Կոկորդիլոսները հավաքվեցին ամբարտակի անվնաս մնացած գերանները, և երբ մարդիկ լողալով անցնում էին նրանց կողքից, ծիծաղում էին նրանց վրա, թաթերով ծածկելով բերանները։ Նրանք մարդկանցից ոչ մեկին չէին ուզում ուտել, չնայած գիտեին, որ նրանք արժանի են դրան։ Բայց երբ կողքից լողաց ոսկեզօծ համազգեստով մի մարդ, ծեր կոկորդիլոսը մի թռիչքով նետվեց ջրի մեջ և… «չրըխկ», երախը երկու անգամ չրխկացնելով` կուլ տվեց նրան։