Վազգենը հարցրե՞ց, որ Եռաբլուր գնաց՝ երբ իր մնալը խիստ անհրաժեշտ էր ու չպիտի նման քայլի դիմեր։ Իսկ Ավո՞ն՝ Վազգենից առաջ. դավաճաններ։ Սա ի՞նչ է։ Ասկոլկայի վերքը թիկունքից էր չափած-ձեւած։ Ասում են՝ վերքի վրա որ հող են դնում, լավանում է։ Սո՞ւտ է։ Ազատություն է. ով ում ուզում է՝ կարող է սպանել։ Բայց դա դեռ ամբողջը չէ՝ ով ում ուզում է՝ կարող է նաեւ չսպանել: Ո՞ր կետից է «ծնվում» թիկունքից եկող գնդակը, մեր մեջ ոնց ոչնչացնենք այդ «կետը», ոնց մեր միջից բացառենք այն։ Նորիկը Ստեփանակերտի մատույցում էր, որ Ասկոլկայի, Ավոյի, Արթուրի միջով անցած գնդակը հասավ իրեն։ Արցախն Ամերիկայից ինչո՞վ է պակաս, թե մեր թագավորները Քենեդու չափ էլ չկան։ Նույն գնդակը գնում-գալիս, գալիս-գնում է՝ հազար անգամ, հարյուր հազար անգամ.