Չնայած նրանք մինչև ուշ գիշեր խոսել էին ձերբակալությունից հետո Վարդանի հետ տեղի ունեցածի մասին, վերջինս չկարողացավ քնել։ Նա շտապում էր գործի անցնել Մարոյին ու Թովմասին ազատելու համար։ «Պահել»... Ի՞նչ էր թաքնվում իրականամ այդ բառի տակ։ Արդյոք նրանց ձերբակալել էին իրեն ձեռք գցելու համա՞ր։ Դժվար էր պատկերացնել։ Ամենատրամաբանական բացատրությունը Մարոյի հիասքանչ գեղեցկությունն էր... Վարդանը հեռու քշեց այդ միտքը և կենտրոնացավ ձեռքի տակ եղած միջոցների վրա, որոնք կօգնեին իր հարազատների ազատագրության գործին։ Մարոյին հեռագիր ուղարկելու մասին նույնիսկ չէր կարելի մտածել։ Հեռագիրը նրան չէր հասնի և միայն կարող էր նախազգուշացնել գավառապետին, որը հնարավորություն կունենար նրանց տեղափոխելու, իսկ հետո ասելու, որ ինքը ոչնչից տեղյակ չէր։