Նրա	ձայնը	դողում	էր, աչքերի	մեջ	երևում	էր	անսովոր	փայլ. յոթ	տարի	էր	նա	ծառայում	էր	այս	գրասենյակում, և	ոչ	ոք չգիտեր, որ	աղքատը, բուն	աղքատը	հենց	այդ	մարդն	է: Ամսական	քառասուն	ռուբլով	պահում	էր	վեց	հոգուց	բաղկացած մի	ընտանիք — անդամալույծ	եղբորը, նրա	կնոջն	ու	աղջկանը	և	այրի	քրոջը	երկու	զավակների	հետ: Եվ	երբեք	ոչ	ոք	այդ մարդուց	չէր	լսել	գանգատ` իր	վիճակի	դեմ: Դա	այն	լռիկ	ու	համեստ	հերոսներից	էր, որոնք	ուրիշների	համար	ուտում	ու մաշում	են	իրենց	սիրտը	և	հետո	մի	օր	չքանում	աշխարհի	երեսից, առանց	որևէ	հետք	թողնելու: Բացի	գուցե երախտագիտական	զգացումից	երախտագետ	բարերարվածների	սրտերում: Նրանք	կյանքի	տառապանքները	կրում	են լուռ	ու	մունջ, խեղդում	են	իրենց	կոկորդում	դառն	արցունքները, վախենալով	թունավորել	մերձավորներին	տված	մի	կտոր հացը: