Սերն իմ մեջ առաջացել է մայրիկիս շնորհիվ: Նա քանոնահարուհի է, և ես, մանկապարտեզ հաճախելու փոխարեն, հաճախ նրա հետ գնացել եմ երաժշտական դպրոց: Դեռ երկու տարեկանում ծանոթացել եմ քանոնին: Մայրիկս պատմում է, որ երբ իր աշակերտներից մեկը վերջացրել է դասը, իսկ ինքը դուրս է եկել դասասենյակից, մի փոքր անց լսել է նույն երաժշտությունը, ինչ մինչ այդ նվագել էր իր աշակերտը: Եկել տեսել են, որ ես եմ նվագում: Իմ առաջին քայլը դա է եղել, հասկացրել եմ, որ երաժշտություն շատ եմ սիրում: