3-Արդյունաբերության արդիականացումը: Այստեղ ամեն ինչը տեղի է ունեցել շատ մոբիլիզացված և արագ ձևերով: Այսինքն 1929 թվականին ընդունվել է առաջին հնգամյա պլանը, որտեղ առաջնահերթությունը տրվել է ինդուստրիային՝ արդյունաբերությանը: Այստեղ էլ ամենամեծ առաջնությունը տրվում էր մետաղի, պողպատի և երկաթի արտադրությանը, որովհետև դա ոչ միայն երկրի հզորության համար է այլև պատերազմի համար է շատ կարևոր: Ստեղծվում է Մագնիտագոսվսկի և հարավային ուրալը, ստեղծվում են տրակտորային գործարաններ Ստալինգրադում և Խարկովում, տրակտորները կարևոր էին երկու պատճառով՝ առաջինը, որ գյուղին տրակտորները պետք էին կոլխոզներին՝ մեր համատարած գյուղատնտեսության համար, երկրորդը այն հանգամանքն է, որ տրակտորի գործարանը հանգիստ կարելի է վերափոխել տանկի գործարանի: Այսինքն, ով որ տրակտոր է արտադրում կարող է նաև տանկ արադրել, դրանով դուք պաշտպանություն եք ապահովում: Հաստոցների արտադրություններ, տեքստիլի արտադրությունը՝ հակառակը թուլացել էր, Նեպի ժամանակ լավ էր զարգացած, բայց այստեղ թուլացել էր: Ստալինը դրա մասին ասել էր, որ կարմիր բանակը կտորեղենով չի կռվելու, կարմիր բանակը կռվելու է պողպատով: Դրա համար ամեն ինչ անվտանգությունից է գալիս: Բայց այստեղ մի ուրիշ հետաքրքիր ֆենոմեն է առաջանում, քանի որ կան և արտաքին և ներքին թշնամիներ, ուրեմն ներքին թշնամու դեմ էլ պետք է պայքարել, այսպիսով ներքին թշնամու դեմ պայքարը բերում է բռնաճնշումների, ռեպրեսիաների, ստեղծվում են ճամբարներ: Այստեղ առաջանում է մի նոր մեխանիզմ՝ պարտադրված աշխատանքի ֆենոմենը: Այսինքն պարզվում է, որ դուք այդ մարդկանց բռնում եք ոչ թէ միայն այն պատճառով, որ նրանք թշնամի են, այլև այն պատճառով, որ դուք աշխատուժի կարիք ունեք: Սկսվում է կազմակերպվել այդ բռնավորների աշխատանքը: Տարբեր աշխատանքների համար օգտագործվել են հարյուր հազարավոր մարդիկ: Ալեք Խլեվնուկը մի հետաքրքիր հետազոտություն է անց կացրել և հավաքել է ահռելի քանակությամբ փաստաթղթեր, որոնք ցույց են տալիս, որ այդ պրոցեսը եղել է շատ կազմակերպված: Այդ փաստաթղթերում գրված է, թէ այս ինչ աշխատանքների համար ում է պետք է օգտագործել, հիվանդներին ինչպես է պետք է օգտագործել, պայմաններն են նշում, թէ տարբեր տեղեր ինչպիսին են, թվերն են նշվում, թէ ինչքան եկան ու ինչքան գնացին և այլն, այսինքն դրանք բոլորը հաշվի են առնում: Այդ մարդկանց ամենաբարձր թիվը եղել է պատերազմի սկզբին, որտեղ երկու միլիոն երեք հարյուր հազար հոգի մարդ են եղել այդ ճամբարներում: Հետագայում քանակը պակասում է, որովհետև նրանցից մի մասին ուղարկում են կռվի ճակատ: Այսպիսով, երկիրը արդիական էր դառնում, բայց մարդիկ ավելի ազատ չէին դառնում, մինչ դեռ դրանք զուգահեռ պետք է առաջ գնային: Գիտնականեր Ֆուկոն և Ջորջոն Ագամբդենը անվանում են այս երևույթը, որպես «Կենսաքաղաքականություն»: Նրանք ասում էին, որ 20-րդ դարի համար դա հայտնի ֆենոմեն է՝ երբ որ դու մարդկանց դիտարկում ես որպես կենսաբանական զանգված, որին պետք է ուղորդես և որոշակի ձևով օգտագործես: Այսպիսով այստեղ մարդիկ ոչ թէ անհատականություններ են այլ կենսաբանական զանգված: Բոլոր դեպքերում ու անկախ նույնիսկ այդ ամենի՝ նվաճումները իհարկե շատ մեծ են: Օրինակ՝ միայն Հայաստանում 1928-1941 թվականներին ստեղծվել են 46 նոր ձեռնարկություններ: Սրանք լուրջ ձեռնարկություններ էին, օրինակ Լենինականի տեքստիլի գործարանը, Երևանի զեթ- օճառը, Երևանի կոնյակի գործարանը, սինթետիկ կաուչիկի գործարանը, Կիրովականի քիմիականի կոմբինատը, Ղափանի և Ալավերդու պղնձաձուլարանները, Երևանի հայէլեկտրոնը, հաստոցաշինական գործարանը և այլն: