-Անուշ էի խաղում, խելագարության տեսարանով այնքան էի ոգևորված, որ բեմից վայր ընկա (բավականին բարձր էր): Դահլիճում վախի բացականչություններ լսեցի, երևի շատերն էլ կարծել էին, որ այդպես պիտի լիներ: Մի փոքր կենտրոնանալուց հետո ցատկեցի բեմ և շարունակեցի խաղս: Ներկայացման ավարտից հետո, երբ դահլիճը դատարկվեց, մոտեցա բեմահարթակին և փորձեցի կրկնել իմ թռիչքը դեպի բեմ, բայց ոչ մի կերպ չստացվեց: Հասկացա, որ արվեստի զորությունն էր ինձ ուժ տվել: Դրանից հետո, երկար ժամանակ կապտուկներս չէին անցնում: