Ձմռանը Սաքին փակված էր իր դարբնոցում, օրն ի բուն` խորհրդավոր սարքումարքի հետ։ Եվ գարնան հետ ձի հեծավ, Հաճարկուտի փեշով ոլորվող ճամփով գյուղից ելավ դուրս ու մի շաբաթ չերևաց։ Սաքին հրացան էր պատրաստել, տարել էր փողագալարները փորելու։ Ու երբ վերադարձավ, գյուղ չմտած, ձին թեքեց կածանով, ելավ բացատը, ձին կապեց ընկուզենուց, կանգնեց անտառից խլած իրենց տափի կենտրոնում, հրացանն ուղղեց երկինք ու թըրա՜խկ… թըրա՜խկ… թըրա՜խկ… կրակեց. ամենքին հասկանալի լեզվով Սաքին ասում էր` անտառից հող ենք խլել և ով փորձի խլել, օրը կսևացնեմ։ Թըրա՜խկ… թըրա՜խկ… թըրա՜խկ… տափի կենտրոնում կանգնած խրոխտ ու համարձակ որոտում էր Սաքին…։ Եվ այդ կողմի սարերում, բոլորը իմացան, որ Բաբունց տափի տերերը զենք ունեն։ Այլևս ոչ ոք չփորձեց ծուռ նայել, և բացատը մնաց։