Քաջատեղյակ լինելով գերմանական և եվրոպական մշակույթին ու արվեստին, այնուամենայնիվ, Արա Բերքյանը պաշտում էր հայկականը: Նա ամենից առաջ հայ մշակույթի և արվեստի յուրօրինակ դեսպան էր, ազգային ոգին արթուն պահող նվիրյալ: Սակայն ազգային խնդիրների իրականացումն այնքան էլ դյուրին չէր անցած դարի 60-70-ականների Գերմանիայում: Չկային ներկայիս կառույցները, բազում միությունները, դեսպանատունը, համացանցի ընձեռած լայն հնարավորությունները: Նա և իր նման նվիրյալ հայորդիների բազում հայանպաստ նախաձեռնություններն ու իրականացրած աշխատանքները անձնուրաց ջանքերի արդյունքն էին: