Այստեղ, մինչև բուն դրույթին անցնելը, ես ուզում եմ մի փոքր հետ գնալ մինչև 1988 թվականի ամառային հանրահավաքները, երբ մարդիկ` ծանոթ-անծանոթ, խումբ-խումբ հավաքվում էին ու զրուցում, մինչև հարթակին կմոտենային հանրահավաքը վարողները` Իգոր Մուրադյանը և Սարուխանյանը (անունը հիմա չեմ հիշում): Ահա այդպիսի նախահավաքների ժամանակ, ես և իմ ընկերներից մեկը, որ աշխատում էր Մատենադարանում Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հետ (Լևոնն այդ ժամանակ Մատենադարանի գիտքարտուղարն էր, իսկ Կոլյան` իմ ընկերը Թիֆլիսից, գիտաշխատող): Ահա այդպես մենք նստում էինք նստարանին և սպասում հանրահավաքի սկսվելուն: Ես խոսում էի համահայկական հիմնադրամ ստեղծելու մասին, որը ապագայում մեր ազգային-քաղաքական շատ խնդիրներ կլուծեր. ես վստահ էի, որ սովետը` որպես մի կայսրություն, կայսրություններին բնորոշ օրինաչափությամբ, փլուզվելու է, ուրեմն մենք պետք է մի ահռելի դրամագլուխ ունենանք, որպեսզի երկիրը հզորացնենք: Այդ օրերին իմ այս գաղափարները, մանավանդ սովետի փլուզումը, անիրականանալի երազանք էին թվում: Բայց, ինչպես իմաստուններն են ասում. ոչինչ հավերժ չէ այս լուսնի տակ, ես էլ ավելացնեմ, որ ամենաանկայուն բանն աշխարհում քաղաքական քարտեզն է. դա պատմությունը վաղուց է ապացուցել: Իհարկե, այդ խոսակցությունները մոռացվեցին, մոռացվեց նաև Լևոնի կողմից մեր ծանոթությունը, մանավանդ և Կոլյայի վաղաժամ մահից, և առավել ևս Լևոնի` իշխանական փառքի սանդուղքներով թռիչքաձև բարձրանալուց հետո այլևս առիթ չեղավ հանդիպելու… Եվ հիմա լավ առիթ էր նրան հիշեցնելու իմ այդ գաղափարի մասին: Եվ ուրեմն`