Կարեւոր չէ թէ գիրք մը ե՞րբ գրուած է, որո՞ւ համար գրուած է, ո՞վ գրած է: Այդ գիրքը օգտակար է, եթէ կը լուսաւորէ մեր միտքը եւ մեր ժամանակը: Գրադարաններու անկիւնը մոռցուած գիրքեր կան, որոնք եթէ այսօր կարդացուին, գերմանացի իմաստասէրին իմ շատ սիրած մօտեցումով, որ «պէտք է իրերուն մօտենալ մերկ եւ միամիտ հոգիով» (Il faut aller aux choses avec un âme nue et ingénue, Hüsserl), մենք քիչ մը աւելի բարոյական կը դառնանք: Զապէլ Եսայեան ոչ Սոկրատ է, ոչ Հուսէրլ, բայց գրած է գիրք մը, «ԿԵՂԾ ՀԱՆՃԱՐՆԵՐ»ը (Վէպ տեղական կեանքէ, 1910):