Խալխի	գլխին	ջուր	մաղվեցավ: Ամենն	էլ	իմացան, թե	ի՞նչ	խաբար	ա: Սարդարի	ֆառաշներն (ծառայք) Էկել	էին, որ	աղջիկ	քաշեն, ո՞վ	հադդ	ուներ, որ	ծպտա: Բարիկենդանը	սուգ	դառավ: Երեխեքը	լալով, դողալով	տուն փախան. կնանիքը	դռները	կողպեցին	ու	շիրախանի	կարասների	տակը մտան, կամ	վերնատներումը	տափ	կացան, կամ	դարմանի	ու	խոտի	խրձերի մեջը	մտան: Գեղը, հենց	բռնես, բիրադի	քանդվեցավ: Տղամարդկերանց, որը որ	վախլուկ	էր, գլուխն	առավ, կորավ. որը	որ	մի	քիչ	պինդ	սիրտ	ուներ, զարզանդելով, դողդողալով	մոտ	էկավ, չէ՛	թե	օգնություն	անի, չէ՛, այլ	թե տեսնի, ի՞նչպես	մարդիկ	են	էկողները, ի՞նչպես	են	տանում	խեղճ	ջրատար աղջկանը: Ռանգ-մռանգները	թռած, սփրթնած՝ էկան	մեռելի	պես	ու	տան բաշին	շարվեցան: Շատի	լեզուն	բերնումը	շաղվել, փետացել	էր: Շատի	լերդն ու	թոքը	ջուր	էր	կտրըվել: Շատի	պռոշները	ահու	ճաքել` արինը	շռռալով	գնում էր: Լավ	ուզում	էին, որ	քոմակ	անեն, լավ	ուզում	էին	իրանց	էլած-չէլածը	տան, որ	խեղճերին	ազատեն, բայց	ո՞ւմ	ձեռիցը	մեկ	բան	կգար: Սարդարն	էր հրամայել, ո՞վ	էր	կարող, որ	ձեռք	վրա	բերի: Թե	մեկ	ծպտոն	էլ	հանել	էին, Էն սհաթը	տուն, տեղ	կրակ	կտային	ու	իրանց	էլ	թոփի	բերնին	կդնեին, կքցեին: Աստված	ո՛չ	շհանց	տա: Անօրենի	ձեռը	դուշմանս	չի՛	ընկնի: Մարդ	ո՞ր	հողը տա	գլխին. ինչ	ուզում	են, է՛ն	են	անում: Դատաստան	չկա՛, իրավունք	չկա՛, ու հայ	ազգն	էլ	Էնքան	Էսպես	ցավեր	տեսել	էր, մեկ	օր	խոսքըմին	չէ՛ր	ըլում, որ	իր գլուխն	ազատի: Աղջիկն	ասես՝ քաշում	էին, տղեն	ասես՝ տանում, շատ անգամ	թուրքացնում, հավատից	հանում, շատ	անգամ	էլ	գլուխը	կտրում, էրում, նահատակում: Ո՛չ	տունն	էր	իրանը, ո՛չ	մալը, ո՛չ	ապրանքը, ո՛չ	ջանը, ո՛չ	օղլուշաղը: Զարմանալուն	էս	ա, որ	էսպես	կրակի, զուլումի	մեջը	էլի	նրանց աչքը	ուրախություն, նրանց	երեսը	ծիծաղ	էր	գալիս: էսպես, ինչպես	ասեցի, հարիր	մարդից	ավելի	վրա	էին	թափել, ձեռըները	ծոցըներումը	դրել	ու	պատի ծերիցը	մտիկ	էին	տալիս: Սուգ	ու	շիվանն	աշխարքն	առել	էր: Ֆառաշները կատաղել, փրփրում	էին. շատ	անգամ	թվանքները	դեմ	էին	անում, որ խալխին	խփեն, վեր	քցեն, որ	բալքի	ռադ	ըլին, կորչին. բայց	էլի	հուշտ	էլած ոչխարի	պես	ետ	էին	դառնում, էլ	ետ՝ ետ	փախչում, էլ	ետ՝ ետ	գալիս, մտիկ տալիս: