Ու	պատմեց, թե	ինքն	ո՞վ	ա, Խլղարաքիլիսումն	ի՞նչ	արել, Անի	ի՞նչ, Ապարան, Դիլի՝ ի՞նչ, ու քսան — երեսուն	ձիավորով	հազար	հարամու	աչք	հանելով, էստեղ-էնտեղ	կոտորելով՝ ուզեցել	էր հենց	ինքը	մեկ	ֆռսանդ	ճարի, ղզլբաշի	օրդուն	մեկ	գիշեր	կոխի, ամա	բանը	տեղը	չէ՛ր	էկել: էն	օրն էլ	Թարթառ	գետի	ղրաղիցն	անց	կենալիս, թշնամու	աչքովն	էր	ընկել, սաղ	օրդուն	վրեն	պոկ	էկել, ընկերների	մեկ-	երկուսն	էլ	բռնել, մյուսները	սար	ու	ձոր	ընկել, ինքը	հազար	թվանքի	գյուլլից պրծել, նրա	անունը	լսել, ընկել	ռսի	հողը, ընկել, որ	գա	Թիֆլիզ	իմաց	անի, բեղաֆիլ	նրա	օրդուն տեսել	ու	թուշ	էնտեղ	էկել: