Այլայլված դեմքով, անսահման տխրությամբ լի աչքերով, աղջիկը հրաժեշտի նշան արեց դուրս եկող Վարդանին և լաց եղավ։ Վարդանը չշրջվեց և հեռացավ արագ քայլերով՝ մտքում կրկնելով իր ճանապարհին պատահաբար հայտնված այդ երեխայի անունը։ Պատահաբար։ Ինչպես և որբը, Վարդանը նույնպես հույս կարող էր դնել միայն պատահականության վրա։ Նա մտածեց այն ամենի մասին, ինչ պատմել էր Հովսեփ Վարոնը։ Այդ մայրն ու այդ դուստրը, որոնք իրար էին գտել փողոցի անկյունում... Յուրաքանչյուր անգամ որևէ քաղաքով կամ գյուղով անցնելիս, որևէ մահմեդականի տուն մտնելիս հույս պետք է ծնվեր։ Եվ քանի՞ցս հիսաթափված լինելու հեռանկարով։