Պարոնայք, կը յիշեմ Րաֆֆիի Ջալալէտտինը [11]. հոն ալ մերկանդամ հայ կիները պարել կուտան քիւրտ պէյերը հայ վանքի մը աւերակներուն մէջ: Բայց հոն Սահրատը կը հասնի իր խումբով, կ’ազատէ ամէնքն ալ, իսկ հոս բանաստեղծը կը հաղորդէ միայն Կարմիր լուրերու շարանէն մին, առանց միտում մը դնելու անոր մէջ, լոկ իրականը, կամ իրականանմանը: