Ես ասում եմ` կյանքը հիասքանչ է, որովհետև աշխարհում ապրել են Քեզ նման մարդիկ... Ես ասում եմ` կյանքը հիասքանչ է, քանի որ բախտ եմ ունեցել Քեզ իմ ընկերը կոչելու... Եվ վերջապես, ես ասում եմ` կյանքը հիասքանչ է, որովհետև պատիվ եմ ունեցել ինձ Քո ընկերը զգալու... Ու ես գիտեմ, որ հիմա Դու լսում ես ինձ: Տեսնո՞ւմ ես, աննկատ անցա երկխոսության լեզվին, մարդու հետ կենդանի հաղորդակցվելու քերականական կարգին` երկրորդ դեմքին: Քո պարագայում դա նույնպես բնական է: Դու այնքան ամուր կապերով էիր միահյուսված Քո ընկերների, իմ կյանքին, որ ապրելու համար մնացած այս կարճ տարիները մենք չենք պատրաստվում ու չենք էլ կարող ապրել առանց Քո ներկայության... թող որ բացակա-ներկայության: Մեր տարիքում նման ցնցումներն անդառնալի են...