Ահա մոտենում ես և առաջին բանը, որ որսում ես` դաղձի և իշառվույտի բույրն է, բույրը խոտերի, որ տրորվել են ջորիների ու ձիերի սմբակների տակ, պճեղներից եզների, որոնք ցրված են գրանադական ողջ սարահարթով: Երկրորդը` ջրի ձայնն է: Ոչ այն խելառ ջրի, որ հոսում է` ուր խելքը փչի: Ոչ թե աղմկոտ, այլ ռիթմիկ ջրի, հանդարտ հունի երկրաչափությամբ շտկված և հարմարված ոռոգման կարիքներին: Այն ջրի, որ հագեցնում է և երգում հարթության վրա, այն ջրի, որ տառապում է և տնքում` լեցուն փոքրիկ լուսավոր ջութակներով այնտեղ` վերևներում, Խեներալիֆների այգիներում: Այստեղ խաղ չկա: Խաղը Վերսալի համար է, որտեղ ջուրը հանդիսախաղ է, չափազանցված ինչպես ծով, ինչպես երգելու անընդունակ ճարտարապետական հանդիսավոր մի համալիր: Գրանադայի ջուրը ծարավ է հագեցնում: Նա ապրում է և ձուլված է նրանց` ով խմում է կամ լսում է նրան, կամ էլ ուզում է մեռնել նրա մեջ: Նա հասկանում է շատրվանի հոգեվարքը` ջրափոսում հանգչելուց առաջ: Այդ նրա մասին է Խուան Ռամոն Խիմենեսն ասել.