– Հարցդ կանխել էի, երեւի, որովհետեւ դրանց էի նաեւ ակնարկում: Առանց մտածելու՝ կարելի է միանգամից մերժել ընթացիկ «էլիտան»՝ լինի քաղաքական, մշակութային, թե զուտ գրական. այդ բառը՝ «ընտրախավ» կամ «վերնախավ», կորցրել է եւ ամեն անգամ նորից է կորցնում իր իմաստը, երբ հերթական մեդալն ու մրցանակն են նվիրում՝ մեկի տուն «բամբաներկա» տանելու նման: Գիտեմ, որ շնորհողների մեջ կան ազնիվ եւ ճաշակավոր մարդիկ, բայց՝ «Օ, ժամանակներ, օ, բարքեր»: Օրվա իշխանության հետ հաշտ գրողին այդ ամենը տրվում է ոչ թե վաստակի, այլ հենց «պոլիտկոռեկտության» համար: Կամ էլ՝ տրվում է «պոլիտկոռեկտների» հորդորով եւ ընտրությամբ: Մինչդեռ մտավորականը չի կարող ընդդիմադիր չլինել: Բոլոր ընդդիմադիրները չէ, որ մտավորական են, բայց բոլոր մտավորականները պետք է ընդդիմադիր լինեն. նույնիսկ ամենակայացած պետականության, ժողովրդավարական ազատությունների, իրավունքի եւ օրենքի գերակայության երազելի պայմաններում մտածող մարդը՝ մտավորականը, թարս՝ շտկելիք-ուղղելիք մի բան տեսնում է: Պետք է տեսնի… Չի բացառվում, որ եթե հիմա ողջ լինեին Չարենցը եւ Վշտունին, մի ամբողջ ոհմակ շատ արագ անցներ Չարենցին սպանելու-սպանել տալու գործին, իսկ Վշտունուն բաշխեին ճանաչում-փառք-մրցանակներ: «Վշտունիները» չեն ուշացնի՝ նրանք կդժգոհեն: Չնայած՝ իզուր. չէ՞ որ իրենք կարող են ցույց տալ, որ անձնագրով «Չարենց» են: Եվ սակայն, անկախ ամեն բանից, անհնար է չտեսնել, որ հասարակությունը սկսել է կարդալ, իրար գրքեր նվիրել, քննարկել- սա գրականության կյանքն է, իսկ մնացածը՝ ինքնիրեն…