Մի ընկալմամբ, առանց գայլից աչքերը կտրելու տղան զգում էր մյուս կենդանիների շարժը, որ խաչափառ հատումներով ելան կածանից, խմբվեցին դեպի մայրը, հոտոտեցին միմյանց, օդը, ապա չքացան գյուղն ի վեր: Տղան շունչ քաշեց, ինչից էլ երերաց և հիմա ընդգծուն տարուբերվում էր գայլի անազդակ, անհաղորդ նայվածքի տակ: Բայց այդ սառը, անշարժ բբումի մեջ այնպիսի մի արագություն կար, պրպտուն ու ավերիչ մի այնպիսի թափ, որ ասես նա թերթում, ընթերցում ու այրում էր տղայի հոգու բյուրաթերթ ամբողջությունը` մի պահի մեջ… ասես գտավ իբր մոռացությանը, իբր չգոյությանը պահ տված այն գաղտնածածկ ցանկությունները, երազանքներն ու իղձերը բոլոր մանրամասնություններով, և հևա՜ց գազանը…