Թաքսոն-Արիզոնա միջազգային օդանավակայան գնալիս որոշել էին նայել բոլոր խանութները. դա նշանակում էր, որ պետք է գրքեր ու թերթեր գնեին, ինչպես և՝ նվերներ: Չնայած բավական հաճելի «միջազգային» բնորոշմանը (այդ անունը ստացել էր միայն Մեքսիկա մի ժամանոց արտերկրյա թռիչքի համար)՝ օդանավակայանն այնքան համեստ տեսք ուներ, որ կայարան էր հիշեցնում: Այնքան փոքր էր, որ «Սթարբաքսն» անգամ չէր բարեհաճել այնտեղ մասնաճյուղ բացել: Չնայած դրան՝ Ռոզը, մտնելով նվերների խանութ՝ Մուսթաֆայի ընտանիքի համար կարողացավ բավական շատ նվերներ գտնել: Չնայած անհանգիստ էր այդ ճամփորդության զարգացումների և աղջկա վիճակի համար, հատկապես՝ թե նրան ինչպես էր հայտնելու տատիկի մահվան մասին, ճանապարհորդելու պահը մոտենալու հետ մեկտեղ տուրիստական գլխապտույտ էր սկսվել: Մուսթաֆայի՝ ամբողջությամբ կանանցից կազմված ընտանիքի յուրաքանչյուր անդամի համար նվեր գնելու համար շրջեց խանութում: Չնայած մեծ ընտրություն չկար՝ ամեն դարակին երկար նայեց: Կակտուսի տեսքով տետրեր, կակտուսի ձև ունեցող կախա-զարդեր, հմայիլներ, կակտուսաձև մագնիսներ, կակտուսի նկարներով թեքիլայի բաժակներ... միայն կակտուս: Դա էլ չլինի՝ կամ մողես պիտի լինի, կամ բորենի: Ի վերջո, Ռոզը Քազանջը ընտանիքի բոլոր կանանց համար մեկական հավաքածու գնեց, արդար լինելու համար՝ բոլորին նույն հավաքածուից՝ կակտուսի տեսքով գունավոր, վրան գրած՝ 1 love Arizona, Արիզոնայի քարտեզով սպիտակ շապիկ, Մեծ Կանյոնի նկարներով օրացույց, բաժակ՝ վրան խոշոր տառերով գրություն' ԱՅՍՏԵՂ ՇՈԳ է, ԲԱՅՑ ԳՈՆԵ ԽՈՆԱՎ Չէ, ու սառնարանի մագնիս՝ իսկական փոքրիկ կակտուս, որ սառնարանի վրա էր աճելու: Բացի դրանից, նաև ծաղկավոր երկու շորտ գնեց, գուցե մեկը Ստամբուլում կհավանի ու կհագնի: Չնայած Կենտուկիում էր մեծացել և քսան տարի Թաքսոնում ապրել Արիզոնան ներծծվել էր Ռոզի մեջ: Ոչ միայն միշտ հանգիստ հագուստներ հագնելը (թեթև վերնաշապիկներ,