Մայթի քարին կանգնելն ու նրա տակից ցեխի' բաց մորեգույն շրջազգեստին ցայտելը մեկ եղավ: Զելիհան սկսեց հայհոյել: Նա միակ կինն էր Քազանջըների տոհմում, որ այդպիսի անամոթ բառեր էր օգտագործում առաց ամաչելու, առանց մտածելու: Ոչ միայն Քազանջըների ընտանիքում, այլև բոլոր թուրք կանանց մեջ եզակի համարվող առանձնահատկություն էր: Գուցե այդ պատճառով, որ ամեն անգամ, երբ սկսում էր հայհոյել, ցանկանում էր լրացնել կանանց' հայհոյելու պակասը, հայհոյում ու հայհոյում էր: Այս անգամ էլ էր այդպես: Եկած-գնացած բոլոր քաղաքապետներին հայհոյեց, որովհետև մանկությունից ի վեր մի օր չեղավ, որ այս անիծյալ մայթի քարերն իրենց տեղում ամրացված տեսնի: Ծանր, ահավոր հայհոյանքներ,.. Կողքով անցնողները