Եվ ես նորից իմ վագոն եմ վերադառնում։ Մտքումս ասում եմ, որ այդ մարդիկ բնավ չեն տառապում իրենց ճակատագրի պատճառով։ Ու գթասրտության ձայնը չէ, որ տանջում է ինձ։ Ոչ էլ այն զգացումը, որ շարժում է սիրտդ, երբ կանգնած ես այդպես էլ չփակվող վերքի առջև։ Ինքը՝ վիրավորը, երբեք չի զգում իր վերքի ցավը։ Բայց այստեղ ոչ թե անհատն է վիրավորված, նսեմացված, այլ՝ մարդկային տեսակը։ Ես չեմ հավատում խղճահարությանը։ Ինձ տանջողն այգեպանի տեսանկյունն է։ Ինձ տանջողն ամենևին էլ աղքատությունը չէ, որի հետ ի վերջո համակերպվում ես, ինչպես կարող ես ծուլության հետ համակերպվել։ Արևելյան ժողովուրդների ամբողջ սերունդներ ապրում են կեղտի մեջ և իրենց վատ չեն զգում։ Ոչ, բարեգործական օգնության արգանակը չի ամոքի այն ցավը, որ տանջում է ինձ։ Ինձ տանջողն այդ փոսերն ու սապատները չեն ու ոչ էլ այդ տգեղությունը։ Ինձ տանջում է սպանված Մոցարտը այդ մարդկանցից յուրաքանչյուրի մեջ։