Չնայած այս դարում Հին Հունաստանում տարածված էր դասական ոճը սակայն գրվեցին և կատարվեցին հարյուրավոր ողբերգություններից որոնցից միայն երեքը հեղինակների կողմից սահմանափակ թվով պիեսներ ուն.ն: Աեշիլուս, Սոֆոկլես և Եվրիպիդես: Արիստոպոհանեսի պիեսները ստեղծում են հեքիաթի դրամայի միակ իրական օրինակները, որոնք հայտնի են որպես Հին Կոմեդի անունով, հունական կատակերգության ամենավաղ ժանր,, որը իրականում օգտագործվում է ժանրը որոշելու համար։ Գերմանացի գրող մեծաքանակ գրքերի հեղինակ Յոհան Վոլֆգանգ Ֆոն Գյոթե Հռոմեական պատմություններն ու կենսագրությունները ձևավորում էին սրբերի և հրաշալի քրոնիկների կյանքի լայնածավալ միջնադարյան գրականությունը, սակայն միջին դարերի ամենատարածված ժանրը եղել է սիրավեպը, արկածային և երբեմն կախարդական պատմությունը, որը հզոր ժողովրդական բողոք է:Վերածննդի ժամանակ գեղարվեստական ​​գաղափարի արդյունքում առաջացել են հակասական, կրոնական, քաղաքական և ուսուցողական գրականություն, մինչդեռ միջնադարյան ռոմանտիկան դարձել է պատմության ավելի բնորոշ և հոգեբանական ժանրը, որի վաղ և կարևոր օրինակները չինարեն « Կապիկը» և գերմանացի Ֆաուստի գրքեր են: