Եվ Աստծո Որդուն խաչողների պատիժը չուշացավ. ընդամենը մեկ սերունդ հետո` 70 թվականին, հռոմեական զորավար Տիտոսը Զատկի տոնին ճեղքեց Երուսաղեմի անառիկ համարվող պարիսպները ու 126000 հրեա կոտորեց, իսկ մինչ այդ 600000 հոգի արդեն մեռել էր սովից ու իրենց իսկ հայրենակիցների ավազակային հարձակումներից: Նրանց հույսն ու պարծանքը եղող Սողոմոնի տաճարի հրկիզումով սկսվեց այդ տարաբախտ ազգի 2000-ամյա պանդխտությունը, որը պետք է ավարտվեր մեր օրերում՝ անցյալ դարի կեսերին, որովհետև Աստծո կողմից հետևյալ խոստումը կար. «Աղաղակի՛ր և ասա՛. այսպես է ասում Ամենակալ Տերը. Ես խիստ նախանձախնդիր եմ Երուսաղեմի, և առավել ևս Սիոնի համար, և սաստիկ բարկացած եմ այն ազգերի դեմ, որոնք միասին հարձակվեցին նրանց վրա: Այն բանի փոխարեն, որ Ես փոքր-ինչ բարկացել էի նրանց դեմ, բայց նրանք հարձակվեցին չարիք գործելու համար: Դրա համար այսպես է ասում Տերը. «Գթությամբ կդառնամ դեպի Երուսաղեմ, և Իմ տունը վերստին կշինվի, ասում է Ամենակալ Տերը, վերստին սահման կգծվի Երուսաղեմի շուրջը»: Աղաղակի՛ր և ասա՛. այսպես է ասում Տերը. «Դարձյալ քաղաքները կլցվեն բարությամբ, և Տերը կողորմի Սիոնին, և նորից բարեհաճ կլինի Երուսաղեմի հանդեպ» (Զաք. 1.14-17): Եվ դարձյալ. «Ինչպես թռչունները իրենց ձագերին են ծածկում, այդպես էլ Զորաց Տերը Երուսաղեմին պիտի պաշտպանություն անի, պիտի պաշտպանի ու փրկի» (Եսայի 31.5):