Մի	գիշեր	Աննան, անդամալույծին	ջուր	մատուցանելիս, լսեց	մյուս	սենյակից	Շուշանիկի	գոռոցը: Անցավ	այնտեղ	լամպը ձեռին, նայեց: Աղջիկը	քնած	էր	և	երազում	խոսում	էր: Աննան	ցնցվեց, լսելով	երազողի	բերանից	մի	քանի	անգամ	Սմբատի անունը: Հետևյալ	օրը	նա	տեսածը	պատմեց	Դավթին	և	կրկին	թախանձեց	նրան «իմանալ	երեխայի	ցավը»: