- Հայրս միշտ Նարեկացի կկարդար: Զավակներին ասում էր.՛՛ՙՀայերեն պիտի կարդաք, հայկական մշակույթ պիտի իմանաք՛՛: Նրա վեց երեխաներից (երկու քույր, չորս եղբայր էինք), հայկական դպրոց ամենաշատ գնացողը ես եղա: Ավարտեցի, նոր օտարալեզու դպրոց մտա: Մի քանի բան կա, որ պատկանելիություն պահելու համար կարեւոր է` ԼԵԶՈՒՆ, ԿՐՈՆԸ, ՄՇԱԿՈՒՅԹԸ ԵՒ ՀԱՅՐԵՆԻՔԸ: Այդ ամենը պահելով է ժողովուրդը կարողանում շարունակել իր երթը ժամանակի մեջ: Եթե մեկը չունենա այս ամենից, ճանապարհը կխոտորվի: Մենք այդ ձեւով կմտածեինք: Փոքր էինք, բայց շաբաթ, կիրակի օրերին անհամբեր կսպասեինք հայրենիքի ձայնը լսելու:՛՛ՙԵրեւանն է խոսում, Երեւանն է խոսում՛՛, խոսքերը հնչելուց առաջ, մենք կպառկեինք գորգի վրա ու կպատրասվեինք նոր երգերի տողերը գրելու: Առաջին տողը մեկն էր գրում, երկրորդ տողը մյուսը, Անահիտ քույրս էլ լավ լսողություն ուներ, մեղեդին էր սովորում: Հետո ՛՛ՙհավաքում՛՛ էինք նոր երգը ու միասին երգում: Ընտանեկան երգչախումբ կազմեցինք, երբ տունը հյուր էր գալիս, հայրս ասում էր`՛՛երգեք՛՛: Մենք էլ սիրով կերգեինք: