Հարկ է յիշել նաեւ, որ վաղ եկեղեցին չունէր ամբողջական Աստուածաշունչ մատեանը, ինչպէս մենք ունենք այսօր (Բ Տիմոթէոս 3.16-17): Հետեւաբար, մարգարէութեան, գիտութեան, իմաստութեան եւ նման պարգեւներն անհրաժեշտ էին վաղ քրիստոնեաներին վկայելու համար: Մարգարէութեան պարգեւը հաւատացեալներին հնարաւորութիւն էր տալիս հաղորդակցել նոր ճշմարտութիւնը եւ աստուածային յայտնութիւնը: Հիմա, երբ Աստուծոյ յայտնութիւնը աւարտուն է Սուրբ Գրքով, այսպէս կոչուած «յայտնութեան» պարգեւները այլեւս անհրաժեշտ չեն, գոնէ ոչ այնքան, որքան Նոր Կտակարանում էին: