Ըստ այս տեսության, մեզ նյարդայնացնում են պարտադրված դերերը, ծրագրերը, նախագծերը, և մենք հետաձգում ենք գործը, որպեսզի շրջապատին, ղեկավարությանը, աշխարհին ցույց տանք մեր ինքնուրույնությունը և ըստ սեփական որոշումների գործելու կարողությունը: Արտաքին ճնշման ենթարկվելով` մենք կոնֆլիկտի մեջ ենք մտնում հասարակության կամ ղեկավարության հետ: Այսպիսով «խռովարարները», անարխիստները պնդում են իրենց սեփական կարծիքը: Նրանք միշտ դժգոհ են իրենց կարգավիճակից և ամբողջ կյանքը կարող են անցկացնել հասարակությունից իրենց անկախությունն ապացուցելու վրա, ինչը նրանց դարձնում է իրենց սեփական գաղափարների գերին. արդյունքում նրանց գործունեությունը սահմանափակվում է հենց միայն մտքերի գեներացումով: