Հեռատեսիլէն, թերթերուն միջոցաւ, ֆէյսպուքով առանձին անհատներ կը թիրախաւորեն Հայաստանեայց Առաքելական մեր Մայր Սուրբ Եկեղեցին, որ մայր դաստիարակը եղած է մեր ժողովուրդին աւելի քան 1700 տարիներ։ Հայաստանեայց Առաքելական Եկեղեցին մեր ինքնութեան գլխաւոր խորհրդանիշն է եւ որեւէ ցեխարձակում, Հայաստանեայց Եկեղեցւոյ նկատմամբ, սկսելով ամենախոնարհ սպասաւորէն մինչեւ Ամենայն Հայոց Վեհափառին անձը, մեզ երբեւէ պիտի չտկարացնէ։ Կ՚ուզենք վստահեցնել մեր հաւատաւոր ժողովուրդին, մանաւանդ գիտնալով, որ Հայ Եկեղեցին, որպէս մայր դաստիարակը մեր ժողովուրդի զաւակներուն, նոյն եկեղեցւոյ զաւակները իրենց հաւատարմութեան մէջ իրապէս պիտի մնան անխախտ եւ անսասան, որովհետեւ կը հաւատան Հայաստանեայց Առաքելական Եկեղեցւոյ առաքելութեան եւ կը հասկնան, որ առանձին անհատներ կ՚ուզեն վարկաբեկել Եկեղեցին՝ անոր հասցէին ուղղուած անտեղի արտայայտութիւններով, զրպարտութիւններով։ Եթէ իրապէս կան նեղութիւններ, մտահոգութիւններ, հայհոյանքը արտայայտուելու մօտեցում չէ։ Մանաւանդ որ Հայ Եկեղեցին երէկ, այսօր եւ, վստահ եմ՝ գալիք բոլոր ժամանակներուն երկխօսութեան մօտեցում մը որդեգրած է իր ժողովուրդի զաւակներուն հետ։ Հայ հոգեւորականը՝ քահանան, վարդապետը, եպիսկոպոսը, նաեւ անձնապէս ես՝ որպէս խոնարհ սպասաւորը Հայաստանեայց Առաքելական Եկեղեցւոյ հոգեւոր առաջնորդի պաշտօնով, վայելած ենք Վեհափառ Հայրապետին մտերմութիւնը բազում առիթներով, երկխօսութիւններ կազմակերպուած են, ինքզինք տրամադրելի դարձուցած է հարցում-պատասխաններու ժամանակ, ժողովուրդը յուզող, յատկապէս՝ երիտասարդութիւնը յուզող հարցերուն, երբ ինք պատասխանած է համբերութեամբ, սիրով, հայրական գուրգուրանքով: