-Ուրեմն ասեմ՝ ինչպես եղավ, բժիշկ: Ես այսօր շրջում էի քաղաքով: Թե ժամը քանիսն էր՝ ճիշտ չեմ կարող ասել, տասը, գուցե և տասնմեկը: Պարապետում մի տեղ կա՝ շատրվանով: Երևի տեսել եք: Եվ հանկարծ այդ կողմից զարհուրելի ճիչ լսվեց: Կարծես մեկը ոռնում էր: Պարզվեց՝ մի ծեր հայ է: Դուրս էր եկել հաց գնելու և անմիջապես ընկել «երազների» ձեռքը: Հենց տան շորերով… ու հողաթափերով: Երբ ես հասա,, խեղճին արդեն սպանել ու ջրավազանն էին նետել: Իսկ աչքերը բաց էին, և նա ուղիղ ինձ էր նայում, բժիշկ: Ես անձամբ չտեսա՝ նրան ինչպես սպանեցին: Իսկ նրանք, ովքեր ինձնից առաջ այնտեղ էին, պատմեցին, որ հային սկզբում նետել են ջրավազանը, ուղիղ սառցաջրի մեջ: Ծեր մարդ էր, չի դիմացել ջրի սառնությանը: Փորձել է դուրս գալ: Իսկ այդ տղաները կանգնել են ջրավազանի եզրին և ոտքերով խփել նրան, ծեծելով սպանել են: Իսկ Սադայ Սադըղլլիից, Աստված նրան օգնի, փորձանքը անպակաս է: Թե չէ ինչո՞ւ հենց ինքը պետք է հենց այդ պահին հայտնվեր այդ նույն անիծյալ տեղում… Չդիմացավ մարդը, ահա և ամենը… Ախր նա դերասան է, հումանիստ մարդ: Սիրտը չհանդուրժեց: Նետվեց օգնության: Իսկ որտեղի՞ց այդ «երազներն» իմանային՝ ով է նա, և ինչ է նա: Նրանք եկվոր են, տեղացի չեն: Ահա և հայի տեղ դրեցին նրան ու վայրի գազանների պես հարձակվեցին վրան: Եթե մեկ րոպե էլ ուշանայի, նրան էլ կուղարկեին ծեր հայի մոտ: Բայց Աստված ողորմաց՝ ողջ մնաց: Աղաչում եմ, բժիշկ, փրկեք նրան: Այս մեծ մարդու կյանքը հիմա ձեր ձեռքում է:- Այս բարձրագոչ բառերով էլ դերասանն ավարտեց իր խոսքը: