Վերջնականապես հավատալով, որ հենց Գլխավոր Բեյից էլ առաջիկա օրերին կստանա ատրճանակը, Նուվարիշ Ղարաբաղլին թախիծով վերհիշեց՝ ինչպես մեկ-մեկուկես տարի առաջ իրենք երկուսով երկար ու քաղցր նստում էին չայխանաներում: Հիշեց 1979-ի մայիսը, երբ այն ժամանակների Ադրբեջանի Առաջին մարդն անսպասելի այցելեց թատրոն և նույն անսպասելիությամբ իրեն բնակարան հատկացրեց քաղաքի կենտրոնում: Հիշեց, թե ինչպես դեռևս 60-ականներին մի անգամ թունդ խմել էր և լավ հարբած քայլելով դեպի ավտոբուսի կան•առը՝ փողոցի անկյունում հանդիպել նրան, ում քաղաքում կոչում էին Տեր: Այդ ժամանակ Նուվարիշ Ղարաբաղլին դեռ հայրական տանն էր ապրում, իսկ թատրոնում դեռ նոր-նոր էր բեմ բարձրանում էդպիզոդիկ դերերով: Սակայն (ախր աշխարհում լինո°ւմ են հրաշքներ) պարզվեց, որ այն ժամանակվա Տերը տեսել էր Նուվարիշի այդ աննշան դերակատարումները: Եվ ոչ միայն տեսել, այլև պինդ մտապահել էր: