Ո՛չ։ Ինքը դրա մասին չպետք է մտածեր։ Դա անհամեմատելի էր, և ինքը չպետք է ափսոսար իր վճռի համար։ Արցունքներն աչքերին, Մարոն ափերը սեղմեց իր կողերին և իջեցրեց դեպի որովայնը և միևնույն ժամանակ ճիգ գործադրեց։ Նրա մեջքը ճկվում էր, ոտքերը լարվում էին, իսկ մարմինը գալարվում։ Նա վերսկսեց, նորից և նորից, համառորեն, ամեն անգամ պատկերացնելով, որ իր արգանդը բացվում է շուշանի ծաղկի պես, որն արտանետում է իր սերմերը, և կենտրոնացավ այդ պատկերի վրա իր ցավը մոռանալու և վախեցնող, խղճի խայթի նմանվող մտքերը վանելու համար։