Սմբատը, ակամա	գրավված	Շուշանիկի	պայծառ	աչքերով, գեղեցիկ	հասակով, համակրելի	դեմքով, դիտում	էր	նրան, խոսակցելով	իր	ստորադրյալի	հետ	գործերի	մասին: Թվում	էր	նրան, որ	չքավորության	տակ	օրիորդի	հոգին	այնքան	չի ճնշվել, որ	կա	նրա	մեջ	ինչ-որ	հպարտություն: Միևնույն	ժամանակ	զգում	էր, որ	նա	մի	պահապան	հրեշտակ	է	ողորմելի անդամալույծի, ցնցոտիապատ	երեխաների	և	ամբողջ	ընտանիքի	համար: Եվ	որքան	շատ	էր	դիտում, այնքան	ավելի	էր ուրախանում	մտքում, որ	գեթ	համեմատական	թեթևություն	էր	տվել	աղքատ	ընտանիքին: Այսուհետև, երևի, նա	այնքան չքավոր	վիճակ	չի	ունենալ, և	այդ	երիտասարդ	ու	սիրունադեմ	աղջկա	տնային	աշխատանքը	կթեթևանա: