Ահմադը շատ մեծահոգի բարի մարդ էր։ Նա կրում էր թուրքի անուն, բայց ապրում էր Հայաստանում։ Նա շատ հյուրընկալ էր։ Հոգ էր տանում բոլորի մասին։ Աղքատներին բերում տուն հաց և ջուր էր տալիս նրանց։ Նա թռչկոտում էր ծայրից ծայր և այնպես էր նրան պահում կարծես հայ լիներ։ Նա շատ էր սիրում կենդանիներին և հոգ էր տանում նրանց մասին։ Եթե կենդանիներից մեկը հիվանդանում էր, Ահմադնել էր հիվանդանում։