Դիմացի տաքսու վարորդը բարակ բեղերով, մեծ կզակով թուխ մարդ էր: Նման խուլիգանական չարաճճիությունների համար մեծ էր երևում, ամենաքիչը վաթսուն տարեկան կլիներ: Մարդու տարիքի և մեքենա վարելու արագության միջև աններդաշնակություն կար: Տաքսու միջի մարդիկ նրանից ավելի հետաքրքիր էին: Հավանաբար ընկերներն էին, ոչ թե հաճախորդները: Վարորդի կողքին նստած խոշորամարմին մարդը թմբլիկ դեմքի մի կեսը դեղին էր ներկել, մյուս կեսը կարմիր: Ասյան դա հանգիստ տեսնում էր ետևի նստարանից, որովհետև մարդը մինչև գոտկատեղը կախվել էր պատուհանից, մի ձեռքով թեթև բռնել էր դիմացի նստարանից, մյուսով դրոշն էր թափահարում: Քանի որ մարմնի վերին հատվածը դրսում էր, իսկ ներքևինը՝ մեքենայի մեջ, բեմում ներկայացում ցույց տվող աճպարարի՝ սղոցով երկու կես արած մարդկանց էր հիշեցնում: Մարդու քիթն այնքան կարմիր էր, որ Ասյան այդ տարածությունից կարողանում էր տեսնել, որ կարմրությունը փչացրել է դեղինի ու կարմիրի համաչափությունը: Արդյոք որ խմիչքն է այդ մահկանացուի քթին կարմիրի այս երանգը տվել գարեջո՞ւրը, ռաքի՞ն, թե՞ երկուսը միասին: Մինչ Ասյան մտածում էր այդ մասին, դիմացի տաքսու ետևի պատուհանն էլ իջեցրին հանկարծ, և նախ մի դհոլ, հետո էլ մի մարդ երկարվեցին դուրս: Անհավատալի ակրոբատիկ վարպետությամբ երկրորդ մարդը մի ձեռքով դհոլը օդ բարձրացրեց, մյուսով բռնեց մեքենայից: Այսպիսով, մեքենայի երկու խուլիգաններն էլ մինչև գոտկատեղ դուրս էին եկել պատուհանից, տաքսին ճյուղեր տված ծառի էր նմանվել: