Եվ անդադրում, մշտապես շարժման մեջ, մշտապես գրական իրադարձությունների հոսքի մեջ գտնվող այդ մարդու մահվան գույժն հիրավի ցնցող էր, իսկապես մի ահազանգ, որ, այնուամենայնիվ, ապրում ենք մի աշխարհում, ուր Լևոն Անանյանի պես մարդկանց ներկայությունը բացառիկ է ու կարող է և չկրկնվել, ահազանգ, որ կարող են կանգ առնել ամենաառատաջուր և ամենասրընթաց գետերն անգամ, և հերթական հաստատումն այն ճշմարտության, որ իսկական շնորհակալանքին մարդուն արժանացնում են մահից հետո՝ կենդանության օրոք չգիտես ինչու միշտ հետաձգելով, որ մարդու գործի մեծությունը միշտ մահից հետո է առարկայանում՝ ապրողների կոկորդին թողնելով հիացումի խոսքերը, որ շատ կուզեին հենց այդ մեծ գործն անողին ասել, ու էլի միշտ հետաձգել են…