Պետք էր խանգարել այդ սադրիչին սանձազերծելու ամբոխի վայրագությունը։ Միայն սուլթանը կարող էր սրբազան պատերազմ հայտարարել։ Անհավանական էր, որ նա հանդգներ այդ բանն անելու, քանի որ նա կվախենար իր դեմ լարելու ողջ աշխարհի հասարակական կարծիքը և, հատկապես, անհնազանդության հանդիպելու Անատոլիայից դուրս ընկած մահմեդական աշխարհում, որը կվարկաբեկեր բոլոր հավատացյալների Առաջնորդի տիտղոսի նկատմամբ նրա ունեցած հավակնությունները։ Իհարկե, երե Թալեաթը և նրա նմանները նրանից այդ բանը պահանջած չլինեին։ Նրանց համար անհնարին բան չկար։ Վարդանը վճռեց խորամանկել։ Նա մատը տնկեց հռետորի վրա և բղավեց.