Հ. Ա. _ Կարծում եմ՝ անհնար է մանկության առաջին երազանքները հիշել՝ հատկապես ապագա մասնագիտության հետ կապված. շատ դժվար է հիշել՝ ինչ էիր ցանկանում անել և ինչ մասնագիտություն ձեռք բերել: Ավելի հասուն տարիքում ՝ ուսանողական շրջանում, իմ մեջ ձևավորվեց հստակ ցանկություն՝ պետական համակարգում աշխատանքի անցնելու: Ինձ հետաքրքրում էր ոչ թե պետական ծառայողի կարիերան, այլ տնտեսական քաղաքականության ոլորտում առկա մարտահրավերների լուծմանն իմ մասնակցությունը: Համոզված էի, որ կատարածս աշխատանքի շնորհիվ կնպաստեի Հայաստանի զարգացմանը: Սակայն, ինչպես փորձս ցույց տվեց, Հայաստանի Հանրապետությունում անհնար է հասնել առարկայական փոփոխությունների` լինելով ուղղակի պետական ծառայող, քանի որ փոփոխությունների բանալին բացարձակապես քաղաքական հարթակում է գտնվում, այսինքն` քաղաքական որոշումների կայացման մակարդակում: