Գրիգոր պապը նստում է մի գերեզմանաքարի, չգիտեմ ում, քաղաքից եկած մարդը սկսում է նկարել… Չէ՛, մի՛ զգաստացիր, հանգիստ, ձեռքերդ գոգդ առած, ինչպես ամեն օր, երբ գալիս ես, ասում են, և խոսում քարերի հետ, որոնց տերերը մի ժամանակ քեզ հետ կռվում էին, քեզ հետ հերկում Սալուտի ժուժկալ հողը։ Իսկ ամեն աշնանադեմ, մի քանի ոչխար առաջ արած, Լամուկի սարով իջնում էին ցած, բռնում Գյումրվա երկար ճամփան, մեծփոր, ճապաղաքայլ ձիերի գավակին տմբտմբալով: Իսկ ծախու ոչխարները, կճղակներով կսմթելով այս աշխարհի հողը, իջնում էին քաղաք՝ հլու հնազանդ… Օրուգիշեր հետո հասնում էին բազարի շուկա, ծախում ծախելիքը, առնում առնելիքը, հետո օտար ջրից փորլուծ կպած, կոճերը կեղտոտ ձիերով ետ էին դառնում ու մի երկա՜ր, մի դժվար ձմեռ փակվում սարերի մեջ, մխիթարվելով տիրացու Մկրտչի տված կիրակնօրյա պատարագներով, ժամկոչ Մարուքի զանգահարությամբ: Իսկ գիշերները, ձմռան երկար գիշերները… Երիտասարդ սալուտցիներր, կշտացած օդաների ծխախոտի ծխից, ձեթի ճրագներից, ձանձրացած երկար հեքիաթներից, չար ու բարի թագավորներից, կախարդներից ու դևերից, քաշվում էին իրենց թախտերին, մեծ վերմակների տակ, և… Երեխաներ էին աշխարհ գալիս ամեն տարի։