Կարեւոր է իհարկե, որպեսզի դրա հետեւանքը չզգա հայ-իրանական հարաբերությունը: Այդ առումով հետաքրքիր է օրերս Բաքվում Իրանի, Ադրբեջանի, Թուրքիայի եւ Վրաստանի արտգործնախարարների հանդիպման հանգամանքը: Չի բացառվում իհարկե, որ խոսքը կարող է վերաբերել արդյունավետությանը, որ Բաքուն չկարողացավ կոնկրետ մեծ ու շոշափելի արդյունքի վերածել հսկայական ռազմա-տեխնիկական առավելությունը, որ Ռուսաստանի եւ Իսրայելի աջակցությամբ ձեռք էր բերել Հայաստանի նկատմամբ: Թեեւ, իհարկե այստեղ էլ անշուշտ առկա է Իրանի խնդիրը, որովհետեւ Բաքվի արդյունքը ենթադրելու էր ստատուս-քվոյի փոփոխություն: Մոսկվան ըստ երեւույթին ակնկալում էր փոխել ստատուս-քվոն իր ռազմական ներկայությունը հաստատելով, Իսրայելն ըստ երեւույթին ակնկալում էր Ադրբեջանի գերակայություն Իրանին սահմանակից տարածքներում, դրա միջոցով ավելացնելով իր ներկայությունն Իրանի սահմանին: Հայկական զինուժը խառնեց ծրագրերն ու ակնկալիքները, փաստորեն ստիպելով Ադրբեջանի վրա գործակցող Իսրայելին ու Ռուսաստանին գործակցության հարթակ դիտարկել Հայաստանը: Ադրբեջանը նրանց գործակցությունից չշահեց: Երեւանը այդ առումով ունի հնարավորություն հանգամանալից դիտարկել Բաքվի ունեցած դասն ու այդ գործակցության տեսանկյունից հետեւանքի փոխարեն ստանալ արդյունք: