Ախ են քաշում, հոգոց հանում` սու՛տ է խոսել: Իսկ ի՞նչ աներ: Որն է հոգեպես ավելի ազնիվ այս խճճված պատմության մեջ` ճշմարտությունն ասե՞լը, թե խաբելը: Քսան տարի առաջ ՊԱԿ-ի քննիչը, հարցաքննության ժամանակ մերկացնելով պրոֆեսոր Պրոնսկուն, հարցրեց. «Մի՞թե ազնիվ մարդը ճիշտ չպիտի ասի ճշմարտությունը»: «Ո՜չ,- համոզված պատասխանեց Լեոնիդ Եֆիմովիչը:- Մի մարդ,- հիշեցրեց նա,- մի անգամ ասաց ճշմարտությունը, և արդեն երկու հազար տարի է նրան անիծում է ողջ մարդկությունը»: Ասել է ճշմարտությունը, 30 արծաթ հոնորար է ստացել: Հիմա հոնորարները բարձրացել են` գրքի համար ստաժորուհուն առաջարկում են միլիոնավոր դոլարներ: Ո՞ր մի հաջողակ գրողը կարող է նրա հետ համեմատվել: Ի դեպ, այդ ի՞նչ զբաղմունք է գրող լինելը, գրականությունը: Միակ գործն է, ուր պրոֆեսիոնալիզմն ու վարպետությունը ոչինչ չեն նշանակում: Ցանկացած բնագավառում ծիծաղ է հարուցում դիլետանտը: Իսկ գրականության մեջ այդպես չէ: Բառարաններում բացատրվում է, որ տգետը անկիրթ մարդն է: Ճշգրիտ չէ: Եթե կոշկակարը Պուշկին չի կարդացել, բայց լավ կոշիկ է կարում, անկիրթ չէ: Նա տգետ է դառնում, երբ դատողություններ է անում կոշիկից վերև եղածի մասին… Իսկ ով ասես, գրողին դասեր չի տվել` գեներալներ, գլխավոր քարտուղարներ…