Ավետարանն	ինքն	ա	ասում, «Որ	ո՛չ	առնու	զխաչ	և	ո՛չ	եկեսցէ, զկնի, որ	ո՛չ	թողցէ	զհայր, զմայր, զկին, զորդիս	և ո՛չ	եկեսցէ	զկնի	իմ, նա	չէ՛	ինձ	արժանի	եւ	թէ՝ յարիցեն	ագգ	յազգի	վերայ	և	թագավորութին	ի	թագավորութեան վերայ, նեղեսցեն, տանջեսցեն, հալածեսցեն	զձեզ	վասն	իմ, այլ	դուք	ուրախ	լերո՛ւք, զի	վարձք	ձեր	բազում	են յերկինս, և	մազ	մի	ի	գլխոյ	ձերմէ	ո՛չ	կորիցէ	առանց	հօր	իմոյ՝ որ	յերկինս	է: Այսպես	հալածեցին	զմարգարէս՝ որք առաջ	քան	զձեզ	էին» և	այլն: Տեսե՛ք, սի՛րելիք, էս	էլ	ավետարանի	խոսքը. ինչ	գրվածն	ա, պտի	կատարենք: Առաքյալք, մարգարեք, մարտիրոսք	էսպես	արին, իրանց	արինը	թափեցին, ինչպես	ամեն	օր	լսում, կարդում	ենք, որ	այժմ	աստուծո	աջակողմյան	դասումը	նստած՝ իրանց	վարձքն	ստացել, փառավորվել, երկնային ուրախությունը	վայելում	են, մենք	մեկ	սհաթի	հետ	հավիտենական	կյանքը	պտի	փոխե՞նք: էդ	ո՞ր	գիժը	կանի: «Փառք	աշխարհիս, իբրև	զծաղիկ	խոտոյ, այսօր	է	և	ի	վաղիւն	ցամաքի»: Մեզ	պես	մեղավոր, անարժան	մարդիկը պետք	է	աստծուն	ընդիմանա՞նք: էդպես	սարսափելի, չար	միտքը	ձեր	սրտըներովն	էլ	չի՛	պտի	անց	կենա, ո՞ւր մնա՝ բերան	բերեք	յա	լեզվով	էլ	ասեք: Ինչ	աստուծո	կամքն	ա, էն	պտի	ըլի: Պողոս	Առաքյալը	չի՞	ասում, թե «Հնազանդ	լերուք	թագավորաց, զի՛յ	Աստուծոյ	են	կարգեալ»: Պրծա՛նք, գնա՛ց: Ով	այլ	տեսակ	կմտածի, անհավատ ա	ու	դժոխքի	բաժին, մեր	պարտականությունն	ա, որ	ասենք, ձերը՝ որ	լսեք: Չե՛ք	լսիլ, պարտականը	դուք	մնաք: