Հայաստանում հաճախակիացած՝ «Ազգ-բանակ-եկեղեցի» թեմայի բեմականացման մասով արդեն շատ բան պարզ է երկրի հասարակության համար: Կոռումպացված ու ապագաղափարականացված իշխանությունն ավելի ու ավելի հաճախ է փորձում սրբազնական իմաստ տալ իր գործողություններին՝ մարմնավորվելով ազգի աստվածավախ փրկիչի կերպարում: Այդպիսի գործելակերպը բնորոշ է աշխարհի քրեականացված շատ վարչակարգերի համար: Չնայած հասարակության կողմից իշխանությունների այդ գործելակերպի խստիվ քննադատությանը, գործող վարչակարգը համառորեն վարում է եկեղեցու եւ պետության սերտաճման ուղեգիծ: Նրան պարզապես այլ ուղի չի մնացել, քան նկարել ու ցուցադրել «իշխանության եւ ժողովրդի միասնության» կեղծ պատկեր: Իսկ մեզ պետք է հետաքրքրի ընդամենը մի հանգամանք. ինչո՞ւ այդ գործելակերպը հաջողություն ունի եւ որքան երկար կարող է շարունակվել այդօրինակ ներկայացումը: Չէ որ տեղեկատվական տեխնոլոգիաների բավարար զարգացման, հասարակական-քաղաքական կյանքի թափանցիկության պայմաններում պիտի որ խորքային պատճառ ունենա քաղաքականություն խաղացող հանցաշխարհի բազմամյա հաղթարշավը: Իսկ դա նշանակում է, որ հոգեբանական ինչ-որ հիմք կա Հայաստանում նման քաղաքական պրակտիկայի կայուն արմատավորման համար: