Աղիքի իններվացիայի խանգարումները, լորձաթաղանթում բորբոքային պրոցեսները կլինիկորեն արտահայտվում են որովայնում սպաստիկ ցավերով: Աղիքի որոշ հատվածների սպազմը և անկանոն կծկումները բերում են աղիքի պարունակության կանգի նրա վերին հատվածներում: Դրանով է պայմանավորված դիզենտերիայի տիպիկ և ծանր դեպքերում աղքատ, ոչ կղանքային պարունակության արտազատումը, որը կազմված է բորբոքային էքսուդատից: Սիգմայաձև և ուղիղ աղու մկանների ցնցումային կծկումները պայմանավորում են դեֆեկացիայի ցավոտ, կեղծ կանչերը և տենեզմները (հետանցքում այրոցի կամ քերոցի, ինչպես նաև չավարտված դեֆեկացիայի ակտի զգացում): Հիվանդության ծաղկման շրջանում տեղային պաթոլոգիական պրոցեսները հասնում են առավելագույն զարգացման. շարունակվում է տոքսինների ազդեցությունը, խորանում է դիսբակտերիոզը: Դիզենտերիայի ծանր ընթացքի դեպքում հատկապես երեխաների մոտ, առաջանում են տոքսիկոզի և էքսիկոզի երևույթներ` սուր անոթային անբավարարության զարգացմամբ, հիվանդության հնարավոր մահացու ելքով: