Շվեյցարական մանկատանը անցկացրած երեք օրերից հետո Վարդանը գիշերով հեռացել էր Մալաթիայից՝ օրիորդ Լանգլեին վստահելով իր գրած նամակների և հոդվածների առաքումը։ Քաղաքում և նրա մերձակայքում հսկողությունը թուլացել էր, սակայն բանակն ու ոստիկանությունը վերահսկում էին բոլոր ճանապարհները և Վարդանը ստիպված էր եղել շարժվել Տավրոսին հյուսիսից հարող բարձր սարահարթի ճանապարհով։ Մատչելի կապաններով և նեղ կիրճերով հարուստ սարահարթը վեհ պատկեր էր ներկայացնում, որի վրա սավառնում էին միայնակ արծիվները։ Հազվադեպ գետակները հոսում էին դեպի Միջերկրական ծովը, իսկ սարերի լանջերին երբեմն հանդիպում էին ոչխարների հոտեր։ Հարավ-արևմտյան ուղղությամբ լեռները կուտակվում էին մինչև անսահմանություն՝ նմանվելով հսկաների, և նրանց տեղ-տեղ կանաչին տվող կարմիր գույնը բացվում էր՝ ընդունելով վարդագույնի և մանուշակագույնի տարբեր երանգներ, և վերջապես ձուլվում էր երկնքի կապույտին։