Տրդատ — Մի խառնվիր… Ի՛նքս, ի՛նքս… (Գլուխներն ամրացնում է պատին և, հուշերի գիրկն ընկած, իրեն-իրեն խոսում): Սրանց բոլորին ճանաչում եմ… Սա վախկոտի մեկն էր ու շատակեր… Գեղեցիկ վարազ էր այս մեկը, արագավազ, բոլորից առաջ էր անցնում, նույնիսկ առաջնորդից… Միակ բացառությունը սրան էր անում առաջնորդը, չէր դժգոհում, որ ինչ-որ մեկը խախտում է շամբուտի օրենքները… (Հանկարծ ցնցված, պատմիչից հենց նոր վերցրած վարազի գլուխը ձեռքին): Սրա՞ն էլ են խփել անխիղճները… Ես արգելել էի, չէ՞, շամբուտում որս անելը… Որսագողերին մտրակի տասը հարված հասցրի՞ն… Քիչ եմ ասել, քիչ… Ախր առաջնորդն էր սա… Ի՜նչ վարազ էր, ջահել, վառվռուն, հա՛, հա՛, խելացի… Ես նախանձում էի սրա ուժին ու ճարպկությանը… Բոլոր էգերը գժվում էին սրա համար, իրենք չէին ուտում, որ սրան բաժին հանեն… Իսկ ինքը հպարտ էր պահում իրեն, երես չէր տալիս իր հպատակներին… Տեսնես հիմա ինչ է անում երամակը, երևի անտեր է մնացել, առանց առաջորդի… Բա ո՞նց պիտի ապրեն այս դաժան աշխարհում… Տեսնում ես, պատմիչ, աշխարհում ինչեր կան, որ դեռ չգիտես դու ու երբեք չես իմանա… (Իջնում է աստիճաններից): Սենեկապետին կասես, թող մնացածներն ամրացնել տա պատին… (Շեփորի ձայն): Հռոմեացի պատվիրակներ ժամանեցին: Ես քեզ խոսք էի տվել` պալատի մուտքին չդիմավորել նրանց: Տես այս անգամ ինչ խիստ եմ խոսելու: