­Շա­րու­նա­կե­լով՝ ան կ­՚ը­սէ.- «2015ին, ­Թուր­քիոյ մէջ 7 ­Յու­նի­սի ընդ­հա­նուր ընտ­րու­թիւն­նե­րու նա­խօ­րեա­կին, մեր կու­սակ­ցու­թեան ղե­կա­վա­րը ո­րո­շում կա­յա­ցուց նշա­նա­կե­լու ­Թուր­քիոյ հայ հա­մայն­քին պատ­կա­նող կին թեկ­նա­ծու մը։ Եւ զիս նշա­նա­կեց իմ բնա­կած թա­ղա­մա­սիս ցան­կին գլու­խը։ Իր կող­մէ դրա­կան կե­ցո­ւածք մըն էր ը­րա­ծը։ ­Նաեւ՝ դէ­պի ժո­ղովր­դա­վա­րու­թիւն ըն­թա­ցող մեծ քայլ մը, ինչ­պէս նաեւ՝ յան­դուգն ո­րո­շում մը այս կու­սակ­ցու­թեան հա­մար, որ կ­՛ըն­թա­նար դէ­պի ըն­կե­րա­յին ժո­ղովր­դա­վար ի­րա՛ւ կու­սակ­ցու­թիւն մը։ Ես կը լրաց­նէի անհ­րա­ժեշտ պայ­ման­նե­րը։ Ա­ռա­ջին հեր­թին, սկիզ­բը, քիչ մը տա­տամ­սե­ցայ, ո­րով­հե­տեո մանչս 17 ամ­սու էր միայն…­Բայց ծնող­քիս եւ ա­մուս­նիս մղու­մով հա­մար­ձա­կու­թիւ­նը ու­նե­ցայ ըն­դու­նե­լու ին­ծի ե­ղած ա­ռա­ջար­կը։ Այս­պէ­սով, դար­ձայ թրքա­կան խորհրդա­րա­նին մէջ ընտ­րո­ւած ա­ռա­ջին հայ կին ե­րես­փո­խա­նը»։ ­Շա­րու­նա­կե­լով՝ ­Սե­լի­նա ­Տո­ղան կը հաս­տա­տէ.- «Այ­սու­հան­դերձ, ոչ ոք կրնար գիտ­նալ, որ այդ ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նը ­Թուր­քիոյ ­Հան­րա­պե­տու­թեան ա­մէ­նէն խառն ժա­մա­նա­կաշրջա­նը պի­տի ըլ­լար։ ­Ճիշդ ե­րեք ա­միս ետք, ար­տա­հերթ ընտ­րու­թիւն տե­ղի ու­նե­ցաւ։ Ես իմ տեղս պա­հե­ցի։ ­Բայց ծայր աս­տի­ճան ծանր ընտ­րա­կան մթնո­լորտ մը կը տի­րէր, ո­րով­հե­տեւ ա­մէն ինչ իշ­խա­նու­թեան կող­մէ կազ­մա­կեր­պո­ւած էր այն­պի­սի ձե­ւով մը, որ կը մի­տէր ա­րո­ւես­տա­կա­նօ­րէն ան­շար­ժաց­նե­լու խորհր­դա­րա­նը, որ­պէս­զի կա­րե­լի ըլ­լայ պաշտ­պա­նել նա­խա­գա­հա­կան վար­չա­կար­գի հաս­տա­տու­մը։