Արդյունքում ահռելի թվով քրդեր, արաբներ, հույներ, լազեր և կովկասյան ծագումով այլ ժողովուրդներ, բալկանյան ժողովուրդներ (ալբանացի, բուլղարացի, սերբ և այլն), ցեղասպանությունից հետո կենդանի մնացած հայեր իսկապես թրքացան կամ «թրքացան» երևութապես: Մեծ հաշվով նրանց այլ ելք չէր թողնված: Բացի այն, որ պաշտոնապես փաստացի տարբեր մակարդակներով ստորակարգված էին «ոչ թուրքերը» (ամենաստորին սանդղակում քրիստոնյաներն էին, նրանցից մի մակարդակ բարձր էին ալևիները, ավելի բարձր՝ սուննի մահմեդական արաբներն ու քրդերը, ամենաբարձրում՝ սուննի թուրքերը), միայն «թուրքը» կարող էր փոխել իր հասարակական կարգավիճակը, պաշտոնյա լինել, կարիերա անել, պետական դպրոցի ուսուցիչ լինել, ամեն վայրկյան չսպասել տարատեսակ քաղաքական, մշակութային, ֆինանսական հետապնդումների և այլն: «Թուրք դառնալը» պարզ էր՝ խոսել թուրքերեն, լինել սուննի մահմեդական, և ինքն իրեն «թուրք» անվանել՝ ազատվելով հասարակական արգահատանքից և վարչական ու քաղաքական ճնշումներից, և գոնե ապագա սերնդին շանս տալ ինտեգրվելու թուրքական քաղաքական և սոցիալ-մշակութային կյանքին: Քեմալական Թուրքիայում առանց լուրջ դիմադրության հաջողությամբ իրականացվում էր հասարակության աշխարհիկանացման և ինքնության թրքա-սուննիացման մի ծրագիր, որի արդյունքում կարճ ժամանակում կտրուկ փոխվեց ոչ վաղ անցյալի բազմէթնիկ և բազմակրոն Թուրքիայի էթնո-կրոնական պատկերը՝ քանակապես առնվազն տաս անգամ մեծացնելով «թուրք» ինքնության բաղադրիչը: