­Ժա­մեր­գու­թեան ա­ւար­տին, Սր­բա­զան ­Հայ­րը քա­րո­զով մը հան­դէս ե­կաւ։ Ան ը­սաւ.- «­Մեծ պահ­քը լա­ւա­գոյն ա­ռիթն է մար­դուն հա­մար՝ իր սրտով ու հո­գիով ա­ռանձ­նա­նա­լու եւ ծուն­կի գա­լով ա­ղօ­թե­լու Աս­տու­ծոյ։ Այս­պէս ը­րաւ նոյ­նինքն մեր մեծ ­Հայ­րա­պե­տը՝ Ս. Գ­րի­գոր ­Լու­սա­ւո­րիչ, ­Խոր ­Վի­րա­պին մէջ։ Ա­ղօ­թեց եւ Աս­տուծ­մով զօ­րա­ցաւ»։ Սր­բա­զան ­Հայ­րը յա­տուկ կեր­պով անդ­րա­դար­ձաւ ­Հայ Ե­կե­ղեց­ւոյ ու ե­կե­ղե­ցա­կան­նե­րու դե­րին։ Ան շեշ­տեց, թէ ­Հայ Ե­կե­ղե­ցին ազ­գին ե­կե­ղե­ցին է, ուր պահ­պա­նո­ւե­ցան մեր ժո­ղո­վուր­դի հո­գե­ւոր եւ ազ­գա­յին ար­ժէք­ներն ու մշա­կոյ­թը։ Ա­ւար­տին, ­Կո­մի­տաս Ար­քե­պիս­կո­պոս քա­ջա­լե­րեց ժո­ղո­վուր­դին՝ ե­կե­ղեց­ւոյ շուրջ հա­ւա­քո­ւե­լու եւ Աս­տու­ծոյ օրհ­նու­թիւ­նը ստա­նա­լով պահ­պա­նո­ւե­լու։