Վարդանը հիացմունքով հայտնաբերել էր, որ եղբայրը չէր կորցրել կենսախնդությունը և ոգեշնչումը, որոնք բնորոշում էին նրան ժամանակին։ Այդպիսին էր Նուբարը։ Նույնիսկ դժվարությունների տակ կքած, երբ ուրիշները թևաթափ կլինեին, նա նորից սկսում էր երազել, հնարքներ էր փնտրում իրավիճակից դուրս գալու և առանց իրեն խնայելու գործի էր լծվում նպատակին հասնելու համար։