Մի նախադասությամբ ասեմ. գրականությունը նրա համար ամեն ինչ է: Մեծ Վիլյամ Սարոյանը գրելու իր նպատակադրվածության մասին ասում է, որ դա աշխատանք է, ապրուստի միջոց: Ամերիկայում, այո, գրելը նույնն է, ինչ բոված շագանակ վաճառելը: Վազգեն Օվյանը խորհրդային իրականության մեջ է ապրել: Մի երկրում, ուր կարող էր ուսուցչություն անել, որովհետև ուներ բանասիրական բարձրագույն կրթություն, «կրծել գիտության գրանիտը», դառնալ գիտությունների թեկնածու, հետո՝ դոկտոր-պրոֆեսոր: Կամ՝ պետական-կուսակցական չինովնիկ: Գյուղացիական ծագման անբասիր կենսագրությունը նման հնարավորություն ընձեռում էր: Երկիրը «բանվորի տղուց պրոֆեսոր էր ձուլում»: Նույն կաղապարով, նույնանման՝ ինչպես զինվորի թուջե արձանիկներ, և նրանք «հիմնավորում էին» պետական գաղափարախոսությունը: Նաև՝ որ «գրականությունը կուսակցական է»: