— Վայրի մե՞ղր,— Էլի ակամա կրկնում եմ ու զգում, որ հեռվից մի միտք է գալիս։ Եվ հանկարծ շիկավուն մորթով լեռը, մի դուռ չրով, մորեխով և վայրի մեղրով իրեն պահող այս Գոմերի-քարը ինձ հիշեցնում են վաղվա քարոզիչ Հովհաննես Մկրտիչին։ («Եվ ինքը` Հովհաննեսը ուղտի մազից զգեստ ուներ և կաշվե գոտի` իր մեջքին, իսկ նրա կերակուրն էր մորեխ ու վայրի մեղր»)։ Եթե հրաշք չլիներ ու այս լեռը մարդ դառնար` կլիներ ավետարանիչ Հովհաննես, իսկ եթե հրեաների Հերովդես թագավորը, գլխատելու փոխարեն, բան է թե` նրան հրամայեր քար դարձիր, նա կդառնար հենց այսպիսին` Գոմերի-քար` շիկավուն գլուխը ցից, խիստ հայացքի տակ` կիրճի գյուղը, Խնձորուտ լղարիկ գետակը, ձորերը, սարերը…