Թշնամին	նամազ	էր	անում, ի՞նչ	մտիկ	կտար, թե	աշխարքն	էլ	փուլ	գար: Հենց	մեկ	էլ	ձեռըներն անկաջներին	դրին, չոքեցին	ու	գետնին	կպան, թվանքները	բերդիցը	ճռռացին, սար	ու	ձոր թնդացին, եկեղեցիքը	գլուխ	բարձրացրին, ձիանքը	թոկ	ու	ղանթարղա	կտրեցին, երկու	հազարից ավելի՝ յափունջի, թուր, թվանք, գետնի	վրա	մնացին, ու	ղզլբաշի	շատը	անգդակ, բոբիկ	ընկավ ձորնըվեր, չունքի	հրաշքից	յա	քաջքից	ավելի	ո՛չինչ	չէին	կարծում: Ղոչաղ	հայի	տղերքը	քար	ու ձոր	բռնած՝ էլ	էնքան	թվանքին	չէին	զոռ	տալիս, որքան	թրին	ու	ղամին: Գազան	Հասան	խանի լավ	աջալն	էկել, հասել	էր, ամա	նրա	բախտն	էր, որ	էն	Երևանից	էկած	ձիավորները	հենց	էս սհաթին	ձորաբաշը	հասան, մինչև	փիադա	հայի	տղերքը	նրան	կհասնեին, սրանք	ներքև	էկան, Հասան	խանին	ձիու	վրա	դրին	ու	թռցրին: Ողորմելին	ձորի	էս	կողմիցը	որ	աչքը	չի	քցեց	ու	իր ջրատար	օրդուն	տեսավ, երեսը	կալավ	ու	ձիուն	օրզանգվիլ	տվեց: Հազար	մարդից	ավելի	հոգին տվել	էին	էսօր, մյուսքը՝ որը	քարափի, քարերի	գլխով	վեր	ընկել, փառչա-փառչա	էլել, որը բանհոգի	էլած՝ վերընկած	մնացել, որն	էլ	քարի, քոլի	տակի	տափ	կացել, ճապաղել: Շատին	հենց էսպես	տեղերից	հանեցին, կռները	կապեցին	ու	դարիդուս	տարան: Թո՛ղ	նրանց	ուրախությունը նա	զգա, իմանա, ով	սիրտ	ու	երևակայություն	ունի: Հարիր	ավելի	գերի	էլ	էս	օր	ձեռք	բերին: