Մի խոսքով, երկար ու բարակ բանակցություններից հետո կարողացանք լինել Կենտկոմի ազգային հարաբերությունների բաժնի (նոր էր այդ բաժինը ստեղծվել) վարիչ Վ.Ա. Միխայլովի մոտ։ Որքան էլ տարօրինակ թվա, սկզբում գաղափար անգամ չուներ նա մեր մարզի ցավի ու հոգսի, բնակչության ազգային խնդիրների եւ այլնի մասին։ Մեզ ընդունեց բավականին ջերմորեն, հուսադրեց, ասաց, որ վերակառացումը հենց նրա համար է, որ նման պրոբլեմները լուծվեն։ Մեղքը նորից ծանրացավ Ստալինի թույլ տված սխալների վրա եւ այլն, եւ այլն։ Մենք խնդրեցինք, որ մեր պրոբլեմի ու ցավի մասին տեղյակ պահեն Մ.Ս. Գորբաչովին։ Խոստացավ։ Հույս կա՞, որ մեր հարցերը կլուծվեն. Գաբրիելյանի այս հարցին նա տվեց այսպիսի պատասխան. «Հույս կա, այն էլ՝ վարդագույն հույս, այլապես ինչու պիտի Կենտկոմին կից ստեղծվեր ազգամիջյան հարաբերությունների բաժին։ Ուրեմն, ազգային պրոբլեմ կա եւ պիտի լուծվի»։