Այսօր կարելի չէ խօսիլ Փետրուարեան Ապստամբութեան մասին ապաւինելով պատմագիտութեան վերացական եզրերուն միայն։ Կարելի չէ մանաւանդ ապաստանիլ գործը ,ժողովուրդեին վերագրելու խուսափողական մեքենայութիւններուն։ Այդ բանը, առաջին հերթին, անարգանք է ուղղուած մեր ժողովուրդին։ Ամէն վճռական արարք հայոց պատմութեան մէջ իր յստակ տէրը ունի։ Յստակ մարդիկ են, որոնք կը բանաձեւեն մտքերը, կը հաւաքագրեն ուժերը, կը բանան պայքարի ճակատները եւ կը խախտեն հաստատուած կարգերը։ Եւ տակնուվրայ կ՚ընեն բռնատէրերու կեանքը։