Իսկ հիմա այն մասին, թե ինչու չենք կարևորում մենք նրա տունը: Այստեղ ամենևին այն 4 պատը չէ, որը կանգուն է մնացել շուրջ 50 տարի, այլ “թեթև ձեռքով կորցնել” գաղափարն է, որը մեր ազգանունների պես կպչել է մեզ ու պոկ չի գալիս: 20 տարի էլ չի անցել այն օրից, երբ ընդամենը 6000 ԱՄՆ դոլլարով վաճառվեց Թբիլիսիում գտնվող Սերգեյ Փառաջանովի տունն ու ճակատագիրը մնաց անհայտ: Թումանյանի տունն էլ մեր այդ նույն հարևան երկրում լավ բախտի չարժանացավ: Դեռևս 1990-ական թվականներին Վրաստանի կառավարությունը տան մի մասը` 120 քմ, որի մեջ մտնում էր Թումանյանի անվան գրադարանը, հանձնեց վրացի մի իրավաբանի, ոմն ` Արչիլ Լեժավաին, որն էլ 2008 թվականին ցանկացավ վաճառել այն` ընդամենը 25 000 ԱՄՆ դոլարով: