Վերին Խաչենի իշխանների օրոք, ԺԲ-ԺԴ դարերում, նրանց գահն ու ամրոցը Հաթերքն էր, որը գրվում է նաեւ Հայթերք եւ Խաթերք անուններով: Այն ցարդ կոչվում է նույն անունով եւ գտնվում է Թարթառի ափին, բայց թե որ կողմում՝ ճշգրտությամբ չի նշվում: Այդտեղ ավելի պատվավոր էր իշխանը, քան սահմանամերձ շրջանից շատերը, ինչպես որ մեզ հնարավորություն է տալիս գուշակելու Մխիթար Գոշը իր Դատաստանագրքի հիշատակարանում,1184 թ. «Խաչենի կողմերում քիչ թվով իշխաններ մնալու ժամանակ, կրոնավոր Վախտանգի Հասան անունով որդու եւ նրա որդի Վախտանգի ժամանակներում Հաթերք անունով դղյակին տիրում էին այլ իշխաններ, որոնց եւ ինքն ապավինել էր, նեղվելով գանձակի տաճիկներից, Աղվանից Ստեփանոս կաթողիկոսի սադրանքներից, ինչպես որ ցույց է տալիս Կիրակոսը: Իսկ քողարկելով ասում է « այն հալածանքների մասին, որոնք հասան մեզ ոչ թե օտարներից, այլ հարազատներից»: Եվ այն գրքերը, որոնք սկզբում նվիրել էր Ստեփանոսը, ընծայում է հասնի որդի Վախտանգին, որովհետեւ նրա հայր Հասանը, ըստ այդ հեղինակի վկայության եւ Դադիվանքի արձանագրության, 40 տարի իշխելուց հետո ճգնում էր այն մենաստանում: Նույնպես եւ նրա կինը Մամախաթունը՝ Կյուրիկե երկրորդ արքայի դուստրը, որի համար էլ նրանց որդի Վախտանգը կոչվում է թագավորազն եւ Հաթերքի ու ամբողջ վերին Խաչենի տեր:Սրա որդիները՝ Արզու խաթունից , երբ անժամանակ սպանվեցին նրա ազգակիցների կողմից ԺԳ դարի առաջին քառորդին, Հաթերքը տվեց իր ժառանգներին՝ մեծ խնամակալ /աթաբեկ/ Իվանեին, 1226 կամ 1227 թ. որը նույն տարին էլ մեռավ, իսկ նրա մահից հետո իշխանությունն անցավ նրա տոհմի մերձավորներին՝ Հանդաբերդի եւ Ծարի իշխաններին: