Քազանջըների ընտանիքում բացառիկ երևույթ համարվող մենակությունից հաճույք էր ստանում Զելիհան, արևածագից ի վեր մենակ նստած էր սենյակում: Երբ հայրը՝ Լևենտ Քազանջըն, ողջ էր, տանը ոչ ոքի թույլ չէր տալիս դռները փակել: Փակվելը նշանակում էր կասկածելի բաներ անել: Պետք է ամեն ինչ երևար և բաց լիներ: Միայն բաղնիքում էր կարողանում փակվել, բայց անգամ այնտեղ, եթե չափից դուրս շատ մնար, անպայման մեկը ծեծում էր դուռը: Միայն հոր մահից հետո Զելիհան կարողացավ փակել սենյակի դուռը: Չնայած ոչ քույրերը, ոչ էլ մայրը չէին հասկանում նրա՝ ներամփոփ մնալու ցանկությունը, ամբողջ աշխարհը դրսում թողնելու պահանջը: Երբեմն իր սեփական տուն տեղափոխվելու մասին էր երազում Զելիհան: Ա՞խ, ինչ հիանալի կլիներ սեփական տուն տեղափոխվելը: Թող կարգին սնունդ չլինի սառնարանում, կահույքը,