Այս յիշեցումները ապացոյց են երկու բանի, որ պէտք չէ մոռնալ: Նախ` որ նահատակուելու ուխտը աւելի հզօր է քան վախը մահուընէն կամ սէրը կեանքի: Նեւրուզի եւ Խանի խմբերը այդ ուխտն ունէին եւ ատոր համար ամէնքն ալ նահատակուեցան: Երկրորդ` որ սխալ է այն կարծիքը, թէ մահը եւ կռուի դառնութիւնը ճաշակողը այլեւս չ’ուզեր անոնց հանդիպիլ: Ընդհակառակը, կռուի եւ մահուան համի տեսնողը, նորէն ու նորէն կ’ուզէ այդ ճաշակել, եթէ անոր մէջ չէ մեռած իր ուխտը: