Մենք, իհարկե, արդեն տևական ժամանակ չենք ուզում ուշադրություն դարձնել այն հանգամանքին, որ Տոնմինո Գուերայի «յոթ ուղերձը» ոչ թե նահանգապետին, այլ` քաղաքապետին է ուղղված` համարելով, որ թարգմանիչը երևի սխալ է թույլ տվել: Բայց խնդիրը քաղաքապետ-նահանգապետ բառերին չի աղերսվում: Այն առավել խորքային է և կարևոր: Բանն այն է, որ «Գոյ» երիտասարդական թատրոն Հայաստանում գոյություն չունի, քանի որ թատրոնի մուտքի մոտ մեծ-մեծ տառերով գրված է ««Գոյ» բեմարվեստի ազգային կենտրոն»: Կարծում ենք, որ կենտրոնն ու թատրոնը տարբեր բաներ են: Բայց սա էլ գլխավորը չէ: Կա շատ ավելի ցնցող մի հանգամանք, որը խոսում է կեղծիքի մասին: Հիշյալ բեմադրությունը հանդիսանում է Գ. Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի խաղացանկային ստեղծագործություն, այն բեմադրվել է պետական պատվերով, Սունդուկյանի անվան թատրոնի դերասանների ուժերով: Զանգվածային տեսարաններում միայն համագործակցել են «Գոյի» մի խումբ դերասան-դերասանուհիների հետ: Ուրեմն, «Զոլոտայա մասկա» փառատոնի «հավելվածին» մասնակցելու համար բեմադրության հեղինակ Արմեն Մազմանյանը դիմել է կեղծիքի, ակադեմիական թատրոնի բեմադրությունը ներկայացրել որպես իր գլխավորած «Գոյի» աշխատանք և ստացել փառատոնին մասնակցելու հրավեր: