Անուշ Արշակյանի կարծիքով՝ ամբիոնի դասախոսական կազմի համար մեր դժվարին ժամանակներում սկզբունքային, գրագետ ու նրբազգաց երաժիշտ կերտելը գրեթե հերոսություն է. «Խորին երախտագիտությունս եմ հայտնում նրանց, ովքեր մանկավարժի ծանր ու վեհ մարդասիրական առաքելությունն այդչա՛փ արժանապատվորեն են կատարում։ Խոնարհումս նրանց, ովքեր ամեն օր մենամարտում են համատարած գաղջի ու սեփական հուսահատության հետ, երբ թվում է՝ ամեն ինչ ապարդյուն է…Իմ փոքրիկ մանկավարժական փորձը թույլ է տալիս ասել. «ո՛չ, ապարդյուն չէ»։ Սոցիալական ցանցերի, մեր ուղեղը ռմբակոծող հարյուրավոր փառասեր ու ինքնահավան «ընկերների», ամեն բանի մասին հասանելի ինֆորմացիայի միլիոնավոր աղբյուրների դարում, որտեղ Մարդն ամեն բանի մասին ինֆորմացիա ունի, ամեն ինչ կարող է սովորել, միայն ամենակարևորը՝ իր Էությունն է իր համար գաղտնիք մնում։ Հուզական աշխարհի ժամհար՝ Երաժիշտ դառնալու համար այսօր հանդուգն «մեյնսթրիմից» դուրս մնալու կամք է հարկավոր։ Ինձ բախտ վիճակվեց ծանոթանալ հետագայում իմ ուսանողները դարձած հրաշալի անհատների հետ, որոնք բեմի ու փառքի մասին չէին երազում, այլ երաժշտական գիտելիք ստանալու։ Ու երբ սկսեցին սովորել, հասկացան, որ անվերջ ճանապարհ է, որովհետև տեսան, որ ուսումնասիրվող ու արտահայտվող օբյեկտը՝ մարդու Հոգին, անհուն է…Այս Խորհրդավոր գաղտնիքն ինձ համար ժամանակին բացահայտվեց իմ դասախոսների շնորհիվ։ Այն իմ ամենակարևոր ձեռքբերումն է և իմ «ալֆան» ու «օմեգան»։