Ու ստացվում է, որ արդեն իսկ ձևավորել ենք այնպիսի սոցիալական համակարգ, որ մեր երկրում բոլորից շատ աշխատող, օրնիբուն բանող մարդը ոչ միայն զրկված է հանգստից, այլև կարգին սնվելու, բուժվելու հնարավորությունից: Տարիներ շարունակ այս ամենի մասին խոսվում է, տարիներ շարունակ մարդիկ բողոքում են, որ մեզ մոտ սահմանված աշխատավարձերը համարժեք-ադեկվատ չեն մարդկանց կատարած աշխատանքի ծավալին ու բնույթին. պետական քաղաքականության մեջ մխրճվել է մի այնպիսի հոգեբանություն, որ մարդը հնարավորություն չունի լավ ապրելու, որ նա պիտի մշտապես դատապարտված լինի` ինքն էլ չիմանալով, թե ինչի համար: Նվազ աշխատավարձերի, սոցիալական ծանր վիճակի մասին դժգոհողներին մեր կառավարությունից պատասխանում են, թե բյուջեն հնարավորություն չի տալիս, որպեսզի բարձրացվեն աշխատավարձերը: Էլ չենք խոսում «մանր ու միջին բիզնեսը խթանելու» բազմաթիվ խոստումների մասին: Եվ ակամա հարցեր են ծագում, որոնք կուզեինք հղել կառավարությանը, բոլոր նրանց, ովքեր այսօր ստանձնել են մարդկանց ճակատագրերը տնօրինելու իրավունքը` ոտնահարելով Սահմանադրության այն դրույթը, թե Հայաստանի Հանրապետությունը իրավական, սոցիալական պետություն է: Իբրև իրավական կարևորագույն նորմ` հառնում է մարդու իրավունքների պաշտպանությունը, իսկ իրավունքների մեջ է մտնում նաև սոցիալական արդարության սկզբունքը: Նույն պետական բյուջեից նվազագույն աշխատավարձի քսանապատիկի չափով վարձատրվում են դատավորներն ու դատախազները, մի շարք ոլորտների ներկայացուցիչներ, իսկ ահա մյուսների համար սահմանվում են 40-45 հազար դրամ աշխատավարձերը: Սա մարդու իրավունքների թիվ մեկ ոտնահարումն է, քանի որ ՀՀ քաղաքացին կատարում է իր աշխատանքային պարտականությունները, սակայն նրան զրկում են քիչ թե բարվոք ապրելու հնարավորությունից. ասել է թե` իրավունքից: Հայաստանում աշխատանքի գնահատման չափորոշիչներ չկան, այսինքն` մինչև այսօր չեն սահմանված տարբեր մասնագիտությունների կամ աշխատանքային տարբեր ոլորտների չափանիշները: Ուստի` ի՞նչ տրամաբանությամբ և համաչափությամբ են սահմանվում աշխատավարձերը, ո՞վ է որոշել, որ մեկն ութժամյա աշխատանքային օրվա համար պիտի ստանա 1500 դրամ, մյուսը` 30 հազար…