Դիմացս նկարակալն է, որի վրա ճերմակ թուղթ է փակցված. Այնքա՜ն կատարյալ` չափի, ձևի, գույնի ներդաշնակությամբ, որ չեմ էլ ուզում ձեռք տալ: Թուղթը նույնպես մարդու աշխատանքի արդյունք է, չէ՞: Վրան երկու գիծ քաշեցիր ամեն ինչ փոխվեց: Վերջ: ՛՛Կենսագրության" նոր էջ է սկսվում: Թուղթ շատ եմ սիրում: Եւ թղթակույտերից մեկը կամ երկուսը, երբեմն չորսը հանելիս, տխրում եմ: Մտածում եմ, չեմ հասցնի ունեցած բոլոր թղթերը գործածել: Հետո ինքս` ինձ սփոփում եմ, ասում եմ. ոչինչ, ինձանից հետո տղաս կօտագործի: Բայց նույն րոպեին զգում եմ, որ ինքս եմ ուզում ունեցածս տրցակները բացել, նկարակալին փակցնել և նկարել, էլի նկարել: Ափսոսանքս մեծ կլինի եթե չկարողանամ կամ չհասցնեմ ուզածս կերպ օգտագործել իմ ճերմակ թղթերը: