-Կմեռնեմ,եթե ուզածս պտուղը չուտեմ,-ասաց մարդը և կերավ պտուղը սրտի ուզածի չափ:Մահն այդ ժամանակ ըմբռնումով մոտեցավ նրա խոսքին, մտածելով` խակ է նրա միտքը իր նման և չի հսկում բերանից դուրս եկածը և լեզվի տակ ոսկոր չկա,որ ծակի: Եվ մարդու սրտովն եղավ:Եվ նա շարունակեց ապրել:Եվ անցավ ժամանակ: -Կմեռնեմ,եթե փառքը ոտքերս չընկնի,-ասաց մարդը և նա հասավ փառքի ետևից ու բարձրացավ նրանից վեր:Եվ մահը աչք փակեց նրա հասած տեղին և նորից նրա սրտովն եղավ:Եվ անցավ ժամանակ: -Կմեռնեմ,եթե փառքից զրկվեմ,ասաց մարդն ու ծանրացավ փառքի ուսերին:Եվ փառքը գլորվեց գետնին:Եվ մահն ականջի ետևը գցեց լսածը`տեսնելով ինչպես է տանջվում անօգ մարդը:Եվ անցավ ժամանակ:Եվ մարդը շարունակեց ապրել: -Մեռնեմ, ազատվեմ անարժան կյանքից,-կիսասիրտ ասաց այլևս ուժասպառ մարդը:Եվ մահը համբերատար առավ նրա միտքը:Բայց նրա սիրտը շարունակեց բաբախել: -Մահը փառք է, լավ կլինի շուտ մեռնի -պրծնի,-ցանկացան բարի մարդիկ:Եվ մահը լսելով` բոլորի կամոք, նստեց նրա շնչին: