Սակայն այդ դասական պատկերը փոխվում է տարօրինակորեն: Մարդկային կատակերգությանն ու ողբերգությանը համահյուսվել է հեքիաթային տարրը: Ժամանակակից աշխարհի բեմահարթակի վրա, ինչպես Շատլեում, ամեն ինչ տեղի է ունենում աչքի առաջ կայացող փոփոխությամբ: Դրանք լոկ հայտնություններ են, փոխակերպումներ և անակնկալներ, անակնկալներ` ամեն ինչով հաճելի, և պատահում էր, որ այդ ամենի հեղինակը` մարդը,- գոնե այն մարդը, որին մնում է ժամանակն ու տխուր սովորույթը խոկալու,- զարմանում է, որ կարողանում է ապրել կախարդանքների, փոխակերպումների այդ այժմեական մթնոլորտում, որտեղ իրականանում են հակա-հակադրությունները, որտեղ հեղաշրջումներն ու աղետները իրարից խլում են բեմատարածքը, միմյանց փոխարինում են ասես մոգությամբ,- որտեղ մի քանի տարում գյուտերը ծնվում, հասունանում ու այլակերպում են բարքերն ու մտքերը: Եվ այդ մարդը, որը մտածում է (որը դեռևս մտածում է), երբեմն զգում է մի արտակարգ հոգնածություն: Նրան թվում է, թե ամենազարմանալի հայտնագործությունը իրեն այլևս չի զարմացնի: