Ետ	դաոնա՛նք, պրծա՛նք, հազար	ծեր	ու	պառավ, հազար	տղա	ու	աղջիկ, մանուկ, ծծկեր	իրար վրա	փրթած՝ վաղուց	ձենըները	կտրեցին, երկնային	քունը	մտան: Ժահահոտությունը	քիչ-քիչ սկսում	ա	բարձրանալ, հարավի	չոր	քամին` փչում. ամպերն	էլ	ետ	սարերի	գլխըներին հավաքվեցան, նրանց	աղաղակը	աստված	չիմացավ: Արեգակը	վազում	ա	արևմուտը	հասնի, ղզլբաշը՝ Ապարան	քաշվում. Խլղարաքիլիսեցոց	հոգիքը` ո՞ւր.— դրախտը, արդարը	դժոխքը	ե՞րբ կերթա: Խլղարաքիլիսեն	էրվեց, ամպերը	քաշվեցին, սարերը	դինջացան, հարիր	տասը — տասնըհինգ	տարեկան	տղա, աղջիկ	Հասան	խանի	օրդուն	մտան: Ղոնշունը	նաղրախանեն ածելով, պար	գալով	ետ	ա	դառել. դահիճքը	իրանց	թրերն	են	հազրում, մոլլեքը	իրանց	լեզվները սրում, որ	Քրիստոսի	որդիքը	Ալուն	մատաղ	անեն: Վա՜յ, վա՜յ, Հայոց	ազգ	ջան, է՞ս	օրին	էիր	դու արժան: