ԽՍՀՄ և ադրբեջանական իշխանությունները գիտակցում էին, որ միլիցիան ժողովրդի զավակն է ու յուրաքանչյուր դեպքում կանգնելու է ժողովրդի կողքին, ահա թե ինչու ազատագրական շարժումը ճնշելու համար մարզում տեղակայվեցին ԽՍՀՄ և Ադրբեջանի ներքին զորքերի ստորաբաժանումները: Հենց այդ ընթացքում անհրաժեշտություն առաջացավ հայկական բնակավայրերում ստեղծել պահակակետեր, որտեղ շատ դեպքերում ընդգրկվում էին միլիցիայի ծառայողները, ովքեր հերթապահելուց բացի, վտանգի ենթարկելով իրենց կյանքը, ծառայողական ավտոմեքենաներով զենք և զինամթերք էին հասցնում հայ կամավորականներին: Պաշտպանության բանակի կազմավորումից առաջ միլիցիոներները երկրապահ կամավորականների հետ մեկտեղ կենաց ու մահու պայքարի ելան վասն հայրենյաց: Ցավոք, նրանցից 41-ը նահատակվեց` այդպես էլ չտեսնելով հայրենի երկրի ազատությունը: