Ըստ Գ. Ղափանյանի, վարդավառը խեթերեն բառակազմություն է` կազմված <> (ջուր) և << aгг >> (լվանալ` ցնցղել իմաստով) բառերից և նշանակում է` ջրի ցնցղում կամ թափում: Տաղավարյանը, վարդավառ բառը սանսկրիտերեն էր համարում ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն (վարդավառը սանսկրիտորեն կազմված է վարդա ջուր ու վառ սրսկում բառերից) որը նշանակում է ջրցանություն: Այս կերպ էր ստուգաբանում վարդավառ բառը նաև Մելիք-Փաշայանը: Իսկ ըստ Ս. Ծոցիկյանի, այդ բառի միայն առաջին մասն է (<>) սանսկրիտերեն նշանակում <>, իսկ մյուս հատվածը (<>) դա զուտ հայերեն է` <>, <> (<> բառարմատից) իմաստով: Նմանատիպ կարծիք է հայտնում նաև Գ. Ֆընտգլյանը, ըստ որի, վարդավառ բառը ստուգաբանում է որպես` ուարդ=ջուր և ուրդ=ջրի ճամփա: Ս. Պարոնյանի կարծիքով վարդավառն ունի զրադաշտական ծագում և կազմված է զենդերեն <> ու հայերեն <> բառերից և նշանակում է` կրակավառ, հրավառ: