1992թ. գարնանային այդ օրն Արցախում պատերազմ էր, իսկ հեռավոր Սանկտ Պետերբուրգում երեկոն իջավ անամպ ու խաղաղ... Սակայն՝ ոչ բոլորի համար եւ ոչ բոլորի հոգում... Ալեզարդ, պաշտոնաթող գեներալ Քրիստափոր Իվանյանն ամեն օրվա պես բազմած հեռուստացույցի առաջ՝ սպասում էր հերթական նորությունների թողարկմանը։ Անկարող էր զսպել ներքին անհագ հետաքրքրությունը Լեռնային Ղարաբաղում տեղի ունեցող իրադարձությունների հանդեպ։ Հեռուստածրագրի ազդականչից պրկվում էր մարմինը, լարվում էր ծերունու ուշադրությունը։ Հաղորդավարի խոսքը թարմ էր, իսկ տեսակադրերը ծամծմված ու արդեն որերորդ անգամ կրկնվող։ Դիտում էր, լսում, սակայն կարծես չէր ընկալում լրագրողի մեկնաբանությունը, ոչ թե նրա համար, որ ձեռնտու չէր, այլ զուրկ էր հավաստիության տարրերից։ Զգում էր, որ չի ներկայացվում այն, ինչ իրականում տեղի էր ունենում Լեռնային Ղարաբաղում եւ նրա շուրջ։ Դեպքերը մատուցվում էին գլխիվայր, Ղարաբաղի հայերի մասին խոսում էին որպես մի խումբ ծայրահեղականների, մոռացության էին մատնված Սումգայիթում ու Բաքվում տեղի ունեցած ջարդերը, չէր խոսվում հայաթափված Գետաշենի Եւ Հադրութի շրջանի գյուղերի մասին, անտեսվում էր շրջափակման մեջ հայտնված երկրամասի ծանր կացությունը, Ստեփանակերտն անընդհատ ներկայացվում էր «Խանքենդի» օտարածին անվանումով, Եւ այդպես միամիտ հեռուստադիտողին են ներկայացվում ապատեղեկատվությունների հարահոս մի շղթա... Դարաբաղյան խնդրին շատ թե քիչ ծանոթ յուրաքանչյուր պարկեշտ անձնավորության, անչափ դժվար էր համակերպվել իրադարձությունների խեղման, հոծ զանգվածներին ապակողմնորոշելու պետական քաղաքականության հետ։ Ներքին անհանգստությունը վերաճեց անբացատրելի պահանջի՝ տեղում ծանոթանալ դեպքերի իսկությանը...