Քոչը կոչվում էր Հայկական Գիլանլար: Չադրայի տերերը չափազանց հյուրասեր մարդիկ էին և ոչ մի կերպով չթողոցին մեզ գիշերել մեր վրաններում, այլ հրավիրեցին իրենց վրանները, որոնք քարե տնից ոչնչով պակաս չէին: Երկար նստեցինք, ջան ասացինք և ջան լսեցինք: