Սեդա Խտըշեան կը շարունակէ հետեւեալ հաստատումներով. «Խորհրդային բռնապետական տարիներուն, քաղաքական նպատակներով եւ ինթերնասիոնալիզմի կեղծ լոզունքներով [sic], մենք բաժնուեցանք եւ խեղծ ուղղագրութիւն մը մեզ 1600 տարի իրարու կապած ու մեր գոյութիւնը ամրագրած լեզուն, վերածեցին [sic] բաժանարար ազդակներէն մին ջլատելով մեր հոգեմտաւոր ստեղծագործական խոյանքը։ Մեր երկիրն ու ժողովուրդը անջատուեցան իրարմէ, կտրելով եւ մեկուսացնելով աշխարհէն»։ Պէտք չկայ ըսելու, թէ խորհրդային տարիներուն Հայաստանի ու Սփիւռքի միջեւ բաժանումները միջազգայնական նշանախօսքերու հետեւանքով չէին եղած, իսկ ուղղագրութեան փոփոխութիւնը չէր, որ ջլատեց «մեր հոգեմտաւոր ստեղծագործական խոյանքը»։ Անշուշտ, «մեր երկիրն ու ժողովուրդը» անջատուողները չէին, քանի որ ժողովուրդ կա՛ր երկրի վերապրող գօտիին վրայ, այլ ժողովուրդի երկու հատուածները, որոնցմէ մէկը մեծաւ մասամբ Արեւելեան Հայաստանէն չէր ծագած ու անոր բոլորովին անծանօթ էր։