Այստեղ բազում հարցեր կան, բայց շատ բաներ առանց դատ ու դատաստանի էլ միանգամայն պարզ են: Վաղուց անտի հայտնի է, որ պատերազմի ժամանակ ոմանք գնում են ինքնազոհողության, մյուսները` ինքնահաստատման ու այդ պատերազմն իրենց նպատակներին ծառայեցնելու համար: Հայտնի է նաեւ, որ ցանկացած պատերազմից հետո տեղի է ունենում պատերազմի հերոսների փառքի յուրացում կոռումպացված պաշտոնյաների կողմից: Այնպես որ, հաճախ գործ ունենք հենց պատերազմի իրական հերոսների փառքն արատավորող նշված երեւույթների հետ: Ամեն դեպքում ճիշտ կլիներ պետական կյանքում արմատավորել մի սկզբունք, ըստ որի՝ պատերազմի հերոսի կոչումներ շնորհել բացառապես մարտական սխրանքներ գործած եւ ուրիշների համար կյանքը զոհած գործիչներին: Այսինքն` հետմահու: Մարտական սխրանքներ գործած, բայց ճակատագրի կամոք ողջ մնացածների համար այլ բարձր պարգեւներ կան: Իսկ Արցախի հերոսի կոչում ստացած՝ մինչ օրս ապրող գործիչները կարող են կամավոր հրաժարվել այդ բարձր կոչումից: Դրանով նրանք արժանի վերաբերմունք կցուցաբերեին երիտասարդ սերնդի նկատմամբ՝ իրական հերոսների հանդեպ կասկածի որեւէ տեղ չթողնելով: