Հովհաննես Իստանբուլյանն անհագստությամբ սեղմեց շրթունքները: Ամեն նախադասությամբ ավելի էր մոտենում գրքի ավարտին, բայց ավելի էր տագնապում: Ինչպե՞ս կարող էր նման պատասխանատու գործ ստանձնել: Սերնդեսերունդ փոխանցված ամեն հեքիաթի մեջ այնքան նեղացած հոգիներ կային՝ առանց մեծանալու մահացած երեխաներ: