1905 թվականին հրատարակված աշխատությունների շարքում Լորենցը զարգացրեց մետաղների հաղորդականության էլեկտրոնային տեսությունը, որի հիմքերը դրված էին Պաուլ Դրուդեի, Էդուարդ Ռիկի և Ջոզեֆ Թոմսոնի աշխատություններում։ Ելման կետ հանդիսացավ, մետաղների անշարժ ատոմների իոնների միջև շարժվող, մեծ թվով ազատ լիցքավորմած մասնիկների (էլեկտրոնների) առկայության մասին առաջարկը։ Հոլանդացի ֆիզիկոսը հաշվի է առել էլեկտրոնների բաշխումը մետաղում (Մաքսվելի բաշխում) և կիրառելով գազերի կինետիկական տեսության վիճակագրական մեթոդներ (կինետիկական հավասարումներ Ֆունկիաների բաժանման համար), բանաձև դուրս բերեց տեսակարար էլեկտրահաղորդականության համար, ինչպես նաև Ջերմաէլեկտրական երևույթների համար անալիզ տվեց և ստացավ Ջերմահաղորդականության հարաբերությունը էլեկտրահաղորդականությանը, ընդհանուր համապատասխանեցնելով Վիդեման-Ֆրանցի օրենքի հետ[65][66]։ Լորենցի տեսությունը ավելի շատ պատմական նշանակություն ունեցավ մետաղների տեսության զարգացման համար, իրենից ներկայացնելով այդպիսի կինետիկական խնդիրների առաջին հստակ լուծումը[67]։ Դրա հետ մեկտեղ, այն չէր կարողանում ապահովել հստակ քանակական համաձայնությունը փորձարարական տվյալների հետ, մասնավորապես չէր բացատրում մետաղների մագնիսական հատկությունները և մետաղների տեսակարար ջերմածավալում ազատ էլեկտրոնների փոքր ներդրումը։ Դրա պատճառ հանդիսացավ ոչ միայն բյուրեղային ցանցի իոնների անկանոն շարժումը, այլ նաև տեսության սկզբունքային թերությունները, որոնք հաղթահարվեցին միայն քվանտային մեխանիկայի ստեղծումից հետո[68]։