Այդպես էլ արեցին։ Ձյունիկն ինքն էլ չիմացավ, թե ինչպես վերքը փակվեց, թե ինչպես իրեն լքած ուժը եկավ նորից։ Ու թեւերով համբուրելով Սաթենիկին, շնորհակալություն ասաց նրան ու մեղուներին, թռավ, միացավ իր երամին։ Թեկուզ գիշեր էր, բայց Սաթենիկը երկար-երկար կանգնած ծառի տակ՝ նայում էր նրա ետեւից, թվում էր՝ կռունկը պատանեկության ու սիրո հուշն էր, ձեռքից թռավ ու այլեւս ետ չի գա։ Ուրախության եւ տխրության զգացումները պարուրեցին սիրտը։