Բնական է, որ իրանցիները, հատկապես դուրս գալով պատժամիջոցների ռեժիմից, ձգտելու են ուժեղացնել իրենց դիրքերը գրեթե ամենուր: Իմիջիայլոց, նույնիսկ պատժամիջոցների ռե-ժիմի պայմաններում էլ այդ դիրքերը բավականին ամուր էին, և Իրանը ու իրանցիները, փաստորեն, այն բացառիկ պետություններից և ժողովուրդներից են, որ կարողացել են նույ-նիսկ ամենասուղ պայմաններում հասնել հաջողությունների՝ թե օբյեկտիվ, թե սուբյեկտիվ պատճառներով: Նույնիսկ եթե մենք դիտակելու լինենք, օրինակ, Իրանի հարևան Իրաքում ի-րանական ազդեցության սահմանները, չափերը, ապա ժամանակին կար հետաքրքիր, անեկ-դոտի բնույթի մի ասույթ` Իրաքում կռվում են ամերիկացիները, բայց հաղթում են իրանցինե-րը: Եվ եթե մենք դիտարկենք այսօրվա Իրաքի իրավիճակը, ապա այն, գրեթե ամբողջութ-յամբ, համենայնդեպս կենտրոնական իշխանությունը, պրոիրանական վարչակարգ է: Նույն իրավիճակն ունենք Լիբանանում, երբ պրոիրանական վարչակարգը գրանցում է զգալի հա-ջողություններ ոչ միայն ռազմի դաշտում՝ տարբեր բախումների ժամանակ, այլև երկրի քա-ղաքական կյանքում` հանդես գալով որպես համաիսլամական ազգային ուժ: