Այսօր “Զվարթնոցի” հարցն է հուզական գետնի վրա քննարկվում, վաղը, նույն այս ցավը նվվացող, լինելու է Հանրապետության հրապարակի “բարեկարգման” նախագծերն ի մի բերվելուց հետո է, իսկ մյուս օրը… Եւ այսպես շարունակ` փոքր ընդմիջումներով կամ անընդմեջ, մեր հոգսաշատ քաղաքը պարբերաբար ցնցումների մեջ է հայտնվելու: Եւ սպասելու է մեկ ու միակ այն օրվան, որն աշնանային է ու տոնական: Այդ օրն առանձին մի շուքով եւ հրճվանքով կրկին նշվելու է երկու հազարամյակը թեւակոխած մայրաքաղաքի եւս մեկ տարով “հասունանալը”: Ոչինչ, որ Երեւան ժամանած հյուրերին, թեկուզ հարյուրամյա կենսագրությամբ, գոնե մի տասնյակ շենք-շինություն ( բացառենք` մայրաքաղաքի կենտրոնական համայնքում գտնվող Կոնդ թաղամասի կիսաքանդ տներն ու քողտիկները), ցույց տալու համար հիշողություն լարելու ճիգեր պետք է գործադրվեն: Ոչինչ, որ թյուրիմացաբար պահպանվածները շարունակվում են հերթով վերացվել: Ոչինչ, որ քաղաքը մասնատելով, հատվածաբար շարունակելու են վաճառել: Ոչինչ, ոչի՛նչ, ոչի՜նչ…