Էթնոսը հաստատուն, որակական զգացումների այն արմատն է, որն ի վերջո հանգում է ստեղծարար պայթյունի: Ամեն մի էթնիկ բռնկում իր հերթին ծնունդ է տալիս այդ ստեղծագործ ջիղը քայքայող և իր աստվածային հրդեհը կլլող ցեղախմբերի գոյությունը: Սրա ներքին իմաստը շարժումն է, բոլոր ուղղություններով ընթացող պայքարի սաստկացումը և ավերմունքի ու արարման ալեբախությունների մեջ մարդուն պահելը: Վառվող մարդու տենդագին, հուսահատ ու լարված պեղումները ապահովում են կենաց թրթիռների ժայթքումը և կանխատեսում կյանքի ու մահվան համբույրների մեջ մարդու բզկտումը, նրա քամվելը մինչև ամենավերջին բջիջը հանուն սկզբնական նպատակի` հույզի, կենսական լիցքերի արգասաբերության: