Ոչ ոք չէր իմանում, թե Մուրին որտեղ էր գիշերում, ոնց հայտնվել էր, այնպես էլ մթնելուն պես անհետանում էր, հաջորդ առավոտյան փողոցի նույն անկյունում, լույսը բացվելու հետ, բուսնում։ Բայց օրերից մի օր բռնեցին նրան ծայրամասային մի ավերակում կուչ եկած ու, խղճալով, հոգացին նրա մասին։ Թաղում մի պառավ կին կար՝ Վարդուշ աքան, մենակ էր ապրում։ Մարդիկ համոզեցին նրան, որ Մուրին անվնաս կին է, թողնի՝ իր մոտ գիշերները մնա, մեկ-մեկ էլ հաց ու ջուր կհասցնի՝ ձեռքն առողջ, ոտքն առողջ։ Պառավը համաձայնեց։ Մուրին գլխի վրա ծածկ ունեցավ։ Երկու տարի չանցած՝ պառավը մեռավ։ Տանը մենակ Մուրին մնաց։ Պառավի տղաներն էլ որտեղ են, ով գիտե, որ երկրում են իրենց «չորաթանը բլիթել»։ Կգա՞ն, չեն գա՞։ Մուրին տնատեր դարձավ փաստորեն։