Վերադառնալով հայաստանեան ճակատին, մինչ 1918-ի յունւար եւ փետրւար ամիսներուն թուրքերը իրե՛նք խաղաղութեան եւ հաշտութեան կը հրաւիրէին Անդրկովկասեան Սէյմի կառավարութիւնը, որ շտապելու եւ դրականօրէն ընդառաջելու պատճառ չունէր, մարտին Բրեստ-Լիտովսկի պայմանագրի կնքումէն ետք ճիշտ հակառակ ընթացքը պարզւեցաւ: Այնուհետեւ թուրքական կողմը ինք սկսաւ խուսափողական պատասխաններ տալու Սէյմի կողմէ իրեն ուղղւած բանակցութեանց հրաւէրներուն: