ԱԲԵՂԱ – Այո՛, մարդն ամբողջ կյանքում հյուսում է նախշազարդ, ժանյակավոր ու նրբին մի շապիկ. դա նրա ինքնարդարացման շապիկն է, որն անգամ լողանալիս չի հանում վրայից: Այդ ինքնարդարացումը հեշտությամբ փոխվում է ինքնագոհության, նա ընդունված կարգով ողորմություն է տալիս և չի հասկանում, որ ավելի լավ է ողորմություն չտալուց տանջվել, քան տալուց հրճվել: