Շտապօգնության մեքենայում սրտիս զարկերի պարզ արձագանքից մի պահ սթափվում եմ՝ տու տու տու: Աչքերիս առաջ բուժքրոջ մոլեգնած դեմքը աղավաղվում է, կառչել է ձեռքիցս, հեռախոսը քաշում է, ճանկռոտում է, իիիիմն էէէէէէէէ՝ մռլտում է: Ցավ չեմ զգում, վախ չեմ զգում, կյանք չեմ զգում, լսափողը ձեռքիս է ձուլվել: Քնում եմ, մի՛ խանգարիր, լռիր՛, սրտիս զարկերին հետևող ապարատի տուուուտուերն եմ լսել ուզում, որ գնալով արագանում են: Ընդհատ-ընդհատ լսում եմ բուժքրոջ՝ ոռնոցի նմանվող ձայնը: «Ես հերթապահում էի, պատկերացնո՞ւմ ես, ես մարդկանց էի փրկում գիշերներով,- պատմում է վարորդին,- իսկ նա այդ ժամանակ իմ տանը… Տու տու տու… իմ խոհանոցում… տու տու տու տու, իմ լոգարանում… տու տու տու, իմ անկողնում տու տու տու տու տու տու… երեխաաաաաս տու տու»: Շտապօգնության մեքենայի ապակուն շարունակ սև ագռավն է բախվում ու ամեն բախյունի հետ՝ շրխկ, լուսարձակում, մի լուսանկար է ներս շպրտում: Խելակորույս բուժքույրը լուսանկարներս հավաքում, պատռում է, քրքջում է, սայթաքում է դրանց վրա: Տու տու տու տու տու տու տու, ինձ դուր են գալիս այս զարկերը, ինչ գեղեցիկ են դրանք՝ նիրհում եմ: Լռի՛ր վերջապես, որ սրտիս հետ հանգիստ խոսեմ: Մեքենան լցվում է պատռված ու նոր լուսանկարներով: Դրանք թափվում են պատուհաններից, պատում փողոցը, քամու հետ սավառնելով խփվում մարդկանց դեմքերին, մեքենաների ապակիներին: Լուսանկարների շքահանդես է, հրավառություն, երկինքը լիանում է ինձնով, անձրևի պես թափվում եմ մարդկանց դեմքերին, տու տու տու, սրտերին, տու տու տու տու, սեր եմ շաղ տալիս նրանց հոգնած հոգիներին: «Անունդ ի՞նչ էր, այ անամոոոոթ, Կեսարիա՞ է, Կասանիա՞ է, լսո՞ւմ ես ինձ, ե°ս եմ նրա երեխայի մայրը, ես եմ նրա կինը»,- զառանցում է բուժքույրը: Տու տու տու տու… «Այ սա կյանք է,- մտածում եմ,- այ սա աղմուկ է, այ սա հրավառություն է, այ սա մահ է»,- խնդում եմ: Մեքենայի ազդանշանը գնալով խելագարվում է, բուժքույրը խալաթն է պատռում, ցնորվում է, ագռավը կուրանում է: Լույսերը պարում են, տուուուուուուուուուուուուուուուուուուու, վերջ, սարքի էկրանին կյանքի հետագիծը հարթվում է: Բուժքույրը հանդարտվում է, խփում է կրծքավանդակիս, գոհանում է: Ձայները լռում են: Ապարատից ճառագող վերջին լուսարձակումը ընդարձակվում, տարածվում է, լույսի մեջ շլացնում է ամեն բան: Մեկ միլիոոոոոոոոոոոոոն՝ կռնչում է օդում տարրալուծվող ագռավը: Արդեն ժամանակն է, գնում եմ: Շնորհակալ եմ քեզ, սե՛ր, շնորհակալ եմ քեզ, կյա՛նք, շնորհակալ եմ քեզ, սի՛րտ, հիմա կարող ես հանգստանալ: