Բայց ինչո՞ւ եղեռնի նշումից երկու օր հետո «կարմիրները» որոշեցին կալանել մտավորականներին։ Հիմա պատասխանեմ։ Նախ՝ խոջալուեցիների անունից ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահ Լուկյանովին դիմում էր հղվել ժողովրդական դեպուտատ Զորի Բալայանի դեմ, ուր նշվում է, որ մեր հայրենակցի ամեն անգամ Արցախ գալուց, իբր, մի նոր ընդհարում է տեղի ունենում։ Պարզ է։ Նման ընդհարում հարկավոր էր բաքվեցիներին, որպեսզի մեկ անգամ եւս ասեն՝ տեսնո՞ւմ եք, մենք ճիշտ ենք ասում, Զորի Բալայանը եկել է Արցախ, եւ նորից ընդհարում է։ Ապա՝ պարետ Սաֆոնովին եւ քարտուղար (Ադրբեջանի կոմկուսի) Պոլյանիչկոյին խիստ ձեռնտու է նման բախումը, որպեսզի հնարավորություն ունենան Արցախի հայերին «դաս տալու», դրանով իսկ վերադաս թուրքերի (Բաքվի) խրախուսանքին արժանանալու։ Հիշեցնեմ, որ Բաքվի հայտնի դեպքերի ժամանակ, երբ կազմակերպվեցին կառավարական մակարդակով հայերի ցեղասպանությունն ու տեղահանությունները, մեծ առաքելություն էր կատարում Պոլյանիչկոն։