Նախանցյալ տարի, երբ նոր-նոր էին ծանոթանում իրանցի գրողների հետ, Ալիրեզան ասեց, որ մի ըմբոստ բանաստեղծություն ունի, որը հրաժարվել են տպագրել բոլոր թերթերն ու ամսագրերը ու կարդաց, 3 տող էր, մի տողի համար չէին տպում, էդ մի տողն եմ հիշում` հարբում էր Լալան: Ի դեպ, քանի հիշեցի իրանական գրաքննության մի օրինակ էլ պատմեմ. Հովհաննես Գրիգորյանը «Միհր» ամսագրի խմբագիրն էր, մեկի պատմվածքը տպել էր, հեղինակի նկարի մեջ սեղանին օղու շիշ էր դրված եղել, պատմվածքը հրաժարվել էին տպելուց: Էս ուղղակի հիշեցի: Մեր գրականությունների նմանությունները ավելի շատ են, քան տարբերությունները, լեզվի խնդիրը, կարևորը որ հիմա թե մեզ մոտ, թե իրենց մոտ բանաստեղծությունը սկսել է խոսել մարդու հետ, ոչ թե վերամբարձ ճառել: Երկու օրինակ բերեմ իմ սիրած Շամս Լանգյարուդիից, որի գիրքն, ի դեպ, հայերենով արդեն կա, թարգմանել է Էդիկ Հախվերդյանը.