Իր մորաքրոջ տիրական ձայնից Տիրուհին հասկացավ, որ չափն անց էր կացրել և որ ներողություն խնդրելն է՛լ ավելի կխորացներ իր աննրբանկատությունը։ Ուստի դուրս եկավ սենյակից։ Մարոն անվրդով էր։ Տիրուհու հակակրանքը նրա համար նորություն չէր։ Պալյանների ընտանիքում Մարոյի հայտնվելուն պես, Տիրուհին նրան ընկալել էր որպես ախոյան, և նրա խանդն իր գագաթնակետին էր հասել Թովմասի ծնվելու հետ, քանի որ ինքը, կարծես թե, դատապարտված էր ամլության։ Իսկ այսօր, երբ նրա դեմքն ու մարմինը կրում էին անցած ժամանակի հետքերը, նա տեսնում էր, որ Մարոն մնացել էր գեղեցիկ ու նրբագեղ։