Ինձ սփոփում է այն միտքը, որ կյանքիս բոլոր էտապներում` գրեթե միշտ, հավատարիմ եմ մնացել այն ակունքներին, որտեղից սկզբնավորվել է ստեղծագործական իմ կենսագրությունը: Նաև այն որ մինչև հիմա դեռ որոնումների մեջ եմ: Ինքս` ինձ եմ փնտրում: Հասկանալ եմ ուզում, թե ես ո՞վ եմ, ինչու՞ եմ ստեղծում այս կամ այն գործը: Եւ այս հարցերի գոյությունը գաղտնագրերի պես մի բան են: Եթե գտնեմ կամ վերծանեմ դրանք ապա դա կլինի վերջը: Իսկ ես չեմ ուզում դադար առնել: Եթե Տերը ինձ համար երկար կյանք է կանխորոշել, ապա իմ հարցերը գնալով կավելանան, իմ ստեղծած աշխարհն ավելի կմեծանա` այնքան շատ մտահղացումներ կան, այնքան անհայտ շերտեր կան, որոնք կուզենայի բացահայտել: Որքա՜ն անելիքներ կան այս աշխարհում: Միայն թե հասցնեմ իրականացնել: Ինձ համար հոգնել բառը գործածությունից դուրս է: Ես չեմ հոգնում, երբեք: Հոգնելը մահ է: