Ե­թէ նոյ­նիսկ ո­րոշ անն­շան տրա­մա­բա­նու­թիւն կայ այդ քայ­լե­րը ձեռ­նար­կե­լու հա­մար, ար­դեօք կա­րիք կա՞ր այդ­քան աղ­մուկ հա­նե­լու, փո­խա­նակ հան­դար­տօ­րէն ժա­մա­նա­կի ըն­թաց­քին այն կար­գա­ւո­րե­լու։ Եւ վեր­ջա­պէս ո՞րն է այդ խնդրոյ կեն­սու­նա­կու­թեան աս­տի­ճա­նը, մինչ­դեռ, երբ ամ­բողջ թա­ղա­մա­սեր ու գիւ­ղեր խմե­լու ջուր չու­նեն այդ մա­սին խօ­սող ու ան­հանգս­տա­ցող չկայ, իսկ ըստ պաշ­տօ­նա­կան տո­ւեալ­նե­րի՝ ա­ռա­քո­ւող ջրի մօտ կէ­սից ա­ւե­լին կոր­չում է ճա­նա­պար­հին։