Սա վերաբերում է նաև «Կայարանին»` գրքի ամենից ծավալուն և ուժեղ գրվածքներից մեկին: Ի՞նչ է սա իբրև սյուժե` մի շատ հասարակ, «դատարկ բան», թե ինչպես համալսարանավարտ Հրանտ Քառյանը տնեցիների համար նվերներ առած գալիս է գյուղ, բայց ստիպված երկու օր մնում է կայարանում վեր ընկած, երկու օր իրեն ուտելով սպասում է` մինչև որ ձի են ուղարկում, որ իրերը բարձի ու ճանապարհ ընկնի… Այս է ընդամենը: Բայց երբ այս «ընդամենի» մեջ գրողը ցույց է տալիս, թե այդ երկու օրվա մեջ ինչպես են խամրում հաջողակ մարդու պատրանքներ ունեցող երիտասարդի «շքեղ» գույները, ինչ օրի է ընկնում երբեմնի ուռած-փքված, իրենից ու աշխարհից գոհունակ տղան` միտդ է գալիս ավետարանական ընդհանրացումը մարդ արարածի հեզության ու հնազանդության մասին: Վերափոխումն այնքան խորն է, որ կարծես տարբեր մարդիկ են Քառյանները պատմվածքի սկզբում և վերջում: Գնացքում նա գոհ է իրենից ու աշխարհից. «…այսպես հաջողակ, գեղեցիկ, մոխրագույն զոլավոր տաբատս արդուկած, սև կոշիկներս մաքուր, մուգ փողկապս սպիտակ վերնաշապկիս վրա թուլացրած»: Կարծում է նույնիսկ, թե գնացքի իր ուղեկիցները կարող են այսպես մտածել, «անարդարություն է կատարվում, երիտասարդն ահա արժանի էր Փարիզին, բայց ահա իջնում է ինչ-որ Քոլագերան, ինչ-որ Ծմակուտի համար»: