Հայ հասարակությունն օրնիբուն դաստիարակվում է ռազմական կղերաֆեոդալիզմի գաղափարախոսությամբ, ատելության ու ֆաշիզմի քարոզով: Ցանկացած մանկապարտեզի կամ դպրոցի միջոցառում վերածում են կամ բանակի տոնի կամ՝ «հիշում ենք ու պահանջումի»: Այդ երեխան դրանից է հոգնել, ռեժիմով պարտադրվող «ուղեղների ռազմականացումից», անկեղծության պահին պոռթկացել է, չհասկանալով, որ դրանով նաև շատերին կարող է վիրավորել: Եթե անգամ կոնկրետ մարդուն «հոշոտեցիր», իր տեսակետը չի փոխվելու, երբեմն ավելի է խորանալու, այնինչ, պետք էր է այնպես անել, որ մարդն ընկալի իր սխալը, եթե իրոք սխալ է տեսակետը։