-Անկեղծ ասած՝ կինոն երբեք իմ սերը չի եղել,- ի զարմանս շատերի պիտի բարձրաձայներ օրերից մի օր ստեղծագործական տևական պարապուրդներից հուսահատվող դերասանուհին։- Իմ ամենամեծ սրբությունը թատրոնն է։ Թատրոնը դրական լիցքերի մարտկոց է, ի տարբերություն կյանքի։ Մարդը պիտի մաքրվի թատրոնի լույսով, ինքնաճանաչման ու ինքնահաղթահարման, ուժի ու բարության տուն է թատրոնը։ Հասարակության ճգնաժամային պահերին արվեստը ընդհանրապես զորակոչվում է պահպանելու մարդուն, ճանապարհ տալու, իդեալ դառնալու, վերջիվերջո այդ ճգնաժամը հաղթահարելու միջոց լինելու... Բայց ստացվել է այնպես, որ քիչ թե շատ ստեղծագործելու հնարավորություն ինձ կինոն է տվել։ Կինոյի աշխարհում ես ինձ ավելի լավ եմ զգում։ Այստեղ բոլորովին այլ վերաբերմունք է իմ նկատմամբ՝ գնահատում են, վստահում։ Կինոյում ես մարդ եմ զգում ինձ ու դերասանուհի, դառնում եմ ինքնավստահ...Այսօր ես այնքա՜ն եմ զգում Հենրիկ Մալյանի պակասը՝ նրա ներկայության, նրա մտածողության, նրա հոգեբանության, նրա հայության...