Այնտեղ օրը կարճատեւ է, որովհետեւ արեւը շուտ է թաքնւում հանդիպակաց լեռների յետեւում։ Արեւնամուտը բազմերանգ ճառագայթներով է շոյում լեռնագագաթները, ապա՝ հանգում խաղաղութեամբ։ Իջնում է խաւարը լեռներին, ձորերին ու դաշտերին, իսկ եթէ լուսինն ու աստղերը չեն շողում՝ մառախուղի կամ ամպերի կուտակման պատճառով, այն ժամանակ ամէն ինչ պարուրւում է սեւ խաւարում։ Այդուհանդերձ իրիկնամուտը կամ խաւար գիշերը երբեք տխրութեամբ չէր պատում հոգիս, այլ, ընդհակառակը, լապտերի լոյսով աղօտ լուսաւորուած տունը, սարալանջին թիկնած պապիս տունը, հէքիաթային պալատի կերպարանք էր զգենում։ Նրա կրաջրով սպիտակեցուած հաստաբեստ պատերը հարազատի հոգատարութեամբ էին պատսպարում մեզ դրսի խաւարից, քամիների մոլեգին յարձակումներից, ծմակներից յառնող չար ոգիների խարդաւանանքներից։ Այդ պահերին ընտանեկան օջախի առինքնող ջերմութիւնը աւելիով էր զգալի դառնում եւ երջանկութեամբ լցնում մեր սիրտը։