Մի ուշագրավ եւ ընդգծման անհրաժեշտություն ունեցող հանգամանք եւս (բացի ձեւավորված ու ընդհատակում անընդհատ գործող կուսակցության առկայությունից) առանձնացնում է հայաստանյան այլախոհությունը մյուս հանրապետություններում առկա նմանատիպ դրսեւորումներից: ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս` Եվրոպայում, ԱՄՆ- ում, Կանադայում առկա սփյուռքը` ռուսական լինի, ուկրաինական կամ մերձբալթյան, հսկայական աջակցություն էր ցուցաբերում խորհրդային երկրում պայքարող իրենց հայրենակից այլախոհներին: Այդ աջակցությունը հիմնականում արտահայտվում էր նրանց ձայնը դրսում լսելի դարձնելով: Սփյուռքում կազմակերպվում էին աջակցության կենտրոններ, մայրենի լեզվով հրատարակվող մամուլի միջոցներն անդրադառնում էին այլախոհներին, թարգմանաբար օտարներին էին ներկայացնում նրանց գործերը, նրանց անձը եւ նրանց պայքարն ընդհանրապես: Հայաստանյան այլախոհները նման աջակցությունից զուրկ են եղել: Հայկական սփյուռքը միայն դեպքից դեպք է անդրադարձել հայ քաղբանտարկյալներին ու այլախոհներին: Հայ այլախոհները, նրանց նկատմամբ կայացված դատավճիռները, նրանց հետագա ճակատագրերը, որպես կանոն, ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս հայտնի էին դառնում ոչ թե հայերի, այլ օտարների աջակցության շնորհիվ: 1968 թ. մոսկովյան այլախոհների կողմից հրատարակվող «Ընթացիկ իրադարձությունների խրոնիկան» մշտապես, ի թիվս այլոց, անդրադարձել է նաեւ հայ այլախոհներին: Ավելի ուշ` «Դեպքերը Հայաստանում» խորագրով առանձին բաժին է բացվում «Խրոնիկայում», որտեղ հեղինակները մանրամասն անդրադառնում էին հայաստանյան իրադարձություններին` հետապնդումներին, իրավունքների խախտումներին եւ քաղաքական դատավարություններին: