Շուշանիկը	նստեց	սեղանի	քով: Նրա	գլխում	ծագել	էր	մի	հանդուգն	միտք — դեն	ձգել	նախապաշարումները	և համարձակորեն	հաղորդել	նամակով	բոլոր	տվայտանքը	Սմբատ	Ալիմյանին: Թո՛ղ, վերջապես, իմանա, թե	ինչ	արավ	նա մի	խեղճ	գործակատարի	խեղճ	եղբորորդուն: Ի՞նչ	կա	վախենալու, ինչո՞ւ	չլիներ	համարձակ...