Հետո լսեցի նրա ճարճատյունը, բայց չտեսա իրեն, և դա ինձ վախեցրեց, այնպես որ պետք է նրան ցույց տայի, թե չեմ վախենում՝ ոչ հիմա, ոչ էլ մյուս տարի: Հենց այդտեղ բուսած մի արևածաղիկ պոկեցի և, կոթից բռնելով, ծաղիկի կողմը երկարեցի նրան, այնքան մոտեցրի, որ հազիվ երկու բռունցքի չափ մնաց մինչև քիթը: Հետո շարունակեցի ավելի ու ավելի մոտեցնել, որովհետև հիմա այլևս ոչ միայն ուզում էի ցույց տալ, որ չեմ վախենում, ուզում էի նաև իմանալ, թե նա արդյոք հետաքրքրվո՞ւմ է ծաղիկների ձևով ու գույնով կամ էլ նրանց բուրմունքով,— արևածաղիկը լավ բուրմունք ունի, անուշ չէ, բայց համենայն դեպս հաճելի է,— և մեկ էլ հետաքրքիր էր այն միտքը, թե պայծառ երկնքից մի ծաղիկ է իջնում նրա դեմքին: Նա շուռ տվեց գլուխը և դիտեց, բայց երբ ես մի քիչ էլ մոտեցրի ծաղիկը, հանկարծ այնպես արագ փախավ, որ հազիվ կարող էիր տեսնել գնալը: Քարի կողքով իջավ ու կորավ խոտերի մեջ, և էլ չտեսա նրան: