Հեղափոխություն ապրած նոր Հայաստանում անգամ ուսումնական տարվա առաջին օրն էր ստանդարտից դուրս: Օրացույցը երեխաներին դուխով դպրոց հրավիրեց ոչ թե սեպտեմբերի 1-ին, այլ 3-ին: Իրավիճակ է փոխվել, օրացույցն էլ պիտի դա ընդուներ ու իր կողմից երկու օրով ամառային արձակուրդը երկարացրեց: Եվ քանի որ կրթության եւ գիտության նախարարն էլ իր հերթին էր երեխաներին դուխ տվել, թեՙ դպրոցում ինչ ուզում եք, հագեք, նրանք էլ «դուխով» շապիկներ էին հագելՙ ի հեճուկս տնօրենների եւ ուսուցիչների: Իսկ տնօրենների եւ ուսուցիչների համար սպիտակ օձիքը սրբություն սրբոց էր: Լավ ու բարի ժամանակներում սպիտակ օձիք չունենալու պատճառով տնօրենը քանի՜-քանի աշակերտի է հենց դպրոցի շեմին անարգանքի սյունին գամել, թուքումուր տալով ուղարկել տունՙ սպիտակ օձիքի հետեւից: Բայց հեղափոխությունից հետո էլ սպիտակ օձիքը մեր շատ ու շատ տնօրենների համար պատվի, նամուսի հարց է, ու նրանք ներքին կարգով հրահանգել են ուսուցիչներինՙ ինչ գնով էլ լինի, սպիտակի հարցում համոզել ծնողներինՙ իբր պարտադիր չէ, բայց ցանկալի է: Ուսումնական տարին դեռ առջեւում է. սեւ-սպիտակի համար ծնող-ուսուցիչներ հակամարտությունը նոր փուլեր է թեւակոխելու: