Այսպէս խօ­­­սում էր Փու­­­թի­­­­­­­նը, ինչպէս դա­­­սը հա­­­զիւ սո­­­վորած դպրո­­­ցական, չի­­­մանա­­­լով ինչ անել ձեռ­­­քե­­­­­­­րի հետ, հա­­­յեաց­­­քը ուր ուղղել…Նրա առ­­­ջեւ նստած էր փոքր երկրի նոր ղե­­­կավա­­­րը, որը Փու­­­թի­­­­­­­նի քծնող­­­նե­­­­­­­րին գա­­­հըն­­­կէց էր արել ժո­­­ղովրդի ընդվզման ար­­­դիւնքում եւ հի­­­մա նստել էր իր առ­­­ջեւ հպարտ եւ ար­­­ժա­­­­­­­նապա­­­տիւ կե­­­ցուած­­­քով, եւ եթէ Փու­­­թի­­­­­­­նը միայն շուրթե­­­րով էր ժպտում, ապա Փա­­­շինեանի ժպի­­­տը լիակա­­­տար էր։ Ներ­­­սից էր գա­­­լիս։ Դա ար­­­ժա­­­­­­­նապա­­­տուու­­­թեան դրսե­­­ւոր­­­ման բերկրանքն էր։