Քննադատութիւնը այնքա՜ն բիրտ է եւ այժմէական, երբ կ’ըսէ, թէ՝ …չի կարելի հանդիսաւոր օրերը գրականութիւնը մէջտեղ դուրս բերել խաչվառի նման ու հանդէսից յետոյ, ուրիշների առջեւ պարծենալուց յետոյ, նորից ետ տանել, կոխել մի մութը խորան, որտեղից դուրս էին բերել: Մտաբերեցէ՛ք դպրոցական եւ այլ հանդէսներուն մեր ծափահարած բանաստեղծութիւնները… Ծափահարուողը մանկապարտէզի թոթովացող մանուկն է, քիչ մը աւելի քիչ մը պակաս, քան լսուածը: