Արցախապատումի գեղարվեստական ընդգրկումը գրավիչ է ոչ միայն առասպելապատմական այլաբանությամբ, այլ սյուժեների միանգամայն իրական ընտրությամբ։ Փորձը ավելի քան հաջող ստացվեց։ Նկատի ունեմ «Քրիստոսի ծաղիկները» /2001/ ասքը, որ, անշուշտ, մի առաջընթաց քայլ է Վարդան Հակոբյանի ստեղծագործական որոնումներում։ Վիպերգը բարդ կառուցվածք ունի՝ թե ըստ ձեւի եւ թե ըստ բովանդակության։ Այն սկսվում է «Երկիր դրախտավայր» փիլիսոփայական նախերգանքով՝ բանաստեղծի ձգտումը ինչևինչ հեռավոր եզերքում որոնելու «տիեզերական այս թոհուբոհի մեջ բզկտվող աշխարհի ամենամեծ սերը»։ Նա ժամադիր էր եղել հավերժության վայրկյանին, բայց քանի որ հանդիպման վայրկյաններն անվերադարձ են, Աստծու շնորհած վրձինով նկարում է իր տեսիլքի «արյունոտ դրախտավայրը», որ գոյանում է Գողգոթայի ծաղիկներից, եւ պատրանքի մեջ կայանում է լուռ ու անխոս մի հանդիպում՝ հեթանոս աստվածներից շնորհված սիրո նախնադարյան բռնկումով։ Եվ այսպես, գտնելով իր «արքիմեդյան կետը» տիեզերական ժամանակի ու տարածության մեջ, բանաստեղծը հայտնվում է «երկրային ժամանակում», եւ միֆ դարձած անունների խորհրդով կռահում օրերի ողբերգկան պահը. «Սեւ սամումը եղեռնական մոլեգնում է Արցախա սուրբ լեռների մեջ»։