- Եթե հայ չլինեի, կցանկանայի ճապոնացի լինել: Սիրում եմ նրանց մշակույթը, մեծ հետաքրքրությամբ ուսումնասիրել եմ և պետք է ասեմ` շատ է գրավում: Կարծում եմ` ապագայում հաստատ կգնամ այնտեղ` որոշ ժամանակով իհարկե: Համոզված եմ` երբ ազգը չի դավաճանում իր մշակույթին, ավանդույթներին, շատ հզոր է: Հենց դրանում է թաքնված ճապոնացիների հզորության գաղտնիքը: Երկրաշարժից ընդամենը մեկ տարի անց նրանք արդեն ոտքի են կանգնել: Այս ժողովուրդն ունի իր մշակույթը, փիլիսոփայությունը, առաջադիմությունը և ի տարբերություն մեզ` ծույլ չէ: Մեր խնդիրն այն է, որ չենք սիրում սովորել, ճանաչել մշակույթը: Շատերը չգիտեն համաշխարհային մեծությունների մասին: Չգիտեն ով է Գոյան, չգիտեն ով է Չայկովսկին կամ Ռախմանինովը, Բախը: Մենք հիմա դասական երաժշտությունից շատ ենք հեռացել, ինչը ցավալի է: Իսկ ճապոնացիներն իրենցը մինչ օրս պահում են, բայց քայլում են առաջ: Ցավում եմ, որ հեռացել ենք մեր արժեքներից: Մենք հիմա բոլորս, առաջին հերթին հեռուստատեսությունն, ապրում ենք «ռեյտինգ» բառով: Շատ սարսափելի երևույթ է: Եթե չկա այդ «ռեյտինգ» կոչվածը, ծրագիրը չի հեռարձակվի, բայց չէ՞ որ հենց նրանք պետք է ճաշակ թելադրեն: Իսկ այն, ինչ կատարվում է երաժշտության հետ, ցավալի է պարզապես: Մարդիկ հանձնվում են և անում են այն, ինչ պահանջում է «ռեյտինգը». այսինքն` այն, ինչն ավելի հասանելի ու հեշտ է: Երգիչը և առհասարակ այն մարդը, ով բեմի վրա է, պետք է մտածի, թե ինչ է ինքը տալիս, ինչ են իրենից սովորում: Բայց հիմա մտածում են միայն, թե ինչքան գումար կարելի է վաստակել: Ինչ վերաբերում է ինձ, ես հաստատ դրան երբեք չեմ գնա: Դա նույնն է, ինչ ինքդ քեզ խաբելը: