Այժմ` այն հարցի շուրջ, թե ով և ում տարածքներին է իրականում հավակնում։ Հազիվ թե գտնվի լուրջ քաղաքական գործիչ ու, առավել ևս, պատմաբան, ով կասկածի տակ կդնի Արցախի՝ որպես պատմական Հայաստանի մի մասի հայկական ծագումը։ Եվ միանգամայն տրամաբանական է, որ հայկական վարչապետը խոսում է Հայաստանի հետ Արցախի վերամիավորման անխուսափելիության մասին՝ որպես 1980-ականների վերջում սկիզբ առած քաղաքական գործընթացի օրինաչափ զարգացում, որը մեր պատմության մեջ մտավ որպես Ղարաբաղյան շարժման նոր փուլ: Նշանակում է` Հայաստանի տարածքային հավակնությունների մասին Ալիևի պնդումները պարզապես անհիմն են։ Ինչպես և հայտարարությունները, թե Հայաստանը դրանով հարված է հասցնում բանակցային գործընթացին։ Մի՞թե Ադրբեջանում մոռացել են իրենց նախագահի տարածքային անհեթեթ նկրտումները` ոչ միայն Արցախի, այլև Հայաստանի նկատմամբ, որը նա անվանում է ոչ այլ կերպ, քան ՙԱրևմտյան Ադրբեջան՚։ Նրանց հիշողությունը թարմացնելու համար ներկայացնենք ս.թ. փետրվարի 8-ին ՙԵնի Ազերբայջան՚ կուսակցության համագումարին Ալիևի հնչեցրած խոսքերը. ՙԻրևանը մեր պատմական հողն է, և մենք՝ ադրբեջանցիներս, պետք է վերադառնանք այդ պատմական հողերը։ Դա մեր քաղաքական և ռազմավարական նպատակն է, և մենք պետք է աստիճանաբար մոտենանք դրան՚։ Մեկ ամսից քիչ ավելի անց՝ մարտի 19-ին, Նովրուզի տոնի կապակցությամբ իր ելույթի ժամանակ նա հայտարարել էր. ՙԱյսօրվա Հայաստանի մեծ մասն Ադրբեջանի բնիկ պատմական հողն է՚։