Եվ այսպես, ապրիլյան (2016թ.) պատերազմից հետո Թուրքիայի նախագահ Էրդողանը Մոսկվային մեղադրեց «Լեռնային Ղարաբաղում սրացումն ապահովելու հանցակցության մեջ», այն դեպքում, «երբ Ադրբեջանն արեց անհրաժեշտ ամեն բան հրադադարի պահպանման համար»։ Հասկանալի է, որ Թուրքիայի նախագահը դրանով իսկ անթաքույց աջակցություն հայտնեց Ադրբեջանին։ Մեկնաբանելով այս փաստը Երևան կատարած իր այցի ընթացքում՝ Ռուսաստանի ԱԳՆ ղեկավար Սերգեյ Լավրովն ասաց հետևյալը. «Ես կարծում եմ, որ հայտարարությունները, որոնք հնչել են թուրքական ղեկավարության կողմից, բացարձակ անընդունելի են մի պարզ պատճառով. դրանք ոչ թե խաղաղության, այլ պատերազմի կոչեր էին։ Դրանք հակամարտությունն ուժային ճանապարհով լուծելու կոչեր էին։ Դա արմատապես հակասում է ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների դիրքորոշմանը և միջազգային հանրության դիրքորոշմանը»։ Հիշեցնենք, որ 2016թ. ապրիլյան պատերազմի նախօրեին Էրդողանի՝ մինչ այդ ծրագրված երկու այցելությունները Բաքու չեղարկվել են Անկարայի ահաբեկչությունների (2016թ. փետրվարի 17-ին և մարտի 13-ին) պատճառով։ Ալիևի կողմից թուրք առաջնորդի հետ հանդիպումն Ադրբեջանից Անկարա տեղափոխելը և այնտեղ 2016թ. մարտի 15-ին Թուրքիայի և Ադրբեջանի ռազմավարական համագործակցության խորհրդի հինգերորդ նստաշրջանն անցկացնելը (բարձր մակարդակով) վկայում են ադրբեջանական կողմի համար Թուրքիայի նախագահի հետ բանակցությունների բացառիկ հրատապությունը։ Այնուհետև, ինչպես և սպասվում էր, այդ նույն շրջանում տեղի ունեցան թուրքական գեներալիտետի պաշտոնական և աշխատանքային այցելությունները Բաքու, թուրք գեներալների բազմաթիվ խորհրդակցություններն իրենց ադրբեջանցի գործընկերների հետ։ Այս ամենն արդեն այն ժամանակ ռազմական սրացում էր գուշակում Ղարաբաղյան հակամարտության գոտում, ինչն էլ տեղի ունեցավ 2016թ. ապրիլի 2-ին։