Իմաստուն կին մըն էր ինծի շատ սիրելի, քնքուշ, գուրգուրոտ , համեստ ու լաւատես Աննա Քեռկինը, Յակոբ Սրբազանի մայրիկը: Հայր, մայր, մեծ մայր առաւել վեց զաւակներ:Քանի՞ սենեակի պէտք ունի ինը հոգինոց ընտանիք մը նորմալ պայմաններու մէջ ապրելու համար: Աննա Քեռկինը մէկ սենեակի մէջ մեծցուց վեց մտաւորական ,իմաստուն ու կիրթ զաւակներ:Անոնք իմաստութիւնը ժառանգեցին իրենց մօրմէ: Մանկութեան իմ յուշերուս մէջն է տակաւին թէ ինչպէս իւրաքանչիւրին դասը կը սորվեցնէր ան, համբերութեամբ բայց մանաւանդ սիրով ու բծախնդրութեամբ: Հաւատք ունէր իր ըրածին վրայ եւ ինքնավստահ էր որ այդ էր միակ լուծումը իր երեխաները ՄԱՐԴ դարձնելու: Վարձքդ կատար սիրելի Աննա Քեռկին: Այսօր երբ զաւակներուդ գրածները կը կարդամ եւ անոնց ըրածները կը տեսնեմ ՝ ենթահողին մէջ քու ժպիտդ կը տեսնեմ ուրուագծուած, ժպիտ մը որ այլոց ժպիտին չի նմանիր երբէք: Քու ժպիտիդ մէջ առաքելութիւն մը ամբողջացուցած ըլլալու գոհունակութիւնը կայ, պարտաւորեցնող ու թելադրող: