— Գիտե՞ս	ինչ, սիրելիս, — ասում	էր	մի	օր	տիկին	Վիշնևսկայան, — տղամարդուն	պետք	է	հենց	իր	զենքով	պատժել: Ինչո՞ւ երես	տալ	մեկին	այնքան, որ	նա, աստված	գիտե, ինչեր	երևակայի	իր	մասին: Հավատարիմ	է	ինձ, ես	էլ	հավատարիմ կմնամ, չէ — «ակն	ընդ	ական, ատամն	ընդ	ատաման»: էհ, սիրելիս, մենք	երկրորդ	անգամ	աշխարհ	չենք	գալու: Ապրենք, քանի	որ	կարելի	է	ապրել: Իսկ	երբ	կծերանանք, սև	շալը	կձգենք	գլխներիս, աչքներս	կծռենք	դեպի	վեր	ու	կերգենք. «Ալելոլյա, ալելույա, տեր, դու	թողություն	տուր	մեր	մեղքերին»: Կարծում	ես` աստված	չի՞	ներիլ: Հավատա, կների: Նա բարի	է, մարդկանց	պես	նեղսիրտ	չէ...