Բանակցությունների հարցով Սերժ Սարգսյանի խոսքերին բարդ է որևէ փաստարկ հակադրել, հաշվի առնելով որ թե՛ Եվրամիության, թե՛ այն ժամանակ դեռ Մաքսային միության հետ բանակցությունների մանրամասները հայտնի չէին հասարակությանը: Եւ միգուցե ուղղակի ճնշում Ռուսաստանի կողմից չի էլ եղել, բայց այդ ժամանակ արդեն կար Ուկրաինայի և Մոլդովայի օրինակը: Ռուսաստանը արգելել էր ուկրաինական հրուշակեղենի և մոլդովական գինիների ու գյուղատնտեսական ապրանքների ներկրումը, որոնք այդ երկրների արտահանման մեջ մեծ տեղ էին զբաղեցնում: Բացի այդ Ռուսաստանը սկսեց արտաքսել հազարավոր մոլդովացի աշխատանքային միգրանտների: Միայն այս, Ռուսաստանի համար աննշան գործողությունների արդյունքում երկու երկրներում էլ կտրուկ սրացան անջատողական տրամադրություններն ու տնտեսական և քաղաքական ճգնաժամը: Իսկ ճնշում ասելիս պետք չէ հասկանալ ուղղակի հեռախոսազանգ կամ զրույց, որտեղ մեր երկրին բաց տեքստով սպառնալու են: Իշխանության ներքին լեգիտիմության ցածր մակարդակի պայմաններում, միշտ փորձ է արվում լեգիտիմության արտաքին աղբյուր գտնել, որը մեր երկրի պարագայում Ռուսաստանն է: Զրկվելով արտաքին լեգիտիմությունից, ներքինից զուրկ իշխանությունը երկար չի մնում իր տեղում, ինչի ականատեսը մենք եղանք վերոնշյալ երկու երկրների պարագայում: Հայաստանի պայմաններում դեպքերի նմանատիպ զարգացումը կարող էր իշխանություններին բերել կորուստների «ողջ փաթեթը», հնարավոր է անգամ լիբիական սցենարով, որի արդյունքում միլիոնավոր մարդիկ գրեթե ուղիղ եթերով տեսան Քադդաֆիի անփառունակ վախճանը, իսկ երկիրը մինչ օրս գտնվում է ցնցումների մեջ: