Վեպերում պատկերված ընտանիքների տղամարդիկ և նրանց նկատմամբ վերաբերմունքը ցույց է տալիս, որ ընտանեկան կառույցն ու հարաբերություններն էականորեն չեն փոխվել ժամանակի ընթացքում: Հաճի Ապտուլլահը ընտանիքում հինգ քույրերի միակ եղբայրն էր և վայելում էր իր երկրին բնորոշ արու զավակներին տրվող սերը, գուրգուրանքն ու հոգացողությունը: «Ստամբուլի բիճը» վեպում Մուստաֆան նույնպես ընտանիքի միակ սպասված ու փափագելի տղան էր երեք քույրերից հետո: Երկու հերոսներն էլ մեծանում են անպատժելիության, ամենաթողության մթնոլորտում, ինչը նպաստում է նրանց անպատասխանատու ու թույլ նկարագիր ունենալուն, մինչև որ թաթախվում են ոճրի մեջ, ոճիր, որը կատարում են առանց նախապես ծրագրելու, մտածելու, հեշտ ու թեթև: Ապտուլլահը կացնով սպանում է իրենց ծառայի կաղ աղջկան: «Հաճի Ապտուլլահին առաջին ոճիրի մը նմանող պատահար մը ես աչքովս եմ ապրեր. պարտեզին մեջ աղջիկ մը կացնով սպաննող: Սպաննեց, բնական ու արագ, ինչպէս կը սպաննէին իր պապերը…»6: Սպանելու, ոչնչացնելու, ոճիր գործելու բնականությունն ցեղի մեջ է, արյան մեջ է: «Ժողովուրդ մըն է անիկա, որուն մէջ կան աշխարհին ամենէն անուշ, աղւոր, պարզ մարդերը: Բայց պարտաւոր եմ աւելցնել, որ այդ ամենէն պատուական մարդը պիտի ծնրադրէ իր նամազը ընելու, դանակը խսիրին երակարած, աղօթէ խորունկ գոհունակությամբ մը ու պիտի ելլէ ոտքի, քիչ անդին կապուած տղեկ մը մորթելու, երբ իրեն ըսուի, որ հայրենիքը այսպէս կուզէ: Հոս է ահա ամենէն դժնդակ կողմը հայ և թուրք կառոյցին»7: