— Իմ գործը չի,— ասում է տղան,— էշը կորել ա։— Ու չալկին անելով գնում է էշին։ Կիսախավար սենյակում մնում եմ Մեծ Մարեի հետ: Հոգոց է հանում, սրտաճաք է լինում, պռոշները կծում, որ այսպես է, որ այս օրին է հասել։ Էսքան ապրել կլինի՞, հը՞…