… Սակայն այդ արժեքը, որ ստեղծվելու է պոետի ձեռքերով, բարդ է, երկակի և երկու պարագաներում էլ էականորեն տարտամ: Բաղկացած է մի մասից, որն իրական է (այսինքն` երբեմն փոխանակվում է փողի հետ), և մյուս մասից, որ ծուխ է,- ճշմարիտն ասած, տարօրինակ ծուխ, որ, թերևս, մի օր խտանալու է մարմարից կամ բրոնզից ինչ-որ մոնումենտալ արարումի կերպարանքով` իր շուրջն ստեղծելով հզոր ու տևական մի շողարձակում` փառքը: Բայց դեռևս, իրական թե գաղափարային, այդ արժեքն անչափելի է, չի կարող ենթարկվել այն չափումների միավորներին, որ գտնվում են հասարակության տրամադրության տակ: Արվեստի գործը ադամանդի արժեք ունի ոմանց համար, մի խճաքարի` ուրիշների համար: Հնարավոր չէ այն գնահատել ըստ աշխատաժամերի, ուստի և չի կարող ներկայանալ իբրև համընդհանրորեն օգտագործվելիք դրամանիշ` փոխանակումների ամբողջության մեջ: Օգտակար է այն, որ արձագանքում է մարդկանց ֆիզիոլոգիական պահանջներին, այն, որի տիրապետումը մարդուն ազատագրում է ֆիզիկապես որոշակի նեղության, պակասի, նվազեցման զգացողությունից: