Էպոսի այս դրվագի գործողությունները կատարվում են Աստծո կամքով ու հրամանով: Հետեւաբար դրանք պետք է դիտել որպես արարչական ակտեր: Արարչության արդյունքը անծայր ծովում (= օվկիանոս) հայտնված «ջոջ քար»= լեռ-կղզին է, որից բղխող ջուրը հոսում է դեպի «չորս բոլորը»= աշխարհի չորս կողմերը: Այսինքն տրվում է նախաստեղծ Սրբազան Աշխարհի նկարագիրը (օվկիանոս, լեռ-կղզի եւ նրանից բղխող «անմահական» ջուր)[33], որպես աստվածային արարչության արդյունք: Նկարագրվում է եւ Կյանքի արարման ակտը: Խմելով «ջոջ քար»-ից բղխող ջրից, Ծովինարը ջրի հետ ընդունում է Կյանքի Սերմերն ու հղիանում Սանասարով ու Բաղդասարով.