«Երևանի սիրուն աղջիկ, հոնքերդ կամար…»,- երգում են նրանք, ու դռան զանգը հնչում է: Սաշան տեղից ցատկում, վազում, բացում է: Ներս են մտնում մի թիկնեղ տղամարդ ու մի կին: Բարևում են: Տղամարդը պարուհու թիկնապահն է: Ծանոթանում են: Պարուհին արդեն իսկ ծանոթ է Սաշային: Համարձակորեն մտնում է հարևան սենյակ, ու ընդամենը մի քանի րոպեից դուրս գալով՝ ձեռքի ձայներիզը մեկնում է Սաշային: Արաբական երաժշտության առաջին իսկ հնչյունների տակ պարուհին անկաշկանդ հրապարակ է մտնում ու ժպիտը դեմքին՝ գալարվում է տղաների շուրջը: Առաջին րոպեների անտարբերությանը փոխարինում են տղամարդկանց վավաշոտ հայացքներն ու ձեռք երկարացնելու փորձերը: Թիկնապահը երբեմն զգաստության նշան է ցուցաբերում, նա աչալուրջ հետևում է պարուհու գալարումներին: Հարութը լուրջ տեսք է ընդունել: Սաշան մի քանի թղթադրամ է հանում: Մեկը պարուհու պարանոցին, մյուսը կրծկալի արանքը, երրորդը անընդհատ ցցվող հետույքին դնելով՝ ծիծաղում է: