— Սատանան	տանի	քեզ, — դարձավ	նա	Արշակին, — պենսնես	գցեցիր, կոտրեցիր, այժմ	կատարյալ	կույր	եմ: Չէ, եղբայր, Սմբատ	Մարկիչն	իրեն	բոլորովին	կորցրել	է, այսպես	ասած, ղեկը	ձեռից	բաց	է	թողել: Նստենք, ես	հիացած	եմ	քո քաջությունով, այո, ճիշտ	իսպանացի	ես, զուր	չեմ	ասել...