Ես այդ ժամանակ նոր էի կարդացել Առաքել Դավրիժեցու «Պատմությունը»` Ջուղայից հայերի` դեպի Պարսկաստան բռնագաղթի մասին, որ տեղի էր ունեցել 1604 թվականին: Պարսից շահ Աբասը, թուրք-պարսկական պատերազմից հետո, զավթում է Հայաստանի մի մեծ հատված Օսմանյան կայսրության տիրապետությունից և բռնակցում է Պարսկաստանին: Շահական Պարսկաստանն այդ դարերում տնտեսական և մշակութային անասելի ցածր մակարդակի վրա է եղել. իսլամը կասեցրել էր պարսիկ ժողովրդի և երկրի առաջընթացը: Շահ Աբասն ուզում էր զարգացնել Պարսկաստանի առևտուրն ու տնտեսությունը` հայերի առևտրական գործունեության, գյուղատնտեսական հմտությունների, արհեստների ու մշակույթի միջոցով: