- Արտակ ջան, այս անգամ Արցախում իմ տեսած ամենաոգևորիչ բանը, երևույթը դու էիր, գիտե՞ս։ Քո գոյությունն ինձ համար ավելի մեծ հույս էր, քան որ տեսնեի ևս մի հարյուր շենք է կառուցվել այստեղ։ Եվ հավատա, ոչ ամենևին այն պատճառով, որ տեսողությունից զրկված, մի կույր տղա Ղարաբաղի կառավարությունում հասել է առանցքային պաշտոնի և դիրքի, ո՛չ։ Սա օրինաչափ է ամբողջ աշխարհում, հաշմանդամության խնդիրը դատավճիռ չէ։ Ինձ ոգևորել ու հույս է տվել այն, որ դու՝ որպես երիտասարդ գործիչ, կրելով նոր մտածողություն, նոր արժեհամակարգեր կարողանում ես այն իրացնել, տարածել Արցախում, մի երկրամասում, որտեղից դեռ պատերազմի շունչը չի քշվել, ուր, թվում է դեռ հնարավոր չէ ապրել խաղաղության օրենքներով։ Բայց ահա եկածս օրվանից հետևում եմ քեզ, քո գործունեությանը և ապշած եմ, թե ինչ հետևողականությամբ ես կարողանում ջարդել եղած կարծրատիպային մտածողությունը. ես այսպիսի բան իսկի Հայաստանում չեմ տեսել, որ որևէ պաշտոնյայի հանրային կապերի պատասխանատուն այսպես ազատ, անկաշկանդ աշխատի։Արի սկսենք նրանից, թե ինչպե՞ս դու հայտնվեցիր Կառավարությունում։