Սմբատն	ուղևորվեց	քաղաք` դժբախտ	լուրը	մորն	զգուշությամբ	հաղորդելու: Այրին	տակավին	հուսահատ	դրության	մեջ էր: Չէր	հավատում, թե	Արշակին	տեսնող	է	եղել	կայարանում: Շարունակ	կրկնում	էր.«աշխարհը	տակն	ու	վրա	արեք, խեղճ երեխայիս	մարմինը	գտեք»: Նույնը	կրկնում	էր	և՛	նրա	աղջիկը: Եվ	երկուսն	էլ	իրենց	սրտի	թույնը	թափում	էին	Անտոնինա Իվանովնայի	գլխին, տեղի	անտեղի	բարձրաձայն	հայհոյելով	նրան, որ	իր	հետ	մի	շարք	դժբախտություններ	բերեց ընտանիքի	գլխին: