Ես ճիշտն ասած սպասում էի այդ հարցին, ասացի: Որ ասեմ դրական, կհավատա՞ք: Բայց գիտեք, ես համարում եմ, որ եթե մենք ինչ-որ իրավունք ենք պաշտպանում աշխարհով մեկ՝ դա պիտի լինի ոչ թե մեր իրավունքը, այլ ուրիշի: Չգիտեմ կարողացա բացատրել թե ոչ: Ասենք, դատավորն ինքն իր հարցերը չպիտի քննի, եթե իրեն անարդարություն է պատահել: Ինքը պիտի ուրիշի հարցերը քննի, ուրիշն էլ՝ իրենը: Մյուս կողմից՝ մենք պիտի մեր տանը, էստեղ, ներսում մեր հարցերը լուծենք, մինչև ընկնելն աշխարհով մեկ՝ թե որտեղ ում իրավունքներն են ոտնահարվում. երբ ու եթե այստեղ արդար ենք լուծում՝ էդ ժամանակ աշխարհով մեկ մեր կարծիքն էլ ծանրակշիռ կհնչի, ուրիշ հարցերի վերաբերյալ էլ: Ոչ թե էգոիստական լինենք՝ այլ ալտրուիստական ամեն հնարավոր հարցում, այսինքն երբ դա տակտիկա է, երբ մեր կոնկրետ կյանքն արդեն ապահովված է: