«Չգիտեմ, կվերադառնա՞մ : Ականջներիս մեջ նորից կրկնվեցին նրա բառերը, բայց այս անգամ՝ տարօրինակ տխուր, անզոր, հուսահատ: Ավելի հառաչանք էր, քան ՝ պատասխան: Ես նայեցի նրա աչքերին և բոլոր բառերը, որ մեջս խլրտացին իբրև հարցում (ինչու՞) կամ իբրև զարմանք (մի՞թե) — թվացին աննյութ, կոպիտ և անտեղի: Չգիտեմ՝ կվերադառնա՞մ…Այդ երկու բառը ինձ չէ, որ ասաց, ավելի՝ ինքն իրեն էր կարծես հարցնում: Այդ բառերը, թվաց, մեկ անգամ չէ, որ գալարվել էին նրա մեջ, պարզապես այս անգամ ճեղքեցին լռության կեղևը: