-Այո, այստեղ է հենց ձևակերպվում պետության քաղաքականությունը, երբ մենք փորձում ենք որոշել՝ իսկ ո՞րն է այն կինոն, որն անհրաժեշտ է այսօր պետությանը։ Այսօր կինոյի լոլորտին տարեկան ցուցաբերված պետական աջակցությունը հավասար է եվրոպական միջին բյուջեով մեկ ֆիլմի ծախսին։ Մենք փորձում ենք դաշտը կարգավորել այնպես, որ պետության տրամադրած փոքր գումարի դեպքում ռեժիսորը համարտադրող գտնելու հնարավորություն ունենա։ Մենք կորցրել ենք 30 տարի, ու քանի որ պետությունն է եղել ֆիլմարտադրողի հիմնական ֆինանսավորողը, կոռուպցիոն գործընթացներ են տեղի ունեցել։ 30 տարի մարդիկ հարկեր են վճարել պետությանը, դրանցով ֆիլմեր են նկարվել, բայց արդյունքում այդ գումարները փոշիացվել են, որովհետև կինոարտադրանքի որակ չեն տվել։ Այդ 30 տարին նշանակում է մի ամբողջ սերնդի ոտնատակ տալ։ Երբ շուկայում իշխելու քո խաղաքարտերով ոչնչացրել ես մարդկանց ստեղծագործական գաղափարները։ Իսկ այդ մարդիկ կորցրել են ինքնադրսևորման հնարավորությունը, ու այսօր արդեն միգուցե այլևս մրցունակ չեն։