Գնանք առաջ: «Միջին-վիճակագրական քաղաքացին Արցախում եւ Հայաստանում իրեն նեղություն չի տալիս, չի հետաքրքրվում, չի պարզում, որ ԱՄՆ Կոնգրեսի Ներկայացուցիչների պալատն ունի 435 անդամ եւ, ուրեմն, Հայաստանին եւ Արցախին օգնություն ցուցաբերելու կոչին միացածներն ամերիկյան օրենսդիրների ընդհանուր թվի 10 տոկոսն էլ չեն կազմում: Ե՞րբ, ի՞նչ ջանքերի գնով կոնգրեսականների գոնե կեսից ավելին կմիանա Փալոնեի նախաձեռնությանը՝ ոչ ոք չգիտի»: Պետք է ենթադրել, որ Վահրամ Աթանեսյանը իրեն միջին վիճակագրական քաղաքացուց մի փոքր բարձր է դասում և իսկապես մտածում է, որ Կոնգրեսում որոշում անցկացնելու համար պետք է հարաբերվել, աշխատել կոնգրեսականների կեսից ավելիի հետ, այս դեպքում առնվազն 218 մարդու հետ: Վահրամ ջան, դու մի հատ մտքով 36 կոնգրեսական պատկերացրու, էն էլ ամերիկացի: Ու այդ մարդիկ Կոնգրեսում հիմա պետք է նախագիծ ներկայացնեն և 36 հոգով պաշտպանեն այն: Այդ 36 հոգուց ամեն մեկը, ոնց էլ չլինի, մի 7-8 ծանոթ կունենա այդ նույն Կոնգրեցում, այնպես չէ՞: Գիտես ինչ, Հայ դատի ԱՄՆ հանձնախումբը Դոնալդ Թրամփը չէ, որ Կոնգրեսում մեծամասնություն ունենա և իր ուզած գումարը պահանջի բանակի կամ այլ ծախսերի համար: Բայց, պատկերացրու, նույնիսկ Դոնալդ Թրամփին են երբեմն մերժում: Ուրեմն պետք է աշխատել և ոչ թե «պատմական հայրենիքից» մեծ-մեծ խոսել: