— Սիրելիս, — ասաց	Մարութխանյանը, դարձյալ	փողկապն	ուղղելով, — աշխարհի	երեսին	կան	բազմաթիվ	կեղծ հասկացողություններ	և	կեղծ	զգացումներ: Խարդախություն	ասվածը	մի	առաձգական	բան	է: Խարդախություն	չէ՞ արդյոք, խայտառակել	ծնողների	անունը, դավաճանել	նախահայրերի	կրոնին, ծախել	զավակների	ապագան, ինչ-որ անառակի	փաղաքշանքներին, պարսավել	հարազատ	հորը` նրա	կենդանության	ժամանակ, իսկ	մեռնելուց	հետո` գալ տիրանալ	նրա	հարստությանը, զրկելով	ու	կողոպտելով	օրինական	ժառանգներին: Ես	կեղծելով	ուզում	եմ	վերականգնել արդարությունը, ինչպես	մի	դիպլոմատ, որ	սուտ	ասելով	ու	խաբելով	փրկում	է	իր	հայրենիքը	վտանգից: Բայց	ինչո՞ւ	եմ	ես երկարացնում` կամքը	քոնն	է. չես	ուզում, ես	ի՞նչ	կարող	եմ	անել, գնա	ու	եղբորդ	ձեռներից	ջուր	խմիր, ինչպես	հիմար ոչխար...