Արեգակը	դեռ	երկնքի	մեջտեղը	չհասած	ուզում	էր, որ	կրակ	վեր	ածի, սար	ու	ձոր	խորովի: Հյուսիսային	կողմիցը մեկ	մթնած, սևակոլոլ	ամպ, երկնքի	երեսը	ջարդելով, վազում	էր, որ	նրա	առաջը	բռնի: Ալագյազի	քլխիցը	մեկ դառնաշունչ	բորյազ	վեր	կացավ	ու	քար	ու	հող	իրար	գլխի	տալով՝ էկավ, Խլղարաքիլիսի	վրա	դահիճի	պես	բռնեց: Արինակեր	Հասան	խանը, որ	էսօր	ավելի	իր	ձիուն, քանց	իր	քաջության	հունարովը	գլուխը	պրծացրեց, կատաղած գազանի	պես	հոգին	բերանն	առած	որ	ետ	չի՛	մտիկ	արեց, աստված	ո՛չ	շհանց	տա. զորքը	ամեն	մեկը	սար	ու	ձոր ընկած, շատի	ձիանն՝ որը	լկամը	կոտրած, որի	թամքը	փորի	տակին, որն	էլ	իր	տերը	Էնքան	էր	գլխի	վրա	քաշ տվել, քարեքար	տվել, որ	գլուխ, երես	ջարդվել, կոտրատվել, ոտներն	էին	օրզանգվումը	մնացել	ոլորված, կախ ընկած, կամ	կես	մարմինը	ջախըբուրդ	էլել, սիրտն	ու	թոքը	արինքամ	էլել, փորիցը	դուս	թափել, ու	խրտնած	ձին, քանի	ոտներին	էր	դիպչում, է՛նքան	խրխնջում, սար	ու	ձոր	ընկնում: