Ինչի՞ համար էին տառապում էդ մարդիկ՝ անկարո՞ղ էին սիրել, թե՞ մենակ էին՝ չգիտեմ։ Եթե մի քիչ խորանանք, երեւի մեր մեջ էլ դա կա, ինչ֊որ տեղ ամեն մեկս մեր հոգու խորքում մենակ ենք։ Իսկ անքնությունը, որից տառապում էին, իրականում մահվան քունն էր։ Հիշո՞ւմ ես՝ գնդապետն ինչքան բնական է մահանում՝ ծառի տակ միզելիս, բայց մինչեւ դա, երազ է տեսնում, որ մտնում է մի տուն, որտեղ դեռ ոչ ոք չէր մտել, դա հենց իր համար նշան էր, հուշում, որը նա չէր զգում։