Մոտենալով կայանին, անհնարին էր չնկատել ճանապարհի արևմտյան կողմում մենավոր խաչքարը. նրա դիրքը այնքան էլ ակնառու չէր – կարծես պատսպարվելով այդ հեռու անկյունում, փշերով ծածկված – աչքից ու մարդկանց շնչից հեռու, նա լուռ իր աղոթքն է անում բոլոր այցելուների համար… Խաչքարը նոր չէր քանդակված… հետաքրքիր կառուցվածք ուներ – գլխի վրա փոս ուներ, որտեղ ջուր էր հավաքված… որը կարծես նրա կենսունակության երաշխիքն էր, իսկ նրա վրա ոչ այնքան փոքր անցքը հիշեցրեց Սիսիանի տարածաշրջանի Քարահունջի անցքերով քարերը… Մեկ այլ զարմանալի երևույթ, որ իր վրա էր կրում խաչքարը “գրպանիկն” էր գետնի վրա փռված, իսկ վերջինիս մեջ մի քանի դանակներ էին դրված – դանակներն էլ հին էին…հիշում եմ մանուկ ժամանակ, երբ վախեցել էի… – տատս իմ բարձի տակ քնելուց դանակ ու մկրատ էր դնում– ասելով ճարքերին կքշեն… իսկ գուցե այս դանակներն հենց նույն խորհուրդը ունեն…