Զելիհան անտարբեր նայեց այդ բառերին: Տառերը ցրիվ եկան աչքի առաջ: Հանկարծ իրեն այնքան հոգնած զգաց, այնքան հոգնած ու ձանձրացած, որ կարծես ստիպված էր զբաղվել ոչ միայն յուրաքանչյուր ստամբուլցու ամենօրյա խնդիրներով, այլև ավելի էական մտածմունքով: Քիչ անց տաքսին էլ, «Տոյոտան» էլ հեռացան, մարդիկ էլ գնացին իրենց ճանապարհով: Միայն Զելիհան մնաց, ափերի մեջ սեղմած կոտրված կրունկին այնպիսի խղճահարությամբ նայեց, ասես ճանապարհին մահացած թռչուն էր գտել: Այդպես մնաց մի պահ: