Եթե առաջին ամուսնու և նրա ընտանիքի հանդեպ զգացած թշնամանքն ամբողջությամբ չէր էլ անցել, Ռոզը սովորեց լայնացող ազդրերն ու ստամոքսն ընդունել մնացած թերությունների և անընդունակությունների հետ: Կյանքում այնքան էր սննդակարգ պահել, որ չէր էլ հիշում, թե երբ է վերջնականապես հրաժարվել նրանցից: Ռոզն ազատվեց ոչ թե կիլոգրամներից, այլ նիհարելու անհրաժեշտությունից: Այլևս ցանկություն չուներ. Մուսթաֆան նրան սիրում էր այնպես, ինչպես նա կար: Երբեք չէր քննադատում նրա հայացքները: Ռոզն առաջին ամուսնության գրեթե ամեն րոպեն այնքան էր մտածում իր մարմնի թերությունների մասին, որ երկրորդ ամուսնության ժամանակ նման քննադատությունների չենթարկվելուց իրեն երջանիկ էր զգում: Տարօրինակ է, դեռ գիրուկ կին էր, բայց սննդակարգ պահելու ժամանակներից ավելի գիրուկ չէր: Սննդակարգից հրաժարվելը կարգավորել էր նրա կիլոգրամները, տատանումներին վերջ էր դրել: Իրականում և՛ ֆիզիոլոգիայի, և՛ հոգեբանության խնդիրը հավասարակշռության մեջ էր: «Ճիշտ