Երբ սկսվեց Արցախյան պատերազմը, ես վստահ էի, որ Սամվելը ճակատ է գնալու։ Նա առաջիններից մեկն էր, որ կազմավորեց ազատագրական ջոկատ եւ գնաց Արցախ։ Մարտադաշտից բերված մի տեսաժապավեն կա. Սամվելն ուրախ, հանգիստ, հպարտ կեցվածքով ասում է. «Մինչեւ Միրբաշիրը չգրավենք, ես սարից իջնողը չեմ»։ Վերջին անգամ տուն եկավ կրտսեր որդուս ծննդյան օրը։ Իրեն հատուկ եռանդով, երգուպարով քեֆ արեց։ Վերջում ինձ ասաց. «Արի պարենք վերջին անգամ»։ Այնքան հանգիստ ասաց, ժպիտով, անխուճապ։