Ժամանակը կաթաց կատվի աչքի մեջ Ու դուրս կորեց տեսադաշտից. Ես մնացի ժամանակից դուրս՝ Իմ մեջ, Մարմնիցս առանձին, առանձնացած, Մարմինս սպիտակուցի պես լպրծուն Թաց ու ծանր խյուս է՝ Դրված սպիտակ սավանին` Երկաթե սեղանի վրա` Ծանր ու աներազ: Ես դուրս եմ գալիս պատուհանից՝ Քերծվելով արևի ճառագայթներից, Կոկորդումս զգալով լուսնի քրտինքի համը. Ես տարածվում եմ հետ, Ես ձգվում եմ առաջ Բոլոր ժամացույցների երակներով, Իսկ երբ հետ եմ հավաքվում Էլ ոչինչ չի լինում Միայն լուսնի քրտինքի համն է էլի կոկորդումս, Ոչինչ էլ չկա, Հետդարձի պատուհանն էլ Վերածվել է ձկան, Ոչինչ էլ չկա Միայն հոտած կատվի լեշն է փռված Փոշու մեջ՝ Աչքերը չռած իմ աչքերի մեջ: Ես տարածվում եմ հետ Ես ձգվում եմ առաջ: ԵՐԱԶ