Բեմ են հորդում մի խումբ պատանիներ ու անկաշկանդ, առանց ծեքծեքումների սկսում իրենց համերգը: Ընկեր Ներսիսյանը կուլիսներում կանգնած՝ ուշադիր հետևում է տղաներին: Նրանք ոչ վաղուց շահել են 2-րդ երիտասարդական փառատոնի ոսկե մեդալները, և ընկեր Ներսիսյանը ուզում է, որ ամեն համար կատարվի դափնեկիրին վայել վարպետությամբ: Ճչում է սաքսը, դաշնամուրը ուղեկցում է նրան, հարվածող գործիքները փոթորկում են տեմպը, կոնտրաբասը ինչ-որ բանից դժգոհ մրթմրթում է… Նվագախումբը կատարում է «Ծիծեռնակը»: Նրանք միշտ «Ծիծեռնակով» են սկսում: Բայց ինչո՞ւ անպայման «Ծիծեռնակով»: Տղաները թոթվում են ուսերը: Իրենք էլ չգիտեն: Խմբում ոչինչ որևէ մեկի ցանկությամբ չի կատարվում: Ամեն ինչ որոշում են 18 հոգի միասին, որոնցից ամենամեծը հազիվ է հասցրել ամուսնանալ, իսկ ամենափոքրին երեկոյան ժամը 7-ից հետո կասկածանքով են թողնում կինո-դահլիճ: