Զելիհան տեսնում էր, որ Ստամբուլը դարձել է երջանկությամբ լեցուն մեծ քաղաք, ճիշտ Փարիզի պես' ռոմանտիկ ու կախարդական: Չնայած Փարիզում չէր եղել: Մի ճայ անցավ մոտիկից, շատ ցածր: Մի շոգենավ ձայնեց հեռվից: Մի պահ Զելիհան հավատաց, որ նոր և գուցե գեղեցիկ մի ժամանակի շեմին է կանգնած: Հետո մրմնջաց ինքն իրեն. «Ինչո՞ւ թույլ չտվեցիր. Ալլա՛հ: Ինչո՞ւ չթողեցիր, որ ազատվեմ այս երեխայից»: