«Կփափագեի, որ	մի	օր	քո	մեջ	զարթներ	իսկական	սիրո	զգացմունքը», հիշում	էր	նա	Սմբատի	խոսքերը: Եվ	իրիկնային մթության	մեջ, մեն	մենակ	նստած	իր	ննջարանում, այս	խոսքերի	ադդեցությամբ	վերլուծում	էր	իր	զգացումները	կանանց վերաբերմամբ: Նա	տեսնում	էր	սրտի	ծայրահեղ	ապականություն, և	ուրիշ	ոչինչ: Նա	ոչ	միայն	չի	սիրել, այլև	անպատվել	է այդ	մաքուր	զգացումը, անասնական	ախտը	սիրո	տեղ	շռայլելով: Նա	իր	բնական	ծարավը	միշտ	հագեցրել	է	կեղտոտ աղբյուրներից: Երբեք	չի	հարգել	կին	ասված	էակին, նույնիսկ	այդ	Անուշին: Իհարկե, այդ	աղջիկն	իրավունք	ունի	նրան արհամարհելու: