Դեղին փորիկով ու ծիածանի բոլոր գույներով օծված մի եդեմական թռչուն պտտվեց, պտտվեց, բախվեց լուսամուտիս ու ընկավ: Սիրտս այնպես ճմլվեց, ասես երկու կես եղավ: Քույրս մոտեցավ արտակարգ թռչունին, ձեռքն առավ, կենդանի էր: Մայրս հանրագիտարանը վերցրեց, թերթեց-թերթեց, հասավ եդեմական թռչուններին, գտավ վեհ պատկերը, անունը կարդաց՝ Կասանդրա: Գնացի-եկա, բժիշկ քրոջս հորդորեցի, խնդրեցի ամոքել վիրավոր թռչունին: Քույրս ջանաց, թռչունն աներեր էր: Մայրս արտասվեց, ասաց՝ ճակատագրական թռչուններին հաբերը չեն օգնում, այլ առեղծվածը: