Հա­յաս­տա­նի ան­կա­խու­թեան վե­րա­կանգն­ման քայլ առ քայլ յա­ռաջ­խա­ղաց­քին հետ, ա­ռա­ջին ոս­տու­մը ար­ձա­նագ­րե­ցինք 1990 թո­ւա­կա­նի Օ­գոս­տոս 24ին, երբ ­Մա­յիս 1990ի խորհր­դա­րա­նա­կան ընտ­րու­թիւն­նե­րուն հա­մա­ժո­ղովր­դա­յին շար­ժու­մը փայ­լուն յաղ­թա­նակ տա­րաւ եւ, տա­կա­ւին «­Խորհր­դա­յին ­Հա­յաս­տան»ի ի­րա­ւա­վի­ճա­կով ապ­րող մեր հայ­րե­նի­քին մէջ, նո­րըն­տիր ­Գե­րա­գոյն ­Խոր­հուր­դը ըն­դու­նե­ցաւ «­Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տու­թեան պե­տա­կան դրօ­շի մա­սին» օ­րէնք։ ­Մէկ օր ա­ռաջ, Օ­գոս­տոս 23ին, Գե­րա­գոյն ­Խոր­հուր­դը ըն­դու­նած էր ­Հա­յաս­տա­նի Ան­կա­խու­թեան Հռ­չա­կա­գի­րը, որ «­Հա­յաս­տա­նի ­Խորհր­դա­յին ­Սո­ցիա­լիս­տա­կան ­Հան­րա­պե­տու­թիւն» պաշ­տօ­նա­կան խճճո­ւած ա­նո­ւա­նու­մը փո­խա­րի­նեց կարճ ու կտրուկ եւ ի­մաս­տա­լից «­Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տու­թիւն» ա­նու­նով։