Հետո շրջվում էինք , յուրաքանչյուրս հայացքներս ինչ-որ անորոշ կետի հառում ու մտածում այդ երանելի բաների մասին : Ինչպես քամին ինձ բերել էր ,այդպես էլ տանում էր Ուղղակի վերադառնալիս սիրտս արդեն կախ էր : Այդ գնալու անդուր վիճակը սահմանափակում էր կամքի ազատությունս : Ես չէի ուզում թողնել նրանց , բայց թողեցի , որովհետև հանգամանքներն էին ինձ այդպես ստիպում : Կանգնել էի մոլոր ու շիվար : Հետո շրջվեցի ու գրկեցի նրանց , չնայած ռոմանտիկ լինելով հանդերձ , միշտ չեմ սիրել սենտիմենտալ ու ձևական գրկախառնություններն ու պաչիկները : Ուղղակի այդ օրը ուժերիցս վեր էր անտեր թողնել նրանց կարոտն ու լուռ հեռանալ : Դրա համար էլ փորձեցի երկար գրկել , որ բացակայություններս գոնե գրկելով արդարացնեմ : Գրկելուց հետո դժկամորեն նստեցի ավտոմեքենան , որ անսիրտ անիվները ինձ տանեն : Հիշում եմ ` մեքենան դանդաղ հեռանում էր տան մոտից , իսկ պապիկիս կարոտով լի աչքերը ինձ հետ գնում էին : Պապիս այդ հայացքը շատ հաճախ է գալիս երազներումս և՜ որպես գեղեցիկ , և՜ որպես տխուր հուշ ...