«2014 թվականից Արևմտյան Եվրոպային անվտանգության միջավայրը խորը և կտրուկ փոփոխման ենթարկվեց, և Ռուսաստանը, որը շատ թե քիչ համագործակցում էր ՆԱՏՕ-ի հետ և համարվում գործընկեր՝ մարտահրավեր նետեց ՆԱՏՕ-ի արևելյան քաղաքականությանը։ Ուստի ռազմա-քաղաքական խաղի կանոնները փոխվեցին և այն թեզը համաձայն, որի լինել Ռուսաստանի ստրատեգիական դաշնակից և օգտվել ՆԱՏՕ-ի հետ խորը գործընկերության բարիքներից, դարձան մեծամասամբ անհամատեղելի: Փոխվեցին դաշինքի անվտանգության առաջնահերթությունները և, սկսած Նյուպորտի Վեհաժողովից, Արևելյան Եվրոպայում ՆԱՏՕ-ի բոլոր միջոցառումները սկսեցին ուղղված լինել Ռուսաստանից հնարավոր պոտենցիալ սպառնալիքը թուլացնելուն։ Ուստի այն հայտարարությունները, որ ՆԱՏՕ-ի հետ համագործակցությունը չի խանգարում Ռուսաստանի հետ ռազմաքաղաքական հարաբերությունները խորացնելու համար, և հակառակը, առավել քաղաքական- դեկլարատիվ են, քան իրական-պրակտիկ»-նշեց նա։