Տապանաքարեր կային որ վերից վար վիմագրեր էին եւ միայն հասցնում էինք լուսանկարել։ Ընդ որում, աշխատում էինք առավոտյան 8-ից մինչեւ 13։00-ն, քանի որ մեկ-երկու ժամ հետո, երբ արեւը ուղիղ վերեւից էր խփում եւ տապանագրերի արձանագրությունների վրա լույսի ու ստվերի խնդիր էր առաջանում՝ դրանք դառնում էին դժվարընթեռնելի։ Այդ պարագայում լուսանկարելն էլ անիմաստ էր։ Երկու-երեք ժամ ընդմիջումից հետո աշխատում էինք մինչեւ երեկոյան 20։00-ն։ Այժմ արդեն աշխատանքի ծավալը տեսնելով, հստակ պատկերացնում ենք, թե եկող տարի ինչքան ժամանակ պետք կլինի գերեզմանոցի մնացած հատվածն ուսումնասիրելու համար։