Ժպտուն աղջիկը սպասում է իր նկարների ցուցադրության սրահի մուտքի մոտ: Այցելուները քիչ առ քիչ մոտենում են, իսկ ինքը ողջ անհամբերություն է: Պատրաստվել է ցուցահանդեսին հիմնավորապես, գիտե՝ ինչու է դիմել նկարչությանը՝ աշխարհից ու մարդկանցից, պոեզիայից ու կյանքից իր տպավորությունները հաղորդելու համար, գիտե՝ ինչն էր պակասում իրեն մինչ այդ լիարժեքորեն <<բացվելու>> աշխարհի առջև, գիտե՝ գույների բուժիչ, բալասանող հատկությունը: Չի խոսում բարձրաձայն իր կյանքի մանրամասներից, իր հաղթահարած և չհաղթահարած ցավերից, ողջը պետք է կարողանալ կարդալ իր գործերում, աբստրահարված գծապատկերներում, գույնի միջոցով աշխարհի իր <<ընթերցումներում>>: Այսպես, Սուսաննա Հարությունյանը գույնով բանաձևում է իր տրամադրությունները (մի քանի գեղանկար հենց այդպես էլ վերնագրված են՝ <<Տրամադրություն>>), կոմիտասյան հնչերանգները գույնի վերածում, տաճարական մեղեդիներից իրեն հաղորդվող էներգիաները կտավին հանձնում, վրձնահարվածներով անում նարեկյան ընթերցումներ, հեթանոս շարժն ու արյան խաղի շրջապտույտը՝ ժամանակների ու տարածության միջոցով հաղորդվող, յուրովի մեկնաբանում: