Հնում, եթե որևէ մեկը մեղք էր գործում, պետք է հրապարակայնորեն խոստովաներ։ Եվ եպիսկոպոսը նրան մեկ տարի զրկում էր հաղորդությունից, տրվում էր ժամանակ ապաշխարության համար։ Եվ նրանք, ովքեր ապաշխարության մեջ էին, արձակվում էին Ավագ հինգշաբթի օրը։ Հետագայում այս խոստովանությունը դարձավ անհատական։ Այդ օրը եկեղեցին օգտագործում է մեծ սկիհ և մեծ նշխար։ Այս կարգից հետո վերջին ընթրիքի հիշատակման պատարագն է։ Սա հաստատվեց, երբ Հիսուս վերջին ընթրիքի ժամանակ ասաց. «Սա է իմ արյունը, և սա է իմ մարմինը, և սա արեք իմ հիշատակի համար»։ Դա է, որ կատարվում է ամեն պատարագի ժամանանակ։ Ամեն կիրակի Քրիստոսին ներկայացնում է մեղավոր քահանան։ Ավագ հինգշաբթի օրվա պատարագը պատարագի ծննդյան հիշատակությունն է, և այդ օրը բոլորը պետք է հաղորդություն ստանան։ Վերջին ընթրիքի հիշատակի օրը ցերեկը պատարագ է լինում։