Կ. Հակոբյան – Անշուշտ, հայապահպանումը կարևոր պայման է, բայց դա, ինչպես ասում են, անհրաժեշտ, բայց ոչ բավարար պայման է: Հայապահպանումը միջոց է, հայրենադարձությունը՝ նպատակ: Այդպես պետք է լինի, բայց այդպես չէ: Ինչու՞ ենք վախենում իրերն իրենց անունով կոչել: Ինչու՞ ենք վախենում հիվանդության ճիշտ ախտորոշումը բարձրաձայնելուց: Ամեն դեպքում հիվանդության ճիշտ ախտորոշումից հետո է բուժման միջոցներ ձեռնարկվում: Սփյուռքն այո, կառույց է, հասարակական կառույց է, իր եկեղեցիով, կուսակցություններով, մշակութային, բարեգործական կազմակերպություններով, սակայն պետք է նաև ընդունել, որ այդ կառույցը շինված է սահող ավազի վրա: Ուրեմն, կայուն հաստատություն չէ և նպատակահարմար է, որ այդ կառույցը ձևով լինի թեթև, ճկուն, բայց բովանդակությամբ համակարգված և հայաստանակենտրոն: Այսօր այդ «կառույցն» իր մեջ կլանում է հայության ֆինանսական և ստեղծագործական կարողությունները, իսկ վերարտադրությունը լավագույն դեպքում տասը տոկոս է։ Ցեղասպանությունից հետո աշխարհով մեկ սփռված հայությունն այնքան մեծ թիվ էր կազմում, և հզորանալու այնպիսի մեծ ներուժ ուներ, որ որոշվեց, կամ դա ինքնըստինքյան տեղի ունեցավ, այն ուղղորդել և դարձնել «սփյուռք» բառի բուն իմաստով: