Իր մտերմութեանը մէջ շատ ընկերական էր Թամամեանը եւ անոնք որոնք կը փնտռէին իր ներկայութիւնը կը բոլորուէին իր շուրջ ու անպայման կը քաղէին իր տրամադրութեան քաղցրութիւնը, բոլորովին հեռու՝ իր ուղեղը կրծող հարցերէն: Բնաւորութեան իր այս երեսը ինծի համար աւելի շեշտ ստացաւ երբ պատիւը ունեցայ պաշտօնակցելու իրեն, Մելգոնեանի ուսուցչութեանս տարիներուն... եւ դառնալու նաեւ երբեմնի իր նարտի մրցակիցներէն մին: Իր յանդիմանութիւնները կամ դիտողութիւնները միշտ ալ փաղաքշական համ կ'ունենային, ոչ թէ կծու այլ անոյշ պղպեղի պէս եւ մէ՛կ բառի մէջ կը խտացնէր իր դժգոհութեան կամ «զայրոյթ»-ին ամբողջական քարոզը, «Տանկալա՛խ»: Թիրախ դարձած աշակերտը սակայն չէր վշտանար, չէր ցնցուեր, չէր խայտառակուեր, քանի որ այդ հակազդեցութեան մէջ կը տեսնէր «պատիժ»-ին անվնաս կողմը, գործուած սխալին դիմաց: Լաւ հնչուող բառ մը չէր հարկաւ, բայց երբ թռէր Թամամեանին բերնէն, ախորժելի կը դառնար, տուն տալով կատակի եւ զուարճութեան: