2-Գյուղատնտեսությունում արդիականացման հարցը: Այստեղ նաև մի մեծ վեճ է եղել: Այստեղ վեճ է գնացել Բուխարինի և Ստալինի միջև: Ճիշտ է, որ Բուխարինը, որպես զգույշ մարդ, միշտ Տրոտեսկու դեմ էր պայքարում, բայց այստեղ բախվում են Բուխարինի և Ստալինի տեսակետները: Բուխարինը համարել է, որ իհարկե գյուղատնտեսությունը պետք է արդիականացնել և դա նշանակում է, որ պետք է մտցնել կոլեկտիվ տնտեսություններ, բայց դա պետք է անել շատ զգուշ և քայլ առ քայլ, դա պետք է անել այնպիսի միջոցներով, որ գյուղացուն ցույց տա, որ դա իր համար շահավետ է: Բուխարինը այն կարծիքին էր, որ եթե մենք դա անենք արագ ու պարտադրենք գյուղացուն այդ կոլեկտիվացումը, մենք կջախջախենք գյուղացուն, մենք նրան կգրգռենք ու կդարձնենք մեր թշնամին: Նա այս կապակցությամբ շատ հոդվածներ ունի, որտեղ նշում է նաև, որ դուք ջախջախում եք բանվորների ու գյուղացիների բլոկը՝ երբ հանուն բանվորների ջախջախում ենք գյուղացիների շահերը: Բուխարինը լավ հասկացել էր, որ եթե այդպես անեն շատ երկար կտևի: Ստալինը համարել է, որ մենք այդքան ժամանակ չունենք, մենք շրջապատված ենք թշնամիներով, մենք պետք է ուժեղանանք և այլն: ՆԵՊ-ը հայտարարվում է չեղյալ և սկսում են բռնի կոլեկիվացման պրոցեսը: Դա նշանակում է կուլակաթափություն՝ երբ մի փոքր լավ ապրող գյուղացուն համարում են կուլակ և խլում են սեփականությունը, որոշներին աքսորում են և ալյն: Չնայած գյուղատնտեսությունը այդ գործողությունների արդյունքում կտրուկ զարգացում է ապրել: Կոլխոզները և սովխոզները ստացել են լավ տեխնիկական բազա, որովհետև հատուկ կայաներ էին ստեղծել, որոնք սպասարկվում էին պետական միջոցներով և գիտատառ արդյունաբերություն է ստեղծվել, օրինակ ստեղծվել է անասուների նոր ցեղեր և հազար ու մի նվաճումներ, որոնք ցույց են տալիս, որ այնուամենայնիվ խորհրդային այդ պրոցեսը գուղում արդիականացման իր արդյունքները ունեցել են: