Հայաստանում ատոմային էլեկտրոկայան կառուցելու գաղափարն առաջին անգամ քաշեց ՀԿԿ ԿԿ-ի առաջին քարտուղար Զարուբյանը` 1964 թվականին։ Հանրապետությունում ջրային և օրգանական վառելիքի ռեսուրսների սակավության պայմաններում էլեկտրաէներգիայի անկախ ու հուսալի աղբյուր կառուցելու անհրաժեշտությունը կասկած չէր հարուցում։ Նման աղբյուրը հնարավորություն կտար, որ Հայաստանը ոչ միայն զարգացներ արդյունաբերությունը, այլև կփրկեր Սևանա լիճն էկոլոգիական աղետից։ Նախարարների խորհրդի ու ՀԿԿ կենտկոմի 1967 թվականի օգոստոսի համատեղ նիստում կայացվեց վերջնական որոշում. Հայաստանում պետք է լինի ատոմային էլեկտրակայան։