–Իմ կարդալն էլ կրակ ու պատիժ էր։ Եվ հայրս անընդհատ երեսովս էր տալիս։ Բայց ամբողջ ցավն այն է, որ ես էն գլխից էլ լավ հիշողություն չունեի, ինձ թվում է՝ հենց թերսնումից. գիշեր-ցերեկ կարդում էի տեքստերս, բայց հենց տեղ էի հասնում, ամբողջը մոռանում էի։ Բայց քննությանս Մանիկի ահից ահագին բան անգիր էի արել։ Սակայն, ամբողջ ցավն այն է, որ հազիվ էի դեսից-դենից հագնվել. կոշիկներն, իհարկե, մաման առավ, բայց շորը վերցրի մի աղջկանից, որի բարեկամուհին հենց քննական հանձնաժողովում էր։