Երբ Ասյան փոքր էր, Մեծ տատիկը չար աչքից պաշտպանելու համար կանոնավոր կերպով արճիճ էր հալում նրա համար: Ասյան այնքան թույլ երեխա էր, որ կյանք մտնելու ժամանակ մի քիչ օգնության կարիք ուներ: Առանց պատճառի անընդհատ ոտքը մի տեղ էր խփում, ընկնում էր երեսի վրա, անընդհատ ներքևի շրթունքը վնասում: Ամեն անգամ դա պատճառաբանում էին ոչ թե երեխայի անհավասարակշիռ քայլերով, այլ չար աչքով, ու նրան տալիս էին Մեծ տատիկին: Սկզբում այդ ամենը Ասյայի համար զվարճալի խաղի էր նման, բացի այդ, երջանիկ էր մեծերի մտահոգության առարկան դառնալու համար: Հիշում էր, որ փոքր ժամանակ ցանկացած կախարդանքից հաճույք էր ստանում, այն ժամանակ, երբ այնքան փոքր էր, որ հավատում էր, թե ընտանիքի մեծերը կարող են պտտել ճակատագրի անիվը: Հատկապես սիրում էր արճիճ հալելու ծիսակատարության մանրամասները՝ տան ամենալավ գորգի վրա ծալապատիկ նստել, տեսնել, թե ինչպես են գլխին ծածկոց գցում, այդ տարօրինակ վրանի տակ ապահով ու հանգիստ զգալ, բոլորի աղոթքների ձայնը լսել և վերջապես ականջ ծակող, սուր բղավոցի պես ձայնը տատիկի՝ ջրով լի ամանի մեջ հալված արճիճ լցնելու ձայնը և այդ ձայնին զուգահեռ բառերը լսել.