-Հայրս ու մայրս դեմ էին, որ ես օդաչու դառնամ։ Մայրս ասում էր՝ ամբողջ կյանքում հորդ եմ սպասել, հիմա էլ քե՞զ սպասեմ։ Հայրս ասում էր՝ երջանիկ պատահականություն է, որ հիմա կողքիդ եմ, հազար անգամ հրաշքով փրկվել եմ մահից։ Մեծ եղբայրս բժիշկ էր։ Հաճախ էի հիվանդանոց գնում նրա հետ, հատկապես հերթապահությունների ժամանակ։ Մի օր մտքով ինչ անցավ, ասաց՝ արի վիրաբույժ Սերգեյ Հարությունյանին ասենք, որ դու բժշկական ինստիտուտի երկրորդ կուրսի ուսանող ես և օգնիր նրան վիրահատության ժամանակ։ Ես իններորդ դասարանում էի այդ ժամանակ։ Համաձայնեցի։