գրուած խօսքը կ՚ըսէ, “Eppur si muove” («Եւ տակաւին կը շարժի»), այսինքն՝ ժողովուրդը չ՚արտօներ, բայց լեզուական բնաշրջումը իր պայմանները ունի։ Սփիւռքէն մինչեւ Հայաստան, մարդիկ պիտի շարունակեն խօսիլ արաբերէնով, թրքերէնով, անգլերէնով, ֆրանսերէնով, սպաներէնով կամ ռուսերէնով խառն հայերէն մը, եւ, եթէ գիտակից ճիգ չթափեն կարդալու ու իրենց խօսածը բարելաւելու, այդ լեզուն պիտի փոխանցեն յաջորդ սերունդին, որ պիտի մեծնայ կարծելով, որ տահա կամ մառոժնի հայերէն բառեր են —մենք նման օրինակներու ականատես եղած ենք—, ու այս է՛ ու պիտի ըլլայ նաեւ հանճարեղ թարգմանիչներ ու Նարեկացի ծնած ժողովուրդը։ Կարելի է պնդել, որ լեզուն «մեր գոյութենական պայքարի առաջին անկործանելի պատուարն է ու անփոխարինելի առանցքը մեր ազգային քաղաքակրթական յառաջընթացին», եւ որ «որեւէ թեթեւսոլիկ մօտեցում լայնախոհութեան շպարով ծածկուած այդ ազատամիտները կը վերածեն երգիծականօրէն ժամանակավրէպութեան» [sic]։ Նման պնդումներէ աւելի կարեւոր է գործնապէս աշխատիլ, որպէսզի կանխենք մեր լեզուին անմիջականօրէն մեզի՛ վերաբերող հատուածը՝ արեւմտահայերէնը դէպի լեզուական Արշակաւան տանող փորձերը։ Ասիկա պարտաւորութիւնն է թէ՛ լեզուական տարրական գիտելիք ու օրէնք անտեսող գրողներուն եւ թէ՛ խմբագրութեան իրենց տարրական պաշտօնը անտեսող խմբագիրներուն հաւասարապէս։