Սելինջերի՝ Ունային գրած նամակներն ուղարկվում են Սարոյանին՝ որպես Քերոլի սիրային նամակներ։ Այդուհանդերձ, չնայած այդ նամակների հուզական խորությանն ու նրբագեղ գրելաոճին, երկու կանանց «խարդախությունը» բոլորովին հակառակ ազդեցություն է գործում ամեն ինչից անտեղյակ Սարոյանի վրա։ Եթե Սիրանո դը Բերժերակի պարագայում հաջողվում է անգերազանցելի նամակներով նվաճել գեղեցկուհի Ռոքսանի սիրտը, ապա Սարոյանի պարագայում Քերոլին սպասվում էր մեծ հիասթափություն։ Վերադառնալով՝ Սարոյանը հայտարարում է, թե ինքը սիրահարվել էր երիտասարդ պարզսիրտ աղջկա և ոչ թե իրեն խելացի երևակայող գրամոլի, ով հիմար նամակներ է գրում։ Ի վերջո, սակայն, նրանք ամուսնանում են, և կանայք Սարոյանից թաքցնում են ճշմարտությունը։