Ցավոք Նորոյի երազանքներն այդպես էլ մնացին երազանք, նա իր կյանքը տվեց հանուն մեր վաղվա օրվան: Ապրլի մեկին էր խոսել մայրիկի հետ ասելով. << Մամ ջան եկու ամիս է մնացել, չնեղվես, իսկ ապրիլի 2-ին ժամը 16-00 զանգահարել էր եղբորը՝ Միշային,թե ախպերս չնեղվեք ,ես պատերազմ եմ գնում ,բայց իմացեք ,եթե պետք լինի գլուխս էլ կտամ ձեր համար>>: