Վահրամ Աթանեսյանն իր «Հայկական հիվանդություն» հոդվածն ավարտում է ողջ հոդվածին հարիր մի տկար վերջաբանով. «Իսկ գուցե ժամանա՞կն է, որ մենք բուժվենք հայկական այդ հիվանդությունից, կենտրոնանք մեր խնդիրների վրա եւ, որքան էլ դառը լինի, խոստովանենք, որ Հայաստանի եւ Արցախի համար պատասխանատու ենք մենք՝ հայրենիքում ապրողներս: Միայն մենք: Մնացածը երազախաբություն է, որից արդեն մեկ դար է ոչինչ էլ չի ստեղծվում»: Անկեղծորեն ասեմ՝ անհասկանալի է, թե ինչից է բողոքում Վահրամ Աթանեսյանը: Ո՞վ է բռնել մեր՝ հայրենիքում ապրողներիս ձեռքը, որ չենք «կենտրոնանում» մեր խնդիրների վրա, որ չենք խոստովանում մեր «պատասխանատվությունը» Հայաստանի ու Արցախի համար: Սա իսկապես հետաքրքիր է: Իսկ ահա, 100 տարվա երազախաբության մասին հաստատումը, մեղմ ասած, խելամիտ մարդուն սազական չէ: Պետք է առնվազն ապերախտ լինել՝ չտեսնելու համար Սփյուռքի այն հսկայական ջանքը, որի շնորհիվ է նաև, որ այսօր Արցախի Հանրապետություն ունենք և ոչ թե «պատմական Արցախ»: