Շատ տարիներ առաջ, երբ նշանակվել էի մի գերատեսչական թերթի խմբագիր, առաջին ծանոթությունս խմբագրակազմի հետ շոկային էր․ ամենաերիտասարդ աշխատակիցը ծնողներիս տարիքին էր, եւ ակնհայտ էր, որ ես չէի կարող լիարժեք ղեկավարել մի կոլեկտիվ, որտեղ հոգնած ու հին մտածողության տեր մարդիկ էին։ Բայց իմ առաջ մարդիկ էին, որոնք ընտանիք էին պահում, ինչ-որ զբաղվածություն ունեին, կարգավիճակ, որից զրկվելը չէր կարող ցավոտ չլինել։ Դժվար կացության մեջ էի հայտնվել, բայց այդպես էլ չհամարձակվեցի ասել՝ դիմում գրեք՝ գնացեք։ Մի մասն իրենք գիտակցեցին ու հեռացան, մի մասը մնաց ու աշխատեց, մյուսներն էլ ավելի ուշ, երբ ակնհայտ դարձավ, որ պահանջները նոր են, իրենց մոտեցումները՝ հին, հեռացան։ Առակս զի՞նչ ցուցանե։