Վաղը քո տանն ենք: Ցույց ես տալիս գրքերդ, ֆիլմերդ, ժապավեններդ, լուսանկարներս՝ քո համակարգչում, հեռուստացույցում, ապարատի մեջ, հատակով մեկ, մտքումդ, սրտումդ, աչքերիդ մեջ: Քեզ հաստատ սիրում եմ: Մթնում է, բակ ես ուղեկցում: Քո տարօրինակ տան բակի խավար այգում նստարաններ կան, ես այնտեղ ուրվականներ եմ տեսնում, դողում եմ: Ասում ես՝ այդպես էլ գիտեի, որ դու կտեսնես: Ուրվականները քամու պես սուրում են մեր շուրջը, ականջներս խլանում են: «Տեսնում եմ՝ զայրացած են, նրանք քեզ կործանում են, տան հիմքը խարխլում են, նրանք քիչ-քիչ տեր են դառնում քո տանը, քո կյանքին: Ինչո՞ւ չես ազատ արձակում նրանց: Սա ի՞նչ է, գերեզմանատո՞ւն է»: «Կասանդրա, Կասանդրաաաա… Գիտեի, որ իմ սև գիշերվա սևաչ, սևահեր Կասանդրան ես: Ես էլ սև եմ, ես նրանց հետ խաղում եմ, նրանց հետ հաշիվներս չեմ մաքրել, նրանցից քեն ունեմ հանելու: Կասանդրա, իմ սևսաթ դիցուհի»: Սև համբույրներով է ծածկում վարսերս: «Սպասի՛ր, չե՛մ կարող, չե՛մ ուզում, սա լուրջ է»: «Այդպես էլ գիտեի, որ այն աշխարհից ես: Կախարդ ես, գուշակ ես, թեկուզ և վհուկ, միևնույն է, խենթացնում ես»,- լուսանկարում է հոգիների հետ: Հոգիներից մեկը, ծեր դեմքը խոժոռած, ինձ հալածում է, գազազած աչքերը հառում է աչքերիս, հա՞յրդ է… Ուշաթփվում եմ: Առավոտյան արթնանում եմ բազմոցիդ վրա բացված լուսամուտից լսվող սոսիների սոսափյունից: Դու համակարգչի առաջ նստած ապշած ես: Կադրերը լցված են ոչինչով: Չեմ ուզում խաղալ, որտե՞ղ եմ, վեր եմ թռչում: Չես կարող, ուշ է այլևս՝ բղավում է ժամացույցիդ շչակը, ուշ է՝ սվսվում են սոսիները, ուշ է՝ արձագանքում է համակարգչիդ դատարկությունը: