Առաջին օրվանից` 1991-ից կամ 1994-ից, երբ Ադրբեջանի և Հայաստանի միջև բանակցություններ սկսվեցին, խոսք է գնացել տարածքների մասին, և դա խայտառակություն է: Հիմա ասում են, որ Մադրիդյան սկզբունքները բաց չեն, բայց բոլորս էլ գիտենք, որ այստեղ խոսքը պարտադիր կերպով գնում է տարածքների մասին` 5, 6 կամ 7 տարածք: Ոչ ոք չի կարող ասել, որ այդ բանակցությունների ընթացքում առաջին կետը հենց տարածքների հանձնումը չէ: Իմ կարծիքով՝ դա միանշանակ մերժելի է: Հետևաբար, այսքան ժամանակ ինչի շուրջ որ եղել են բանակցությունները, տարածքների զիջումների սկզբունքի շուրջ է եղել: Ցավոք, հայկական պաշտոնական կողմը միշտ էլ պատրաստ է եղել այդ զիջումներին գնալու՝ պայմանով, որ ԼՂ-ի բնակչության ինքնորոշումը ճանաչվի: Բայց մենք մի՞թե չգիտենք, որ տարածքները հանձնելուց հետո այդ տարածքում բնակվող հայությունը չի մնա այնտեղ, և հոգեբանական տարբեր ճնշումների տակ ինքն իրեն ոչ անվտանգ իրավիճակում զգալով՝ կթողնի ու դուրս կգա, նույնը կարող է տեղի ունենալ Զանգեզուրում, Սյունիքում, և դրա շարունակությունը պարզ է, թե ինչ կլինի: Այստեղ չափավորական լինելու, մեծ տերությունների ցանկությունները նկատի ունենալու, մեր թուլությունը չգիտակցելու խնդիր չէ: Մեր կողմից ցանկացած թուլություն բերելու է ավելի մեծ կորուստների՝ և՛ տարածքային, և՛ գոյութենական: