Չե՛մ	կարող	ասիլ, թե	էս	տեղի	փոփոխությունը	Աղասու	սիրտը	բաց	չի	արեց, քար	ըլեր, կկակղեր, կրակ	ըլեր, կհանգչեր, ո՞ւր	մնա	նրա	սիրտը: Բայց	Աղասու	գլխին	դեո	չար	հրեշտակ	էր	պտտում, ու	ինքը՝ ողորմելին, չէ՛ր	իմանում: Շատ	անգամ	սարից	որ	օբեն	չէր	մտնում, հազար	աչք	մնում էին	վրեն	հայիլ-մայիլ: Իլահիմ	որ	իմացան	նրա	պատմությունը, ամեն	աչք	ուզում	էր	նրա	համար բացվի, ամեն	բերան	նրա՛ն	իր	շունչը	տա: Ում	որ	մեկ	ծաղիկ	չէր	թավազա	անում, աչքը արտասնքով	լիքը` ուզում	էր	ձեռի	տեղակ	սիրտը	դեմ	անի, քթի	տեղը	հոգումը	դնի	նրա	տված ծաղիկը: Ով	մեկ	անոշ	թիքա	ուներ, նրա	համար	էր	պահում, մեկը	սե՛ր	էր	նրա	առաջին	դնում, մեկը	ձվածեղ, մեկը	գառան	միս, մեկը՝ պախրի	խորոված: Շատը	նրան	ղոնաղ	կանչելիս	գառն	ու ոչխար	էին	մորթում, որ	նրա	սիրտն	առնին: Նրա	տխուր	բայաթու	ձենը, նրա	աղիողորմ	սուգը կամ	արտասունքը	որ	չէին	տեսնում, մեծ, պստիկ	ուզում	էին	նրան	մատաղ	գնան: Աղջկերքը	որ չէին	դաստա-դաստա	սարի	դոշին	ման	գալիս, ծաղիկ	քաղում, գլուխ	ու	դոշ	զարդարում, սիրտն ուզում	էր, թե	տրաքի, որ	իր	Նազլուն	էստեղ	չէ՛ր: