Կրեմլը սովորել է ատիպիկ արձագանքի: Յուրաքանչյուր կոնկրետ երկիր ինքնատիպ պատկեր է ցույց տալիս, և ռուսական շահերը, և ներկայությունն արտահայտվում է տարբեր ու տարբեր ոլորտներում: Հայաստանի դեպքը եզակի է, որովհետև Հայաստանը խորապես Ռուսաստանի ազդեցության ուղեծրում է` և տնտեսապես, և աշխարհաքաղաքականորեն: Հայաստանը խորապես կապված է Ռուսաստանին և Մոսկվայում հասկանում են, որ ով էլ գա իշխանության, եթե խոսքը իշխող էլիտայի, այլ ոչ արմատականների մասին է, միևնույն է, մնալու է ռուս-հայկական կապերի կոշտ շրջանակներում: Մոսկվայում սպասում էին Սարգսյանի հրաժարականին: Ուժեղացող բողոքները անձնապես մեկ ղեկավարի դեմ անխուսափելիորեն կասկածի տակ է դնում ամբողջ քաղաքականությունը: Հավանաբար` Կրեմլում եզրակացրել են, որ եթե Սարգսյանի հեռանալը ելք է, ինչու՞ նա չհեռանա: Սարգսյանի սխալն էր, որ հետևանքները չհաշվարկեց, հաշվի չառավ իր ցածր վարկանիշը և քաղաքացիների դժգոհության աստիճանը` որոշելով վարչապետ մնալ: Մոսկվայի համար Սարգսյանի հեռանալը ստեղծված իրավիճակում չարյաց փոքրագույնն է: Եթե այդ հրաժարականը մարի ընդվզման ալիքը, հաջորդ վարչապետը կշարունակի Ռուսաստանի նկատմամբ կատարել նույն դերը, ինչ Սարգսյանը: