Նրա	ծիծաղն	անբնական	էր, նույնիսկ	երկյուղալի	Շուշանիկի	համար: Նա, կարծես, զառանցում	էր, չգիտեր	իր	ասածների միտքը: Շունչը	հետզհետե	սպառվում	էր, մերթ	նստում	էր, մերթ	վեր	կենում, անգամ	ձեռն	ուժգին	զարկելով	սեղանին: