«Միայն մանկանը հատուկ միամտությամբ ու անվախությամբ ես ներկայացնում էի գործերն ու զգում, որ ինքնուրույն են դրանք, ի՛մն են,- հիշում է Պայծառը,- բայց այդ նկարչությունը նման էր նորածիլ շիվի, որ դեռ պիտի հասունանար»: