Տե­նիզ Կեզ­միշ եւ Թուրքիոյ հան­րա­պետու­թեան նա­խագա­հը այս երկրի քա­ղաքա­կան կեան­քի մէջ շատ կա­րեւոր դե­րակա­տարու­թիւն ու­նե­ցած եր­կու անուններ են։ Նա­խագահ Էր­տո­ղան յատ­կա­պէս իր հիմ­նած Ար­դա­րու­թիւն եւ զար­գա­ցում կու­սակցու­թեան 2002 թուակա­նին իշ­խա­նու­թեան գա­լով բազ­մա­թիւ ար­մա­տական փո­փոխու­թիւննե­րու տե­ղի տուաւ երկրին հետզհե­տէ պե­տական աւան­դոյթի վե­րածուած քա­ղաքա­կան նա­խապա­տուու­թիւննե­րուն մէջ։ Քա­ղաքա­ցիական կեան­քի վրայ միշտ իր ծանր շու­քը թո­ղած բա­նակը չէ­զոքա­ցուց եւ տե­ղի տուաւ աւե­լի «ժո­ղովրդա­վարա­կան» հա­մակար­գի մը։ Սա­կայն շու­տով յայտնի եղաւ, որ այդ չա­կեր­տեալ ժո­ղովրդա­վարու­թիւնը բո­լորո­վին ձե­ւական էր, քա­նի որ բա­նակի գոր­ծօ­նը չէ­զոքաց­նե­լէ վերջ ինք ստեղ­ծեց ոս­տի­կանա­կան պե­տու­թիւն մը։