— Որոշակի չեմ կարող ասել: Ինձ թվում է՝ կարևորն այստեղ էլի ցավն է: Ես դրա մասին կարող եմ բարձրաձայն խոսել, որովհետև գիտեմ, որ հայ հանդիսատեսի ճնշող մեծամասնությունը չընդունեց իմ Մխիթար Սպարապետը, իսկ արվեստում խանութի օրենքն է՝ «Գնորդը միշտ իրավացի է»: Հայերն ունեն քաղաքական գործիչներ, պատմական դեմքեր՝ Վարդան Մամիկոնյան, Դավիթ-Բեկ, Մխիթար Սպարապետ: Ես նրանց դեմ ոչինչ չունեմ, բայց ինձ համար հայի հավաքական կերպար է Օրբելին՝ մեր ուժը դրանում է. խելք, ինտելեկտ, խորություն: Ֆրունզե Դովլաթյանը Անդրեյ Բիտովի սցենարով նրա մասին պետք է կինոնկար սկսեր, Օրբելու դերը կատարելու էի ես: Այդ առիթով մի օր հանկարծ ընկա Օրբելիների ամառանոցը, որ Լենինգրադի մերձակայքում է: Ազգությամբ հայ, քանդակագրրծ Լևոն Լազարևի հետ էի, որը նրա շիրիմին կանգնեցված արձանի հեղինակն է: