Մի պատմություն եղավ այդ ֆիլմի ժամանակ, երբ նկարահանում էինք: Խմբի ադմինիստրատորին և օպերատորին ուղարկեցի գյուղատնտեսության նախարարություն, որպեսզի իմանան, թե Հայաստանում ցիվիլիզացիայից հեռու ինչ գյուղ կա, որը պահպանում է հին և նոր ադաթները: Գնացին, եկան, ասացին՝ Զանգեզուրի ձորում մի գյուղ կա, որ 30-ական թթ.-ին էր Սովետական Միությունն իմացել էր, որ այդպիսի գյուղ կա, և գյուղն էլ իր հերթին իմացել էր, որ Սովետական Միություն կա: Որոշեցինք գնալ այդ տեղը: Գնացինք, շատ դժվար էր գտնել, մի կերպ գտանք: «Վոլգա» մեքենայով էինք: Ձորի մեջ էր գյուղը, ընդամենը 10-12 տուն էր: Ասացի՝ ոտքով գնանք, որովհետև մեքենայով գնալ չէր լինի, վարորդն ասաց՝ չէ, ես կտանեմ: Ճանապարհին մեքենայի ամեն մի մասը կոտրվեց, մեքենայի կմախքով հասանք տեղ: Թումանյանի հեքիաթների նման մի գյուղ տեսանք, երեք ծերունի էին նստած կրակի շուրջը և օղի էին պատրաստում՝ Քարահունջ: Բարևեցինք, հարցրեցինք՝ ի՞նչ կա այստեղ, զարմացան մեքենայի վրա: Ասացինք՝ կինո ենք ուզում նկարել, զարմացան, թե ինչ է կինոն: Արդեն մեզ հետաքրքրեց: Պայմանավորվեցինք: Երկու օր հետո գնացինք այդտեղ: