Երբ խախտւում է կեանքի ներդաշնակութիւնը, երբ յանկարծ յայտնաբերում ես, որ »յուսոյ դռները« ուր որ է շրխկալով փակուելով տանելու են յոյսի վերջին ծիրը, շտապ դիմում ես նորին մեծութիւն Պոէզիային: Այն վերին մի կարողութեամբ տուեալ պահի, տուեալ հոգեվիճակի համարժէք խօսք յուշելու, կեանքի գաղտնիքները բացայայտող՝ տարբեր, բայց միշտ իմաստուն խորհուրդով օգնութեան գալու կարողութիւն ունի: Չէ՞ որ պոէզիան մարդկային կեանքի, մարդկային ապրումների խտացուած արտայայ-տութիւնն է: Կ’ըսէ ան: