Թիք-թաք, թիք-թաք փոքրիկ իշխանը կը քալեցնէ իր փայտեայ զինուորները: Մէյ մը աջ, մէյ մը ձախ, ետեւ, առջեւ…: Գետնի փետուրէ բազմոցին նստած կը խաղայ զուարթ դէմքով, պահ մը կը սողայ փայտեայ զինուորը հեռո՜ւն տանելով, ծունկերուն վրայ թաթիկ-թաթիկ կը դառնայ դղեակին իրեն յատկացուած այս դահլիճին փայտեայ յատակը սրբելով: Մանկամարդ պատանուհին, իր հոգատարը, չորս կողմը կը դառնայ իշխանիկին, կը խաղայ ինք ալ, կը զուարճանայ, բայց միշտ ուշադիր, որ տակաւին քալելու անկարող իշխանիկին բան չպատահի, չվիրաւորէ ինքզինք հոս ու հոն զարնուելով, է՛հ, իշխան է ի վերջոյ, թագաժառանգը հօր…: