Դիվանագիտական լեզվից շարքային քաղաքացիներին մատչելի, սովորական լեզվին թարգմանած սա նշանակում է. Արցախում պատերազմն ԱՄՆ-ին պետք է իր հարաբերությունները ՌԴ-ի հետ կարգավորելու համար: Ճիշտ է, ի տարբերություն Քոութսի և «ուոռլիքների», Քավանոն լավ է սովորել Իրանի մասին 2001-ի դասը: Նա առաջարկում է Թուրքիան ավելի շատ ներգրավել երկխոսությունների մեջ և «չմոռանալ Իրանի մասին. նպատակն է՝ Իրանը չներգրավել որպես մասնակցի, այլ տեղեկացված կողմնակից ունենալ կայունությունը պահպանելու և կարգավորման հասնելու համար»: Իսկ ընդհանուր առմամբ Քավանոյի զեկույցում և՛ «անակնկալ առիթի» գործոնը կա (հիշենք Կազիմիրովին, 1996 թ.), և Այսրկովկասում քաղաքականության ԱՄՆ-ին ու Իսրայելին այնքան սրտամոտ «թրքացումը» («ավելի շատ ներգրավել Թուրքիան», ինչը դարձավ Սերժ Սարգսյանի «ֆուտբոլային դիվանագիտությունը» 2009-ին): Իսկ Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների նորմալացումը նշանակում է այնպիսի կորուստ հասցնել Այսրկովկասում, որը Մոսկվային ստիպի ճանաչել իր պարտությունն այդ տարածաշրջանում: Եթե այսքանից հետո էլ Փաշինյանն ու նրա նման մտածողները շարունակեն պնդել, որ միայն «Ռուսաստանն ունի պատերազմական գործողություններ թույլ չտալու հնարավորություններ», ապա նրանք տեղ չունեն արտաքին քաղաքականության մեջ: Առավել ևս՝ ԼՂՀ-Արցախին վերաբերող բանակցություններում: Փաշինյանից սպասելի՞ են բազմիմաստ խիստ դիտողություններ ԱՄՆ-ի հասցեին, թե՞ նրա մտքում միայն «ռուսական սպառնալիքն է: Բայց չէ՞ որ արդյունքը պարզ է. Արցախի հարցով ԱՄՆ-ի և Իսրայելի քաղաքականության չեզոքացումը տարածաշրջանում Թուրքիայի դիրքերի թուլացումն է և երկար սպասված խաղաղության մոտեցումն ու ԼՂՀ-ի ճանաչումը: