Մի անգամ, երբ քարափում հերթապահ սպան ես էի , զայրույթից մոլեգնած մի թուրք մոտեցավ ինձ՝ բողոքելով, որ մեր նավաստիներից մեկը շարունակ հայհոյանքներ է շպրտում իր հասցեին։ Նրան հանգստացրի՝ ասելով, թե երիտասարդին նորից նավ կուղարկենք և խստագույնս կպատժենք։ Հետո խնդրեցի ցույց տալ նրան։ Եվ նա մատնանշեց մի ջահելի, որ հրետաձիգներից ամենահեզն էր։ Շարունակ այլանդակ հայհոյում է, շարունակեց նա՝ թարգմանչի օգնությամբ խոսելով ինձ հետ։ Չէի էլ կարող պատկերացնել, թե հրետաձիգը որտեղից պիտի այնքան թուրքերեն իմանար, որ հայհոյել կարողանար։ Կանչեցի նրան ու ասացի, որ այլևս որևէ թուրք սպայի հետ խոսքի չբռնվի։