Հանկարծ կոտրվող ապակու ձայն լսվեց: Հովհաննես Իստանբուլյանը ցնցվեց, թողեց գրելը և բնազդաբար պատուհանի կողմը շրջվելով' անշարժ ականջ դրեց: Երկար ժամանակ սուլող քամուց բացի ոչինչ չէր լսում: Դրսում քամին ասես Աստծո զայրույթն էր մարմնավորում, մահկանացուներին անհայտ պատճառով վնասելով ու դժբախտություն բերելով ոռնում էր: Տարօրինակ է, նրա համար լռությունն այս ահավոր ձայնից սարսափելի էր: Պատերը ծեծող քամու համեմատությամբ տան ներսում արտասովոր լուռ էր: Հովհաննես Իստանբուլյանը անհանգիստ շարժվեց: Վերջապես ներքևից եկող ձայները լսելով հանդարտվեց: Մեկը արագ վազեց տան մի