Նա հիշեց հորը, որն արաբական ազնվացեղ ձի հեծած, հսկում էր հողը վարող բանվորներին։ Նա իր որդիներին՝ Նուբարին ու Վարդանին բացատրում էր աշխատանքի ընթացքը և նրանց էր վստահում իր գաղտնիքները դաշտերում կակաչի առատ բերք աճեցնելու վերաբերյալ։ Վարդանը տասներկու տարեկան էր և արդեն գիտեր, որ ինքն իր կյանքը չէր անցկացնելու այս քամոտ սարահարթում։ Այն օրվանից, որ ինքն այցելել էր իր քեռորդիներին Կոստանդնուպոլսում, նա երազում էր մայրաքաղաքի և դրա նավահանգստի նավերի մասին, որոնց միջոցով կարող էր աշխարհին ծանոթանալ։