Հանրագիտական բառարաններ կազմելու փորձեր հայ իրականության մեջ արվել են շատ վաղ ժամանակներից։ Միջնադարից հայտնի են հանրագիտական բնույթ կրող ձեռագրային պատառիկներ և առանձին հատվածներ։ Ամբողջական այդպիսի աշխատություն է Արսեն Դպիր Կոնստանդնուպոլսեցու «Գիրք Սահմանաց յոգնադիմի աստուածաբանական, բնական, բարոյական և քաղաքական իրողութնանց գիտութիւնք» հանրագիտական բառարանը, որ լույս է տեսել 1749-ին Կոստանդնուպոլսում։ 19-20-րդ դարերի հանրագիտական հրատարակություններից են Մկրտիչ Ավգերյանի «Լիակատար վարք և վկայաբանություն Սրբոց» (12 հատոր, 1810-1815), Մատթեոս Մաղաք-Թեոփիլյանցի «Կենսագրություն երևելի արանց» երկհատոր աշխատությունը (1839), Մինաս Բժշկյանի «Համառօտ նկարագիր վարուց երևելի արանց» (1839), Նշան Ճիվանյանի «Առձեռն բառարան պատմական, աշխարհագրական և դիցաբանական յատուկ անուանց» (1879), Կարապետ Աքրըյանի «Պատկերազարդ նոր Կաղանդըչեք համառօտ կենսագրությիւն երևելի արանց» (1891), Սուքիաս Էփրիկյանի «Բնաշխարհիկ բառարան» (2 հատոր, 1902-1907), Հայկ Տեր-Աստվածատրյանի «Բառարան հայ կենսագրությանց» (1904), Համբարձում Առաքելյանի «Հանրագիտական բառարան» (1915), Մկրտիչ Պոտուրյանի «Հայ հանրագիտակ»-ը (1938)։ Հանրագիտական բնույթի կարևոր տեղեկություններ են պարունակում հայերեն տարեգրքերը, մասնավորապես Թեոդիկի «Ամենույն տարեցույցը»: 1932-1936 թվականներին ՀՍՍՀ-ում կատարվել է հանրագիտարան ստեղծելու փորձ։ Բայց լույս է տեսել Հայկական Խորհրդային հանրագիտարանի առաջին հատորի առաջին պրակը միայն։ Մասնագիտացված հանրագիտական բառարանի արժեք ունի Հրաչյա Աճառյանի «Հայոց անձնանունների բառարանը» (5 հատոր, 1946-1962), 1973-ին սկսեց հրատարակվել Գառնիկ Ստեփանյանի եռահատոր «Կենսագրական բառարանը»: Հանրագիտական բնույթի տեղեկություններ է պարունակում նաև Հայկ Խաչատրյանի «Գրական տեղեկատուն» (1975)։[29]