Փորձում	էր	գործերի	մեջ	գտնել	գեթ	ժամանակավոր	մոռացում, բայց	միտքն	զբաղվում	էր, վիրավոր	զգացումները հագուրդ	չէին	ստանում: Միայն	մի	գործ	կար, որ	նրան	պատճառում	էր	հոգեկան	հաճույք	և	մի	փոքրիկ	շրջան, ուր	նրա սիրտը	զգում	էր	քիչ-շատ	թեթևություն: Դա	մշակների	համար	նոր	բնակարանների	կառուցումն	էր	և	Զարգարյանների ընտանիքը, ուր	նա	լինում	էր	ամեն	անգամ	հանքերն	այցելելիս: Ուրախ	էր	իր	ձեռնարկությանը, և	այժմ	թվում	էր	նրան, որ եթե	չհոգար	բանվորների	մասին, իր	սրտի	վրա	պիտի	ձգեր	մի	նոր	ծանրություն: Չնայելով, որ	հանքային	գործերը	հանձնել էր	Միքայելին, շաբաթը	երկու-երեք	անգամ	ինքն	էլ	նստում	էր	ասացին	պատահած	կառքը	և	ուղևորվում	այնտեղ: