276 թ-ի հունիսին Տակիտոսը, չիմանալով թշնամիների հարվածի ուղղությունն և իր եղբայր Ֆլորիանոսին խոշոր ուժերով համենայն դեպս թողնելով Կիլիկիայում, ինքը Խոսրով I Քաջի երիտասարդ, սակայն արդեն մարտերում իր հսկայական ուժով ու մեծ խիզախությամբ աչքի ընկնող որդի Տրդատի հետ միասին գտնվում էր Տրապիզոնի մոտակայքում։ Հենց այդ ժամանակ էր, ահա, որ նա լուր ստացավ իրենից դեպի ավելի արևմուտք՝ ամենայն հավանականությամբ Սինոպի մոտակայքում, օսթգոթերի հասցրած ծովային հզոր հարվածի մասին, սակայն, մինչ կշարժվեր սրանց դեմ, մի նոր վտանգ ծագեց։ Միհրան III Մեծն ու Մեծ Հայքի թագավորության հերթական արքա, վերջօինիս հորեղբայր Ներսեսը (276-287, 287-293՝ մի մասում), կարգի գցած իրենց գործերը, շարժվեցին Տրապիզոնի ուղղությամբ և արդյունքում Պարսից, Մեծ Հայքի ու Իբերիայի թագավորությունների միացյալ բանակը Խաղկտիքի լեռներում ծանր պարտության մատնեց[1] Տակիտոս կայսեր և Տրդատ արքայազնի գլխավորած հռոմեական բանակին ու նրա կազմում գտնվող Հայ ռազմիկներին, ընդ որում սպանվողների թվում էր նաև հռոմեական դժբախտ կայսրը։ Փաստորեն տեղի է ունեցել մի խոշոր ընդհարում, որի վրա, սակայն, որևէ ուշադրություն չի դարձվել՝ կրկին Մովսես Խորենացուն թերագնահատելու պատճառով, ինչը սխալ է։