խոհանոցում ամեն անգամ կերակուր պատրաստելիս իրեն աքսորված տիրակալ էր զգում: Անցյալում մնացին այն օրերը, երբ իրեն բամբակի մեջ մեծացրած մայրը, տատիկը և չորս քույրերը իր առաջ ծառայում էին, եթե մի բան չէր էլ ուտում, կերակրում էին: Ամանները լվանալը, սենյակը հավաքելը, արդուկելը, առավել ևս առևտուր անելը նրա համար մեծ բեռ էր: Եթե կարողանար ազատվել այն զգացողությունից, որ այդ ամենն իր համար պետք է ուրիշներն անեն, գուցե այդքան չդժվարանար: Սովոր չէր աշխատելուն, ինչպես որ սովոր չէր մենակությանը: Մուսթաֆայի հետ մեկն էլ կար տանը, քչախոս, անընդհատ սովորող և գիշերները, քնելուց առաջ Լեռնային գետերի երաժշտություն կամ Կիտերի միստիկական հաղորդակցությունների նման տարօրինակ ձայնասկավառակներ լսող ինդոնեզացի ուսանող էր: Մուսթաֆան հույս ուներ, որ եթե սենյակի ընկեր ունենա, իրեն Արիզոնայում այդքան միայնակ չի զգա, բայց ճիշտ հակառակը եղավ: Գիշերները անկողնում մենակ ու ընտանիքից կիլոմետրերով հեռու պառկած' չէր կարողնում լռեցնել իր մտքի ձայները: Ներսում հարցաքննող ու մեղադրող ձայներ կային: Շատ լավ չէր կարողանում քնել: Հաճախ հեռուստատեսությամբ պարզունակ կատակերգություններ նայելով կամ ինտերնետում սերֆինգով զբաղվելով' նստում էր մինչև ուշ ժամերը: Դա օգտակար էր: Այլ բաներով հետաքրքրվելիս ներսի թունավոր ձայները պակասում էին: Բայց արևածագի հետ վերադառնում էին տանջող մտքերը: Տնից համալսարանական քաղաք գնալիս, դասերին կամ ճաշարանում հերթին սպասելիս զգում էր, թե ինչքան է կարոտում Ստամբուլը: Երանի մարդու հիշողությունը համակարգչի հիշողության նման լիներ: Ինչքան կուզեր հիշողության մեջ եղած բոլոր տեղեկությունները ջնջել, հին փաստաթղթերը ամբողջությամբ զրոյացնել և նորը սկսել: