Հիմա անդրադառնանք հեղափոխության կազմակերպիչների մարտավարությանն ու հռետորաբանությանը։ Միանգամից մի կողմ թողնենք անհիմն պնդումներն այն մասին, որ տեղի ունեցածը իրական հեղաշրջում չէր, այլ միայն բեմականացում իշխանությունների կողմից՝ սեփական իշխանությունն ամրապնդելու համար։ Այս պնդումը միանգամայն անհիմն է և անտրամաբանական, որովհետև նույնիսկ Էրդողանի նման անկանխատեսելի քաղաքական գործչի համար անհավանական կլիներ այսպիսի արկածախնդրության գնալը, քանի որ վտանգը, որ իրավիճակը ցանկացած պահի կարող էր դուրս գալ վերահսկողությունից և ընթանար բոլորովին այլ սցենարով, ակնհայտ էր։ Մի կողմ դնենք նաև այն տեսակետը, թե սրա հետևում կանգնած էր Ֆ. Գյուլենը։ Արդեն զառամյալ և հիվանդ թուրք նախկին հոգևորականը ոչ մի ազդեցություն չի ունեցել և չունի Թուրքիայի ԶՈւ վրա և անտրամաբանական է կարծել, թե արդեն ավելի թույլ ցանց ու ազդեցություն ունեցող գործիչը կարող էր հեռվից հեռու նախապատրաստեր այսպիսի մեծ գործողություն։ Մեկ այլ հարց է, որ արդեն հիմնական վտանգը չեզոքացնելուց հետո իշխանությունները որոշ քայլերով փորձում են առավելագույնը քաղել իրադարձությունից և ստանալ նոր քաղաքական դիվիդենտներ, այդ պատճառով որոշ քայլեր ավելի շատ պոպուլիստական և խաղարկային կարող են լինել։