-Երկրի ներքաղաքական և բարոյահոգեբանական վիճակը կգնահատեի լարված։ Կառուցողական քայլերի պակաս է զգացվում ոչ թե նոր իշխանությունների ձևավորման կամ նոր կուրսի որդեգրման, այլ առկա հակամարտության հոգեբանական նստվածքի պարզեցման առումով։ Եթե ընդդիմությունն ԱԺ ընտրություններում լիարժեքորեն մասնակցեր և իր բարութը ծախսեր, նախագահական ընտրություններին ոչինչ չէր ունենա անելու։ Այդ պատճառով թիրախ էր ընտրված նախագահական ընտրությունը։ Այսինքն՝ պրոբլեմը կար մինչև 2008-ի փետրվարի 19-ը։ Իսկ պրոբլեմն այն է, որ չի գործում սոցիալական մոբիլությունը։ Մարդիկ չեն կարողանում խաղի կանոնների համաձայն փոխել իրենց սոցիալական դիրքը, հասնել պաշտոնների, ձեռք բերել սեփականություն, հարստանալ։ Եվ պարզ է՝ այդ խնդիրները մեկ օրում չեն լուծվում։ Իսկ լուծման համար ազգային ռազմավարական ծրագիր է պետք, ինչպես մյուս երկրներն են արել ժամանակին։ Եթե դիտարկենք Հարավային Կորեայի, Թայվանի, Ճապոնիայի կամ Գերմանիայի անցումային շրջանները, ապա կտեսնենք, որ այդ երկրները կարճ ժամանակում անցել են ժողովրդավարական հասարակարգի՝ բաց շուկայական հարաբերություններով։ Մենք էլ պետք է անցնենք այդ շրջանը և ցանկալի կլինի՝ առանց ցնցումների։ Այդ առումով ակնկալել, որ իշխանությունների գործողությունները կտան անմիջական արդյունք, սխալ կլինի, բայց, այնուհանդերձ, նրանք ինչ-որ քայլեր պետք է ծեռնարկեն։ Հիմա այդ պայքարը տեղափոխվել է հասարակական պալատի՝ որպես հանրային երկխոսության ամբիոնի ձևավորման դաշտ։