Աշխատում	էր	իրենից	հեռացնել	ամբոխվող	մտքերը: Սակայն	կամքն	անզորացել	էր: Ամաչում	էր	ինքն	իր	զգացումների անսպասելի	գրգռումից	և	չգիտեր, միևնույն	ժամանակ, որոշ	քննության	ենթարկել	նրանց: Նա	փակում	էր	աչքերը	և	խորին մթության	մեջ	տեսնում	մի	լուսավոր	պատկեր: Նա	բաց	էր	անում	աչքերը, և	այդ	պատկերը	դարձյալ	անխուսափելի կանգնած	էր	նրա	առջև: Դեմքը	մռայլ, ունքերը	կիտված, աչքերը	թափանցող, միշտ	մտախոհ, միշտ	ճնշված	ինչ-որ	ծանր մտքից: