Սակայն հեռանալու փոխարեն, չգիտես ինչու, սոսնձվեց, մնաց թթենու ճյուղին: Ջղամաշ տվայտանքների մեջ էր, անգամ շարժում արեց ծառից իջնելու, բայց հայացքը գնաց, մագնիսի պես գամվեց լուսավառ պատուհանին: Երկմտանքը կարող էր երկար շարունակվել, բայց անտեսը ներսում գլուխ բարձրացրեց, թե՝ էժան պրծար, մարդ սպանելը քո ի՞նչ բանն է, քոնը, Մհե՛ր, սերն է. Տե՛ս ու վայելի՛ր…