-Նախ եկեք հստակեցնենք մի բան՝ ոչ բոլոր մուլտերի հասցեատերերն են երեխաները, և ոչ բոլորն են բոլոր տարիքային խմբերի համար: Սովետի տարիներին կային թեմատիկ հստակ սահմանափակումներով ֆիլմեր, ու սա պատահականություն չէր: Փառք Աստծո, ոնց որ թե մեր օրերում էլ են սկսել խնդիրը կարևորել: Օրինակ՝ ճանաչողական ֆիլմեր են ստեղծվում մինչև երեք տարեկանների համար՝ փոքրիկին գիտելիք տալով գույնի, քանակի, չափի, ծավալի և այլնի մասին: Թեման ընդգրկուն է, շատ չխորանանք, բայցև չեմ կարող երեխայի դաստիարակության գործում լռել ծնողների ունեցած բացառիկ դերի մասին: Հարց եմ տալիս՝ եթե երեխան մի տարեկան է, ծնողը դեմը կդնի՞ խորոված: Ի՞նչ տարբերություն` կինոն էլ է կերակուր: Ո՞վ է ասել, թե հոգևոր սնունդը մյուս սննդից պակաս կարեւոր է: Մեկ այլ հարց՝ կարելի՞ է երեխային մի ժամ թողնել համակարգչի դիմաց՝ լավ էլ իմանալով մատաղ օրգանիզմի վրա դրա բացասական հետևանքների մասին: Հիմա դառնամ Ձեր հարցում ենթատեքստով բարձրաձայնված «Մաշան ու արջը» կինոնկարին, որը, գտնում եմ, պարզապես շատ հաջող նկարահանված գործ է: Սակայն ես այն չէի համար ֆիլմ երեխայի, այն էլ այն տարիքի երեխայի համար արված, ով թույլ ճանաչողության բերումով մեխանիկորեն կրկնում է տեսածը: Եթե տեսնում եք, անուղղակիորեն նորից առաջ է մղվում ծնողի խնդիրը: Ինչ վերաբերում է չարությանը, դաժանությանը, դրանք մեր մուլտերում չեն եղել, և սա հայկական անիմացիոն կինոնկարի յուրահատկություններից է: