Անումի՛դ	մեռնիմ, արևի՛դ	մեռնիմ, Ա՛ղասի	ջան. մոր	ազիզ	պահած, հոր	աչքի	լիս	ո՛րդի	ջան. Ալամ աշխարքի	գոված, աստծու` սիրեկան, մարդի` դիրեկան. Ջա՛նս	քեզ	մատաղ, Ա՛ղասի	ջան, փուշ էիր	տնկում, վա՛րդ	էր	քեզ	դառնում. քարին	էիր	ձեռը	տալիս, քա՛րը	հոգի	առնում: Մեկ	հոգի ունեիր, հազար	աղքատի	սրտում, մեկ	շունչ	ունեիր, հազար	հիվանդի	բերնում, մեկ	անուն	ունեիր, արարած	աշխարքի	միջում: Երկու	ձեռք	ունեիր, մեկը	ողորմություն	տալիս, մյուսը՝ աչք	սրբում: Երաբ, ո՞ւմ	մեկ	թթու	խոսք	ասեցիր, որ	ինձ	անիծեց, ո՞ւմ	վրա	դուռը	հետ	արիր, որ	ինձ	վա՜յ	տվեց, ո՞ւմ	վեր	ընկած	տեսար, անց	կացար, որ	մորդ	գլու՛խը	լաց	էլավ. Ո՞ւմ	կաթը	կերար, որ	քեզ	լեղի դառավ. Ո՞ւմ	ձեռին	մեծացար, որ	գիշեր-ցերեկ	քեզ	չօրհնեց, ո՞ւմ	ծնկան	վրա	քնեցիր, որ	երեսիդ քրտինքը	տեսնելիս` հազար	անգամ	աչքը	երկինքը	չքցեց, արատասունքը	երեսիդ	չթափեց	ու	իր մեղավոր	բերնովը	չասեց.