«Սովորում են»-ը նման դպրոցների համար հարաբերական է հնչում, այս դեպքում եւս: Երեխաները ոչ թե կարդում են պատմությունը ու պատկերացնում, օրինակ, որտեղ է տվյալ երկիրը քարտեզի վրա, այլ «զգում են», թե ինչպես են ապրում մարդիկ տվյալ երկրում: Հայերեն ոչ մի բառ չիմացող Վերենա Հեսփելթը, որ դպրոցի կառավարման խորհրդի անդամներից մեկն է (դպրոցը չունի տնօրեն, այն կառավարվում է խորհրդի որոշումներով), մեզ հետ զրույցում ասում է, որ գուցե թերահավատությամբ վերաբերվենք, բայց անչափ կարեւորում են անգամ այն, որ երեխաները հնարավորություն ունեն լսելու հայերեն: