«Արմենտելի» վաճառքում, բացի կաշառախտի սովորական դրսևորումից, իսկական հանցագործություն էր՝ պահպանել ընկերության հեռահաղորդակցության բոլոր ծառայությունների մենաշնորհը մինչև 2013 թվականը: Պետական ունեցվածքի սեփականաշնորհման հմաշխարհային փորձի երեք րոպեանոց վերլուծությունը բավական կլիներ պարզելու, որ երբ մենաշնորհային իրավունքները փոխանցվում են նոր սեփականատիրոջը, ապա մրցակցության բացակայությունից առաջացած պրոբլեմները նույնպես փոխանցվում են. քիչ են ծառայությունը բարելավելու կամ ներդրում անելու խթանները, բարձր են կարճաժամկետ շահութաբերությունը առավելագույնս մեծացնելու և ունեցվածքը «քամելու» խթանները (վաճառքի գործարքին մասնակցած նախարար Վահրամ Ավանեսյանի անցյառ ամառվա մեղայականից շատ բան է պարզ դառնում. «Մենք ստորագրեցինք պայմանագիրն առանց մասնագետների ու փորձագետների հետ խորհրդակցելու, - ըստ «Ազատ Եվրոպա» ռադիոկայանի ասել է նա: - Շատ շուտով մենք հասկացանք, որ շատ շատ սխալվել ենք»): Այդ գործարքի կանխատեսելի արդյունքն էին սարսափելի վատ ծառայությունը, ահավոր բարձր սակագները, կապուղիների աղետալի որակը և ինտերնետային կապը, որը գործում է Արարատի գագաթին ձյան հալչելու արագությամբ: