-Երբ Հայաստանը նոր էր անկախացել, գործի բերումով հանդիպեցի քաղաքաշինության նախարարության բաժնի վարիչներից մեկի հետ: Նրա ձեռքին ֆրանսիական օրենսգիրք տեսա, որը վերաբերում էր ճարտարապետության ոլորտին: Ասաց, որ այն պետք է թարգմանվի հայերեն և կիրառվի Հայաստանում: Անցել է ավելի քան 20 տարի, այդ գիրքն այդպես էլ սե-ղանին մնաց և չթարգմանվեց: Եթե մենք չունենք ճարտարապետական ոլորտը կարգավորող օրենքներ, գոնե պետք է լավագույն պետությունների փորձը ձեռք բերենք, ճիշտ համադրենք, և տեղայնացնենք: Օրենսդրական դաշտը գրեթե բացակայում է և՛ քաղաքաշինության, և՛ ճարտարապետության, և՛ շինարարության ոլորտում: Առաջ ճարտարապետները գրում և ստորագրում էին ճարտարապետական առաջադրանքներ, որոնց համար պատասխանատվություն էին կրում, իսկ հիմա այդ առաջադրանքը ստորագրում է քաղաքապետը: Ճարտարապետը չունի իրավունքներ ու պարտականություններ, փոխարենը կադաստրը, քաղաքապետարանը, ԱԻՆ-ը ունեն: Այսօր կադաստրն է որոշում՝ ով և որտեղ շինություն կառուցի, հաճախ հարցին մասնագիտորեն չեն մոտենում: