-Չեմ ուզում, որ պիստակի հոտ գա,- մրթմրթաց Արմաևուշը: Բայց դեռ մի բառ չասած՝ բջջային հեռախոսը զանգեց. Չայկովսկի: Հեռախոսը վերցրեց, հոնքերը կիտելով՝ նայեց էկրանին: Փակ համար: Ով ասես կարող էր լինել: Նույնիսկ ընթրիքը հետաձգելու համար տարօրինակ պատրվակ հորինելու համար զանգող Մետտ Հեսսինգերը կարող էր լինել: Արմանուշն անհանգիստ, հեռախոսը ձեռքին, կանգնել էր: Չորրորդ զանգին վերցրեց՝ հուսալով, որ մայրը չէ: Բայց նա էր մայրը: