Բայց տեղի ունեցավ այն, ինչ տեղի ունեցավ: Հայաստանի իշխանություններն էլ՝ դատելով նրանց վարքագծից, հոգով չընկճվեցին. արտաքին ատյանների հետ բազմամյա հարաբերությունների փորձը ամրապնդել է նրանց վստահությունն առ այն, որ կարող են պաշտպանել իրենց օլիգարխիկ էությունը: Իսկ կորպորատիվ հանգստությունը պահպանելու համար, նրանք, ինչպես միշտ, նախանձելի եռանդով «հանգստացնող թերապիա» կծավալեն: Այս թերապիան լիովին մատչելի եւ ունիվերսալ է բոլոր ստրկական վարչակարգերի համար. օրական 24 ժամ ներշնչել ինքնիրեն եւ իր միջավայրին, որ կարող է աշխարհում բոլորին խորամանկությամբ գերազանցել: Այս լաքեյների վարվելաձեւը (հստակեցնենք. լաքեյ՝ խորամանկ ստրուկ, ստորաքարշ) բնորոշ է բոլորին, ով իր բարեկեցությունը կառուցում է արտաքին հովանավորների փնտրտուքի վրա: Իրենց հովանավորներին սեփական երկրի ազգային շահերի հաշվին էական ծառայություններ մատուցելով՝ նրանք ընկնում են ստրկության ցանցը, բայց փորձում են երեւակայել, թե կարող են ճարպկորեն ձեռնածու դարձնել իրենց հովանավորներին: Սրանում է օլիգարխիկ իշխանության էությունը. ստրուկներ, որոնք իրենց պատկերացնում են իրենց տերերի տերը: Դրանից Հայաստանի իշխանություններին երբեմն ինչ-որ բան հաջողվում էր` ընտրությունների կեղծում եւ այլն: