2013 թվականի նախագահական ընտրություններից առաջ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանն արդեն հայտարարել էր, որ կմտնի ընտրապայքարի մեջ, եթե Քոչարյանը թեկնածությունն առաջադրի: Քչերը նկատեցին, բայց իր այդ հայտարարությամբ Տեր-Պետրոսյանը, ըստ էության, միջամտեց նախագահական ընտրություններում հիմնական ֆավորիտի` նախագահ Սերժ Սարգսյանի վերընտրությանը: Դրանով պետք է բացատրել նաեւ Ռոբերտ Քոչարյանի հենարան հանդիսացող ԲՀԿ-ի պահվածքը, որ նույնպես հրաժարվեց թեկնածու առաջադրելուց: Հաշվարկի հարց էր: Մտնել պայքարի մեջ եւ պարտվել մի բան էր, իսկ իր տասնամյա շրջանը պաշտոնավարած եւ Սահմանադրության պահանջով հեռացած նախագահի ինստիտուտը չխաթարելը՝ մեկ այլ բան: Ընդդիմության միասնական թեկնածուի անպտուղ փնտրտուքն ի վերջո (ակամայից) հանգեցրեց Սերժ Սարգսյանի` որպես այդ պահի միակ շատ թե քիչ ընդունելի թեկնածուի շուրջ չգրված կոնսենսուսի: Ավելին կարող եմ ասել` 2013թ. նախագահական ընտրություններից առաջ Հայաստանում ստեղծվել էր քաղաքական մի վիճակ, որ Սերժ Սարգսյանն ամենամեծ ցանկության դեպքում էլ չէր կարողանա հրաժարվել հօգուտ Քոչարյանի, որովհետեւ նախնական պայմանավորվածությունների բացակայության եւ Քոչարյանի դեմ հասարակական տրամադրվածության պայմաններում բավականին մշուշոտ էր ՀՀԿ-ԲՀԿ գզվռտոցի պայմաններում իշխանական կարկանդակը խժռելու հեռանկարը: Անկայունություն ոչ մեկին պետք չէր, եւ հենց դա էր ընկած 2013թ. նախագահական ընտրությունների տրամաբանության հիմքում: