Ոչխարի հոտը կեսօրին գետում ջրելուց հետո Սիմոնը գալիս, աղբյուրի սառը ջրով երեսը ողողում է ու դեմքը հառում Աստծուն, որ օրհնանք տա, հետո ծարավը կոտրի, այդ պահին վիշապը իր սեւ գործը տեսնում է։ Դե, վիշապինն էլ ի՞նչն է շատ՝ թույնը։ Իրիկունը հոտը գյուղ է գնում՝ առանց թագվոր Սիմոնի։ Շենացիք Սաթենիկի հետ դես ու դեն են ընկնում, ի վերջո, գալիս, տեսնում են ի՞նչ՝ Սիմոնը ժայռի պես ժայռին թիկն տված, բայց բերանումը շունչ չկա, մարմինն էլ սեւ-սեւ։ Աղբյուրի ակունքի մոտ էլ ընկած էր սրով խողխողված հազար գլխանի մի հրեշավիշապ։