Ջորեպան Մուրադը, ինչպես իրեն անվանեց հաջորդ զրուցակիցս, համայնքի կյանքից և՛ գոհ էր, և՛ դժգոհ: «Կյանքը շատ լավ ա, վատ չի, բայց խնդիրներից աչք չենք բացում: Սարերից խմելու ջուր քաշեցին գյուղ, համա խմելու բան չի: Հիմա կզարմանաք՝ սարերի ջուրը ո՞նց կարա անհամ լինի. կարա, քաշողից ա, ճիշտ չեն սարքել: Ոռոգման ջուր չունենք, խմելու ջրով ենք ջրում, էն էլ հաշվիչը դրել, խեղդում են բնակչին, ոչ էն ա դրանով հողամասդ ջրես, ոչ էն ա չջրես: Ամեն ինչ կա, բայց կոռումպացված ա, եղած աշխատատեղերում մենակ իրենց բարեկամներն են աշխատում: Հողերը սեփականաշնորհել են, տվել են ժողովրդին, բայց էլի մեջ-մեջ են արել, շատերը թողել գնացել են, հողերը մնացել են անտեր: Ես էլ ինձ համար բիզնես եմ բացել, էշ եմ բերել, ու ցանկացողները նստում են, գին չկա, 500-1000 դրամ են տալիս, մարդ կա 5000 դրամ, համա ոմանք չեն ուզում որ ես էստեղ աշխատեմ, խանգարում են բիզնեսիս»,- պատմում էր Մուրադը, ու ես այդպես էլ չհասկացա, թե նրա պատմածում դրականը ո՞րն էր: