Դժբախտաբար Հայաստանում ծայր առած եղերական իրադարձությունների հետեւանքով որդան կարմիրի արտադրությունը եւս նվազեց, եւ ներկի ստացման գաղտնիքն աստիճանաբար սկսեց մոռացվել: Արարատյան որդան կարմիր ներկի արտադրությունն իսպառ դադարեց, երբ 15-16-րդ դարերում շուկայում հայտնվեց մեքսիկական որդանը, դրա հումք-միջատը (Dactylopius coccus) թեեւ մի շարք առավելություններ ուներ արարատյան որդանի համեմատ (մեկ տարում 5 անգամ է սերունդ տալիս, ապրում է կակտուսների վրա, դրանից ստացվող ներկն ավելի պայծառ է, ճարպն ավելի քիչ է, ինչը հեշտացնում է ներկի ստացման գործընթացը), սակայն որակով զիջում էր հայկականին, նաեւ թունավոր էր: