Նա նորից մեզ հետ է, կաթով լի բաժակի մեջ: Մասն է երկար, շատ բարդ շղթայի, բայց այնպիսին, որ իր գրեթե բոլոր օղակները կարող են փոխազդել մարդու մարմնի հետ: Կաթը խմված է. և քանի որ ցանկացած կենսական կառույց վայրի անվստահություն է տածում ցանկացած օտար կենսական կառույցի միջամտության հանդեպ, շղթան անպատճառ տրոհվում է, կտորտանքները մեկը մյուսի հետևից կընդունվեն կամ կմերժվեն: Ատոմներից մեկը, որ մեզ առավել սիրելի է, անցնում է աղիքային ոլորով և թափանցում արյան հորձանքը, նահանջում է, զարկում նյարդաբջիջների դուռը, դուրս մղում ածխածնի այլ ատոմների և գրավում դրանց տեղը: Դա նյարդաբջիջն է, գլխուղեղի բջիջը, իմ գլխուղեղի, որով գրում եմ այս տողերը. և բջիջը, որի մասին խոսում ենք, և ատոմը, որի մասին խոսում ենք, պատասխանում են իմ գրի համար հսկայական միկրոսկոպիկ խաղում, որին դեռևս ոչ ոքի չի հաջողվել նկարագրել: Սա նույն բջիջն է, որ վայրկյանում դուրս գալով հյուսվածքի այո-ի և ոչ-ի բավիղից, համաձայնում է, որ իմ ձեռքը սկսի վազել այս թղթի վրայով, նշանները այս շրջանի, որ նշաններ են, կրկնապատկելով ցայտքը նրա և նրանից վար էներգիայի երկու մակարդակների միջև, առաջնորդելով իմ ձեռքը և դաջելով թղթի վրա այս կետը. այս: