Ամեն բնակավայր իր առասպելն ունի, ամեն տուն՝ իր անտես ոգին: Ոսկեվազի փողոցներից մեկի վրա է բացվում երկհարկանի այն տան դարպասը, որտեղ մի հարյուրամյակ առաջ ապրել է Սարդարապատի հերոսամարտի նահատակներից մեկը՝ գեներալ Տաճատ Հովակիմյանը: Զոհվել էր գեներալը, ու տունը մնացել էր անտեր: Մի քանի տասնամյակ զոհվածի որբերին է այստեղ խնամել ծեր տատը, գերդաստանի մյուս տղամարդկանց աքսորել են, ու տունը ևս որբացել է: Ժամանակ առ ժամանակ այնտեղ մարդիկ են ապաստանել, բայց դա լոկ ապաստան էր նրանց համար, և ո՛չ երբեք օջախ: Տան կիսափուլ դարպասի մոտ վազվզող մանչուկների մեջ մի աղջիկ հաճախ էր կտրվում խաղից և հմայված նայում տան անապակի պատուհաններին, որ մարդկային մթնած ակնախոռոչների էին նմանվում: