Հրանդ Տին­քի ելոյթնե­րը մտա­վախու­թիւն էին անոնց հա­մար, քա­նի որ կրնա­յին խան­գա­րել իրենց կար­ծե­ցեալ ան­դորրը։ «Հի­մա ի՞նչ պէտք կայ այս հին հա­շիւ­նե­րը բա­նալու» կը հարցնէին անոնք։ Տա­րինե­րու դառն փոր­ձա­ռու­թիւնով սոր­ված էին, թէ պե­տու­թեան դէմ գլուխ ցցե­լը խիստ փոր­ձանքա­բեր երե­ւոյթ մըն է, հե­տեւա­բար պէտք է խու­սա­փիլ եւ շա­րու­նա­կել իր ճղճիմ աշ­խարհին ան­սա­սանու­թիւնը պա­հելով։ Սա­կայն Հրանդ կեան­քի պատ­րաստուած էր շատ աւե­լի յան­դուգն խառ­նուած­քով մը եւ բնաւ նպա­տակ չու­նէր այս ան­բա­րոյ ապա­հովու­թեան ապա­ւինե­լու։