Կավալ թաղը տարբերվում էր շուկայի հրապարակից։ Քողերով ծածկված մահմեդական կանայք իրենց լուսամուտներից դիտում էին այդ ելքը և նրանց հայացքներում կարեկցանք էր նշմարվում։ Նրանք հասկանում էին, թե ինչ էր նշանակում օջախ կորցնելը, փաստորեն ամեն ինչ կորցնելը։ Կիսամերկ երեխաները, որոնք սովորաբար իրենց վազվզոցով ու ծիծաղով կյանք էին հաղորդում փողոցին, անշարժ կանգնած էին դռների դիմաց և վախեցած նայում էին սայլերում նստած երեխաներին ու մտածում էին, թե արդյոք ի՞նչ հանցագործություն պետք է գործած լինեին նրանց ծնողները, որ նրանց բոլորին այդպես քշեին քաղաքից։