Դ­րա մէջ են նաեւ մեր հա­մայն­քա­յին գոր­ծիչ­նե­րի դե­րա­կա­տա­րու­թիւ­նը։ ­Բո­լոր այդ հան­գա­մանք­նե­րը Ար­ցա­խում յայտ­նի են։ ­Մար­դիկ ուղ­ղա­կի ե­րախ­տա­պարտ են դրա հա­մար։ Այ­սօր կա­րող եմ ա­սել, թէ ­Սի­րո­սը Ար­ցա­խում ա­ւե­լի յայտ­նի է, քան թէ նոյ­նիսկ Ա­թէն­քը։ Ո­րով­հե­տեւ այդ ե­րե­խա­նե­րը, ո­րոնք գա­լիս են, յե­տոյ վե­րա­դառ­նում են իւ­րա­տե­սակ ­Սի­րո­սի դես­պան­ներ, քա­րո­զում են, պատ­մում են, թէ ի՛նչ են տե­սել, թէ ի՛նչ լաւ մար­դիկ են։ Եւ մենք ա­ւան­դա­բար ա­սում ենք, թէ հա­յե­րի եւ յոյ­նե­րի մի­ջեւ կայ բա­րե­կա­մու­թեան ա­ւան­դոյթ։ ­Մար­դիկ գտնում են ո­րե­ւէ հնա­րա­ւո­րու­թիւն, ա­մէն տա­րի հրա­ւի­րե­լու. գի­տեմ, որ ի­րենց հա­մար էլ դժո­ւար է՝ հա­շո­ւի առ­նե­լով ­Յու­նաս­տա­նի ներ­կայ տնտե­սա­կան կա­ցու­թիւ­նը, բայց ի­րօք դա բա­րե­կա­մա­կան քայլ է, որ բարձր է գնա­հատ­ւում Ար­ցա­խում, իւ­րա­քան­չիւր ար­ցախ­ցուց։