Ըն­տա­նիքս եւ հա­րա­զատ ազ­գա­կան­ներս գի­տէին ազ­գա­յին պատ­կա­նե­լիու­թեանս մա­սին եւ ո­րե­ւէ խնդիր չդի­մագ­րա­ւե­ցի։ ­Բայց եւ այն­պէս‚ աշ­խար­հագ­րա­կան այս տա­րած­քին ապ­րող այլ ազ­գու­թիւն­նե­րէ մար­դիկ տար­բեր վե­րա­բեր­մունք ցու­ցա­բե­րե­ցին։ Ո­մանք դրա­կան‚ իսկ ու­րիշ­ներ ո­րոշ նա­խա­պա­շա­րում­նե­րով՝ ժխտա­կան։ Ա­յո՛‚ ես իս­լամ եմ եւ պի­տի մնամ։ ­Մեծ յար­գանք ու­նիմ քրիս­տո­նէու­թեան հան­դէպ։ ­Սա­կայն կը հա­ւա­տամ‚ որ իս­լա­մու­թիւ­նը ա­մէ­նէն նոր կրօնն է, եւ կեանքս այս­պէս պի­տի շա­րու­նա­կեմ՝ հա­ւատ­քիս կառ­չած։