Մեջի չարությունը՝ ամենքի հանդեպ, մեկ-մեկ գլուխ էր բարձրացնում. «Գնացողը գնում է, մնացողն է մնում։ Շքանշան տվին երեկ Բորյային՝ կռվի երես չի տեսել։ Կռվում շքանշան չեն բաժանում։ Շքանշանը բաժանում են կռվից դուրս։ Բաժանողներից մեկն էլ կռվի ժամանակ Ռուսաստաններում ծպտված չոփուռ Սերգին է, Չախկալ Միշին տղան, երկու էշի գարին ջոկել չի կարող, հիմա Սերգեյ Միխայլովիչ է դառել։ «Մերսեդեսով» է ման գալիս։ Լավ կռվելն էլ հերոսություն չէ։ Հերոսությունը շքանշան ստանալն է։ Հա։ Չասեմ՝ կպայթեմ։ Իսկ դու հողի տակ ես։ Քեզ հիշել քիչ է. երեխիդ ժպիտ է հարկավոր, ոտնաման է հարկավոր, դպրոց է գնում՝ գիրք է հարկավոր ու պայուսակ։ Ի՞նչ էլ տան՝ թուլափայ է։ Հրաժարվում եմ։ Մնացածը դատարկ խոսքեր են, քամով լիքը փուչիկներ։ Տեսե՞լ ես՝ ոնց են իրար ետեւից պայթում Կարկառ գետի կողերից ելած սուտ աղբյուրների պղպջակները։ Ամեն ինչ ապրողին է՝ գովեստն էլ, մեդալն էլ, քու երեխայի բաժին ուրախությունն էլ, հլա քո կնոջ դժվար ծնող ժպիտն էլ»։ Էս վերջին բառերի վրա լռեց, ինքը իրեն երբեւէ դեռ թույլ չէր տվել ամուսնու հետ այդպես խոսել, ինչ անենք, թե չկա։ Իր տղամարդն է, չէ՞։ Ու ապտակելու պես էլի չանչ արեց ինքն իր երեսին. «Կա յե՜ե՜...։ Տափը մտնիս տու»։ Բայց «տափը մտնելը», ամուսնու մոտ գնալը հեշտ է, բա երեխա՞ն։ Պիտի ապրի, չէ՞։ Պիտի մեծանա, չէ՞։ Ու իրենից անկախ, համաձայնեց, որ պիտի ժպտա։ «Ջահել ես, մեկի հետ համաձայնիր, տասնմեկ տարի է անցել, երեխիդ կյանքը մե՛ կործանիր, մեղք ես դու էլ, սիրտ ես, հոգի ես, քար չես»։ Բոլոր տղամարդիկ իր համար աչքի փուշ էին, մինչեւ որ մի օր, երբ ննջում էր՝ որդուն գրկած, զոհված ամուսնու ձենը ականջն ընկավ ու խտուտ տվեց, ինչպես սպիտակ, արդար ցորենի հատիկը՝ խամ կալ կալսող հարսի ականջում. «Արո՞ւս... մեղք ես դու էլ, երեխան էլ... Սիրիր մեկին... Բայց տես որ վատ մարդ դուրս չգա... Երեխային շատ սիրիր...»։ Վեր թռավ տեղից։ «Հա, էդ դու ես խոսում։ Ուզում եմ բառերիդ հավատալ, մեկ էլ հիշում եմ տնազ-տնազ, իբր, կատակելդ, կարծեմ՝ Աթաբեկյան Լեւոնի բերանով՝ լավ հարթնը վեր կա, սօր քուննա, էգուց մեռեր՝ լոխճիննա... Հիշում եմ ու նորից դառնում եմ աղու տաքտեղ կծած»։