Այս հար­ցում­նե­րուն դժո­ւար է «Ա­յո՛, ապ­րե­ցա՛ն, կա­յի՛ն» պա­տաս­խա­նել՝ դի­տե­լով ­Թուր­քիոյ ա­մե­նա­մեծ ու յա­տուկ քա­ղաք­նե­րէն մէ­կուն՝ Իզ­մի­րի մէջ ու ա­նոր շրջա­կայ­քին դա­րե­րու ան­ցեալ ու­նե­ցող ի­րենց կեան­քէն մնա­ցած եւ գրե­թէ ոչնչա­ցած հետ­քե­րը։