Այստեղ ստիպված ենք անցում կատարել խորհրդային կինոյի պատմությանը, որի ընթացքում քիչ չեն եղել տարբեր կինոստուդիաների դարակներին հայտնված ֆիլմերը, սակայն խորհրդային վարչակարգի փլուզումից հետո դրանց մեծ մասը հնարավոր դարձավ տեսնել և գնահատել, ինչպես օրինակ` Ալեքսանդր Ասկոլդովի «Կոմիսար» (1967), Միխայիլ Կալիկի «Սիրել» (1968) ֆիլմերը: Նշենք, որ Կիրա Մուրատովայի «Երկար հրաժեշտ» (1971) ֆիլմը մոտ տասնհինգ տարի դարակում մնալուց հետո, 1987-ին, այդպես կոչված, «վերակառուցման» տարիներին հայտնվեց էկրաններին` միջազգային ճանաչում բերելով հեղինակին, իսկ Ալեքսեյ Գերմանի «Իմ ընկեր Իվան Լապշինը» (1982) նույնպես միայն 1986-ին ցուցադրվեց Լոկառնոյի ՄԿՓ-ում, այնուհետև` Ռոտրդամի փառատոնում` արժանանալով մի շարք մրցանակների: Այնինչ, երբ խոսքը վերաբերում է հայկական «դարակային» ֆիլմերին, ցավալիորեն պետք է արձանագրենք, որ դրանցից ոչ մեկը մեզ չի հասել, այդ թվում` Կարեն Գևորգյանի վերոհիշյալ «Հրաժեշտ սահմանագծից անդին» կինոնկարը: Այդ իրադարձությունից հետո վերջինս մեկնեց Ռուսաստան` այդուհետ հարստացնելով իրենց կինեմատոգրաֆը և գնահատանքի արժանանալով իրենց կողմից, իսկ մեր ազգային ֆիլմարվեստը կորցրեց ամենահետաքրքիր և յուրահատուկ կինոռեժիսորներից մեկին…