Օրհնվի՛	էն	սհաթը, որ	ռսի	օրհնած	ոտը	Հայոց	լիս	աշխարհը	մտավ	ու	ղզլբաշի	անիծած, չար	շունչը	մեր	երկրիցը հալածեց: Քանի	որ	մեր	բերնումը	շունչ	կա, պետք	է	գիշեր-ցերեկ	մեր	քաշած	օրերը	մտքըներս	բերենք	ու	ռսի երեսը	տեսնելիս՝ երեսներիս	խաչ	հանենք, աստծուն	փառք	տանք, որ	մեր	աղոթքը	լսեց, մեզ	ռուս	թագավորի հզոր, աստվածահաստատ	ձեռի	տակը	բերեց: Բայց	թե	մինչև	էս	բախտին	հասնիլը	ի՞նչ	օր	ենք	քաշել, ի՞նչ գյուլլեք	ա	դիպել	մեր	խեղճ	ազգի	գլխին, ի՞նչ	թրեր	ա	նրանց	լերդն	ու	թոքը	կերել, էրել, նրանց	արինը	վեր	ածել քանի՜, քանի՜	անգամ	են	քոչել	տնըհան, տեղըհան	էլել, քանի՜, քանի՜	իշխանք՝ որը	կրակով, որը	փետի	տակին, իրանց	հոգին	տվել, ով	ուզում	ա	իմանալ, հետս	գա, գնա՛նք	էլ	ետ	Երևան: Թո՛ղ	լսողը	չի՛	իմանա, թե	ես	Երևանու ծնունդ	ըլելով՝ նրա	հողի	ու	ջրի	սերն	ա	էնքան	սիրտս	քաշում, տանում. չէ՛, գիտե	աստված: Երեխա	եմ	էլել, որ էնտեղանց	դուս	եմ	էկել, ամա	էսօր	էլ, որ	մտածում	եմ, թե	Զանգվի	կարմնջի	վրովը	յա	բազարի	մեյդանովն	անց կենալիս	ինչպես	էր	իմ	լուսահոգի	հերը	ինձ	ոտով-ձեռով	անում, չունքի	լեզվով	խոսալն	էլ	Ղազաբի	էր	բերում, որ թեզ	անց	կենանք, մեզ	թուրք	չտեսնի, որ	մտածում	եմ, թե	քանի՜, քանի՜	անգամ, հենց	մեր	այգումը, յա	մենք	ենք ղզլբաշ	յարալու	արել, յա	նրանք	մեզ, ջանս	վրես	սրսռում	ա, միսս	վեր	թափում: Դեռ	ռսին	չտեսած՝ մեկ	էլ	մտնինք Երևան, չունքի	մեր	հայրենիքն	ա, մեր	նախնիքն	են	էնտեղ	կացել, տիրել, մեռել, թաղվել, էն	ժամանակը կիմանանք	ռսի	ղադրը	ու	մեր	բախտավորության	գինը, ով	ուզում	ա՝ գա: