Երրորդը, որ էլ ավելի բացասական է՝ այդ ամենով հանդերձ` ՀՀԿ-ն, խորհրդարանում ստանալով իրականում շատ փոքր մեծամասնություն, վերջին կես տարվա ընթացքում իրեն այնպես էր պահում, կարծես սահմանադրական մեծամասնություն և հասարակության համատարած սերն ու գորովանքն ունի: ՀՀԿ-ն ամեն ինչով փորձում էր իր ընդդիմադիրներին մեկուսացնել, ճնշել, չգնալ երկխոսության և այլն: Դրանով, կարծում եմ՝ շատ մեծ արջի ծառայություն մատուցեց նախագահին: ՀՀԿ-ն, խորհրդարանում ունենալով շատ չնչին մեծամասնություն, լինելով արհեստականորեն ձևավորված, պետք է լիներ շատ ավելի կոմպրոմիսային, շատ ավելի ունկնդիր ընդդիմախոսների օրակարգին, փորձեր կոմպրոմիսային լուծումներ գտնել և՛ ընտրական օրենսգրքի բարեփոխման, և՛ Մարտի 1-ի հետ կապված հետաքննությունների, և՛ բյուջետային քննարկումների և այլ հարցերում: Այսինքն` համարյա բոլոր այն դեպքերում, որտեղ կար խոշոր հասարակական հնչեղության հարց, ՀՀԿ-ն և ՕԵԿ-ը զբաղեցնում էին բացարձակ կոշտ դիրքորոշում: Իսկ մենք գիտենք, որ ամեն մի կոշտ դիրքորոշում բերում է նրան, որ ընդդիմախոսները ևս կոշտանում են: Դրա արդյունքը մենք այսօր տեսնում ենք Ազատության հրապարակում: Ինձ թվում է` դա կարևոր դաս է և՛ իշխանության, և՛ ՀՀԿ-ի համար: Նրանք պետք է մեղմեն մոտեցումները, պետք է գտնեն փոխզիջումներ, պետք է գտնեն այն լուծումները, որոնց շուրջ կարելի է կոնսեսուս ձևավորել, ոչ թե փորձել ասել՝ մենք լուրջ ենք, դուք անլուրջ եք, մենք ճշմարտությունն ենք, դուք անլրջությունն եք: Դա չի աշխատում, պետք է շարժվել առաջ: