­Տե­սէ՛ք, այ­սօ­րո­ւան հա­յուն ապ­րած տագ­նա­պը ա­ռանձ­նա­բար ու խո­րա­գի­տա­կօ­րէն քա­ղա­քա­կան է, ա­մէ՛ն բա­նէ ա­ռաջ։ ­Բա­րո­յա­կան զսպո­ւա­ծու­թեան յոր­դոր­նե­րով չի լու­ծո­ւիր, ընդ­հա­կա­ռակն՝ ժա­մա­նա­կին մէջ կրա­ւո­րա­կա­նու­թիւնն ու ան­տար­բե­րու­թիւ­նը այ­լա­փո­խո­ւած դի­մա­գիծ կը պար­տադ­րեն, որ­մէ դժո­ւար է խու­սա­փիլ։ Չ­մոռ­նանք մեր ապ­րած ներ­կան շո­ւա­րած ի­րա­կա­նու­թիւ­նը միա­կող­մա­նի կամ կա­մա­յա­կան մեկ­նա­բա­նու­թիւն­նե­րով չի կրնար տո­կալ այ­սօ­րո­ւան, բայց մա­նա­ւանդ վա­ղո­ւան ժա­մա­նա­կին մէջ։ ­Կա­րե­ւո­րը՝ ինք­նու­թիւն ո­րո­նելն ու պահ­պա­նելն է, այ­սօր՝ վա­ղո­ւան հա­մար ու վա­ղո­ւան հաշ­ւոյն։