Այն, ինչը այսօր Դաշնակցութեան հայաստանեան կառոյցը կը դիմակայէ որպէս մարտահրաւէր էապէս տարբեր է 90ական թուա-կաններուն՝ Լեւոն Տէր Պետրոսեանի նախագահութեան օրերուն ապրածէն: Այդ ժամանակուայ պատմութիւնը քիչ թէ շատ ծանօթ է բոլորին ու անհրաժեշտութիւն չկայ այստեղ կրկնելու: Բայց երբ նայինք այն դիսկուրսին, որուն ընդմէջէն Դաշնակցութիւնը փորձած է եւ դեռ որոշ առիթներով կը փորձէ ներկայացնել Տէր Պետրոսեան-ՀՅԴ առճակատումը կամ հակամարտութիւնը, կը տեսնենք հետեւեալը. Տէր Պետրոսեանի հակադաշնակցական քաղաքականութիւնը միշտ ներկայացուած է (ունենալով ճշմարտութեան որոշ բաժին մը անշուշտ) իբրեւ իշխանական բիրտ ուժի կիրառում ընդէմ կուսակցութեան: Տրուած ըլլալով, որ այդ ժամանակամիջոցին Դաշնակցութիւնը իշխանութեան մաս չէր կազմեր, շեշտադրուեցաւ իշխանութեան եւ Տէր Պետրոսեանի՝ արտաքին (այսինքն ոչ միայն ոչ Դաշնակցական այլ նաեւ Դաշնակցութեան համար խորթ) եւ ուրեմն օտարացուած ըլլալու հանգամանքը: