Եթե անգամ կարելի է ռուսական հեռուստաընկերությունների վերջին հակահայկական հաղորդումները դիտել որպես երկրի կամ առնվազն իշխանությունների վերաբերմունքի առհավատչյա, դրան պիտի հաջորդեր բոլորովին այլ արձագանք, քան ունեցանք մենք։ Նախ, դրա մեջ ուրախացնող բան կա՝ ուրեմն մեր արտաքին քաղաքական ուղղվածությունը դադարել է կրտսեր եղբոր, ստրուկի, հարճի քաղաքականություն լինելուց, եւ ռուսական կողմի խանդը հենց դրանով է բացատրվում։ Կնշանակի՝ մեզ հաջողվել է քիչ թե շատ արժանապատիվ կեցվածք որդեգրել, ինքնուրույն քայլեր անել, որոնք մեր անմնացորդ նվիրումը պահանջող «մեծ եղբորը» դուր չեն եկել։