Հանրակացարանային շենքը ընդհանուր խոհանոց, լոգարան ուներ: Ամեն ինչ վաճառեցին: Ասում է՝ գոնե դա պահեին, մենք էլ կօգտվեինք: 26 տարում ոչ միայն նոր տան հույսն է խարխլվել, այլև նրա ունեցած մի քանի քառակուսին: «Սիրտ չունեմ» ,-ասում է: Պատուհանագոգին ծաղիկը չորացել է, չի ջրում, չի ուզում: «Ուրիշների կնանիք ուրախ են, մենք` վեչնի գրուստնի »,- ամփոփում է փախստական կինը: