Միայն 1900-ին տուն եկավ, դարձավ իրենց հինգ գյուղի տանուտերը: Աշուն էր, Էրգիրը մի քիչ խաղաղ էր, ու Աղջեի սիրտն իրեն շուտ-շուտ Վարդնոց գյուղի կողմը կտաներ, գեղեցկուհի Անահիտենց ընկուզենու տակ... Մի խաղաղ առավոտ Վարդնոցի Կարմիր Իրիցու հայտնի տան քահանայի՝ տեր Քաջի Ադամի շեմին Աղջեի հարազատները յարխուշտա զարկին, հետո՝ Մշու խըռ։ Տղերքը թիկունք թիկունքի տված՝ ոտքով զարկում էին ու ծնկում, թիկունքները ցնցում, թեքվում ուռենու նման ու կաղնիների պես ձգվում։ Հողը հրճվում էր նրանց ոտքերի զարկերից... Աղջեի քույրերը երկինք հասնող ձայնով թագվորագովք էին երգում.