Միոկարդիտները կարող են լինել վաղ և ուշ: Առաջինը ծագում է հիվանդության 5-10-րդ օրերին, որը համապատասխանում է հիվանդության սուր շրջանի ավարտին: Այս շրջանում հիվանդի վիճակի լավացումը արագ փոխարկվում է վերջինիս ծանրացմամբ , արտահայտվում է գունատությանը, ադինամիան, ախորժակի անկումը: Երեխան դառնում է դյուրագրիռ, բողոքում որովայնի ցավերից, փսխում է: Անոթազարկը հաճախացած է, առիթմիկ, սրտի սահմանները լայնացած են, լսվում է սիստոլիտիկ աղմուկ, տոները խլացած են: Ախտահարվում է ոչ միայն սրտամկանը, այլև նրա հաղորդչական ապարատը: Առաջանում են էքստրասիստոլաներ, բրադիկարդիա, գալոպի ռիթմ: Արագ զարգանում է սրտային անբավարարություն, զարկերակային ճնշման անկում, շրթունքների ցիանոզ, ակրոցիանոզ, մեծանում է լյարդը, դառնում ամուր ու ցավոտ: Երեխայի վիճակի ծանրացմանը զուգընթաց առաջ են գալիս ծանրագույն սուբյեկտիվ զգացողություններ(մահվան նախազգացում, վախ): Ուշ միոկարդիտներն առաջանում են հիվանդության 3-4-րդ շաբաթներում և ունեն ավելի բարորակ ընթացք: Լավագույն դեպքերում միոկարդի ֆունկցիոնալ ախտահարումներն ամբողջովին վերանում են: Միոկարդիտների վազ ախտորոշման համար անհրաժեշտ է պարտադիր դինամիկ էլեկտրոկարդիոգրա‎ֆիկ քննություն, որի ժամանակ կարող է հայտնաբերվել ատամիկների վոլտաժի իջեցում ST ինտերվալի փոքրացում, բացասական T ատամիկ, նախասրտային կամ փորոքային էքստրասիստոլա, Հիսսի կամ ատրիովենտրիկուլյար փնջի ճյուղերի բլոկադա: