Կլեմենտ Էթլիի ձևավորած լեյբորիստական կառավարությունն (1945-1951թթ.) առաջարկում է համընդհանուր բարօրության պետություն, արդյունաբերական գլխավոր ձեռնարկությունների հասարակական սեփականացման ծրագրեր, համընդհանուր զբաղվածության քաղաքականություն: Նրա կառավարության կարևոր ձեռքբերումը 1948թ. Առողջապահության ազգային համակարգի հիմնումն էր: Որպես կառավարող կուսակցություն` լեյբորիստները միշտ կառուցողական ռեֆորմիստական դիրքորոշում են ունեցել: Սակայն ընդդիմության կազմում կուսակցությունը պառակտվել է աջ կողմնորոշման սոցիալ-դեմոկրատական և ձախակողմյան սոցիալիստական խմբակցությունների: 1980-ական թթ. կուսակցությունը ղեկավարել են ձախ թևի ներկայացուցիչները, որոնք արդյունաբերության ազգայնականացման, Եվրոպական տնտեսական ընկերակցությունից դուրս գալու և միջուկային միակողմ զինաթափման ծրագիր են առաջ քաշել: Մինչդեռ աջ կողմնորոշման ազդեցիկ մի շարք լեյբորիստ խորհրդարանականներ լքել են կուսակցությունը: 1983թ. խորհրդարանական ընտրություններում պարտությունից հետո կուսակցության ղեկը փոխանցվում է առավել չափավոր թևի կողմնակիցներին: 1994թ.-ին` Լեյբորիստական կուսակցության առաջնորդ Ջոն Սմիթի մահվանից հետո, նրան փոխարինում է Թոնի Բլերը, որի օրոք կուսակցությունը կրկին թեքվում է դեպի «աջ»: 1997թ.-ին` 18-ամյա ընդդիմությունից հետո, Լեյբորիստական կուսակցությունը կրկին նվաճում է իշխանությունը` ստանալով ձայների 44%-ը և զբաղեցնելով խորհրդարանական 659 տեղերից 418-ը: 2005թ. ընտրություններում լեյբորիստները վերանվաճում են իշխանությունը` խորհրդարանական 646 մանդատից ստանալով 352-ը (մինչև 2005թ. ընտրությունները Համայնքների պալատը կազմված էր 659 անդամից, սակայն Շոտլանդական խորհրդարանի մասին 2004 թվականի օրենքով պալատում շոտլանդացի խորհրդարանականների թիվը կրճատվում է): Պաշտոնապես Մեծ Բրիտանիայի Լեյբորիստական կուսակցության գաղափարական հիմքը «ժողովրդավարական սոցիալիզմն» է: Սակայն այժմյան ղեկավարությունը սոցիալիզմի և կապիտալիզմի միջև, այսպես կոչված, երրորդ ուղու կողմնակից է, այսինքն` հրաժարվում է սոցիալ-ժողովրդավարության և ազատականության հին ուղեգծից, ծրագրում ներառել է դասակարգային պայքարից, սեփականաշնորհման գաղափարներից հրաժարվելու դրույթներ, տնտեսական ոլորտում շարունակում է պահպանողականների նոր ազատական ուղեգիծը: