Ծաղկազարդի օրն այս իրադարձության հիշատակությունն է, և այդ օրը եկեղեցին ոստեր է օրհնում ու բաժանում ժողովրդին։ Ծաղկազարդին օրհնվում են նաև մանուկները, ովքեր Երուսաղեմում մեծ ցնծությամբ դիմավորեցին Տիրոջը։ Ծաղկազարդի երեկոյան մեր եկեղեցին ունի Դռնբացեքի արարողությունը։ Ավետարանում կա հետևյալ խոսքը, որ ասում է, թե տիրոջ գալստյան ժամին ովքեր որ քնած էին, քնով անցան, ովքեր որ արթուն էին, դիմավորեցին։ Սա այն խորհուրդն ունի, թե ով կարող է մտնել դրախտ։ Դրախտ կարող են մտնել ինչպես արդարները, այնպես էլ մեղավորները՝ ապաշխարությամբ։ Դռնբացեքն ունի հետևյալ խորհուրդը հնում եկեղեցու դռները փակվում էին, և ժողովուրդը մնում էր դրսում, նրա հետ դրսում մնում էր նաև մի քահանա, իսկ մյուս քահանան մնում էր ներսում։ Դրսում գտնվող քահանան ծեծում էր դուռը՝ խնդրելով բացել, և ներսի քահանան ասում էր այն պայմանները, որոնց շնորհիվ նա կարող էր ներս մտնել։ Հիմա այդ արարողությունը տեղի է ունենում ներսում՝ վարագույրի առջև։ Սա արդեն «թատերական» ներկայացում է։