես վերացվի, և այդպիսով ԵՄԽ անդամ բոլոր երկրներն էլ ստանան համանախագահող երկրի կարգավիճակ, ինչն էլ կապահովի Ղարաբաղյան բանակցային գործընթացում Թուրքիայի ակտիվ ներգրավվածությունը։ Չպետք է բացառել, որ Էրդողանը ժամանակի ընթացքում կսկսի դժգոհել, որ ԵՄԽ համանախագահող երկրներում չկա մուսուլմանական որևէ երկիր (ինչպես որ հայտարարում է ՄԱԿ ԱԽ մշտական անդամների պարագայում), և քանի որ Ադրբեջանը մուսուլմանական երկիր է, ուստիև դա «արդար» չէ և անհրաժեշտ է կա՛մ Թուրքիան դարձնել ԵՄԽ համանախագահող երկիր, կա՛մ էլ ստեղծել Ղարաբաղյան հիմնախնդրի կարգավորման նոր ձևաչափ։