Դուռը բացում եմ ու միանգամից հասկանում երեք շատ կարևոր բան: Նախ, ինչո՞ւ են երկրի երեսից անհետացել դինոզավրերը, երկրորդ՝ ինչո՞ւ Սահարայում միայն ավազ է: Ու դեռ այսքանը հերիք չէ, միանգամից ու մեկընդմիշտ հասկանում եմ, որ կորած եմ, կոր-ծան-վա՛ծ, որ ես չկա՛մ, իսկ իմ կանգնած տեղում ինչ-որ (երևի՝ ի՞մ) խրտվիլակը ջրից դուրս նետված ձկան պես բացուխուփ է անում աչքերը (թեև տրամաբանական կլիներ բերանի բացուխուփը) և իզուր փորձում հոդաբաշխ մի բառ կորզել սեփական կոկորդից: Որ ես կորած-կործանված եմ, անգամ՝ չկամ, ինձ այնքան չի մտահոգում, ինչքան այն հանգամանքը, որ նա՝ դռան այն կողմում կանգնածը իր մահացու աչքերով դա չի հասկանում և, իհարկե, ինձ կատարյալ ու անհույս ապուշի տեղ է դրել: Նրա նշաձև, կանաչ հափրուկի (հափրուկը կանաչ լինո՞ւմ է) երանգ ունեցող աչքերը (թե մի կարճ ակնթարթում այդքանը ե՞րբ հասցրի նկատել…) աստիճանաբար կլորանում են, շուրթերի անկյուններում (թմբլիկ, խռովկան շուրթեր. հատուկ ստեղծված են խռո-վել-հաշտվելու համար) ծաղրական թե ծիծաղկոտ դող է անցնում, ու ես, վերջնականապես խրտվիլակայինի վերածված գիտակցությանս վերջին բռնկումով հասկանում եմ, որ եթե չխոսեմ, այլևս խոսելու ոչ պատճառ պիտի ունենամ, ոչ էլ արդարացում: Եվ ինձ ստիպում եմ կենդանության (թե՞ ինչ-որ կենդանի լինելու) նշաններ ցույց տալ: Բայց նա կանխում է ինձ: