Սակայն մեր այս դիտարկումը չափազանց պարզունակ կարող է համարվել, քանի որ մենք բախվում ենք մեկ այլ խնդրի, որը գոյություն ունի ոչ շատ երկրներում, և այդ քչերից մեկն էլ Հայաստանն է: ՀՀ-ում սահմանվել է աշխատավարձերի ոչ հավասարաչափ և ոչ ողջամիտ բաշխման համակարգ, ինչն էլ ձևավորում է անհամաչափություններն ու սոցիալական խճողումները: Դատավարական և դատախազական համակարգերում աշխատավարձերը 20-25 անգամ գերազանցում են նվազագույն աշխատավարձը: Չափազանց բարձր աշխատավարձեր են սահմանված Սահմանադրական դատարանի, Կենտրոնական բանկի, խորհրդատվական ծառայություններ մատուցող մի շարք պաշտոնյաների համար: Լուրջ ծախսեր են արվում նաև ԱԺ պատգամավորների համար, ովքեր բացի իրենց աշխատավարձերից` հնարավորություն ունեն պահելու մեկական օգնական` ամսական 100 հազար դրամ աշխատավարձով: Սրանց գումարենք նաև տարբեր հանձնաժողովներ` Հեռուստատեսության և ռադիոյի ազգային, Հանրային հեռուստառադիոընկերության, բարձրաստիճան պաշտոնյաների էթիկայի և այլն` նույնպես չափազանց բարձր աշխատավարձերով: Ստացվում է, որ բյուջեի` աշխատավարձերի մի զգալի մասը վայելում են ոչ մեծ թվով պաշտոնյաներ, իսկ մյուսները թող խարխափեն աղքատության ճիրաններում: Բազմաթիվ անգամներ է խոսվել այս մասին, բազմաթիվ անգամներ ներկայացվել են համակողմանի տնտեսագիտական հաշվարկներ և մեկնաբանություններ, սակայն կառավարությունը մինչև օրս չի կամենում գնալ դեպի սոցիալական հավասարության սկզբունքների հաստատումը: