Լեռան պես ինքնամփոփ, լուռ, իր բնագրով, քաղաքակրթությամբ, իր ողջ բնությամբ այլաբան Տաթևն անցավ իմ աղմկոտ խոսքի դռներով, լուռ տարավ ու ներեց իր խոսքուզրույցը գրին տալու իմ բոլոր գայթակղությունները: Եվ ոչ մի արձագանք Այնտեղից՝ կատարյալ լռություն՝ խաղդ ասա, անցիր: Այն կողմում ուրիշ մարդ է, ուրիշ համբերություն է, լեռան քար համբերություն է, մի ուրիշ սիրտուհոգի է: Ես գիտեմ, Այնտեղ արդարության դուռը երբեք չի փակվի, բայց ներողություն՝ գազ, ջուր, մանկապարտեզ, դպրոցական սպորտդահլիճ, գնդակներ, գրատախտակ, կավիճ, կաթի ու բրդի ընդունման մի կետ, մի ատամ քաշող, մի դիակ հերձող , մի ծնունդ ընդունող տվեք Հայաստանի հոգևոր քաղաքակրթական կենտրոնին, սիրելիներ: Թե չէ, ինչ կարիք կար գրել այս «Օ՜ Զանգեզուր, Օ՜ Տաթև» փաստավավերագրական շարքի 6 պատումները և 6 անգամ շարունակ պնդել նույն բանը. որ ամենավտանգավորներն իրենց սահմանադրությամբ մշակութակերպ արարածներ են և ԱՅՆՏԵՂԻՑ է գալու այն, ինչը գալու է…