Նրա	սիրտն	սկսեց	բաբախել	բարձր	մարդասիրական	զգացումներից: Եվ	այդ	պահին	նա	պատրաստ	էր	ներել	սկեսուրին, տալոջն	ու	բոլոր	ազգականուհիներին, որոնցից	նա	իրեն	արհամարհված	էր	զգում: Նա	տեսնում	էր	ազգերի	ու	լեզուների մի	խառնուրդ, տոգորված	միևնույն	ցավերով	ու	վշտերով: Մրի	ու	նավթի	սև	քողը	սփռվել	էր	հավասար	ամենքի	վրա	ու կազմել	տխուր	միօրինակություն: Մի՞թե	մանրակրկիտ	չէ	այն	մարդը, որ	այդ	մռայլ	հարթության	տակ	տեսնում	է	ինչ-որ խորդուբորդներ, մեկին	սիրում, մյուսին	արհամարհում, մեկին	օգնում, մյուսին	բարձիթող	անում, համարելով	իր	արյանն «օտար»: