Երկրորդ նախագահը փառքի չէր ձգտում, ինքնախաբեությամբ չէր զբաղվում, հոդվածներ չէր գրում, հոդվածներով բախտագուշակությամբ չէր զբաղվում: Նա պրակտիկ աշխատանքի մարդ էր: Ավելին, պաշտոնաթողությունից հետո ժողովրդին ահաբեկող հոդված չգրեց, այլ պրակտիկորեն ահաբեկեց նրան, արյուն թափելով: Երկրի թալանի գործում նրանք միմյանց չէին զիջում, լոկ տարբերությամբ, որ առաջինը գործում էր հարազատ եղբոր, իսկ երկրորդը՝ մեր օրերի հայտնի օլիգարխի միջոցով: Երկրորդ նախագահը լավ գիտեր, որ ինքը ազգի պորտալարը չէ և ճակատագրի կանչով հասել է բարձր պաշտոնի: Ասում եմ ճակատագրի կանչով, որովհետև լինելով էությամբ իր հայրենի հողի իսկական զավակ, չէր կարող հեռու մնալ, երբ դրված էր այդ հատվածի ժողովրդի լինել-չլինելը: Մեկ բան է ճակատագրով կոչված լինել այդ պայքարում որպես զինվոր և բոլորովին այլ բան, երբ այդ նույն ճակատագրի հեգնանքով երկրի բարձրագույն պաշտոնը կպնում է քեզ: Մեկ բան է վառ հայրենասիրությունը և բոլորովին այլ բան, երբ քեզ է վստահված տնօրինելու տարիներ շարունակ այս մի թիզ հողի վրա մարդկանց արյամբ ու քրտինքով կուտակված ծով հարստությունը: Մեկ բան է սեփական վաստակով, սովորական կյանքով, ինչպես քեզ նման միլիոնավորներն են ապրում, և բոլորովին այլ բան է, երբ կողքիդ հավաքված ստորները քչփչում են ականջիդ, թե դու ընտրյալ ես, դու արժանի ես բոլորից վեր լինելուն: Մեկ բան է, երբ դու հագնվում էիր ինչպես միլիոնավոր մահկանացուներ, և բոլորովին այլ բան, երբ քեզ հրամցնում են ճոխ կարված տղամարդու վերնազգեստ և ոչ թե դերմատինից, այլ նուրբ կաշվից կարված բաճկոն կամ կոշիկներ: Իսկ այլ հագուստ-կապուստների մասին խոսելն ավելորդ է: Եվ հենց այդ պահից էլ նա սկսում է օտարանալ նրանցից, ովքեր իրեն բերել էին իշխանության, և հանուն այդ իշխանության պահպանման նա թքած ունի ժողովրդի կարծիքի, ժողովրդական ընտրության հասկացությունների վրա: