Բանն այն է, որ սրան հաջորդող, թվով վերջին գործը՝ «Ասք երկնքին և նրա զարդերին» խմբերգը, հորինելիս Միրզոյանը ոչ թե Ներսես Շնորհալու բանաստեղծությունն է վերածել երգի, այլ հակառակը. նախկինում ստեղծած իր երաժշտությանն է հարմարեցրել այդ տեքստը, հավելելով մի քանի նոր երաժշտական դրվագներ։ Հազար ափսոս, որ վարպետը չհասցրեց եղանակավորել Դու Ֆուի (8-րդ դար) «Երգ» բանաստեղծությունը, որը թարգմանել էի ու մյուս քերթվածների հետ տվել նրան։ Ահավասիկ. «Երգում են։ Դա աղքատն է։ Եվ եթե նույնիսկ նա է երգում ՝ այդ ծերուկը, որը երբեք ոչինչ չի ունեցել, ապա դու ինչո՞ւ ես տնքում, որ տեր ու տիրակալ ես այդքան գեղեցիկ հիշողությունների»: