Հայկը՝ մեր լուսանկարիչը, փորձեց գետն անցնել: Կանգելով ստորին ճոպանների վրա ու բռնվելով վերիններից՝ սկսեց քայլ առ քայլ առաջ գնալ: Այդ ընթացքում ես, ավելի մոտ նստելով Վանես պապին, փորձեցի պարզել, թե արդյոք այլ ճանապարհ չկար: Մեր իմացած միակ ուղին Տաթևից էր իջնում: Բայց այդ դեպքում ինչպե՞ս էինք հետ մագլցելու. կոտորածից փրկվող վանական չենք, կարող ենք կես ճամփին մնալ: Ի դեպ, վանքերից երկուսն իրար հետ կապված էին սողանցքով: Արժեր այն փորձել զուտ հետաքրքրության համար: Խնդիրն ուղղակի այն է, որ ոչ ոք չգիտի՝ որտեղ է նա սկսվում, ու չի կարող ասել՝ եթե մտնես, արևի լույս էլ ընդհանրապես կտեսնե՞ս, թե ոչ: