1259թ. Հուլավու խանի մոտ գտնվող վրաց թագավոր Դավիթ Նարինը (մոնղոլերեն կրտսեր), չկամենալով մասնակցել մոնդոլ-թաթարների դեպի Սիրիա կատարելիք արշավանքին, փախավ Վրաստան եւ ապստամբություն բարձրացրեց։ 1260թ. աշնանը Դավիթ Նարինի սկսած ապստամբությունը շարունակեց Ուլու (մոնղ. ավագ) Դավիթը։ Ինչպես գրում է վրաց ժամանակագիրը, զայրացած Հուլավու խանին հայազգի Ենուք Արքունը երաշխավորում էր չվնասել Դավթին ու նրա որդի Գեորգիին եւ հասավ իր նպատակին ազատեց Դավիթ թագավորի որդիներին, իսկ թագավորին տարավ հորդա... Ի դեպ, այդ ժամանակ Արղուն խանը Թփղիսի «... ինչպես եւ բուն թագավորության» կառավարիչ է նշանակում հայազգի Շադինին։