-Իսրո՛, անցած անգամ որ եկար, քո գնալուց հետո գյուղսովետի նախագահը առավոտյան մեր բակում իբր ինչ-որ կորած բան էր փնտրում։ Նրա փնթփնթոցից մենակ Սիբիր բառը լսեցի։ Առավոտ չուրի իրիկուն մեր էրեսով կիդան. «Իսրոն ժողովրդի թշնամի է, իբր քո պատճառով կոլխոզի բերք փչացավ, սով ընկավ մեր գեղ։ Ախր դու թուրքի՛ թշնամին ես, բա էս բոլշևիկներ ի՞նչ հաշիվ ունին քու հետ։ Էն խեղճ Մուրուք Կարոն էլ ճարահատ իր քոչ թողեց էստեղ, անցավ Պարսկաստան»։ Իսրոն մռայլվեց. «Ա՛յ կնիկ, տան մեջ էլ էդ մասին բարձր մի խոսա. հիմի պատերն էլ ականջ ունին»։ Ծանր մի կասկած սողոսկեց Իսրոյի սիրտը, երկար նայեց խսիրի վրա կուչ եկած չորս երեխաներին։ Ճրագի թրթռացող աղոտ լույսի մեջ Թութիան տեսավ Իսրոյի աչքերից գլորվող ցավի կաթիլները։ Հին ֆիդային անզորությունից անձայն լալիս է։