Հիմա` երբ դու վերցնում ես ներկերդ ու գնում Երեւանի շենքերի պատերին գրում. «Որդիս զոհվեց, վարկերս փակեցի. 1000 դրամ», այդպես քեզ ո՞վ է ասել, որ անես, ժողովո՞ւրդը: Բա գիտե՞ս, որ սա մի ժողովուրդ է, որի մինչեւ վերջին բջջի վրա «զոհված որդի» բառերն ազդեցություն թողնող են, որի ամեն տունը զոհված որդի ունի: Պարտադիր չէ՝ հարազատ, երբ որդին զոհվում է, կարեւոր չէ՝ քոնն է, թե` հարեւան Սիմոնինը, զոհված լինելու հանգամանքը զոհվածին հարազատեցնում է բոլորին: Գիտե՞ս: Գիտես ու գրո՞ւմ ես. «Որդիս զոհվեց, վարկերս փակեցի»: Լավ դու ո՞վ ես, գոնե ծածուկ մի' արա, գոնե ցույց տուր դեմքդ, թող ժողովուրդն իմանա, թե ով է հանդես գալիս իր անունից: Վախենո՞ւմ ես, բա ժողովրդի անունից հանդես եկողը կվախենա՞…