Հան­դի­պում­ներ եմ ու­նե­ցել Ա.Մ.Ն.ի տար­բեր քա­ղաք­նե­րի հայ հա­մայնք­նե­րի հետ: Ինձ մի կողմ դիր, Թուր­քիա­յի ընդ­դի­մա­դիր կու­սակ­ցու­թիւն­նե­րի ա­նուն­ներն ան­գամ լսած չկա­յին մար­դիկ: «Օ՜, ինչ­պէ՞ս այ­սինքն Թուր­քիա­յի Մեճ­լի­սում ես» տի­պի ար­ձա­գանգ­ներ էի ստա­նում, կար­ծես ու­զե­նան ա­սել «­Խե՞նթ ես, ի՛նչ է», կար­ծես պաշ­տա­մուն­քի ա­ռար­կայ էի: Օ­րե­րով նստում պատ­մում էի, նաեւ այն, որ բա­ցի Թուր­քիա­յի հա­յե­րից նաեւ հա­մայն հա­յու­թեան շա­հերն եմ այն­տեղ ներ­կա­յաց­նում, շատ գե­ղե­ցիկ ժա­մա­նակ անց­կաց­րե­ցինք այդ մարդ­կանց հետ: Բո­լոր կարծ­րա­տի­պներն ու նման ծայ­րա­յեղ ար­ձա­գանգ­նե­րը չի­մա­ցու­թիւ­նից են գա­լիս: