Բացարձակապես այդպես չէ, որովհետև եթե Հայաստանում քաղաքական վենդետայի դրսևորում լիներ, Քոչարյանը վաղուց ճաղերի հետևում կլիներ ու նույնիսկ չէր կարող երազել հարցազրույցներ տալու մաին։ Քոչարյանիզմը նույնանում է ահաբեկչության, թալանի, այն ամենի հետ, ինչը հակոտնյա է քաղաքակրթությանը, պետականությանը։ Եթե հայ ժողովուրդը սկզբունքորեն մերժում է քոչարյանիզմը, ապա դա նույնիսկ ոչ թե քաղաքական, այլ՝ քաղաքակրթական ընտրություն է, ճիշտ այնպես՝ ինչպես գերմանացիները սկզբունքորեն մերժում են նացիզմը՝ որպես իրենց պատմության նվաստացուցիչ էջ կամ մերձբալթյան ժողովուրդները լուսանցքում են թողել բոլոր խորհրդանիշները, որոնք թեկուզև հեռավոր աղերս ունեն բոլշևիզմի կամ նացիզմի հետ։