“Այդ նպա­տա­կով էլ եկել էի Երե­ւան, մեզ հետ զրու­ցե­լիս“, ասաց Ռո­բերտ Կա­րա­պետ­եա­նը: “Ժա­մա­նե­լուցս շատ առաջ պա­րոն նա­խա­րար Սէյ­րան Օհան­եա­նին նա­մակ-գրու­թիւն էի ու­ղար­կել այն մա­սին, որ ես լու­սան­կա­րել եմ Հ.Հ. 20-ամ­եա­կին նուիր­ուած երե­ւան­եան զօրա­հան­դէ­սը, ցան­կու­թիւն ու­նեմ բե­րե­լու այն Երե­ւան, տե­ղում ցու­ցադ­րե­լու, ապա այն ամ­բող­ջու­թեամբ նուի­րե­լու նա­խա­րա­րու­թեա­նը: Կարճ ժամ­ա­նա­կում դրա­կան պա­տաս­խան ստա­ցայ նա­խա­րա­րու­թիւ­նից եւ առանց որե­ւէ ակն­կա­լի­քի, այլ իմ երկ­րի, իմ հո­ղի հան­դէպ պարտ­քի զգա­ցու­մով ցու­ցա­հան­դէսն առայ ու եկայ Երե­ւան“: