— Մեկ	կորչում	էլ	չե՛ն	էս	անատամ	հալևորները, էս	ծերերը, որ	մենք դինջանանք, մեր	քեֆին	նայինք, — ասաց	մեկը՝ ատամները	կրճտացնելով, բարկանալով: — Իրանք	ջանից	ընկել	են, իրանց	ջահելությունը	մոռացել, ու չե՛ն	էլ	ուզում, որ	մենք	էլա	մեր	օ՛րը	քաշենք: