Չգիտես ինչու ապրիլյան չորս օրը կոչեցին “չորսօրյա պատերազմ”,,,ժողովուրդը՝ հույսով, որ այն իսկապես ունի կամ կունենա վերջ, կառավարիչները՝ հույսով, որ կարելի է ամեն ինչ շարունակել ինչպես եղել է,,, Գիտակցենք այնուամենայնիվ, որ պատերազմական պայմաններում ենք արդեն 28 տարի, որից 25-ը՝ ապաշնորհ կերպով մսխել ենք,,, Այո, մսխել ենք, որովհետև նման հիասքանչ ժողովրդով ազատ ու անկախ երկրի 25-ամյա պատմությունը պիտի լիներ, պարտավոր էր լինել հաջողությունների պատմություն, վերելքի պատմություն, ազգային հավաքական երջանկության պատմություն, միասնության պատմություն,,,մեր օրինակով աշխարհը պիտի դասեր քաղեր, թե ինչպիսին է լինում փոքր, բայց իր խորությամբ ու խոհեմությամբ գեղեցիկ ազգի վերելքի ճամփան՝ հպարտությամբ ու արժանապատվությամբ շաղախված,,, Դրա փոխարեն ունենք իշխանական լծակներին տիրապետելու համար մղվող 25-ամյա կատաղի պայքարի, անպատկերացնելի ու անընդհատ խորացող անհավասարության, անմարդկային անարդարության, խայտառակ չընտրությունների, սահմռկեցուցիչ հոկտեմբերի 27-ի, ողբերգալի ու ամոթալի մարտի 1-ի պատմություն,,, Կա սակայն մի նվաճում, որը գերակշռում է այս անփառունակ պատմությանը. մեր փառահեղ ՆՈՐ ՍԵՐՈՒՆԴԸ, որը “չորսօրյա” այս պատերազմում փրկեց մեր դեմքը՝ ազգի, երկրի, Սփյուռքի, անգամ պետության,,, Այս սերունդը, որին մենք պարտավոր էինք արդեն հանձնել բարգավաճող երկիր, հարցեր է տալիս, պատասխաններ պահանջում,,,