Հարիրիի բաւական «փրակմաթիք» մօտեցումին մէջ կ՚ուրուագծուէր, որ մարդը առաջուան քաղաքական հայեացքները չունի։ Ճիշդ է, երեւութապէս կը շարունակէ քննադատական սուրեր ուղղել Սուրիոյ կառավարութեան ու նախագահ Պեշար Էսատի հասցէին, սակայն ան «լռելեայն» եկած է այն եզրակացութեան, թէ առնուազն Լիբանանի ներքին կայունութիւնը ապահովելու եւ երկիրը կառավարելու համար պարտաւոր է լեզու գտնել «Հիզպուլլահ»ին հետ։