Գարնան յիշուած յատուկ օրերը գլխացաւ դարձած են պաշտօնական Թուրքիոյ համար։ Անոնց առաջինն է Մարտի 21-ը, որ շատ հին ժամանակներէ ի վեր Միջագետքի ժողովուրդներուն կողմէ կը յիշատակուի մեծ ոգեւորութեամբ։ Նէվրուզ կոչուած այդ տօնը վերջին աւելի քան 30 տարիներու ընթացքին կը խորհրդանշէ նաեւ քիւրտ ժողովուրդին ազգային զարթօնքը։ Թուրքիա՝ որ այդ զարթօնքը առաջին օրէն սկսեալ դիտած է ահաբեկչական սպառնալիքի մը բնոյթով, փորձած է այդ հնամենի աւանդութիւնը արգիլել։ Չեն հասկցած, որ եթէ պետական բռնութեամբ տօն արգիլել կարելի ըլլար, Գրիգոր Լուսաւորիչ 1700 տարի առաջ կ՚արգիլէր Օգոստոսի 15-ին յիշուած Խաղողօրհնէքը կամ Յուլիսեան Վարդավառը։ Տեսաւ այդ արգելքի անկարելիութիւնը եւ հեթանոսական տօները պատշաճեցուց Աստուածաշունչի պատումներուն։ Մի գուցէ Թուրքիոյ հանրապետութիւնն ալ որոշ ժամանակ փորձեց նոյն բանը եւ Նէվրուզը իւրացնել ջանաց։ Տակաւին յիշողութիւններու մէջ թարմ են խարոյկի վրայէն ցատկռտող պաշտօնական անձանց նկարները։