– Լուսանկարչին տրված չէ պատմիչ, պատմագիր լինելու առաքելությունը: Ուրիշ բան, երբ քո նկարի հիմքով կամ միջոցով արվում է այս կամ այն մեկնաբանությունը: Դա կարող է առաքելություն կոչվել, մեծ պահանջարկ ու միջավայր ունենալու պարագայում միայն: Դու քեզ չես կարող խաբել, թե հրաշալի, հանճարեղ գործ ես ստեղծել, այնպիսին, որ պատմական կարող է որակվել: Ես իմ ունեցածիցս ավելին ինձ չեմ վերագրել երբեք: Ֆոտո է՝ պետք է տիրաժավորվեր, եթե անգամ տիրաժավորվեր որտե՞ղ պետք է տպագրվեր: Ուրեմն գրքով ներկայացվելու հայտ էր դառնում: Դրանք արվեստային աբստրակցիանե՞ր են, թե՝ թատրոնի, կինոյի արտահայտություննե՞ր, թե՝ գիտության հայտնագործություննե՞ր… Տղա է՝ աղավնի է բռնել, աղջնակ է, որ պոեզիա է, կոպիտ դեմքով պատանի է, որը Ֆրոյդի տեսանկյունից գուցե պետք է դիտարկվի և այլն և այլն: Ներքին մի զգացողության թելադրանքներ են ֆոտոլեզվով արտահայտված: Ինչպե՞ս և ինչու՞ եմ հատկապես այսպես նկարել, դրա տեսական վերլուծության պահանջը ես չունեմ: Մի տեղ լույսն է հուշել, մի տեղ բնությունը կամ ուրիշ մի բան: Այդ ամենը, սակայն ֆոտոյի բաղադրիչնրն են, կոմպոզիցիա է: Իրականում մարդն է տանում: Եթե մարդ չկա՝ ես ասելիք չունեմ: Իսկ երբ սկսում ենք պատմությունը թերթել, համադրում և ասում ենք. ՙԷս նկարը վատը չի, հաջորդը՝ դրոշակակիր տղան է, ջրի շիթի դեմ կռվողն է սա, մյուսն էլ՝ Երևանի էլեկտրիկն է… լավն են՚: Դրանք իմ պատմության մի մասն են, որոնք ի մի են բերվել, առանձին գրքում ամփոփելու համար: Ընտրածդ ամբողջացնելու, թղթի վրա դրոշմելու ցանկություն ունես, որովհետև ջրաշիթի դեմ կռվող տղան քո ժամանակակիցը չէ միայն: Չարենցն է գուցե, որ բռունցք է բարձրացրել Ազատության հրապարակում, «Միացում» է վանկարկել, հետո նաև զենք է բռնել… Եթե դրանով ես զբաղվում մի անգամ հայտնագործում ես ու ասելիքդ ձևակերպելով, խորհուրդը հաղորդել ես փորձում: Կողքից լսված մի խոսքը, էն օրերին հնչեցրած Կաթողիկոսիդ մի արտահայտությունը, մեծիդ գրավոր տողն ես առանձնացնում ու ֆոտոխցիկով պատկերում: Չես գնացել միտինգների հատկապես նույն տղային նկարելու համար: Չես կարող պնդել, թե սա այն տղան է, որ մի անգամ արդեն խաբվել ու հիմա նորից է եկել ջրաշիթի դեմն առնելու: Գերանով տղա, դրոշակով պատանի, պատերազմի առաջին գծում երիտասարդ կին՝ զենքը ձեռքին: Սա էլ` միտինգի տեղում լացակումաց, կիսագող տղան է, կարծես թե նույն կերպարն է, որին տեսել, նկարել եմ և շարունակում եմ «հետևել»: Իրականում տարբեր կերպարներ են, որոնք ասելիքիդ շարունակությունն են պահում՝ բովանդակային առումով: Մարդու այն տեսակն են, որ ուզում ես գոյատևի: Այդ տեսակին ապրեցնելու քո եղանակը սա է: Նոր առակ գրելու պարտավորություն չես վերցնում, բայց կյանքն ընթացք է և նրանց հետ ես հատկապես շարժվում, նրանց ես սիրում, նրանց համար ես տառապում: