– Մի բան, որը գոյություն չունի, չի կարող նաև թերացում ունենալ: Երբ երկրի ամենամեծ բեմերը խորհրդանշական պահերին տրամադրվում են կիսառաբիս երգիչ-երգչուհիներին, իսկ Լիլիթ Պիպոյանի պես հիրավի ազգային արժեք ներկայացնող արվեստագետն իր հսկայական ազգագրական աշխատանքի արդյունքները ներկայացնում է նկուղային ակումբի պայմաններում, էլ ի՞նչ մշակութային քաղաքականության մասին է խոսքը: Երբ ճարտարապետական հուշարձանները ավիրվում ու վերածվում են առևտրի կենտրոնների, էլ ի՞նչ մշակութային քաղաքականության մասին է խոսքը: