Կէս գիշեր էր՝ կծու, ցուրտ ու ցաւագին։ Երկար արարողութիւնները վերջ էին գտեր։ Ես, մայրիկիս հետ վերադարձայ տուն։ Քնաթաթախ՝ նետուեցայ անկողին։ Տարտամօրէն կը յիշեմ, թէ մռայլ երազներ խռովեցին գիշերի հանգիստս։ Մանաւանդ ծննդավայրիս Ամենափրկիչ վանքի որմանկարներուն կեռպոչ ու կոտոշաւոր դեւերու սեւ պարերու մէջէն այն «սեւ մո՜մ»ը չարալեզո՜ւ, անլո՜յս։