Դիցուք, դժվար է պատկերացնել, թե առանց երկրորդ նախագահի եռանդուն գործունեության ու սրտացավ վերաբերմունքի ինչիպիսին կլիներ այսօր1988-ի երկրաշարժից ավերակված, երկրի գրեթե մեկ-երրորդ մասի վիճակը, որը պատուհասից կարճ ժամանակ անց "Աղետի գոտի" չարագուշակ ու հուսահատեցնող անվանումն էր ստացել: Խորհրդային երկրի հոգևարքի վերջին տարիներին այստեղ արագ տեմպերով վերականգնողական աշխատանքներ էին ընթանում, թեև առանձնապես հաշվի չէին առնվում ոչ հինավուրց քաղաքների, օրինակ` Գյումրիի պատմաճարտարապետական կոլորիտի պահպանման, ոչ էլ բնակավայրերի կոմպակտ կառուցման հարցերը: Այնուամենայնիվ հսկայական երկիրն իր միջոցներն ի սպաս էր դրել Հայաստանի երկրաշարժի հետևանքների վերացման գործին: Բայց Խորհրդային Միությունը փլուզվեց, և մեր երկրի քարուքանդ եղած հյուսիսային հատվածը շուրջ մեկ տասնամյակ բացի աղետի գոտուց նաև անտարբերության գոտու էր վերածվել: Մինչ երկրի նախագահ դառնալը, դեռևս վարչապետության կարճ շրջանում Ռոբերտ Քոչարյանը մի քանի անգամ բարձրաձայնեց երկրաշարժի հետևանքները վերացնելու համապարփակ ծրագրի ստեղծման անհրաժեշտության մասին: Սակայն այդ գործին լիարժեքորն ձեռնամուխ լինել հաջողվեց միայն նախագահ դառնալուց հետո: Կա±ն այսօր այնտեղ տնակում ապրողներ: Իհարկե` կան: Կա±ն անավարտ, կամ ամրացման կարիք ունեցող բնակելի շենքեր, անշուշտ կան, կա± աշխատատեղերի պակաս: Այն էլ ինչքան: Կա±ն բազմաթիվ այլ չլուծված հարցեր: Ժխտելն անհնար է: Բայց որ մինչ իր նախագահական կառավարման շրջանի ավարտը Ռոբերտ Քոչարյանին հաջողվեց «աղետի գոտին» վերածել հույսի տարածքի, երկրի ավերված հատվածը դարձնել զարգացման ուղի բռնած շրջանի, փլատակների փոխարեն նորակառույց թաղամասեր, շքեղ դպրոցներ ու բարձր մակարդակի հիվանդանոցներ ստեղծել` նույնպես տարակույս չկա: