«­Նախ­քան ­Հա­յաս­տան գնալս ես քուրդ էի, վե­րա­դար­ձայ որ­պէս հայ»,- կար­դում ենք այդ նա­մակ­նե­րից մէ­կում: «­Տա­րի­ներ շա­րու­նակ ես պայ­քա­րում էի քրդե­րի ի­րա­ւունք­նե­րի հա­մար, մին­չեւ որ հայրս մա­հո­ւան մահ­ճում ա­սաց, որ հայ եմ: ­Հի­մա ու­զում եմ կռո­ւել Ար­ցա­խում (­Լեռ­նա­յին ­Ղա­րա­բա­ղում-Լ.Ղ.Հ.)»,- կար­դում ենք միւ­սում: Կրկ­նա­կի ու­րա­խա­լի էր տես­նել, թէ ինչ­պէս դիար­բե­քիր­ցի ե­րի­տա­սարդ­նե­րը, ո­րոնք հա­մալ­սա­րան էին յա­ճա­խում Ե­րե­ւա­նում, զբօ­սաշր­ջի­կե­րի հա­մար զբօ­սա­վար էին հան­դի­սա­նում: ­Հա­ճե­լիօ­րէն զար­մա­նա­լի էր, որ վեր­ջին զբօ­սայցն ա­ւար­տո­ւեց համ­շէն­ցի եւ դիար­բե­քիր­ցի ծպտեալ հա­յե­րի մի­ջեւ կնքուած ա­մուս­նու­թեամբ, ո­րոնք մին­չեւ ան­ցեալ տա­րի մի­մեանց գո­յու­թեան մա­սին ան­գամ չգի­տէին: