«Վրաստանը գալիք մի քանի տարիների ռենեսանսային զգացողությամբ ինձ վարակեց, այն ինձ սովորեցրին իմ վրաց ընկերները՝ իրենց ընկերության միջոցով: Պոեզիայում ես հազվագյուտ երկարակյաց եմ, ու դա ամենայն հավանականությամբ Վրաստանի նվերն է ինձ: Բայց այն, թե Վրաստանն էր այն միակ տեղը, որտեղ ես կարողանում էի բռնել մաքուր ու անկեղծ նոտան, ճիշտ չէ: Պետք չէ մարդկության մնացած հատվածին նեղացնել: Ցանկացած երկրում, ցավոք, կան և կեղծ նոտաներ, ու փառք աստծո, կան մաքուր նոտաներ: Ռուսաստանում նույնպես այդպես է: Սակայն, այնուամենայնիվ, յուրաքանչյուր ազգ մարմնավորվում է իր լավագույն անհատներով»,- հարցազրույցներից մեկում ասում է Եվգենի Ալեքսանդրովիչը: