Այնպես չէ, որ անցած 20 տարիների ընթացքում Հայաստանում կամ Արցախում նշանակալի քաղաքաշինական գործունեություն չի ծավալվել։ Խնդիրը, սակայն, դրանց քանակի եւ որակի մեջ է, իսկ որ ամենակարեւորը՝ փիլիսոփայության։ Շրջե՜ք ամբողջ Հայաստանով, քիչ թե շատ բարվոք համապետական ճանապարհներից թեքվեք դեպի համայնքներ տանող ճանապարհները՝ հընթացս չմոռանալով զմայլվել հայրենի բնությամբ, մտեք գյուղեր կամ քաղաքներ, եւ 20-ամյա ռեժիմի «փիլիսոփայությունը» ակնառու կդառնա մինչեւ վերջին մանրուքը։ Գյուղապետերը՝ մանր ֆեոդալների նման կառավարում են համայնքներում տասնամյակներով, կարծես՝ ժառանգական կալվածատերեր լինեն։ Իրենց իշխանավարության ընթացքում նրանք, եթե անգամ հաջողել են բարեկարգել համայնքի ճանապարհների 1-2%-ը, մի այդքան էլ ջրագիծ կամ այլ ենթակառուցվածք են փոխել, բյուջեից հատկացված հսկայական գումարներից էլ դպրոցի կամ մանկապարտեզի մեկանգամյա վերանորոգում կազմակերպել, փոխարենը՝ չեն հապաղել ընդլայնել եւ վերակառուցել սեփական կալվածքները ճի՛շտ միջնադարյան ֆեոդալի ճաշակով եւ մտածողությամբ՝ արտաքինից պարսպապատ, ներքուստ՝ հնարավորինս շքեղ։ Այսպես է Հայաստանը կառուցապատվել գյուղերից մինչեւ Երեւանի Հյուսիսային պողոտա, փոքր ֆեոդալից մինչեւ հիմա արդեն բոլորին հայտնի՝ խոշորները։ Ամենուրեք տիրել է պետական բյուջեից հատկացրած գումարներով մասնավոր շահերի սպասարկմանն ուղղված կառուցապատման քաղաքականությունը։