Երբ Էյնշտեյնը հայտնագործել է ժամանակի իր տեսությունը, գյուտը նրան պատճառել է խորը հոռետեսություն, քանզի փլուզվել է երկրային մի հասկացություն, որ մինչ այդ եղել է ամբողջական, հասկանալի ու վերջավորված։ Չկա ժամանակ, չկա եւ տարածություն, այլ օրենքներով է շարժվում տիեզերքը, նյութականը սոսկ միստիկական պատկերացում է։ Հարաբերական այս կախվածությանն է ունկնդիր Վարդան Հակոբյանի բանաստեղծության ժամանակը.