Համաձայն պաշտպանության նախկին նախարար Վիգեն Սարգսյանի ծրագրային ելույթի, մենք բոլորս՝ Հայաստանում թե Սփյուռքում, ունենք ծնողական պատասխանատվություն և պարտավորություն մեր զավակի՝ ՀՀ-ի նկատմամբ. «...մեր հրամայականը մեկն է. ամենից առաջ և ամենից վեր հոգ տանել մեր զավակի` Հայաստանի Հանրապետության ֆիզիկական անվտանգության, պաշտպանական ամրապնդման, պայքարի գաղափարական և սկզբունքային առանցքի ամրացման համար»։ Տեքստի թե՛ հուզա-ոճական լուծումները, թե՛ թիրախային շեշտադրումներն ու կառուցվածքի լղոզվածությունը, այն պարագայում, երբ «Ազգ-բանակ»-ի հայեցակարգը անընդհատական հղում էր ինքնության, ազգային միասնության, կորսված և վերականգնված հայրենիքի ու ազգային իղձերի գաղափարներին, ընդամենը բարի ցանկությունների և իղձերի տպավորություն է թողնում։ Սա շահարկուների, մանիպուլյացիաների ու տարընթերցումների անսպառ աղբյուր էր մատակարարում թե՛ ներիշխանական շրջանակներին, թե՛ հասարակության այն խմբերին, որոնք դեմ էին նույնականացնելու ազգն ու բանակը՝ որպես հավասարազոր արժեքներ։