— Հա՛յդե, տղե՛րք, գնացե՛ք, աշըղին	բերե՛ք, — ասեց	քյոխվեն	ուրախ-ուրախ	ու	գդակը	մեկ	լավ կոտրեց, աջու	անկաջի	վրա	դրեց, — մեծ	աչառը	մորթեցե՛ք, ղավուրմա	տվե՛ք, մեկ	ղոչ	էլ	հետը, ու կակող	տեղերը՝ բդերն	ու	սուկին, բերե՛ք, որ	մենք	մեր	ձեռովը	խորովենք, զուռնաչին	էլ	թո՛ղ	գա, տերտերին	էլ	համեցեք	արե՛ք: Գինին	դուքանումն	ա, փողը՝ ջիբումս, մեր	ջամըհաթն	ըլի	սաղ. եղն ու	կարագը, սերն	ու	մեղրը	ու	պանիրն՝ կճճներով	տանըս	դրած, ամբարս	ու	հորս՝ լիքը: Շահն	էլ մեր	քեֆը	չունի. ուտե՛նք, խմե՛նք, քեֆ	անե՛նք, աստծուն	փառք	տա՛նք, մեր	մեռելները	հիշե՛նք, մեր	ղոնաղների	սիրտը	շահե՛նք, որ	իմանան, թե	սարի	մարդն	էլ	սիրտ	ունի, քար	չի: Աստված ռուս	թագավորի	թախտը	հաստատ	պահի, նրա	դովլաթիցը՝ ինչ	ասես, ունինք. օձի	ձու	էլ	որ ուզենամ, կճարեմ: