Էլիզաբեթը ևս քնքշորեն սիրում և կարոտում էր ամուսնուն, երբ հեռվում էր գտնվում: 1220-ական թթ-ի խիստ ձմռանը մարդիկ մեծ դժվարությամբ էին գոյատևում՝ ողջ մնալու համար նույնիսկ ուտելով ծառի կեղևներ: Էլիզաբեթը սնունդ հայթայթելու ուղիներ է գտնում և կերակրում սովյալներին: Լյուդվիգի վերադարձից հետո գանձապետը բողոքում է նրա «անմիտ շռայլության համար»: