Որոշ ազգերի ես նախանձում եմ, որ նրանք կարողանում են իրենց ազգայինն այնպիսի բարձր մակարդակի վրա պահել, որ ոչ մի ալիք չի կարողանում ներս թափանցել: Օրինակ` գերմանացիները, ճապոնացիները, վրացիներն իրենց արվեստը գերագույն ձևով են ներկայացնում: Պետք է հասկանալ՝ ինչպես կարող ենք նրանց լավ բաներից օգտվել, բայց մենք մերի վրա շեշտը պետք է դնենք: Մեզ Աստված ամեն ինչ տվել է: Պատմության մեջ տեսնում ենք, որ երբ հայ ազգն անդունդի եզրին է հայտնվում, Աստված մեզ մի անձ է ուղարկում` Մաշտոց, Շնորհալի, Նարեկացի, Կոմիտաս... Այսքան գանձեր ունենք: Երբ մեր հարևաններն աղավաղում էին մեր երաժշտությունը, Կոմիտաս վարդապետին ուղարկեց Աստված, ով կարողացավ մաղել ու մաքրել մեր երաժշտությունը: Մենք մեզ լավ չենք ճանաչում, լավ չենք ճանաչում այն, ինչ Աստված մեզ տվել է: Այնքան հրաշալի արվեստագետներ ունենք, ում չենք գնահատում: