Քերիմը Կուրտի ուղեկցությամբ կանգ առավ դռան մեջ և ներս նայեց, անհարմար զգալով, որ իրենից անկախ ականատես էր լինում իր բարեկամների մտերմության պահին։ Երիտասարդ կնոջ այդ երգը հնչում էր որպես սիրո խոստովանություն, իսկ Վարդանի սևեռուն հայացքը նա ընկալեց որպես հիացմունքի նշան։ Պահը նրան կախարդական թվաց, և նա, շունչը պահած, նայում էր մերթ մեկին, մերթ մյուսին։ Արուսյակը երջանկությունից, իսկ գուցե նաև այն բանից, որ առօրյա գործերում կարող էր հույս դնել տղամարդու վրա, ծաղկունքի մեջ էր, նրա կեցվածքն անկաշկանդ էր դարձել։ Նույնիսկ նրա շարժումներն ավելի մեղմ էին դարձել և ավելի ազատ։ Ուսուցիչն անգամ մտածեց, որ միգուցե ինքը պետք է թաքցներ իր բերած նորությունը։ Զգալով նրա ներկայությունը՝ Վարդանը գլուխը դարձրեց դեպի դուռը, և Քերիմը մի պահ իր բարեկամի աչքերում հուսահատություն տեսավ, որը Վարդանն իսկույն թաքցրեց։ Եվ խոսելու վճիռը ինքնին պարտադրվեց Քերիմին։