-Մեր երկիրն է՝ մեր բանակն է պահելու, մեր երեխաներն են ծառայելու, ոչ ոք իրավունք չունի դա վիճարկելու, բայց ինչո՞ւ են համալսարանի նստարաններից տարած նորակոչիկներին այդքան տանջում, դա՛ չեմ հասկանում: Հնարավոր չէ՞ ֆիզիկական ծանրաբեռնվածությունը քչից սկսել ու աստիճանաբար հասցնել պահանջվող մակարդակին: Միանգամից՝ այսքան կիլոմետր վազք, այսքան կքանիստ: Ոջիլն ի՞նչ է, որ դրա դեմ չեն պայքարում, զինվորները ոջիլի մեջ կորած են: Սարսափելի ապրումներ եմ ունենում, սահմանի մասին յուրաքանչյուր լուր ուղիղ սրտիս կենտրոնով է անցնում: Մի օր էլ Գեղամին կտանեն, հետո՝ Վահանին: