Դե իսկ երկրի ներքին իրավիճակի մասին նույնիսկ խոսք անգամ չի կարող լինել: Հենց երեկ եմ վերադարձել Ռուսաստանից: Հանդիպել եմ ռուսաստանաբնակ բազմաթիվ հայերի, ովքեր միայն իրեցն գոհունակությունն են հայտնել ներկայիս սոցիալ-տնտեսական, քաղաքական և մշակութային իրավիճակի մասին խոսելիս: Բոլորն անխտիր ունեն իրենց աշխատանքը, ապրում են անհոգ և դեռ կարողանում են հոգալ Հայաստանում բնակվող իրենց հարազատների հոգսերը: Ճգնաժա՞մ... Զարմացան, երբ այդ հարցը տվեցի մեր հայրենակիցներին: «Դա կարող են զգալ արհեստականորեն պահպանվող համակարգերում, բայց ոչ այստեղ, ուր ամեն ինչ գնահատվում է այնպես, ինչպես որ կա»: Եվ ես այդ համատարած «սառցե երկրում» մի տեսակ ջերմություն ու երբեմնի հարազատություն զգացի, զգացմունքներ, որոնք անպակաս են ամենամեծ հայկական համայնքի ներկայացուցիչների մոտ: Թերևս ի՞նչ է հարկավոր ռուսաստանաբնակ մեր հայրենակիցներին, եթե ոչ ներկայիս համերաշխության և բնականոն ընթացքի պահպանումը: Նրանք բոլորն էլ գիտեն իրենց ընտրությունը, և ուրեմն, մենք՝ առավել ևս: Արդեն հենց տեղում ինքս հայտնեցի ռուսահայերին իսպանահայության և գլխավորապես՝ Արարատ Հայկական Միության, դիրքորոշումը. «մենք պաշտպանում ենք Վլադիմիր Պուտինի թեկնածությունը նախագահական ընտրություններին և միահամուռ կանգնած ենք Ռուսաստանի հայ համայնքի կողքին»: