Թումանյանի ստեղծագործություններից գրեթե բոլորը արդիական են: Ինչպես նշեցի, հայ գեղջուկները (խոսքը մենակ գեղջուկի մասին չէ. կարող ես քաղաքում էլ մի շարք մարդկանց տեսնել, որ ապրում են մարդկային «անխելքությունը») համարյա նույնքան անխելք ու միամիտ են, որքան Թումանյանի ժամանակ: Ամենից շատ հավանում եմ նրա հոդվածները, քանի որ դրանցում նա վեր է հանում 20-րդ դարասկզբի հայ հասարակության մեջ եղած վատ սովորույթները, գերթերություններն (նոր բառ) ու խնդիրները, որոնք, զարմանալի է, բայց էլ ավելի արդիական են հիմա: Օրինակ՝ նրա «Դառնացած ժողովուրդ» հոդվածում խոսվում է այն մասին, որ մենք դառը, չկամ ժողովուրդ ենք: Հիմա էլ է այդպես. միշտ չէ, որ ուրախանում ենք հարևանի հաջողության վրա կամ անում որևէ բարի գործ: