- Ամենահոգեհարազատն իմ զավակն էր, ում գործած սխրանքի անպատմելի հերոսականությունն ինձ ցնցել էր անչափ: Ցնցել էր այնքան, որ կորստի ցավին հավասարազոր մի հարց էր մշտապես պտտվում մտքումս: Երբ վտանգված էր Հայրենիքը, այդ ինչպե՞ս, ի՞նչ զորություն և ուժ ամբարեց իմ 21-ամյա խնամված, շահած, պահած ու անչափ սիրված որդին, որ կարողացավ 1 ու կես ժամ մեն-մենակ պահել բազմաքանակ թշնամու ճանապարհը, որպեսզի իր գնդի մարտիկները չընկնեն շրջապատման մեջ և չոչնչանա Հայոց Բանակի հատուկ նշանակության գնդի մարտիկների մեծ մասը` հրամանատարի գլխավորությամբ...