Մի՞թե Հիսուսի աշակերտները կօգտագործեին խաչը ճշմարիտ Աստծու երկրպագության մեջ՝ իմանալով, որ հեթանոսներն այն օգտագործել են իրենց կեղծ աստվածների պաշտամունքի մեջ։ Ավելին, նրանք գիտեին, որ Աստված դեռ հնում արգելել էր երկրպագության մեջ օգտագործել «որևէ խորհրդանիշի կերպարանք», իսկ ավելի ուշ քրիստոնյաներին պատվեր էր տրվել «փախչել կռապաշտությունից» (2 Օրենք 4։15–19; 1 Կորնթացիներ 10։14)։ «Աստված Ոգի է», և անտեսանելի է մարդկանց համար։ Ուստի վաղ շրջանի քրիստոնյաները տեսանելի պատկերներ ու խորհրդանիշներ չէին օգտագործում, որ Աստծուն ավելի մոտ զգային։ Նրանք Աստծուն երկրպագում էին «ոգով», այսինքն՝ հետևում էին նրա անտեսանելի սուրբ ոգու առաջնորդությանը, և «ճշմարտությամբ», այսինքն՝ վարվում էին Աստծու կամքին ներդաշնակ, որը գրված է նրա Խոսքում (Հովհաննես 4։24)։