-Շրջապատված ենք, մեզ մատնել են,- գոռաց Իսրոն՝ քարերի արանքից վերցնելով մաուզերի վերջին փամփուշտները։ Ձորաբերանի ժայռին դիրք բռնեցին։ Իսրոն առջևից եկողին նշան բռնեց։ Մատը երկար մնաց ձգանին. «Ես իմա՞լ կրակեմ հայի վրա։ Ով գիտի՝ սրանց մեջ չկա՞ մեկ ոսկով իմ փրկած որբերից։ Կարմիր բորենի, դու ո՞ր մեղքի համար հային հանիր հայի դեմ»։