Ամեն դեպքում, Ֆուտբոլի ֆեդերացին, որը էստ էության պետք է զբաղվի այն մարդկանց որոնումով, ով կարող է ու ուզում է ֆուտբոլում ներդրում կատարել, իր կոչմանը ճիշտ հակառակ օրինակ է մատուցում: Թեկուզ միայն այն պատմությունը՝ կապված բավական հաջող ուրուգվայցի հարձակվող Մաուրո Գևգեոզյանի հետ, ով խաղացել էր Պերուի, Ուրուգվայի ակումբներում, իսկ հիմա էլ խաղում է արգենտինական բարձր դիվիզիայում: Հայաստանի հավաքականում նա մի քանի խաղ խաղաց, խաղում էր հաճույքով ու խաղում էր լավ, ու հանկարծ… անհետացավ: Պարզվում է Հայաստանի Ֆուտբոլի ֆեդերացիայի նախագահը շփոթվել էր այն բանից, որ Գևգեոզյանը համարձակվել էր իր համար բիզնես-դասի ավիատոմս խնդրել՝ հավաքականի խաղերին մասնակցելու համար: Ահա, թե ինչ «ագահն» է, հասկանում ես… Իսկ մարդը Արգենտինայից պետք է Երևան հասներ մեկ օրից էլ երկար ժամանակում ու ոչ թե պառկեր՝ հանգստանալու, այլ մարզվեր ու խաղար: Ու եթե ՀՖՖ-ն ափսոսում է ընդամենը մեկ խաղացողի համար տարվա ընթացքում մի քանի անգամ պարկեշտ տոմս գնել, ուրեմն էլ ինչի՞ մասին է խոսքը: