-Բուժկետը ահավոր վիճակում է գտնվում, պապս, որ ելներ հիմա կզարմանար, կասեր ես այստեղ անալիզ եմ տվել, դեռ նույն վիճակո՞ւմ է բուժկետը։ Փլվում է մարդկանց վրա՝ ո՛չ դուռ կա, ո՛չ էլ պատուհան։ Մանկապարտեզ չունենք, գյուղի երեխաներին տանում են Հոկտեմբերյանի մանկապարտեզները, շենքը կա, բայց մնում է տանիքը փոխեն ու չեն անում։ Դպրոցը չորս հինգ տարի է ինչ վերանորոգվել է, լավ վիճակում է։ Կոլեկտիվը շատ հաշտ ու համերաշխ աշխատում է, լավ ուսուցիչներ ունենք, լավ մասնագետներ։ Տնօրենը նոր է, մեկ տարի կլինի, որ նշանակվել է, ամեն ինչ լավ է դպրոցում, մենք դժգոհ չենք։ Դպրոցում մեր երեխաները սկսել են տաք ճաշից օգտվել, դպրոցում կսնվեն, մեր վիճակն էլ կթեթեւանա, հողի հետ քարշ ենք գալիս էս տարիքում։ Երեխաներն էնքան են սիրում իրենց դպրոցը, որ ասում են թե ինչի է գալիս էս շաբաթ-կիրակին, ուզում ենք ամեն օր դպրոց գնանք,-գոհունակությամբ ավելացնում են երիտասարդ ծնողները։