Վերցնենք ԲՀԿ-ն: Ենթադրենք ինչ-որ մի օր Գագիկ Ծառուկյանի փողերը վերջանում են, այդ դեպքում ի՞նչ կլինի այդ քաղաքական ուժի հետ: Վստահ եմ, կուսակցությունից կմնա միայն դրա հիշողությունն ու փոշին: Այսպիսի օրինակները բազմաթիվ են: Բայց նույնիսկ այս համատարած անգաղափար միջավայրում, այնուամենայնիվ, կան նաև սկզբունքային մարդիկ: Օրինակ՝ Արամ Մանուկյանը: Հարգարժան այս պարոնը քաղաքական կարիերան սկսել է ՀՀՇ-ում, կառույցի շարքերը չի լքել նույնիսկ ամենադժվարին շրջափուլում և գործունեությունը շարունակել է Համազգային շարժման ժառանգորդ հանդիսացող ՀԱԿ-ում: Ի դեպ Մանուկյանն այն եզակի գործիչներից է, որին ժողովուրդը սիրում է: Նա կարող էր օգտվել այդ սիրուց և պոպուլիստական ձգտումներով հայտնվել այնտեղ, որտեղ գործողություն կա: Բայց ո՛չ, Մանուկյանը այնտեղ է, որտեղ իր քաղաքական ուժը: Ցավոք սրտի այսպիսի գործիչները մեծամասնություն չեն կազմում և դեռևս չեն կարողանում էական ազդեցություն ունենալ այն հիմնախնդրի վրա, որի մասին փորձում եմ ահազանգել: