Մի բան ասե՞մ: Չէ´, հանկարծ չմտածեք, որ շատախոսելու տրամադրություն ունեմ, պարզապես մի բան պետք է ասեմ, որպեսզի բոլորը իմանան: Առանձնապես վստահ էլ չեմ, որ բոլորը կցանկանան լսել այն, ինչ ես պատրաստվում եմ ասել, բայց այնուամենայնիվ, վստահ եմ, որ կա այնպիսի ինտելեկտուալ անձնավորություն, ով հենց հիմա կարդում է ինձ, և այդ պատճառով էլ արժի այդ «ՄԻ ԲԱՆԸ» ասել: Ինտելեկտուալ ասացի, հիշեցի իմ բարեկամուհիներից մեկին, ում զբաղմունքը իր գլուխը այստեղ ու այնտեղ գովելն էր: Բարեկամուհիս այնքան էր իրեն գովերգում, որ սկսում էր անտանելի շիկնել: Վերջիվերջո մի օր մարդկանց համբերության բաժակը լցվում է, ու որոշում են բարեկամուհուս գլխուխը կտրել՝ պատճառաբանելով, թե՝ «Տեսնենք ինչպես է գլուխը գովելու, երբ ուսերին գլուխ չունենա»: Որոշում ու այդպես էլ անում են: Բարեկամուհիս թեև մնում է առանց գլխի, բայց մինչև հիմա շարունակում է իր գլխուխը գովել: Չգիտեմ, թե ինչու հիշեցի այս սրտաճմլիկ պատմությունը, գուցե և այն պատճառով, որ ստիպված եմ լինում ժամանակ առ ժամանակ հանդիպել «անգլուխ գլուխ գովանների»: Չէ´, հանկարծ չմտածեք, թե ես այդ մարդկանց մեղադրում եմ. ընդհակառակը՝ նրանք այնքան մեղկ են: Տատիկս միշտ սիրում էր կրկնել, որ «Մեծերը համեստ են լինում», իսկ դրանից հետևություն, որ պուճուր մարդիկ իսկական գլուխգովաններ են: