Ունկնդրությունը լավ անցավ, չհաշված դերվիշի զարմանքը, որ հասարակ գյուղացին այդպիսի վարպետությամբ էր տիրապետում գործիքին։ Վարդանը դա բացատրեց մանկուց ունեցած շնորհքով։ Իբր ինքը մեկ անգամ լսելով հիշում էր մեղեդին, և իր մատները հետագայում այն գտնում էին ուդի լարերի վրա։ Փաշազադե Շահիր Միթադը եզրակացրեց, որ դա Ալլահի ողորմածության վկայությունն էր և որ այդ շնորհքը պետք է ծառայեր մարդկանց ոգին բարձրացնելուն, և ավելին չհարցրեց։ Այժմ, երբ նա ունկնդրել էր այդպիսի կատարողի, նա այլևս չէր կարող բավարարվել պակաս շնորհալի մեկով։ Ուստի նա Վարդանին ներգրավեց իր խմբի մեջ և Կեասրիայի վարչակազմի միջոցով նրա համար նոր փաստաթղթեր ձևակերպել տվեց Ուդի Յաշար անունով և նրան պատվիրեց իրեն միանալ Կոնիայում հաջորդ շաբաթվա վերջին։