Փարիզում Վան Գոգը ավելի շատ շփվում է մարդկանց հետ, հանդիպում այլ գեղանկարիչների, զրուցում նրանց հետ, հաճախում վայրեր, ուր նրանք շատը են լինում: Նման մի վայր` “Տամբուրին” կաբարեն Մոնմարտում, որի տերը իտալացի Ագոստինա Սեգատորին էր: Վերջինիս ու Վինսենթի միջև սիրավեպեպ է սկսվում: Մի գեղեցիկ դիմանկար է ստեղծել. Ագոստինան նստաց սեփական սրճարանների սեղաններից մեկի մոտ: Նա շատ նկարների համար է բնորդել… Բայց Փարիզյան իրականությունը բոլորովին այլ էր, այնտեղ տիրում էր մրցակցության լարված մթնոլորտ… Շուտով մեծ քաղաքի կյանքը հոգնեցնում է Վան Գոգին և 1888թ. Փետրվարին նա մեկնում է Առլ, որպեսզի վերադառնա հողին ու այն մարդկանց ովքեր աշխատում են այդ հողի վրա: Այս հարավային քաղաքում նա վերականգնեց ուժերը, հենց այստեղ ամբողջությամբ բացվեց նրա գեղանկարչի տաղանդը, ձևավորվեց նրա անկրկնելի ու յուրօրինակ ոճը: Վան Գոգը իր բազմաթիվ նկարները ստեղծում է ներշնչանքի պահին` մտքով վերահսկելով բնության ընկալման հիացմունքի զգացումը: Նա արդեն չի ձգտում փոխանցել տեսածի տպավորությունները, այլ պատկերում է բուն էությունը` համադրելով սեփական ապրումները: Այստեղ նրան օգնում է Փարիզում ձեռք բերած` հուզական ու խորհրդանշական հնչողություն ունեցող սեփական գույների լեզուն մշակելու փորձը: