Մենք, անշուշտ, գտնվում ենք քաղաքական ուսումնառության վիճակում: Եվ դա հասկանալի է. քաղաքական կյանքով երբեք չենք ապրել, ապրել ենք կարծիքների գնդակահարության մռայլ մի դարաշրջան, մեզանում նոր-նոր առաջ են գալիս քաղաքական գործիչներ, անկախ քաղաքական միտք, գուցե նաև կուսակցություններ: Առայժմ մենք գնում ենք ժողովրդի (ճիշտ կլիներ ասել` ամբոխի) հետևից, բայց պետք է, որ հակառակը լինի, իսկ ժողովրդին իր հետևից տանող քաղաքական ուղղություն, կամ թեկուզ և` քաղաքական գործիչ, այսինքն շեշտված անհատականություն, գոնե Սոբչակի ու Պոպովի մակարդակի, հանրապետությունում առայժմ չի երևում: Հուսանք, որ այդպիսիք կհայտնվեն Հայաստանի նոր խորհրդարանում: