Հետաքրքրական է, որ ի տարբերություն մյուս աղանդավորների՝ հայ բողոքական-ավետարանական եկեղեցիները հայտարարում են, որ Հայ Առաքելական Եկեղեցին իրենց Մայր Եկեղեցին է (անդամներ հավաքագրելու և նրանց պահելու մի հնարամիտ ձև), բայց անմիջապես բացատրում են, թե ինչու իրենց կողմից հավաքագրված մարդիկ չպետք է հետևեն Հայ Առաքելական Եկեղեցուն, այլ մնան իրենց խմբակներում: Այդ հնարովի զգուշացումները՝ աղավաղված մեկնաբանություններով, վերաբերում են մատաղին, որը տարբեր հորինվածքներով ներկայացվում է որպես զոհաբերություն, աղեբլիթը՝ որպես գուշակություն (մինչդեռ Եկեղեցին այն համարում է պահոց կերակուր՝ զգուշացնելով գուշակությունից), սրբերի մասունքների հանդեպ հարգանքը՝ մեռելապաշտություն, Տյառնընդառաջի կրակը՝ որպես կրակապաշտություն, մոմավառությունը՝ մոլորություն՝ բոլորովին անտեսելով Եկեղեցու բացատրություններն ու հիմնավորումները՝ հաստատված Սուրբ Գրքի և մեր Հայրերի ուսուցումների վրա: Այս մի քանի մեղադրանքներից այն կողմ աղանդավորական, կրոնական խմբակները չեն անցնում, որովհետև հավատքին վերաբերող հարցերի առումով այլ բան չեն գտնում կառչելու կամ հորինելու: