Վաղինակը միացել էր նախկին բանակային ընկերներին ու միասին, հազար ու մի եղանակով, զենք-զինամթերք էին հայթայթում ու հասցնում կռվողներին, հետախուզական խմբում որպես սակրավոր թափանցում էր հակառակորդի թիկունքը: Մարտական առաջին մկրտությունն ստացավ Երասխավանում: Հետո` Իջեւան, Նոյեմբերյան, Շամշադին, Կոռնիձոր, Գորիս: Ճարպիկ ու ճկուն էր, հնարամիտ, ամեն հանձնարարություն այնքան արագ էր կատարում, որ ընկերները նրան «Կայծակ Վաղո» մականունով էին կնքել: Թե մարտերից էլ մի պահ ազատ ժամանակ էր լինում, պարում էր, ուրախացնում ու ոգեւորում տղերքին (մինչ պատերազմը Երեւանի երկաթուղայինների պալատի «Հայասա» համույթում էր պարել, բազմաթիվ մրցույթների մասնակցել): Հիմա կռիվների թատերաբեմում էր: Տնեցիներին բան չէր պատմում, մոր անհանգիստ հարցերին կատակով խուսափողական պատասխաններ էր տալիս: Վաղինակի մյուս եղբայրներն էլ մեկնեցին կռվի դաշտ: