Առանց մարդասիրության, ասում են` մոլորակը չէր դիմանա: Երևի ճիշտ է: Բայց մարդասիրություն ասվածն էլ, թերևս, որոշ դեպքերում չպետք է այսքան տարփողվի, որքան հանցագործների հանդեպ է արվում: Իհարկե, հանցագործի հանդեպ գթասիրտ կարելի´ է լինել, եթե նրան վերափոխելու հույսը դեռ մարած չէ: Սակայն հասարակությանն անվերջ չարիք պատճառողների, անմեղ մարդկանց կյանքից զրկողների, կողոպտողների համար կալանավայրերում հարմարավետություն ստեղծել` նույն թալանված հանրության, նրանց սպանած մարդկանց հարազատների վճարած հարկերի հաշվին… Ներեցեք, անընկալելի է: Ավելին, այսօր ազատազրկվածների իրավունքները պաշտպանող, նրանց համար պայքարող զարմանազան կազմակերպություններն ավելի շատ են ու ավելի բարձրագոչ, քան օրինավոր քաղաքացիների, ընչազուրկ մտավորականների «դարդը լացողները»: Ու դժվար է ասել` մահապատիժ հղացողներն արդյո՞ք սոսկ անգութ պաշտոնյաներ են եղել, թե՞ հանրությունը հանցագործ կոչվող չարիքից զերծ պահելու մտահոգությամբ առաջնորդվողներ: