Նախորդող արդյունքները վերաբերվում էին լույսի տարածման ընդհանուր օրենքներին։ Նրա համար, որպեսզի մարմինների օպտիկական հատկությունների մասին ավելի կոնկրետ ենթադրություններ անել, Լորենցը դիմեց նյութերի մոլեկուլյար կառուցվածքներին։ Իր անալիզի առաջին արդյունքները նա հրապարակեց 1879 թվականին «Լույսի տարածման արագության և միջավայրի խտության և կառուցվածքի հարաբերակցության մասին» աշխատության մեջ (հոլ.՝ Over het verband tusschen de voortplantingssnelheid van het licht en de dichtheid en samenstelling der middenstoffen, կրճատ տարբերակը տպագրվել է հաջորդ տարում գերմանական Annalen der Physik ամսագրում)։ Ենթադրելով, որ նյութի ներսի եթերը ունի այնպիսի հատկություններ, ինչպիսին և ազատ տարածությունում է, և որ յուրաքանչյուր մոլեկուլում արտաքին էլեկտրական ուժի ազդեցության տակ գռգռվում է իրեն համեմատական դիպոլային մոմենտը, Լորենցը ստացավ հարաբերություն n {\displaystyle n} բեկման ցուցիչի և n 2 − 1 ( n 2 + 2 ) ρ = c o n s t {\displaystyle {\frac {n^{2}-1}{(n^{2}+2)\rho }}=\mathrm {const} } տեսքի նյութի ρ {\displaystyle \rho } խտության միջև։ Այդ բանաձևը դեռ 1969 թվականին ստացվել էր դանիացի ֆիզիկոս Լյուդվիգ Լորենցի կողմից, լույսի հստակ տեսության հիման վրա և այնուհետև հայտնի է Լորենց-Լորենցի բանաձև անվանմամբ[Մեկնաբանություն 2]։ Հոլանդացի գիտնականի այդ հարաբերակցության եզրակացության մեջ կարևոր էր նաև լոկալ դաշտի հաշվարկը, պայմանավորված նյութերի բևեռացմամբ։ Դրա համար առաջարկվում էր, որ յուրաքանչյուր մոլեկուլ գտնվի կողքից ուրիշ խոռոչների ազդեցությունն զգող, եթերով լի խոռոչում։ Բանաձևի աջ մասի հաստատունը որոշվում է մոլեկուլների բևեռացմամբ և կախված է ալիքի երկարությունից, այսինքն բնորոշում է միջավայրի դիսպերսիոն հատկությունները։ Այդ կախվածությունը փաստացի համընկնում է խիտ եթերի տեսության շրջանակներում ստացված Զելմայրի (1872) դիսպերսիոն հարաբերակցությանը։ Այն հաշվարկվեց Լորենցի կողմից մոլեկուլում էլեկտրական դաշտի ազդեցության տակ հավասարակշռության դիրքի մոտ տատանվող էլեկտրական լիցքի առկայության հիման վրա։ Այսպիսով, այդ աշխատության մեջ արդեն ներառվում էր էլեկտրոնային տեսության ֆունդամենտալ մոդելը՝ լիզքավորված հարմոնիկ տատանակ[49][50][51]։