Սակայն ապրիլի 30-ի լույս մայիսի 1-ի գիշերը Նիկոլ Փաշինյանն անսպասելիորեն հայտարարեց, որ հանրապետական կուսակցությունը փորձում է խոչընդոտել իր ընտրությանը։ Հիշատակում էր Սերժ Սարգսյան-Ռոբերտ Քոչարյան տանդեմի մասին, որը կանգնած է այդ ամենի թիկունքում։ Սա հուշում է այն մասին, որ կողմերն այնուամենայնիվ չեն կարողացել միմյանց հետ պայմանավորվել։ Ընդ որում՝ չեն կարողացել պայմանավորվել ոչ թե վարչապետի անձի շուրջ, որովհետև ինքնըստինքյան հասկանալի էր, որ դա այն դիրքն է, որից Նիկոլ Փաշինյանը չի հրաժարվելու, քանի որ նրա համար դա շատ սկզբունքային է։ Ամենայն հավանականությամբ չէին պայմանավորվել, թե ժամանակավոր կառավարության շրջանում ինչպես է կիսվելու իշխանությունը։ Ընդ որում՝ այստեղ հարցը ոչ թե տնտեսական, սոցիալական բլոկի նախարարությունների, այլ ուժային կառույցների մասին է։ Չի հստակեցվել հարցը՝ ու՞մ ձեռքում են լինելու ուժային կառույցները։ Երևի թե Նիկոլ Փաշինյանն էլ հասկանում է, որ միայն վարչապետ լինելով, առանց ուժային լծակների, ոչինչ անել չի կարող։ Եվ այս անհամաձայնության պայմաններում «Հանրապետականը» որոշեց ատամներ ցույց տալ, ցույց տալ, որ ինքը ռեսուրս ու կուսակցական կուռ շարքեր ունի, և հաշվարկները, թե խմբակցությունը կազմալուծվելու է, հեռու են իրականությունից։