Այսպէս՝ իրական ազատութեան կարելի է հասնիլ, եթէ ապահովուած են տնտեսական նախադրեալներն ու հաւասար կարելիութիւնները, մարդը ունի ընկերային երաշխիքներ, որոնք կ’ապահովեն անոր ազատ կամքի արտայայտութիւնը: Արդարութիւնը կը պահանջէ տնտեսութեան արդիւնքի արդար բաշխում եւ վերաբաշխում: Սակայն այն չ’ենթադրեր խորհրդային բացարձակ «հաւասարութիւն»: Չի հակասեր նաեւ աշխատանքը՝ ըստ քանակի ու որակի վարձատրելու շուկայական սկզբունքին: Արդարութիւնը ընկերային պետութեան հիմքն է եւ կ’երաշխաւորէ հասարակութեան համերաշխութիւնը։ Իսկ համերաշխութիւնը միայն բարեգործութիւն չէ, ան գոյատեւման եւ ազգի տեսլականին հասնելու գրաւականն է, կեանքի որակի եւ կայուն զարգացումի ապահովման նախապայմանը: Ինչ կը վերաբերի տնտեսական ձեւաչափին, պէտք է անդրադառնալ, որ կարգաւորուող շուկայական տնտեսութեամբ, ընկերային ու ժողովրդավարական երկիր ունենալու Դաշնակցութեան հայեցակարգի հիմքին լոյսին տակ յառաջ կը մղուին երեք հիմնական սկզբունքներ՝ առաջանցիկ տնտեսական աճ, ընկերային ներառականութիւն եւ արդարութիւն-կայուն զարգացում: Երկրորդ սկզբունքը ապահովելու համար տնտեսական աճը անհրաժեշտ, բայց անբաւարար պայման է: Զուգահեռաբար եւ փոխադարձութեան սկզբունքով՝ տնտեսական զարգացումը պէտք է անշեղօրէն ուղենշուի ընկերային ներառականութեամբ եւ արդարութեամբ: Նախ՝ ՀՆԱ առնուազն 25 տոկոսը, ներկայիս մօտ 12 տոկոսին փոխարէն, սահմանուած թիրախներուն ու առաջնահերթութիւններուն համաչափ, պէտք է ուղղուի ընկերային պաշտպանութեան, առողջապահութեան, կրթութեան եւ մշակոյթի ոլորտներուն: Պետական միջոցներու կայուն բազմացումին զուգահեռ, պէտք է իրականացուին պետական եւ համայնքային արդիական ծրագիրներ՝ իւրաքանչիւր քաղաքացիի նուազագոյն ընկերային կարիքներու բաւարարման վերջնական նպատակով: Զուգահեռաբար, առաջնային կարեւորութիւն ունի աշխատաշուկայի պետական կարգաւորումը եւ աշխատողներու ընկերային-աշխատանքային իրաւունքներու պաշտպանութիւնը: Մասնաւորապէս՝ Զբաղուածութեան պետական աջակցութեան ծրագիրներու ակնկալուող արդիւնքով պէտք է սահմանուի գործազուրկի կայուն զբաղուածութեան ապահովումը՝ այն մօտեցումով, որ իւրաքանչիւր շահառուի համար ծախսուած պետական միջոցները վերադարձուցին անոր եկամուտին հարկերով: Պետութեան համար աւելի նպատակայարմար պէտք է ըլլայ աշխատատար ճիւղերու ձեռնարկութիւններու մասնակի սուբսիդաւորումը (օգնութիւնը-«Գ.»)՝ որպէս անապահովութեան նպաստին այլընտրանք եւ տարածքային համաչափ զարգացումի գործիք: Հաշմանդամութիւն ունեցող անձերու զբաղուածութեան ապահովման համար, ի լրումն, անհրաժեշտ են նաեւ՝ մեծ գործատուներու կողմէ պարտադիր ապահովման աշխատատեղերու բաժինի լիարժէք կիրառումը, պետական աջակցութեամբ ընկերային ձեռնարկատիրութեան գոյացումն ու զարգացումը: Նուազագոյն աշխատավարձը պէտք է շարունակաբար բարձրացուի ընկերային գործընկերութեան հարթակին վրայ, իրական բանակցութիւններու հէնքի վրայ՝ կենսապահովման նուազագոյն զամբիւղի արժէքին համաչափ, նուազագոյն/միջին աշխատավարձ յարաբերակցութիւնը պահելով՝ 50-60 տոկոս միջակայքի մէջ: Իսկ ընկերային գործընկերութեան արդիւնաւէտ զարգացումին հիմնական պայման կը դառնայ՝ իրապէս անկախ, ներկայացուցչական եւ հզօր արհմիութիւններու գոյութիւնը: Միւս կողմէ, ՀՀ ստանձնած միջազգային պարտաւորութիւններուն համապատասխան՝ անհրաժեշտ է ամբողջականացնել աշխատանքային օրէնսդրութեան կատարման նկատմամբ պետական վերահսկողական համակարգը՝ բարձրացնելով արդիւնաւէտութիւնը, բացառելով առկայ եւ կարելի փտածութեան վտանգները: Նուազագոյն աշխատավարձի բարձրացումին զուգահեռ պէտք է պարբերաբար վերանայուին անապահովութեան նպաստի չափերը՝ հիմք ընդունելով պետական պիւտճէի աճող կարելիութիւնը եւ կենսապահովումի նուազագոյն զամբիւղի արժէքը: Սակայն անապահովութեան նպաստ պէտք է ստանան աղքատ այն ընտանիքները, որոնց կազմին մէջ չկան աշխատանքային տարիքի աշխատունակ անդամներ, իսկ աշխատանքային տարիքի աշխատունակ անձերուն պէտք է առաջարկուի պետական աջակցութեամբ կայուն զբաղուածութիւն: Կենսաթոշակային նոր համակարգի ձեւաւորումի համար կ’առաջարկուին հետեւեալ հիմնական սկզբունքները՝ պետութեան պարտաւորութեան դրական կիրարկում, միջսերնդային եւ ներսերնդային համերաշխութիւն, գործատու – աշխատող – պետություն ամբողջական մասնակցութիւն, համարժէքութիւն՝ կենսաթոշակի չափի համար ելակէտ պէտք է հանդիսանայ կենսաապահովման նուազագոյն զամբիւղի արժէքը կամ երկրի միջին աշխատավարձի առնուազն 40%-ը, օրինական եւ կայուն աշխատանքի խթանում՝ աշխատանքային տարիներու հաշուառում թոշակի չափի որոշման համար: