Այս յանկարծակի պարապը մեզի ակնյայտօրէն հասկցուց մէկ բան, որ ամբողջ դար մը ա՛ն էր մեզ ապրեցնողը. մեր կեանքի դժուարին, դառնութեան, յոյսի պահերուն Շառլ Ազնաւուր իր ստեղծագործողութիւններով՝ մեզի մեկնեց սփոփիչ հայելի մը, որ երկար տարիներ մեր կեանքը աւելի մեղմացուց, օգնեց դիմակալելու կեանքի մարտահրաւէրներուն: Իր երգերը ամառնային դատարկ երգեր չէին, որոնք մարդիկ կ՚ուրախացնեն պահ մը եւ ապա կը մոռցուին. անոնք միլիոնաւորներու համար դարձան սփոփանք, մխիթարանք. ան կ՚երգէր մեզի համար որպէս կեանքի ուղեկից, կը պատմէր կեանքի դժուարութիւններուն մասին: Առանձնապէս կը խօսէր ժամանակէն. իր ստեղծագործութիւնները միայն տխրութիւն չէին պատմէր, այլ կը ներկայացնէին նաեւ իր գաղթի եւ աքսորի փորձառութիւնը: Կ՚ըսեն, որ աքսորի տարիները զոյգ կը հաշուուին. Ֆրանսացիները անոր մէջ շատ արագ նկատեցին ատիկա: