Մնաց միայն եր­­­­­գի­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­չը իր գոր­­­­­ծի­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­քով, որն էր՝ մեր հո­­­­­գին։ Մեր հո­­­­­գու լա­­­­­րերը։ Այնպէս անու­­­­­շա­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­համ էր ձայ­­­­­նը եւ այնպէս կիրթ էր եր­­­­­գի­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­չը մա­­­­­տու­­­­­ցում ձայ­­­­­նի այդ քաղցրու­­­­­թիւնը։ Մեր իսկ հո­­­­­գուց էր հա­­­­­նում պա­­­­­հուած գան­­­­­ձը, որը զրնգում էր իր ձայ­­­­­նի թան­­­­­կարժէք մե­­­­­տաղով։ Ու­­­­­զում էիր, որ եր­­­­­գը չա­­­­­ւար­­­­­տո­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­ւէր…