Դեռ վերակառուցման մասին խոսք չէր եղել, երբ ալիեւները սկսեցին բարձր տեմպերով վերակառուցվել բրեժնեւյան «Լայն քայլերով է քայլում Ադրբեջանը» կարգախոսի տակ։ Այնքան լայն, որ մեկ-երկու տարում հասցրին Բաքվի կենտրոնում հայ հին նավթահանքատերերի կառուցած շենքերի արտաքինը երեսպատել, քերել հայկական տառերը, նախշերը, թուրքական մեզարով ծածկել։ Եվ այսօր մեր երկրի բարձրագույն ատյաններում ընդունված որոշումներն էլ ալիեւների համար հարաբերական են՝ ձեռնտու է իրենց, դրոշ են դարձնում, ձեռնտու չէ՝ գովում են, բայց հակառակն անում։ Մոսկվայում անընդհատ ասում են՝ իշխանությունը խորհուրդներինն է։ Սուտ չէ՞։ Այդպիսի բան կա՞։ Իմ կաշվի վրա եմ զգում, թե դա ինչպիսի շինծու քարոզ է։ Եթե այդպես լիներ, ապա 1988թ. մարզային նստաշրջան ենք հրավիրել, որոշում կայացրել, մինչեւ այսօր մի կարգին պատասխան կլիներ գոնե։ Երեկ անգլիացին էր մեր ձեռքը բռնում, Շուշին մեզնից առնում, տալիս թուրքերին։ Իսկ այսօր... Բավական է։ Ես դեմ չեմ, որ մենք գոյատեւել ենք թրի դեմ նաեւ գրիչ հանելով, բայց այժմ ուրիշ է դարի պահանջը, եւ ամենեւին էլ չի խանգարի, որ թուր հանվի թրի դեմ։ Եթե ուզում ենք լինել, պիտի լինենք։ Իսկ լինելու միակ պայմանը (երեկ, այսօր, վաղը եւ միշտ) դա ուժն է։ Ուժեղ ենք՝ հաշվի կնստեն մեզ հետ, ուժեղ չենք՝ ինչ էլ անենք (նույնիսկ եթե Գերագույն խորհրդի նիստից դուրս գանք հրապարակայնորեն, ինչպես դուք արեցիք), ոչնչի չենք հասնի։