Վերջին 5 տարիներին ամեն տարի կնոջս հետ Թբիլիսի ենք գնում, բայց մարդկանց նման բազմություն երբեք չենք տեսել: Ասել, որ Երեւանում շատ զբոսաշրջիկ կա, այն ամենի ֆոնին, ինչ տեսանք Թբիլիսիում, նույնն է, ինչ «Ռեալ»-ը համեմատել «Փյունիկ»-ի հետ: Չեմ ուզում քննարկել վրացական իշխանությունների գրագետ կամ ոչ գրագետ քաղաքականությունը, բայց այն, որ երկրի ենթակառուցվածքները զարգանում են՝ ելնելով տուրիզմի պահանջներից, փաստ է: Շահում է գանձարանը, շահում է քաղաքացին, շահում է զբոսաշրջիկը. բոլորը շահեկան վիճակում են: Եվ սա հաստատ տարբերվում է մեր, այսպես կոչված, Հայաստան զբոսաշրջիկների ներգրավելուն ուղղված քաղաքականությունից: Մեկ պարզ պատճառով. վրացիները հիմքն են փոխել, այն նոր ու ավելի ամուր են դարձրել, իսկ մենք կոսմետիկ վերանորոգում ենք արել, հին շենքը սպիտակ ներկով ենք ներկել՝ ամբողջ համակարգի բորբոսը քողարկելու համար: Միայն Թբիլիսին զբոսաշրջիկի համար շատ ավելի հետաքրքիր է, քան Գառնի-Գեղարդ-Սեւան-Տաթեւ ու երեւանյան ռեստորաններ դասական երթուղին: Բացատրեմ, թե ինչու: Հին Թբիլիսիով քայլե՞լ եք: Այո՞: Իսկ որքան հաճելի է, որ մենք՝ հայերս ենք այն կառուցել, իսկ նրանք վերցրել ու, պատկերացնո՞ւմ եք, այդ տխմարները չեն քանդել քաղաքի կենտրոնը (հին քաղաքը): Նրանք՝ մեր անեկդոտների հիմար հերոսները: Փոխարենը մենք՝ հայերս, ամենախելացին ենք, մեզ մոտ՝ Երեւանում, ահա այսպիսի հին կենտրոն կա: Օյ... ներեցեք... հին կենտրոն... իսկ ո՞ւր է: Իսկ ի՞նչ է դա: Ասում եք՝ քանի՞ տարեկան է ձեր քաղաքը: Ի՜նչ եք ասում... Իսկ ցույց կտա՞ք 16-17-րդ դարի շենք: Չկա՞ն: Միայն ռեստորաննե՞ր են: