­Սա­կայն ստեղ­ծո­ւած վի­ճա­կը լաւ ա­ռիթ մը կ­’ըն­ծա­յէ մե­զի՝ հա­յե­րուս, ու ­Թուր­քիոյ ոճ­րա­յին վար­մուն­քէն տու­ժող բո­լոր ճա­կա­տագ­րա­կից­նե­րուն, որ­պէս­զի ­Թուր­քիոյ իս­կա­կան դի­մա­գի­ծին ծա­նօ­թա­ցու­մը տա­րա­ծենք ժո­ղովր­դա­յին մա­կար­դա­կի վրայ, ու ա­նոնց մի­ջո­ցով ճնշու­մի ա­լիք­ներ ստեղ­ծել պե­տա­կան մար­դոց վրայ, մէկ խօս­քով՝ չմնալ դի­տող հան­դի­սա­կա­նի ա­թո­ռին վրայ։ Ին­չո՞ւ ցու­ցա­կան քայ­լե­րու չդի­մել ­Գեր­մա­նիոյ ու ­Հո­լան­տա­յի մէջ, ար­դա­րօ­րէն օգ­տա­գոր­ծե­լով ­Թուր­քիոյ դէմ խմո­րո­ւող ժո­ղովր­դա­յին ընդվ­զու­մը, զան­գո­ւած­նե­րը դուրս բե­րե­լու պե­տա­կան մա­կար­դա­կի չա­փո­ւած-կշռո­ւած մե­քե­նա­յու­թիւն­նե­րու ո­լոր­տէն։