Ինչպես Իսահակյանի մյուս պատմվածքները, «Համբերանքի չիբուխն» էլ ուներ փիլիսոփայական բնույթ: Պայքար. Այդ բառով կբնութագրեմ «Համբերանքի չիբուխը»-ը պատմվածքը, քանի որ հերոսը՝ Օհան ամին, ի տարբերություն մյուս գյուղացիների ու իր ընկերների, պայքարում էր իր հողի վերականգնման համար: Մի՞թե մարդկանցից հեռանալը պայքար է։Նա պայքարեց մինչև վերջ, ընդհուպ նրան բանտարկեցին ըմբոստանալու համար: Սակայն երբ հարցին նայում ես մյուս կողմից, ուրեմն ինչո՞ւ նա փախավ, հեռացավ սարերը, չէ՞ որ նա ըմբոստ էր ու պայքարում էր: Այնուամենայնիվ, ամենալավ ու հարմար բառը «պայքարն» է, որը կարող է լինել անվերջ կամ վերջավոր: Օհան ամեին բավական ապրել էր երկրի վրա, հասկանալու համար, որ պայքարը կարող է ձախողվել։ Պատմվածխի հերւսը ոչ թե անփորձ, երիտասարդ Օհանն էր, այլ փորձառու, տարիքն առած Օհան ամին։