Դժվար չէ պատկերացնել, որ եթե ժամանակը բավարարեր, ապա Արեգակի շուրջը նվազագույն և առավելագույն հեռավորություններով սահմանափակված օղակը (որովհետև մետեորիտները շարժվում են տարբեր անկյունային արագություններով) աստիճանաբար հավասարաչափ կլցվեր: Այդ երևույթը սիստեմում կոչվում է խառնում: Պատկերացրեք, որ մենք խոսում ենք ոչ թե Արեգակի շուրջը գտնվող փոշեհատիկների և մետեորային մասնիկների մասին, այլ Գալակտիկայի կենտրոնի շուրջը պտտվող աստղերի մասին: Նույնիսկ, եթե աստղերը կազմավորվել են որոշակի ինչ-որ ծավալում, ապա խառնման հետևանքով նրանք պետք է գրավեն նույնպես որոշակի ծավալ: Սա առաջինն է, ինչի վրա ուշադրություն է դարձնում աստղային դինամիկան, թե ինչքա՞ն հեռու է գնացել խառնման պրոցեսը, ինչպիսին էր սկզբնական այն խառնումը, որը եղել է այդ աստղերի մեծամասնության առաջանալու ժամանակաշրջանում: Այսպիսով, մասնիկները շարժվում են Արեգակի շուրջը և աստիճանաբար լցնում այդ տարածությունը: Սակայն, այսուհանդերձ, այդ մասնիկները երբեմն կարող են նաև մոտենալ միմյանց: Այդ ժամանակ տեղի կունենա փոխադարձ գրգռում, և մասնիկները կարող են խիստ փոխել իրենց ուղեծրերը՝ շրջանայինները կփոխվեն էլիպսականների, և դա կհանգեցնի օղակի էլ ավելի ընդարձակմանը: Կարելի է հարց դնել, թե արդյոք աստղերի առաջացումից հետո անցե՞լ է բավականաչափ ժամանակ, որպեսզի միմյանց միջև կատարվող այդ փոխազդեցությունները մեծ դեր խաղան մեր Գալակտիկայի տարածությունում: