1930ական թուականներուն Արեւմտեան Հայաստանէն հետզհետէ դէպի հիւսիսային Սուրիա, յատկապէս Գամիշլի արտագաղթող հայերուն թիւը կը բազմանայ եւ Գամիշլիի շրջակայքը համախմբուած հայեր, որոնք ընդհանրապէս քրտախօս են. կը հիմնեն աւելի քան 20 փոքր հայկական գիւղեր` Հելքօ, Տըպպանա, Ճուխա, Ճինետիէ, Զընտա, Ապու Ճելալ, Միւլլիւքսարայ, Սաֆիա եւ այլն: Իւրաքանչիւր աւան կամ գիւղ 10-15 հայ բազմանդամ ընտանիքներով: Այս շրջանի բնակչութիւնը դաշտային եւ բանուորական աշխատանքներով կեանքը շարունակած է: Տըպպանայի մէջ գոյութիւն ունէր Ազգային վարժարան մը, 24 աշակերտներով եւ ուսուցիչ մը: