Ես եղել եմ շատ պարփակված երեխա, գիտեմ, թե ինչ է նշանակում պայքարել բադույթների դեմ: 11-ից 13 տարեկանում անճոռնի ճուտիկ էի. մազերս կարճ կտրած, լրիվ տղա դարձած, շատ նիհար: Ես միակ հայն էի մեր դպրոցում՝ամենամուգը, շատ ճիշտ՝ չէի խմում, չէի ծխում, ու շատ էին ինձ նեղացնում, ծաղրում, ես ընկերն չունեի, միայնակ էի , բայց ծնողներս երբեք չեն իմացել դրա մասին, որովհետև շատ էի ուզում չանհանգստանան իրենք: Գալիս էի, լացում էի, նստում նվագում էի ու երաժտությունը միակ բանն էր, որ ինձ փրկում էր: Երբ բեմ էի դուրս գալիս, սկսում էի շնչել, իսկական էի, բեմում ես ոչ մի բարդույթ չունեի, ոչ մեկի կարծիքի մասին չէի մտածում ու մինչև հիմա այդպես է: