— Ա՛ղասի	ջան, Ա՛ղասի, աչքիս	լիսը	վաղուց	ա	խավարել	որ	մեկ	էրեսդ	էլա	տեսնիմ,— մեկ	ձեն գոռաց,— ոտներիս	ջլերը	վաղուց	են	փետացել, որ	վրեդ	էլա	մի	կանգնիմ, սուգ	անեմ, ձեռներս քոթուկի	պես	դոշիս	են	կպել, որ	մեկ	նաշդ	էլա	խտտեմ, որ	մեկ	նաշդ	էլա	դոշիս	կպցնեմ, որ	մեկ երեսիդ	վրա	ընկնիմ, երեսդ	երեսիս	տամ, հոգիս	հոգուդ	հետ	ճամփու	քցեմ, Էդ	լիս	երեսիդ ղուրբան, Ա՛ղասի, Էդ	ջիվան	ջանիդ	մեռնիմ, թա՛գավոր	Ա՛ղասի: Է՞դպես	էիր	ուզում	քո	խեղճ	հոր հավարին	հասնիս, է՞դպես	էիր	ուզում	քո	դոստ — բարեկամի	սիրտն	առնիս, է՞դպես	էիր	ուզում Անի	շինես, ումբրդ	ու	արևդ	խավարացնես, որ	բալքի	քո	ազգին	ու	աշխարքին	մեկ	ճար	անես, ա՜յ քո	հրեշտակ	ջանին	ղուրբան: Ա՜խ, մկամ	երկիրը	քեզ	պես	ծնունդ	ո՞ւնի, քեզ	պես	զավակ	բե՞րել ա, որ	Էդպես	անջիգյար	քեզ	տանում	ա. մկամ	երկինքը	քեզ	պես	հողեղեն	տեսել, ստեղծե՞լ	ա, որ քեզ	խլում	ա. մկամ	հայոց	ազգը	քեզ	պես	որդի, քեզ	պես	ճրագ	էլ	ո՞ւնի, որ	քեզ	բերել	ա, հողը	դնի, քեզանից	ձեռք	վերցնի, քո	ջիվան	ջանը	գետնին, գերեզմանին	պահ	տա, Էդ	երկնքի՛	նման լուսեղեն	պատկերիդ	մեռնիմ, Ա՛ղասի: