Անզօրութիւնը եւ վերջապէս անհաս երազն իրականութիւն դարձնելու փափաքը մղեց Հարոյին ընդունելու անմարդկային առաջարկը: «Կարոյին մէջ վախ մը սողոսկեցաւ յանկարծ, ճիշտ մողէսի մը պէս: (Այս անգամ արդէն Համաստեղը դիմել է համեմատութեամբ խօսքը համեմելու հնարքին): Գեղին խեղկատակը` Հարօն, այդքան վճռական եւ ուժեղ կամքով տեսած չէր, եւ արդէն սկսած էր գործի… Կարօն իր խոշոր աչքերը բաց դիտեց: Եթէ լմնցնէր էդ բոլորը… տեսաւ` Հարօյին դէմքին գոյնը հետզհետէ կը փոխուէր, թթուն դրուած երկար վարունգի գոյն առաւ` դեռ կէսին չհասած: Կարօն կաւէ շինուած արձանի մը գոհ երեւոյթ առաւ, երբ Հարօն «վայ փորսէ ըսաւ ու երկու ձեռքերով փորը բռնած` գետին պառկեցաւ: «կըրթ, կ՚ըրթէ կ՚ ըսես դուրս պիտի գար: