— ­Մար­տի­րոս ­Սա­րեան.- ­Մի­նաս, ես քեզ­նից մեծ եմ յի­սուն տա­րով։ Ափ­սոս, ինձ քիչ ժա­մա­նակ է մնա­ցել։ Ո՞ւր էիր, մի քիչ շուտ գա­յիր։ Չ­մո­ռա­նաս, ա­րո­ւես­տը պայ­քար է սի­րում։ ­Հի­մա ես ար­դէն մե­նակ չեմ։ ­Դու էլ մե­նակ չես։ Ու­րեմն՝ շա­րու­նա­կել խի­զա­խել։ Ես հա­ւա­տում եմ քո այդ լաւ ձեռ­քին։