Ի վերջո, Վարդանը համակերպվել էր իրավիճակի հետ։ Այդ աշխատանքը նրան հնարավորություն էր տալիս չհաճախել հոսպիտալի իր լաբորատորիան, ուր ամռան տապին շնչելու օդ չէր լինում։ Բացի դրանից, պետք էր մեկը, որը կթեթևացներ այդ հիմնականում երիտասարդ մարդկանց տառապանքները։ Մի կողմ դնելով իր կասկածները՝ նա ստիպված եղավ բժիշկ ձևանալ։ Նա բավականաչափ գիտելիքներ ուներ և կատարելագործվում էր աշխատանքի ընթացքում։ Քանի որ վիրաբույժ հազվադեպ էր երևում, Վարդանը սովորել էր հեռացնել արկերի բեկորները և գնդակները։ Ծառերի հովանու տակ սարքած ցանկապատի հետևում ձիուն կանգնեցնելով՝ Վարդանը շտապ ստուգեց ճամբարը և զինվորներին հանձնարարություններ տվեց՝ հավաքել և այրել հին վիրակապերը, որոնցից գարշահոտություն էր տարածվում վրաններում, դատարկել գիշերանոթները, թարմ ջուր բերել։ Անհրաժեշտ էր լինում անդադար կրկնել հանձնարարությունները, քանի որ այն զորակոչիկները, որոնց կցում էին հիվանդանոցին, վախենում էին վարակից և աշխատում էին դժկամությամբ։ Վարդանը լսեց հերթապահ բուժակի զեկույցը։ Երիտասարդ թուրք տղայի աչքերը կարմրել էին անքնությունից։ Յուրաքանչյուր դեպքն առանձին-առանձին նկարագրելուց հետո տղան հոգնած ձայնով հայտնեց.