Նա	ծանր	նստեց	աթոռի	վրա	և	մեջքը	հենելով	սեղանին` աչքերը	հառեց	հյուրի	երեսին, զզվանքով	լի	աչքերը: Միքայելը ներքին	հուզումից	զանազան	ներվային	շարժումներ	էր	անում: Նա	զգում	էր, ստորացնում	է	ինքն	իրեն	իր	թշնամու	առջև, բայց	ներքին	ձայնը	շշնջում	էր. «ուրիշ	կերպ	չէ՛իր	կարող	վարվել»: