Ես եւ վերջին պաշտոնով`Հայաստանի քննչական կոմիտեի նախագահ, շատ հարգարժան Աղվան Հովսեփյանը համալսարանում համարյա նույն տարիներին ենք սովորել: Իավաբան դառնալով` նա բարձրացավ պաշտոնեական աստիճաններով` տարբեր պաշտոններում ներկայացնելով պետությունն ու նրա ճշմարտությունը, այդ պաշտոններից պետության փոփոխությունների համար աշխատելով: Ես լրագրող էի եւ աշխատել եմ ամենատարբեր պարբերականներում ու հեռուստատեսությում` Աղվան Հովսեփյանի չափ ու միգուցե նրանից ավելի համոզված, որ իմ քննադատություններով, ձեռքս ցավի վրա դնելով նույնպես, իսկ միգուցե` շատ ավելի եմ նպաստում պետության կայացմանն ու երկիրը երկիր դարձնելուն: Բայց երբ թոշակի գնանք` Ա. Հովսեփյանը (տվյալ դեպքում ոչ թե նրա ու իմ անձերը նկատի ունեմ, այլ մեզ դիտարկում եմ որպես հավաքական կերպարներ)` ես պետք է ստանամ աղքատության խազին գտնվող կենսաթոշակ, Հովսեփյանը` համարյա ըստ պահանջի ապրելու: Չգիտեմ` ինչ այնպես չեմ արել իմ ոլորտում, որ արել է Աղվան Հովսեփյանն իր ոլորտում: