«... Երեք օր բաց ծովում, Բալթիկայի կենտրոնում։ Հորիզոնում ոչ մի ցամաք չի երեւում։ Չեն աշխատում բջջային հեռախոսները։ Գործում է միայն արբանյակային գերկարճալիք կապը։ Բայց դա արդեն բոլորի համար չէ։ Երրորդ օրվա ավարտին զանգեր ստացանք։ Առաջինը հետեւյալ հաղորդումն էր, որ ինձ արթնացրեց միջին եվրոպական ժամանակով ժամը վեցն անց կեսին. «ԱրմենՏելը» եւ «Շարմը» հրավիրում են երիտասարդներին (մենք էլ երիտասարդներ ունենք նավում) Շահումյանի հրապարակ, որտեղ կերգեն սիրված երգիչներ եւ կլինեն անակնկալներ»։ Իսկ մնացած զանգերը ինչ-որ աննկարագրելի բան էին։ Բոլոր խոսողները, չգիտես ինչու, անկախ վատ լսելիությունից, գոռալով ինչ-որ անհասկանալի բաներ էին ասում։ Նրանց ձայնի մեջ տագնապ կար։ Վերջապես հասկացա։ Պարզվեց, որ «Ազգ» թերթում տեղեկատվություն է տպագրվել, որը մեզնից զատ ոչ ոք չգիտեր։ Չէ՞ որ, կրկնում եմ, երեք օր անընդմեջ արտաքին աշխարհի հետ կապ չէինք ունեցել։ Ի դեպ, զանգահարողներից ամեն մեկը յուրովի էր մեկնաբանել տեղեկատվությունը, որի իմաստն այն էր, թե «Կիլիկիան» քիչ էր մնացել խորտակվի, եւ անձնակազմի երկու անդամ ընկել են ջուրը։