Երևի ամեն տարի այս օրն ինձ պարտադիր կայցելեն անցյալից հուշեր… Իսկ դրանք շատ են… հուշեր, որ ակամա գլխովս անցնելիս դեմքիս ժպիտ են արթնացնում… ու ներսումս կարոտն է բռնկվում… Իսկ դու չգիտես, որ այդ օրը շատ բան փոխվեց… փոխվեցի ես… փոխվեց ամբողջ աշխարհը: Ամեն ինչ ստացավ նոր իմաստ… Ծնվեց մի նոր ԵՍ… Մի նոր ես, որ համոզված է` ինքն ավելի ուժեղ է… բայց մեկ է. հիմա, զսպելով կոկորդի ցավը, ամուր կկոցում է աչքերը` արցունքերը բաց չթողնելու համար… Այդ օրը յուրահատուկ նվեր էր քո կողմից, որ դարձավ խորհրդանշական ինձ համար… Իսկ հետո իջավ դատարկություն… մի տխմար զգացողություն, որն առաջին անգամ համտեսեցի քեզ կարոտելուց… մի տխմար զգացողություն, որն արդեն սովորական է դարձել… մի տխմարություն, որի անունը կնքել եմ դատարկ տխրություն… մի դառնություն, որ զարմանալիորեն քաղցրացնում է կյանքս 😦 էէէհ էլի տխուր ստացվեց… չէի ուզում: Այս օրը ես միշտ ժպիտով կհիշեմ! Շնորհակալություն, որ դու կաաաաաս 😉