Ս. Մեսրոպի Գիսից մեկնելուց եւ նրա մահվանից հետո, որի մասին իր տեղում խոսեցինք, նրա մնացած աշակերտները գնալով Երուսաղեմ, այնտեղից վերցնելով սրբերի նշխարքները եւ բազում սուրբ սպասքները, նաեւ իրենց առաջնորդ Աթանաս անունով վարդապետին ու երկու այլ քահանաների, վերադառնում են եւ, հասնելով Մեծկունիքի ձորերը «Ճանապարհի կիրճում երկու խմբի են բաժանվում », ինչպես ասում է պատմիչը: Դա եւս ցույց է տալիս, որ այնտեղ, Մռավ եւ Չարաբերդ լեռների միջեւ, թերեւս նույն Փառիսոսի դարպասի մոտ լեռնանցք է եղել: Մի գունդը նստում է «այն տեղում, որին Աստղաբլուր են կոչում, որը գտնվում է հյուսիսային կողմում, իսկ երկրորդ գունդը բանակ է դնում Տրտու գետի այն կողմում, Չղախ կոչված անտաառապատ պուրակի հովտում, որովհետեւ ուխտով միմյանց Խոստացել էին այդ տեղում կատարել ամենասուրբ Զատկի տոնը»: