Այս բնակավայրի հյուսիսային կողմում, Կուրակ գետի մոտ պետք է փնտրել Զարդունի դաշտակի տեղը, որտեղ նահատակվեց Ս.Եղիշե առաքյալը Գիսից գալու ճանապարհին. «դիցամոլ կռապաշտների զոհարանի տեղում նահատակվեց, եւ հայտնի էլ չէ, թե ում կողմից կատարվեց (նահատակության) գործը: Եւ այնտեղ, մահապարտների փոսի մեջ ընկավ նրա պատմական նշխարքը եւ ծածկվեց այն տեղում, որը երկար ժամանակ Հոմենք է կոչվում»: Հայսմավուրք գիրքն ասում է, որ ոչ թե նշխարքները, այլ հենց ինքը՝ սուրբն իր մի աշակերտի հետ միասին «ընկավ մի շատ խոր եւ թունավորաբնակ փոսի մեջ՝ մարմնով շատ այլ չարագործների հետ»: Նշխարքների մասին ասում են, թե դրանք հայտնի են եղել Վաչագանի ժամանակներից, իսկ ըստ Պատմիչի «շատ ժամանակ անց աստվածավախ մարդկանց տեսիլք է երեւում, եւ մի խումբ գալիս է փոսի մոտ ու այնտեղ տեսնում իրար վրա կիտված շատ ոսկորներ: Նրանք առհասարակ տարակուսեցին, բայց դիզեցին եւ գիշերները աղոթքներով հսկեցին այն: Եւ առավոտյան մեծ երկրաշարժ, եւ այնտեղ եղեղները ընկան գետնին: Անապատում բարձրացավ ուժեղ քամի եւ անսուրբ մարդկանց ոսկորները սփռեց ամբողջ դաշտով մեկ, իսկ տեղում մնացին միայն առաքյալի նշխարքները: Ուռեկան գյուղի մեծահարուստ ոմն Ստեփանոս քահանան հափշտակեց նրա միայն գլուխը, աճապարելով նստեց իր երիվարն ու հեռացավ: Երբ բազմությունը ընկավ նրա հետեւից, մթամած մառախուղը փայլատակումներով նրանց միջից անցնելով, սարսափեցրեց նրանց, որոնք վերադարձան հավաքատեղի: Տեսիլքով հայտնված սուրբ Եղիշայի նշխարքները տարան, տեղավորեցին Ուռեկան ավանում, որտեղ դրվեց նրա գլուխը սուրբ քահանա Ստեփանոսի ձեռքով: Այնուհետեւ այնտեղից տեղափոխեցին Ներս-Միհրի սուրբ վանքը (Ուխտ), որն այժմ կոչվում է Ջրվշտիկ, որը նույն ինքը Եղիշա առաքյալն է՝ ի փառս ամենակալ տեր Աստծու: