Դեռ վաղ է որոշել՝ ինչպիսի ազդեցություն կունենա ներկայիս բանաձևը Ցեղասպանության փաստի միջազգային ճանաչման կամ Թուրքիայի ներսում նրա ճանաչման գործընթացի վրա: Ինչպես անշուշտ տեղյակ եք, այս գործընթացը Թուրքիայում սկիզբ առավ 1990-ականների կեսերին՝ ի հեճուկս տարատեսակ ճնշումների, սահմանափակումների ու հալածանքների: Թուրք իրավապաշտպաններն ու գիտնականները կամ հեղինակները, որոնք Ցեղասպանությունը ընդունում են որպես փաստ, տարբեր առիթներով եվրոպական երկրներից ու Միացյալ Նահանգներից պահանջել են ճանաչման հարցում ցուցաբերել ավելի հստակ դիրքորոշում.շատ ուրիշները, սակայն, այն կարծիքն են հայտնել, որ Թուրքիայի հասարակությունը պետք է պատմական ճշմարտությունը բացահայտի իր սեփական միջոցներով: Սակայն, առանց արտաքին ազդակների, այս մոտեցումը կարող է պահանջել դարեր: Ուստի, հուսով եմ՝ Բունդեսթագի այս բանաձևը Թուրքիայի համար կծառայի որպես հզոր նպաստավոր ազդակ՝ իր ոչ վաղ անցյալը և 20-րդ դարի առաջին կեսին կատարված ահասարսուռ հանցագործությունները՝ այդ թվում նաև՝ 1837-1938թթ. Դերսիմի ջարդերը, բացահայտելու տեսանկյունից: Այս հանցագործությունները Թուրքիայի հանրապետության ստեղծումից ի վեր ծառայել են որպես հայրենասիրության դրական օրինակ, իսկ հետագայում դարձել են մարդկության դեմ մինչ օրս իրագործված բազում հանցագործությունների պատճառ: