Սակայն եկեք առանց բարեհաճության դիտարկենք հասարակական այդ տարօրինակ իրադրությունը: Մերկացնենք գրողին այն շքեղությունից, որ դեռևս պահպանում է նրա համար ավանդույթը, և նայենք նրան գաղափարներ մշակող արհեստավորի և գրավոր լեզուն կիրառողի իր արհեստավորական կյանքի իրականության մեջ: Ինչի՞, ո՞ւմ է հիշեցնում, ուրեմն, այդ մարդը, որը լամպի ներքո, ներփակված իր գրքերի և պատերի միջև, տարօրինակ ձևով ինքնամփոփ կամ գրգռված, զոհն է չգիտես ինչպիսի մարտերի, որոնց օբյեկտներն անտեսանելի են,- բորբոքված, հանկարծակի կանգնելով, սակայն, ի վերջո, շարունակ վերադառնալիս իր հաստատածին, և խզբզելիս կամ գրամեքենային թխկթխկացնելիս: Վանենք ռոմանտիկական պատկերը մազախռիվ պոետի ճակատագրական ճակատով, որն իրեն զգում է քնար կամ տավիղ` փոթորիկների կամ գիշերվա մեջ, լուսնի ներքո, լճի ափին… Այդ արտակարգ հանգամանքների մեջ ոչ մի լավ բան չի արվում: Գեղեցիկ տաղերը հասունանում են ներշնչանքի հաջորդ օրը: