Ի՞նչ էի ասում․ հա՜, հիմա ամեն բանի «light»-ը (թեթեւը) կա չէ՞․ «լայթ ստրուկ», «Մալբորո լայթ», «լայթ ռասիստ»։ Է՛ ես էլ էի «լայթ ռասիստ», որովհետեւ Թուրքիայից եկել էի Ամերիկա եւ բնական ձեւով «մի ընտանիքի պես» էի մեքսիկների, մյուս փոքրամասնությունների հետ։ Հոգեբանական այդ բանն ունեի դեռ Թուրքիայում․ բնական էր չէ՞։ Բայց ասացի՝ մի վայրկյան, ինչի դեմ ես պայքարում եմ, նույն ձեւով եմ պայքարում, նույն «ռասիստն» եմ, իսկ ես մեկի նկատմամբ իրական ատելություն չունեի, չէի ընտրում մեկին․․․ Ընտրեցիր արդեն մի կողմ ես գնում, մի ուղղությամբ, ու մյուսները դառնում են խանգարող կողմ։