Միանգամայն իրավացի է Ն. Ադոնցը՝ ասելով, թե Աբոս եւ Նպատ լեռնանունները ծագում են արիական Ապամ – Նապատ դիցանունից:[41] Հայոց Վահագնի հետ ընդհանուր շատ գծեր ցուցադրող Ապամ – Նապատի մակդիրները հիմնականում կազմված են «ոսկի» բառով, էությունը կապված է ջրի ու կրակ – լույսի հետ, հանդես է բերում արարիչ աստծո էության գծեր:[42] Դիցանվան Ապամ մասը կազմված է ap արմատով ու բառացի նշանակում է «Տիեզերական ջրերի զարմ» եւ, ինչպես տեսանք, կապվում է Սերմանց = Աբոս լեռնանվան հետ: Դիցանվան Նապատ մասը, որից ծագում է Նպատ լեռնանունը, հավանաբար կապված է կրակ – լույսի հետ:[43] Այդ մասին է վկայում եւ այն փաստը, որ Նպատից է սկիզբ առնում Հայկական լեռնաշխարհի չորորդ խոշոր գետը՝ Արածանին, որը վեդայական հիմներում հիշատակվում է Sarasvati անունով (saras>արած, vati>ջուր, գետ) եւ անվանվում «մայրերի մայր գետ»: