— Հ­րանտ ­Մա­թե­ւո­սեան.- ­Նա ստեղ­ծում էր եւ ստեղ­ծել էր տա­լիս։ ­Նա ե­զա­կի էր — նա կա­րե­նում էր եւ սի­րում էր։ Ո՛չ ան­սէր կա­րե­նալն է մի բան, ո՛չ ան­կա­րող սէ­րը, իսկ նա բարձր ար­տիս­տա­կա­նու­թեան ու խոր սի­րոյ շա­ղախ էր։ Ն­րա մի կտա­ւը մի մար­դու կա­րող է հռչա­կել մեծ նկա­րիչ, նրա կտաւ­նե­րը կա­րող են մեծ նկա­րիչ­ներ հռչա­կել ի­րենց թո­ւով մարդ­կանց, բայց այդ կտաւ­նե­րից ա­մե­նա­կա­տա­րեալն իսկ եւ ոչ էլ բո­լոր կտաւ­նե­րը միա­սին՝ չեն տա­լիս այն ամ­բող­ջա­կան կա­տա­րե­լու­թիւ­նը, ին­չը որ ին­քը՝ ­Մի­նաս — խտա­ցումն էր։