Այսօր ՀՀ-ում տպագիր մամուլի վիճակը բացառապես նույնն է, ինչ երկրում գոյություն ունեցող տնտեսական, արդյունաբերական, մշակութային եւ այլ ոլորտներինը: Ամեն ինչ կենտրոնացված է մայրաքաղաք Երեւանում: Թերթերը գրվում են հիմնականում երեւանցիների մասին ու երեւանցիների համար: ոյություն ունեցող տասը մարզերում գրեթե թերթ չեն կարդում: Հայաստանի մոտ 1000 գյուղերից եւ ոչ մեկում թերթի կրպակներ չկան: Մեկական կրպակներ կան միայն նախկին ԽՍՀՄ-ի 37 շրջկենտրոններում, որտեղ վաճառվում են 5-10 օրինակ թերթեր: յուղերում բացարձակ ինֆորմացիայի սով է: Շատ տեղերում ցուցադրվում է միայն Հ1 հեռուստաալիքը: յուղական ժողովուրդն անտեղյակ է երկրի անցուդարձից ու գրեթե մոռացված: Այս իրավիճակում «Նոյյան տապան» գործակալությունը նախաձեռնեց տպագրել «Նոյյան տապան» շաբաթաթերթի իր բնույթով նոր` հայերեն տարբերակը, որի նորամուծությունը կայանում է նրանում, որ 16 էջանոց թերթի 8 էջերը համահանրապետական են, իսկ մնացած 8 էջերը` նվիրված են յուրքանչյուր մարզի եւ պարունակում են նորություններ եւ լուսանկարներ տվյալ մարզի եւ դրա գուղերի մասին: Թվով 10 այդպիսի թերթերը կոչվում են «Նոյյան տապան-Սյունիք», «Նոյյան տապան-Տավուշ» եւ այլն: