Իմ նախորդ գրություններից մեկում ես ողջունեցի թավշյա հեղափոխությունը եւ նոր ղեկավարներին, բայց եզրակացությանս մեջ նշեցի, որ դեռեւս դուրս չենք եկել ճահճուտից: Հավատացած եմ, որ Հայաստանի փրկությունը կայանում է ժողովրդավարության ամրապնդման եւ առաջին հերթին ճիշտ կառավարման մեջ: Հայաստանի բոլոր դժվարություններն ու խնդիրները, սկսած կոռուպցիայի դեմ պայքարից մինչեւ դատական, իրավական, ընտրական կեղծիքների բացահայտումը, առաջ են գալիս ճիշտ կառավարման բացակայությունից: Դատավորները կարծես շարունակում են ենթարկվել իշխանություններին, հանդուրժողականությունն իր տեղը զիջել է վրեժխնդրությանը, վտանգելով երկրի կայունությունն ու ապագան, մի անգամ եւս հնարավորություն տալով արտաքին ուժերին միջամտելու մեր ներքին խնդիրներին: Ավելին, առիթ տալով մի նոր պատերազմի մեր հարեւանների հետ: Բարեբախտաբար, նման մտածողությունը գլխավոր մտահոգությունն է մնում գոնե մի ավանդական կուսակցության, որ ռամկավար եւ ազատական արժեքներն է դավանում եւ կողմնակից է ճիշտ ու հավասարակշռված կառավարման: Նման արժեքներն ու ձգտումները ամրագրված են այդ կուսակցության նոր մարտավարության մեջ: Դժբախտաբար, ներկա պայմաններում այդ ձգտումները դատապարտված են մնալու թղթի վրա, եթե որեւէ փոփոխություն չկատարվի Հայաստանի եւ Սփյուռքի ղեկավար շրջանների գործելաոճերում: