Անտոնինա	Իվանովնան	բացատրում	էր	իրողությունն	այլ	կերպ: Նա	ոչ	ոքի	չի	ատում. չի	արհամարհում, պատրաստ	է բոլորի հետ	հաշտվել, բայց	թող	նրանից	անկարելին	չպահանջեն: Նա	ունի	իր	հայացքները, ճաշակը, ինքնասիրությունը: Չի	կարող	ժամերով	նստել	այս	ու	այն	անկիրթ	ազգականուհու	հետ, լսել	նրա	բամբասանքները, ինքն	էլ	բամբասել: Նա չգիտե	նրանց	հետ	վարվելու, մինչև	անգամ	խոսելու	ձևը: Նա	չի	ուզում	իր	սիրտը	բացատրել	այդ	կանանց, որոնք	ուժով ներմուծում	են	նրա	հոգեկան	աշխարհը, կամենում	են	իմանալ` ո՛ր	ժամին	է	քնում, որ	ժամին	զարթնում, ինչ	է	մտածում, ո՛ւմ	սիրում, ի՛նչ	ատում: Պահանջում	են, որ	նա	այցելի	աննպատակ, շռայլ	ընտանեկան	երեկույթներն	ու	ճաշերը, հագնվի այնպես, ինչպես	ուրիշները, սիրե	այն	կերակուրները, որ	սիրում	են	ազգականուհիները, չարախոսի	նրանց	թշնամիներին, կեղծավորի	բարեկամներին, նույնիսկ	թուղթ	խաղա...