1907 թվականին բանաստեղծը բավական երկար ժամանակ (մոտ չորս ամիս) մնում է հայրենի գյուղում: Մոսկովյան` իրադարձություններով ու կենսական աշխույժով հագեցած կյանքի ռիթմին ներհյուսված Տերյանը այդ ընթացքում զարհուրելիորեն սուր է զգում կյանքի քարացածությունն ու անշարժությունը. «Թախիծ: Անդրշիրիմյան լռություն: Անվախճան գիշեր» (հատ. 3, էջ 240): Անհրապույր, ցուրտ հեռաստան է գյուղը. բանաստեղծին կապող ու հոգին ջերմացնող ոչինչ չկա այնտեղ: