Անշո՛ւշտ, Աղասի Խանջեանի ողբերգական վախճանը ազգի եւ հայրենիքի համար նահատակւած հերոսի լուսապսակով կը զարդարէ անոր դէմքը։ Մանաւանդ որ 1936- 1937-ի ստալինեան «մաքրագործումներուն» զոհաբերւած ու ողբերգական միեւնոյն վախճանին դատապարտւած մեր մեծութիւնները՝ Չարենցն ու Բակունցը, որոշակի առումով նաեւ Մահարին, ոչ միայն վայելեցին Խանջեանի ուղղակի հովանաւորութիւնը, այլեւ իրենց գրաւոր վկայութիւններով օրին իսկ մեծարեցին Հայաստանի խորհրդային իշխանաւորին ազգային վարքագիծն ու ծառայութիւնը։