Րիգնահովն	ընկել	էր, թոզ	ու	դուման՝ բերդի	չորս	կողմը	բռնել: Էսպես	վախտին	ղուշն	էլ	իր	բնիցը չի	դուս	գալիս, բայց	սաղ	աշխարհն	էկել, Երևանու	բերդի	չորս	կողմը	բռնել	էր, որն	ջիվան Աղասու	խաթեր, որը	նրա	մեիդը	դուս	բերելու, չունքի	լսել	էին, որ	մուզիկով	ու	ղոնշունով	պտի թաղեն, ու	էսպես	բան, էսպես	տեսարան, Երևանումը	դեռ	առաջինն	էր: Սալդաթ	ու	մուզիկանդ բերդի	դուռը	կտրել	էին. ժանդարմեքը	ճամփա	էին	բաց	անում: Համամների	ու	սուրբ	Սարգսի դուզը	էնպես	էր	սևին, սպիտակին	տալիս	ու	դես	ու	դեն	ծփում, ինչպես	մեկ	փրփրած	ծով, որ քամու	ձեռին	յա	սպիտակ	փրփուրն	ա, կիտուկ-կիտուկ, քարին, ապառաժին	խփում, յա	սև	ջուրն ա	դրմբալով	դես	ու	դեն	քցում: Թոզն	էլ	հո	բոլորը	թամամ	էր	անում: