Արդյոք ե՞րբ կբացվեին Վարդանի աչքերը, և նա կնկատեր, որ ինքը սիրահարված է նրան։ Մի՞թե նա չգիտեր դրա մասին։ Միգուցե նա չէ՞ր հավանում իրեն։ Մի պահ ուզեց բղավել, որ Կոստանդնուպոլիսն ու Սվասը անցյալում էին, որ ինքն այլևս դեղագործ չէր, այլ հետապնդված մարդ, որին սազում էր միայն կավաշեն տան անհայտությունը, որ նա պետք է մոռանար, թե ով էր եղել, որ չպետք է ինքնախաբեությամբ զբաղվեր իր ապագայի վերաբերյալ և բավարարվեր նոր վիճակով։