Հայացքը	ձգել	էր	դեպի	հեռու	տարածություն: Այնտեղ, ընդարձակ	բարձրավանդակի	վրա	երևում	էր	մի	սև	անտառ: Անտերև, անճյուղ	ծառերի	կախարդական	մի	անտառ, ուր	սառնորակ	աղբյուրների	փոխարեն	հոսում	է	թանձր	ու	սև	մի հեղուկ, ուր	թռչունների	երգեհոնին	փոխարինում	են	շվիկների	սուլոցները, առավոտյան	շամանդաղին — շոգին	ու	ծուխը: Ուր	գիշեր-ցերեկ	գործում	են	հազարավոր	մեքենաներ	և	բյուրավոր	մարդկային	ձեռներ: Դա	ստորերկրյա	գանձարանն	է — նավթային	հորերի	սև	բուրգերի	խտությունը, դաժանատեսք, ինչպես	շրջակա	ավազուտներն	ու	աղային	լճերը, մթին, ինչպես	երկրի	բնակչության	հոգին: