Ճանապարհը շարունակելուց առաջ նա սպասեց, մինչև հայերի սայլն անհետացավ հին պարսպի հետևում։ Կամուրջն անցնելով՝ նա ձախ թեքվեց և, Հուր Կրակի սանձը թուլացնելով, թույլ տվեց ձիուն սլանալ գետի երկայնքով ձգվող գրունտային ճանապարհով։ Գետափին աճող բարդիների մեջ երևում էին ջրաղացները, որոնք վերանորոգվում էին բերքահավաքից առաջ։ Գետի մյուս ափին կանոնավոր շարքերով խնձորի, սալորի և ծիրանի ծառեր էին աճում։ Վարդանը միշտ մեծ հաճույք էր ստանում քաղաքից դուրս ձիավարելիս. նա մոռանում էր բոլոր հոգսերը։ Այս առավոտ այդպես չէր։ Կամրջի մոտ տեղի ունեցած միջադեպը սաստկացրեց նրա անհանգստությունը։ Նրան չէր զարմացնում նոր հրամանագիրը կատարելու ոստիկանների եռանդը, սակայն ամբոխի թշնամական վերաբերմունքը հայերի նկատմամբ անսովոր էր Սվասում։ Եթե դարավոր ատելությունը ջրի երես դուրս գար, ապա պետք էր պատրաստվել վատթարագայնին։ Միշտ կարելի էր փոխադարձ համաձայնության գալ օրենքների և պաշտոնյաների հետ, մինչդեռ զանգվածների վարքագիծը նույնքան անկանխատեսելի էր, որքան տարերքը։