Աբեղան ժպտաց: «Զարմանալի օր է» բառերը հատիկ-հատիկ հանդարտորեն սահեցին Աբեղայի մտքում: Տեսավ` Ստվերն ագահաբար վանում է լույսը, Անդրադարձը` ափսոսանքով անդրադարձնում: Տեսավ` լույսը չի նկատում: Տեսավ` ինքը չի դիմանում, թելը կտրած հուլունքաշարի պես ցրիվ է գալիս: Տեսավ, թե ինչպես Ստվերն ու Անդրադարձն էլ ցրիվ եկան խցի հատակին: Չտեսավ` ինչպես է նորից շարվում, թելվում… լույսի շողին` սև, սպիտակ, սև, սպիտակ…