2011-ի վեր­ջե­­­­­րը կամ 2012-ի առա­­­ջին ամիս­­­ներն էին։ Սու­­­րիոյ մէջ քա­­­ղաքա­­­կան բա­­­րեփո­­­խու­­­թեան պա­­­հանջքով սկսած ժո­­­ղովրդա­­­կան ապստամ­­­բութիւ­­­նը պե­­­տու­­­թեան կող­­­մէ ճնշո­­­ւած էր բռնու­­­թեամբ եւ հետզհե­­­տէ կը վե­­­րածո­­­ւէր տհաճ պա­­­տերազ­­­մի մը։ Հա­­­զարա­­­ւոր սու­­­րիացի գաղ­­­թա­­­­­­­կան­­­ներ ստի­­­պուած սկսած էին բախ­­­չիլ դէ­­­պի հիւ­­­սիս, թող­­­լով իրենց տու­­­նե­­­­­­­րը, ար­­­տե­­­­­­­րը, գիւ­­­ղե­­­­­­­րը, թա­­­ղերը։ Անոնք իրենց ետին թո­­­ղած Հա­­­լէպը, Ճե­­­րապ­­­լուսը, Միւնպի­­­չը, Ռաք­­­քան, Տէր Զօ­­­րը՝ ապաս­­­տա­­­­­­­նած էին Թուրքիոյ հա­­­րաւը գտնո­­­ւող ճամ­­­բարնե­­­րը, ոմանք ալ հա­­­սած էին Ան­­­տիոք, Քի­­­լիս, Այն­­­թապ, Ուրֆա, Մար­­­տին, Ատա­­­նա եւ նման քա­­­ղաք­­­ներ, նոյ­­­նիսկ մին­­­չեւ Իզ­­­միր ու Պո­­­լիս։