Հիմա էլ կա․․․ Դա չի վերջանա։ Երբ խոսում էինք (թեկուզ լավ մի բան), պատուհանները մամաս փակում էր։ Դա կարո՞ղ է մի օր վերջանալ․ չէ՛, չի կարող․․․ Բայց ուրիշ մի բան կա․ վախն ինձ ուղղված զենք չէ․ է՛, ասենք ֆիզիկապես դադարեցի, մեռա, բաց Անուշի մեջ Արտոն շարունակում է ապրել։ Այդպես չի՞։ Դու էլ ես այդպիսին, ուրեմն վախ պիտի չունենաս մահից․ ֆիզիկապես չլինես ալ, մեկը, երկուսը, էլի շատերը «ապրեցնելու» են քեզ։