Մեր առաջին երկու դասաժամը տեխնոլոգիա էր, որի ընթացքում աղջիկներով մաքրել ենք բակը, իսկ տղաները աշխատել են իրենց նախագծով՝ «կանաչող ճանապարհ»։Դրանից հետո էլ սկսվեց մեր ուսումնական ճամփորդությունները... Կոմիտասի թանգարան ինստիտուտ՝ շատ տպավորիչ կառույցով, ներսով, չինարի ծառով... Հետո հարակից այգում ազգագրական պարերի կատարում- տարածումով... ու րոպե-րոպե հասնում ենք Գեղարվեստի հարթակ, հանդիպման. «Տրինիտի Կանյոն այգիներ»- ի տնօրեն, գինեգործ Հովակիմ Սաղաթելյանին ենք հանդիպում։ Շատ հետաքրքիր մարդ, հավես զրուցակից։ Պատմեց գինու դարաշրջանից՝ 6100, իմացանք, որ ամենահնագույն գինու պահոցները գտել են Հայաստանի տարածքում, որ մարդիկ դրան պաշտանմունքով են վերաբերվել, որպես սուրբ խմիչք։ Շատ հետաքրքիր հարցեր հնչեցին, օրինակ՝ գինու օգտակար հատկություններից մինչև այսօրվա խաղողագործ գյուղացիների անորակ մթերքը, որն այդքան մեծ աղմուկ է դառնում, երբ չեն կարողանում վաճառել։ Շատ հավեսով զրույց էր բռնվել։ Պարոն Սաղաթելյանը առաջարկեց, որ նախագիծը, որ սկսել ենք, անցնի նաև իրենց այգիների այցելությամբ, բերքահավաքով, գինու ճզմելու ծեսով, համտեսով... Չեք պատկերացնի, թե որքան կուզեինք մասնակցել դրան։ Մեր խումբը, ընկեր Գոհարի հետ պատրաստ է անցնելու այդ դարերի մշակույթով՝ գինեգործության ուսումնասիրություններով: