Կիրովականը ըստ նոր գլխավոր հատակագծի (1939, ճարտարապետներ՝ Ն. Զարգարյան, Ա. Մինասյան) նախատեսվում էր զարգացնել որպես արդյունաբերական կենտրոն և ամառանոցային քաղաք։ Կազմվել են նաև Էջմիածին (1939, ճարտ՝. Ս. Մանուկյան, կոնսուլտանտ՝ Լ. Իլյին), Դիլիջան (1939), Ալավերդի (1947, երկուսն էլ՝ ճարտ. Հ. Իսաբեկյան) քաղաքների վերակառուցման ու զարգացման գլխավոր հատակագծերը։ 1930-ական թթ. 2-րդ կեսին գյուղերի և շրջկենտրոնների հատակագծման ծավալուն աշխատանք է տարվել։ Կազմվել են Փարաքարի, Նորագյուղի (ճարտ. Մ. Մազմանյան), Դյոդակլուի, Վերին Արտաշատի (ճարտարապետներ՝ Գևորգ Քոչար, Տիրան Մարության), Ֆանտանի (ճարտ. Ռ. Գրիգորյան), Արմավիրի (ճարտ. Ս. Ասոյան) գլխավոր հատակագծերը։ Մշակվել են գյուղական տան մի քանի տիպեր, ակումբի նախագծեր, որոնցից լավագույնները՝ Կոշի (ճարտ. Ռաֆայել Իսրայելյան), Վերին Սասունաշենի (ճարտ. Հովհաննես Մարգարյան), Կամոյի (ճարտ. Հրայր Իսաբեկյան) ակումբները կարևոր դեր են կատարել բնակավայրերի ճարտ. կերպարի ձևավորման գործում։