Իզմիրլյանի` կաթողիկոս ընտրվելը ուղեկցվեց կղերական բանսարկություններով և խառնակություններով: Նախապես ամեն տեսակի զրպարտություններ էին բարդել ազգայնական Օրմանյանի վրա, որպեսզի նա չընտրվեր կաթողիկոս: Տիրող իրավիճակը երևում է Կոմիտասի նամակի այս տողերից. «... Սիրտս լցված է. եթե չամաչեմ լաց լինելու, ցավերս շատացել են: Տես աչքովդ, թե ինչպես մարդիկ ավերում, կործանում են պատիվ, անուն, եկեղեցի, սրբություն, ազգայնություն և ինչպես գործիք են դառնում չարի ձեռին, և ապա մի՛ լցվիր, մի՛ լար, մի՛ ողբա Խորենացու պես, իր իսկ ողբով. այժմ նույն պատկերն է մեր շուրջը, և նորա ուրվականն է ողբում մեր անբուժելի ցավերը»: Առաջադեմ և զարգացած մարդիկ արհամարհվում էին, եկեղեցին կուսակցականացվում էր: Տարբեր պատճառաբանությամբ ճեմարանից հեռացվում են Կոմիտասի ընկերները` նկարիչ Եղիշե Թադևոսյանը, Հովհ. Հովհաննիսյանը, Վ. Փափազյանը, Մանուկ Աբեղյանը, Աճառյանը և էլի ուրիշներ: