Ուսուցիչները տետրերի հարցում միակարծիք չեն։ Մի մասը պնդում է, որ դրանք պետք չեն։ Մյուսները՝ որ օգտակար են։ «Իրականում տետրերը մեզ պետք են, որովհետեւ դասագրքերը հագեցած չեն առաջադրանքներով,- ասում է հայոց լեզվի եւ գրականության ուսուցչուհի Ա․ Հ․-ն։ - Տետրեր կան՝ առաջին դասարանից մինչեւ վերջինը, բայց մենք դրանք օգտագործում ենք հիմնականում տարրական դպրոցում։ Հինգերորդ դասարանում մի տետր ենք վերցնում։ Դասագրքերում վարժություններ չկան, մինչդեռ երեխայի ստացած ինֆորմացիան անհրաժեշտ է ամրապնդել։ Պարտադրանքը կոպիտ է հնչում, մենք չենք պարտադրում, ամեն օր իրենք դրանցով են պարապում։ Բայց գիտեմ դպրոցներ, որոնց բարձր դասարաններում պարտադրում են գնել տետրերը։ Ես ինքս չեմ պարտադրում։ Ինձ համար մեկ-երկու օրինակ եմ պահում ու ինքս եմ ստեղծում վարժություններ, դրանք բազմացնում ու բաժանում երեխաներին։ Ես երիտասարդ եմ, ունեմ այդ հնարավորությունը, բայց ամեն մեկը չի կարող այդքան ժամանակ ծախսել ու միջոցներ»,- ասում է երիտասարդ ուսուցչուհին։ Նա Վաչագան Սարգսյանի հեղինակած դասագրքերն ու տետրերն է նախընտրում եւ դժգոհ է Փառանձեմ Մեյթիխանյանի դասագրքերից եւ շտեմարաններից։ «Նա Հովհաննես Բարսեղյանի հետ համահեղինակ է, բայց Բարսեղյանը մահացած է, իսկ նա վերցրել է՝ Հովհաննես Բարսեղյանի դասագրքերում մի քանի բառ փոխել ու իբրեւ դասագիրք է ստեղծել։ Հայոց լեզվի գրքում ոչ մի վարժություն չկա, 8-9-րդ դասարաններում ինչպե՞ս պետք է առանց վարժությունների լեզու սովորեցնես։ Հիշում եմ՝ մեր դասագրքերում ամեն դասից հետո վարժություններ էին, հիմա ոչ մի հատ չկա, միայն տեսություն է»։ Ստացվում է, որ դասագրքերի հեղինակները գրքերից հանել են վարժությունների մասը եւ առանձին վաճառում են ծնողներին։ Ինչո՞ւ։ Որովհետեւ այդպես ավելի՞ ձեռնտու է։