Երբ նախորդ վարձակալած տանս մէջ էինք, հայրս ու մայրս ալ քովս էին, հայրս որքան ուրախացաւ երբ քիւրտերը տեսաւ, որոնք եկած էին տեսնելու բնակարանը, խօսեցաւ անոնց հետ իրենց լեզուով, աչքերը փայլեցան մարդուն, երիտասարդացաւ ալ անոնց հետ, սակայն իսկոյն թախիծ մը պատեց զայն, երբ նկատեց տանտիրոջ գեղեցիկ աղջկան անոնց հետ հաղորդակցիլը, աղջիկը քիչ մը պարսկերէն իմանալուն համար անոնց հետ պայմանագիր ստորագրեց ու իր հեռաձայնի թիւը փոխանցեց անոնց: Եկուր ալ հօրս հասկցուր, որ ասիկա պիզնէս է, ինչ ընեն մարդիկը եթէ լեզու չեն գիտեր, լաւ որ աղջիկը գիտէ, հակառակ պարագային յաջող պիզնէս մը պիտի չըլլար: Արեւելքցի ու տարիքը առած մարդու մը համար դժուար է հասկնալը, մանաւանդ երբ կը տեսնէ քիւրտ երիտասարդներուն փայլուն ու սեւեռուն աչքերը ուղղուած գեղուհիին՝ հայուն: