Հունվարի ցրտերը նրանց ստիպեցին տանը փակվել և ժամերն անցնում էին հանդարտ ու խաղաղ։ Արուսյակը, ծալապատիկ նստած, աշխատում էր խալու դազգահի մոտ։ Վարդանը, նրանից ոչ հեռու նստած, ուդ էր նվագում և նայում էր, թե ինչպես էին Արուսյակի մատները ճարպկորեն հանգույցներ կապում գորգի վրա։ Նա կազդուրվել էր, և անգործությունը նրան հոգեպես ճնշում էր։ Նա անհամբերությամբ սպասում էր ձնհալին և ճանապարհների բացվելուն։ Վարդանը կանխավ տանջվում էր այն ցավի և հիասթափության համար, որ ինքը պատճառելու էր այդ կնոջը, որը դժբախտություն էր ունեցել սիրահարվելու օտար անցորդի։ Նա ստիպված էր խոստովանել, որ ինքն էլ էր կապվել այդ կնոջը, և նրան լքելն իրեն ևս ցավ էր պատճառելու։