Խմբում ամենատարեցը ինքն է՝ Նեսոն, քսանյոթը բոլորել էր երկու ամիս առաջ։ Դրա համար տղաները նրան կնքել են նոր անվամբ՝ Դեդ։ Մի տեսակ լավ էին զգում զինվորները նրա ներկայությամբ։ Պահը բաց չէր թողնում որեւէ իմաստություն ասելու համար։ Ջըռահաց ցեղից է։ Հայրը՝ Սոփա Սարգիսը, դպրոցում վարժապետ էր, բայց բարձր դասարանում սովորող մի աշակերտուհու ոտք, ծնկից վեր, փուշ էր մտել՝ երբ գնացել էին կոլեկտիվ տնտեսության համար մասուր հավաքելու։ Երեխան մեղք էր, «աղջիկ խոխա», լաց էր լինում ցավից, ինքն էլ փուշը հանեց։ Բայց ուսուցիչներից մեկը գյուղում ասել էր, թե փուշը հանելու ժամանակ մի քիչ շոյել է ցաված տեղը։ Դեհ, գյուղացիք էլ վերցրել, վարժապետությունից զրկել են։ Որբ տղա է եղել, նախրապանություն են առաջարկել, ասել են՝ ձեր ցեղից են եղել գյուղի բոլոր նախրապանները, դու էլ գնա, հորդ փեշակը բանեցրու, վարժապետության հետ ինչ գործ ունես։ Դեհ, ինքն էլ չի առարկել, մենակ թե՝ ամեն օր թերթ էր տանում հանդ ու ընթերցում էր ոչ թե սովորական դիրքով, այլ թեք սարալանջին՝ գլուխը դեպի ներքեւ, բերանքսիվայր, պառկած։ Ճիշտը դա է, ասում էր, որ արյունը գլխին ավելի շատ մատակարարվի ու խելքը բնականից ավելի լավ աշխատի։