Որպեսզի այդ աստվածային հատկանիշներն արթնանան, որպեսզի մարդն ինքը դրանք լիարժեքորեն զարգացնի, նրան տրվում է գործունեության դաշտ` երկրային աշխարհը: Զանազան` վշտալի, ուրախ երկրային ապրումների արդյունքում մարդը հասնում է ինքնաճանաչման, իսկ դրա հետ մեկտեղ էլ սեփական աստվածային ծագման գիտակցման: Սակայն, որպեսզի մարդն այս ամենը հասկանա, նրան անհրաժեշտ է ոչ թե մեկ, այլ շատ կյանքեր, մինչեւ որ երկրային փորձը նրան չդարձնի իմաստուն` կատարյալ: