Վ. Բաղդասարյանին, անշուշտ, ամենևին չի հուզում հարցը, թե ինչու՛ է այնքան լցվել մարդկանց համբերության բաժակը, որ իրեն թույլ են տալիս հայհոյել, այն էլ՝ հրապարակավ: Արամ Մանուկյանը, անշուշտ, ո՛չ Շմայս է, ո՛չ Բուռնաշ, ո՛չ էլ գեներալ Մանվել, բայց երբ նա է արդեն սկսել հայհոյել, ուրեմն գուցե արժե՞ ականջ կախել այդ հայհոյանքին. չէ՞ որ երբ հայհոյել է սկսում ինտելեկտի ու կրթվածության որոշակի մակարդակ ունեցող պատգամավորը, ուրեմն մի բան, մի շատ կարևոր բան այլևս իր տեղում չէ: