Ինչու՞ այդքան պատմվեց, որովհետեւ իրականում (միգուցե մեծամիտ է հնչում) ինձ թվում է՝ պատմությունը հենց այդպիսի երեւույթ է. երբեք ամբողջական չի պատմվում, կցկտուր է։ Արվեստաբան եւ թարգմանիչ Դավիթ Իսաջանյանը ներկայացումից հետո մոտեցավ, ասեց, որ ձայների սիմֆոնիա էի փորձել ստանալ։ Ինձ համար դա էր․ ինքը տարբեր ձայների խառնուրդ էր․ դրա մեջ ղժժոց կար, աղմուկ կար, կարեւոր չէր հենց պատմությունը՝ որպես ինֆորմացիա ճշտելու հարցը։ Ուզում էի՝ հանդիսատեսը լսի պատմության աղմուկը։