Բա մենակ դա՞ է... Զոհված տղաներիս հետ կապված ինչ հիշարժան օր լինում է, պարտադիր կերպով ներկայանում է ծաղիկներով, որ գնանք գերեզմաններն այցի... Հոգի ունեմ Աստծուն տալու՝ ճիշտ եմ ասում, էնտեղ մի ավելորդ խոտ, մոլախոտ տեսնի՝ էն չինարի բոյով կռանում է, իր ձեռքով պոկում։ Այ էդպիսի հարազատություն... էդպիսի սրտի տեր է նա, Վերա ջան։