Երբեմն	մշակները, ծիծաղելով, գոռալով, ոստոստալով	ցրվում	էին	այս	ու	այն	կողմ, փախչելով	վայր	սլացող	քարերից: Նրանք	կիսամերկ	էին, ոտները	մինչև	ծնկները	և	թևերը	թաց: Շատերը	սլկվում	էին	լպրծուն	ավազի	վրա, ընկնում	նավթի մեջ, շարժելով	ընկերակիցների	ծիծաղը: Բայց	բոլորն	էլ	ուրախ	էին, հուսալով	ստանալ	պարգև	շատրվանի	տիրոջից: