1921թ-ին, երբ «Փոքրիկը»՝ Չապլինի առաջին լիամետրաժ ֆիլմը, շռնդալից հաջողությամբ շրջում էր ամերիկյան կինոթատրոններով, նորահայտ աստղ Ջեքին, իհարկե, իր փառքին նայում էր երեխայի անմեղ աչքերով՝ մտածելով, թե ինքը մինչև կյանքի վերջ լինելու է բոլորի ուշադրության կենտրոնում և չիմանալով, որ յուրովի իրեն էլ, ինչպես իր օգնած երեխաներին, բաժին է հասնելու ամենևին էլ ոչ հարթ ու անամպ ճակատագիր։ Դեռևս 10 տարեկան չդարձած՝ նա արդեն համարվում էր ամերիկյան կինոարդյունաբերության բրենդներից և ամենահարուստ երեխաներից մեկը․ երեխա, ում դերասանական բնատուր մեծ տաղանդի շնորհիվ վաստակված գումարները ծնողներն անխնա քամուն էին տալու՝ արդեն հասուն տարիքում նրան թողնելով առանց ոչնչի՝ և՛ կինոկարիերայի, և՛ նյութական ապահովության առումով։ Սակայն այդ ամենը՝ ապագայում, իսկ մինչ այդ Ջեքին փառքի գագաթնակետին էր, և այդ փառքն օգտագործում էր նաև ի բարօրություն մյուսների։