Սակայն կայսրութան հազարամյա ժառանգորդները չեն կարող մի օրում հրաժարվել հզորության պատրանքից. Մ. Գորբաչովը հենց այդպես էլ արտահայտվում է, դարձյալ վազում են միրաժի հետևից` անգամ նոր ֆեդերացիա անվանյալ: Բայց դա կրկին նույն ֆեդերացիան է, ավելի շուտ անազատ պետությունների կոնգլոմերատ, կիսապետություններ, որոնց ժողովուրդներից յուրաքանչյուրը իր սեփական դժբախտությունը տեսնում է մյուսների մեջ: Այդպիսի ֆեդերացիան չի կարող գործել և չի գործում: Վազել կայսրության միրաժի հետևից, նշանակում է ապարդյուն կորցնել տարիները, նշանակում է վերակառուցման նոր գինին լցնել տոտալիտարության մաշված տկերի մեջ: Բայց հենց դա էլ արվում է: Մեզ հավանաբար հարմար կգար ժողովուրդների ազատ փոխընկերությունը, նման մեծբրիտանականինի: Բրիտանացու սրտին ևս շատ թանկ է հազարամյա կայսրապետության միրաժը և ահա այդ ձևով նա պահեց այդ աննյութեղեն սիմվոլը: