Ցավոք սրտի, վերջին տարիներին նվազել է հետաքրքրությունն ազգային նվագարանների նկատմամբ: Եվ կարծում ենք` պատճառը միայն սոցիալ-տնտեսական իրավիճակները չեն: Մեր ազգային հնագույն շատ նվագարաններ չեն ընկալվում որպես մշակութային արժեք, չկա ճիշտ մշակութային քաղաքականություն այդ հարցում, ոչինչ չի արվում հնագույն մշակութային արժեքները նորովի իմաստավորելու, դրանք վերարժեւորելու եւ միջազգային հանրությանը ճիշտ ձեւով ներկայացնելու համար: Դրանից օգտվում են մեր տխրահռչակ հարեւանները` ջանալով իրենցը համարել, իբրեւ իրենց ազգային մշակույթի հարստություն ներկայացնել աշխարհին այն, ինչն իրականում մեր ժողովրդի դարավոր մշակույթի մի մասն է կազմում: Հենց այդ փաստով էլ մտահոգված` փորձում ենք հիմնավորել, որ այդ նվագարանները` սազը, թառը, քամանչան ու քամանին, զուռնան, դհոլը, պարկապզուկը, դափը, նաղարան ու դուդուկը հնագույն ժամանակներից մեծ տեղ են ունեցել մեր մշակութային կյանքում, եղել ու մնում են մեր երաժշտական մշակույթի անբաժանելի մասը: