Մի քիչ շտապեցինք անցնել կամուրջները: Մի պահ վերադառնանք կամ հենց աջ ափից դիտենք Հրազդանի ձախ ափի բարձունքը, ուր հիմա ս. Սարգիս եկեղեցին է կանգնած: Այստեղ փռված է Ձորագյուղ թաղամասը, որն ավելի վաղ կամրջից վերեւ ընկած ձորաշերտերին էր տարածվում: 1860-ականներին Երեւանում եղած երեք հին թաղերին` Կոնդին, Քարհանքին եւ Նոր թաղին ավելացան եւս երկուսը` Ձորագյուղը եւ Նոր թաղը: Ձորագյուղի հատվածը առաջ կոչվում էր Խնկելո ձոր: Ձորագյուղն ունեցել է ի°ր թաղերը` Վերին կամ Քարափի թաղ, Ստորին կամ Ձորի թաղ եւ Կարբո թաղ` Արագածոտնի համանուն գյուղի անունով, որովհետեւ այստեղ կարբեցիներ էին բնակվում: Մեսրոպ Թաղիադյանը եղել է այս թաղից եւ 1816 թ. ճանապարհորդության ժամանակ Երեւանով անցնելիս` անմիջապես գնացել է Կարբի թաղի իրենց տունը` մորը տեսնելու: Ձորագյուղում է եղել Երեւանի թեմական առաջնորդարանի կենտրոնը, որը կոչվել է ՙՁորագյուղի անապատ»: Մինչեւ երկրաշարժն անապատն իր պարսպի ներսում շենքեր եւ մի քանի եկեղեցի է ունեցել, այժմ մնացել է միայն ս. Սարգիսը, որը նույնանուն եկեղեցու փոխարեն կառուցվել է 1835-48-ին: Սա եղել է նաեւ կաթողիկոսների իջեւանը: Ըստ Առաքել Դավրիժեցու (XVIII)` մինչեւ Մոսվսես Տաթեւացու շինարարական աշխատանքները` Էջմիածնի վանքը գրեթե անմարդաբնակ էր, քանզի կաթողիկոսները Երեւանի կաթողիկեում էին բնակվում կամ շրջագայում էին: Կաթողիկոսարանը տեղադրված է եղել Հրազդանի զառիթափի գլխին: Նրանցից դեպի հյուսիս, դարձյալ քարափի գլխին, գտնվել է ս. Հակոբ եկեղեցին, հարակից եղել են շատ սենյակներ, հացի փուռ, ժողովրդին սպասարկող ս. Սարգիս եկեղեցին: Վերջինից բացի, մյուս շենքերը կամ ավերվել են, կամ հրդեհվել, որովհետեւ մեծ մասամբ փայտաշեն էին: Կից այգին ու ծառաստաններն էլ վաղուց զբաղեցրել են քաղաքի բնակիչները եւ տներ կառուցել այնտեղ: Որպեսզի վկայենք, թե ինչ աշխույժ կյանքով են ապրել ձորագյուղցիք` միայն մի փաստ բերենք. Ձորագյուղում, Հրազդանի ափին գործում էր միայն կաշեգործական 32 խանութ- արհեստանոց: