— Աղա՛, գլուխդ, արևուդ	ղուրբան, վալլախա, չընք	գինա, թե	էս	շան	լաջերիցն	էլ	կա՞ն, թե՞	չէ. ամա	օյաղությունն	աղեկ	է: Սրանց	չանգիցը	շունը	չի՛	խլսի, մարդն	իմ	ա՞լ	կխլսի: Մգա	աստծուն փառք, խազար	էնպես	ջանավար	մեր	առաջը	գան, զէնոնց	խերն	անիծեմ, մեկ	թուր	տո՛ւր	մեր ձեռը, մենք	գինանք, թե	իմա՞լ	քո	ճակատը	պարզ	կէնենք: Մեր	ամեն	մեկը, սուրբ	Կարապետ գինա, էսոնց	տասնին	խավի	պես	կծալի, տակը	կքաշի: Դու	դարտ	մի՛	արա: Ռահաթ	պարկի, մեր երեսը	ոդացդ	հողն	ըլի: էսոնց	քոքը	կտրվի. քանց	շուն	շատ	են, քանց	գել` առավել: Թե	մեզ կխարցնես, մենք	էմլա	խեյրաթ	կտեսնինք, որ	մեր	կես	պարկի, կես	ղարավուլ	քաշի: Էս	ձորեր խանա	լիքն	են: