Նույն պատվիրանն այսօր ուղղված է մեզ. ողորմություն անել մարդկանց ավելի շատ հոգեւորապես, քան մարմնապես, որովհետեւ եթե մենք հնարավորություն չունենք մարդկանց կարիքները հոգալ, ապա նրանց համար աղոթել միշտ կարող ենք, հավատքի մեջ տկարացածին հուսադրել, մարդկանց վշտերն ու նեղությունները համբերատարությամբ լսել, անգետին լուսավորել, նեղվածին ու ընկճվածին մխիթարել` կարող ենք, եւ ի վերջո, շրջապատի մարդկանց հանդեպ կատարած առաջին եւ ամենակարեւոր ողորմությունը սեփական անձը մեղքերից մաքրելն ու Սուրբ Հոգու ընտրյալ անոթ դարձնելն է: