Վարդանը չէր լսում։ Նա նայում էր հեռվում մնացող Մերսինի նավահանգստին և Միջերկրականի փիրուզե ջրերին։ Օդի մեղմությունը, անամպ երկինքը, կակտուսները, հաճարենիներով և կաղնիներով պսակված ժայռերը, կարմիր կղմինդրից տանիքներով փոքրիկ գյուղերի դիմաց կանգնած նավակները այնպիսի հակադրության մեջ էին Կապադովկիայի ձնաբքի և դաժան բնապատկերի հետ, որ Վարդանն ինքն իրեն հարցնում էր, թե արդյոք դա երազ չէ՞ր։ Նա անցնում էր մի երկրով, ուր ծաղկել էին ամենանշանավոր քաղաքակրթությունները, որով անցել էին առասպելական նվաճողները, ինչպես վկայում էին դաշտերում դրված հոյակապ հուշարձանները։ Իսկ ինքը գնում էր Տարսոն՝ Սուրբ Պողոսի հայրենիքը, և այն քաղաքը, ուր Կլեոպատրան հանդիպել էր Մարկոս Անտոնիոսին։ Նա այլևս հալածված մարդ չէր, կարող էր շրջել ամբոխի մեջ և առանց վախենալու նստել սրճարանում։ Վարդանը դժվարությամբ էր ձերբազատվում ոգևորությունից, որը նրան երբեմն մոռանալ էր տալիս իր ճանապարհորդության իրական նպատակը։ Երաժշտությունը մոռացություն էր պարգևում, իսկ իր ընկերների խանդավառությունն ու անհոգությունը վարակիչ էին։