Ռոուլինգը «հուսահատության» մեջ էր այն բանից հետո, երբ իր ամուսինը եկել էր նրա ու իր դստեր որոնումներով[40]։ Նա ստացել էր պաշտպանության հրամանաթուղթ, և Արանտիշը վերադարձավ Պորտոիգալիա այն ժամանակ, երբ Ռոուլինգը 1994 թվականին ամուսնալուծության հայց ներկայացրեց դատարան[40]։ 1995 թվականին, իր առաջին վեպը վերջացնելուց հետո, նպաստով ապրելով՝ Ռոուլինգը ընդունվել է Էդինբուրգի համալսարանի մանկավարժական դպրոց[53][54]։ Նա գրել է բազմաթիվ սրճարաններում, հատկապես՝ Nicolson’s[55] և The Elephant House[56] (վերջինը ավելի վաղ պատկանել է նրա փեսային՝ Ռոջեր Մուրուին[57]) սրճարաններում։ 2001 թվականին «Բի-բի-սի»-ի հարցազրույցի ժամանակ Ռոուլինգը հերքել է այն շշուկները, որ նա գրել է սրճարաններում այն բանի պատճառով, որ իր բնակարանն ուներ տաքացման խնդիրներ, նշելով. «Ես այդքան էլ հիմար չեմ, որ ձմռանը Էդինբուրգում սառը բնակարան վարձեմ»։ A&E ամերիկյան հեռուստանախագծի ժամանակ Ռոուլինգը նշել է, որ սրճարաններում գրելու պատճառներից մեկն էր նաև իր դուստրը, ով զբոսանքի ժամանակ ամենաշուտն էր քնում[58]։