Նրա ձեռքը, որով նա բռնել էր պոնիի սանձը, լարվեց և եղունգները մխրճվեցին ափի մեջ։ Նա ներքուստ եռում էր։ Նրա համար անտանելի էր այն անգործությունը, որին նրան մատնում էր իրադարձությունների ընթացքը։ Նրան հուսահատեցնում էր իր անկարողությունը։ Երբ հասան Սուրբ Մինաս եկեղեցու ծխացող ավերակներին, նա հայհոյանքների մի շարան արտաբերեց։ Արաքսին նրան չհանդիմանեց։ Սևացած պատերի տեսքից նրա ճնշումը բարձրացավ, և նա շրջվեց, որպեսզի ամուսինը չտեսներ իր կարմրած դեմքը և արցունքները։ Մինչ այժմ տեղահանությունը կարկտաբեր ամպ էր, որը նախախնամությունը հեռացնում էր իրենցից։ Հայերի նկատմամբ իրականացվող գազանությունները, որոնց մասին պատմել էր Արմենը, նրա հոգում արձագանք չէին գտել։ Դրանք սարսափելի բառեր էին անկասկած, որոնք սակայն քաշ ունեին, որքան և հարյուրամյակներ առաջ տեղի ունեցած պատերազմներն ու ջարդերը։ Հայտնվելով ավերված տաճարի առջև` նա հանկարծ հասկացավ զգայական ձևով։ Նրա վիշտը նույնքան մեծ էր, որքան այն ցավը, որը նա ապրել էր` կորցնելով իր վեց զավակներին և տասներեք թոռներին։ Կարծես նա կրկին կորցրած լիներ այն պահին։ Եվ նա հասկացավ, որ ինքը նրանց կորցնելու էր ամեն անգամ, երբ կսպանվեր գեթ մեկ մարդ կամ երեխա։ Որքա‛ն արդյոք կդիամանար նրա սիրտը։