Քրմապետ — Այս մեկն արքան էր… Ես քեզ էլ կարող էի բեռնաթափել քո թերություններից, փոշու պես դրանք թափ տալ քո վրայից, բայց դու թույլ չես տալիս… Թերագնահատում ես ինձ… Իսկ հենց որ դժվար գործ է լինում, ինձ ես վստահում միայն… Որովհետև բոլոր արքաների նման կարծում ես, թե ոչ ոք իրավունք չունի քեզնից ավելի խելք ունենալու… Իսկ ես խելացի եմ, արքա, աստվածները վկա, խելացի եմ… Այնքան, որ կարող եմ քեզնից պակաս խելացի երևալ… Ո՞րն է առավել կարևոր, որ բոլո՞րը իմանան դա, թե՞ միայն ինքս… Ի՝նքս, ի՝նքս… Եվ ես հպարտ եմ իմ այս գաղտնիքով… Եթե գաղտնիքն իմանային, գուցե զրկվեի այս գերագույն հաճույքից…