Սենյակում ճնշող լռություն տիրեց: Փողոցի լապտերների թույլ լույսի ներքո վերամարմնավորվեցին, երեք տղամարդ, կանանց երեք սերունդ մայրը, աղջիկները և թախտին հանգիստ քնած նորածին զույգը, և շրջապատը գարդարող տասնյակ գորգիկները, պահարանի անտիկ արծաթեղենը, պահարանին դրված ինքնաեռը, ուտելուց հետո նվագելու համար պահարանից հանած Երկու ձայնասկավառակները (Կոմիտաս. Ավանդական երգեր և Երևանի կանանց երգչախմբի կատարմամբ հայկական երաժշտություն), տեսանվագարկիչի մեջ կիսատ դիտված տեսաերիզ («Նռան գույնը»), մի քանի նկար, Սուրբ Աննայի սրբապատկերը, Հայաստանի քարտեզը, ճերմակ ձյունով ծածկված Արարատի նկարը... բոլորը և ամեն ինչ կարճ ժամանակով թաղվեց լռության մեջ: Քիչ անց կայանած մեքենաներից մեկի ուժեղ լույսը լցվեց ներս, լուսավորեց պատին կախված զարդանախշ շրջանակով աղոթքը. «Ձեզ ճշմարտությունն եմ ասում, երկրի վրա ինչ կապեք, երկնքում է կապվելու և երկրի վրա ինչ քանդեք, երկնքում է քանդվելու»: