Ռեակտորի հովացումն իրականացնելու համար պետք է ռեակտորի մեջ մղել համապատասխան քանակությամբ բոր նյութ, իսկ այն մղելու համար պետք է գործարկվեր բորի հանգույցի պոմպակայանը։ Բայց հոսանք չկար։ Որպես պահուստային էներգիայի աղբյուր ատոմակայանում կառուցված է դիզել-գեներատորային չորս կայան, որոնք գտնվում էին պոմպակայանից 350-400 մետր հեռավորության վրա։ Տնտեսական գծով գեներատորային կայանից պոմպակայանին հոսանք տալը խլում էր բավականին ժամանակ, իսկ այն աշխատում էր մեր դեմ։ Նախ հերթով փորձարկվեցին բոլոր դիզել-գեներատորները. չորսից աշխատում էր միայն վերջինը։ Իսկ պոմպակայանի մոտ առաջանում էր նոր բարդություն, մալուխը պոմպակայանին միացնելու համար պետք է բացվեր երկաթբետոնե կափարիչը, որը կշռում էր 25 տոննա։ Այն բացելու առաջին փորձը մատնվեց անհաջողության, ջարդվեց վերամբարձ կռունկի կնճիթը, երկրորդ, ավելի հզոր վերամբարձ կռունկ հայթայթելու և դեպքի վայր հասցնելու համար կրկին պահանջվում էր բավականին ժամանակ։