Մայրը չգիտի, որ սպանելուց իր տղան իրեն է հիշում, եթե չհիշի, չի չսպանի, եթե չսպանի, իրեն կսպանեն: Մայրը միայն մեկ բան գիտի, որ իր տղան տուն պիտի գա, որ շարունակի ջութակ նվագել, որը խնամքով պահել է` մինչեւ որդին տուն գա: Եւ կգա, եւ կնվագի, բայց ոչ հիմա: Մայրը սա էլ գիտի, այդ պատճառով էլ հենվել-մնացել է մեր խաղաղ քաղաքի հաստափոր ծառին, քանի որ իմացել է` սահմանին հանգիստ չէ: