Դեռ Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիրում էի սովորում, երբ 13-14 տարեկան էի, պատմության ուսուցչիս չէի սիրում, թոշակառու տղամարդ էր, ակնոցները միշտ աչքերին, վերնաշապիկի կոճակները պինդ-պինդ կոճկած ու խիստ հայացքը ֆիքսված: Հիշում եմ հազվադեպ երևացող ժպիտը.հավանաբար երես չտալու համար քիչ էր ժպտում ու կատակներ անում: Որպես պատմո\nւթյան ուսուցիչ՝ սրտովս չէր, բայց ա՜յ որպես մարդ՝ նա ինձ համար կատարյալ էր, թեև կատարյալ ոչինչ ու ոչ ոք չկա: Մի աղջիկ ուներ`Նարեն, ռուսերենիս ուսուցչուհին էր: Ձմռանը տանիքներից կախված սասուլյկների պես նուրբ էր, անգամ շնչելիս, թվում էր թե ուր որ է նրբությունից կքանդվի: Դե Նարեն դպրոցի շրջանակներում ընկեր Նարե էր. չնայած մեր տարիքային տարբերությունը 15ի շեմը չէր անցնում: Նարեի ոճային հագնվելը, ընդհանրապես, աչքիս չէր գալիս, երբ տեսնում էի իր հորը`նույն ինքը իմ պատմության ուսուցչին մշտապես նույն հոտավետ, սպիտակ վերնաշապիկով, փողկապով ու սև բաճկոնով: Հորը անտերության մատնելը ոչ մի