Նրա համեստ ապրելատեղիում սեղանի վրա դրված է այն նույն ինքնաթիռի այրված ժամացույցը: Ինքնաթիռն այրվեց, իսկ ժամացույցը մնաց, և ահա, շուրջ քսան տարի է շարունակում է չափել ժամանակը: Հարություն Դավթյանը ուրախանում է, որ Արցախի ու Հայաստանի համար ժամանակը նույնպես կանգ չի առել: Բայց, միայն թե, շատ է ցավալի, որ այդ ժամացույցը չափում է նաև մեր անտարբերությունն ու խստասրտությունը, մեր անկարողությունը, որ չենք կարողանում գնահատել հերոսներին կենդանության օրոք: Բայց, չէ՞որ նրանց հենց կյանքի ընթացքում է պետք այդ ուշադրությունը. առանց ետմահու մեծարանքների նրանք մի-կերպ յոլա կգնան: