Մաքս Բերլյանտ՝ այսպես է կոչվում նա, բայց ավելի ճիշտ կլինի նրան անվանել ամեն ծխախոտի հարմարվող մուշտուկ: Նա տարվա մեջ մի քանի անգամ Լոձից գնում է Մոսկվա և Մոսկվայից Լոձ: Ծանոթ է բոլոր կայարանների բուֆետապաններին, լավ բարեկամն բոլոր ուղեկցորդների, նաև եղել է գլխավոր նահանգներում, ուր հրեաներին թույլատրվում է մնալ ոչ ավելի, քան քսանչորս ժամ, յոթ տակ քրտնել է բոլոր ոստիկանատներում, գնացքներում ճաշակել ամեն տեսակի ծաղր ու ծանակ, դառնացել է ու վշտացել, և այս ամենն այն պատճառով, որ նա հրեա է: Այսինքն ոչ այն պատճառով, որ առհասարակ գոյություն ունի հրեա ազգ և ոչ էլ այն պատճառով, որ նա, ներեցե՛ք, հրեա է, այլ որովհետև իր դեմքով, ինչպես ասում են՝ ի պատկերի յուրո, նման է Աստծուն: Ա՛խ, այդ աստվածանմա՜ն դեմքը: Աչքերը սև են, կայծկլտուն, մազերը սև են, կայծկլտուն, իսկական սեմիտական մազեր: Եվ խոսվածքն էլ իսկական հրեական՝ «ռ» տառի շեշտադրությամբ: Այդ ամենի հետ էլ՝ քիթը: Ա՛խ, այդ քիթը, քիթ եմ ասել, հա՜: