Եվ ինչո՞ւ են հանկարծ զարմանում, որ մի վաթսունամյա հայ, հազար ու մի զրթուզիբիլով լցրած գլուխն առնում է ափերի մեջ ու գոչում. «Հայաստա՜ն», և այդ բղավոցի վրա հանկարծ դեղձի ծառի վրա խնձորի պտուղ է հայտնվում: Միջակ ֆուտբոլիստը շախմատային գերհսկաների մրցաշարում հաղթող է ճանաչվում: Վարչապետներից ամենաիմաստունը ձմերուկը շերտ-շերտ կտրում է, և միջից Տիգրան Աշխարհակալի դարաշրջանի մետաղյա դրամներ են թափվում: Նա, ով ինքնասպան չի լինում, ինքն է սպանում: Նա, ով սպանվում է, ինքն է ցմահ ազատազրկման դատապարտվում: Կարճահասակները բարձրահասակներին էտում են, սրանք էլ կարճահասակներին ձգմգելով, նրանցից նաիրյան դալար բարդիներ են բուծում: Իսկ սոցիոլոգները, ա՜խ, այդ ժրաջան սոցիոլոգները, հարցեր են հղում ամենքին. «Ովքե՞ր են ավելի վստահելի` շնե՞րը, թե՞ շան լակոտները»: