-Ամուսնանալու բան չկա… սեր, սեր, սե՛ր, էս երեքի հաշիվները քո մեջ եմ փակում, ինձ հեռանալը կփրկի… կմնամ, չէ՛, իրոք, ուզում եմ մնալ, տիտիկ տալ ու անիծել բոլորին՝ հաստ ծառի տակ նստացնել ու նզովել. «Ապրեք, երեխեք, բայց մեզ պես չապրեք», ամբողջ իմ ցնդած կյանքում սրա դեմ եմ պայքարում, հակառակվում, ով անիծեց ինձ ու մեզ՝ իմաստուն հայր… գուցե փախչում եմ օտարություն, որ հանեմ սա վզիցս ու ասեմ՝ ու ռիսկով բացականչեմ՝ ապրե՛ք, երեխեք ու ի՛նձ պես ապրեք… Որովհետև չեմ ուզում ես նույնպես պապերիցս բերել՝ մաղթել-անիծել-աղերսել երեխաներիս, եթե այդպես էր՝ կար դարեր առաջ, ուրեմն վաղուց մեռած եմ ու միայն համբերում եմ, որ ժամանակը գա հայտնելու այս խրախճանք-խնդրանքը… ուժերս հավաքելով՝ փորձում եմ պոկվել ծանոթ վախից, բայց վախը հնուց եկած բնազդով խուսափում է թակարդներից ու կատաղաբար գործել է ուզում՝ շարժվել: