ՊԱՏՄԻՉ. - Եվ կռվում է։ Արյուն է տալիս Տունը։ Ու Տան ոտքի տակ Ավարայրի ու Սարդարապատի ամուր հողն է։ Արշակն ու Ժորան, երբ երեխա էին, եղեռնում հայրեր կորցրին։ Երբ արդեն մեծ են՝ եղեռնում զավակներ կորցրին ու նորից նույն որբերը։ Մինչեւ ե՞րբ պիտի կեռ յաթաղանը կախված մնա հայոց մեծ Տան վրա։ Մինչեւ ե՞րբ... Ե՞րբ... Ե՞րբ... Օգնական լեր, Տեր Աստված։ Օգնական լեր, Տեր Սուր...