Միքայելն	էր. թաղիքի	մեջ	փաթաթված, ցեխոտ	ու	մրոտ	ոտքից	մինչև	գլուխ: Նա	բռնեց	անդամալույծի	ոտներից, և ազատվողն	իր	մարմնի	ամբողջ	ծանրությամբ	ընկավ	ազատողի	վրա: Դավիթն	անմիջապես	վար	ցատկեց, ընկավ	գետնի վրա, ոտքի	ելավ: Մի	վայրկյան	նայեց	Միքայելի	դեմքին, ապշեց: Նրա	սիրտը	լցվեց	երախտագիտության	զգացումով. ի՜նչ, այդքան	բազմության	մեջ	միայն	նա՞	եղավ	անվեհեր, միայն	նա՞	վճռեց	նետվել	դժոխքի	մեջ` ինչ-որ	երկու	կիսամահ մարդկային	արարածներ	փրկելու: