Ամե­րիկա­ցի գոր­ծա­րարը շատ զար­մա­ցու­ցած է «caisses enre­gistreuse»նե­րու պարտադրուած դրութիւնը. ասոնք շատ սուղ են ու նաեւ միայն մէ՛կ ըն­կե­րու­թեան մե­նաշ­նորհն են։ Ան կ՚ըսէ թէ՝ “կա­ռավա­րու­թիւնը այդ սար­քե­րով ուղղա­կի «կը մի­ջամ­տէ» քու գոր­ծիդ եւ նկա­տի ու­նե­նալով որ Հա­յաս­տա­նի մէջ գոր­ծա­րարու­թիւնը սերտ կա­պեր ու­նի քա­ղաքա­կան հա­մակար­գին հետ, ու­րեմն շա­տեր գի­տեն թէ ո՛վ ի՛նչ գործ կ՚ընէ, ի՛նչ տե­սակի եւ ի՛նչ քա­նակով ապ­րանք կը վա­ճառէ, իսկ հար­կա­յին հա­մակարգն ալ կը վե­րահսկէ այդ բո­լորին։ Ար­դիւնքը կ՚ըլ­լայ այն որ յա­ջորդ օրը քու մրցա­կիցը տե­ղեկա­նալով գոր­ծիդ գաղտնիք­նե­րուն, զա­նոնք ի նպաստ իրեն կ՚օգ­տա­գոր­ծէ”։ Իսկ եթէ պա­տահի որ այդ գոր­ծիքնե­րը խան­գա­րուին կամ անոնց ելեկտրա­կան հո­սան­քը խզուի, այդ պա­րագա­յին գոր­ծա­րարը իրա­ւունք չու­նի շա­րու­նա­կելու իր աշ­խա­տան­քը, որով­հե­տեւ հա­կառակ պա­րագա­յին կը տու­գա­նուի։ “Այդ գոր­ծիքնե­րու սպա­սարկման միայն մէ՛կ ըն­կե­րու­թիւն կայ որ ան ալ մին­չեւ ժա­մը 17ը կ՚աշ­խա­տի, ու­րեմն եթէ ան­կէ վերջ խան­գա­րում յա­ռաջա­նայ, այ­լեւս ան­կա­րելի է սպա­սար­կել յա­ճախոր­դին”, կ՚ը­սէ Տ. Պէ­քէթ։