— Այո՛, ես բոլորովին մենակ եմ տղայիս հետ,— այդ ժամանակ ասում էր նրա մայրը իմ մորը։— Ամուսինս արդեն վեց տարի է, ինչ Ամերիկայում է, և մենք ոչինչ չգիտենք նրա մասին, ես էլ անժամանակ հիվանդացա և այլևս ուժ չունեմ տնից տուն բանջարեղեն տանելու, որպեսզի մի քանի սոլդո վաստակեմ։ Սեղան էլ չունենք, որ իմ խեղճ Լուիջինոն դասերը պատրաստի։ Քանի դեռ նստարան ունեինք, տղաս կարող էր գրել նրա վրա, բայց նստարանն էլ տարան։ Ես ի վիճակի չեմ նույնիսկ մոմ գնելու, որպեսզի պարապելիս նա չփչացնի աչքերը։ Դեռ լավ է, որ կարողանում է դպրոց գնալ, որովհետև քաղաքային խորհուրդը նրան գրքեր ու տետրակներ է տալիս։ Խեղճ իմ Լուիջինո, նա այնպես սիրում է սովորել։ Ա՜խ, ես դժբախտ կին եմ։