Այդ լծվա՜ծքը... Ուրեմն իսկապես իրենք պետք է մեկնեին։ Երեխան դժվարությամբ թուքը կուլ տվեց։ Սպասված հրաշքը տեղի չունեցավ։ Թովմասը հույս ուներ, որ ինչ-որ բան կպատահեր, որ ինչ-որ անսպասելի իրադարձություն նրանց հնարավորություն կտար մնալ տանը։ Միգուցե նույնիսկ հոր վերադարձը։ Այդ հույսի շնորհիվ նա իրեն տղամարդու պես էր պահել և նախօրեին գրեթե չէր լացել, միայն մեկ անգամ՝ ծածուկ, իր անկողնում։ Այժմ նա այլ ելք չուներ, քան քաջ լինել մորն ու տատին սատարելու համար։ Սակայն նա բոլորովին համոզված չէր, որ ինքն այդ քաջությունը կանենար։