Վա­ղը թռ­չում եմ Ստե­փա­նա­կերտ։ Պետք է բա­նակ­ցել Վոլս­կու հետ, որին հասց­րել եմ բա­րե­կա­մա­նալ։ Պետք է ասել նրան, մեջ­բե­րե­լով մեծն Մա­րի­ե­տա Շա­հին­յա­նին, այն մա­սին, որ նույ­նիսկ ոչ թե «ՆԱԽՔԱՆ», այլ Ղա­րա­բա­ղի խորհր­դա­յին շր­ջա­նի դեռեւս ամե­նասկզ­բում այն­տեղ հայ­կա­կան բնակ­չու­թյու­նը կազ­մում էր ինն­սուն­չորս տո­կոս։ Իհար­կե, Վոլս­կին բարձ­րա­կիրթ մարդ է եւ Ղա­րա­բաղ է գոր­ծուղ­վել ոչ թե հենց այն­պես, այլ լուրջ որոշ­ում­ներ իրա­կա­նաց­նե­լու հա­մար։ Եվ դրանց, ամե­նայն հա­վա­նա­կա­նու­թյամբ, նա­խա­պատ­րաստ­վել է որ­պես պե­տա­կան մասշ­տա­բի գոր­ծիչ։ Ու­րեմն առա­վել եւս նրան եւ Հեն­րի­խին (Պո­ղոս­յա­նին - խմբ.) կտա­նեմ Ծրագ­րի նա­խա­գի­ծը («Հայ­կաշ­են» - խմբ.)։ Թող ծա­նո­թա­նան։