Բայց	Մուսեն, ջիվան	Մուսեն, ո՛չ	Նազլու	ուներ, որ	դարդ	անի, ո՛չ	հեր, որ	բանտումը	տանջվի, մեկ ջահել	մեր	ուներ, էն	էլ	էսօր-էգուց	էր	ընկել, որ	մեկ	քիր	կամ	ախպեր	էլ	նրա	համար	բերի: Բոյն էկել, շիշակացել	էր, չինարի	դառել. բեղերն	նոր	էր	բերնի	վրա	ծաղկել, թուխ-թուխ	ճալվերը շարմաղ	երեսին	հովին	անելիս, հենց	իմանաս, հրեշտակ	ըլի	թևով	խփում: Տասնըվեց	տարին	անց էր	կացել, դեռ	նա	ծուռն	աչքով	մեկի	երեսի	չէ՛ր	մտիկ	արել: Բազի	վախտ, մեկ	քող	կամ	սպիտակ լաչակ	տեսնելիս, ղորդ	ա, խելքը	գլխիցը	գնում, սիրտը	կրակով	լցվում, աչքերը	արտասունքը կոխում, ուզում	էր	սար	ու	ձոր	ընկնի, գլուխն	առնի, կորչի: Ամա	մեկ	քանի	օր	որ	անց	էր	կենում, աչքը	էլ	որ	չէ՛ր	տեսնում, սիրտն	էլ	հովանում	էր: Բազի	վախտ, էնպես	գիտես, թե	նրան	վեր	ըլին քաշում: Հովը	տալիս, ծառը	ծաղկելիս, ջուրը	քչքչալիս, հենց	գիտես, թե	մեկ	աներևույթ	ձեն	նրան ասում	ըլի. «Մո՛ւսա	ջան, քնի՛, ես	աչքդ	կկըպցընեմ, երազումդ	հետդ	կխոսիմ, որ	զարթնիս, գյում կըլիմ, չունքի	վախտը	չի՛	հասել, որ	դու	քո	նասիբը	գտնիս: Ինչ	որ	ճակատիդ	գրած	ա, էն	պետք	է ըլի»: Քնից	որ	վեր	էր	կենում, հենց	իմանում	էր, թե	հրեշտակները	մոտիցը	նոր	թռան: Նա	չէ՛ր իմանում, թե	սերն	ա	էս, որ	քիչ-քիչ	նրա	սրտումը	տեղ	էր	պատրաստում»;