Մեչդի	մեջը	մտնիլ	կարելի	չի՛, մարդի	միս	են	ուտում, պետք	է	մոտիկ	տների	կամ	մոլլեքանց	օթախների կտրներիցը, խալխի	հետ	խառնվիլ	ու	հեռըվանց	թամաշ	անել: Լավ	սիրտ	պետք	է, որ	դիմանա, լավ	աչք, որ	տեսնի ու	լաց	չըլի: Մեչդի	աղոթարանի	առաջին	մեծ	բազմություն	կա	թոփ	էլած. թե՛	նրանք, թե՛	մյուսները	էնպես	են լալիս	ու	դոշըներին	վեր	հատում, որ	հենց	իմանաս, թե	Հուսեյնի	նահատակության	օրը	է՛ս	ա, որ	էս	ա: Ախունդը մեկ	բարձր	աթոռի	վրա	բազմել, մոլլեքը	իր	չորս	կողմը	բռնած՝ է՛նպես	ա	Ալու, Մահմադի	ու	Ալու	որդի	Հասան-Հուսեյնի	պատմությունն	անում, լալիս, իրան	կտրատում, որ	քարերն	էլ	ձեն	են	տալիս, մղկտում: Նրա	առաջին	մեկ քանի	ջահել	աղջըկերք` մազըները	ցրված, խճճած, կեսն	երեսներին, կեսը	դոշըներին	քցած, մեկ	ղրաղում	կուչ	են էկել	ու	իրանց	մոր	հետ	սուգ	են	անում: Մեկ	քանի	ջահել	տղա	էլ	աղիողորմ	ձենով	իրանց	խեղճ	հոր	մահվան	սուգն են	ետ	ասում: Մեկ	քանի	ձիավոր	էլ` թուրըները	հանած, պլոկած, ձի	չափ	քցում, նրանց	վրա	վազում, որ	նրանց սպանեն: Սրանք	էլ	եզըդեքանց	օրինակն	են, որ	վրա	պրծած	գալիս	են, որ	իրանց	խալիֆի	հրամանը	կատարեն: Ձիու	վրա	նստած՝ դես	ու	դեն	են	վազում	ու	կամենում	են	որպես	թե	Հուսեյնի	ընտանիքը	կամ	սուրը	քաշեն, կամ եսիր	անեն: Բոլորն	էլ	խոսում	են, բոլորն	էլ	է՛նպես	կենդանի	իրանց	խաղը	խաղում, որ	տեսնողը	հենց	կիմանա, թե	հենց	է՛ս	օր	ա	Հուսեյնը	մեռել: Օրինակի	խաթեր, մեկ	քանի	խոսք	էստեղ	գրենք, որ	կարդացողն	իմանա, թե ի՞նչպես	են	մեր	համշարիքն	իրանց	սուգն	ասում: