Համերգի սկզբին սպասում եմ կենսահաստատ «Զեբագիի>> կատարմանը. հին հայկական հարսանեկան եղանակներից առնված այս գործը՝ հեղինակային մատուցմամբ, միշտ առանձնահատուկ լավատեսությամբ և պայծառությամբ է լցնում մթնոլորտը, ունկնդրին հաղորդում արարման և ստեղծարար ուժի զորությունը: Իսկ եզրափակմանը՝ մի անակնկալ ևս. Սեդրակ Երկանյանի՝ «Անուշ» դրամատիկական դրամատիկական ներկայացման համար գրված երաժշտությունից հատվածը («Ջուր կուգա») նորույթ է շատերի համար: Բնության սիրուն պատկեր՝ երաժշտական «հայկականության» բացահայտ ձեռագրով արարված: