Տրայանոսի Արևելյան արշավանքից հետո արևելքում վերահաստատվեց մինչ այդ գոյություն ունեցող ուժերի հավասարակշռության վիճակը, իսկ Մեծ Հայքի թագավորության գահին էլ վերջնականապես հաստատվեց Սանատրուկի որդի Վաղարշ I-ը: Այս արքայի գահակալմամբ փաստորեն, ինչպես Պարթևական թագավորության պարագայում, վերջնականապես տեղի ունեցավ սերնդափոխությունը նաև Մեծ Հայքի թագավորության գահին հաստատված Արշակունիների գահատոհմում, ընդ որում այս անգամ ևս մեծապես դեր խաղաց հենց կանանցի գիծը: Իրոք, Մեծ Հայքի թագավորության գահին Վաղարշ I-ի հաստատումով փաստորեն ստեղծվեց մի վիճակ, երբ շարունակեց իշխել մորական կողմով Արշակունի, իսկ հորական կողմով առայժմ անհայտ, բայց միանշանակ բարձրատոհմիկ ծագում ունեցող Սանատրուկի սերունդը, որը թագավորության ղեկն իր ձեռքում էր պահելու արդեն մինչև վերջինիս անկումը: Այս առումով կարծում եմ, որ Մեծ Հայքի թագավորության գահին վերջնականապես ամրապնդված Երկրորդ սերնդի Արշակունիների տոհմի հիմնադիր պետք է համարել ոչ թե Տրդատ I-ին, այլ՝ Սանատրուկին: Կարելի է կարծել, որ թերևս հենց այս հանգամանք է հիմք տվել Մեծ Հայքի թագավորությունում Սանատրուկի կերպարի որոշակի փառաբանմանն ու ընդգծմանը, ինչի ապացույցն, այլ տեղեկությունների թվում, մենք տեսնում ենք նաև նրանում, որ այս արքայի դամբարանն ամենամեծն ու ամուրն է եղել[1]: