Հարևան Մխոն՝ իմ մանկական չարաճճիությունների անփոխարինելի ընկերը, տեսնելով դեմքիս վերքից առատորեն հոսող արյունը, վախից հողագույն էր դարձել, բայց կրտսեր եղբորս՝ Վահանի հետ փորձում էր հուսադրել ինձ՝ չհասկանալով, որ արկածների ծարավ իմ աշխարհում հրազենային վերքը դեռևս համարվում էր դատարկ, աննշան մի բան: