Կոստանդնուպոլիս։ Այս երեք տարիների ընթացքում որքան էր նա երազել այս քաղաքի մասին։ Նա համակվեց տարօրինակ մի զգացումով՝ ոգևորություն և ափսոսանք, ուրախություն և տագնապ։ Այս կարճ ժամանակահատվածում այնքան իրադարձություններ էին տեղի ունեցել, որ նա դեռևս չէր հասցրել դրանք գիտակցել։ Արուսյակի սպանության բոթը, Մարոյի ու Թովմասի ողջ լինելու լուրը, Հալիթ փաշայի սպանությունն իր աչքի առաջ։ Երկու օր առաջ Աֆիոնում գնացք նստելիս նրա գլխում խռնված մտքերին հիմա ավելացել էր իր հարազատներին՝ Տիրանին, Մեսրոպ քեռուն, Արփինե մորաքրոջը, Լուսիկ քույրիկին տեսնելու տագնապով երանգավորված երջանկությունը։ Պատերազմն ավարտվել էր, սակայն այդ իրադարձությունը, որին այդքան տղամարդիկ և կանայք սպասել էին անհամբերությամբ, չէր ուրախացնում Վարդանին։ Մարոն ու Թովմասը Այնթապի գավառապետի «պատանդն» էին, ըստ Պետրիի խոսքերի, և քանի դեռ նրանք չէին վերադարձել մայրաքաղաք իր մոտ, Վարդանը չէր կարող զգալ, որ նոր կյանք էր սկսվում։