Արծրունիի ու Պարոնեանի օրերէն 140 տարի ետք, հեռու ենք ըսելէ, թէ արեւելահայերէնը բառապաշարային միեւնոյն կամ նման մակարդակի վրայ կը գտնուի։ Բայց լեզուական սկզբունքի տարբերութիւնը, որուն ակնարկեցինք աւելի վերը, կը բերէ այն վերաբերումի տարբերութեան, որ մինչ արեւմտահայ գրողը, երբ օտար բառի մը դէմ յանդիման կու գայ, նախապատւութիւնը կու տայ հայերէն համարժէքը գործածելու կամ, ի պահանջել հարկին, կը հնարէ զայն, արեւելահայերէն գրողը չի վարանիր ռուսերէն կամ անգլերէն բառը գործածելու առանց այլեւայլի՝ շատ աւելի քիչ տեղ տալով գոյութիւն ունեցող բառերու կամ նորաբանութիւններու (6)։ Փաստը կարելի է գտնել Ստ. Մալխասեանցի քառահատոր, Էդ. Աղայեանի երկհատոր եւ Գիտ. Ակադեմիայի քառահատոր բառարաններուն մէջ, որոնք հաւաքած են իրենց ժամանակի օտարաբանութիւնները (7)։