Հենց	քիչ	էր	մնացել, որ	տանուտերը	սիլեն	ետ	քաշի	ու	նրա	մեկ	քոռ	աչքն	էլ դզի, ատամները	փորն	ածի, որ	իր	տերն	էնպես	թողել, իր	քեֆի	ետևիցն	էր ընկել, դովթալաբ	գզիրը	էլ	սիլամիլին	մտիկ	չտվեց, ղաստ	արեց, որ	իր	ծուռը դզի, աղի	խաթրն	առնի, ու	էրկու	ձեռով	որ	կճուճը	շուռ	չտվեց	տանդրոջ գլխին, աստված	ազատի, ինչ	նրան	հանդիպեց: Մեկ	եքա	կճուճ, հինգ տարվա	թթու, թանձր, պճպճուն	բազկաթանը	էնպես	նրան	ողողեց, որ ջրհեղեղի	օրն	էլ	էնպես	անկոծում, էնպես	զուլում	չէ՛ր	էլած, չէ՛ր	տեսնված	յա լսված: Տանուտերը	հո	տանուտերը, քոռ	գզրի	սիրտը	ջուր	կապվեցավ: Բազկաթանի	հոտը	էնպես	քյալլին	դիպավ, որ	տասը	գազ	ծուլ	էլավ	ու	գող շան	պես	վրվրթալով, սրսրթալով, հեթեթալով	ետ	թռավ	գոմի	պուճախն	ու մնաց	քար	կտրած, սառած: Մեկ	մկան	բունը	որ	հազար	թումանի	տվել	էին, կառներ, մեջը	կմտներ, որ	իր	սև	օրը	լա	ու	տանդրոջ	ձեռիցը	պրծնի: Քու դուշմանի	գլուխը	չի	գա, ինչ	նրա	հալն	էր. Տանդրոջը	հո, աստված	ո՛չ	շհանց տա, ընչանք	թաքրար	ջուր	կբերեին, իրանն	իրան	հասավ: Միրուք, բերան, քամակ, ծոց, քուրք-մուրք՝ հոտած	բազկաթանի	մեջը	չխչխպում, ծլծլում	էին: Ջեբ, լաբչին՝ բոլոր	լցվել	էին, տուտը	պճեղն	էր	հասել: Քամակը	քոր	էր	ընկել, աչքերը	մրմնջում	էին, թե	ուզում	էլ	էր, որ	ժաժ	գա	չէ, փոխանն	էնպես	էր	լցվել բազկաթանով, որ	փաչեքը	իրար	դիպչելիս	դափի, զուռնի	ձեն	էին	հանում, չփչփում: