«Շախմատի տանը սրահում լռություն է, երեխաների պահվածքը` կատարյալ` առանց պոռթկումների և բղավոցների: Բոլորը պրոֆեսիոնալներին հատուկ դեմքի լուրջ արտահայտությամբ խորասուզված են խաղի մեջ, որը տևում է մոտ 2 ժամ: Երեխաներն իրենց ամեն քայլը գրանցում են նոթատետրերում: Հանկարծ տասնամյա Դավիթը սխալվում է, արցունքներ են հայտնվում աչքերին, նրա ուսն է գրկում մոր պես հոգատար մարզիչ Մարիան, ով ժպտալով ասում է. «Ամեն ինչից զատ նրանք երեխաներ են»: Երեխաներին ներքևում սպասում են նրանց ծնողները, տատիկներն ու քեռի-հորեղբայրները, ու անկախ ելքից` հաղթել են, պարտվել կամ ոչ-ոքի են խաղացել, բոլորն էլ գրկախառնության են արժանանում: