Այդ տարիների ընթացքում հայրս հարյուրավոր անգամ Շուշիից ոտքով գնում է հայրենի Վաղատուր գյուղ ու վերադառնում՝ գրեթե ամեն անգամ անցնելով մի նոր պատահարի ու օրհասի միջով, ամեն անգամ հանդիպելելով հայոց սար ու ձորերն աղբի ու աղետի պես հեծող զինված թուրք ղաչաղների և միշտ էլ հրաշքով փրկվելով այդ բաշիբոզուկների հետապնդումներից….