Սրբազան, սրբազնացած, այո՛,- եղերերգութեան լոյս-դէմքով։ Վերլուծեր էի, որքան կրնայի, հոգին Սեւ Մոմին։ Կէտի մը վրայ բեւեռացուցեր էի մտածումս։ Այդ մոմի անբոց պատրոյգէն՝ խելահեղօրէն հեղձամղձուկ եւ յուսահատ ձայն մըն էր լսուեր,- «Մեղա՜յ, զի մատնեցի զարիւն արդա՜ր…»։