«Բարե՜ւ-տո՜ւն...», կը կրկնեմ մտովի եւ կը զգամ, որ հրճուանքի պէս բան մը կը խաղայ մէջս։ Այգեստանը այդ նոյն վայրն է, ուր ես իբրեւ ուսանող տուն վարձած էի 1993 թուականին։ Այսքան ալ հաճելի զուգադիպութի՞ւն։ Թէեւ համացանցէն տեղեկացած էի այս պանդոկի գոյութեան, բայց չէի կապուած՝ սենեակ մը ապահովելու համար։ Խորհրդաւորութիւնը չէր ձգած որ այդ մէկը ընէի։ Պէտք է անորոշ ըլլար ամէն բան եւ յանկարծակի լուծումներ գային։ Ա՛յս էր որ կը սպասէի այս ճամբորդութենէն։ Քանի որ դէպի Հայաստան այս թռիչքս նաեւ ճակատագրական իմաստ ունէր ինծի համար։ Հոնկէ պիտի սկսէր իմ կեանքիս իրական փոփոխութիւնը, նոր մկրտութեան պէս բան մը պիտի ըլլար այս անգամ Հայաստանը ինծի համար։ Ու ես այդ հաւատքով ելած էի ճամբայ։ Չարը պէտք էր խափանուէր ու բարիին դարաշրջանը բացուէր կեանքիս մէջ։ Այլապէս ի՞նչ կÿարժէր կեանքս, եթէ նոյն ձեւով պիտի շարունակուէր՝ աննպատակ ու անհայրենիք։ Եւ այնպէս, ինչպէս պատերազմին նախորդող գիշերը քաջերը կը հաղորդուին յանուն հայրենիքի նահատակութեան նշխարով, ես ալ հայրենի եզերք կը թռչիմ՝ կեանքիս հունն ու իմաստը վերագտնելու միակ մտասեւեռումով։ Գիրքս է գլխաւոր դրդապատճառը, այո՛, բայց ես ունիմ լեցնելիք բացեր՝ սէրերու եւ հոգեկան աղաղակող պահանջներու, իմաստի ու նպատակի վերաթարմացման առումներով։ Ու այդ բոլորին մեկնակէտը կը հանդիսանայ հայրենի եզերքը։