Տեղափոխվելով Եվրոպա` երիտասարդ գործարարն առավել մեծ ավյունով է սկսում զբաղվել նավթային գործերով: Այդ տարիներին նա իր ուժերը ներդնում է երկու խոշոր գործընկերների` Օսմանյան կայսրության և Անգլիայի շահերը պաշտպանելուն` երկար ժամանակ նրանց համար ապահովելով Միջագետքի նավթը շահագործելու մենաշնորհը և ինքն էլ ունենալով իր հասանելիքը: Սակայն Առաջին համաշխարհայինի նախաշեմին արաբական նավթի հանդեպ հավակնություններ է ներկայացնում Գերմանիան: Անգլիացիները խնդրում են Գյուլբենկյանին բանակցություններ վարել Գերմանիայի հետ` նավթահանքերի նրա մասնաբաժինը հնարավորինս կրճատելու նպատակով: Երկարատև բանակցություններով Գյուլբենկյանին հաջողվում է համաձայնագրի նախագիծ կազմել, որը բավարարում է բոլոր շահագրգիռ կողմերին: