«Հարևանի կովը շրջանցում էր մեր ցանկապատը և մտնում մեր տարածք, պատմում էր նա, ես սիրով հետևում էի նրան, նա հանդարտ արածում էր խոտը, կշտանում և դարձյալ հեռանում էր այն ճանապարհով, որտեղից եկել էր, չէր վնասում ոչինչ, ոչ ծառ, ոչ էլ օտար բակում եղած որևէ բան: Նա իրեն ազատ ու անկաշկանդ էր պահում: Կարող եք զարմանալ, բայց յուրովի սիրում էի նրան և սպասում էի հաջորդ այցելությանը, կարծես կովն այդ իմ առօրյայի մաս էր կազմում: Նրա տերը մի օր ինձ ասաց, որ կովին պետք է մորթի և միսը վաճառի, քանի որ փողի խիստ կարիք ուներ: Տագնապն ինձ պատեց, տեղս չէի գտնում, լացս գալիս էր, սովորել էի նրան, կարոտում էի, մարդու պես նրա կարիքն ունեի: Քունս չէր տանում, ի՞նչ անել, պետք է անհապաղ մի ելք գտնեի: Խոսեցի տիրոջ հետ, առաջարկեցի կովին չմորթել նրան վճարելով փրկագինը: Հանգստացա: Սակայն չէի կարող նրան խնամել, տաք տեղ ապահովել, նա հղի էր և սպասում էր իր ձագուկին: Դարձյալ խոսեցի նախկին տիրոջ հետ խնդրելով, որ մի տեղ գտնի, որտեղ «իմ» կովը իր ապահով ու խաղաղ օրերը կանցկացնի հորթուկի հետ, մինչև կյանքի վերջը: Եկան մարդիկ և շատ խնամքով կովիս տեղավորեցին մեքենայի թափքին ու տարան: Նրանք գոմ ունեին և կարող էին տաք տեղն ապահովել: Անցան օրեր: Մի օր ինձ լավ լուր բերեցին, որ իմ կովը էգ ձագ է ծնել: Խաղաղվեցի: Ուրախ էի, որ կարողացա միանգամից երկու կյանք փրկել»: