Այս ընթացքում բազմաթիվ նամակներ է գրել՝ ՀՀ պաշտպանության նախարարին, ՀՀ վարչապետին: «Իրենք նամակներն ուղարկում են քննիչին, քննիչն էլ ասում է, որ կանեն ամեն ինչ՝ հանգամանքները պարզելու ուղղությամբ: Մի խոսքով՝ մենակ խոսքեր, գործնական ոչ մի բան: Դեպքից երեք ամիս է անցել, վերջերս է քննիչն ասել, որ Մարտինը խմած է եղել, որ անալիզի պատասխանն է այդպիսին: Բայց իմ ձեռքի տակ կա կորպուսի հրամանատարի նամակը, որտեղ չկա ոչ մի դժգոհություն: Իմ թոռը հիվանդ է եղել, բայց երբեք չի դժգոհել, չի դիմել, չի անհանգստացրել նաև բուժանձնակազմին: Եվ կորպուսի հրամանատարի նամակում կա այդ մասին գրված: Ինքը ոչ ծառայությունից է դժգոհել, ոչ հիվանդությունից: Սրտի հիվանդություն ուներ և բրոնխների: Մի քիչ գործ աներ՝ ճնշումը կբարձրանար, մրսեր՝ ջերմությունը, բայց համբերատար տարել է և երբեք չի դժգոհել: Շատ էլ հայրենասեր էր, ոգևորված էր, որ գնացել էր բանակ: Միշտ ասել է՝ ոնց բոլորը, այնպես էլ ես, որ շատ լավ եմ, իմ մասին մի մտածեք: Հետո որ իմացանք խմած է եղել, զարմացանք, որովհետև ես գիտեմ, որ թոռս խմիչք չի սիրում: 10 ամիս ծառայել է ինքը այդ զորամասում, եթե ինքը խմիչքի հակում ունենար, պետք է փորձեր ինքնակամ լքել զորամասը: Եթե նման բան, Մարտինին չէին բնութագրի որպես կարգապահ զինվոր: