«­Մի օր էլ ճաշ տա­րայ եւ տե­սայ, որ հսկի­չը ներս մտաւ (սո­վո­րա­բար ներս չէր մտնում, այլ դուր­սը սպա­սում էր) ու սկսեց բաց ա­նել ­Չա­րեն­ցի կա­պե­րը։ ­Նա կա­պո­ւած էր իր մե­կու­սա­րա­նի մէջ­տե­ղի եր­կա­թեայ ձո­ղին, որ­պէս­զի զուրկ լի­նի շար­ժո­ւե­լու եւ դու­ռը ծե­ծե­լու հնա­րա­ւո­րու­թիւ­նից։ Այս­պէս շա­րու­նա­կո­ւեց մի քա­նի օր եւս։ ­Մի օր էլ, երբ հսկի­չը դու­ռը բա­ցեց, ես սար­սա­փով տե­սայ, որ ­Չա­րեն­ցը կա­պո­ւած է ու նրա մեծ գլու­խը կա­խո­ւած է… ­Նա լուռ էր եւ նա լռեց յա­ւի­տեան»…