Իսկ գիտե՞ք որն էր իմ, նվաստիս, ամենամեծ ուրախությունը երեկ՝ էն, որ երկու տարբեր սերունդների հայեր նստած ջերմ զրուցում էին, մեկը ծնված Պարսկաստանի Սուլթանաբադ քաղաքում, մյուսը՝ Հայաստանյան Իջևանում, բայց էնքան հարազատ էր իրենց զրույցը, որ բոլորս անկախ մեզնից ժպտում էինք: