-Մեր հասարակությունը տևապես ապրել է ազգային նիհիլիզմի, ոչնչապաշտության խավարում: Մշակույթը պետության դրական իմիջի ձևավորման հարցում ունի իր հստակ դերը: Սա միայն ստեղծագործական աշխատանք չէ: Հենց մշակույթի միջոցով կարող ենք հաղթահարել հանրային հոռետեսությունը, հատկապես` մարզերում: Երևույթն այնտեղ հասել է ծայրահեղ աստիճանի. լքվածության, աշխարհից կտրված լինելու, միասնական դաշտից դուրս մնալու զգացողություն կա: Անհուսության հաղթահարման զորեղ գործիք է մշակույթը: Մշակույթն ինքներս մեր մասին մտածելու որակն է, նաև տեղեկատվական քաղաքականություն է: Եթե առավոտից երեկո խոսում ենք ազգի արատների մասին, որ մեր ազգը ազգ չէ, երկիրը երկիր չէ, նշանակում է՝ մշակույթը հսկայական բան է բաց թողել կրթական և տեղեկատվական դաշտում: Երբ ասում ենք` հայ, ես, օրինակ, հասկանում եմ միջնադարյան լուսամիտ հեղինակներին, Կոմիտասին, Արամ Խաչատրյանին, Չարենցին, Մատենադարանը, Գրականության և արվեստի թանգարանը, Վիկտոր Համբարձումյանին, մեր կողքին ստեղծագործող տաղանդավորագույն մարդկանց՝ Սերգեյ Խաչատրյանին, Նարեկ Հախնազարյանին, Լիպարիտ Ավետիսյանին և այլոց: Իսկ մեզանում առկա հետին ասիական բարքերը պատմության հարկադրական պատվաստումներն են քաղաքական վայրիվերումների ընթացքում: Ինքնամաքրագործման հսկայական մեխանիզմ է մշակույթը: Այն կարող է մաքրել մեր գիտակցությունն աղբից ու կեղտից, մեր մեջ վերականգնել ազգային արժանապատվությունը, հայ լինելու գիտակցումն ու դրա ամբողջ պոտենցիալն ապագայի համար: Այս կոնտեքստում պետք է դիտվի մշակույթը, ոչ թե՝ միջոցառումների ֆինանսավորման: