Մեկ այլ դեպքում կանոնները ուղղակի խախտում են լրագրողի տեղեկություն ստանալ և տարածելու իրավունքը, որը սահմանված է ԶԼՄ-ների մասին օրենքով: «Դատավարության ընթացքում նյութը հրապարակելու նպատակահարմարության վերաբերյալ գործը քննող դատավորի դիրքորոշումը վճռորոշ է», — գրված է կետերից մեկում: Այսինքն, ամեն անգամ, երբ լրագրողը ցանկանում է բաց դատավարության վերաբերյալ նյութ հրապարակել, նա պետք է հարցնի գործը քննող դատավորին: Ի գիտություն դատավորներին և ԲԴԽ նախագահին՝ հանրությունն իրավունք ունի տեղեկացված լինելու անգամ այն դեպքում, եթե իրենք դեմ են դրան: Նյութը հրապարակելու նպատակահարմարությունը որոշում են լրագրողը և տվյալ լրատվամիջոցի ղեկավարը: Որոշ կանոններ ԶԼՄ-ի հեղինակային իրավունքի խախտման համար հող են ստեղծում, հակասում են բարեխիղճ լրագրության սկզբունքներին: «Եթե դատական իշխանությանն առնչվող ցանկացած տեղեկատվություն օրինական կարգով տրամադրվել է որեւէ լրագրողի, ապա հարկ է ապահովել, որպեսզի նույն այդ տեղեկատվությունը նույն պայմաններով հասանելի լինի այդ առնչությամբ հարցում ներկայացրած զանգվածային լրատվության մյուս միջոցների համար: Այդ նկատառումով լրագրողին կամ զանգվածային լրատվության միջոցին տրամադրված տեղեկատվությունը կարող է, հաշվի առնելով նյութի նկատմամբ հանրային հետաքրքրության աստիճանը, անհապաղ զետեղվել դատական իշխանության պաշտոնական կայքում»։ Այս կանոնը մոգոնողը պատկերացում չունի, թե ինչպես է աշխատում մամուլը: Ստացվում է, որ լրագրողը հարց է ուղղում մամուլի ծառայությանը, ապա իր հարցի պատասխանը գտնում է ԲԴԽ պաշտոնական կայքում, այլ ԶԼՄ-ների համար հասանելի տիրույթում, և նյութի բացառիկությունը կորչում է: Գրաքննության հնարավորություն է տալիս հավատարմագրման կարգը։ Հավատարմագրման դադարեցման հիմք է համարվում լրագրողի կողմից կանոնների, կամ օրենքի խախտման համար նախազգուշացումը։ Այլ կերպ ասած՝ ԲԴԽ-ն կարող է սուբյեկտիվ մոտեցում ցուցաբերել և զրկել իրեն ոչ հաճելի լրագրողներին հավատարմագրից։