Ծնվել է Պոլսում 1736թ. դեկտեմբերի 4-ին, (այսինքն արդեն 280 ամյակն է, լրանում է 2016թ.-ի դեկտեմբերի 4-ին, 2016-ին, նաև «Պատմության» տպագրության 230 ամյակն է): Կարապետը (միչև կաթոլիկ վարդապետ կարգվելը) Պոլսում ավարտելով հայկական վարժարանը, ուսումը շարունակում է սուրբ Ղազար կղզու Մխիթարյան միաբանության դպրոցում, հետո նաև եվրոպական մի քանի համալսարաններում: «Պատմություն հայոց…»-ը գրելիս նա հին ձեռագրերին ու մատյաններին ծանոթացել է բնօրինակների լեզվով: Եղել է բազմալեզվանի, հիմնովին տիրապետել է հունարեն, լատիներեն, իտալերեն, ֆրանսերեն, անգլերեն, գերմաներեն, պարսկերն, ասորերեն, եբրայերեն, թուրքերեն, ինչպես նաև մի շարք մեռած լեզուների և կարողացել է հայոց պատմության որոշ շրջաններ լուսաբանել օտար սկզբնաղբյուրների միջոցով, հայոց պատմությունը համադրելով հարևան ժողովուրդների պատմության հետ: Ինչպես նշում են գրքի համալսարանական վերահրատարակության առաջաբանի հեղինակները, Չամչյանցի պատկառելի քանակի գիտական ուսումնասիրությունները զարմանք ու պատկառանք են առաջացնում, ունեն նաև աղբյուրագիտական նշանակություն: Նրա ուսումնասիրության առարկա են դարձել ոչ միայն հայոց պատմությունը, այլև լեզվաբանությունը, մանկավարժությունը, մշակույթը, կրոնագիտությունը, աշխարհագիտությունը: Բավական է ասել, որ «Պատմություն հայոց, ի սկզբանե աշխարհի մինչև 1785թ.» գրելիս նա օգտագործել է 23 հայ և 70-ից ավելի օտար հեղինակների տպագրած գրքեր, հարյուրավոր վավերագրեր, հիշատակագրեր, թղթեր (նամակներ), ողջույնագրեր, եկեղեցական ժողովների որոշումներ, կանոնագրքեր, ճառընտիրներ, վկայություններ, գրական գրավոր և բանավոր ստեղծագործություններ, և դրանց մեջ եղած փաստերը միմյանց հետ համեմատելուց հետո միայն, տեղադրել է իր պատմության մեջ, դա էլ համարելով ոչ ստույգագույն վարկած: