Հաջորդ օրը Լիտվայի ներկայացուցիչները շնորհակալություն հայտնեցին իրենց աջակցելու համար: Զավեշտալի էր, որ նիստի ավարտից հետո մի տարեց ռուս գիտնական դիմեց ինձ հետևյալ առաջարկով. «Չի՞ լինի, որ դուք և Ադրբեջանը միանաք և Ղարաբաղին մի լավ դաս տաք»: Զարմացած նայեցի նրան: «Եթե լինելով գիտնական,- ասացի,- Դուք չգիտեք այս պայքարի բուն պատճառը, որ Ղարաբաղը մեր պատմական Արցախն է և ձգտում է անկախության, ապա Ռուսաստանի շարքային քաղաքացին ի՞նչ պատկերացում պետք է ունենա մեր խնդրի և Արցախի ազգային ազատագրական պայքարի մասին»: Հետագայում «Преподавание истории в школе» ամսագիրը շատ համառոտ տպագրեց իմ ելույթի մասին: Այսքանով սահմանափակենք պարոն Հովսեփյանին հուզող համարձակության մասին հարցը: