Նեղացած, նյարդայնացած գլուխը թեքեց Ասյան: Շուրջը «Ինչպես թե» ասող հայացքով նայեց: Ինչո՞ւ իրեն չէին տանում: Եթե նույնիսկ այս տանը խոսքի և մտքի ազատության իրավունք կա, հաստատ միայն ինքն է զրկված դրանցից: Հենց գործն իրեն էր հասնում, տան ռեժիմը վերածվում էր պարտադիր տոտալիտարիզմի: Ասյան տխրությամբ հոգոց հանեց: Ձգվեց դեպի աղամանը՝ ասես այն իր կյանքի խորհրդանիշն էր: Տխուր նայեց տգեղ ձնեմարդու՝ ներկը թափած, դուրս պրծած աչքերին: