1906 թվականին ավարտելով Լազարյան ճեմարանը և վերջապես ազատվելով ճեմարանական ուսումնառության ընթացքում հոգին կեղեքած երկվությունից` Տերյանը ամբողջ էությամբ ձգտում էր դեպի եվրոպական և ռուսական քաղաքակրթության հայտնությունների ոլորտը, իր հոգին նետում անհայտ մութերի, «խենթ» տագնապների հորձանուտը: «Հոգիս զարթնել է նոր կյանքի համար» (հատ. 3, էջ 241), «Անցյալն ինձ համար մեռավ, ես ողջունում եմ ապագան, բայց չգիտեմ, թե ինչպիսին կլինի այն, միևնույն է» (հատ. 3, էջ 239): Ռուսական առաջին հեղափոխության աոաջացրած կենսական հզոր շարժումը Տերյանի մոտ արտահայտվում է նաև բանաստեղծության ոչ միայն քաղաքացիական, այլև իր անձնական լիրիկային հատուկ կաղապարների մեջ: