Մի օր էլ, երևանյան անողոք ամռան մի ճքճքան օր որոշեցի սիրտս բացել հերթական փողոցը ասֆալտապատողների մոտ: Այդ շոգ-կրակին նոր փռված ասֆալտից գոլորշին քուլա-քուլա բարձրանում, իր մեջ էր առնում ասֆալտ փռողներին, ու կողքից նայողն անպայման մտածում էր` էս մարդիկ էս ի˜նչ տաժանակիր աշխատանք են անում: Նրանց հե- տևից էլ փողոցն էր անշարժացել, ամենատարբեր ավտոմեքենաների քարավանը շարվել էր, ու թվում էր` կիզիչ արևից է փողոցը քարացրել` ինչպես հեքիաթներում: Չդիմացա ու հարցրեցի բանվորներից մեկին, թե չի՞ կարելի էս նույն գործը գիշերն անել. համ հով կլինի, համ էլ խցանումներ չեն լինի: Բանվորը` քրտինքի կաթիլներն աչքերին, ծպպացրեց.