Յոթնազավակ Շուշան մայրիկը (հիմա էլ ապրում է) կանգնեց իրենց շահ թթենու մոտ ու աղոթքն առաքեց երկնայինին՝ ամենակարող Տե՛ր, օգնական լե՛ր մեր տղորանցը, փրկի՛ր մեր էս անմեղ ժողովրդին։ Նույն պահին երկինքը մթնվեց, Արցախա սարերի թուխ թխպերը, որտեղից որտեղ, Գանձասարի, Ամարասի, Գտչավանքի կողմերից սահանքով աճապարեցին, եկան ու սեւ լաթի պես փակեցին ազերու հորիզոնը։ «Փառքդ շատ, Տեր Աստված, որ ձայնս լսեցիր»։ Մի քանի րոպեների մեջ, ուղղակիորեն, ամեն ինչ կարգավորեցին։ Գյուղի շրջափակման մասին գուժող Ալյոշայի կրակոցները ոտքի հանեցին բոլորին... Մեծ ու փոքրով զենք առան, ասում են՝ երբ նեղն ես ընկնում, տանդ քարն էլ է քեզ հետ շարք կանգնում։ Շենի որոշումը միանշանակ էր, ոչ միայն ծերերն ու կանայք, ծծկեր երեխեքն անգամ զինվորագրվել էին... Եվ դա թուրք նշանառուին այնքան էր կատաղեցրել, որ լվացքապարանից կախված մանկական շորերն էր անգամ կրակի տակ առել...