— Սմբատով	ջան, Երոուսալեմսկ	ջան, ո՛րդիք. Թաղեցե՛ք	ինձ	այսուհետև	ձեր	ձեռովը: Թե	որ	մեկ քանի	օր	էլ	աստված	ինձ	կյանք	պետք	է	տա, թո՛ղ	էնդուր	համար	տա, որ	էս	էրված	սրտիս մուրազը	կատարեմ, մեր	խեղճ, ցրվյալ	ազգը	էլ	ետ	իրանց	աշխարհը	բերեմ, էս	մեկ	բանն	էլ	թո՛ղ էս	կարոտ	աչքս	տեսնի, հետո, ա՛խ, հետո	Հայաստանի	սուրբ	հողի	տակը	մտնիմ: Խնդրեցե՛ք, խնդացե	ք, խնդացե՛ք, խնդրեցե՛ք, ո՛րդիք	ջան, որ	ձեր	ծերունի	հոր	էս	մեկ	խնդիրն	էլ	աստված լսի, էլ	ուրիշ	բան	չե՛մ	ուզում: Հայաստա՛ն, Հայաստա՛ն, տո՛ւր	ինձ	քո	սիրտը, տու՛ր	ինձ գերեզման: էլ	որ	նոր	ազգեր	թե	գան	ու	երթան, ա՜խ, չի	մոռանաս	քո	սև, դառն	օրվան նեղությունն, տանջանքն, կա՛ց	ու	զգաստացի՛ր, քո	խեղճ	որդոցը	սիրով	պահպանի՛ր, էլ	քո զավակը	գերի	մի՛	քցիր: Սուրբ	հողդ	իմ	երեսս, ընտի՛ր	Հայաստան, աթոռ	աստուծո, տուն Արշակունյան: Ախր	որտեղանց	որտեղ	թռաք, էկաք, սիրելի	ո՛րդիք, որ	ձեր	Հայրենիքը	տեսնիք, — վերջապես	հարցրեց	սրբազանը	զարմացած	աչքերը	սրբելով	ու	էս	ազնիվ	հայկազանց	գլուխը դոշին	կպցնելով, — ախր	մի	ասեցե՛ք, որ	դինջանամ. ձեր	կարոտն	էի	քաշում, ձե՛զ	էի	ուզում, ձե՛զ որ	էս	սհաթին	իմ	սիրտն	իմանաք, իմ	ուրախությանը	մասնակից	ըլիք, ո՛րդիք	ջան, հայոց	ազգի բարի	շառավիղք: էդ	ո՞ր	աստվածը	իմ	մեղավոր	սրտի	խոհուրդն	իմացավ	ու	ձեզ	ինձ	մոտ	բերեց: