Ես ամառային արձակուրդներին կարդացել եմ Ջուլիանը: Այն մի քիչ տխուր հեքիաթ է: Վերջի մասից քիչ էր մնում լաց լինեի: Իմ ամենասիրելի հերոսը Ջուլիանի տատիկն էր, որովհետև հենց նա այդ տխուր պատմությունը սկսեց: Մի մտածեք, որ ես սիրում եմ տխուր բաներ, ուղղակի նա այնքան զգայուն էր պատում, այնքան զգայուն…