Ռազմիկ Փանոսեան հարցազրոյցի ընթացքին խօսեցաւ նաեւ Ուիքի ճամբարին մասին, որ տեղի ունեցած է Օգոստոսին, նորէն Լիզպոնէն քիչ մը հեռու վայրի մը մէջ: Տարբեր երկիրներէ ժամանած են 16-22 տարեկան 50 երիտասարդներ ու խմբագրած` արեւմտահայերէնով: Լիբանանի Ուիքի ճամբարը շեշտը դրած էր մեծ թիւով յօդուած արտադրելուն վրայ. Լիզպոնի ճամբարը նոյն ուղղուածութիւնը չէ ունեցած, որովհետեւ երիտասարդներու արեւմտահայերէնի մակարդակները իրարմէ տարբեր եղած են: Նպատակը աւելի շատ լեզուի մասին խանդավառութիւն ստեղծելն էր: Ուիքի ճամբարին ճնշում չբանեցուեցաւ, որ շատ յօդուածներ գրուին: Խօսելով ճամբարի առաւելութիւններուն մասին` Ռ. Փանոսեան ըսաւ. «Այս ճամբարին հոյակապ կողմը այն էր, որ ինչպէս 16-22 տարեկան երիտասարդներ ոգեւորուած էին իրենց մայրենի լեզուով` արեւմտահայերէնով: Ուրիշ ո՞ւր կարելի է տեսնել այս երեւոյթը: Կ՛ուզեմ կարեւորութեամբ նշել, որ Ցեղասպանութենէն 100 տարի ետք, սփիւռքի պայմաններուն մէջ, առանց պետութեան, առանց կեդրոնական մարմինի մը գոյութեան, արեւմտահայերէնը կը գոյատեւէ, եւ տարբեր երկիրներէ երիտասարդներ հանգիստ զիրար կը հասկնան ու կը հաղորդակցին հայերէնով, այլազան նիւթերու շուրջ: Անշուշտ արեւմտահայերէնի բառամթերքը փոփոխութիւններ կրած է, բայց լեզուն, որպէս հաղորդակցութեան միջոց, մնացած է լինկուաֆրանկա շատ մը հայերուն միջեւ: Ֆրանսա ծնած ու մեծցած պատանին նոյն լեզուով կը խօսէր իր պոլսահայ կամ լիբանանահայ ընկերոջ հետ: Հոյակապ էր տեսնել պատանիներուն եւ երիտասարդներուն խանդավառութիւնը` ստեղծելու, գրելու եւ սորվելու: Այժմ Հայաստանի Ուիքիմետիային հետ կը գործակցինք, որպէսզի տարեկան ընթացքի մը վերածենք այս ճամբարը` սփիւռքի տարբեր երկիրներուն մէջ, բազմապատկելով հայախօս երիտասարդներուն թիւը»: