Գյուլսում տատիկը երբևիցե պատասխան սեր չգտած կին է, ոչ թե դանդաղ, այլ անմիջապես ծերացած կին, կուսությունից ծերության մի ցատկ կատարած, երբեք միջին տարիք չունեցած կին: Իրեն ամբողջությամբ նվիրել էր միակ որդուն, աղջիկներին երբեք հաշվի չէր առել և նրան էր երկրպագել, կյանքի զրկանքների դեմ մխիթարանքը որդու մեջ էր փնտրել: Բայց Մասթաֆայի Արիզոնա գնալուց հետո մնացին միայն կանոնավոր ուղարկվող բացիկներն ու երկտող նամակները: Երբեք ընտանիքին տեսակցելու համար Ստամբուլ չվերադարձավ: Գյուլսում տատիկն իրեն լքված էր զգում, վշտից բացի, լքվածությունն ամոթ էր, լքվածին թվում է, թե ամաչելու բան է անում և դա շտկելու համար ոչինչ չի կարող անել: Նա էլ իր ներսի ցավին վերջ դնելու համար դրսի աշխարհի վրա թափեց զայրույթը: ժամանակի ընթացքում քարի պես դարձավ: