Սուրոն միանգամից այնքան է փոխվում, որ բոլորը մնում են զարմացած։ Գիշեր-ցերեկ աշխատում է ու չի հոգնում, աշխարհը այնպես է գեղեցկանում աչքին, մարդիկ այնպես են բարիանում, հողն այնպես է քաղցրանում։ Նույնիսկ աշխատանքից դուրս ուրիշ մի զբաղմունք է գտնում իր համար Սուրոն. քաղաքամերձ այգիներում խաղողի այգիներ է գցում, այնտեղ մի փոքրիկ հյուղակ կառուցում իր ձեռքով եւ երբ աշխատանքից տուն էր վերադառնում իրիկունները, մոր Նկարի հետ մի երկու խոսք էր փոխանակում ու մեկնում այգի։ Թեեւ առանց նրա Նկարը մենակ էր մնում, թոռնիկները, ծոռնիկները, մանավանդ հարս ու փեսա տանն ուրիշ լեզվով էին խոսում հիմնականում, բայց Սուրոյի այգում աշխատելն ու հողին ամուր կապվելը Սաթենիկ մայրիկի սրտովն էր։ Եվ այդպես, ամեն օր, երբ տուն էր մտնում Սուրոն, առաջինը մոտենում էր Նկարին.