Հմիկ	գնանք	Երևան, որ	Մհառլամը	տեսնինք, ի՞նչ	կասես. Էս	ձենը — ձորը	Էնտեղանց	ա	գալիս, էս	սաս	ու մարաքեն	Էնտեղ	ա. ամա	ծածուկ	պետք	է	մտնինք, չունքի	ինչ	ունինք	չունինք	կառնին, մեզ	էլ	եզըդի	կշինեն, որ իմամներին	սպանեցին, Էստուր	համար	էսօր	որտեղ	որ	մեկ	հայ	ձեռք	են	քցում, ոտն	ու	ձեռը	կապում	են, լավ	շորեր հաքցնում, ձի, յարաղ, ասպաբ	տալիս, ընչանք	որ	սուգ	ու	շիվանն	անց	կենա, Հասան — Հուսեյնի	կարգը կատարեն, կտակը	կարդան, հետո	վա՜յ	քո	օրին, արևին, շորերդ	հանում	են	ու	ոտիդ-գլխիդ	տալով	դուս	խռկում, հետ	ածում: Ո՞վ	կարա	խոսալ, տերությունն	իրանցն	ա: