Հայոց ռազմարուեստի ակունքներուն բացայայտման համար կարեւոր դիտարկում մըն է օգնական զօրքի «ընդամէնը» երեք հազարանոց ըլլալու մասին տեղեկութիւնը: Յայտնի է, որ Ք.ա. II հազարամեակի առաջին կիսուն այս քանակի զօրքերն այնքան մեծաթիւ կը համարուէին, որ կրնային ինքնուրոյն աշաւանքներ իրականացնել: Հետեւաբար եթէ այս արաշաւանքի ընթացքին այդ հսկայական ուժը ընդամէնը օժանդակ զօրամասի դեր կատարած է, ապա պէտք է կարծել, որ որքան ալ փոքր եղած ըլլան գլխաւոր ուժերը, անոնք իրենց ժամանակի համար բաւականին մեծաթիւ եղած էին: