— Աղբաթը	խեր	ըլի	մեր	տանդրոնջ, թե	նա	չէ՛ր	էլել	էս	մարդը	մեր	գլուխը	հենց սալթ	կտաներ,— էն	կալմիցը	մեկը	բեղերն	ոլորելով, քիթը	վեր	քաշելով, իշտահով	կում	անելով, հազալով, գլուխը	տմբացնելով	ձեն	տվեց: — Հինգ սհաթ	ա, ժամը	դուս	ա	էկել. ագռավներն	էլ, որդիանց	որ	էլավ, հմիկ	մեկ	կտոր միս	յա	աղբ, յա	ուրիշ	զատ	քթած, կերած	կըլին. փորըներս	ղլվլում	ա, անկաջներս	դժժում, ցուրտը	մեկ	դհիցը	գափըներս	տանում, սովը	մեկ	դհից զոռ	անում, սա	հենց	իր	խոսքի	տուտը	բռնել	ա	ու	ոտը	վեր	կալած	ջաղացի պես	դանը	վրա	ածել, գլխիցը	դուս	տալիս: Քիչ	էր	մնացել, որ	ասեի՝ քարվանը գնաց, պոչդ	կարճացրու, դնգի	ոտը	ցածրացրո՛ւ, բերնիդ	կապը	կապի՛ր, լեզուդ	քնացրո՛ւ. ու	քամի	ունիս, տա՛ր, ձեր	տանը	փչի՛ր. Էս	քամին	մեզ	հերիք ա, որ	ոտնուձեռ	սառցնում, փետացնում	ա: Կրակ, պատուհաս	ա, էլի. Զրից ունիս, տա՛ր, ձեր	քուրսու	տակին	արա՛, որ	լսողի	քունը	տանի. Ի՞նչ	ես	չարչու մասալեքդ	բացարել, գլխըներս	տանում: Մենք	էլ	լավ	գիտենք, թե	կորած	էշը ո՞ր	գոմումն	ա	կապած, ամա	ի՞նչ	անես, որ	մոտանողի	շլինքը	կոտրում	են, իշի	ոտն	ու	զլուխը	խուզում. որ	տերը	տեսնելիս	զռում	էլ	ա, ասում	են, թե	քոնը չի՛, ո՞ւմ	գլուխը	կտրես: Վաղի	մասալեն	չըլի, թե՝ Ուղտին	հարցրին. ընչի՞	ա շլինքդ	ծուռը, — ասեց, ի՞նչ	տեղս	ա	դուզ, որ	շլինքս	ծուռը	չըլի: Մեր	բանն	էս	ա դառել, ասելով	ո՞ւմ	կապի	կբերես. առաջ	լուծն	ու	կամըդ	պատրաստի՛ր, կալդ շինի՛ր, դեզդ	դիզի՛ր, ետո	գիժ	մոզու	անկաջիցը	բռնի՛ր, է՜. հո	հազար	անգամ տեսել	ես, որ	կամն	առնում	ա, չոլերն	ընկնում, էլ	ի՞նչ	ես	նհախ	տեղը	բերանդ ցավացնում, մեզ	էլ	հացից	քցում: Ցանք	անողը	առաջ	պետք	է	գետինը	վարի, փափկացնի, ետո	սերմն	ածի, թե	չէ	էլածն	էլ	ղուրդ	ու	ղուշ	կուտի, կմնաս գլուխդ	քորելով, մատդ	լպստելով: Մեղրաճանճին	մուխ	տո՛ւր, որ	փախչի, թե չէ	երեսդ	ես	դեմ	անում, հալբաթ	որ	կկծի, յարալու	կանի: Ամեն	մարդ	հենց	իր ձին	ա	քշում, էլ	առաջը	մտիկ	չի՛	անում, թե	ո՞վ	ա	կանգնած: Ճրագը	իրան տակին	ա	լիս	տալիս. աշխարքը՝ դմակ, մարդը՝ դանակ, ո՞վ	ա	հարցնում: Բարդին	կռացնես, քեզ	վրա	կընկնի, գլուխդ	կջարդի: Ուրագն	իր	դեհն	ա տաշում, ծառն	իր	տակին	շվաք	անում: Ջուրն	իր	ձկանը	պահում, հավն	իր ճուտին	մուղայիթ	կենում. սաքի	որ	ամպի	պես	էլ	գոռաս, լսողն	ո՞վ	ա: Դեղ ունիս, քո	գլխին	արա՛. եղ	ունիս, ձեր	բղղումը	պահի՛ր: Ինչ	կուզես` արա՛	յա ասա՛, ջուրն	իր	ճամփեն	կքթնի: Հենց	դու	կմնաս	միջումը	փսամարդի: Դրուստը	խոսողի	փափախը	ծակ	կըլի, չե՞ս	լսել: Ով	ասես՝ գլխին	կխփի	ու բուրդը	քամուն	կտա: Ի՞նչ	բանդ	ա, փորդ	հո	բերնիցդ	բարձր	չի՛: Շունչդ փորիցդ	ա	դուս	գալիս, պահի՛ր, տազ	արա՛. քեզ	ո՞վ	ա	ասում, թե	արի, մեր կալը	չափի՛ր, որ	չանաղդ	քեզ	ու	քեզ	դեմ	ես	անում: Թե	մեկ	բան	էլ	գիտես, ձեր տան	պատերին	էլ	մավա	մի՛	գնալ, հողին	էլ	մի	ասիլ. ձեն	կտան, դու	կմնաս միջումը	մեղավոր: Ախր	ի՞նչ	անես, որ	լսող	չկա. հո	չե՞ս	կարող	քեզ	սպանիլ: Հոտաղ	կերել	եմ, հոտաղ	մենծացել, պարտական	մնա, որ	ինձ	մեկ	լավ ճամփա	ցույց	չի	տվեց, ո՞ւմ	զլուխը	կտրես	յա՛	աչքը	հանես: Ղիամաթումը սառչում	ենք, սա	հենց	ի՛ր	զուռնեն	ա	փչում. տո՛, զուռնեն	է՛ն	տեղ	փչիր, որ պար	Էկող	էլ	ըլի, է՜, աղբաթի	խեր. թե	չէ՛, էս	չոլումը	որ	փչում	ես, քեզ	ո՞վ շաբաշ	կտա, ո՞վ	բարաքյալլա	կասի: