Մենք տարբեր զբաղմունքների տեր մարդկանց բանավոր խոսքի բազմաթիվ սղագրություններ ու­նենք: Ստորև բերում ենք դրանցից որոշ նմուշներ երեք խմբավորմամբ։ Նախ մի քանի օրինակ բերենք բուհական (այդ թվում հայկական բանասիրական բաժանմունքների) երիտասարդու­թյան խոսքից. «Վաբշչե, նրա պախոդկան լավն ա», «Բայը շատ սկրոմնի վիդ ունի», «Պոդումայեշ, կարծես ես չեմ կարա, լեկցիայից հետո գնանք տեսնենք», «Հիմա զաչոտ ունենք, զաչոտնիկս էլ չգիտեմ ուր եմ դրել, սումչկայիս մեջ չկա»։ «Աղջի, կանտրոլը գրել ե՞ք», «Ամեն ինչ տոչնի գրել ես, մալադե՛ց»: «Մտի նա ռիսկ», «Չէ՛, ի՞նչ ես ասում, նաաբարոտ, ինքը ինձ շատ ա սիրում», «Ինչ տոչկա յա, դավայ, գրի», «Շաբաթ օրը վեչեր ունենք»։ «Մեր հանրակացարանի աստանովկայում կսպասեմ, ուզում ես սադի մոտ լինեմ», «Մինչև մոստը չենք գալո՞ւ», «Զատո, Ստեփանավանը ցենտր ա», «Էդ շատ ռեդկի ա շինում», «Գլխիս կոնտրո՞լ ես, ինչ ա», «Լուբոյ մոմենտի կարող եմ գնալ», «Էս պաստայաննին լավ բան, ա, ահագին էկոնոմիա ենք անում», «Սայաթ-Նովայի պադարչնիում լավ բաներ էին ստացել», «Գնում եմ բազար, բայց սետկան չգիտեմ ուր ա», «Աշտոժ, դու էլ արի», «Պրիչոմ էստեղ կամենդանտը», «Կալյասկեքում ես մեծացել, է», «Էդ տրյապկեքը կեղտոտ են», «Կակռազ, իմ բանն ա», «Կակբուտտը չես լսում», «Էդ մարդը չերեզչուռ իդիոտ ա», «Պատալոկը սաղ սարանդոստիկ ա» և այլն։