Եվ	նա	պատմեց	եղելությունը: Հայտնի	է, թե	ինչ	ներգործություն	ունեցավ	նրա	վրա	հանգուցյալ	հոր	կտակը: Նրա	բոլոր հույսերն	օդը	ցնդվեցին	այդ	կտակով: Նա	կորցրեց	բանականությունը, ենթարկվեց	ինչ-որ	չար	ուժի	զորության: Սկսեց այնպիսի	բաներ	անել, որ	ուրիշ	ժամանակ	չէր	անիլ: Թշնամացավ	մեծ	եղբոր	հետ, դիմեց	Մարութխանյանի խորհուրդներին: Միասին	հնարեցին	այն	կեղծ	կոնտր-կտակը: Նա	այդ	կտակով	սպառնաց	Սմբատին: Ըսպառնալիքը չազդեց: Նա	ավելի	կատաղեց: Ուղեղը	մթնեց, չգիտեր	ինչ	էր	անում: Իսկ	Մարութխանյանը	շարունակ	նրան	լարում	էր հարազատ	եղբոր	դեմ: Հենց	այդ	ժամանակները	պատահեց	մի	բան, որ	ավելի	մթագնեց	նրա	խելքը: Նա	կրքերից	հարբեց, գիշեր	ու	ցերեկ	միացան	նրա	համար: Իսկ	Մարութխանյանը	շարունակ	նրան	լարում	էր: Նա	միշտ	համոզում	էր Միքայելին` դատ	բանալ	եղբոր	դեմ: Մի	օր, վերջապես, գլուխն	ազատելու	համար, Միքայելն	ասաց	նրան. «արա, ինչ	որ ուզում	ես, ես	քեզ	իրավունք	եմ	տալիս»: Ահա	հենց	այդ	իրավունքը	դեպի	չարը	գործ	դրեց	Մարութխանյանը: Այդ	օրից	նա ամեն	օր	բերում	էր	Միքայելի	մոտ	տեսակ-տեսակ	թղթեր	և	ստորագրել	տալիս: Շատ	անգամ	Միքայելը	հարբած	էր	լինում, իսկ	այդ	մարդը	հենց	այդ	միջոցներին	էր	գալիս	նրա	մոտ: Նա	հիմար	էր, չէր	կարդում	շատ	թղթեր	և	միայն	ստորագրում	էր: Կարող	էր	մտածել, որ	նրա	թեթևամտությունից	այդ	մարդը	պիտի	օգտվի, բայց	այդպես, այդ	անամոթությամբ, այդ լրբությամբ — երբեք	չէր	կարող	երևակայել: