Ազնիվ խանումն ու Թովմասը քնել էին՝ փաթաթվելով մի վերմակի մեջ։ Մարոն մյուսը կիսեց Արաքսու հետ։ Երբ լուսաբացին զարթնեց ցրտից դողալով, Արաքսին կողքին չէր։ Մարոն վեր կացավ։ Շրջանցելով քնած մարդկանց, նա գնաց դեպի բլուրը։ Արաքսին պառկած էր Արմենի գերեզմանի վրա։ Մարոն նրան ցնցեց։ Մարմինը, որին նա դիպավ՝ սառած էր։ Արաքսու ձեռքից մի սրվակ ընկավ և կոտրվեց՝ քարին դիպչելով։ Մարոն հասկացավ, որ Գալստյան այրին Արաքսուն հնարավորություն էր տվել ամուսնուն միանալու։ Նա ծնկի իջավ ու լաց եղավ։ Նա ողբում էր ոչ այնքան մահացածներին, որքան նրանց, ովքեր ուզում էին վերապրել։