Մայր ու տղա ապրած էին այսպես տարիներով:Ապրելե ավել գոյություն պահած,քաշքշած:Ու հիմա, երբ պատկառելի,սպիտակ մազերով, քաղաքի շքեղագույն ճաշարաններուն մեկուն մեջ դիմացս նստած կպատմե այդ բոլորի մասին, լուռ դառնություն մը կա բառերուն մեջ, լեզվին տակ, հոգիին խորը: