«­Հե­տե­ւեալ օ­րը, ա­րե­ւա­ծա­գէն ա­ռաջ ու­րիշ անձ մը ե­կաւ ձին առ­նե­լու։ Այդ մար­դը ին­ծի միա­ժա­մա­նակ ազ­դա­րա­րեց, թէ պար­տա­ւոր էի կառ­քովս միա­սին եր­թա­լու գիւ­ղէն քա­ռորդ ժամ հե­ռու տեղ մը եւ ինք­զինքս դնե­լու ոս­տի­կա­նու­թեան տրա­մադ­րու­թեան տակ։ Հ­րա­ման մըն էր, որ ին­ծի կը հա­ղոր­դէր. հար­կադ­րո­ւե­ցայ հնա­զան­դե­լու։ Ա­ռա­ջադ­րո­ւած տե­ղին մէջ ու­րիշ կառք մը կե­ցած էր։ ­Հոն կը գտնո­ւէին ոս­տի­կա­նա­կան պաշ­տօ­նեայ մը՝ ոս­տի­կան զի­նո­ւո­րի մը ըն­կե­րակ­ցու­թեամբ, ինչ­պէս նաեւ ­Պոլ­սէն ­Չան­ղը­րը աք­սո­րո­ւած հինգ է­ֆէն­տի­ներ։ Ա­նոնց­մէ մէ­կը ե­րի­տա­սարդ մըն էր, սեւ մօ­րու­քով ու վառվ­ռուն աչ­քե­րով։ Ա­նոնց ա­մէնքն ալ քա­ղա­քին պէ­յե­րուն պէս լաւ հա­գո­ւած էին։ ­Ձեռ­քեր­նին կա­պուած էր։ Մ­տա­հոգ եւ ընկ­ճո­ւած ե­րե­ւոյթ մը ու­նէին։ Ոս­տի­կա­նա­կան պաշ­տօ­նեան զա­նոնք ա­ռաջ­նոր­դեց իմ կառքս եւ ինքն ալ մտաւ միւ­սին մէջ՝ ոս­տի­կան-զի­նո­ւոր­ներն ալ միա­սին։ ­Մե­զի հրա­ման տրո­ւե­ցաւ ճամ­բայ ել­լե­լու ­Թիւ­նէյ գիւ­ղի ուղ­ղու­թեամբ, որ ­Չան­ղը­րըէն վեց ժամ հե­ռու է։