Իսկ ո՞վ է վերջին 20-25 տարիների ընթացքում հարցրել` «Եղբա´յր, գյուղական գրադարանները վերջին անգամ ե՞րբ են գիրք ստացել:Ի՞նչ վիճակում են գյուղերի ու գյուղերի դպրոցների գրադարանները: Ո՞ր գյուղի դպրոցում գեղարվեստական գրքեր կան»: Ո՞վ է այդ հարցերով զբաղվողը: Նույնիսկ ամենամեծ ցանկության դեպքում գյուղացի երեխաները չեն կարող ընթերցել, որովհետև չկա հնարավորություն: Երևանը` գրքի մայրաքաղաք... Իսկ Երևանին հարակից շրջաննե՞րը: Արդեն հոգնել ենք մեկուսացված լինելուց, հոգնել ենք` երևանցի, քանաքեռավանցի, մարտունեցի...: Մեր մի բուռ հողի վրա այսքան խտրություն: Մի լավաշաչափ հողի վրա մեզ զգում ենք օտար, անտեսված, չհարգված: Պատճառը ո՞րն է: Մի՞թե Երևանում ընթերցասերները, խելացիները ավելի շատ են, քան մարզերում: Ո՞վ է սրա մեղավորը: Մարզպետնե՞րը, կառավարությո՞ւնը: Իսկ գյուղապետների մեծ մասը, քանի որ չգիտեն` ո՞վ է Րաֆֆին, ո՞վ է Սիամանթոն, ո՞վ է Սևակը, բնականաբար թքած ունեն նման հարցերի վրա: