Եվ ահա այդ պահից ի վեր ես քարոզում եմ: Բացի այդ՝ սիրում եմ բոլորին, և նրանց, ովքեր ինձ վրա ծիծաղում են՝ բոլորից առավել: Ինչո՞ւ է այդպես, չգիտեմ և չեմ կարող բացատրել, բայց թող, թող այդպես լինի: Նրանք ասում են, թե ես հիմա էլ եմ հակասությունների մեջ ընկնում, մոլորվում, այսինքն՝ եթե հիմա եմ այդպես մոլորվում, ապա դեռ ինչե՜ր կլինեն հետագայում: Վերի՜ն ճշմարտություն: Ես մոլորվում եմ, ու թերևս հետագայում ավելի վատ լինի: Եվ, իհարկե, կմոլորվեմ մի քանի անգամ, մինչև հայտնաբերեմ, թե ինչպես քարոզեմ ու ավետեմ, այսինքն՝ ինչ խոսքերով և ինչ գործերով, քանզի դա շատ դժվար է իրագործել: Ախր ես հիմա էլ այդ ամենը տեսնում եմ ցերեկվա լույսի պես պարզ, բայց լսեք՝ իսկ ո՞վ չի մոլորվում: Այնինչ չէ՞ որ բոլորը գնում են դեպի միևնույն բանը, նվազագույնը՝ ձգտում են միևնույն բանին, իմաստունից մինչև վերջին ավազակը, միայն թե տարբեր ճանապարհներով: Հին է ճշմարտությունն այդ, բայց ահա թե ինչն է նոր այսու. ախր ես այնքան էլ չեմ կարող մոլորվել: Որովհետև ես տեսել եմ Ճշմարիտը, և տեսել եմ և գիտեմ, որ մարդիկ կարող են լինել գեղեցիկ և երջանիկ՝ չկորցնելով այս աշխարհում ապրելու ընդունակությունը: Ես չեմ ուզում և չեմ կարող հավատալ, թե չարը կարող է լինել մարդու բնական վիճակը: Այնինչ նրանք իմ հենց այդ հավատի վրա են ծիծաղում: Բայց ես ինչպե՞ս չհավատամ: Ես տեսել եմ ճշմարիտը. ոչ թե հորինել, մոգոնել եմ մտոք, այլ տեսել եմ, տեսել եմ, և կենաց պատկերը նրա համակել է իմ հոգին հավիտյան: Ես այն տեսել եմ այնպես անխաթար, որ չեմ կարող հավատալ, թե այն չի կարող լինել մարդկանց մեջ: Արդ, ինչպե՞ս թե կմոլորվեմ ես: Կսխալվեմ, կշեղվեմ, իհարկե, նույնիսկ քանիցս, և կխոսեմ, գուցե նույնիսկ օտար խոսքերով, բայց ոչ երկար: Կենաց պատկերն այնի, ինչ ես տեսել եմ, միշտ ինձ հետ կլինի և միշտ կուղղի և կուղղորդի ինձ: Օ՜, ես առույգ եմ, ես լի եմ եռանդով, ես գնում եմ, գնում եմ, թեկուզ՝ հազար տարով: Գիտե՞ք, սկզբում ես նույնիսկ կամենում էի թաքցնել, որ ես մեղսավորել եմ նրանց բոլորին, բայց դա կլիներ սխալ՝ ահա և առաջին սխալը: Բայց Ճշմարիտը շշնջաց ինձ, որ ես ստում եմ, և պահպանեց ինձ և ուղղություն տվեց ինձ: Բայց ինչպես կերտել դրախտը՝ ես չգիտեմ, որովհետև ունակ չեմ հաղորդել բառերով: Իմ երազից հետո ես կորցրել եմ բառերը: Առնվազն՝ բոլոր կարևոր բառերը, ամենաանհրաժեշտները: Բայց թեկուզ այդպես լինի. ես կգնամ և կխոսեմ անդուլ, անդադրում, որովհետև ես այնումենայնիվ տեսել եմ աչոք իմ, թեև չեմ կարող վերապատմել տեսածս: Բայց ինձ ծաղրողները ահա հենց դա էլ չեն հասկանում. «Իբր երազ է տեսել, զառանցանք, ցնորք»: Ախ, մի՞թե հասկանալու համար մեծ իմաստնություն է պետք: Իսկ նրանք այնքա՜ն են հպարտանում: Երա՞զ, ի՞նչ է երազը: Իսկ մեր կյանքը, ի՞նչ է, երազ չէ՞: Կասեմ ավելին, թեկուզ, թեկուզ դա երբեք չիրականանա և երբեք չլինի դրախտ (այ դա ես գիտակցում եմ), բայց միևնույն է, ես այնուամենայնիվ քարոզելու եմ և ավետելու: Այնինչ դա այնքան պարզ է. կենտ մի օրում, կենտ մի ժամում ամեն բան միանգամից կարգի կգար: Գլխավորը՝ սիրիր այլոց ինչպես ինքդ քեզ, ահա գլխավորը, և դա է ամենը, այլ բանի, ավելիի կարիք բնավ չկա: Նույն պահին կգտնես՝ ինչպես կարգի բերել ամենայն բան: Այնինչ դա միայն ու միայն հինավուրց ճշմարտություն է, որը բիլիոն անգամ կրկնել են, կարդացել, բայց ախր չի բնավորվել այն մեր մեջ: «Կյանքի գիտակցումը վեր է կյանքից, երջանկության օրենքների իմացությունը վեր է երջանկությունից»,- ահա թե ինչի դեմ պիտի պայքարել: Եվ կանեմ: Եթե միայն բոլորը կամենան՝ նույն պահին էլ ամեն բան կարգի կգա: