Հարյուր	անգամ	պարսից	սևագունդ	զորքը	զու	արին, երիշ	քաշեցին, ամեն	անգամ	էլ	հարյուրով	կոտորվեցան, իրանք	իրանց	լաշերի	վրովը, էլի	ետ	փախան, շունչ	առան, էլ	կրկին	Էկան, էլ	կրկին	մեկ	բուռը	խալխի	թվանքի համն	առան, էլի	ամոթով	ետ	դարձան: Ո՛չ	Նազի	խանն	էր	կարում	իր	հունարը	ցույց	տալ, ո՛չ	Օքյուզ	աղեն, ո՛չ Սվանղուլի	խանը: Ղազախ, քուրդ	սարվազ` ինչ	տղամարդություն	ունեին, թափեցին, ո՛չ	նիզամով	կարացին, ո՛չ երշով	մեկ	քանի	հողագործի	տուն	առնեն: Որտեղ	մոտանում	էին, տան	դռներիցը, սելի	արանքներիցը	թվանքները էնպես	էին	ճռռում, որ	շատ	պարսիկ	իր	ընկերին	էր	ոտնատակ	տալիս: Տա՛վար, ո՛չխար	գնացին. արտերի	կրակի բոցը	և	ծուխն	երկինքն	էր	հասել: