Արևը մայր էր մտնում։ Երաժիշտներին հրավիրեցին տեղ գրավել պարտեզի խորքում կանգնեցված ծածկի տակ։ Հյուրերն արդեն տեղավորվել էին գետնին փռած գորգերի ու բարձերի վրա։ Կենտրոնում ցածր սեղանի վրա պղնձյա սկուտեղ էր դրված։ Սպասավորները շշեր, ջրով կժեր և նարգիլեներ էին բաժանում։ Նվագախումբը սովոր էր նման տեսարանների և Փաշազադե Շահիր Միթադը ստիպված չէր ճշտելու, թե ինչ էին իրենք նվագելու։ Երաժշտության հենց առաջին հնչյունների հետ, որոնք որպես ազդանշան էին ծառայում, երերալով ներս եկան երեք պարուհիները, և տղամարդիկ նրանց դիմավորեցին բացականչություններով։ Նրանցից մեկը կանգնեց սկուտեղի վրա, իսկ մյուս երկուսը դանդաղ և մանր քայլերով շրջան կատարեցին նստած հանդիսատեսի առջև։ Նրանց ոտքերի կոճերին ամրացված ապարանջանների զնգզնգոցին հավելվում էր նրանց ափերի մեջ ամրացված կաստանիետների չխկչխկոցը։ Ծալապատիկ նստած տղամարդիկ մասնակցում էին զգայականության այդ փառաբանմանը գլուխների շարժումներով, որոնք համընկնում էին կանանց կոնքերի շարժումների հետ։ Կախարդվելով բարդ շարժումների համակարգով, նրանք պատկերացնում էին այն պատմությունը, որ պատմում էին պարուհիներն իրենց ձեռքերի, աչքերի, պորտի և ամբողջ մարմնի միջոցով։ Յուրաքանչյուր գալարում, յուրաքանչյուր դիրք իր ուրույն նշանակությունն ուներ, նույնիսկ ռիթմը իմաստավորված էր։ Խմիչքից տաքացած տղամարդիկ ավելի պահանջկոտ էին դառնում և ցանկանում էին, որ պարուհիները մերկանային։ Քողերը վայր ընկան, և զգայական կանչն ավելի բացահայտ դարձավ։ Հերթով նրանք հանեցին իրենց լայն շալվարները և կարճ շապիկները, որոնք թաքցնում էին նրանց ստինքները։ Լրիվ մերկ վիճակում, նրանք թույլ տվեցին, որ հանդիսատեսները օղին լցնեն իրենց փորին և լեզվով հավաքեն կոնքերով հոսող խմիչքը։