Դեռ նոր-նոր էր իր առաջին քայլերն անում, աշխարհին շահագրգիռ նայում Հովհ. Գրիգորյանը, երբ ընդհանուր գնահատականի մեջ նրա պոեզիան «քաղաքացիական լիցքավորման» տեսակետից թեթև գրչով որակվեց թուլության պիտակով: Սակայն ժամանակը հաստատեց բոլորովին ուրիշ բան, պոեզիայի և կյանքի փոխհարաբերության խնդիրը շատ ավելի սրություն ուներ Հովհ. Գրիգորյանի մոտ, քան նույնիսկ կարելի է պատկերացնել աոաջին հայացքից: Հարցը, իհարկե, տարածքի մեքենայական աճի ցուցանիշը չէ, որ եթե գրողը լիտվական գյուղից հասնում է Վիետնամ, Հայրենական մեծ պատերազմի դասերից` նեյտրոնային ռումբերի բերելիք սարսափներին, ուրեմն սերտել է հրատապ թեմաների ֆիզիկական աշխարհագրությունը: