Երբ աչ­քէ կ­՛անց­նենք Ա­հա­րո­նեա­նի գոր­ծին նո­ւի­րո­ւած այս նիւ­թե­րու գու­մա­րը, ա­նոր մէջ հայ­րե­նի ա­կա­դե­մա­կան ներ­կայ մի­ջին սե­րուն­դի ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րու շար­քէն՝ գրա­կա­նա­գէտ-բա­նա­սէր ­Գա­գիկ ­Խա­չի­կեա­նի ա­նունն է, որ կ­՛ան­ջա­տո­ւի՝ իր ար­տադ­րու­թեան ե՛ւ քա­նա­կով, ե՛ւ ո­րա­կով: ­Գիւմ­րե­ցի, ­Հա­յաս­տա­նի երկ­րորդ քա­ղա­քի հա­մալ­սա­րա­նի դա­սա­խօս եւ ամ­բիո­նի վա­րիչ, Գ. ­Խա­չի­կեան իր հե­տա­զօ­տա­կան աշ­խա­տանք­նե­րուն կար­գին՝ լայն տեղ տո­ւած է Ա­հա­րո­նեա­նին՝ քսա­նեակ մը աշ­խա­տու­թիւն­նե­րով, տեղ գտած՝ ա­կա­դե­մա­կան այ­լա­զան հրա­տա­րա­կու­թիւն­նե­րու մէջ — գի­տա­ժո­ղով­նե­րու կամ գի­տա­կան նստաշր­ջան­նե­րու նիւ­թեր, ա­կա­դե­մա­կան ժո­ղո­վա­ծու­ներ, գրա­կան մա­մուլ: Ու ա­սի­կա՝ 2000ա­կան­նե­րու սկիզ­բէն…: