Նրանցից մեկը` Գրիգորը` ISIS-ի գերության մեջ էր հայտնվել եւ մահվանից փրկվել էր արաբերեն աղոթելու առաջացրած շփոթության շնորհիվ, մի ուրիշ տիկնոջ` տիկ. Անահիտի որդին չորս տարի ծառայել էր սիրիական բանակում, այնտեղից ամպստամբներն էին գերեվարել, բարեբախտաբար հետո կարողացել էր ազատվել, այլ հայազգի երիտասարդներ 6-7 տարի սիրիական բանակից զորացրվել չեն կարողանում, որովհետեւ գործնականում զորակոչվածնրին չեն զորացրում: Ստորագրության արարողությանը հաջորդած հինգ-տաս րոպեի ընթացքում, որ զրուցում էինք «Հալեպի» անդամների հետ, այնքան մարդկային ճակատագրերի, հաղթահարված ողբերգություների, վերգտնվող կյանքի պատմություններ լսեցի, որ մի քանի նովելի նյութ կարող էր ծառայել: Սակայն ուրախալին եւ կարեւորն այն է, որ եւս մի քանի տասնյակ սիրիահայ մեր հայրենակիցների համար այժմ ԱՄՆ-ից, Ճապոնիայից, Գերմանիայից ցուցաբերված այս օգնությունը փակում է անցյալի էջերը` այնտեղ թողնելով պատմված եւ չպատմված նովելները: Հայաստանում կերտվող ներկան ու ապագան լավագույն նովելն է, որ արժե գրվի: