- Եկանք Հայաստան, կարծես ամենեն մռայլ ետնախորշերեն ետք դրախտ ոտք դրինք: Գույներ, գույներ` բազմազան, շքեղ: Գեղեցիկ հագուկապով մարդիկ` դեմքերին ժպիտ: Փառք Աստծո,- ասացինք: Եւ առաջին այս այցելությունից հետո, արդեն երկու տարին մեկ գալիս էինք Հայաստան: Նույն Սովետն էր, բայց բախտավոր էինք, որ հայեր էին եկած տարբեր տեղերեն ու երկրին գույներ բերած էին, համ ու համեղություն էին ավելցրած: Առաջին տարին, որ եկանք, գնացինք ՙԱնուշ՚ օպերան լսելու: Գոհար Գասպարյանն էր Անուշի դերում, Սարոն էլ ամուսինն էր` Տիգրան Լեւոնյանը: Նույն օրը դահլիճում մեզ հետ արտասահմանից եկած մի խումբ էլ կար: Կարծեմ թե կոմունիստներին հարող մի երկրից էին: Գոհարին եւ Տիգրանին խնդրեցինք միասին ընթրել ներկայացումից հետո: ՛՛Արմենիա՛՛ գնացինք, երկրորդ հարկում նստեցինք: Այս խումբն էլ վարն էր նստած: Գոհարին տեսան, մի շիշ շամպայն ղրկին: Մենք իրենց հինգ շիշ ղրկինք, որովհետեւ շատվոր էին: Հարցրին. ՛՛Ինչու՞ վար չեք գա՛՛: Մենք էլ, թե` ՙԻնչու՞ մեզ չեք հրավիրում՛՛: Գնացինք: Սրանց ղեկավարը քիչ անց անգլերեն ասաց. ՛՛Հավանեցի՞ք Հայաստանը՛՛: Ասացի. ՛՛Հայաստանը դրախտ է, բայց դուք խավարի մեջ եք ուզում այն պահել՛՛: Շնորհքով մարդ էր, ես էլ շնորհքով պատասխան տվի: Վստահ էի` ՊԱԿ-ի աշխատակից է: Ասացի. ՛՛Ամեն օր սպուտնիկներ եք ուղարկում տիեզերք: Դրանցից մեկը մի ղրկեք, փոխարենը գեղեցիկ շենքեր կառուցեք, ծառեր տնկեք, ծաղիկ ցանեք, գեղեցկացրեք Ձեր միջավայրը՛՛: