Ներսը նստած է ուրիշ երիտասարդ մը ցորենագույն դեմքով, ածխային սևությամբ բեղերով: Կարծեք հայը այդ նստողն էր, իսկ ֆրանսիացին՝ Քաչան: Այնքան հայու նման էր այդ նստող երիտասարդը, որ ես վստահությամբ կմոտենամ իրեն և «բարև, հայրենակից»,— կըսեմ: Երիտասարդը ձեռքիս շարժումը տեսնելով, ինքն այ կելլե ոտքի, ձեոռքը կերկարե ինձի և ֆրանսերենով.