Վերջապէս, Դաշնակցութեան համար յեղափոխական գործ է եղած, այսօ՛ր ալ է ժողովրդավարութեան լիարժէք մարմնաւորումը մասնաւորաբար մեր հայրենիքին մէջ, Հայաստանով ու Արցախով։ Այս գետնին վրայ, աւելի քան երկու տասնամեակներէ ի վեր տիրող երեւութական ժողովրդավարութիւնը իսկական ժողովրդավարութեան տանելու համար, հայրենի քուէարկողը յեղափոխականանալու մարտահրաւէր մը կը դիմագրաւէ այսօր, որպէսզի փոքրամասնութեան մը կողմէ երկիրի կարողականութեանց վրայ հաստատուած մենաշնորհներու էջի փակման գործը մտնէ ամբողջացման հունի մէջ, նորակազմ կառավարութեան կողմէ որդեգրուած նախաքայլերը չդատապարուին մնալու սահմանափակ ու շպարային։ Ժողովրդավարական յեղափոխանականացում կը նշանակէ իսկական հաշուետուութեան բերել այն փոքրամասնութիւնը, որ ըստ կամս օրէնքներու մշակումով սեփականացուած է հսկայական նիւթական միջոցներ, որոնք այլապէս պէտք էր հոսէին պետութեան, երկրի՛ն ու ժողովուրդին հաւաքականութեան բարօրութիւնը երաշխաւորող գանձանակներուն մէջ։ Պէտք է թօթափել այն հոգեբանութիւնն ու ներմուծուած մտածողութիւնը, ըստ որուն՝ աշխարհի մեծ ու փոքր երկիրներուն մէջ ալ նոյն վիճակը կը տիրէ, մենք կրնա՞նք զարտուղի ըլլալ (չէ՞ որ երգի, պատկերասփիւռային յայտագիրներու մէջ ալ առաւելաբար կը յարինք ուրիշը կապկելու, եւ հոն ալ պէտք ունինք յեղափոխական ձեռքի մը ներգործութեան…)։