ՀՀ ժողովրդական արտիստ, պրոֆեսոր, պետական ու միջազգային մրցանակների դափնեկիր, մեր թատերարվեստի ազգային նկարագրի պահպանման առաջամարտիկ Երվանդ Ղազանչյանի գեղարվեստական առաջնորդությամբ քառորդ դար երերուն հավատով հաղթահարելով հեղաբեկումնային հակամշակութային խութերը՝ «պարոնյանցիները» նոր կյանք պարգևեցին Արտեմի Այվազյանի «Արևելյան ատամնաբույժին», երիտասարդացած կազմով տոնեցին Տիգրան Չուխաճյանի «Կարինեի» 64 տարի երկարաձգվող «տունդարձը»։ Կատարողական առկա ներուժի կենտրոնացմամբ բեմ բարձրացրեցին Շիրվանզադեի շքեղաշուք «Մորգանի խնամին»։ Տարատեսակ փորձարարությունների հուսալի հարթակ դարձավ տեխնիկապես բավականաչափ հագեցած նորաստեղծ փոքր դահլիճը։ Բազմավաստակ արվեստագետը երբևէ չխուսափեց ժամանակակից հայ դրամատուրգներից շատերի թերարժեք պիեսներին միս ու արյուն ներարկելուց։ Հեգնախառն հումորով համեմված թատերական հնարքներով աներևույթ միահյուսեց իր ասելիքի անափ կուտակումները բեմադրած պիեսների հեղինակային ենթատեքստերին: