Ղուլ	ու	նոքար	Աղասու	թրին	էին	ղուրբան	էլել, որ	էս	միջոցումը	Ղարսա	սարերի	վրա	մեկ	քանի	ղոչաղ քրդստանցի	հայ	ետևն	էր	քցել	ու	արծվի	պես, որտեղ	մեկ	ֆորս	ճանկում	էր, ական	թոթափել	վրա	էր	հասնում, ցրվում, փարա-փարա	անում: Հարիր	տեղ	նրան	ղզլբաշի	ղոնշունը՝ Մաստարա, Ղոշավանքի	դզերումն, ռաստ	էին բերել, հինգ	հարիր	մարդով	վրա	տվել	ու	քառասունով, հիսունով	ջարդվել, էլ	ետ	դառել: Սուդագյան	մեկ	օր	Նաղի խանին` էս	ահագին	գազանին, որ	հարյուր	մարդզի	չէ՛ր	ասիլ, թե	աստված	ա	ստեղծել, է՛ն	տեղը	քցեց, որ	իր մարդկերանցովը	մեկ	բարձր	թափից	վեր	ընկավ	ու	ղզլբաշի	հողը	մտավ, որ	պըրծավ, թե	չէ՛	Աղասու	ձեռին	պետք	է իր	բոլոր	սպանած	անմեղ	հայերի	արնի	ջառըմեն	տար: Բայց	Աղասու	արածները	թողանք	ուրիշ	ժամանակի	ու գնանք	մեր	բանը: