Այս պահին գոնե ավելի կարեւոր է, թե որքանո՞վ է Լավրովիՙ նույն թեմայի շուրջ արդեն երկրորդ հայտարարությունը միջամտություն Հայաստանի ներքին գործերին: Հիշեցնեմՙ Լավրովը (հասկանալՙ Ռուսաստանը) սկսեց անհանգստանալ այն պահից, երբ Հայաստանում ոչ թե գեներալ Մանվելի տունն ու հոգին բացահայտեցին, այլ Քոչարյանին ու Խաչատուրովին մեղադրանք առաջադրեցին: Առաջին հայացքիցՙ այո, Լավրովի ի՞նչ գործն է, թե մենք այստեղ ո՞ւմ ենք մեղադրում, ո՞ւմ ենք ձերբակալում եւ որքա՞ն արագ ենք հաղթահարում տարիների կոռուպցիոն շղթայից ծնված համատարած անարդարությունն ու գաղջ մթնոլորտըՙ տարածելով սիրո գույներ: Մենք անկախ երկիր ենք ու ինքներս ենք որոշում նման բաները: Օրինակ Հայաստանի ԱԳ նախարար Զոհրապ Մնացականյանը երբեք իրեն թույլ չի տվել մտահոգություն հայտնել Նավալնիի հերթական ձերբակալությունից հետո կամ Բելառուսում ռեժիմի հերթական չարաշահումների մասին: Ի դեպ, ինչո՞ւ: Գաղտնիք բացահայտեմ. քանի դեռ գոյություն ունեն ԵԱՏՄ-ն ու մանավանդ ՀԱՊԿ-ը, մեր ԱԳ նախարարն իրեն նման իրավունք կարող է վերապահել, բայց դա նշանակում է, որ Լավրովը եւս նման իրավունք ունի: Բանն այն է, որ եթե ՀԱՊԿ անդամ երկրներից որեւէ մեկում ներքաղաքական իրավիճակն այնքան է եռում, որ առաջանում է պայթյուն, կամ առնվազն դրա վտանգ, ապա դաշնակիցները պարտավոր են օգնություն տրամադրելՙ դաշնակից երկրում սահմանադրական կարգի պահպանման համարՙ առնվազն չեզոք չմնալով: Չմոռանանք, որ կոնկրետ ՌԴ-ն մեր երկրում ռազմաբազա ունի եւ ՀՀ Զինված ուժերի հետ համատեղ ապահովում է Հայաստանի հատկապես արեւմտյան սահմանի անվտանգությունը, եւ ուրեմն չի կարող անհաղորդ լինել այդ սահմանից այս կողմ տիրող իրավիճակին: Այսինքն, եթե մենք ուզում ենք, որ Մոսկվան, Մինսկը, Աստանան... նման հայտարարություններ չանեն, ապա նախ պետք է դուրս գանք ՀԱՊԿ-ից ու ԵԱՏՄ-ից, ինչը անել, գոնե մեր վարչապետի խոսքով, Հայաստանը չի պատրաստվում: