Ու այստեղ սկսվում է ամենահետաքրքիրը. եթե երկու պարագայում էլ` ընդունել կամ չընդունել մադրիդյան սկզբունքները, Արցախի կարգավիճակը չի որոշվում հօգուտ մեզ, բայց եթե չենք ընդունում մադրիդյան սկզբունքները, ապա պատերազմ է վերսկսվում, ապա ինչո՞ւ չընդունել: Ավելի ճիշտ՝ ինչո՞ւ չհայտարարել, որ մենք ընդունում ենք /հայտարարել, որ ընդունում ենք, եւ ընդունել, տարբեր բաներ են/: Ո՞վ ասաց, որ եթե չենք ընդունում մադրիդյան սկզբունքները, Ղարաբաղի հարցը միանգամից լուծվում է հօգուտ մեզ, ո՞վ ասաց, որ հաջորդ անգամ Մինսկի խմբի ներկայացրած, ենթադրենք, փարիզյան սկզբունքներն ավելի լավն են լինելու մեզ համար: Ուրեմն հրաժարվե՞նք Մինսկի խմբից, լավ: Բա հետո ի՞նչ անենք, «հետո»-ն կա'մ պատերազմ է, կա'մ Մինսկի խմբի համանախագահության փոփոխություն, ասենք` Ֆրանսիային, ԱՄՆ-ին եւ Ռուսաստանին փոխարինում են… Ի դեպ, ովքե՞ր, հո չե՞ք մտածում, որ Ուրուգվայը, Կիպրոսը եւ մեկ այլ եղբայր Հունաստանը: Վստա՞հ ենք, որ նոր կազմը մեզ հաճելի է լինելու, թեկուզ` միայն նրանց հետ հանդիպելու առումով: Իսկ վստա՞հ եք, որ մենք ենք ընտրել հենց այս համանախագահներին, ոչ թե նրանք են ընտրել մեզ, որ էլ երբեք բաց չթողնեն իրենց աշխարհի այս կտորը: