Յար­գե­լի ըն­թերցող, միջ­նա­դարը այն ժա­մանա­կաշրջանն էր, երբ մա­տենա­գիր գրիչ­ներ եւ սուրբեր, ծա­ռայա­սէր խո­նար­հութեամբ յօ­ժարե­ցան նուազիլ որ­պէս «փո­շի». «Ամ­բարտա­ւանե­ցայ փո­շիս շնչա­ւոր», Գրի­գոր Նա­րեկա­ցի, «Ամե­նեցուն ոտից հող եմ եւ փո­շի», Գրի­գոր Տա­թեւա­ցի, «Ձեր ոտիցդ հող եւ փո­շի», Զա­քարիա Երզնկա­ցի, «Որդն եմ եւ փո­շի եւ հող ան­պի­տան», Նա­հապետ Քու­չակ։ Իսկ Վա­հան Թէ­քէեանի «Փո­շի ազգ» հնչեակին մէջ ամ­բողջ ազգ մը՝ հա­յու­թիւնը դար­ձաւ փո­շի. «Այդքան պզտիկ պզտիկ­ցած... Դի­զուէ, փո­շին լոկ այդպէս պի­տի նո­րէն քար ըլ­լայ...»։