Եվս որոշ ժամանակ անց առաջանում է վարժվածության էֆեկտը։ Դոզան, որը բավականացնում էր երեկ, դադարում է ազդել։ Եվ ամեն օր պետք է անել մի այնպիսի բան, որ այն ավելանա։ Պսիխիկան ըստ որում, բնականաբար, հետադիմում է։ Անհետանում է աշխարհի հետ միասնության զգացումը, վերանում ապրումակցման ունակությունը, մարում են կենդանի հույզերը։