Դա իմ ամենաուրախ օրը պիտի լիներ, բայց ես ինձ հանկարծ չափազանց խաբված զգացի։ Այդ օրը խղճիս հետ ինչ-որ վատ բան կատարվեց, և ես հիշելով ծաղիկներին ու անհուններում ճախրող թռչուններին, երիտասարդական տարիներից հետո առաջին անգամ լաց եղա։ Լաց եղա բռնաբարված հավատիս, կոխկրտված ու գրչակի մակարդակի հասցված տաղանդիս համար և ուշացած ու վիրավորված ինքնասիրությանս համար։ Ես մտածեցի, որ ինձ միայն հրաշքը կփրկի։ Հրաշքները լինում են հրաշապատում հեքիաթներում, իսկ ես վաղուց հեքիաթներին չեմ հավատում։ Հետո ես ինձ մի կերպ հավաքեցի ու գնացի իմ հոբելյանին ներկա լինելու, որ տեղի էր ունենալու թատրոնի նորակառույց շենքում։