Ողջամի՜տ։ Մարոն գիտեր, որ իր էության մի մասը երբեք «ողջամիտ» չէր լինելու և չէր համաձայնելու ընդունել, որ կյանքը կարող էր իրեն բաժանել Վարդանից։ Ինչպե՞ս կարող էր ողջամիտ լինել, երբ իրենից խլում էին իր ամենաթանկ բանը։ Ինչ իմաստ կարող էր ունենալ իր կյանքը հեռու այն տղամարդուց, որին նա նվիրել էր իր ողջ էությունը։ Նրա ստամոքսը կծկվեց, արյունը զարկվում էր քունքերին, նա ճչալու ցանկության ուներ։