Պա­րըշ Իւնլի­ւի առա­ջար­կած օրի­նակ­նե­րը շատ ցնցիչ է։ Ցնցիչ՝ եւ նոյնքան ալ ծա­նօթ։ Օրի­նակի հա­մար 1915-ի Հա­յոց ցե­ղաս­պա­նու­թիւնը կամ հան­րա­պետու­թեան շրջա­նին փոք­րա­մաս­նութիւննե­րու դէմ գոր­ծադրուած ճնշումնե­րը եր­բե՛ք ու եր­բեք քա­ղաքա­կանու­թեան նիւթ պէտք չէ որ դառ­նան։ Նոյնպէս քիւրտե­րը իրենց ինքնու­թիւնը առ­ջեւ բե­րելով այդ ինքնու­թիւնը թրքու­թեան դէմ բնու­թագրե­լով կա­րելի չէ, որ քա­ղաքա­կանու­թիւն ընեն։