Այսպիսով` ո՞ւմ խղճին է ծանրացած այս բացառիկ անհատի մահը։ Գուցե այն պիտի դիտարկել նույն այն համատեքստում, որն «արդարացրեց» Արթուր Մկրտչյանի և Մովսես Գորգիսյանի վախճանը։ Գուցե։ Սակայն մի այլ բան է այսօր տանջում տողերիս հեղինակին և, համոզված եմ, ոչ միայն ինձ։ Լեոնիդ Ազգալդյանի անունն ու գործը մի դաժան և անհեթեթ հետևողականությամբ մոռացության են մատնվել երրորդ հանրապետության կողմից։