Հերդ՝ զրնդանում, ոտները՝ բխովում. Նազլուն` կիսաջան, մահի	հետ	կռվում, հենց	ե՛ս	եմ	մենակ չոր	գլուխս	պահում, որ	մեկ	շունչդ	քաշեմ	ու	քո	սուրբ	գոգումը	գլուխս	դնեմ	ու	քեզ	բարով	մնա՛ ասեմ, բարով	մնա՛	ասեմ	ու	աչքս	խփեմ, որ	քո	արտասունքն	հեչ	չտեսնիմ, քո	սուգը	չլսեմ: Ա՜խ, ա՜յ	իմ	կորած	որդի, ըմբրի՛ս	լուսատու, բաս	քո	խեղճ	մերդ	հեչ	միտդ	չե՞ս	քցում, բաս	քո	ջրատար հոր	հալը	հեչ	չե՞ս	հարցնում, բաս	ջիվան	Նազլուդ, որ	քեզ	ա	ուզում, անունդ	տալիս, թե	աչքը բանում, քո	սիրովն	էրվում, թե	քեզ	ա	հիշում, շունչը	բերնումը, հրեշտակն	առաջին, ոտը	հողումը, խաչը	գլխատակին, պատանը	ծալած, խունկն	ու	մոմն	հազրած, աչքը	խոր	գնացած, բերանը փակված, լեզուն	չի	բռնում	որ	անունդ	տա. «Ա՛խ	քաշելու	տեղ	նա	Ա՜ղ... Է	ասում, ո՛խ	ասելու	փոխ նա	սի՜ ... հանում»: Արտասունք	չունի, սիրտը	հովացնի. էլ	թաղաթ	չունի, որ	ինձ	էլ	չէրի: Ոտդ ի՞նչպես	ա	քարերին	բռնում, աչքդ	ի՞նչպես	ա	քուն	գալիս, որ	մեր	մեռնիլը	միտդ	ա	գալիս, գլուխդ էդտեղ	լվա՛, էստեղ	չորացրու՛. թո՛ղ	մեկ	սհաթ	ըլի. թոի՛, արի՛, հողին	տո՛ւր	մորդ, որ	էլ	մեր չունենաս, մերդ	քա՛ր	դաոնա. Նազլուն	հետդ	տա՛ր, սա	էլա	ապրի, քեզ	մխիթարի, գնա՛, արևի՛դ մեռնիմ, Աղասի, արևիդ	ձենն	ածի. ինձ	թաղի՛ր, բայց	Նազլվիդ	մի՛	թողար, մի՛	դեն	քցիր, քեզանից ավելի	սա	էլ	ո՞վ	ունի. քեզ	ապավինեց, արի՛, սրան	հասիր, քանի	շունչ	ունի, տա՛ր, չտեսնիմ: Հենց քեզ	տեսա	թէ չէ, հոգիս	ձեզ	կտամ, ես	հողը	կմտնիմ, ձեզ	բարով	կտամ: Էկե՛ք, թաղեցե՛ք, փախե՛ք, գնացե՛ք, էս	դառն	աշխարքի՛ցս	ոտըներդ	քաշեցե՛ք	ու	ձեր	անբախտ	մոր	հոգին	հիշեցե՛ք»: