– Հոգ չէ, թէ մարդիկ ինձ ո՛ր քաղաքում կամ ի՛նչ երդիքի տակ կը հանդիպեն, ես միշտ կառչած պիտի մնամ իմ անցեալին, իմ արմատներին, որոնց համար ամաչելու ոչ մի պատճառ չունեմ։ Ես շարունակում եմ աղօթել, երգել ու երազել իմ մայրիկի ինձ սովորեցրած լեզուով, աստուածատուր հայերէնով՝ գիւղական իմ յուշ դարձած օջախի ջերմութեամբ ու սրբութեամբ օծուն։