Մեկ ժամ: Երկու ժամ: Սիդը քայլում էր մոտերքում: Այդ ընթացքում ևս երեք մարդ տեսավ, ու նրանց գլուխները նույնպես բացակայում էին: «Կամ գուցե սխալվել եմ,- մտածում էր նա,- չէ՞ որ այդ մարդիկ բավական հեռու էին և գլխարկով, գուցե չեմ նկատել նրանց գլուխները: Լավ, պետք է սպասել: Ո՞ւր են բոլորը, ինչո՞ւ չեն երևում: Հա, աշխատանքային ժամ է, նրանք պարզապես աշխատում են: Պետք է սպասել՝ մինչև վերջացնեն աշխատանքը, այդ ժամանակ գուցե հնարավոր լինի մի լավ նայել բոլորին»: