Անմահության պտուղը տեսնելուց և գիտակցելուց հետո Գիլգամեշը լռում է: Այս լռության հեղինակը Իմաստուններն են: Նրանք Գիլգամեշին այս օձ-սերմի դուռն էին բերում պատումի սկզբից ի վեր, այն գերիրականության դուռը, ուր շողշողում է անշնչից շնչավորի փոխակերպման ժամանակային եթե ոչ նույն, ապա նման բնությունը: Օձ-սերմը` մարդու կենսաբանական սկզբի նշանը, կրկնում է լողացող տապանի ժամանակային բնազանցությունը: Ժամանակի որևէ դրսևորման մեջ անմահություն փնտրող արքային ցույց է տրվում այդ ժամանակի իսկական դեմքը, նրա էությունը: Եվ նա միևնույն պահի մեջ մեռած է ու կենդանի: Կա ու չկա, ինչպես մայրական դրախտ վազող սերմերի բանակը: Նրանց լինել ու չլինելու մեջ ոչ մի սահման չկա, այլակերպության ոչ մի միավոր ոչ մի ուղղությամբ չի գործում: Կենսաբանական միավորը բնազանցություն է ապրում, որովհետև ժամանակն այստեղ չեզոք է, անշղթա: Բայց սերմը գտնվում է ավելի բարդ վիճակում: Նա հայտնվել է համակարգերի` հոր ու մոր միջև: Անցյալը (հոր փուլը) ավարտված է, անցյալը չկա նրա համար, իսկ ապագան (մոր փուլը) խիստ կասկածելի է ու անորոշ, ժամանակի նոր շղթա կազմավորելու հավանականությունը մեկ միլիարդերորդից (1/1 000 000 000) էլ փոքր է: Ներկան, կա-չկա վիճակը գերիրական է: Սա հատուկ վիճակ է, հստակ նպատակով: Չեզոք ժամանակը ջնջում է սերմի նախորդ, հոր մեջ գտնվելու և այս` բացարձակ սպանդի հուշը: Հաջորդ փուլը` սերմի կողմից մայրական դրախտի նվաճումը և այնտեղ ընթացող ողջ մետամորֆոզը բնությունը դարձյալ ջնջում է մեր միջից: Բայց ժամանակն այստեղ արդեն չի կարող գործել (այն շղթայված է): Բնությունը գտնում է մեկ այլ միջոց, մաքուր էներգիա` հնչյունը: