Քաղաքական կուսակցությունները մեծամասամբ միավորվում են մեկ առաջնորդի շուրջ, որը միանձնյա որոշումներ է կայացնում: Որպես կանոն, յուրաքանչյուր միավորում իրեն համարում է ճշմարտության միակ կրող: Որեւէ բազմակարծություն ընդունելի չէ: Մեծ մասամբ այդպիսի կուսակցությունները վերածվում են «մարդ-կուսակցություն» երեւույթի, որոնք տասնամյակներ շարունակ մնում են այդպես երկրի քաղաքական կյանքին կառչած եւ ծառայություններ մատուցում ցանկացած իշխանավորի: Միանգամայն օրինաչափ է, որ քաղաքական գործընթացները հանգում են դիմակայության` իշխանության տիրապետող «իշխող կուսակցության» եւ մի քանի միավորումների կոալիցիայի տեսքով պարբերաբար առաջացող «ընդդիմության» միջեւ: Վերջիններս ի հայտ են գալիս համապետական ընտրությունների նախաշեմին: Քանի որ երկրում ազատ ընտրությունների մեխանիզմն այդպես էլ չարմատավորվեց, յուրաքանչյուր ընտրություն բողոքների մեծ ալիք է առաջ է բերում լայն զանգվածների կողմից, որոնք վիճարկում են պետական հաստատությունների ցանկացած որոշում: Այդ գործողությունները կարելի է բնութագրել որպես ուղիղ ժողովրդավարության դրսեւորում: Ավելին` կարելի է պնդել, որ վերը նկարագրված պայմաններում ուղիղ ժողովրդավարությունը տեղայնանում է միայն բողոքի եւ անհնազանդության գործողություններում: Փաստորեն բողոքն ու անհնազանդությունը դառնում են ուղիղ ժողովրդավարության ինստիտուցիոնալ մարմնավորումը: Որեւէ այլ ձեւեր այն չի կարող ձեռք բերել: