Իսկ	երբ	զգաց, որ	մոլորվել	է, արդեն	ուշ	էր, շատ	ուշ: Ի՜նչ, նա	որպես	ազնիվ	մարդ	չպիտի	կապվեր	օրինական	կապով	այն ազնիվ	ծնողների	մաքուր	և	անապական	աղջկա	հետ, որին	զրկել	էր	կուսությունից, հրապուրելով	նրան	և	նրանից հրապուրվելով: Վերջապես, նա	պիտի	փողո՞ց	նետեր	այն	փոքրիկ	անմեղին, որի	ծննդյան	պատճառն	էր, իր	հարազատ զավակին: Եվ	ինչո՞ւ, ո՞ր	բարոյական	իրավունքով: Ո՛չ, ո՜չ, որքան	ևս	դառը	լիներ	մոլորությունը, այնքան	քաղցր	էր	նրա հետևանքը: Եվ	ահա	նա	ամուսնացավ, նրա	ծնողների	սև	նախապաշարումներն	ու	անմիտ	ավանդությունը	զոհելով ազնվության	զգացմանը	և	բարոյական	մարդու	տարրական	պարտականությանը: Ի՞նչ	փույթ, որ	նա	վռնդվեց	ծնողների հարկից	և	արժանացավ	հոր	անեծքին: