Դիոն Կասսիոսի հաղորդումը, սակայն, իրականում այնքան էլ միանշանակ չէ, իսկ հայկական սկզբնաղբյուրների հայտնած տեղեկատվությունն էլ ավելի է խորացնում ոչ միանշանակությունը: Ամենից առաջ նշենք, որ հռոմեական պատմիչի մոտ ոչ մի խոսք չկա այն մասին, որ Խոսրով I Մեծը մահացել է հռոմեական գերության մեջ և այդ հանգամանքը ենթադրվել է ըստ երևույթին միայն այն բանի ազդեցության տակ, որ հայերի հետ հաշտության եզրեր փնտրելիս հռոմի նոր կայսրը թագ է ուղարկում Հայոց արքայի որդի Տրդատին, ինչպես նաև գերությունից ազատում է վերջինիս մորը, այն դեպքում, երբ Խոսրով I Մեծի մասին ոչինչ չի հայտնվում: Այս առումով թերևս կարելի է ենթադրել, որ, այո, թեև Խոսրով I Մեծը խաբեությամբ գերվել է, սակայն հետագայում ազատ է արձակվել կամ փախել է գերությունից, իսկ <…Հայոց թագավորի դեմ… մղած պատերազմը> դադարել է հռոմեական կողմի զիջումների, ինչպես նաև այն բանի արդյունքում, որ հռոմեական կողմը փորձ է կատարել գահի հակակշիռ ստեղծել ի դեմս Տրդատ արքայազնի, երբ, կարծես ի հակդրություն հոր, թագ է ուղարկվում որդուն: Այս առումով <Հայոց թագավոր>-ն իրականում Խոսրով I Մեծն է, այլ ոչ թե նրա որդի Տրդատը, ընդ որում բացառված չէ նաև, որ հայերի կողմից առկա է եղել որոշակի երկակի խաղ՝ հայր ու որդի ցուցադրել են գժտություն, որպեսզի հռոմեական կողմը, հիմք ընդունելով այդ հանգամանքը, հույս դնի Տրդատ արքայազնի վրա և, արդեն վերջինիս սիրաշահելու համար, ազատ արձակի նրա մորը: Իրոք, Տրդատը հետագայում որևէ կերպ չի հիշատակվում որպես արքա և Մեծ Հայքի թագավորությունը շարունակում է կառավարել Խոսրով I Մեծը: Ավելին, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ սրանից մի քանի տասնամյակ անց ծնված իր որդուն Խոսրով I Մեծը կրկին կոչում է <Տրդատ> անունով, կարելի է կարծել, որ հոր ու որդու հարաբերությունները երբեք էլ ճգնաժամ չեն ապրել, իսկ իր նորածին որդուն էլ <Տրդատ> անունը տալը նպատակ է հետապնդել վառ պահել մինչ այդ երևի թե մահացած և հորը մեծ վիշտ պատճառած տարիքով ավելի ավագ որդու հիշատակը: Եվ վերջապես չպետք է աչքաթող անել, որ <…Հայոց թագավորը… հույս ուներ նաև ստանալու այն փողը, որ ամեն տարի ուղարկում էին հռոմեացիները>՝ խոսքը Կովկասյան անցումները պահպանելու համար նախատեսված գումարի մասին է, որը ստանում էր հենց Խոսրով I Մեծի հայր Վաղարշ II-ը: Ինչ վերաբերում է Զոնորասի հաղորդմանը, ապա այստեղ նկատի է ունեցվում արդեն Խոսրով I Մեծի մյուս որդի Տրդատը՝ Մեծ Հայքի թագավորության առաջին քրիստոնյա միապետը, որի <որդիներ>-ի մասին հաղորդումն ամենայն հավանականությամվ ավելի շատ ունի <հետևորդներ> կամ <տոհմակիցներ> իմաստը: Այս առումով հատկանշական է, որ հաղորդումն ունի նաև ներքին տրամաբանական թերություն, քանզի, եթե <Տրդատ>-ը իրոք <փախել> էր, ըստ ասվածի ներքին տրամաբանության, խուսափելով պարսկական սպառնալիքից, ապա նրա <որդիներ>-ը չէին կարող ապաստանել նույն պարսիկների մոտ: