1976-ին Փարիզում եւ Վիեննայում միաժամանակ սպանվեցին թուրք դեսպանները: Այդ կապակցությամբ Եվրոպայի մի քանի երկրներում էլ սգո օր էր հայտարվել: Իտալական կառավարության որոշմանը ենթարկվելով, Հռոմի հայկական եկեղեցին էլ էր փակել իր դռները: Այդ օրը մեր հավաքն ու կայանալիք պատարագը հետաձգվեց: Հաջորդ օրը մտա եկեղեցի եւ բարձրաձայն հայտարարեցի. ,,Հայոց եկեղեցու դռները փակելը թուրքերի սուգին մասնակցել էր նշանակում,,: Ասացի. «Դա նաև մեր ազգային պահանջներից հրաժարվել ու մեր նահատակների հիշատակն անարգել էր նշանակում»: Ձայնս խլացնելու համար պատարագիչները սովորականից ավելի բարձր ձայնով սկսեցին երգել: Եկեղեցում շատ մարդիկ կային: Հայաստանից եկած հայեր էլ կային, որոնք Իտալիայով մեկնում էին Ամերիկա: Խենթի պես գոռացի. «Դուք, որ կոմունիստների առաջ ծնկի չգալու համար եք երկիրը թողել, հիմա ինչու՞ եք ուրիշ մի ուժի առաջ ծնկի չոքել: Ու՞ր է ձեր ազգային արժանապատվությունը: Ասացի. «Նախ եւ առաջ հայ, հետո` կոմունիստ, նախ եւ առաջ հայ, հետո` կուսակցական, նախ եւ առաջ հայ, հետո` քրիստոնյա»: Այս օրերից շատ ժամանակ չանցած սպանվում է Հռոմում հավատարմագրված թուրք դեսպանը: Դեպքը լուսաբանելու համար Թուրքիայից թղթակիցների մի մեծ խումբ է գալիս Իտալիա: Իտալական թերթերում հանդես գալով, նրանք գրում են, թե հայերի ահաբեկչական գործողություններն անհիմն են, թե հայկական ցեղասպանություն երբեւէ չի եղել, թե այդ ամենը հայերի հորինված պատմություն է: Գրում են նաև, որ Եվրոպայում կատարված ահաբեկչությունները ոչ թե թուրքերի, այլ ամբողջ աշխարհի մարդկության դեմ են ուղղված: Փոքր եղբայրս` Զավենը, որ Հռոմի բժշկական համալսարանի ուսանող էր եւ երբեք ազգային հարցերով չէր զբաղվել, կարդալով այդ հրապարկումները, զայրացած հայտարարում է, որ եթե իտալիական թերթերը ճշմարտություն ասելու համարձակություն չունեն, ապա բացարձակ սուտ գրելու բարոյական իրավունք նույնպես պիտի չունենան: Թղթակիցները գալիս են մեր տուն: Ես այդ օրերին Վիեննայում էի: Նրանց ընդունում են մայրս եւ Զավենը: Խոսում են 1915-ի իրադարձությունների մասին: Իրենց իմացած փաստերի, մեծ հորիցս լսած դեպքերի մանրամասնություններ են պատմում: Բացատրում են, որ մենք այդ ոճրագործության հետևանքով ենք Իտալիյում հայտնվել: Լրագրողներից մեկը հարցնում է. ՙՆշանակում է, այդյո՞ք, որ դուք ահաբեկչության կողմնակից եք, եւ ահաբեկչությունները պետք է շարունակվեն»: Եղբայրս ասում է. «Եթե հայոց եղեռնի փաստը չընդունվի եւ չդատապարտվի, հավանաբար կշարունակվեն»: Հաջորդ օրվա թերթերում լույս տեսած հոդվածները խոշոր տառերով վերնագրված էին`»ՙԶավեն եւ Գևորգ Օրֆալյանները հայտարարում են. «Այս ահաբեկչությունը վերջինը չէ»: Այդ օրվանից սկսվում են մեր տառապանքները: Մեր ընտանիքը հսկողության տակ է առնվում: Հետապնդումներ, խուզարկություններ, հարցաքննություններ… 1976-ին, ճիշտ այդ խառն օրերին Վիեննայից վերադառնում եմ և հայտնում` Թուրքիա մեկնելու մտադրությանս մասին: Անշուշտ, իմ այս որոշումը անակնկալի բերելով նաեւ տարակուսանք ու զարմանք է պատճառում: Մանավանդ, որ թերթերը շարունակում էին գրել իմ ահաբեկիչ լինելու մասին: Ես բացատրում եմ մերձավորներիս, որ վաղուց եմ երազել տեսնել մեր հայրենիքը, մեր պապենական հողերը, Ուրֆան: Նախ գնում եմ Թուրքական դեսպանատուն: Հարցնում եմ. «Կարող եմ վստահ լինել, որ ինձ հետ որեւէ վատ բան չի պատահի, եթե ես ձեր երկիրը մեկնեմ»; Թուրք դեսպանը չափազանց քաղաքավարի, չափազանց սիրալիր է հետս. «ՙԻ՞նչ անհիմն կասկածներ, ի՞նչ եք ասում, շատ կարեւոր է,որ հենց դուք լինեք Թուրքիայում: Կտեսնեք, թե որքան հայեր կան մեր երկրում եւ ինչպիսի ապահով ու գեղեցիկ կյանքով են նրանք ապրում: Ինքներդ կհամոզվեք, որ հայերի դեմ ոխ չունենք պահած»: Մտածում եմ, այդքան խելք ունեն, գիտակցում են, որ եթե ուրիշ նպատակներով իրենց երկիրը գնալու լինեի, ապա հաստատ օրինավոր այդ ճանապարհը չէի փնտրելու, այսպես` մեկնելուս օրն ու ժամը տեղյակ պահելով, և մանավանդ շքեղ մեքենայով չէի գնալու, որ ուր էլ լինեմ, աչքներից չվրիպեմ: Պարսկահայ մի աղջկա հետ էի ծանոթացել: Նրա ընկերներից մեկը «Ֆերրարա» մակնիշի մեքենա տվեց, որը ճամփորդության վերջում պետք է վաճառեի: Որոշեցինք, որ նախ կգնամ Հունաստան, այնտեղից անցնելով կշրջեմ պատմական Հայաստանի տարածքով, հետո կ•ամ Պարսկաստան, որտեղ եւ պետք է ընկերուհիս ինձ սպասեր£ Ծրա•րիս համաձայն նախ ուղևորվեցի Հունաստան հետո արդեն Թուրքիա: Բայց այդ երկրի սահմանն անցնելուց երեք ժամ անց թուրք ոստիկաններն ինձ բռնեցին: Ամերիկյան հայտնի մի ֆիլմ կա, որ կոչվում է «Կեսգիշերային ճեպընթաց»: Եթե այդ ֆիլմում նկարագրված դեպքեը բազմապատկված դաժանությամբ պատկերված լինեին, էլի չէին ներկայացնելու այն սարսափելի տանջանքները, որ ես քաշեցի թուրքական բանտում: Սկզբում գաղտնի ոստկանության բանտում էին պահում: Ոչ ոք չգիտեր, թե որտեղ եմ ես: Երկու ամիս անց, գիշերվա ուշ ժամին դատավարության տանելու պահին լրագրողներն իմանում են իմ ով լինելը, և հաջորդ օրը թերթերը համառոտ լուր են տալիս` հայ ահաբեկիչ բռնվելու մասին: Այդ կարճ հաղորդագրությունը տրվում է նաև արտասահմանյան թերթերի ու լրատվական միջոցներին: Հորեղբայրս, որ Հորդանանում էր ապրում, պատահաբար Կիպրոսի «Հայրենիքի ձայն» ռադիոկայանով լսում է, որ Գևորգ Օրֆալյան անունով ահաբեկիչ է ձերբակալվել Թուրքիայում: Անմիջապես հեռաձայնում է Հռոմ. «Սոնա, ինչպե՞ս ես»: «Լավ եմ»,- պատասխանում է քույրս:» «Է~ , մաման ինչպե՞ս է, պապան ու Զավենն ինչպե՞ս են», - հարցնում է: «Լավ են».- պատասխանը լսելով, վերջապես իրեն հուզող հարցն է տալիս. «Գեւորգը ինչպե՞ս է»: Սոնան, թե` «Գևորգը երկու ամիս առաջ Թուրքիա է գնացել եւ լուր չունենք: Չգիտենք ուր է»: Հորեղբայրս էլ չի դիմանում. «Ես գիտեմ ուր է, թուրքական բանտում է»…