­Գաբ­րիէլ ­Սուն­դու­կեան լոյս աշ­խարհ ե­կաւ թիֆ­լի­սա­հայ բա­րե­կե­ցիկ ըն­տա­նի­քի մը մէջ, ուր խօ­սակ­ցա­կան լե­զուն վրա­ցե­րէնն էր։ ­Կա­նուխ տա­րի­քէն կորսն­ցուց հայ­րը, որ յա­ջո­ղած ա­ռեւտ­րա­կան մըն էր։ ­Մայ­րը ամ­բող­ջու­թեամբ նո­ւի­րո­ւե­ցաւ իր տղուն դաս­տիա­րա­կու­թեան։ ­Մաս­նա­ւոր դա­սա­տու ու­սու­ցիչ­նե­րու օգ­նու­թեամբ, ­Սուն­դու­կեան ոչ միայն հա­յե­րէ­նին տի­րա­պե­տեց, այ­լեւ՝ սոր­վե­ցաւ ֆրան­սե­րէն, ռու­սե­րէն ու ի­տա­լե­րէն։ ­Նա­խակր­թա­կան ու­սու­մը ստա­ցաւ ­Թիֆ­լի­սի մէջ ­Խա­չա­տուր Ա­բո­վեա­նի բա­ցած դպրո­ցէն ներս, որ­մէ ետք յա­ճա­խեց եւ ա­ւար­տեց ­Թիֆ­լի­սի պե­տա­կան գիմ­նա­զիան։ 1846ին ըն­դու­նո­ւե­ցաւ Ս. ­Փե­թերս­պուր­կի հա­մալ­սա­րա­նը, ո­րուն ա­րե­ւե­լեան լե­զու­նե­րու բա­ժան­մուն­քը յա­ջո­ղու­թեամբ ա­ւար­տեց 1850ին՝ ա­րա­բե­րէ­նը, թրքե­րէ­նը եւ պարս­կե­րէ­նը գու­մա­րե­լով իր սոր­ված լե­զու­նե­րուն վրայ։