Շուրջ 186 000 գյուղացիական տնտեսությունների համար անասնապահությունը հանդիսանում է ապրուստի հիմնական միջոցը,իսկ լեռնային համայնքներում անասնապահությունից ստացած եկամուտներն էական են գոյության պահպանման համար,հանդիսանալով կանխիկ եկամտի հիմնական աղբյուրը: Այդ համայնքների բնակիչները հատկապես խոցելի են, քանի որ հաճախ ստիպված են լինում հիմնվել բնատնտեսության վրա:Տեղական ու միջազգային փորձագետների կողմից կատարված ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, անասնապահությունը լիարժեք չի օգտագործում իր զարգացման հնարավորությունները, մասնավորապես արոտների հիմնական մասը` հեռագնա արոտները թերօգտագործված են,այն դեպքում ,երբ գյուղամերձ արոտները գերօգտագործվում են ու կորցնում արտադրողականությունը:Լիարժեք չեն օգտագործվում վարելահողերի զգալի մասը, որոնք հանդիսանում են բարձրարժեք անասնակերի հիմնական աղբյուրը:Արածեցման կանոնները չպահպանելու հետևանքով դեգրադացվում ենգյուղամերձ արոտները, առաջացնելով բնապահպանական լուրջ խնդիրներ:Անասնակերի պակասի, հիվանդությունների առկայության, տոհմային գործի անբավարարության և ռեսուրսների անարդյունավետ կառավարման պատճառով օգտագործվում է անասնապահության ողջ ներուժի փոքր մասը միայն:Վերոհիշյալ խնդիրների լուծման նպատակով 2011թ. ապրիլի 1-ին Հայաստանի Հանրապետության ու Միջազգային զարգացման ընկերակցության միջև ստորագրվեց Համայնքների գյուղատնտեսական ռեսուրսների կառավարման և մրցունակության ծրագրի` ՀԳՌԿՄԾ –ի Ֆինանսավորման Համաձայնագիրը: