Բայց դրանք միայն ցերեկվա պատրանքներ էին: Իսկ երազներում Ֆերիդե մորաքույրը ոչ թե գեղեցկատես սիրելիների էր տեսնում, այլ կարկատած կապոցներ: Գիշերները կախարդող գույներով ու տարբեր երկրաչափական ձևերի կարկատած կապոցներ էր պատրաստում: Օվկիանոսի հոսանքները պարում էին նրա կողքին, աշխարհն անծայր հնարավորություններով և ամենացավալի վթարներով լի գերբնական գնդի տեսք էր ստանում: Կառուցվող ամեն բան նույն պահին կարող էր փլվել: Բժիշկներն ասել էին, որ Ֆերիդե մորաքույրը չսրտնեղի, կանոնավոր ընդունի դեղերը, բայց չգիտեին, թե նրան ինչն է ուժ տալիս: Գրիր ու ջնջիր, կառուցիր ու քանդիր, տուր և վերցրու: Մի հավատա մնայունությանը, հավատա միայն պահի անցողիկությանը: Ֆերիդե մորաքրոջ միտքը հիանալի կոլաժի էր նման: