Լեոնարդոյի գործերը դիտելիս մարդկային որևէ ծանոթ զգացում չես ապրում: Տիեզերական, աստվածային էլ չես կարող ասել, որովհետև դրա համար պետք է վերին ինչ- ինչ գաղտնիքների հասու լինես: Գուցե օրը կգա, ու հնարավոր կլինի անիմանալին իմանալի դարձնել: Իսկ գուցե դրա կարիքը բոլորովին էլ չկա, գուցե գոհանանք այդ գոյությամբ, ինչպես գարնան արևով ենք հիանում կամ էլ գարնան անձրևով, որից հետո հողը նմանվում է նոր ծնված երեխայի: Եւ բնության երևույթների մեծ խորհուրդի հանդեպ ունեցած խոնարհումով թողնենք, որ նրա ստեղծած արվեստի առեղծվածը մնա չբացահայտված: