— Սրբազան, — խոսեց	նա	վերջապես, — բարի	եղեք	համոզել	մորս, թե	հրեշ	է	այն	մարդը, որ	իր	հարազատ	զավակներին կձգե	փողոց: Ես	սիրել	եմ	հորս, սիրում	եմ	մորս, բայց	ի՞նչպես	զոհեմ	այդ	սիրույն	մի	ուրիշ, ավելի	զորավոր	սեր — հայրականը: Սրբազան, ամեն	մի	մարդ	ինքն	է	պատասխանատու	թե՛	այս, թե՛	մյուս	աշխարհում	իր	անհատական	կյանքի համար: Եթե	իմ	արածը	ոճիր	է	իմ	ազգի, կրոնի	և	գերդաստանի	դեմ, ես	և	միայն	ես	պիտի	կրեմ	նրա	պատիժը: Գալով	իմ	հոր անեծքին. ես	կաշխատեմ	նրանից	ազատվել	ուրիշ	ճանապարհով, ես	կաշխատեմ	լինել	օրինավոր	մարդ, ազնիվ, անարատ իմ	գերդաստանի	և	ուրիշների	համար, բայց	ձգել	իմ	զավակները` երբե՛ք, երբե՛ք, երբե՜ք...