— Երբ ցարին տապալեցինք,— կշարունակեր պատմել նա,— դարձա, եկա ծնած տեղս՝ Աշտարակ՝ միկիտան սաքոներից, գյուղական ցեցերից ազատելու չարքաշ ժողովրդին։ Ազատասեր, մարտական երիտասարդություն կար՝ Ատիկ Ազիզյան, Լուսիկ Շահնազարյան, Վաղինակ Սուքիասյան, Արտավազդ Արծրունի, Հարություն Ղոնաղչյան, Արշավիր Մելիքյան: Ստեղծեցինք (նա չի ասի՝ իր գլխավորությամբ) մեր բոլշևիկյան ընդհատակյա կազմակերպությունը։ Տասնութն էինք։ Ժողովրդին բացատրում էինք (նա չի ասի, նաև որ լավ հռետոր էր, խոսքը գնդակի ուժ ուներ) դաշնակցական կառավարության հակահեղափոխական, հակաժողովրդական էությունը: