Այդ նրբագեղ տողերը նրան հիշեցրին այն պահերը, որ անց էր կացրել այդ սենյակում վայելչագրության վարժությունները կատարելիս, մինչդեռ Վարդանը սեղանի մոտ նստած կարդում կամ գրում էր։ Երբեմն հայրը բարձրացնում էր աչքերը որդու վրա և սկսում էր խոսել գիտելիքների ու կրթության կարևորության մասին։ Երջանիկ լինելով, որ իրեն կտրում են դասերից, Թովմասը հարցեր էր տաիս։ Հայրը ներկայացնում էր համաշխարհային պատմությունը և պատմում էր հայ արքաների մասին, խոսում էր հեռավոր երկրների, ժողովուրդների, քարերի, կենդանիների և աստղերի մասին։ Նա ամեն ինչ գիտեր։ Դա երկար էր տևում, միգուցե ժամեր, սակայն Թովմասը առանց հոգնելու լսում էր Վարդանին, նրա ջերմ և ոգեշնչված ձայնը, որով նա բացահայտում էր կյանքի և իրերի էությունը։ Նրա աչքերի առաջ պատկերներ էին հայտնվում, նախադասություններ, որոնք նրան տանում էին հեռուները, և այդ պահերին նա հանկարծակիի էր գաիս, երբ հայրը նրան հարց էր ուղղում։