Յուրաքանչյուր փողոց, հրապարակ ու ծառ հիշողություններ էր արթնացնում Վարդանի հոգում։ Նրան թվում էր, որ ինքը երազի մեջ էր, որ ինքը քայլում էր մի ճանապարհով, որը երբեք չէր լքել, և յուրաքանչյուր քայլ, բազմաթիվ արձագանքներ էր ծնում, կարծես քայլեր իր ոտնահետքերով։ Այստեղ էր դատարկված դպրոցը, ուր նա սովորել էր առաջին տարիներին, իր հայրենի տունը կանգնած էր այդտեղից մեկ կիլոմետրի վրա։ Նա մտովի արտասանեց հայկական այբուբենը և հիշեց հորը, որն իրեն այն սովորեցրել էր, երբ ինքը երեք տարեկան էր։ Ամբողջ մի ամառ անհրաժեշտ եղավ տառերը հիշելու համար, իսկ հետո նա այբուբենն արտասանում էր ամեն հարմար առիթով, իր հորեղբայրների, հորաքույրների և բոլոր հյուրերի առջև, նույնիսկ այն մարդկանց համար, ովքեր գալիս էին իր հոր հետ գործերը քննարկելու համար։