Նշենք, որ թուրքական <<պատմագիտության>> շրջանում ի հայտ է եկել հայոց պատմության նենգափոխության մեկ այլ միտում ևս՝ տեղանունները փոխելու քաղաքականության փոխարեն դրանք ներկայացնում են որպես թուրքական ծագման: Լուսինե Սահակյանը սա ևս անպատասխան չի թողել և դեռևս 2010, 2011 թվականներին Մոնրեալում հրատարակել է <<Տեղանունների թուրքացումը Օսմանյան կայսրությունում և Հանրապետական Թուրքիայում>>գիրքը, որտեղ հանգամանորեն ներկայացրել է հայկական պատմական տեղանունների թուրքացման քաղաքականության ակունքները, որը սկսվել է թուրքական տարրի Հայկական բարձրավանդակ ներխուժելուն պես և հասել մինչև մեր օրերը: Իսկ այժմ նա պատրաստվում է հրատարակել նոր ուսումնասիրություններ, որոնք լուսաբանելու են Համշենի իրական պատմությունը՝ նրա երբեմնի փառքը, մշակութային հարուստ ժառանգությունը և այն իսլամա-թուրքական միջավայրը, որտեղ ապրում են համշենցիների սերունդները՝ կորցնելով հայկականության վերջին բեկորները…