«Ես Իզմիթից եմ. մամաս, պապաս կհիշեմ: Ծննդավայրս ինչպե՞ս պիտի հիշեի… աղոտ, մշուշոտ: Ընտանիքս լավ կհիշեմ: Պապաս վաճառական էր, հաճախ կբացակայեր, գործով կերթար Պոլիս քաղաքը: Երբ կվերադառնար մեր մեծ տան բոլոր անկյուններն ուրախությամբ կլցվեր: Հատկապես երբ պզտիկներուս հետ կխաղար: Մանիկը, եղբայրս, ես և հայրիկը… Ու՞մ էր առաջինը բռնելու, ու՞մ էր օդին մեջ պտտացնելու, որու՞ կչկչացող ձայնն էր ամենեն բարձր հնչելու… Նման մի օր էր, երբ եկան թուրքերը… մամայիս, պապայիս ու մեզի՝ մեր տունեն, ապա մեր հայրենիքեն դուրս տանելով, քշեցին-տարան: Բոլոր հայերին տեղահանեցին: Հողերը, տներն ամեն-ամեն ունեցածները հայերու, օսմանյան կառավարությունն առավ, խլեց մերիների ձեռքեն: Ամենքը կողոպտվեցան: