— Մի՛	չարանար, — դարձավ	այրին	երկրորդ	որդուն, որ	մի	կատաղի	հայացք	էր	ձգել	նրա	վրա, — ես	հորդ	խոսքերն	եմ կրկնում: Նա	վախեցավ, որ	դու	մի	տարի	չանցած	չոր	տափի	վրա	կթողնես	ամենքիս	և	կանչեց	Մոսկվայից	Սմբատին: Ասաց, «կասես	նրան, որ	շռայլ	եղբորը	ճանապարհի	բերե, Արշակին	լավ	մտիկ	անե, քեզ	էլ	մենակ	չթողնե: Կասես, որ ինչքան	ինձ	տանջեց — հերիք	է, թո՛ղ	գոնե	քեզ	խնայե, դու	էլ	խեղճ	ես, դու	էլ	անուն	ու	պատիվ	ունես»: