Նա վերադարձավ տուն, որի դուռը կիսաբաց էր թողել կատվի համար։ Կանաչ ներկով ներկված ցանկապատից ներս մտնելով, կամքից անկախ կանգ առավ իր տանը, ուր, ինչպես նա կարծում էր, ինքն ավարտելու էր իր երկրային ուղին, տան հետևում երևացող լեռներին վերջին անգամ նայելու համար։ Ահա և իր արտը, որի վրա նա արյուն ու քրտինք էր թափել և որի ցորենը տրորել էին զինվորները։ Ցորենը բարձր էր ու խիտ։ Այդպիսի արտ ամբողջ շրջանում չկար։ Իր նշենին։ Իր խնձորենիները... սալորի ծառերը... խաղողի այգին... Բոլորի ճյուղերը ճկվել էին դեռևս խակ մրգերի ծանրության տակ։ Այս տարի պետք է որ շատ առատ բերք լիներ։ Հավերը կչկչում էին հավանոցում։ Արմենը ճռվողյուն լսեց։ Նա մոռացել էր իր թռչունների մասին։ Նա մեխից հանեց տան արտաքին պատին կախված վանդակը և ազատեց կարմրակատարիկներին, որոնք թռան գնացին։