Չէ՛, չէ՛, մեռնի՛նք	միասին, երթա՛նք	միասին, հասնի՛նք	մեր	ծնողաց	փառքին, պսակին: Երկինքն մեզ	համար	է	իր	սիրտը	բացել	հրեշտակք	մեր	գլխին	թևները	փռել. նահատակք, կուսանք, սուրբք և	մարտիրոսք	մեզ	ձե՛ն	են	տալիս, մեզ	կանչում	ամոք: Նրա՛նց	մոտ	գնանք, նրանց	սիրուն մեռնինք, մեր	մարմինը	տանք, որ	հոգով	ծաղկինք: Ձեզ	մոտ	ենք	գալիս, ծնո՛ղք	սիրելիք, ձեր տեսուն	կարոտ՝ դուք	մի՛շտ	պաշտելիք. ձեր	արդար	կաթը, ձեր	սուրբ	խրատը	մենք	ե՞րբ կմոռանանք, որ	մտնինք	կրակը: