Կառքը	կանգ	է	առնում	մի	բավական	մեծ	շինության	առջև: Սմբատը	սթափվում	է	մտքերից, ցած	է	իջնում: Հանկարծ, դառնալով	դեպի	դիմացի	պատշգամբը, նրա	տխուր	դեմքր	մի	վայրկյան	փայլում	է, ինչպես	մռայլ	մեգն	արևի	շողերից: Այդ շողերն	են	երկու	պայծառ, խելացի	և	հեզ	աչքեր...