Այդ ընթացքում Ասյան ճնշված հետևում էր Արմանուշի քաղաքավարությանը, կողամիսն ուտելիս նրա ցուցաբերած ջանքերին: Գլուխը կախեց, ախորժակը կորավ: Դրանից առաջ հայ ընկեր չէր ունեցել, բայց տեղահանության մասին աոաջին անգամ չէր, որ լսում էր: Դրանից առաջ էլ որոշ բաներ էր լսել, որոշ դրական, բայց ավելի շատ՝ բացասական բաներ: Բայց նրա համար նորություն էր նման պատմությունը իրական մարդուց լսելը: Սակայն Ասյային իրականում այլ բան էր հետաքրքրում' Արմանուշի հիշողությունը: Երբեք չէր հանդիպել մեծահասակի հիշողություն ունեցող երիտասարդի: