Ան­շուշտ այս մտա­ծե­լա­կեր­պը կը տա­նի դէ­պի ազ­գայ­նա­մո­լու­թեան գիր­կը: ­Հետզհե­տէ, թուրք ե­րես­փո­խան­նե­րէ կը լսենք, թէ քիւր­տերն ու հա­յե­րը ա­մէն ճիգ կը թա­փեն, որ­պէս­զի տկա­րա­նան մեր պե­տու­թիւնն ու ղե­կա­վա­րու­թիւ­նը: ­Վա­խի մէջ են այս մար­դի­կը, եւ նմա­նօ­րի­նակ հաս­տա­տում­նե­րով ա­ւե­լի կը պղտօրեն ներ­կայ ի­րա­վի­ճա­կը, ե­րե­ւոյթ մը, որ ինք­նա­բե­րա­բար կ­՛ազ­դէ երկ­րէն ներս ժո­ղովր­դա­վա­րա­կան կա­նոն­ներ եւ օ­րէնք­ներ հաս­տա­տե­լու գոր­ծին վրայ: