Շրջակա միջավայրի պահպանության և վերականգնման, բնական պաշարների ողջամիտ օգտագործման ապահովման վերաբերյալ նորմերի սահմանադրության մակարդակում հստակ ձևակերպումը ժամանակակից սահմանադրական զարգացումների կարևոր ձեռքբերումներից է, որը և արտացոլված է գործող Սահմանադրությամբ: Այն հանդես է գալիս ոչ միայն որպես հիմնարար արժեք, այլ նաև ամրագրված է որպես «նորմ-նպատակ» և «նորմ-սկզբունք», որն անփոխարինելի փիլիսոփայական, մեթոդական և վերջապես իրավական հիմք է մարդու էկոլոգիական իրավունքների ամրագրման, համապատասխան պետական մարմինների իրավասությունների սահմանման համար ինչպես Սահմանադրության, այնպես էլ ընթացիկ օրենսդրության մակարդակում: Բացի այդ, հաշվի առնելով ՀՀ Սահմանադրության «Սահմանադրական կարգի հիմունքները» գլխի հատուկ իրավաբանական ուժը հենց Սահմանդրության ներսում, ինչպես նաև այն, որ այս խմբի դրույթները սկզբունքային նշանակություն ունեն սահմանադրական այլ նորմերի մեկնաբանման համատեքստում՝ Նախագծի 11-րդ հոդվածի առաջարկվող խմբագրությունը քննադատության չի դիմանում: Պարզաբանելու համար դիտարկենք հիշյալ դրույթի առանձին բաղադրիչները: