Այդ կանայք նոր մասնագիտություններ ունեին' դատապաշտպաններ էին, ուսուցիչներ, դատավորներ, կառավարիչներ, քարտուղարուհիներ, ակադեմիկոսներ... Ի տարբերություն իրենց մայրիկների' տանը չէին փակվել և իրենց կանացիությունը չցուցադրելու պայմանով հնարավորություն էին ստացել նվաճելու սոցիալական, տնտեսական և մշակութային բարձունքները: Հիմնականում կոստյում էին հագնում՝ դարչնագույն, սև կամ մոխրագույն՝ զսպվածության, համեստության և ռազմատենչության գույները: Մազերը՝ կարճ, առանց շպարի, առանց զարդարանքի, առանց ուռճացման, անսեռ, առանց կանացիության մարմիններ: Ամեն անգամ, երբ տնային տնտեսուհիները նյարդայնացնող կանացի կչկչոցով ծիծաղում էին, մասնագիտության տեր կանայք հարթ կաշվե պայուսակներն ամուր սեղմում էին թևատակին, կարծես ամեն վայրկյան ուզում էին դուրս գնալ, կարծես ուզում էին փախչել կնոջ մյուս տեսակից: Ի տարբերություն նրանց՝ տնային տնտեսուհիները նման հրավերքներին նուրբ ատլասե երեկոյան զգեստներով էին գալիս, սպիտակ, պաստելային կապույտ կամ վարդագույն, կանացիության, անմեղության և փխրունության գույները: Ավելի շատ ռազմիկ, քան կին՝ մասնագիտության տեր կանայք չէին հավանում հարճանման տնային տնտեսուհիներին: Արդյունքում՝ ոչ ոք ոչ ոքի բավականաչափ «կին» չէր համարում: