Զառա.- Երրորդ ալբոմի անվանումը 2015 թվականի ստեղծված երգի, այսպես ասած, «տրամաբանությունից» է բխում: Այն անվանել էինք «Նանե», որը ոչ թե ուղղակորեն նվիրված էր Հայոց ցեղասպանության զոհերին, այլ մտորում էր հայի տեսակի, մեր պատմության, անցած ուղու վերաբերյալ: Երկրորդ ալբոմում կար մի գործ, որ շատ տխուր էր ու կարծես կապվում էր ցեղասպանության իրողության հետ, զգացմունքային, խորքային շերտերով երգ էր, բայց մի տեսակ, չհանդգնեցին անմիջականորեն ձոնել այն մեր նահատակների հիշատակին: Մտածեցինք, որ ամպագոռգոռ, պաթետիկ կհնչի: Նրանով անկման, եզրագծին կանգնած մարդու ապրումը նկարագրեցի ես, որ գահավիժումից փրկվելու, մեկից կառչելու համար մեկնել է ձեռքը… Այս մելանխոլիկ երգի տեքստում ալեգորիկ կերպով էր խոսվում անցյալ դարի մեծ ողբերգության մասին, հիշողություն էր, խորհրդանիշներով էր ամեն ինչ պատմվում: Երրորդ ալբոմում արդեն մուտք է գործում երկխոսությունը. մի գործում դուետով երգում եմ Արտո Թունջբոյաջյանի հետ: