Մուտքի մոտ, երբ արդեն պատրաստվում եմ դուրս գալ շենքից, լսվում է փախստականների հարևան բնակիչ Մարիամ Գյանջունցի բարկացած ձայնը: Մարիամը իր երեք որդիների հետ 1999թ.-ից է տեղափոխվել գիշերօթիկի սենյակներից մեկը. փախստական չեն, բայց գնալու տեղ չունեն: Նոր տնօրենն ասել է որդու ընտանիքին՝ ազատել նրանց զբաղեցրած երրորդ սենյակը, տիկին Մարիամը զայրացել է. ինչո՞ւ հենց իր որդուն, այդտեղ նույն կարգավիճակով ևս 9 ընտանիք է ապրում: Որդին երրորդ կարգի հաշմանդամ է դարձել զինվորական ծառայության ժամանակ, հիմա հազիվ ամուսնացել և երկրորդ երեխային են սպասում: