Ոտքս չեմ կարողանում դնել գետնին։ Ինձ թվում է` քայլում եմ իմ սպանված եղբայրների արյան վրայով ու իմ կիսաքրքրված կոշիկներով տրորում եմ նրանց աճյունը։ Ոտքս չեմ կարողանում դնել գետնին։ Ինձ թվում է` գետնի վրա պառկած են անմեղ երիտասարդներ, որոնց միակ մեղքը ազատ հայ լինելն էր։ Նրանք ընկան թշնամու արձակած փամփուշտներից ու իրենց արյունով ներկեցին Երեւանի փողոցները։ Այդ ներկված փողոցներով ես չեմ կարողանում քայլել, քանզի ինձ թվում է, թե գետնին ոտք դնելը մեղք է։ Չեմ կարողանում նայել նաեւ այն ջիպերին, որոնք իրենց անվադողերով տրորում են արյունով ներկված փողոցները։ Չեմ կարողանում քայլել, քանզի ինձ թվում է, որ արյունը, ներծծվելով քրքրված կոշիկներիս մեջ, ետեւիցս ոտնահետքեր կթողնի, որոնք ինձ կհետապնդեն ու կոչնչացնեն որպես մի մեղսագործի, ով առանց ետ նայելու քայլեց արյունով ներկված փողոցներով։