Վարդանի դեղատունը հավաքատեղին էր տարբեր՝ քրիստոնյա, հրեա և մահմեդական հեղափոխականների, որոնք գաղտնի նախապատրաստում էին ազատական, արդի և ժոդովրդավարական պետության գալուստը։ Չնայած Մարոն կիսում էր Վարդանի գաղափարները, սակայն սկսել էր վախենալ նրա կյանքի համար։ Սուլթանի գաղտնի ոստիկանությունը վերացնում էր ընդդիմադիրներին, իսկ Վարդանի հոդվածները նրան դասում էին դրանց շարքը։ Մարոյի վախն արդարացել էր, քանի որ ամուսնու դեմ մահափորձ էր կատարվել նրա լաբորատորիայում և նա հրաշքով էր փրկվել։ Դրանից հետո շուրջ մեկ տարի ամուսինները թաքնվում էին՝ անընդհատ փոխելով բնակարանները։ Դա Մարոյի կյանքի ամենամռայլ շրջանն էր՝ անապահովության և վախի զգացողության շրջան։ 1908 թ. երիտթուրքերի հեղաշրջումը վերջ դրեց այդ փորձությանը։ Սակայն մի քանի ամիս անց ոգևորությունը տեղը զիջեց հիասթափությանը։ Նոր վարչակարգը ամենևին էլ մտադիր չէր հավասարություն պարգևելու քրիստոնյաներին, և Վարդանը կրկին դարձել էր անցանկալի տարր։ Այս անգամ նրանք ստիպված էին հեռանալ մայրաքաղաքից։ Մարոյի կարծիքով՝ հեռացել էին ոչ այնքան հեռու, որքան անհրաժեշտ էր։ Եվ մղձավանջը վերսկսվում էր այսօր։