Բակում	ուրախությունից	բարևեց	մի	ոտաբոբիկ	թուրքի, որ	դանդաղ	քայլերով, մի	ձի	առջևը	գցած, քշում	էր	առաջ: Ձիու կրծքին	կապած	էր	մի	պարան, որի	մյուս	ծայրը	հասնում	էր	ջրհորին. երբ	ձին	հեռանում	էր, ջրհորից	դուրս	էր	գալիս	մի տիկ, որ	ջրի	ազդեցությունից	սպիտակել	էր	ու	փափկել	բամբակի	պես: Թուրքը	շարժում	էր	պարանը, և	ջուրը	տակից թափվում	էր	ու	հոսում	մոտակա	բաղնիքը: Բակում	աջ	ու	ձախ	ճյուղավորված	էին	բազմաթիվ	պարաններ, ծանրաբեռնված բաղնիսային	լաթերով, որոնցից	բարձրացող	գոլորշին	տարածել	էր	անասելի	գարշահոտություն: Լաթերն	աջ	ու	ձախ հրելով, Զարգարյանը	հասավ	մի	նեղ	ու	երկայն	պատշգամբի, որ	բակին	հավասար	էր: Մտավ	մի	փոքրիկ, կիսախավար սենյակ, ուր	խաղում	էին	երկու	ոտաբոբիկ, կիսամերկ	մանուկներ: Քանի	մի	դեղնագույն	աթոռներ, մի	հասարակ	աններկ սեղան` ծածկված	սպիտակ	մաքուր	ծակոտիկ	սփռոցով, վրեն	դրած	կլոր	երկոտանի	հայելի — ահա	ամբողջ	կահ-կարասին: Պատերը	սպիտակ	կավից	էին, հատակը	նույնպես	կավով	սվաղած, միայն	դեղին	խսիրներով	ծածկված: