Կարծիք կա, որ հեղինակը այս վեպում շոշափում է ցեղասպանության խնդիրը լայն ճանաչում ու հեղինակություն ձեռք բերելու համար: Հեղինակն, անշուշտ, ժխտում է քաղաքական որևէ շահ պաշտպանելու կամ գրականության միջոցով քաղաքական խնդիրներ լուծելու ինչ-ինչ հավակնություններ ունենալը: Իր դասախոսություններից մեկում նա շեշտում է, որ պատմությունները, ինչպես օրինակ հայ և թուրք ընտանիքների մասին պատմությունը, հնարավորություններ են մշակութային տարբեր օղակների միջև ծառացած անջրպետներում կարևոր լուսամուտներ բացելու, միմյանց ճանաչելու ու հաղորդակից դարձնելու համար1: