Բելա Դարբինյանը ծնունդով վանաձորցի էր, այստեղ էր սկսել իր ծանոթությունը երգի ու երաժշտության հետ` սովորելով Մ. Թավրիզյանի անվան երաժշտական ուսումնարանում: Հայտնի տոհմ էր Աքուլյանների տոհմը, որի ժառանգներից մեկն էլ Բելան էր: Հորեղբայրներն արվեստասեր մարդիկ էին, մայրը քաղաքի գեղեցկուհիներից մեկն էր, նրանց տանը միշտ երաժշտություն էր հնչում. քաղաքի բացառիկ դաշնամուրներից մեկը նրանց տանն էր: Երգչուհու հորեղբոր դուստրը ` վանաձորցիներին քաջածանոթ Իզադորա Աքուլյանը, ով սերում էր Թումանյանի մեծ տոհմից, պատմում էր, որ ամռան երեկոներին բացվում էր Բելայենց տան պատուհանը, անցորդները կանգնում և ունկնդրում էին տակավին ուսանողուհուն, ով դաշնամուրի առջև նստած, ընկերուհու ` հետագայում ՀՀ ժողովրդական արտիստուհի Լենա Փաշինյանի ուղեկցությամբ, երգում էր հնագույն ռուսական ռոմանսներ: Բելային շատ շուտ նկատեցին ուսումնարանում: Պետական կոնսերվատորիայի պրոֆեսոր Կարո Մելիք-Վրթանեսյանը լսեց նրան և առաջարկեց սովորել Երևանում: Բելա Դարբինյանը սովորեց Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարանում, ապա ավարտեց Կոնսերվատորիայի օպերային երգեցողության դասարանը: Բոլորը հմայված էին ապագա երգչուհու ձայնական բացառիկ տվյալներով, ձայնածավալի յուրահատկությամբ: Կոնտրալտոն եզակի է համաշխարհային օպերային արվեստում, իսկ Բելայի ձայնածավալը կոնտրալտո էր` հարուստ երանգներով, հատկապես ներքին ռեգիստրում հնչող հարստությամբ: Կոնսերվատորիայում սովորելու տարիներին նա արդեն Հայաստանի պետական էստրադային նվագախմբի մեներգչուհի էր դարձել, նվաճել էր ունկնդիրներին, հռչակվել հայ առաջին էստրադային երգչուհին, ով կատարում էր ժամանակակից կոմպոզիտորների ստեղծագործություններ, հայ իրականություն բերում փոփ ժանրի առանձնահատկությունները: