-Շառո՛, իմ զինակից ախպեր, երանի քեզ, դու հավերժ մնացիր Գոմուց վանքում, իսկ մենք վաղ թե ուշ գնալու ենք... Ի՞նչ իմանամ՝ որ սարում կամ ձորում կընկնենք, գերեզման կունենա՞նք, թե՞ գել ու գազանի բաժին կդառնան մեր մարմինները: Շառո՛, դու էստեղ մնա, որ հավերժ հսկես վանքի ավերակները, ավերակների պահակ Շառո։ Համոզված եմ, որ մի օր վանքն էլ կավերվի, բայց դու գերեզմանից խուլ կգոռաս՝ Ա՛յբ, Բե՛ն, Գի՛մ... Ավերակների ուսուցիչ Շառո, քո ժառանգները ողջ են ու մի օր քեզ շարունակելու են՝ Ե՛չ, Զա՛, Է՛... Շառո՛, դու մնա՛, որ վանքի սաներին հետ կանչես։ Նրանք մի օր գալու են, որ քեզ հետ հայոց մեծ դասը շարունակեն։ Դուռը բաց պահի, թող հույսը ելումուտ անի, հույսը մեծ բան է։