Այս հիշատակումներն անելուց հետո հոդվածագիրը «հանկարծ» դժգոհում է, որ Հայաստան էր գնացել ուժեղը, ուստի Երևանում պարտավոր էին խոնարհվել, ընդունել պարզված ձեռքը, պատվել Դավութօղլուին: Ավելին, արտաքին գործերի նախարարի հասցեին շռայլ հաճոյախոսություններ է ցողում` գրելով, թե Դավութօղլուն, ի պատասխան հայ ամբարտավան ուժերի, դեռ շնորհակալություն է հայտնել ու վերադարձել…