-Պապայի հետ հիշում եմ, որ շաշկի ու շախմատ էինք խաղում, տղայական խաղեր, գզվում էինք խալու վրա: Ֆուտբոլ շատ ենք սիրում երկուսս էլ, պապայի հետ բակում` դաշտում ֆուտբոլ էինք խաղում: Բայց այդ բոլոր խաղերը այնքան քիչ էին լինում: Իսկ երբ լինում էին, իմ ուրախության, երջանկության պահերն էին: Նեղանում էի, որ քիչ էր խաղում հետս: Բայց հիմա եմ հասկանում, թե ինչու էր պապան միշտ մտահոգ, մտազբաղ: Հիմա էլ չեմ նեղանում, գիտակցում եմ, որ Հայաստանի ճակատագրով էր մտահոգ: