Այս հնչյունը (բառը, լեզուն, ոգին) տապանից է սերվում, և այստեղ աշխարհի արարման գաղտնիքն է քննվում: Քանի դեռ Արարողը չի տեսել, լսել կամ շոշափել և կամ մի ուրիշ հնարով չի չափագրել իր ներսուդրսի բոլոր երևույթները, բոլոր առարկաներն ու նրանց միջև գործող դաշտերը, նրանց բնույթն ու փոխներգործությունը, կապն ու շաղկապը, և քանի դեռ չի ծածկագրել այդ ամենը որևէ համակարգի մեջ, ոչ մի տրոհում չի լինելու: Արարիչն ուրիշ ճամփա չունի` բացի իր էությունը ժառանգելու ընտրությունից: Այս բանը կրկնում է նաև մարդը: Ոչ մի ստեղծագործություն չի կարող բաղադրվել անկապ ու թափառող կամ էլ փայլուն ու ավարտուն մտքերի կուտակումից, ոգեղենության տարր ու մասնիկ պարունակող կցկտուր միավորների համախմբումից: Ստեղծագործությունը ոգու պայթյուն է, նրա մասնատված կտորների համակարգված տեսքը: