Մյուս կարևորագույն խնդիրն «անհատի պաշտամունքն» է, որը թերևս ամենաանլուծելին է Կոնգրեսում։ Որքան էլ Առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանն անսահման հեղինակություն և ազդեցություն ունենա կուսակցության ներսում, բայց քաղաքական ուժը չպետք է կառչած մնա մեկ անձի կամքից ու որոշումից։ Փաստորեն ամբողջ համակարգը կառուցվել է միայն մեկ անձի հեղինակության և ազդեցության հիմքի վրա՝ քաղաքական ուժին դարձնելով ոչ կենսունակ, դանդաղկոտ և անշարժունակ։ Օդում շրջանառվում է այն հարցադրումը, թե ի՞նչ պետք է անի ՀԱԿ-ն առանց առաջին նախագահի, արդյո՞ք այն կկարողանա գոյություն ունենալ, եթե Տեր-Պետրոսյանը որոշի հեռանալ քաղաքականությունից։