Գոռ – Չէ, որովհետև հիմա մեր կրքերն են մանր: Հա, անձամբ իմ մասին եմ խոսում, իմ կրքերը մանր են: Թումանյանը չունե՞ր ապրելու խնդիր: Ես մի աղջիկ ունեմ, որին պետք է պահեմ, Թումանյանը տասը երեխա ուներ: Ամեն օր մեկը դուռը ծեծում էր ու ասում՝ Օհանես, պարտքերս տուր: Բայց այսօր դա կարևո՞ր է: Ոչ: Թումանյանի մասին խոսելիս լավ հոր կերպար չենք քննարկում, քննարկում ենք արվեստագետի, մշակութային գործչի կերպար: Թումանյանի աչքի առաջ մի ամբողջ ազգ մեռնում էր, ու նա չէր կարող մտածել իր տասը երեխաներին կերակրելու մասին: Անդրանիկին նամակ էր գրում՝ «իմ ամենաթանկը իմ երեխեքն են, տասին էլ քեզ նվեր եմ տալիս, ինձ էլ հետը»: Մեր ամբիցիաները պարզունակ են դարձել, ժամանակն է պարզունակ դարձել: