Ատոմ երգեց. եւ բոլոր հայերը որ իր երգածը կարդացին, զգացին բանաստեղծին հոգին իրենց մէջ: Զգացին որ ան իրենց մարդն է, իրենց հոգեկից եղբայրը, իրենց մտերմութիւնը: Իսկ բանաստեղծի մը ժողովրդականութեան միակ գաղտնիքը, ինչպէս կ’ըսէ Էմիլ Հէննըկեն իր Էսթօփսիքօլօժի [2] գործին մէջ, անոր շատ հոգեկից եղբայրներ ունենալն է: