Ի՞նչ	անես, մարդի	փիրն	աստված	ա, ու	իր	տղամարդությունը, ամա	սրանք	փետի	տակին	են	մեծացել, էսպես	որ չասեն, բանը	բան	չի՛	դառնալ: էս	անգամ	էլ	մեր	երևանցու	խոսքին	անկաջ	անենք	ու	գնանք, որ	էս	հանդեսը տեսնինք, թե	չէ	ժամանակն	անց	կկենա: Աչքդ	սառչի	ո՛չ. Սրտիդ	ու	բերնիդ	հուպ	տո՛ւր, որ	չծիծաղիս, թե	չէ գլուխդ	կկտրեն, աղիքդ	վեր	կածեն: Քուչեք, փողոց, մեյդան, բազար, հայաթ, կտուր՝ մարդի	ձեռիցը	ղլվլում	են: էս ո՛չինչ. կարելի	ա	քեֆ	են	անում. դու	ո՛չ	մեռնիս.— սև	ըլի	էնպես	քեֆը, իրանց	սպանում	են. մեկը	դոշին	ա	խփում, մեկը	գլխին	վեր	հատում, մինը	բողազը	դուս	ճոթռում, մյուսը	միրուքն	ու	մազերը	պռճոկում, սուգ	անում, ոտ	ու գլուխ	քարերին	ծեծում, վա՜յ, հարա՜յ, տալիս, գոոում, բղավում, է՛ս	պատին, է՛ն	պատին	քոռի	պես	գլուխը	խփում: Ախր	ընչի՞	ընչի. էս	ի՞նչ	խաբար	ա, դատաստանի	օրը	հո	չի՛	հասել, ո՞վ	ա	սրանց	տունը	քանդել: Հլա	համբերի՛ր մի	քիչ, քո	ցավը	տանիմ, տոհաչություն	ի՞նչ	հարկավոր	ա, լոբի	հո	չե՞ս	կերել. մի	քիչ	ձենդ	փորդ	արա՛, հետո կիմանաս: Գնա՛նք	մեչիդը, մեր	երևանցին	մեզ	ձեռաց	չի՛	թողալ, մի՛	վախենար: