Հայաստան երկրի անկախության ու ազատության կորյունները կարո՞ղ էին պատկերացնել, որ Լաչինի Կորչու (Վակունիս) գյուղի մարտական հենակետում 1993թ. մարտի 31-ը պայթելու է ինչպես ամպրոպը անամպ երկնքում։ Ո՞ւմ մտքով կանցներ, որ այդ օրը 52-ամյա հրամանատարի ջոկատի ոգին տալու է իր վերջին մարտը։ Վերջին հրահանգներն ու վերջին հրամանը։ Վերջինը, որի ընթացքում ակնհայտ է դառնալու երեսունմեկ քաջերի շրջապատման մեջ մինչեւ արյան վերջին կաթիլը պայքարելու վճռականությունը։ Ընկնում էին զինակիցները, զոհվում, վիրավոր հրամանատարն ինքն էլ արյունաքամ էր լինում, բայց էլի կարգադրում է, որ իրեն այնպես պառկեցնեն, որ շարունակի մարտը ղեկավարել…