Սահյանական Եզը բնավ այլաբանություն չէ, բայց նրա մեջ կա մի բան, որը թույլ է տալիս տեսնելու կենսունակության և կենսակայունության մարմնացում, ինչպես որ Ձորի Միրոյի կերպարն է` իր հուսալի հաստատունությամբ, մեծ համբերատարությամբ, անտրտունջ բարությամբ, ապրելու, գոյատևելու` իր հիրավի «եզային» կամքով, «ինքն իրենից բուսնելու, աճելու» կարողությամբ։ Ոչ, դա կյանքի այն անհագուրդ ծարավը չէ, որ ամեն ինչ սրբում, ավերում է իր ճանապարհին, հաշվի չառնելով ոչ պատվի պահանջները, ոչ խղճի պարտքը։ Միրոն ապրելու (և գոյատևելու) միայն մի ձև գիտե` խղճով ապրել։ Իսկ խղճով` նշանակում է ոչ թե ապրել իր կաշին փրկելու համար, այլ «իր տոհմի շունչն ու արյունը» շարունակելու, կյանքի բուն գաղափարը հաստատելու համար…