Ըստ նրա՝ խնդիրն այն է, թե ինչով է այս օրենքը նպաստում հայկական կինոյի զարգացմանը, եթե ոչ մի կերպ, ապա ո՞ւմ է պետք այդ օրենքը։ «Դա հիմնականում արվում էր դրսից ներդրումներ բերելու համար, որպեսզի գան եւ այստեղ կինո նկարեն։ Ուրախ եմ դրա համար, բայց դա կարող է ընդամենը օրենսդրական կանոնակարգ լինել՝ ներդրումներին նպաստող։ Մենք էլի կողմ ենք, որ ներդրումներն ավելանան, բայց դա չի կարելի անվանել կինոօրենք։ Հայկական կինոտեսակը միջազգային կինոշուկայում հնչեցնելու համար պետք է լինես մրցունակ, կինո նկարեն մարդիկ, ովքեր կարողանում են կինո նկարել, այլ ոչ թե մարդիկ, ովքեր կարողանում են շատ լավ խոսել։ Ի վերջո, բոլորը եկան այն եզրակացության, որ սկզբից կանոնակարգ է պետք, հետո՝ նոր օրենք։ Հանձնարարվեց 20 օրվա մեջ ներկայացնել առաջարկներ։ Նախարարը համբերատար լռում էր, ուղղակի երբեմն ընդհատում էր նրանց, ովքեր ռեգլամենտից դուրս էին գալիս։ Մեկ էլ մի վատ բան կա․ նախարարը պետք է տարբերի նրանց, ովքեր տաղանդի իմիտացիա են անում։ Դա շատ վատ բան է, մի քիչ մշակութային կրթական ցենզ պիտի ունենաս, որ դա տեսնես, որովհետեւ կինոն ոչ թե խոսքի, այլ պատկերի արվեստ է։ Էկրանը պիտի ցույց տա ամեն ինչ»,- ասաց նա։