Վարդանն անզոր նստեց ծալովի աթոռի վրա, մաքրեց ճակատի քրտինքը։ Նա շատ ավելի էր հուզված, քան ցույց էր տալիս։ Նա անկարող էր սթափ մտածել, քանի որ գլուխը լցված էր Շիրակի խոսքերից ծնունդ առած պատկերներով։ Նրան շրջապատող աշխարհը փուլ էր գալիս՝ իր հետ տանելով բոլոր այն արժեքները, որոնք Վարդանը պաշտպանել էր։ Նա քսան տարով հետ էր գնացել և հայտնվել էր այն ժամանակաշրջանում, երբ Աբդուլ Համիդ II-ն էր ցուցադրում իր բարբարոսությունը։ Մարո՜, Թովմա՜ս։ Իսկ Ազնիվ խանումը... իսկ իր եղբայրը... իսկ մնացած հայերը...