«… ­­Ժա­մա­նա­կա­կից գրա­կա­նու­թիւ­նը շատ բազ­մա­զան է, հե­տե­ւա­բար՝ շատ աշ­խոյժ: Այն­քան ա­տեն, որ մէ­կը կը շա­րու­նա­կէ գրել ըստ իր խառ­նո­ւած­քին եւ ոչ թէ ըստ ո­րե­ւէ դպրո­ցի կա­նոն­նե­րուն, գրա­կա­նու­թիւ­նը Ֆ­րան­սիա­յի մէջ լաւ կ­’ըն­թա­նայ: Ես կը շա­րու­նա­կեմ հա­ւա­տալ, որ վէ­պի մը էու­թիւ­նը ա­ւե­լի կա­րե­ւոր է, քան ձե­ւը: ­­Մեծ վի­պա­սան­նե­րը նշա­նա­ւոր դար­ձած են ո՛չ այն պատ­ճա­ռով, որ ա­նոնք յայտ­նա­բե­րած են ոճ, կա­ռու­ցո­ւածք, բա­ռե­րը շա­րադ­րե­լու ան­սո­վոր ձեւ մը, այլ ո­րով­հե­տեւ ա­նոնք ըն­թեր­ցո­ղին տո­ւած են իւ­րա­յա­տուկ լու­սա­ւո­րում եւ աշ­խար­հին նա­յե­լու նոր ձեւ մը»: