Անցնող տարում, Հայաստանի արտաքին քաղաքական ոլորտում որևէ արտառոց, անսպասելի երևույթ չէր նկատվում: Ամեն ինչ, կարծես թե, ընթանում էր օրինաչափ, կանխատեսելի ու տրամաբանական հունով, մինչև այն պահը, երբ իշխանությունները հայտնաբերեցին, որ մտադիր են մտնել Մաքսային միության մեջ: Այն փոթորիկ առաջացրեց ՀՀ քաղաքական դաշտում և արևմտամետ ուժերի ջանքերով փոխարկվեց հակառուսական հիսթերիայի: Իսկապես, առաջին տպավորությամբ, կարծես թե մեր երկիրը կտրուկ փոխում է արտաքին քաղաքական վեկտորը, և հրաժարվում վաղուց որդեգրած փոխլրացման քաղաքականությունից: Խնդրի էությունն այն է, որ մտնելով Մաքսային միություն, ՀՀ-ն այլևս հնարավորություն չի ունենում ստորագրել վաղուց նախատեսված` Եվրոպայի հետ ասոցացման պայմանագիրը: Եվ իսկապես, Վիլնյուսում իշխանությունները չստորագրեցին այդ պայմանագիրը, քանզի դա անհամատեղելի էր Մաքսային միություն մտնելու սկզբունքային դրույթներին: Ընդդիմադիր ուժերը պնդում են, որ այդպիսով Հայաստանը իրեն վերջնականապես զրկեց քաղաքակիրթ Եվրոպայի հետ ինտեգրման միակ ճշմարիտ ուղուց և դարձավ, ոչ ավել, ոչ պակաս բռնապետական Ռուսաստանի գաղութը: Ձեռնպահ մնանք որևէ գնահատական և մեկնաբանություն հնչեցնելուց, քանզի միայն ապագան ցույց կտա, թե որքանով էր ճիշտ, կամ ճակատագրական սխալ` Մաքսային միության կազմ մտնելը: