Կար չկար մի թագավոր կար,ով հայտնի էր իր իմաստությամբ ողջ երկրով մեկ: Ոչինչ չէր լինում նրանից թաքցնել և թվում էր,կարծես բոլոր գաղտնիքները նրան էին հասնում մոտ օդի միջով: Այս թագավորը մի տարօրինակ սովորություն ուներ. ամեն օր ճաշից հետո, երբ սեղանը մաքրած էր, և ոչ ոք չկար սենյակում, վստահելի ծառան բերում էր նրան ևս մեկ ուտեստ: Սակայն այն ծածկված էր, և ոչ ոք,նույնիսկ ծառան չգիտեր, թե ինչ կար նրա մեջ : Թագավորը երբեք չէր բացում ծածկը, մինչև ամբողջովին մենակ չլիներ: Այսպես նա ապրեց երկար տարիներ, մինչև այն օրը, երբ իր հավատարիմ ծառան, որը բերում էր ուտեստը,հետաքրքրությունից վառված տարավ այն իր սենյակ:Նա զգուշորեն կողպեց դուռը,բարձացրեց ուտեստի ծածկը և տեսավ սպիտակ օձ: Բայց երբ նա տեսավ այնՙ չկարողացավ զսպել իրեն, մի փոքր կտրեց և դրեց բերանը: Հենց որ նա միսը կերավ,տարօրինակ ձայներ լսեց և պատուհանից դուրս նայեց: Նա գնաց և ուշադիր լսեց, հետո նկատեց ճնճղուկներին, որոնք շատախոսում էին միասին և խոսում այն ամենի մասին, որ նրանք տեսել էին դաշտերում և անտառներում: Օձի միսն ուտելուց հետո նա կենդանիների լեզուն հասկանալու զորություն ստացավ: Այնպես պատահեց, որ հենց այդ նույն օրը, թագուհին կորցրեց իր ամենագեղեցիկ մատանին, և բոլորը սկսեցին կասկածել այդ վստահելի ծառային, ում թույլատրված էր գնալ ամեն տեղ: