Ղզլբաշի	զորքն	Գյանջա, Ղարաբաղ	էս	կողմիցն	էր	առել, ոտնատակ	տվել, Փամբակ, Շորագյալ՝ էն: էս	կողմիցը՝ Աբաս	Միրզեն, էն	կողմիցը՝ Հասան	խանը, քանդելով, ավերելով	էկել, հասել	էին, որ	գնան	Պետերբուրգ: Թիֆլիզ, ինչպես	որ	տեսանք, սհաթե-սհաթ	աչքը	կթած	ուներ, թե	Աղա Մահմադ	խանի	կրակը, որդիանց	որ	ա, էլ	կրկին	իր	գլխին	կթափի: Երմալովն	ինչ	հնար, ճարտարություն	ուներ, գործ	դրեց: Մատաթովը	պետք	էր	Վրաստանու	փրկիչը	լիներ	ու	ցույց	տար աշխարքի, թե	հայոց	հոգումը	իրանց	հին	հսկայության	կրակը, քաջության	բոցը, հավատարմության	խունկը	դեռ	կար	ու	վաղուց	մխում	էր, որ	մեկ	հով	դիպչի՝ հոտն	աշխարք ընկնի, կրակն	իրանց	թշնամուն, իրանց	աշխարքը	քանդողին	էրի, փոթոթի: