Քազանջըների ընտանիքում կատուներն էլ մարդկանց պես իրար հետևից սերունդներով գալիս գնում էին: Ի տարբերություն մարդկանց կատուներն առանց բացառության ապրում էին մինչև ծերություն: Բոլոր կատուներն ունեն իրենց հատուկ բնավորության գծերը, բայց այս տան կատուների ցեղում հիմնականում երկու գեն են մրցակցել: Մի կողմից 1930-ականներին հարս եկած տատիկի բերած երկարամազ, կարճ քթով, ճեփ-ճերմակ պարսկական կատվի «ազնվական» գեներն էին (թաղի հարևանները կատակում էին, թե' ամբողջ օժիտը երևի այդ կատուն է): Մյուս կողմից' «փողոցի» գեներն էին: Սպիտակ պարսկական կատուն հաջողացնում էր տնից փախչելով կենակցել դեռևս անհայտ տեսակի, բայց ակնհայտորեն մոխրագույն կատուների հետ: Իրար հետևից սերնդեսերունդ ծնվող այս երկու գենետիկ առանձնահատկություններից մեկը կամ մյուսը տարօրինակ կերպով հայտնվում էր այս կտուրի տակ ծնված կատուների մեջ: Որոշ ժամանակ անց Քազանջըները դադարեցին կատուներին տարբեր անուններ տալ, միայն նրանց տոհմածառին էին հետևում: Եթե ծնված ձագը ազնվական կողմին էր նման, այսինքն' երկարամազ, տափակ քթով ու սպիտակ էր, մոր տոհմին պատկանող անուն էին տալիս' Առաջին Փաշա, Երկրորդ Փաշա, Երրորդ Փաշա... Եթե ծագում էր փողոցի տոհմից, անունը դնում էին «Սուլթան»' Առաջին Սուլթան, Երկրորդ Սուլթան, Երրորդ Սուլթան... Իհարկե, սուլթանն ավելի բարձր էր, քան փաշան' որպես փողոցի կատուների'