Տիրոջ կամքն է, որ մարդն իր ուժերն ուղղորդի ոչ թե անցողիկ, այլ ներքին հարստություն ձեռք բերելուն, ինչն իրապես մեծ արժեք ունի և դառնալու է մարդու հավիտենական սեփականությունը: Ներքին հարստությունը համարվող շնորհներն ու տաղանդները՝ հավատը, հույսը, սերը, քաջությունը, զսպվածությունը, համբերատարությունը, գթասրտությունը և ուրիշներ ուղղորդում են մարդուն անդադար կատարելագործվելու: Այս մնայուն հարստությունն ստանալու համար մարդ պետք է ջերմեռանդորեն աղոթի Աստծուն, իսկ ստանալով՝ ջանադրորեն պահպանի իր սրտում: Որքան հոգևոր հարստությունն է լուսավորում մարդու հոգին, նույնքան անցողիկ հարստությանը վերաբերող տանջալից մտքերն են մթագնում միտքը, թուլացնում հավատը՝ հոգին լցնելով անհանգստությամբ և տագնապով: Տերը պատկերավոր կերպով մարդու բանականությունը համեմատել է աչքի հետ, որը պետք է ծառայի որպես հոգևոր լույսի տարածիչ. «Աչքն է մարմնի ճրագը, եթե քո աչքն առողջ է, քո ամբողջ մարմինը լուսավոր կլինի, իսկ երբ քո աչքը վատառողջ է, քո ամբողջ մարմինը խավար կլինի» (Մատթեոս 6:22-23): Այլ խոսքերով՝ ինչպես վնասված աչքն է զրկում մարդուն լույսը տեսնելու հնարավորությունից, այնպես էլ կենցաղային հոգսերով մթագնած հոգին ի վիճակի չէ ընդունելու հոգևոր լույսը, ի վիճակի չէ հասկանալու իրադարձությունների հոգևոր կողմն ու էությունը, խորհելու այն առաքելության մասին, որին կոչված է ինքը: «Անմիտ մեծահարուստի» և «Աղքատ Ղազարոսի» առակներում Տերը պատկերավոր կերպով նկարագրել է երկու մեծահարուստ մարդկանց հոգևոր մթագնածությունն ու կուրությունը (Ղուկաս 12:13:21,16:14-31):