Արևմտահայ գրողների ենթադրյալ ճառերին ունկնդիր` աներևույթ մասնակիցն ես դառնում պատմական հայրենիքում մի պատկերավոր շրջագայության: Հընթացս անտեսում ես 4-ից յուրաքանչյուրի ձայնի հստակ տարբերակման ինքնաբուխ պահանջդ, քանի որ չափազանց ներգործուն է բանաստեղծաշունչ տեքստի հուզական ատաղձը, չամոքված գենետիկ ցավդ անգթորեն բորբոքելու աստիճան: Մերօրյա համապատկերում թուրքացված Արևմտյան Հայաստանի մունջ արտահայտչականությամբ հառնում են նախճիրի միլիոնավոր նահատակների խոշտանգված կյանքերն ու սերերը, խորտակված անուրջների ստվերները... Թուրքերի հայահալած քաղաքականության բազմաթիվ ահասարսուռ իրողությունների հսկայածավալ մի գերեզմանոց է սփռված այսօրվա Թուրքիայի ամբողջ տարածքում: Մի հնագիտական փոքրաթիվ արշավախումբ բավական է, որպեսզի կմախքացած ու քարեղեն բյուրավոր վկայություններ ժողովի և ցուցանի: Ամենակույրն ու ամենախուլն էլ գլխահակ կընդունեն ոչ միայն 100 տարի առաջ, այլև դարեր շարունակ աշխարհի մեծերի թողտվությամբ իրագործված հայկական ջարդերի իսկության մասին: Ինչու՞ ենք մենք այժմ մեկուկես միլիոն զոհերից միայն խոսում, նրանց անմեղ նահատակությունը միայն սգում...Ամոթահար ես լինում 100-ամյա անկարողությունիցդ ազնիվ հոգիների չարտասանված ճառերի բանաստեղծական խտանյութի ներգործությամբ... Մի՞թե այդպես էլ չի հաջողվելու արթնացնել մարդկության գութը... Առանց նոր արյունահեղության, առանց պատմական աքսիոմները վերստին ապացուցելու գուցե միմիայն քեզ ավելորդ թվացող ճիգերի...﻿Հնարավո՞ր է արդյոք 100 տարի անց անարյուն լիարժեք փոխըմբռնում գտնել մեր պատմական հայրենիքի ներկա տերերի ու բնակիչների հետ: Հնարավո՞ր է արդյոք, երբ պոլսահայի մերօրյա խորհրդանիշ Արա Գյուլլերն ինքը, մթագնած ազգային հիշողությամբ, բևեռայնորեն հեռացել է իր հնամենի հայկական արմատներից...