Պատմական ժամանակաշրջանում մարդկային ինտեգրված գրականության վերաբերյալ հասարակական և քաղաքական զարգացումները փիլիսոփայական տրակտներն ու շահարկումներն են։ Ռոմանտիզմի անխուսափելի արձագանքը պայթյուն էր վերջին 18-րդ դարում, որը վերահաստատեց հին ռոմանսների և ժողովրդական գրականության ստեղծագործական և ֆանտաստիկ կողմնակալությունը և հաստատեց անհատական ​​փորձառության և զգացմունքների գերակայությունը: Բայց քանի որ 19-րդ դարը շարունակվեց, եվրոպական արվեստը զարգացավ իրատեսությամբ և բնականությամբ,իրական կյանքի գրավիչ փաստերի և սոցիալական միտումների նկատմամբ: Բնականության արտահայտման մեծ մասը անուղղակի պաշտոնական ​​էր և ազդում էր հասարակական և քաղաքական փոփոխությունների վրա, սակայն 20-րդ դարի դրամաներն անցան սուբյեկտիվ, ընդգծված անգիտակից շարժառիթների և անհատական ​​,սոցիալական բնապահպանական ճնշումների միջով ։ Այնպիսի գրողներ, ինչպիսիք են Պրաուստը , Էլիոտը, Ջոյսը, Կաֆկան և Պիրանդելլոն միտում ունեն ներքին, այլ ոչ թե արտաքին իրողությունների նկարագրման: