Մզկիթի կողքին գտնվող հոգևոր դպրոցի մոտից սկսվում էր մի ծառուղի, որը փակուղի էր, և այնտեղ էին տեղադրված ոսկերիչների խանութները։ Ոսկերչական խանութների մեծ մասը դատարկ էր և փակ, քանի որ տերերը տեղահանված հայեր էին, որոնց անունները պահպանվել էին ցուցանակների վրա, իսկ տեղի բնակչության մեջ չկային այնպիսի բարձր որակավորում ունեցող արհեստավորներ, որոնք կկարողանային փոխարինել նրանց։ Հրեա Հովսեփ Վարոնի խանութը նախավերջինն էր։ Վարդանն այնտեղ մտավ Նաիրիի հետ, և գերմանացի սպայի հետ զրուցող խանութի տերը կասկածով նրան նայեց։ Սպասելով, որ վաճառականն ազատվի, Վարդանը կանգնեց դազգահի վրա կռացած երկու ոսկերիչների կողքին։ Նրանցից ավելի երիտասարդը ռուբիններ էր տեղադրում մի զարդի վրա։ Մյուսը՝ ճաղատ մի ծերունի, թանկարժեք մի քար էր ուսումնասիրում աչքին ամրացված խոշորացույցով։ Հետո նա ճշգրիտ շարժումներով սկսեց այն մշակել և Վարդանը հասկացավ, որ նա ադամանդ է նստավորում։ Նա ականջ դրեց Վարոնի խոսակցությանը.