Անո՛ւշտ, Աղա­­­սի Խան­­­ճեանի ող­­­բերգա­­­կան վախ­­­ճա­­­­­­­նը՝ իբ­­­րեւ «ստա­­­լինեան մաք­­­րա­­­­­­­գոր­­­ծումներ»ու հա­­­յազ­­­գի պոլ­­­շե­­­­­­­ւիկ զո­­­հերէն մէ­­­կու՝ Ազ­­­գի եւ Հայ­­­րե­­­­­­­նիքի հա­­­մար նա­­­հատա­­­կուած հե­­­րոսի լու­­­սապսա­­­կով կը զար­­­դա­­­­­­­րէ անոր դէմ­­­քը։ Մա­­­նաւանդ որ 1936-1937-ի «ստա­­­լինեան մաք­­­րա­­­­­­­գոր­­­ծումներ»ուն զո­­­հաբե­­­րուած ու ող­­­բերգա­­­կան միեւ­­­նոյն վախ­­­ճա­­­­­­­նին դա­­­տապար­­­տո­­­­­­­ւած մեր մե­­­ծու­­­թիւննե­­­րը՝ Չա­­­րենցն ու Բա­­­կունցը, որո­­­շակի առու­­­մով նաեւ Մա­­­հարին, ոչ միայն վա­­­յելե­­­ցին Խան­­­ճեանի ուղղա­­­կի հո­­­վանա­­­ւորու­­­թիւնը, այ­­­լեւ իրենց գրա­­­ւոր վկա­­­յու­­­թիւննե­­­րով օրին իսկ մե­­­ծարե­­­ցին Հա­­­յաս­­­տա­­­­­­­նի խորհրդա­­­յին իշ­­­խա­­­­­­­նաւո­­­րին ազ­­­գա­­­­­­­յին վար­­­քա­­­­­­­գիծն ու ծա­­­ռայու­­­թիւնը։