Պետրոսը	զարթնել	էր	նրա	ձայնից	և	վերմակի	տակից	լուռ	դիտում	էր	շարժումները: Նրա	ուռած	այտերը	այժմ	ավելի փքված	էին	երևում, ճաղատ	գլուխը	փայլում	էր	լամպարիկի	լուսո	ներքո, կարմիր	շրթունքներն	արձակում	էին	քնարբի անճոռնի	հնչյուններ: Անուշի	աչքում	դա	մարդկային	գլուխ	չէր, այլ	ինչ-որ	այլանդակ	գունդ: Տեր	աստված, տեր	աստված, ի՞նչպես	կարողացավ	մի	այդպիսի	մարդու	գիրկն	ընկնել: Թվում	էր	նրան, որ	Պետրոսը	միշտ	այդպես	է	եղել, միշտ	կարմիր, ուռած, տգեղ, հրեշ: Նա	չէր	հիշում	այն	ոչ	այնքան	գեր, աշխույժ	արագաշարժ, վառվռուն	գործակատարին, որով հափշտակվեց	ինը	տարի	առաջ: