— Զարմանում	եմ, — գոչեց	Սմբատը	կծու	հեգնությամբ, — զարմանում	եմ, որ	դուք	ամեն	բան	ինձանից	ես	պահանջում: Դուք	ուզում	եք, որ	միայն	ես	լինեմ	զիջող, վեհանձն	և	մոռացկոտ: Եթե	ուսումն	ու	զարգացումը	կարող	են	մարդու	մեջ իսպառ	մեռցնել	բոլոր	դարավոր	ավանդությունների	հետքը, ինչո՞ւ	ձեր	մեջ	չեն	մեռցնում: Ինչո՞ւ	դուք	մի	մոլեռանդ	և	ծեր կնոջ	հետ	մրցում	եք	գրեթե	հավասար	զենքով, իսկ	ինձանից	պահանջում	եք	անպայման	հնազանդություն	ձեր	բոլոր ավանդություններին... Դրեք	ձեր	զենքը	մի	կողմ, ես	էլ	կդնեմ: Ես	զոհել	եմ	էականը, դուք, զոհեցեք	ձևականը: Համառություն	մի	արեք, ես	էլ	չեմ	անիլ: Փոխադարձ	զիջողություն — ահա	իմ	ուզածը: Դուք	ձերն	եք	պնդում, ինչո՞ւ	ես	էլ իմը	չպիտի	պնդեմ: Ինչո՞ւ	եք	օգտվում	ձեր	զորեղ	զենքից...