Հետո էլ մեր ընդհանուր ընկերը մեզ ծանոթացրեց և հիմա մենք արդեն իրար հետ շփվում ենք... Ընդ որում հանուն ճշմարտության բացեմ փակագծերը մի քիչ ավելին. Դեռևս 2005 թ-ի աշնանը, երբ ես ծառայում էի բանակում, մի անգամ արձակուրդ եկա ու առիթ ունեցա ծանոթանալու Արմեն Այվազյանի հետ (նա իմ հորաքրոջ որդու մոտիկ ընկերն է): Բնականաբար ես առիթը բաց չթողեցի և ներկայացրեցի Արմենին իմ աշխատանքը, որն այն ժամանակ դեռևս ձեռագիր տեսքով գրված մի հսկայկան մատյան էր: Արմենը, որին լիովին խորթ են գոռոզությունն ու նման բացասական հատկանիշները, անկեղծորեն ոգևորվեց աշխատանքովս ու մի քանի ժամ ուսումնասիրեց այն: Դրանից հետո նա հետաքրքրվեց, թե ինչ պլաններ ունեմ ես "Տարեգիրք"-ը տպագրելու հարցում: Ճիշտ ասած այն ժամանակ ես ծառայում էի և բացի այդ... ես չէի էլ պատկերացնում, որ կկարողանամ տպագրել "Տարեգիրք"-ը: Հենց այդպես, չէի պատկերացնում ու նախ և առաջ ֆինանսական առումով: Ես ուղղակի, որպես յուրօրինակ մի հավաքածու, հավաքում էի այդ ճակատամարտերը, մտածելով, թե հետո, տասնամյակներ անց և գուցե թոշակի տարիքում (իրոք, մի ծիծաղեք ) գուցե և ես տպեմ այն: