Իսրոն աղջկան տեղավորեց խուրջինի մեջ, ինչպես որբ էրեխեքին, դրեց ուսին ու ծանր քայլերով գնաց քարանձավի կողմը։ Հին ֆիդայուն թվաց, թե քրդի բերած հայ որբուկն է խուրջինում, շուրթերը դնդնում էին Ալադին Միսակի երգը՝ «Խուլնգո՜, խուլնգո՜...»։ Իսրոյի աչքերը մշուշվեցին. ինքը արդեն Մշո ճամփին էր, երեխային տանում էր որբանոց հանձնելու, որ հետո իրենցով Ռուսահայաստանում հայի շիթիլ անեն...