Նա ծնվել էր Սիրիական անապատի հյուսիսում՝ Տիգրիս գետի ափին բազալտե բերդապարսպով շրջապատված Դիարբեքիր քաղաքում։ Տասնինը տարեկան հասակում հեռացել էր իր պղնձագործ հոր արհեստանոցից։ Դա 1910 թ. գարնանն էր։ Տղան երազում էր այլ ապագայի մասին։ Նա ուզում էր կյանքն անմնացորդ նվիրել իր ժողովրդի շահերին։ Կապոցը ուսին նա գնացել էր Վան։ Բարձր սարահարթերով, ալպիական մարգագետիններով, անտառապատ լեռներով՝ ուխտագնացության նմանվող ճանապարհորդության ընթացքում նա ծանոթացել էր ամենախեղճ հայերի՝ գյուղացիների հետ, որոնք չունեին իրենց հողը և մշակում էին տեղի կալվածատերերի և հարուստ քաղաքացիների հողը։ Օթևանի և ուտելիքի դիմաց Շիրակը օգնում էր նրանց դաշտերում։ Նա դադար էր առնում սարերում կորած գյուղերում, ուր տները խմբված էին ութանիստ գմբեթով զանգակատուն ունեցող եկեղեցու շուրջ։ Նույնիսկ ամենափոքր գյուղը ծխական դպրոց ուներ, և այդ գյուղերի կոկիկ տները, հարուստ այգիներն ու բանջարանոցները բարեկեցիկ կյանքի պատրանք էին ստեղծում։ Սակայն այդպես չէր։ Բերքի մեծ մասը հանձնվում էր բարձր հարկերի դիմաց, եթե չէր հափշտակվում կաշառակեր պաշտոնյաների կողմից։ Այդ գյուղերի բնակիչների մեծ մասը վերապրում էր Միացյալ Նահանգներ կամ Եվրոպա պանդխտության գնացած ընտանիքի անդամների ուղարկած դրամի շնորհիվ։