Մեր մոլորակի գիտնականները անընդհատ որոնում են էլեկտրական էներգիայի նորանոր աղբյուրներ: Էլեկտրականությունը այնքան ամուր է մուտք գործել ժամանակակից կյանքի մեջ, որ դժվար է պատկերացնել մարդկային հասարակությունը առանց գիտության այդ վեհագույն նվաճման: Բայց ահա էլեկտրականության օրենքները տարածվում են և սրտի վրա, որը ներկայանում է մեզ` որպես էլեկտրականության աղբյուր: Սիրտը փաստորեն մի միկրոէլեկտրակայան է, որը մշտապես արտադրում է գուցե և շատ փոքր, բայց որոշակի քանակով էլեկտրականություն: Դեռևս 100 տարի առաջ հայտնի էր, որ սրտի յուրաքանչյուր կծկման ժամանակ զարգանում են էլեկտրական երևույթներ: Սակայն տեխնիկապես անհնար էր դրանց գրանցումը: Միայն 1903 թվականին հնարավոր եղավ գրառել այդ պոտենցիալները և օգտվելով դրանցից, ախտորոշել սրտային հիվանդությունները: Սրտի էլեկտրական հոսանքների գրանցումը հեշտ խնդիր է ֆիզիոլոգի համար, չէ որ նա կարող է փորձի ընթացքում մերկացնել կենդանու սիրտը և անմիջապես նրա մակերեսից հավաքել այդ հոսանքները: Գրանցման այդ ուղին անմատչելի է բժշկի համար, որը գործ ունի կենդանի մարդու հետ: Բայց մարդկային մարմինը էլեկտրականության լավ հաղորդիչ է և, եթե երկու մետաղական էլեկտրոդներ տեղադրվեն մարմնի մակերեսի վրա և նրանք միացվեն գրանցող գործիքին, ապա հնարավոր կլինի սրտի կծկման էլեկտրական հոսանքները գրառել: Այդպիսով, քսաներորդ դարի արշալույսին ստեղծվեց սրտի հետազոտման մի նոր մեթոդ, որին վիճակված էր լինել ժամանակակից սրտաբանության անկյունաքարը: Այդ մեթոդը ստացավ էլեկտրոկարդիոգրաֆիա անունը: Ներկայումս այն շատ լայն կիրառում ունի բժշկության մեջ և մեծ օժանդակություն է ցույց տալիս բժշկին: Այսօր անհնար է պատկերացնել հիվանդի հետազոտությունը առանց էլեկտրոկարդիոգրաֆիայի: Հետազոտման այդ ձևը ժամանակակից մասնագետ սրտաբանի այբուբենն է, այդտեղից է սկսում իր գործունեությունը սրտաբանը, լինի նա թերապևտ, վիրաբույժ, մանկաբույժ կամ ֆիզիոլոգ: