Զինվորը գրում էր ղարաբաղյան բառ ու բանով համեմված երկար նամակներ ու անհամբեր սպասում, թե երբ Երևան գնացող կճարվի: Վանուհին սիրում է մեծ տղայի հետ երեք ամիս շարունակվող այդ երկխոսությունները, ինքը ևս գրում է ծավալուն նամակներ՝ աշխատելով դրանք շաղախել կատակով, առաջին հայացքից աննկատելի խորհուրդներով ու ընտանեկան կյանքի մասին զվարճալի դրվագներով: