Մեր երկիրն, ինչպես շատ հարցերում, կենսաթոշակառուների առումով էլ տարբերվում է իր <<ունիկալ մոտեցմամբ>> և լուծումներով․․․ ավելի շուտ դրանց բացակայությամբ: Եթե լավատեսորեն նայենք, ապա մարդկանց հավասարության գաղափարը ցայտուն երևում է հենց կենսաթոշակի անցնելուց հետո, երբ բոլորն՝ անկախ մասնագիտությունից, գիտելիքների ծավալից ու աշխատունակությունից, հավասարապես չեն աշխատում: Իհարկե սա այդքան էլ հաջող կատակ չէ, ոչ էլ արժանավայել մխիթարանք, մանավանդ երբ հանձին թոշակառուի մենք տեսնում ենք մեր կողքին ապրող բանիմաց, իմաստուն և կարող ուժ՝ դատավորի: Պաշտոնաթող մեր նախկին գործընկերներին վճռաբեկ դատարանի քրեական եւ զինվորական պալատի նախկին նախագահ Դավիթ Ավետիսյանի հետ հրավիրեցինք ընկերական երեկոյի: Մեկ անգամ ևս մեր գործընկերները տեղում ապացուցեցին, որ նոր սերունդը սովորելու, օրինակ վերցնելու և խորհուրդներ հարցնելու մեծ շտեմարան ունի… Շնորհակալություն գեղեցիկ երեկոյի և հաճելի հուշերի համար…