Բայց լաւագոյն պարագային անգամ, լաւատեսութեան եւ հա-մագործակցութեան պարագային անգամ, կայ ժողովուրդին դէմ իրա-ւասութիւններ ունեցող փոքրամասնութիւն ընտրանին. Դիւանակալները, դրամատուներու տէրերը, արհեստավարժ քաղաքագէտները, մեծ դպրոցներէ շրջանաւարտները, որոնք յաճախ կը մոռնան ժողովուրդի շահերը եւ կ’առաջնորդուին իրենց անմիջական շահերով, իրենց դիրքէն բխած իրաւ կամ կարծեցեալ իրաւասութիւններով: Ժողովրդայնացումը ինքնկառավարման ճանապարհն է, որ դրական արդիւնքի հասնելու եւ իր նպատակները իրականացնելու համար տեւաբար ինքզինք հարցականի պիտի ենթարկէ՝ բարոյական սկզբունքներու լոյսին տակ, առանց անտեսելու օրէնքները եւ իրա-ւունքները, ըլլայ անհատներու, ըլլայ բարոյական անհատներու իրա-ւականութիւնը վերահսկող կառոյցները: Անտեսումները կ’առաջնոր-դեն մենատիրութեան եւ կը վերսկսի ժողովրդայնացումը, ճամբու ընթացքին ժողովուրդը կը վճարէ գինը: