— Դոկտոր Հայրապետյանի բնակարա՞նն է,- զարմանքը քաղաքավարության ժպիտով գրիմած՝ հարցնում է նրա ձայնը. իսկ ես մինչև այդ ձայնը լսելն արդեն գիտեի, որ ոչ մի շրջանակի մեջ այն չի պարփակվի, իսկ եթե հանկարծ՝ ապա այդ ձայնի վրա կլինեն աշխարհի բոլոր գույններն ու պատկերները: Իսկ նա գաղափար էլ չունի, որ իր դիմաց կորած-կործանված մեկն է, որն այլևս չի լինի, չկա՛, որովհետև եթե լինելու պայմանը փրկությունն է, ապա այդ փրկությունն արդեն նրա նշաձև, կանաչ հափրուկի երանգ ունեցող աչքերի մեջ է, ինքնակամ խեղդվում է այնտեղ և օգնության կանչելու միտք էլ չունի: Այսքանից հետո ինձ մնում էր ասել այն, ինչ կասեր նույն իրավիճակում հայտնված իսկական խրտվիլակը: