Վարդանը թաքստոցի քարը կամաց մի քիչ հետ հրեց. «Իսրո՛, արևմտոց է, ուր որ է քու աղջիկ Զորինազ կերևա, էսօր հաց բերելու օր է»։ Իսրոն մաուզերը լիցքավորեց և զգուշորեն դուրս եկավ գետնափոր թաքստոցից, հասավ գյուղից եկող նեղ կածանի ավարտին գտնվող քերծին։ Նստեց նշանաքարին, վառեց ջղարան։ Ձորը գողացավ Իսրոյի միտքն ու աչքերը, տարա՜վ- տարավ մինչև Սմբատասար, ուր ֆիդայիների հետ տասնհինգ թվականին մեկ ոսկով մեկ հայ որբ երեխա էին գնում քրդերից։