Արմենի հետ մենակ մնալով` Մարոն սկսեց հեկեկալ։ Նա պատկերացնում էր Վարդանին ճաղերի հետևում։ Նա մտածեց այն մտավորականների մասին, որոնց ձերբակալել էին Կոստանդնուպոլսում և որոնց մասին նրանց ընտանիքները այլևս ոչինչ չգիտեին։ Ինքը չէր կարողանա դիմանալ այդպիսի անորոշության։ Ինչպե՞ս էր Վարդանը։ Արդյոք նրա նկատմամբ բռնության չէին կիրառել։ Նա պետք է որ անհանգստանար իր և Թովմասի համար։