Սրտի պայծառութիւնը արդեօ՞ք բխումն է լաւատես հայեացքի՝ կեանքին ու աշխարհին....նաեւ՝ մաքուր խղճի, որոշապէս, քանզի եթէ անկեղծ եղած ես դուն քու եւ բոլորին հանդէպ, եթէ անիրաւ չես եղած այլոց նկատմամբ, եթէ կատարած ես պարտականութիւններդ խղճի մտօք եւ մանաւանդ առանց որեւէ ակնկալութեան, անսակա՛րկ ու անշահախնդի՛ր, յայնժամ ներքին պայծառութիւնը կը շողայ համակ էութենէդ....աչքերդ մանաւանդ կը մատնեն ներաշխարհդ, կ'արտացոլան հոգիդ, եւ ինքնաբուխ ժպիտը կը ծաղկի դէմքիդ վրայ, արեգակին նման ոսկեշող....Սրտի պայծառութիւնը Արարիչին պարգեւն է, անտարակոյս, մաքուր եւ անեղծ հոգիներուն, որպէս գանձ անկողոպտելի...