273 թ-ի ամենասկզբում Պարսից թագավորության արքա Շապուհ I-ը մահացավ, որից հետո Սասանյանների տերության նոր արքա հռչակվեց նրա որդին՝ Մեծ Հայքի թագավորության նախկին արքա Որմիզդը՝ Որմիզդ I-ը (273)՝ իր հերթին Մեծ Հայքի թագավորության արքա հռչակելով որդուն՝ Որմզդակին (273-276)։ 273 թ-ի ամենավերջում, սակայն, Որմիզդը կիսեց իր հոր ճակատագիրը, որից հետո գահն անցավ ամենայն հավանականությամբ սեփական եղբոր մահը կազմակերպած Վահրամ I-ին (273-276)։ Իր հերթին արդեն 274 թ-ին, տեղեկանալով ահեղ Շապուհի մահվան մասին և որոշելով սրան հաջորդած որդիների օրոք ի վերջո հաշիվ տեսնել Սասանյանների տերության հետ՝ Հռոմի կայսր Ավրելիանոսը (270-275), որին մի պահ հաջողվել էր կայունացնել կայսրության ներքաղաքական դրությունը, բոլոր կողմերից Փոքր Ասիայում հավաքելով բանակային խոշոր ուժեր, ինքը ևս իր շքախմբով աստիճանաբար շարժվեց արևելյան ուղղությամբ, սակայն աշնան հենց ամենասկզբում զոհ գնաց իր իսկ մտերիմների հղացած դավադրությանը։ Ռազմունակ կայսեր սպանվելը Հռոմեական կայսրությունում կրկին գահակալական ճգնաժամ առաջացրեց, ինչի պայմաններում պարսիկների դեմ նոր պատերազմի մասին խոսք գնալ որևէ կերպ չէր կարող։