-Իհարկե, լավ է: Սկզբից դա տալիս է էֆեկտ: Բայց հետագայում, միեւնույն է, հարց է առաջանում՝ դեպի ո՞ւր ենք գնում: Ուգո Չավեսը կամ Մադուրոն՝ Վենեսուելայում, կամ Ֆիդել Կաստրոն՝ Կուբայում, կամ Կիմ Չեն Ընը՝ Հյուսիսային Կորեայում, դաժանորեն պայքարեցին կաշառակերության դեմ, եւ այդ երկրներում կաշառակերություն չկա։ Հիմա, Հարավային Կորեայում կաշառակերություն, այնուամենայնիվ, կա (մի 5% ՀՆԱ-ի նկատմամբ)։ Հյուսիսային Կորեայում 0 է։ Մենք սրանցից ո՞րն ենք ընտրում։ Հյուսիսում ամեն ինչ մեկ մարդու ձեռքն է՝ ե՛ւ դատարանը, ե՛ւ սահմանադրությունը, ե՛ւ իշխանությունը: Ամբողջ հարցը նրանում է, որ այդ ինստիտուտները երկրում ժողովրդավարական կառույցների կողմից են վերահսկվում, թե վերահսկողությունը տրվում է մի մարդու: Սկզբից, այո, դուք ասում եք՝ ոչ ոք կաշառք չվերցնի, բայց ձեր օրենքները թույլ են տալիս կոռուպցիա: Շուտ թե ուշ, այդ ամբողջը կենտրոնանում է մի տեղ: Ստալինը կամ Ֆիդել Կաստրոն մահացել են աղքատության մեջ, բառի բուն իմաստով: Նրանց բանկային հաշիվներում եղել է 0 կոպեկ։