Մարտիրոսը	տիրոջ	նշանով	դուրս	գնաց: Միքայելը	ձեռը	սեղմեց	ճակատին, սկսեց	անցուդարձ	անել: Հերքել	անկարելի	էր. այդ	չորս	թղթի	տակ	էլ	ինքն	էր	ստորագրել: Բայց	ե՞րբ, ի՞նչպես	և	ինչո՞ւ, ահա	հարց: Նա	կանգ	առավ	գրասեղանի	առջև, բութ	մատն	անխնա	սեղմելով	ատամների	մեջ: Սմբատն	ու	Սուլյանը	լուռ	հետևում	էին	նրա	դեմքի	արտահայտությանը: Թիկն	թված	բազկաթոռին, Մարութխանյանը	ձեռների	մեջ	խաղացնում	էր	խալաթի	դեղնագույն	ծոպերը: