Ահա թե ինչու մեդալը այժմ զգուշորեն կփաթաթվի և կուղարկվի հետ դեսպանատուն։ Ես երկար ժամանակ երկմտում էի, ոչ թե այն պատճառով, որ դեռ պատրանքներ ունեի կապված Էրդողանի և նրա տեսակի հետ, այլ քանի որ այսպիսի ցուցադրական քայլը կարող է վնասել ինձանից բացի նաև ուրիշներին, հատկապես այն տասնյակ մագիստրոսներին և ասպիրանտներին, ում գիտական ղեկավարն եմ եղել ես, և որոնցից շատերը վերադարձել են Թուրքիա։ Իմ ստորագրությունը կա նրանց դիպլոմների վրա։ Այնուամենայնիվ, ես այլ ընտրություն չունեի։ Ես հաստատ պարտավոր եմ անել այս քայլը, քանի որ որպես թյուրքագիտության պորֆեսոր, ես դիտարկվում եմ որպես հեղինակություն Թուրքիայի հետ կապված հարցերում։ Ես պետք է անեմ սա որպես բողոքի նշան Թուրքիայում Էրդողանի բռնապետական վատ կառավարման դեմ, ինչպես նաև որպես ճանաչումն այն փաստի, որ 12 տարի առաջ ես սխալվել էի. Թուրքիան չի մոտեցել Եվրոպային (ինչպես որ թվում էր 2002-2006թթ.), բայց 2007-ին այն հեռացավ։ Այսպիսով, նրա անդամակցությունը այլևս իրատեսական տարբերակ չէ։ Մեր քաղաքական առաջնորդները պետք է ասեն շատ հստակ և բարձր. Բավական է։