Ես, Ռազմիկը, Անգելան ու երկու երիտասարդներից մեկը, որը պարզվեց ճարտարապետ է, սրճարանում ենք։ Սրանք նստել են այն սեղանի մոտ, որտեղ ես էի մի քսան րոպե առաջ։ Կապուտաչյան նայում է՝ ոնց եմ նկարում․ գրիչը մեկ աջ ձեռքիս է, մեկ ձախ․ հավասար փորձում եմ երկու կողմում էլ նույն պատկերն ստանալ։ Զգում եմ՝ ոնց է հետեւում ու չի էլ թաքցնում հայացքը։ Արդեն պատասխաններ եմ փնտրում, որ հնարավորության դեպքում ասեմ․ ասենք օրինակ՝ «ես էլ եմ ճարտարապետ, պարո՛ն Ռազմիկ, ինչո՞վ կարող եմ օգնել»․․․ «Նապոլեոններից» մեկն ինքն է ուտում, մյուսը՝ սեղանի կենտրոնում է, երկու երիտասարդները պատառաքով բզկտում են։