— Գիտե՞ս	ինչ, Արշակ, թույլ	եմ	տալիս	քեզ	ամեն	բան	անելու, հասկանո՞ւմ	ես, ամեն	բան, միայն	Զինաիդայի	հետ չամուսնանաս: Պատճառը	մի՛	հարցնիր, ես	ինքս	չեմ	կարող	բացատրել: Բայց	չամուսնանաս, լսի՛ր, երբեք	չամուսնանաս: Քեֆ	արա, հարբիր, շռայլիր, ես	քեզ	փող	կտամ	որքան	ուզում	ես, մաշի՛ր	կյանքդ, այրի՛ր	սիրտդ, փտեցրո՛ւ	մարմինդ, բայց մի՛	ամուսնանար... Գնա՜, կորի՛ր... Այնտեղ	քեզ	սպասում	է	ֆանֆարոնը, ձրիակերը... Քույրն	ինձ	է	դժբախտացրել, եղբայրը քեզ	է	հարստահարում: Բայց	ոչ, նա	չարժե	իր	քրոջ	կոշիկներին: Նա	ոչնչություն	է, իսկ	քույրն	ամբողջություն, միայն	իմ կյանքը	թունավորող	ամբողջություն, դո՛ւրս, թո՛ղ	ինձ	մենակ	իմ	ցավերի	հետ...