Երեխային ցրելու համար Վարդանը նրան թամբին նստեցրեց և սանձը ձեռքը տվեց։ Քթափոկով ձիուն ուղղություն տալով, նրան տարավ դեպի շքամուտքը, ուր կանգնած էր Ազնիվ Խանումը՝ սկուտեղը ձեռքին։ Դա ալեխառն մազերով մոտ յոթանասուն տարեկան կին էր։ Ամուսնու մահից ի վեր, արդեն ութը տարի նա միայն սև զգեստ էր կրում։ Փոքր և նիհար, նուրբ էակի տպավորություն էր թողնում, սակայն այդ արտաքինը ամենևին չէր համապատասխանում նրա գործունյա խառնվածքին և հզոր առողջությանը։ Աշխույժ սև աչքերը, կետ քիթը և բարձր ձայնը ավելի էին սազում նրա տիրական բնավորությանը։