Երկու օր առաջ նոր ժամանակներու յատուկ ջրհեղեղ մը ապրեցանք մեր քաղաքին մէջ։ Մեծ, շատ մեծ պոռոտախօսութիւններով ծառայութեան դրուած Եւրասիոյ փապուղին քանի մը վայրկեաններու մէջ ջրամոյն եղաւ։ Նոյն ճակատագրին արժանացան նմանապէս մեծ խօսիկութիւններով ծառայութեան դրուած Պոլսոյ մեթրոփոլիթէնը, մեթրոպուսի գիծը, բազմաշերտ փողոցները եւ Պոլիս քաղաքի, իբրեւ թէ արդի դիմագիծը ցոլացնող ամէն ինչ։ Որոշ է որ կառավարական շրջանակները այս բոլորին մէջ պատասխանատուութեան դոյզն իսկ բաժին մը պիտի չունենան։ Վերջապէս եղածը բնական աղէտ մըն էր անոնց համար, որմէ մահկանացուներ չէին կրնար պատասխանատու համարուիլ։ Բայց արդեօք իսկապէս այդպէ՞ս է, թէ ոչ քաղաքաշինութեան նուազագոյն կանոնները իսկ նկատի չունեցող եւ բոլոր ակնկալութիւնները ագահ շահոյթի վրայ հիւսող հասկացողութեան մը բնական հետեւանքը։ Քաղաքը ջրհեղեղի զոհ գացած պահուն լրագրող Ահմէտ Շըք բանտի մէջ բոլորեց զրկանքներու 200-երորդ օրը։ Ան վերջին հինգ տարիներուն բազում անգամներ ձերբակալուեցաւ։ Ձերբակալութեան համար իրեն ուղղուած առաջին մեղադրանքը Ֆեթուլլահի շարժումը անարգելն էր։ Տակաւին տպարան չէր յանձնուած իր հեղինակած «Իմամին Բանակը» անուն ուսումնասիրութիւնը, որ կը պարզէր Ֆեթուլլահի կազմութիւնը եւ գործելակերպը։ Իսկ այժմ ան կը դատուի Ֆեթուլլահական մը ըլլալու մեղադրանքով։