Իմ բոլոր ֆիլմերը էտապային են, կոնկրետ բանի հետ կապված: Հենց այնպես չեն ծնվել: Օրինակ՝ «Չոկոյի» ժամանակ ի՞նչ խնդիր էր լուծվում. եթե տունը կենդանի ես բերել, ուրեմն, պահիր, բալիկ ջան, պատասխանատու եղիր նրա համար, մի նեղացրու: Չեմ հիշում՝ ճապոնացիների, թե չինացիների մոտ այսպիսի բան կա՝ եթե ինչ-որ մեկին փրկել ես, ամբողջ կյանքումդ նրա համար պիտի հոգաս: Եթե այդպես չես վարվելու, էլ ի՞նչ իմաստ ուներ փրկելդ: