Ապրած 80 բազմաբովանդակ տարիների հուշամատյանի առաջին էջը ցավալիորեն չխունացավ երբևէ։ Թե ինչ է նշանակում ծնվել հալածախտի համաճարակով բռնկված 37 թվին, «ժողովրդի թշնամու» զավակը հետո միայն ամբողջ սահմռկեցուցիչ խորքով պիտի ըմբռներ։ Եղիսաբեթ մոր և Մարիամ մորաքրոջ ու նրա ամուսնու՝ Ստեփանի ապրեցնող խնամքի բարեբախտությամբ, ի հեճուկս մռայլապատ ժամանակների, պիտի լուսավորվեր կիսաորբ մանկությունը, մարդկային ազնիվ հատկանիշներ սերմաներ նորաբողբոջ հոգում։ Մեծ Հայրենականի տարիներին, դպրոցում սովորելուն զուգահեռ, մոր հանապազօր բեռը փոքր-ինչ թեթևացնելու ջանադրությամբ հազար ու մի հնարք պիտի գտներ. կոստյում կարեր, գուլպա ու կտավ գործեր... Միաժամանակ կյանքի դասեր քաղեր։ Իրենց Բետանա թթի ծառի բերքի մի մասը երբ շուկայում վաճառելու էր տանում, անընդհատ ջրում, մաքրում էր շրջապատը, խոնավ լաթով սրբում թասը, որ հանկարծ ճանճեր չհավաքվեն։ 15 րոպեում սպառվում էր թութը։ Հարևանները դժգոհում էին, իսկ ինքն ավելի ու ավելի էր համոզվում, որ մարդը նախընտրում է մաքուր ապրանք, մաքուր պահվող շրջապատ։