Ահա թե ինչ էր անում: Ամբողջ օրը շրջում էր Վիլնոյի փողոցներով, անցնում տնետուն, խանութից խանութ և մուրում: Ամեն ոք` անկախ կրոնական դավանանքից, տալիս էր ինչ կարող է, նրա կողովում կարելի էր տեսնել հացի կտորներ, շոր-մոր, ոտնամաններ, կենդանի հավեր և բազմաթիվ այլ իրեր: Ոչ ոք նրան թթու խոսք չէր ասում, որովհետև գիտեին` իր համար չի հավաքում: Օրվա «վաստակը» ծախում էր հենց փողոցներում, բղավելով. «Գնե՜ք, գնե՜ք, եղբայրներ ու քույրեր, ամեն ինչ էժան է, ամեն բան մեկ կոպեկ արժե»: Եվ մարդիկ գնում էին: