1910-ական թվականների սկզբին Պադարևսկին սկսեց մասնակցել Լեհաստանի քաղաքական կյանքին՝ կողմնակից լինելով նրա անկախ լինելուն։ 1913 թվականին հաստատվեց ԱՄՆ-ում, սակայն Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց հետո վերադարձավ Եվրոպա և Փարիզում դարձավ Լեհական ազգային կոմիտեի անդամներից մեկը, որը շուտով ճանաչվեց Լեհաստանի ներկայացուցիչը՝ Անտանտին կից։ Նա նաև այլ քաղաքներում մասնակցում էր նմանօրինակ քաղաքական և հասարակական կազմակերպությունների ստեղծմանը, այդ թվում՝ Լոնդոնի օգնության ֆոնդի ստեղծմանը։ Հռետորական տաղանդը և վառ խարիզման թույլ տվեցին Պադարևսկուն համոզել ԱՄՆ նախագահ Վուդրո Վիլսոնին պատերազմի մեջ մտնելիս հայտարարել Լեհաստանի անկախության մասին[11], սակայն դրա անհրաժեշտությունը չեղավ, քանի որ պատերազմի ավարից հետո Լեհաստանն իրենց մեջ կիսող 3 տերությունները փլուզվեցին, և այն անկախություն ստացավ։ Այդ ժամանակաշրջանում Պադարևսկին պետք է միջնորդ դառնար Անտանտի և պետության նոր ղեկավարի՝ Յուզեֆ Պիլսուդսկու միջև և 1919 թվականի հունվարին վերջինս Պադարևսկուն նշանակեց վարչապետ։ Նա պաշտոնավարեց մեկ տարուց էլ քիչ, սակայն հասցրեց մասնակցել Փարիզի խաղաղության վեհաժողով։