4 Նախորդ գլխից մենք սովորեցինք, որ Հիսուս Քրիստոսը 1914թ.-ին երկնքում դարձավ Թագավոր (կարդա՛ Դանիել 7։13, 14)։ Թագավոր դառնալուն պես նա գործի անցավ։ «Պատերազմ բռնկվեց երկնքում,— ասում է Աստվածաշունչը,— Միքայելը [Հիսուսը] և նրա հրեշտակները պատերազմեցին վիշապի [Բանսարկու Սատանայի] դեմ, և վիշապն ու նրա հրեշտակներն էլ պատերազմեցին»։ * Սատանան և նրա ամբարիշտ հրեշտակները՝ դևերը, պարտվեցին այդ պատերազմում և երկնքից նետվեցին երկրի վրա։ Աստծու հավատարիմ ոգեղեն որդիները ուրախացան, որ Սատանան և նրա դևերը այլևս երկնքում չեն։ Մարդկանց համար, սակայն, դա ուրախության պատճառ չէր լինելու։ Աստվածաշունչն ասում է. «Վա՜յ երկրին.... որովհետև Բանսարկուն ցած է իջել ձեզ մոտ. նա մեծ բարկությամբ է լցված՝ գիտենալով, որ քիչ ժամանակ ունի» (Հայտնություն 12։7, 9, 12)։