Եկեղեցու շինարարությունը սիրով հիշում է նաեւ ժամանակակից պատմիչ Կիրակոսը. «Շինեց գեղեցկազարդ կառուցվածքով մի եկեղեցի, Աստծու փառքի գմբեթաբարդ ու երկնանման մի տաճար… Գանձասար վանքում, Խոխանի բերդի դիմաց, իրենց շիրիմի տեղում: Շատ տարիներ աշխատեցին նրա վրա, եւ երբ շինարարությունն ավարտվեց, մեծահանդես նավակատիկ /տոն/ կատարեց եկեղեցին կառուցելու համար: Այնտեղ էր Աղվանքի կաթողիկոս Տեր Ներսեսը բազում եպիսկոպոսների հետ, ինչպես նաեւ Վանական վարդապետը շատ վարդապետների հետ միասին: Այնտեղ էին նաեւ Խաչենի սուրբ վարդապետներ, միմյանց հարազատ Գրիգորիսը եւ Տեր Եղիան… բազում քահանաների հետ: Եւ ասում էին, թե քահանաների թիվը 700 էր: Նա երբ կնքվեց օծմամբ, մեծ ճաշկերույթ կազմակերպեց, եւ ինքն իր իսկ ձեռքերով պատիվ էր տալիս բվազմածներին: Եւ յուրաքանչյուրին, ըստ իր պատվի, առատ նվերներ տալով՝ արձակում էր: Այս դեպքը տեղի է ունեցել Հայոց ՈՁԹ թվին, Վարդավառի մեծ տոնի օրը: Նրա տիկին Մամքանը եկեղեցու դռանը շինեց մի հրաշալի գավիթ, իսկ ինքը ամբողջ կյանքում ապրելով առաքինաբար, ամեն օր ճգնում էր պաս պահելով ու աղոթքներով եւ ընթերցանությամբ գիշեր ու ցերեկ մտածում էր կատարել Տիրոջ պատվիրանները՝ ըստ Սուրբ Գրքի»: Այս տաճարը… երկարությամբ ու լայնությամբ եւ գավիթը նորոգվել են ԺԷ դարի կեսին, կանգուն ու լուսավոր են՝ ըստ նկարագրված քանդակների ու պատկերների զարդարանքի: Բեմի ճակատին արձանագրված է հետեւյալ կարճ խոսքը. «Ովքեր կերկրպագեն աստվածազարդ այս սուրբ սեղանին, աղաչում եմ՝ Վախտանգի որդի Հասանին հիշեցեք ձեր սուրբ աղոթքներում»: Եկեղեցու մյուս արձանագիրը թերեւս ակնարկում է Մամքանի այն շինարարության մասին, որ կատարվել է հարավային կողմում, 1256 թվին: