— Լա՛վ	ես	հրամայում, լա՛վ, ա՛ղա	Պետրոս, — պատասխանեց	սրբազանը, — ամա	ի՞նչ	անես, որ	մենք	Քրիստոսի ծառեն	ենք	և	ո՛չ	աշխարքի: Երկնքի	որդին	ենք	և	ո՛չ	երկրի: Քրիստոս	Տերն	մեր, սի՛րելիք (երեսներին խաչակնքեցին), երկնի	և	երկրի	արարիչը, եթե	կամենար, որ	իր	սուրբ	տնօրենությունը	հեշտությամբ	անց	կենար, ու	ինքը	չչարչարվեր, չխաչվեր, էլ	չէ՛ր	գալ	էս	փուչ	աշխարքը	ու	մարմին	առնիլ	որ	մեզ	ազատի: Մեկ	որ	հրամայել էր, ամեն	բանը	թամամ	կըլեր: Ամա	չէ՛, Ադամա	մեղքը	մնացել	էր	մեր	վրա. մինչև	էն	մեղքը	չջնջվեր, դժոխքը չքանդվեր, մեզ	ազատություն	չէ՛ր	ըլիլ: Մենք	սուրբ	ավետարանի	աշակերտն	ենք, սուրբ	ավազանի՝ որդիքը. էդպես	մտքերը	չար	սատան	են	ա	ձեր	սիրտն	ածում, որ	գիշեր-ցերեկ	մեր	շվաքի	ետևիցը	ման	ա	գալիս: Ինքն՝ Տերն մեր, էկավ	մեր	մեջը, խոնարհեցավ, մեր	մարմինն	ու	արինը	առավ, մեր	խաթեր	խաչվեցավ, մեռավ, թաղվեցավ, որ	մեզ, մեզ	օրինակ	ըլի, թե	ով	կամենում	ա	երկնային	փառացը, Քրիստոսի	սուրբ	արքայությանը	արժանանա, ընչանք	չխաչվի, չչարչարվի, չտանջվի, իր	գլուխը	մահու	չտա, աստուծո	սուրբ	տեսուն	չի՛	կարող	արժանանալ: