Մի պահ էր. արկի բեկորներից ճամփի երկու ափերը խարխլվեցին ու... փակ էր ուղին։ Ի՞նչ անել։ Եվ հանկարծ կրակների միջից հայտնվեց Վաղոն՝ գնդացիրն ուսից կախ, զինվորական զգեստները կիպ-կպած մարմնին, սլացիկ, սիրուն։ Ասես չի զոհվել, ասես՝ ոչինչ չի եղել։ Միայն մի սեւ, բարակ սպի կա դեմքին,որ աչքի կողքով գնում, թաքնվում է գանգուր մազերի մեջ։ Գրկեց աղջկան իր զորեղ բազուկներով, ափ հասցրեց խաղաղ, մի համբույր թողած տաք շրթունքներին, ծխի ու փոշու մեջ անհետացավ՝ կռիվ է, ես գնամ։ Կարո՞ղ է՝ ինքը չէր՝ Վաղոն, կարո՞ղ է՝ պատրանք է։ Չէ, մի բան հաստատ գիտե Անուշը՝ իր ամենա, ամենանեղ պահերին հասնողը միշտ Վաղոն էր լինում։ Եվ դա երազ չէ. այդ դեպքում ինչպե՞ս ինքը կհայտնվեր այստեղ, ապահով վայրում. «Վաղոն այդպիսին է՝ յոթ լեռան ետեւում էլ լինի՝ հասնում է։ Հետո ի՞նչ, թե զոհված է, դա ի՞նչ կապ ունի։ Նա ինձ սիրում է։ Ես նրան սիրում եմ»։