Եվ ծավալվում է սեփական տառապանքի զոհ և երազանքների հերոս բանաստեղծի հետմահու մենախոսությունը, ով հայրենիքի վրեժն ու տառապանքը ուղեղի մեջ քայլել է արյան քաղաքներից ուրիշ քաղաքներ և գյուղերից ուրիշ գյուղեր, քայլել է հոգնած ու ըմբոստ, ճշմարտախնդիր ու մենակ` ամենուր տեսնելով լռություն ու ավերակներ... Չկան, մտապատրանք էին հայրենիքի արյան գետերով անցած Սիամանթոյի ճամփան ուղղորդող հուսավառ փարոսները: Կինոժապավենի հանդարտ պտույտը, ներկա իրականության օբյեկտիվում ամրագրվող ամբողջ պատկերաշարով, խորացնում է ողբերգաշունչ խոսքերից ինքնաբուխ ծորող հուսահատ տրտմությունդ: Ձկնորսության սովորական թվացող տեսարաններում պատմական անարդարության դեմ լուռ ընդվզման ենթիմաստներ ես գտնում. «Ո˜վ մարդկային արդարություն...»: Սիամանթոյի ապրածի ու զգացածի խորագետ ընդհանրացմամբ, ֆիլմի հեղինակը, պատմական իրողություններից բխեցված դաժան անկեղծությամբ, հարատևելու, ճշմարիտ հայրենասիրության ուղերձ է հղում «մահվան արգանդից նորից արարվող որբերին», պոետի 21-րդ դարասկզբի հայրենակիցներին: Մտահղացված լինելով Հայոց հավատո հանգանակ ավետարանի ներգործուն հնարքով` դիմակազերծ է անում աշխարհի հին ու նոր տերերի «մարդասիրական» միջամտությունը, սթափության, զգոնության մղում առանց ամպագոռգոռ ճառերի, պարզ ու անկեղծ զրույցով: Վերջակետվում է Այաշի ճանապարհին խոշտանգված 37-ամյա բանաստեղծի չարտասանած Նոբելյան ճառը կենսահաստատ լավատեսությամբ, «իմ անունն է պայքար և վախճանս հաղթանակ» հավատամքին համարժեք շեշտադրությամբ.