— Ո՜ւխ, — արտասանեց	նա, — սուրբը	դու	ես, դո՛ւ	ոտից	մինչև	գլուխ: «Լռի՛ր». իսկի	էլ	չեմ	լռիլ: Ի՞նչ	կա, ումի՞ց	պիտի քաշվեմ: Չլինի՞	թե	քեզանից: Ինչպե՞ս	չէ, քեզ	էլ	ենք	լավ	ճանաչում: Դու	որքան	կարող	ես, շատ-շատ	գնա	Բալախանի...