Այ, հենց հիմա ինչ-որ մի լավատես հեռուստացույցի էկրանից բացատրում է, որ այսօր էլ երեխաները կարդում են գրքեր, բայց ուշ են սկսում: Գիրք կարդալը ջութակ նվագելու պես բան է` պետք է մանկուց սկսել: Իսկ հիմիկվանները ուշ են սկսում ու շուտ էլ ավարտում են: Խթան չկա: Ասում են` մի տատիկ թոռանը ընթերցանության վարժեցնելու համար գրամեքենայի վրա տպում էր «Պատերազմ և խաղաղությունը» և որպես «самиздат» տալիս մանչուկին, քանի որ նա սովորական գրքեր այլևս չէր կարդում: Միշտ էլ հավատացել եմ, որ ոչինչ այնքան ազատության կարիքը չի զգում, ինչպես գրականությունը: Իսկ պարզվում է, որ լիակատար ազատության պայմաններում նա դալկանում է, ինչպես կակտուսը սևահողային գոտում: Իհարկե, ազատությունը բարձրագույն բարիքն է, ու եթե նա վնասում է գրականությանը, ապա ես էլի ազատության կողմնակից եմ… բայց, ինչ ուզում ես` ասա, վիրավորական է: Նախկինում գրողն էր մտքերի տիրակալը, հիմա նրան փոխարինել են հեռուստատեսային մեկնաբաններն ու այդ… ինչպես էր… դե, շոումենները: Ահա Ելենա Խանգան. «Ասացեք, ինչպե՞ս եք վերաբերվում ձեռնաշարժությանը»: Ողջախոհ տեսքով մի աղջիկ պատասխանում է. «Շատ դրական: Միացնում եմ տեսամագնիտոֆոնը, նայում ու…»: Նախկին պուտչիստը զայրանում է. «Տեսեք, թե ու՛ր ենք հասել»: Թեև սարսափը բոլորին չէ, որ պատել է: Իմ ծանոթներից մեկը թերթում գրել էր, որ ընդհանրապես պոռնոգրաֆիա դիտել երևի թե չարժե, բայց մինչև տասնչորս տարեկանը` ինչո՞ւ ոչ: Մի գեղեցիկ աղջիկ, քմծիծաղելով, էկրանից բացատրում է, որ ամենից լավ դրանով ցնցուղի տակ զբաղվելն է: Լավ է, որ հեռուստացույցի ալիքները փոխելը դեռ քո իրավասության մեջ է: