­Մենք գտնում ենք, որ հար­ցը պէտք է խա­ղաղ կեր­պով փոր­ձենք կար­գա­ւո­րել: Իսկ խա­ղաղ կար­գա­ւո­րումն ան­պայ­ման չի նշա­նա­կում, որ Ատր­պէյ­ճա­նը պէտք է հա­մա­ձայ­նո­ւի. աշ­խար­հում ե­ղել են ու­րիշ հա­կա­մար­տու­թիւն­ներ, որ­տեղ աշ­խար­հը, կարճ ժա­մա­նակ անց, ոչ թէ այս­պէս, երբ ար­դէն քսան տա­րուց ա­ւել է՝ բա­նակ­ցու­թիւն­ներ կան, կողմ­նո­րո­շո­ւել է՝ ա­սե­լով, որ այս հա­մա­կար­տու­թեան կող­մե­րից մէկն իր տե­սա­կէ­տը չի փո­խել, չի փո­խե­լու (խօս­քը ­Քո­սո­վո­յի հա­մա­կար­տու­թեան մա­սին է), ին­չի հա­մար մենք ո­րո­շա­կի քայ­լեր կը ձեռ­նար­կենք, այդ քայ­լերն էլ հիմ­նա­կա­նում կը դրսե­ւո­րո­ւեն ­Քո­սո­վո­յի ճա­նաչ­մամբ: