Սակայն շատ շուտով հակառուսական կրքերը հանդարտվեցին` իրենց տեղը զիջելով հայոց լեզվի ուղղագրության շուրջ հայտնի բանավեճերին, որոնք ուղեկցվում էին փոխադարձ վիրավորանքներով` երբեմն անցնելով թույլատրելի եւ անթույլատրելի բոլոր սահմանները: Վերացավ արտաքին թշնամին, ծնվեց ներքինը. հայաստանցի լեզվաբանը հայհոյում էր սփյուռքահային, սփյուռքահայը` հայաստանցուն, եւ երկու կողմերն էլ մոռացել էին, որ իրենք հայ են, եւ որ այդ բանակռվին հետեւում են ոչ միայն հայերը: Եւ մարդիկ, որոնք կոչված էին հայոց լեզվի միջոցով ամրապնդելու հայ ժողովրդի միասնությունը, իրենց անպտուղ վեճերով քայքայում էին այդ միասնության հիմքերը: