Հայր Գերասիմոսը խցում մի հին ձեռագիր ավետարան ուներ: Մի մարդ այցելության է գալիս նրան եւ, գայթակղվելով ավետարանի հնությունից, գողանում է այն: Իսկ հայրը բնավ կատարվածից չի խռովվում: Գողացողն ավետարանը տանում է շուկա վաճառելու եւ որոշակի գին է սահմանում դրա համար: Մի առեւտրական համաձայնվում է գնել այն հետեւյալ պայմանով. նա պետք է ավետարանը տաներ որեւէ վանականի մոտ եւ ստուգեր դրա հնությունն ու արժեքը: Աստվածային նախախնամությամբ ավետարանը բերվում է հենց Հայր Գերասիմոսի մոտ: Միայնակյացն այն տեսնելով կրկին չի հուզվում ու չի հայտնում, որ դա իրենն է, այլ ասում է, որ այն շատ արժեքավոր է եւ ավելին արժե: Առեւտրականը վերադառնում է եւ հայտնում, որ ինքը ավետարանը տարել է Հայր Գերասիմոսի մոտ, եւ որ նա վկայել է դրա հնության եւ արժեքավորության մասին: Գողը նույն պահին քար է կտրում ու սարսուռով հարցնում, թե նա ուրիշ բան չասա՞ց, առեւտրականը պատասխանում է, թե ուրիշ ոչինչ չասաց: Գողն անմիջապես խլում է ավետարանը եւ ասում, որ ինքն այլեւս չի վաճառում: Նա վազում է Հայր Գերասիմոսի մոտ, նրա ոտքերն ընկնում եւ ներողություն խնդրում, ուխտում է հրաժարվել չար գործերից եւ դառնալ կրոնավոր: Մինչեւ կյանքի վերջ մնում է անապատում եւ ապաշխարում իր գործած հանցանքների համար: