«Տէր յերկնից» շարականին երգեցողութենէն յետոյ այն եւս կը մարուի, ինչպէս կը մարուին եկեղեցւոյ ամբողջ լոյսերը։ Ուստի արարողութիւնը աւելի իմաստալից եւ ազդեցիկ կը դառնայ այդ պահուն, երբ խաւարի եւ լռութեան մէջ կը հնչէ զղջման եւ ապաշխարութեան «Տէ՜ր Ողորմեա՛»ն, ապա կ՚ընթերցուի «Կտակ»ը՝ քանի որ «որեւէ ուխտի, այսինքն՝ որեւէ կտակի պարագային, նա՛խ անհրաժեշտօրէն կտակագրին մահը պէտք է հաստատուի, քանի որ կտակ մը միա՛յն կտակագիր անձերուն մահուընէ ետք ի զօրու կը դառնայ, իսկ որքան ատեն, որ կտակը գրողը դեռ ողջ է՝ կտակը չի՛ կրնար ի զօրու ըլլալ», ինչպէս կ՚ըսէ Պօղոս Առաքեալ, եբրայեցիներու գրած իր նամակին մէջ. (ԵԲՐ. Թ 16-17)։