Բախվելով այդ իրավիճակին՝ յուրաքանչյուր մարդկային էակ, որը որոշակի առողջ դատողություն եւ բանականություն ունի, կարող է շփոթվել: Ես այդ կանոնից բացառություն չեմ: Ինձ ատելության մթնոլորտում չեն մեծացրել: Ես չեմ նեղանում թուրք ժողովրդից, որը դաստիարակվել է ժխտողականության մթնոլորտում: Ես ի վերջո ցանկանում եմ վստահել այդ երկրի երիտասարդությանն ու ժողովրդին… Եւ գիտեմ, որ մի գեղեցիկ օր այդ երիտասարդությունը կբացի աչքերը եւ հաշիվ կպահանջի իր առաջնորդներից՝ բազմամյա ստի ու անպատվության համար, այն բանի համար, որ անտեղյակ է պահել իրենց` իրենց իսկ պատմության հետ առերեսվելու հարցում: Վստահ եմ, որ իրոք մի օր՝ ոչ շատ հեռավոր, այն կջնջի իր «ճակատից այդ բիծը», ինչպես ասում էր թուրք բանաստեղծ Նազիմ Հիքմեթը, գլուխը չթաքցնելով ավազի մեջ, այլ սեփական պատմությանը տեր կանգնելու ճանապարհով, որը խղճի ազատագրում է լինելու նաև: Եւ այդ նույն օրը, անկասկած, բոլոր պայմանները կարող են ստեղծվել՝ հայ-թուրքական վերջապես անկեղծ ու բարյացակամ երկխոսության մեկնարկի համար: