Ինձ թվում է` մի մեծ լիճ կա իմ մեջ, երփնափայլ, բայց դոնդողի պես պաղ լիճ: Իսկ լիճն ի վեր թռչունների հոծ երամներ են գալար-գալար ելնում, խոշորամարմին չվող թռչուններ` երկար, բարակ ոտքերով ու փայլփլուն փետուրներով: Երամ առ երամ բարձրանում են լճի պաղ ու հանդարտ մակերույթին և, անցնելով իմ անրակների տակից, անհետանում են տարածության ճերմակ անհունում: Իսկ հետո դանդաղ, շատ դանդաղ, սպիտակ գլխարկով պառավի նման, ինչ-որ մեկը շրջում է իմ մարմնով, լուսամուտներն է դանդաղ փակոտում, և ամեն ինչ դառնում է ի շրջանս յուր: