Խառնաշփոթ	մտքերի	մեջ	հանկարծ	մի	հարց	ծագեց	նրա	գլխում — ինչո՞ւ	Պետրոս	Ղուլամյանը	զուրկ	է	պատվի զգացումից: Ճշմարիտ, ահա	մի	մարդ, որի	ընտանեկան	պատիվը	ցեխոտել	են	և	նա	մինչև	այժմ	ոչ	մի	կերպ	վրեժ	չի	առնում իր	թշնամուց: Նա	ուսերն	արհամարհանքով	վեր	քաշեց: Այդ	վայրկյանին	նա	դարձյալ	տեսավ	երկու	մթին	պատկերները, որոնք	չքացան	փլատակների	հետևում: Զգաստության	համար	հանեց	գրպանից	ատրճանակը	և	պահեց	ձեռին	պատրաստ: Մի	քանի	վայրկյան	անցած, նա	մտքում	ծաղրեց	իր	երկչոտությունը, ատրճանակը	դրեց	գրպանը: Նորից	հիշեց	Պետրոս Ղուլամյանին: