­Խու­սա­փե­լով ի­րեն ծիւ­րող, պատ­նէ­պատ խփող, լլկող ան­ձե­րից, յա­ճախ նա փախ­չում էր լեռ­նե­րը, պահ­ւում աշ­խար­հիս հե­ռա­ւոր ան­կիւն­նե­րում։ ­Բայց ա­մէն ան­գամ, այս­պէս կամ այն­պէս, յա­ջող­ւում էր նրան գտնել, բռնել, վան­դա­կի կամ սնդու­կի մէջ դնել, ու­զա­ծին պէս գոր­ծա­ծել… չար­չա­րել։