- Ես էլ եմ այդպես պատկերացնում (ծիծաղում է.-հեղ.), բայց եկեք հասկանանք մի բան, որ մենք խոսում ենք մասնագիտության մասին, որը ունեն շատ մեծ թվով մարդիկ: Օրինակ բերել ձեր փորձառության նախորդ արվեստանոցները` այնքան էլ ճիշտ չէ, որովհետև նրանք մեծամասնություն չեն: Մենք ունենք բազում ճարտարապետներ, ովքեր միակարծիք չեն: Մենք համալսարանն ավարտում ենք հստակ պատկերացումներով, թե ով է ճարտարապետն ու ինչ պետք է անի, հետո կյանքն ու պատվիրատուները մեզ դարձնում են այն, ինչ է ճարտարապետների մեծ մասն այսօր: Մենք սկսում ենք հարմարվել, ու բոլորը հասկանում են, որ նման բաներ անելը շատ ռիսկային է: Դու կարող ես մեկ-երկու անգամ վիճել պատվիրատուի հետ, բայց այսօր Հայաստանում չկա Լյուդվիգ Միս վան դեր Ռոյե: Ինչո՞ւ եմ գերմանացի ճարտարապետ Միս վան դեր Ռոյեին հիշում, որովհետև Բռնոյում նրա կառուցած Վիլլա Տուգենդhատը ունի նման պատմություն, որ ընդամենը մի մարդու համար կառուցվող առանձնատուն էր: Միս վան դեր Ռոյեն գծել էր մինչև առաստաղ, մեկ մետր լայնությամբ դռներ: Խոսքը 1930-ական թվականների մասին է, այդ նամակները մինչև հիմա պահպանվել են, որոնցում պատվիրատուն նրան գրում է. «…բայց, ախր, դա թանկ է, ես չեմ ուզում, ինձ համար անիմաստ են այդ դռները…»: Միս վան դեր Ռոյեն պատասխանել էր ընդամենը մեկ նախադասությամբ. «Եթե քեզ դուր չեն գալիս իմ գծած դռները, գտիր ուրիշ ճարտարապետի»: Շենքը մինչև օրս կա, պատմամշակութային արժեք ներկայացնող կառույց է: Խնդիրն այն է, որ մենք չունենք, և բնական է, որ չունենք Միս վան դեր Ռոյեի նման ճարտարապետներ, ովքեր կարող են իրենց նման բաներ թույլ տալ: