Ինստիտուցիոնալ կազմակերպման էությունը ինչու՞մ է, մենք ընտրում ենք մարդիկ (ստանում ժառանգաբար, ընտրում ենք ակախ մեր կամքից, կամ մեր կամքին հակառակ): Ու բոլոր այդ մարդկանց վերագրում ենք ֆունկցիաներ, որոնց իրականացման համար սահմանված է ժամանակ: Թագավորի ժամանակը մինչև իր մահն է, դեպուտատինը ու նախագահինը մինչև 4 տարվա լռանալը: Ու ասում ենք եկեք մեզ կառավարեք, հորինեք օրենքներ, որոնցով մենք պիտի ապրենք, կիրառեք արդարություն, պահպանեք սահմանները, հետևեք տնտեսությանը և այլն … բայց հաշվի չենք առնում, որ այդ մարդիկ չեն կարող ամեն ինչում կոմպետենտ լինել, ու երբ հասկանում ենք, որ տվյալ մարդը կամ կուսակցությունը իվիճակի չեն լուծել մեր խնդիրները, արդեն ուշ է, ասենք անցել է 2 տարի, ստիպված պիտի երկու տարի էլ սպասենք որ ընտրենք ուրիշին: Այսինքն մնացած ժամանակը այլևս չի կարող էֆեկտիվ օգտագործվել, էլ չեմ ասում այն դեպքերի մասին, երբ նրանք ուղղակի չեն ուզում հեռանալ, այլ մնում են իշխանության մեջ ցանկացած գնով: