Մեր տան փոքրիկ պարտէզում մի բարձրուղէշ ընկուզենի ունէինք, որի վրայ ամռանը մանր ու սեւաթոյր մրջիւնների մի անհատնում շարան բարձրանում էր անդադար եւ կրկնաշարք կազմելով՝ վար իջնում։ Նրանք կրծում էին ծառի կեղեւը, կամ էլ մի փոքրիկ խոռոչից մտնում ու մեծ վնաս էին պատճառում նրա գոյութեանը։ Ամէն ինչ էինք անում, ամէն տեսակ քիմիական բաղադրութիւններ սրսկում՝ ձերբազատուելու համար այդ գարշահոտ մրջիւններից, բայց անօ•ուտ։ Մի քանի օր նրանք անհետանում էին, բայց նորից յայտնւում։