Թատրոն. Ինչու՞ եմ ես աներևակայելի ուրախություն, հրճվանք ապրում երբ ինձ հրավիրում են (ավա~ղ, շատ հազվադեպ) ներկայացում ձևավորելու: Մասշտաբները բոլորովին այլ են. 14մ տախտակ, բեմ, դեկորներ, վարագույրներ… Թատրոնը աներևակայելի տեսիլքներով հարուստ մի աշխարհ է, որը նկարչի առջև փակ դռներ է բացում: Երաժշտությունը օգնում է նկարչին ստեղծագործական կարողության անծանոթ շերտեր ի հայտ բերել, քանի որ բացվելու, ինքնարտահայտվելու նոր ասպարեզ է բացում: Թատրոնում, օպերային թատրոնում մասշտաբներն ավելի մեծ են: Պերսոնաժները, որոնց դու ես հագցնում, հետաքրքիր են` երգում են, խոսում, պարում: Եւ ռեժիսուրան է հետաքրքիր, որի շնորհիվ ներկայացման վրա աշխատող բոլոր խմբերը բացահայտումներ անելու հնարավորություն են ստանում: Թատրոնը, գեղարվեստական մի իրականություն է, որտեղ նորանոր պերսոնաժներ են հայտնվում` գուսանները, դերասաններ, որոնք դիմակներ են փոխում, դիմակներ պատռում, և նորերը հագնում… Ամեն մեկը` «բազմադեմ Յանուս» է: Երբ ավարտվում է ներկայացումը, տխրում ես: Քանի որ երբեմն ետ նայելու, երբեմն զուգահեռներ տանելու, երբեմն անցյալից կարևոր մի դրվագ վերհիշելու, մոռացված զգացողություն վերապրելու առիթ է դառնում: Նաև տարիքդ է հիշեցնում, որը այնքան էլ հաճելի մի բան չէ: