Մեր մօ­տե­ցու­մով՝ Ար­ցախն ի վեր­ջոյ պէտք է միա­ցո­ւի ­Հա­յաս­տա­նին. շար­ժումն այդ նպա­տա­կով է ստեղ­ծո­ւել: 1991 թո­ւին, փաս­տօ­րէն, մար­տա­վա­րա­կան նկա­տա­ռում­նե­րով՝ դեռ այն ժա­մա­նակ գոր­ծող սո­վե­տա­կան օ­րէնք­նե­րի հի­ման վրայ, հռչա­կո­ւել է ան­կա­խու­թիւն: ­Մեր տե­սան­կիւ­նից ան­կա­խու­թեան հռչա­կումն ու ճա­նա­չու­մը միայն հանգ­րո­ւան են ­Հա­յաս­տա­նի հետ վե­րա­միա­ւոր­ման գոր­ծըն­թա­ցում: Այդ ուղ­ղու­թեամբ էլ պէտք է աշ­խա­տել: Դ­րա հա­մար էլ անհ­րա­ժեշտ է է՛լ ա­ւե­լի զար­գաց­նել ռազ­մա­քա­ղա­քա­կան հա­մա­գոր­ծակ­ցու­թեան պայ­մա­նագ­րա­յին հիմ­քե­րը: ­Սա մի բան է, ո­րի մա­սին եր­կար ժա­մա­նակ ա­սել ենք: ­Հա­յաս­տա­նի նա­խա­գահն էլ ան­ցեալ տա­րո­ւայ Ապ­րի­լի կռիւ­նե­րի ժա­մա­նակ յայ­տա­րա­րեց, որ արտ­գործ­նա­խա­րա­րու­թեա­նը յանձ­նա­րա­րել է պատ­րաս­տել այդ­պի­սի փաս­տա­թուղթ: ­Մեր տե­ղե­կու­թիւն­նե­րով՝ փաս­տա­թուղ­թը պատ­րաս­տել են, բայց այս­պէս ա­սած յար­մար պա­հին են սպա­սում այն ստո­րագ­րե­լու հա­մար: