Խոհանոցից եկող ձայները հուզական երանգ ունեին նույնիսկ, երբ խոսքը կենցաղային հոգսերի մասին էր. «Այ, այդ կաթսան մի վերցրեք»,— ասում էր Ազնիվ խանումն այն հուզված ձայնով, որով խոսում էր հանգուցյալ ամուսնու մասին։ Թովմասը ձեռքը տարավ իր կարճ տաբատի գրպանը, և հպումն արծաթյա տուփի հետ նրան սրտապնդեց։ Քանի այդ թալիսմանն իր հետ էր, նա ոչնչից չէր վախենա։