0038 գաղտնի հրամանի մասին մենք հետո ենք իմացել, եւ դա ներառելով` արդեն ամբողջացել է բանակի ներգրավման ողջ խճանկարը: Այդ հրամանի մասին չէի կարող այդ ժամանակ հարցաքննել Միքայել Հարությունյանին, որովհետեւ դա ի հայտ էր եկել շատ ավել ուշ: Իր հետ հարցաքննության ընթացքում նա ասում էր, որ ինքն այդ ժամանակ եղել է Վրաստանում, իսկ բանակը միայն օգնել է ներքին զորքերին տրանսպորտային միջոցներ տրամադրելով: Մինչդեռ ներքին զորքերի զորամասերի հրամանատարները ՊՆ-ին հակասող բացատրություններ էին տալիս` նշելով, որ իրենք ոչ մի բանակային տրանսպորտային միջոց չէին օգտագործել: Այսինքն՝ մենք ապացուցեցինք, որ այդտեղ նստածները բանակի զինվորներ էին, որոնք ինքնաձիգ էին կրում: Այս եւ այլ ստեր հետագայում ի հայտ բերեցինք, եւ գնալով պատկերը պարզ էր դառնում եւ հասկանում էինք, թե իրականում ինչ էր տեղի ունեցել: Եթե չլուծարեին Փաստահավաք խումբը, մենք շատ բաներ ջրի երես կհանեինք, եւ իրենք դա գիտեին, որովհետեւ խումբն օժտված էր բավական լայն լիազորություններով: Երբ ասում եմ` «մենք», նկատի ունեմ ինձ եւ տիկին Սաֆարյանին, մնացածները պարզապես լրացրել էին խմբի կազմը: Բայց նրանք մեզ համար խոչընդոտներ չէին ստեղծում: Խոչընդոտ դարձան այն ժամանակ, երբ սկսեցին նրանց օգտագործել խումբը լուծարելու համար: Նրանց պարզապես հրահանգեցին, որ այլեւս չգան նիստերին, ու չեկան: Իսկ այդ ներկայությունը պարզապես անհրաժեշտ էր թեկուզ քվորում ապահովելու համար: Ամենացավալին այն էր, որ քիչ առաջ իմացա, որ Վահե Ստեփանյանին ստիպել էին դիմում գրել: