Գիշերվան	մութը	գետինն	առած	ժամանակին, որ	մարդ	իր	շվաքիցն	էլ	սասանում, սարսափում	ա, ու	բազի	դիվահալած, մահատագնապ	անցավոր՝ երեսին	խաչ	հանելով, Հավատով խոստովանիմն	ասելով, սրբոց, մարգարեից	անունը	տալով	որ	Զանգվի	կարմնջի	վրովը	անց	չի կենում	ու	Կոնդի	չոր	դարդուսը	նի	ըլում, սարսափը	ջանն	աոած, լեզուն	բերնումը	սառած, աջու կողմն՝ Երևանու	զարհուրելի	բերդն	ու	թուրքի	գյոռխանեքը (գերեզմանատուն), ձախու	կողմն՝ գնդերը, ջաղացները, որ	չեն	ձորումը	թխթխկացնում, չխչխկացնում, ու	փոքր	ինչ	հեռու	չանգը կոխած, կամարակապ	համամները	ու	տխուր	Ձորագեղը՝ փոսումն	ընկած, ձենըները	փորըները քցած, առաջին՝ Երևանու	Շհարը, տրտում, դառնավարամ	սգի	քողն	երեսին	փռած, — որ	չե՛ն երևում, հենց	իմանաս, բոլորն	անդունդն	ա	գնում, բաթմիշ	ըլում, քանի	մարդ	բարձրանում	ա, վեր ըլում, — ու	հեռըվանց	որ	արթուն	շները	տների	կտրներիցը	չեն	վնգվնգում, օռնում, հաչում, ղշղրու	տալիս, էլի	ձենները	փորըները	քցում, բարակ	ձգում, զլում	ու	քթերիցը	իրանց	տխուր, սարսափելի	կոնգոռնալը	դուս	թողում, նվում, -որ	սուր — սուր	սարերի, թափեքանց	գլխներիցը, տակըներիցը	սովամահ	գիլանը	ֆորսի	հոտն	առած, փրփրած, անկուշտ	բողազներն	ու	ռխըները չե՛ն	բան	քցում, ոռնում, շան	պես	կոնձկոնձում, որ	նրանց	խաբեն, մոտ	գան, ներս	մտնին՝ կամ իրանց	գզգզեն, պատառեն, խեղդեն, դաղըթմիշ	անեն, կամ	մեկ	անմեղ	գառն, մեկ	կաթնակեր, ճամփեն	մոլորած, տունը	կորցրած	ֆորթ, կամ	մեկ	նախրիցը	ետ	ընկած, քուչում	կամ	քարի	տակի կուչ	էկած	արդար	կով, կամ	առըխ	յաբու, կամ	ծնած	ղսրաղ, կամ	մեկ	բեզարած, իրան	համար հանգիստ, խաթրջամ	նստած	արոճող	ոչխար	գտնեն	ու	լափեն, կամ	մեկ	շատ	բանացրած, հալից իսպառ	ընկած, տիրոջիցը	խռոված, տանից	դուս	արած, էստեղ-Էնտեղ	չոր-չոփ, ծերը	սուր	փուշ կրծելով, ծամելով, ղոթուր	անկաջները	թափեթավ, տալով, իր	սև	օրիցը	բեզարած, ձեոք	վերցրած, անատամ, անպոչ, անլեզու, հայվան՝ մեկ	խղճալի	է՛շ, պարապ	ռաստ	բերեն, հետը	խաղան, ծլունգ-ծլունգ	ըլին, ջահելությունը	միտքը	քցեն, որ	մեկ	քեֆը	բացվի, սազը	քոքի, ու	հետո	իրանք իրանց	բանը	տեսնին, մաքրազարդեն: Սրանց	սոսկալի	ձենի	հետ	էլ	որ	ձորերի	միջիցը, քարափների	արանքներիցը, ապառաժների	գլխներիցը, բաշերիցը, թփերի, քոլերի	տակերիցը, դզերիցը, չոլերիցը, բներիցը	մեկ	կատաղած	արջ	կամ	խորամանկ	աղվես, կամ	վախլուկ	չախկալ, կամ	մեկ	ամեհի	քաֆթառ, կամ	գլխիցը	ձեռք	վերցրած	ալապաստրակ	իրանց	սոսկալի, զարզանդելի	ձեներն	իրար	չեն	խառնում, գոռում, մոռում, բըռռում, մնկմնկում, ճնկճնկում, ճչում, խառանչում, բառանչում, բղղում, ճղղում, — կամ	անքուն	աքլորները	իրանց	տիրոջը	կամենալով արթուն	պահպանիլ	լեղապատառ, սասանահար	վախտ-բեվախտ	որ	չեն	թրպըրտում, թևըները թափեթափ	տալիս	ու	ճղլանի	ձենները	նեղ	բողազներիցը՝ մեկ	խոր	ձորից, մեկ	փոսից, մեկ	բաշից յա	կտրից	հանում, կանչում, անկաջ	դնում, էլ	ետ	ծղրտալով	կանչում, — կամ	հիմիկ	ռսի սալդաթը, էն	ժամանակը	թուրքի	ղարավուլ	սարվազը, ինչպես	գերեզմանիցը	նոր	դուս	էկած, դիվանոնց	ճանկն	ընկած, ոտ	ու	ձեռը	կապած, սարն	առաջին	հանած, մահապարտ	մեղավորի պես	որ	ուզում	ըլին՝ հոգին	հանեն, թե	բերանը	բաց	անի	յա	ծպտա, սևամորթ	փափախը	խոր, քիթը	քցած, աչք	ու	ունքը	կալած, ծանր, կամաց, սուս, փուս	ոտները	փոխելով, աչքերը	տրորելով, քնահարամ	արշտոտալով	մեկ	մութը	պուճախից	կամ	մեկ	բուդկի	տակից	որ	գլուխը	չի՛	հանում	ու խուլ, խոր, զարհուրելի, փորն	ընկած	ձենով «Սլո՜ւ-շա՜յ» կամ «խաբա՜ր-դա՜ր, սա՜ր-հե՜-սա՜բ» գոռում, կանչում, որ	քամին	մեկ	կողմից, բուքն	ու	բորյազը	մյուս	դեհից, ինչպես	կատաղած դահիճ, սրարձակ	ղամշով, մաթրախով, թոփով, մզրախով՝ սարերի	գլխըներիցը, ձորերի	միջիցն թո՛զ, ա՛վազ, հո՛ղ, ա՛ղբ, զի՛բիլ	առաջն	արած՝ փոսերիցը	հանում, պատեպատ	չի՛	տալիս, գետնիցը	պոկում, քարափին	խփում	ու՝ ծառերը	ջարդելով, խոտերը	ճոթռելով, գետինը	ճղելով, մեկ	ճուղք	մյուս	ճղքի, մեկ	պատ	մյուս	պատի, մեկ	տախտակ	մյուսին	չի՛	սաստիկ	կպցնում, թրխկթրխկացնում, զրխկզրխկացնում, մեկ	էս	քարափին	քարով	բռնցքում, մեկ	էն	սարի	գլխին դմբզում, բամբաչում, զրխկացնում, թրխկացնում	ու	մեկ	կիտուկ	հող, ավազ՝ շունչդ	քաշելիս	կամ աչքդ	բանալիս, էրկու	ձեռով	բերանդ	ու	բաց	քիթդ	չի՛	խցկում, լցնում, շունչդ	կտրում, քիթդ կալնում, փակում, աչքերդ	խավարացնում	ու	անկաջիդ	տակին	թոփի	գյուլլի	պես	կամ	սուր	նետի նման	վզվզալով, դզդզալով	ետ	դառնում	շուտով, երեսիդ	Էնպես	խփում, որ	աչքերդ	մթնած՝ կեծակին	են	տալիս, ու	դու	տեղնուտեղդ	չե՛ս	շշմում, շշկլում, թմբըրում, սասանում, քար	կտրած մնում	ու	սառած	կանգնում, ու	աներևույթ	թշնամիդ	էլ	ետ	ձին	չափ	քցած, էլ	ետ	հրեղեն	բոցով	որ չի՛	սարերի, ձորերի	ջանին	ղաստ	անում, հասնում, թակում, մեյդանը	բաց	անում	ու՝ թնդում, դղրդում, շաչում, շառաչում, ճայթում, կատաղում, փրփրում, խռնչում, դռնչում, գլուխը թափեթափ	տալիս, նայում, ձենը	կտրում, որ	աչքդ	կիրացած, ջանդ	սասանահար, խելքդ	թռած՝ հանկարծ, ինչպես	մեկ	խոր	քնից, գլուխդ	ահիվ, սասանմամբ	չե՛ս	բարձրացնում, առաջըդ	քցում ու՝ ամեն	մեկ	խորից, փոսից, ամեն	մեկ	ճեղքից, մութը	արանքից	էս	կողմն, Էն	կողմն՝ հեոու տեղերից, ծառերի	տակից, բաղերի	միջից, սարերի	գլխից, զանգվի	ղրաղներիցը	ծիրանի	փետի չաղ	ալավը, կրակի	վառ	բոցը	հրեղեն	ձողու	պես	վռվռալով, խավար	գիշերը	թրի	պես	ճղելով, սև մութը, թանձրամած	ծուխը, պեծն	ու	վառ	կայծակը	վերըվեր	չե՛ն	խփում, ձորերն	ու	երկինքը կրակում	ու՝ խավարը	կոխած	սև	խոռոչների, բերանները	բաց	էրերի, օձի	պես	ոլորված	ճեղքերի, քաջքի	պես	ճոլոլակ	էլած, չանգըները	դես	ու	դեն	քցած, մազերը	խճճված, ծամերը	կախ	ընկած, դոշ	ու	ծիծ	ետ	ճոթռած՝ բարձր	ծառերի, դիվի	պես	երեսը	դեմ	տված	կանգնած, անահ, անվախ, սուր, ցից, իրար	վրա	թինկը	տված, երես-երեսի	դրած, բերան-բերնի	խփած, խավարադեմ ծոցըները	բաց	արած, ատամները	սրած	զարհուրելի	քարափների	սոսկալի	սֆաթները	չե՛ն	բաց անում	ու	էլ	ետ	խփում, ու	էլի՝ խելքը	ցնդած, ընկնավորի (թուլացկոտ) պես	շատ	թրպրտալուց, ծեծվելուց, դես	ու	դեն	գլորվելուց, ղրճտացնելուց, ղնջռտացնելուց	հետո	իրանց-իրանց	էլ	ետ աչքըները	չեն	խփում, տազ	անում, անշունչ, անսաս	մնում, դադարում: