Այս օրե­րուն Թուրքիոյ եւ Գեր­մա­նիոյ մատ­նո­ւած դի­ւանա­գիտա­կան ճգնա­ժամը մտա­ծել կու տայ նման վար­կա­ծը։ Իրաւ ալ Էր­տո­ղան եւ Մեր­քել մի­ջոցէ մը ի վեր կը փոր­ձեն թան­կօ պա­րել։ Միասին կա­րենալ պա­րելու հա­մար վեր­ջերս եր­կուքն ալ յա­ճախա­կի կեր­պով այ­ցե­լեցին մի­մեանց եր­կիրներ։ Սա պա­հուն չենք գի­տեր թէ շան­սէօլ­յէ Մեր­քել հան­րա­քուէի նա­խօրեակին Թուրքիոյ պե­տական գոր­ծիչնե­րուն քա­րոզար­շա­ւին ար­գելք ըլ­լա­լով իր սրա­ծայր կրունկով կո­խեց Էր­տո­ղանի ճկոյ­թին, ապա թէ ոչ նա­ցիական մե­ղադ­րանքով Էր­տո­ղան կոխկռտեց Մեր­քե­լի ճկոյ­թին։ Այս հար­ցումին պա­տաս­խա­նը առայժմ յայտնի չէ, բայց այժմէն ար­դէն յայտնի է թէ խո­փը ժայ­ռին դպաւ։