Երբ Յովհան Հուսը իր համոզումներուն համար խարոյկ կը հանէն փճացած կղերին հրամանով, ազատ մտածողներու դէմ ստեղծուած էր այն ատենուն կաթոլիկ ամբոխին մէջ յար եւ նման մտայնութիւն մը: Պառաւ կին մը, թերեւս նոյնպէս ութսունամեայ, չոր ցախեր բերած, կը լեցներ խարոյկի վրայ – անհաւատը կիզելու, Աստուծայաճոյ գործ մը ընելու եւ դրախտ երթալու գաղափարով: Կ’ըսուի թէ Յովհան Հուս նկատեց այդ եւ աղաղակեց. «O, sancta simplieita»! «Ո՜վ սրբազան միամտութիւն»: