Պասկալ Մելկան ասել է[28]՝ Վիկտոր Հյուգոն ցանկություն ունի նվաճել ռեժիմը ազդեցիկ լինելու և իր գաղափարներն իրագործելու նպատակով: Այսպիսով նա դառնում է Լուի Ֆիլիպի վստահելի մարդը (1844 թ.), այնուհետև Ֆրանսիայի թագավորի ավատառուն, վասալը (1945 թ.): Նրա առաջին ելույթը 1846 թվականին էր՝ ի պաշտպանություն մի քանի երկրների միջև մասնատված Լեհաստանի[29], այնուհետև 1847 թ. -ին, որով Հյուգոն պաշտպանում էր աքսորվածների ետ վերադառնալու իրավունքը /Ժերոմ Նապոլեոն Բոնապարտինը ներառյալ[30]/: