Անտոնինա	Իվանովնան	ուղղակի	անիծում	էր	այն	օրը, երբ	հանդիպեց	Սմբատին: Դա	ճակատագրի	մի	դառն	հեգնություն էր	և	ոչ	փոխադարձ	սեր: Նա	համարում	էր	Սմբատին	ազնիվ	ու	խելոք	մարդ, բայց	իր	և	նրա	մեջ	զգում	էր	խոր	անդունդ: Նա գիտեր	ինչ	է	այդ	անդունդը	և	գիտենալով	հանդերձ	զգում	էր, որ	անզոր	է	հսկայական	քայլ	անել	անդունդն	անցնելու համար: Վաղուց	զգացած	խուլ	հակակրությունը	դեպի	ամուսնու	շրջանը	այժմ	դառնում	էր	ավելի	ու	ավելի	բացարձակ այրի	Ոսկեհատի	և	տիկին	Մարութխանյանի	բուռն	ատելության	շնորհիվ: