Գավառաբնակ մյուս պարոններին /Բորիս Պեպանյան, Արթուր Կարապետյան, Աշոտ Հակոբյան, Արթուր Գեղամյան, Վարդան Կուղիանոսյան/ ռեժիսորը որոշ տեսարաններում դիմազրկում է և ներկայացնում որպես մեկ հավաքական կերպար: Այդ տեսարաններից է Խլեստակովի հետ ծանոթությունը, որտեղ նրանք մի մարդու նման վախենալ են սկսում միևնույն շարժումներով, ահաբեկված շրջվում են ազդված ռևիզորի ունքի շարժումից կամ դժկամ խոսքերից, նույն համաչափությամբ քայլում դեպ նա, նույն բառն արտաբերում միաժամանակ և այլն: