Ասյան երբեք մորն այսքան զգացմունքային ու սիրառատ չէր տեսել: Հատկապես իրեն ծխախոտ հյարասիրելն էր զարմանալի: Վերցնելով՝ նախ իրենը, հետո մոր ծխախոտը վառեց: Իրենց արանքում ծանր-ծանր բարձրացող ծխի միջով մայր ու աղջիկ դողդոջուն ժպտացին: Այս լույսի տակ նայելիս շատ էին նման իրար: Դեմդիմաց կանգնած, ընդմիշտ միմյանց արտացոլելու երդում տված երկու հայելի: Երկու դեմք, որոնցից մեկը երբեք անցյալ չի ունեցել, իսկ մյուսը նախընտրում է հնարավորինս այն չհիշել: Ահա Արմանուշը Ստամբուլ գալուց ի վեր այդ պահին զգաց քաղաքի ոիթմը: Զգաց, թե ինչու մարդիկ չեն կարողանում լքել Ստամբուլը, չնայած նրանց այդքան տառապանք է պատճառում, ինչպես են կարողանում սիրահարվել քաղաքին: Արամը ճիշտ էր: Նման ցավ պատճառող գեղեցկություն ունեցող քաղաքից մարդ հեշտ չէր կարող հրաժարվել: Գուցե գնացողներն էլ դատապարտված են նրան ընդմիշտ իրենց հետ կրելուն: Եթե լքես էլ, չես կարող մոռանալ Ստամբուլը: Այս հայտնագործության համար բարձրացրեց գավաթը.