Աշխարհի հնագույն մշակույթ ունեցող երկրներից մեկը՝ Հայաստանը, այսօր աշխարհի հայտնի թանգարաններում ներկայացված չէ: Իսկ ցուցադրվող հնագույն պատմական քարտեզներում կա միայն Ուրարտու անվանումով երկիր, բայց ոչ Հայաստան։ Նախորդ դարի 60-ական թվականներին Բորիս Պիատրովսկու գլխավությամբ իրականացված հնագիտական պեղումների դեռևս վիճարկելի վարկածները չափազանց արագ տարածում ստացան աշխարհում՝ զավթելով այն տարածությունը, որը նախատեսված է իրական պատմության համար: Այս օրինակը մշակութային պատերազմից միայն մեկ դրվագ է: Հայկական մշակույթ՝ ոչ թե Հայաստանի մշակույթ. այսինքն, դիտարկելի է դառնում տեսակի հարցը: Առանց մշակութային առանձնահատկությունների գոյություն չունի ազգ և հետևաբար անիմաստ է դառնում անկախ ազգային պետականության գոյությունը: Կրոնը նույնպես կրում է ազգային ինքնօրինակության դրսևորումներ: Քրիստոնեությունն ընդհանուր է բազմաթիվ ազգությունների համար, սակայն այն ազգերի կողմից տարբեր կերպ կարող է ընթերցվել: Բայց հայ ժողովուրդը նաև այդ առանձնահատուկ լեզուն է մոռացության մատնել: Կրոնը նույնպես համարվում է ազգության աշխարահայացքի դրսևորում: Դա, դեպի Աստված տանող այն ճանապարհն է և կամ այն լեզուն է, որով յուրաքանչյուր ազգ խոսում է Աստծո հետ: