Ե­րես­նա­մեակ մը ա­ռաջ, երբ ­Հա­յաս­տան տա­կա­ւին են­թա­կայ էր խորհր­դա­յին բռնա­տի­րու­թեան, իսկ հայ­կա­կան սփիւռ­քի տա­րած­քին միայն ­Դաշ­նակ­ցու­թիւնն ու ա­նոր հա­մա­կիր բազ­մու­թիւն­նե­րը սրբու­թեան պէս կը պահ­պա­նէին եւ ազ­գա­յին ա­ռիթ­նե­րով կը պար­զէին Ե­ռա­գոյ­նը, կը յի­շեց­նէին ­Հա­յաս­տա­նի ­Հան­րա­պե­տու­թեան (­Մա­յիս 28ով կեր­տո­ւած) ­Զի­նան­շա­նը ու կը հնչեց­նէին «­Մեր ­Հայ­րե­նիք»ը, ոչ ոք կրնար ե­րե­ւա­կա­յել ան­գամ, որ այս­քան ա­րագ ու ար­մա­տա­կան փո­փո­խու­թե­նէ պի­տի անց­նէր աշ­խարհն ու հայ կեան­քը։