«Փյունիկյան արմավենին» գրավում է գեղարվեստական լեզվի արտակարգ հարստությամբ: Հարստությունն այս դեպքում ոչ թե տարբեր երանգների առատության, այլ ձևերի անսովոր և անկաշկանդ հարաբերության մեջ պիտի փնտրել: «Փյունիկյան արմավենին» փայլուն օրինակ է գեղարվեստն իբրև նշանային համակարգ դիտելու համար: Սա չի նշանակում, թե այն ընդամենը սխեմատիկ հորինվածք է. ինչպես համաշխարհային արվեստի ընտիր երկերը, գեղարվեստի երկրպագուներին երևում է երկու կողմով: Առաջինը նրա նշան լինելու խնդիրն է, երկրորդը՝ առարկա լինելու փաստը: Նկարի նշանային համակարգը անուղղակիորեն շոշափել են Սարյանի վաղ շրջանի մասին արտահայտված արվեստաբանները (Ա. Գաստև. «Ուղտի գլուխն ու ֆիգուրները նման են եգիպտական հիերոգլիֆների»), իսկ Եգիպտոսի և Արևելքի հետ ունեցած կտավի առնչությունները տեսել են համարյա բոլոր հետազոտողները: