Այս աշխատութեան հետ սերտօրէն կապուած է Դաւթի միւս երկը՝ Արիստոտէլի կատեգորիաների մեկնութիւնը: Այստեղ Դաւիթը կրկին անդրադառնում է հասկացութիւնների հարցին եւ վերլուծում Արիստոտէլի տասը կատեգորիաները (ստորոգութիւնները)՝ գոյացութիւնը, քանակը, որակը, յարաբերութիւնը, տեղը, ժամանակը, դրութիւնը, տիրապետումը, գործողութիւնը եւ կրաւորութիւնը: Հայերէն պահպանուած 38 գլուխներում Դաւիթը քննում է միջնադարեան փիլիսոփայութեան համար շատ կարեւոր՝ ընդհանուրի եւ եզակիի փոխյարաբերութեան խնդիրը: Նա դրսեւորում է փիլիսոփայական իր լայն գիտելիքները եւ քննադատական վերաբերմունքը հին յունական փիլիսոփայական դպրոցների հանդէպ: Այս երկը մեզ է հասել եզակի ձեռագրով (ՄՄ ձեռ. թիւ 1930), որտեղ պակասում են աշխատութեան սկիզբը եւ վերջը: Լրիւ է նրա յունարէն տարբերակը, որը հրատարակել է Ադոլֆ Բուսսէն, սակայն՝ կամայական կերպով, շեղուելով ձեռագրերից՝ փոխել է վերնագիրը եւ վերագրել երկը Էլիասին: Այդ տեսակէտը մերժուած է մեր կողմից, եւ վերականգնուած են Դաւիթ Անյաղթի հեղինակային իրաւունքները: