«10 օրվա գործը ձգձգվում-քաշքշվում է 3-4 ամիս, և դա արվում է այնպիսի մախինացիաներով, կնիկավարի, որդա-ոջլաբար, որ…էլ ջիղ չմնաց: Տղա մենք ազգ չենք, մենք թյուրիմացություն ենք: Մեր արյունը վաղուց է մածուն դարձել, այն էլ խանութի (անյուղ-անսեր) մածուն... Մի խոսքով բանը հասցրին ЦК, որտեղ կարող էի վերջին հաշվով ինքս գնալ, (կյանքումս թեև առաջին անգամ), և ոչ թե այնպես մի մորթապաշտ, կաշվի համար կնիկն ու հայրենիքը մեկ վայրկյանում ծախելու պատրաստ тварь, որպիսին… Մկրտիչ Ներսիսյան կոչվածը, մի սուտ ակադեմիկոս, մի 2-մետրանոց վախկոտություն, մի... բունիաթովի երկվորյակ…»,- դառնացած գրեց Պարույր Սևակը մտերիմ ընկերոջը. «Ճշտի համար աքսոր չկար, ստի համար ինչո՞ւ լռել»: «Ես օգնեցի բոլորին, ես ինձ միայն չօգնեցի, Կորով տվի ամենքին, միայն ինքս հոգնեցի, Խորհուրդներով իմ խելոք խելք հավաքած գնացին, Քանի՜-քանի՜սը կյանքում - ե´ս էլի գիժ մնացի». «Նրա աչքերում որոշ դատապարտվածություն կար: Իսկ ինչո՞ւ էր այդ դատապարտվածությունը նկատվում: Պարզ է, որովհետև Պարույրի պես մարդիկ առանց մաշկի մարդիկ են: Նրանք սպանե՜լ են Պարույրին…: Վերջին հաշվով իհարկե նրան սպանեցին…»,- տասը տարի անց պիտի գրեր Եվգենի Եվտուշենկոն: «Գիտե՛մ՝ Ես էլ եմ գնալու շուտով, Ուր որ է, այո, գնալու եմ ես, Բայց չե՜մ կորչելու». «Իհարկե սպանել են: Ավտովթարի ենթարկված ձեր տաղանդավոր նկարիչ Մինասը մտադրվել էր պարզել Սևակի մահվան հանգամանքները, սակայն ինքն էլ արժանացավ նույն ճակատագրին»,- ասաց Սևակի թարգմանիչ Յունա Մորիցը: «Այս ահեղ դարը ինքը ինձ ծնեց Եվ... քանի՜ անգամ կործանել ջանաց».