Հայ նշանավոր մատենագետի, աղբյուրագետի, պատմաբանի մասին պատմությունները հիմնականում գրոտեսկային բնույթի են, անհավատալի, ասես առասպելաբանության ոլորտից կամ ժողովրդական բանահյուսությունից են քաղված։ Ահա՝ ասում են, որ բոլոր նրանք, ովքեր հայագիտության գրանիտը «կրծել» եւ իրենց «ատամների զորությունը» փորձել են Անասյանի աշխատություններով, երբ առաջին անգամ տեսել են նրան, կարկամել, շփոթվել են՝ ոչ մի կերպ չկարողանալով նույնացնել իրենց առջեւ կանգնած ժպտուն, փոքրամարմին ու ճաղատ մարդու իրական եւ խստահայաց ու խոշոր գիտնականի երեւակայական կերպարները։ Ասում են՝ Անասյանի հրատարակած գրքերից յուրաքանչյուրը շատ ավելի ծանր է կշռել, քան ինքը՝ այդ հսկայածավալ գրքերի հեղինակը… Ասում են՝ երեսուն տարի շարունակ նա առաջինն է Մատենադարան մտել եւ վերջինը դուրս եկել այնտեղից… Ասում են՝ երեսուն տարի շարունակ նա Մատենադարանից տուն եւ տնից Մատենադարան է քարշ տվել այլազան գրքերով ու փաստաթղթերով խցկված իր ծանր ու մեծ կաշվե պայուսակը՝ ճիշտ այն մրջյունի հանգույն, որն իր բույնն է գլորում սեփական քաշը մի քանի անգամ գերազանցող ձմեռվա պաշարը… Ասում են նաեւ, որ այդ պայուսակի մեծությունն ու հատկապես ծանրությունը խիստ կասկածելի է թվացել խորհրդային ֆինանսական, հսկիչ ու վերահսկիչ բաժիններին, մանավանդ, երբ հետամտում ու պարզում են, որ նրա տան լույսը մինչեւ ուշ գիշեր չի մարում։ «Ի՞նչ է անում այս «ախպարը» մինչեւ լույս, պետության աչքից թաքուն՝ գիշերով. բաստուրմա՞ է սարքում, կոշի՞կ է կարում, թե՞…»։ Եվ մի գիշեր անակնկալ տուն են խուժում… բայց լամպի լույսի տակ գրքերին հակված տեսնելով գիտնականին՝ թեւաթափ, մանավանդ ամոթահար ու գլխիկոր, հեռանում են… Ասում են՝ Անասյանը անգիր գիտեր Մատենադարանի հսկայական գրապահոցի յուրաքանչյուր գրքի տեղը եւ կարող էր առանց փնտրելու ոչ գիտակ մարդուն անսխալ հուշել անհրաժեշտ գրականության տեղը անթիվ-անհամար գրքերի շարքում։ Ծանոթ էր, ճանաչում էր Մատենադարանում պահվող ձեռագրերն ու տպագիր բոլոր գրքերը՝ անգամ ձեռագրերի ու գրքերի հինավուրց պատառիկները … Եվ ոչ միայն Մատենադարանի, այլ նաեւ Վենետիկի, Երուսաղեմի մատենադարաններինը։