Հերթական գիտաժողով: «Արեւմտահայերէնի եւ արեւելահայերէնի մերձեցում»: Բայց ի՛նչ վտանգաւոր բառ է այս մերձեցումը: Մերձեցումը տեղի կ’ունենայ միաձուլուելու նպատակով: Կը մերձենայ սիրահարուած զոյգը, օրինակ, որպէսզի անոնց երկու մարմինները միաձուլուին ու մէկ դառնան: Հոս միաձուլուելու խնդիր իսկ չկայ: Իւրաքանչիւր լեզու ինքնին արժէք է եւ երկուքին իմացութիւնը՝ հարստութիւն: Եւ դեռ այդ անուան տակ կը փնտռենք մեղսակիցներ, մէկը կ’ըսէ. «Ձեր հնչիւնը չի համապատասխաներ մեսրոպեան հնչիւնական համակարգին, ուստի մերն է ճիշդը», միւսը կողմինը կը պատասխանէ. «Ձեր ուղղագրութիւնը չի համապատասխաներ, ուստի մե՛րն է ճիշդը»: Իսկ երրորդ մը մերձեցման լուծումը կը գտնէ վերադարձի կոչ ուղղելով դէպի արմատներ, այսինքն՝ գրաբար, մանաւանդ հրեաներն ալ օրինակ բերելով: