Դրանցից առաջինը պայմանական կոչենք «ժողովրդավարական»։ Իշխանությունները կոչ էին անում դուրս գալ փողոցներ և «տե՛ր կանգնել ժողովրդավարությանը՝ սատարելով ժողովրդի կողմից ընտրված իշխանություններին»։ Այս հռետորաբանությունը արդյունավետ էր ներքին լսարանի համար։ Բացի Էրդողանի աջակիցներից, Թուրքիայում բավական մեծ թիվ կազմող ձախակողմյան ուժերը, ինչպես նաև լիբերալ զանգվածները նույնպես կիսում էին ժողովրդավարական կոչերը՝ պնդելով, որ «ավելի լավ է վատ, բայց ընտրված իշխանություն, քան այդ իշխանությունը բռնի տապալած, բայց լավ զինվորականություն»։ Հատկանշական է, որ այս կարգախոսը հասկանալի ուղերձ էր նաև արտաքին աշխարհին և յուրատեսակ ուղղորդում՝ սատարելու հակամարտող ճամբարներից իշխանականին։