Կացինահար ու տերեւաթափ հայոց կաղնին ժամանակի թաւալումին հետ, վերածաղկեցաւ։ Առաջին հերթին վերաբացուեցաւ Դպրեվանքը, վերընձիւղեցաւ զինուորեալ Միաբանութիւնը, սկիզբ առաւ եկեղեցաշինութեան եւ դպրոցաշինութեան գործընթացը։ Հայրենիք եւ անկախութիւն կորսնցուցած Սփիւռքի զանազան երկիրներու մէջ ցրուած հայ ժողովուրդը, նոր յոյսերով եւ ակնկալութիւններով իր աչքերը յառեց հոգեւոր-ազգային կեանքի վերակազմակերպման նուիրուած Կիլիկեան դարաւոր Ս. Աթոռին։