Հին, կավածեփ մի տուն էր: Պատի մեջ մի խորշ կար, մեջը՝ խաչքար՝ մոմից սևացած, տակը շուշպաներ էին ու նկարներ: Ես երբեք մենակ չէի համարձակվի մտնել այդ տունը, ուր ամեն մի իր խորհրդավոր էր, վախենալու: Այդ տանը Օլոքն ապրում էր անհիշելի ժամանակներից: Ոսկրոտ մատներ ու դեմք ուներ, աչքերը նայում էին սուր, փշաքաղող հայացքով: Ո՜վ գիտե, թե աղջիկ ժամանակ ինչ անուն է ունեցել: Նա այնքան ծեր էր, որ թվում էր, թե մեր գյուղից չէ: Մամե Օլոքը մենակ էր ապրում ու բոլորի հետ: Նա մի անգամ ինձ արդեն շատ ճչացրել էր՝ դուրս ընկած մատս տեղը գցելով: Այնքան շոր կար հագին, որ երևի չէր հասցնում քնելուց առաջ լրիվ հանել: Պատմում էին, թե ինչպես մի օր, երբ Սևանից ուժեղ քամի է փչել, խոտերն ու արտերը կպցրել գետնին, մի ծեր կին է մտել Օլոքի տուն, նրան խնդրել և տարել, որ կտրի իր թոռնիկի պորտը: Մթնշաղի մեջ շատերն էին տեսել երկու պառավին, որ գնում էին «սատանու քամուց» քշված: Որպես վարձատրություն՝ ծեր կինը Մամե Օլոքի գոգնոցի մեջ սոխի կճեպ է լցնում, որը ճանապարհին Մամեն թափում է: Մի կճեպ մնացած է լինում գրպանում, որը տանը զրնգոցով ընկնում է երկաթյա թոնրասալին: Պարզվել է՝ ոսկի է, իսկ ծեր կինը մեր Գհոռների սատանան է եղել: Այդ դեպքից հետո գյուղում բոլորն ասեղ էին պահում մոտները, որ եթե սատանան նորից գա, ասեղով «կապ գցեն» նրան ու իրենց քեֆին աշխատեցնեն: