Ստեղծված իրավիճակում արտահերթ ընտրությունները, բնականաբար, թվացյալ միակ լուծումն են՝ նոր ուժային հարաբերակցությունը արձանագրելու ու համակարգի փոփոխությունը բնականոն հունի վրա դնելու համար: Բայց արտահերթ ընտրությունն ինքնին հեշտ ու միանշանակ բան չէ: Նախ՝ պարզ է, որ քննարկվող արտահերթ ընտրությունները չեն կարող լինել գործող ընտրական օրենսգրքով, պետք են ԸՕ փոփոխություններն, ինչն ինքնին ժամանակատար ու տեխնիկապես բավական ձանձրալի գործընթաց է: Երկրորդ, ընտրություններն ինքնին չեն լուծում քաղաքական ճգնաժամը, դա գործիքակազմերից մեկն է: Ճգնաժամը վերջնական հանգուցալուծվում է, երբ հեղափոխությունը, գալով իշխանության, կարողանում է կապիտալիզացնել իր ռեսուրսն ու ռեալ փոփոխությունների ներուժ է ներկայացնում: Այս իմաստով, ակնհայտ է, որ ոչ միայն ընտրությունների չեն շտապում խորհրդարանական մյուս ուժերը, ընտրությունների չի շտապում նաև Փաշինյանը: Այժմ նա փորձում է ձևավորել կաբինետ, հասկանալ իր քաղաքական թիմի շրջանակները, գտնել ոլորտային պրոֆեսիոնալներ: Պատկերացնենք մի իրավիճակ՝ ԸՕ-ն փոխվեց, Փաշինյանի թիմը հաղթեց, եկավ իշխանության, բայց չունեցավ այնպիսի ռեսուրս, որպեսզի կարողանա բավարարել ահռելի սպասելիքները, ինչ պետք է տեղի ունենա հետո՝ նորից ընտրություն ու նորից հեղափոխական իրավիճակ: Այսինքն՝ ընտրությունները փոփոխված օրենսգրքով կենսական, բայց ոչ բավարար միջոց են՝ պետք է այս փուլում կապիտալիզացնել առկա ռեսուրսը, ինչն էլ Փաշինյանն, ըստ էության անում է: