Հայերս սիրում ենք խոսել մեր միայնության մասին։ Կարծեմ «վճռական մենակ» ձևակերպումը Նժդեհին է պատկանում։ Մեզ մենակ զգալու առիթներ իսկապես ունեցել ենք` Ավարայրից մինչ մեր օրերը։ Երբեմն պարտադրված ենք լինում մենակ գործել, անել վճռական քայլեր՝ դա բնական է և անխուսափելի։ Բայց մենակությունը չի կարող նորմի վերածվել։ Միայն սեփական ուժերի վրա հենվելու ձգտումը մարդուն կտրում է աշխարհից, օտարում է հանրային կարգից և դուրս է թողնում ընդհանուր, նաև միջազգային ընթացքներից: Այդ մասին ես գրել եմ իմ «Հոմո տրիքստեր» էսսեում, ուր մեջբերել եմ մեր միջնադարյան բանաստեղծ Կոստանդին Երզնկացուն՝