Իլհամ Ալիևը սիրում է պարծենալ իր երկրով, նրա «հնագույն պատմությամբ», իր հորով ու անգամ ինքն իրենով (եթե գոնե միայն կնոջով պարծենար, ապա նրան կարելի կլիներ հասկանալ, չէ՞ որ Մեղրիբանն, այնուամենայնիվ, հիրավի արևելյան գեղեցկուհի է)։ Արդյունքը՝ պետության համար վտանգավոր հալյուցինացիաներն են։ Մերթ Երևանն է նրա աչքին Իրևանի խանություն երևում, մերթ ողջ Հայաստանն է փադիշահին Արևմտյան Ադրբեջան թվում, մերթ ադրբեջանցիների պատմությունն է սկսում հաշվել հազարամյակներով, թեև ՄՄՀԻ-ում (МИМО – այսպիսին էր այսօրվա МГИМО-ի՝ Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտի հապավումը, որտեղ, ի դեպ, Ալիևը դասավանդել է խոր պատանեկության տարիներին) նրան սովորեցրել են (և չիմանալ էլ չէր կարող անգամ առանց որևէ ուսումի), որ առհասարակ «ադրբեջանցիներ» էթնոնիմը նվեր է կովկասյան թաթարներին Լենինի և նրա հավատարիմ աշակերտ ու համատեղության կարգով՝ «ժողովուրդների հայր» ընկեր Ստալինի կողմից։ Բայց նրա ամենագլխավոր մոլորությունը հավատն է առ այն, որ ինքը, իր հայրն ու Ադրբեջանի անցյալ մյուս առաջնորդները անկաշառության, ժողովրդին հավատարիմ ծառայության ազնիվ էտալոններ են, և այլն, և այլն։ Այս առնչությամբ ընթերցողների ուշադրությանն ենք ներկայացնում հատվածներ պատմագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր, Գիտությունների միջազգային ակադեմիայի ակադեմիկոս Յան Շվարցի հոդվածից, որոնք նվիրված են արդի Ադրբեջանի հիմնադիր հայրերի որոշ առանձնահատկություններին։