Ընդամենը կես օր էր անցել, ինչ իրենք ճանապարհ էին ընկել, սակայն ժամանակը ջնջվել էր։ Շոգից տառապող տեղահանվածներին թվում էր, որ ողջ կյանքը ճանապարհորդում էին այդ անապատում։ Ոստիկանները նրանց հանգիստ չէին թողնում և ստիպում էին արագացնել ընթացքը սայլապանների դեմ մտրակ բանեցնելով։ Ոչինչ հնարավոր չէր անել, քանի որ հոգնած եզները ուշադրություն չէին դարձնում ճիպոտների հարվածներին։ Գլուխը կախ նրանք ճանապարհին էին նայում և տեղ էին փնտրում իրենց կճղակները դնելու համար։