Ես վերջապէս հասած էի իմ նպատակին: Երկու տարի երազելէ յետոյ, եկած էի Վասպուրականի կեդրոնը` Վան, եւ կը գտնուէի իմ մօտիկ ընկերոջ` Արամի մօտ, այն ընկերոջ` որ մեծ դեր կատարած էր իմ Վան շտապելուն մէջ: Իմ մօրս խօսքը եւ Սերգէյի (Արամի) յամառութիւնն էր, որ զիս մղեցին վերստին շարունակելու եւ կէս չձգելու սկսած այն գործս, որմէ ատեն մը յուսալքուած էի: