Վերստին անդրադառնանք նավարկության լուսաբանման թեմային։ Ավելի ճիշտ՝ գրքի, ո՛չ, գրքերի վրա կատարվող աշխատանքին։ Հիշեցնենք, որ այս «աքսորային» պայմաններում որպես գրող եւ լրագրող ես նույնիսկ շատ էլ նորմալ եմ զգում։ Չէ՞ որ ամեն ինչ հարաբերական է։ Երեւի դժոխքում էլ կարելի է դրախտային անկյուն գտնել։ Եւ դա կատակ չէ, ծաղր չէ։ Վերջին հաշվով ի՞նչ է պետք գրողին։ Իհարկե, որպեսզի աշխատանքի ընթացքում նրան ոչ ոք չխանգարի։ Թերեւս բացառություն են փոթորիկները եւ ... թոռներս։