Ջահել աղջիկներից մեկը մոտեցավ նրանց։ Նա աչքերն ընդգծել էր սուրմայով և նույնիսկ ծիծաղելիս տրտում տեսք ուներ։ Անատոլիայի չափանիշներով նրան արդեն կարելի էր ամուսնացնել, քանի որ տասնհինգ տարեկան էր։ Տարեվերջին նա պետք է ամուսնանար իր հոր ընտրած ատաղձագործի հետ և տխրությամբ էր սպասում այն պահին, երբ պետք է լքեր Պալյանների տունը, ուր նա հանդարտ երջանկություն էր վայելում։ Սակայն նա այլընտրանք չուներ։