— Հրամանքդ, ինչպես	տեսնում	եմ, ինձ	մոռացել	ես, — ասաց	նա	իր	ապակյա	աչքերը	հառելով	տանտիրոջ	երեսին. — իհարկե, աղա	ջան, քա՛նի	տարի	է... բայց	մենք, ցավդ	առնեմ, հրամանոցդ	շատ	լավ	ենք	հիշում: Այսչափ	երեխա	էիք, ա՛յ, — շարունակեց	մարդը, ձեռով	ցույց	տալով	մի	արշին	բարձրություն	հատակից, — պզտիկ, պզտիկ: Հետո	մի	քիչ	մեծացար, գնացիր	Մոսկվա	ու	գնացիր, աստված	պահի, այժմ	տղամարդ	ես, այն	էլ	ի՛նչ	տղամարդ... Լա՞վ	ես, աղա	ջան...