Սա դեռ բոլորը չէ: Վերապրելու այդ փառասիրությունից բխում էր նաև մեր նպատակների և ջանքի մի ազնվացում, և դրանից էլ` մի տեսակ հիերարխիա, մարդկանց ստեղծագործությունների դասակարգում` ըստ այն տևողության, որը վերագրում էին նրանց գործունեության հետ կապին: Վերջապես, ապագայի, հետմահու ճանաչման կամ անմահության այդ գաղափարը, ինչքան էլ որ պատրանքային կարող էր լինել, եռանդի մի աննման աղբյուր էր արվեստագետի համար, որը նրան զորավիգ էր դառնում հաճախ ծանր իր կարիերայի ընթացքում, ընդդեմ կյանքի նյութական դժվարությունների անըմբռնելիության: «Կգա մի օր»,- խորհում էր նա: Բայց այդ ամենն այլևս չկա, կամ համարյա չկա, և քիչ հույս կա, որ մեր մոխիրներից կվերածնվի հետմահու ճանաչման ու տևողության հանդեպ վստահության այդ հասկացությունը: