Վարդանը լուռ էր և մտացրիվ հետևում էր նրանց զրույցին։ Ճաշկերույթն աշխուժացավ։ Հյուրերը զրուցում էին, միևնույն ժամանակ ուտում և խմում էին։ Այս անգրագետ մարդիկ, որոնք իրենց գյուղից դուրս աշխարհ չէին տեսել, ապրում էին բնական կյանքով և դա շարժեց Վարդանի նախանձը։