Այս առածը ես վերստին հիշեցի այն կադրերից հետո, երբ տեսա, թե Դեն Բիզլերյաննՙ Ապրիլյան քառօրյաիՙ մեր լավ տղերքի արյունով վերստին պահված հողում ինչպես է հաճույքի համար կրակում տարբեր զինատեսակներից, այն զինատեսակները, որոնք որպես փրկություն այդպես էլ չհասան տղաներին: