Կարինե Հակոբյան. –Ամերիկայից տառացիորեն շաբաթներ առաջ էի վերադարձել և տպավորություններս բավական տխուր էին: Այնքան, որ հանդիպումների ընթացքում երբ խոսում էի Սփյուռքի ներկայիս բնութագրական վիճակի, նշանակության, նպատակի մասին ինձ թվում էր, որ դիտարկումներս այնքան էլ ականջահաճո չէին, որովհետև դրանք դիպչում էին Սփյուռքում ապրող մարդկանց ամենախոցելի տեղին՝ ուծացմանը, շեշտում ակնհայտ մի իրողություն՝ եթե այսպես շարունակվի, իրենց երեխաներն այլևս հայ չեն մնալու: