Չգիտես ինչու, հենց սկզբից էլ նրա հարաբերությունները լավ չէին դասավորվում Առաջինի հետ: Իմիջիայլոց, Նուվարիշի կարծիքով, դրա մեղավորը ոչ թե Տերն էր, այլ Սադայ Սադըղլիի հաստակողությունն ու հպարտությունը: «Բաղնիքի բղով բարեկամներ է ձեռք գցում: Ամեն մեկին մի բան տալիս՝ մարդուց խլում է ամենակարևորը՝ արժանապատվությունը: Ամորձատում է ժողովրդի հոգին, որ բոլորին դարձնի սուսիկ, հնազանդ»: Այսպիսի սարսափելի խոսքեր Սադայ Սադըղլին չէր երկյուղում ասել նաև թատրոնի ղեկավարության ներկայությամբ: