Հետո հինգ տարվա ջուր էլ հոսեց։ Ես սովորել էի ու այլևս չէի ամաչում ամիսը մի քանի անգամ թերթերում ու ամսագրերում շեղատառերով աչք ծակող խզբզանքներիս համար։ Ես նույնիսկ այնքան լկտիացա, որ սկսեցի բանաստեղծություններ էլ գրել։ Հետո համարձակորեն խարիսխ ձգեցի դրամատուրգիայում, և քաղաքում սկսեցին լուրեր պտտվել, որ հետմահու թատրոնը պիտի վերանվանվի իմ անունով, ու ես սկսեցի բանակցություններ վարել մի նշանավոր քանդակագործի հետ՝ թատրոնի առջև տնկվելիք ապագա արձանիս հաշվով։ Հետո լուսանկարներս մի քանի տասնյակներով բազմացրի, որպեսզի կարողանամ բավարարել զանազան խմբագրությունների, հանրագիտարանների, անթոլոգիաների ու նշանավոր մարդկանց լուսանկարներ հավաքող ամենախայտաբղետ կոլեկցիոներների պահանջները։