Գործիքները շարունակում են թմբկահարել ուղեղս... Ամեն հարվածի հետ Անետը փոքրանում է, ապա մեծանում, նորից փոքրանում... Հիմա թվում է, թե նա մոտենում է ինձ՝ մարմնով ու մտքերով՝ դառնում իմ հարազատը, իմ ընկերուհին, իմ սիրուհին... Ծեծում է դեմքս... Համբուրում է շուրթերս, վիզս... Կծում է ականջիս բլթակը, լեզուս... Դառը խոսքեր է շշնջում... Ու յուրաքանչյուր դառնահամ բառի դիմաց ես մի-մի թղթադրամ եմ խոթում նրա կրծքերի արանքը...