-Համենայն դեպս, ոչ հայրենիքից նեղացած լինելու պատճառով։ Նա, որպես ճշմարիտ գիտնական եւ հայագետ, որպես պետականությունից զրկված ժողովրդի ներկայացուցիչ, որպես սփյուռքահայ, հրաշալիորեն գիտակցում էր, որ ամենավատ պետությունն անգամ շատ ավելին է, քան պետականություն չունենալը։ Նա գնում էր, որովհետեւ, առանց իր ընտանիքի, պարզապես չէր կարող ապրել։ Նա, բացի Մատենադարանից, գնալիք տեղ չուներ, անգամ խանութների տեղը չգիտեր։ Առանց ընտանիքի նա պարզապես սովի կմատնվեր… Նա գնաց իր կյանքի երազանքը իրականացնելու, եւ դա հայրենալքություն չէր։ Նրա մեկնումը հիրավի մի քանի հայրենադարձություն արժեր։ Ավելին ասեմ՝ Անասյանի ԱՄՆ-ում հայտնվելը նոր խթան էր հայագիտության զարգացման համար։ Մի կողմ թողնենք այն նոր՝ արժանապատիվ կենսապայմանները, որում վերջապես սկսում է ապրել նշանավոր հայագետը (նյութական ապահովվածություն եւ անգամ գիտության դոկտորի, պրոֆեսորի կոչումներ՝ շնորհված Լոս Անջելեսի համալսարանի կողմից…)։ Այնտեղից նա շուտով հնարավորություն է ստանում գործուղվել Վենետիկ, Երուսաղեմ՝ շարունակելու իր գիտական պրպտումներն ու որոնումները, մի բան, ինչը հայրենիքում համառորեն մերժվում էր… Այնտեղ՝ դրսում, նա հնարավորություն է ստանում գտնելու, հավաքելու, փոշիացումից փրկելու տարիներ շարունակ սփյուռքահայ մամուլում, աշխարհով մեկ տարբեր պարբերականների էջերում ցրված իր հայագիտական բազում հոդվածներն ու աշխատությունները եւ, ի վերջո, հրատարակել իր կյանքի գիրքը՝ «Մանր երկեր»՝ ավելի քան համեստ վերնագրով մնայուն այդ աշխատանքը։