«Վրացիները հաճախ են իրենց վրդովմունքն ու զայրույթը հայտնել ինձ,- նշեց հեղինակը,- սակայն, որ շատ զարմանալի է, նրանց ոչ մտահոգում է գրքի շապիկի նկարը, որտեղ Սահակաշվիլին կրծում է իր փողկապը (մի բան, որը հենց վրացիները սովորական բան են համարում իրենց նախագահի դեպքում) և ոչ էլ ռուս-վրացական պատերազմի իրական պատճառների արծարծումը: Նրանք առավելապես մտահոգված են ջավախահայության խնդրով, որին մեծ տեղ է հատկացվում գրքում»: Վրաստանը մի կողմից մշակութային ցեղասպանություն է գործում երկրի հայաբնակ վայրերում՝ աշխատելով ջնջել հայկականությունը հաստատող ամենաչնչին հետքն անգամ, մյուս կողմից էլ ձևացնում է, թե ինքը Ջավախքի խնդիր ոչ ունեցել է, ոչ էլ ունի: «Այնինչ, բանը Ջավախքում արդեն հասել է հայաթափության, հայկական դպրոցների փակման ու հայերի ձերբակալման», հավելեց հեղինակը: Մի բան, որը մեզ բոլորիս հիշեցնում է ստալինյան ժամանակները, երբ հայատյացության հետևանքով բուն Հայաստանի բնակչությունը երեք միլիոնից հասել էր 700.000-ի: Հենց այս միջոցով էր վրացի Ստալինը ցանկանում Հայաստանը միացնել Վրաստանին՝ վերջ դնելով մարդկության քաղաքակրթության օրրանի գոյությանը: