Այս տարբերակումը ընկած է քաղաքացիական ընդդիմադրության ռազմավարության հիմքում, որի հիմնական մարտավարության եղանակը համագործակցությունից հրաժարվելն է: Ոչ թե սպանել, այլ չեզոքացնել մարդկանց և կաթվածահար անել կառուցվածքները` սա է անբռնադատ գործողությունների սկզբունքը: Քաղաքացիական դիմադրության արդյունավե-տությունը կախված է մասնակիցների թվից: Անբռնության ուժը մարտիկների թվաքանակի մեջ է: Անբռնությունը պարտադիր չէ, որ անձի իդեալը դառնա: Այն կարող է մնալ որպես քաղաքական ելույթների ռազմավարական գիծ: Բայց անբռնության սկզբունքը, ինչ խոսք, կապված է որոշակի արժեքների հետ: Չի կարելի այն որպես սոսկ մարտավարություն ընդունել, քանի որ այդ դեպքում ճնշող ապարատն էլ կարող է անբռնությունը ծառայեցնել իր նպատակներին: Անբռնությունն անբաժան է մարդասիրական և կրոնական իդեալներ հաստատող բարոյականությունից: Սակայն, անբռնության էթիկան պատմականորեն հաստատում է ոչ թե բացարձակ ձերբազատում բռնությունից, այլ նշանակում է ձգտել արդարության և ազատության, պայքարել սեփական իրավունքների համար: «Բռնություն-անբռնություն» հարաբերակցության վերլուծումը ցույց է տալիս, որ ճնշման մեթոդ ծառայող անբռնությունը հանդես է գալիս միջնորդավորված բռնության դերում, որը կորցրել է իր ավերիչ ուժը և մյուս բնորոշ հատկանիշները: Ըստ Ժ. Մ. Մյուլլերի, «եթե ոչ բռնի արարքը մասամբ բռնության արտահայտություն է, ապա այդ բռնությունը անհետացող է, մինչդեռ բռնի գործողությունը բռնության ծնունդ է կամ վերականգնում»: Չի կարելի միմյանց հետ համեմատել տիրոջ սպանությունը և նրան բոյկոտելը: