Հուլիսին տեղի ունեցավ զինվորական օդաչուների երդման առաջին հանդիսավոր արարողությունը: Թեեւ արդեն արագացված դասընթացներ ավարտած, բայց ռազմական օդաչուներ ունեինք, ինչպես նաեւ՝ երկու-երեք փորձառու անձնակազմ՝ Բորիս Խաչատուրով, Էրիկ Մարտիրոսյան, Գրիգոր Բաղինյան, Սերգո Խանագյան, Սամսոն Սամսոնյան, Մկրտիչ Ավդալյան, Արմեն Մկրտչյան, Աշոտ Կարապետյան… Ռուսաստանից եկել էին նաեւ մի քանի երիտասարդ սպաներ՝ Արմեն Մարտիրոսյանը, այժմ ավիացիայի վարչության ղեկապետ, գնդապետ Հրայր Գրիգորյանը… Մինչդեռ իսկական թռիչքավարժարան չունեինք, որպեսզի օդից մարտական կրակ վարելու առանձնահատկությունները սովորեցնեինք եւ որոշեցինք մարտական կրակով թռիչքներն իրականացնել հակառակորդի տարածքում՝ մարտադաշտը դարձնելով փորձադաշտ: 92-ի օգոստոս-սեպտեմբերին, երբ «Կյանքի ճանապարհը» նեղանում էր, իսկ Արծվաշենի անկումից հետո որոշվում էր ոչ միայն Վահան գյուղի ճակատագիրը, թռիչքները սկսվեցին: Նույն օրերին էլ Վազգեն Սարգսյանի ջանքերով ձեռք բերեցինք առաջին երկու ՍՈՒ-25 ինքնաթիռը. օդաչուներից Մելիք Մելիքյանն առաջին իսկ օրից մեզ մոտ էր, իսկ օգոստոսին եկավ Ստեփան Գալստյանը, ապա՝ Ավետիք Մուրադյանը: