Այնուամենայնիվ խաչակրաց արշավանքները անպտուղ են համարվում ոչ միայն քաղաքական տեսակետից, այլև մշակութային առումով: Որքան էլ զարմանալի է, Արևելքում հիմնված լատինական պետությունները չստեղծեցին մնայուն արժեք ներկայացնող մշակույթ: Քիչ թե շատ ծաղկում ապրեցին միայն ճարտարապետությունը՝ մասնավորապես բերդաշինությունը, պատմագրությունը և իրավագիտությունը: Հավանաբար թույլ էին զարգացած մանրանկարչությունը և գրչության արվեստը, քանի որ լատինական Արևելքից մեզ հասած ձեռագրերի թիվը չի անցնում երկու տասնյակից: Խաչակրությունը համարյա ոչինչ չտվեց նաև Արևելքի և Արևմուտքի մշակութային փոխազդեցությունների առումով: Շուրջ երկու հարյուր տարվա համակեցության ընթացքում ոչ մի գրավոր հուշարձան արաբերենից չթարգմանվեց լատիներենի, կամ հակառակը: Այս իմաստով լատինական Արևելքը էապես տարբերվում է Իսպանիայից և Սիցիլիայից, որոնցում ծավալված թարգմանական շարժումը կարևորագույն նշանակություն ունեցավ մահմեդական մտքի նվաճումները Եվրոպային փոխանցելու գործում: