Անմոռանալի էր առաջին օրապահությունս գլխավոր անցակետում։ Գիշերակեսին մի խումբ աղջիկ ու տղա, քիչ տաքացած ալկոհոլից, բարետես ու զրնգուն եղան առաջին հյուրերս։ Հերթապահ լեյտենանտ Սպիցինի ընկերախումբն էր։ Սպիցինը` սևամաշկ և անքեն, տեղաբնակ էր։ Շամպայն բացեցին, ինչից խոհեմաբար հրաժարվեցի։ Պատճառաբանեցի, որ ծառայության մեջ չեմ խմում։ Անգթորեն ստեցի։ Իսկ իրականում շամպայն չէի սիրում։ Համառոտ զրույցի ընթացքում պարզելով, որ ռուս գրականության մոլի սիրահար եմ, առջևս դրեցին բարետես մի հատոր։ Ապշեցի` կարդալով վերնագիրն ու հեղինակի անունը։ Կարմիր ինչ-որ պատկեր էր, սև ու շեղագիր տառերով վրան դաջված. «հՏսՋպվՌՓօվ. ԸՐւՌտպսՈչ թձխԸթ»։ Մինչ նրանք զրույցով էին տարված` հասցրի կարդալ տասներեք էջ։ Արգելված գրականության առաջին ընթերցումս էր։ Առհասարակ հետամանորյա այդ խորհրդավոր գիշերը փոթորկուն զարգացում ունեցավ առավոտյան։ 1974-ի հունվարի 14-ն էր։ Գունդը շրջանցող ճանապարհից այն կողմ մեր ֆուտբոլի դաշտն էր, դեպի տափաստան` ռազմական օդանավակայանը։ Այստեղ վարժանքներ էին կատարում ԴՕՍԱԱՖ-ի թույլից չափավոր անդուր մարզուհիները` թռչելով ինքնաթիռներից։ Որպես թանգարանային նմուշ շարքով ննջում էին լեգենդար «Միգ-21»-ները։ Երկու-երեք կիլոմետր հեռու հանդիսավոր դիրքավորվել էր մոտոհրաձգային հսկա դիվիզիան` 31-ամյա գնդապետ Մարտիրոսյանի գլխավորությամբ։ Մարտիրոսյանը, բնականաբար, հայերիս հեռակա պարծանքն էր։