Քանի դեռ տապանը լողում է, նրա ներսում բնությունը համակարգեր է ձևավորում, բայց մարդ արարածը դեռևս չկա: Հաջորդ տրոհումը չի կայանալու, և ջրերում թափառող տապանի վրա ոչ մի լույս չի ծագելու, քանի դեռ Համաշխարհային Ոգին չի գտել իր հավասարակշռության առանցքը: Բոլոր կենսաբանական տեսակների ու բոլոր հնարավոր զարգացումների մեջ մարդու համակարգը նվաճում է այն սաղմը, այն որակական հատկություն ունեցողին, որը զորու է ձայնագրել հնչյունը: Լեզուն է Համաշխարհային Ոգու սիմետրիան տիեզերքի մեջ: