Արա՛րիչ	իմ, մարդ	որ	մտածի, թե	քանի՞	օր, քանի՞	տարի	կյանք	ունինք, թե	աստված	մեզ	ստեղծել ա, որ	օր	քաշենք, իր	բարությունը	վայելենք, թե	մեր	աչքն	ա՝ մեկ	բուոը	հողը, մեր	տեղն	ա՝ երկու գազ	կամ	ոտնափոխ	գերեզմանը, թե	մեր	աոաջին	էլ	կա	էն	օրը, որ	է՛ս	հիանալի	երկնքի	պայծառ դեմը, է՛ս	սիրուն	երկրի	ծաղկազարդ	սարերն	ու	ձորերը	մեր	աչքիցը	պետք	է	փակվին, խոր, սառը, մութը	գետնի	տակին	մսըներս՝ որդունք, ոսկորներս	փոշի	պետք	է	դառնան, ու	ո՞վ	ա	խաբար, թե ո՞ր	աթրաֆի	տակն, ո՞ր	երկրի	պուճախն	ընկնի, էլի	ասում	եմ, ու	աչքերիցս	արտասունքը թափում	ա, ջանս	փշաքաղ	ըլում: Որ	մտածենք, թե	է՛ս	անկաջը, որ	չար	բանի	էնպես	քաղցր	դեմ ենք	անում, մեկ	օր	պետք	է	խլանա, է՛ս	աչքը, որ	չի՛	ուզում, թե	ուրշի	աչքումն	էլ	փոքր	լիս	տեսնի, մեկ	պետք	է	քոռանա, կիրանա, փչվի, է՛ս	լեզուն, որ	օձի	պես	օրը	հազարին	կծում	ու	յաղու	ա տալիս, մեկ	օր	պետք	է	պապանձվի, չորանա, քրքրվի	ու	օրթունքի	կերակուր	դառնա, բա՛ս	էլ չարություն	մեր	մտքովն	ա՞նց	կկենա: Բաս	չե՞նք	ուզենալ, որ	ամենին	պաշտենք, պատվենք, սրբի տեղ	գլխներովը	պտիտ	գանք: