Ե) Շարունակում է անբացատրելի մնալ նախարարի՝ ռուսերենի «հագուկապը» գովերգելու պատրաստաբանությունը, ասենք, «մեր հարևան երկրներում, օրինակ՝ Պարսկաստանում, սկսել են հետաքրքրվել ռուսերենով» ձևակերպմամբ։ Նախ՝ Պարսկաստանում նոր չեն հետաքրքրվում ռուսերենով և, ի տարբերություն Հայաստանի, հետաքրքրվում են այն ամենով, ինչը հետաքրքիր է այդ պետությանը (նաև հայերենով)։ Ապա՝ մեր հարևան Վրաստանում գրեթե զրոյացել է հետաքրքրությունը ռուսերենի նկատմամբ։ Հիմա՝ ի՞նչ, հարգելի՛ նախարար, ասեմ՝ Վրաստանի՞ն հետևենք։ Պատմաբան ես ու վստահ եմ՝ պատմական անցքերից ինձնից հարյուրապատիկ լավ ես գլուխ հանում։ Հայերենով այլոց հետաքրքրվածությունը հնադարից է գալիս։ Նույնիսկ երբ լեզվաբանությունը 19-րդ դարասկզբին ձևավորվեց իբրև ինքնուրույն գիտություն, սկզբից ևեթ ուշադրության առարկա դարձավ հայերենը, ավելի՛ շուտ, քան ռուսերենը։ Սա՞ էլ հիմք ընդունենք՝ ի հակակշիռ ասածիդ, ու մենք էլ հոխորտանք, թե ռուսերենը պետք չէ՞։ Բայց այսքան նվաստացումից հետո էլ հանդուրժում ենք (առայժմ)։ Հաջորդ «հիմնավորումն» այն է, թե ռուսերենը անգո ԱՊՀ-ի աշխատանքային լեզուն է։ Չլինի՞ մեր օրենսդրությամբ այդպիսի կետ եք ամրագրել. ասեք՝ իմանանք... Աշխատե՛ք ձեր դրսերում, ինչով ուզում եք, բայց կարող եմ մի ձրի մեթոդական խորհուրդ տալ. այդ աշխատանքներին աշխատեք թարգմանիչներո՛վ ներկայանալ. հավատացե՛ք, ռուսները կսկսեն հարգել ձեզ...