Կատաղած	ձին՝ բերանը	փրփուրը	լիքը, առաջին	ոտները	որ	չի՛	բարձրացրեց	ու	թռավ, Հասան	խանի	լեղին	ջուր կտրեց, բայց	բախտը	բանեց. ձին	որ	թռավ, նա	մնաց	մեջտեղը	անվնաս: Մինչև	Աղասին	ձիու	ջիլավը	կքաշեր	ու	ետ կդառնար, Հասան	խանը	հոգի	առավ, փշտովը	հանեց, ձիու	ճակատը	ետ	դարձնիլը	ու	փշտովի	տրաքիլը	մեկ	էլավ: Հայվանը	փռնչաց, երկու	քթիցը	արինը	պրծավ, առաջի	ոտների	վրա	էնպես	չոքեց	ու	գետնին	դիպավ, որ	Աղասու ոտի	մատները	օրզանգվին	կպավ, աչքը	կեծակին	տվեց, սևացավ, արինը	սրտումը	թան	դառավ: Մինչև	Աղսին ոտը	օրզանգվիցը	կհաներ, մինչև	ձեռը	թրին	կհասներ	ու	ձիու	տակիցը	կբարձրանար, ասլան	Հասան	խանը	վրա հասավ, երկու	լտրանոց	թուրը	շողաց. քար	ու	ձոր	սկսեցին, էն	ա, էլ	իրանց	գլուխը	լալ	ասլան	Աղասին	գլուխը	որ սաստիկ	թափ	չի՛	տվեց, էլ	ետ	փոքր	արինը	տաքացավ, մեկ	ոտը	օրզանգվումը, ձախու	ձեռը	թրին	ղուրբան տալով, թշնամու	դեմը	բռնելով, աջու	ձեոը	որ	Հասան	խանի	գլխովը	չի՛	պտտեց, քաքուլի	կամ	միրքի	մազի	տեղ չանեն	ընկավ	ձեռքը, մատները	բերնումը, բիթը	բողազի	տակին` չանին	որ	հուպ	չտվեց, էն	թաք-թաք	հին ատամներն	էլ, որ	էստեղ-էնտեղ	երևում	էին, ճռռացին, իրար	կպան	ու	փշուր-փշուր	էլան. գլուխը	հավի	գլխի	պես պտտելով` էնպես	սաստիկ	ոլորեց, որ	բոլոր	տամարները	ճռճռացին, ու	Երևանու	աստուծո	գլուխը	Աղասու	մեկ ոտի	տակին	մնաց, փորը` մյուս, ու	էսպես	կաղնած	վրեն, ինչպես	սուրբ	Գևորգ	իր	վիշապի	գլխին, սկսեց	մեր հսկայն	մուշամբեն	հանիլ, որ	միշտ	հետը	ման	էր	ածում, դեմն	ատամով	ու	աջու	ձեռով	յարեն	կապիլ, ղեմը	էլ հավատի	քարոզը	կարդալ.