Մի քանի շաբաթ առաջ էլ մենք՝ արցախցի պատգամավորներս, նստաշրջան հրավիրեցինք։ Օրինավոր ձեւով։ Ամեն ինչ՝ տեղը տեղին։ Տեսնեիք, թե ինչպես էին այդ օրը քաղաքի բոլոր դահլիճները կողպեքի տակ առնվել պարետատան կողմից, զինվորականները ո՜նց էին կրակի պատրաստ, լարված ավտոմատները կրծքներին սեղմած, երկու-երեք շարքերով շրջապատել կուսակցության մարզկոմի շենքը... Լսել էին, որ պիտի նստաշրջան անցկացնենք, դրա համար ամեն ինչի գնում էին, որ արգելեն։ Հասկանո՞ւմ եք, արգելում են, որ մարզում իրենց խորհրդային իշխանությունը վերականգնվի։ Ինչո՞ւ։ Որովհետեւ եթե վերականգնվի մարզխորհրդի գործկոմը, պիտի պարետությունը մարզխոհրդի գործկոմին ենթարկվի, այսինքն՝ տեղական իշխանությանը։ Իսկ նրանց ձեռնտու է՝ ենթարկվել Բաքվի իշխանությանն ու, այսպես կոչված, կազմբյուրոյին։ Չէ՞ որ նման ենթակայությունը լայն հնարավորություններ է ընձեռում մարզը քարուքանդ անելու, ժողովրդին համբերությունից հանելու, թուրքերով երկրամասը բնակեցնելու եւ նման, մեղմ ասած, հանցավոր գործողությունների համար։ Ու այս արտակարգ դրություն կոչվածի արտակարգությունը կայանում է նրանում, որ ոչ մի օրենք չի ճանաչում, բացի դեսպոտիզմից, բացի զինվորական դիկտատուրայից։ Ամոթ, հազար ամոթ՝ եթե սա է մեր բանակի կարմիրը։ Երեւի ամոթի կարմիր է։