Զավեշտախառն իրադրություններով հարուստ ներկայացման անսպասելի անցումներով ուշագրավ ընթացքը ծափ ու ծիծաղի պոռթկումներով ուղեկցվեց։ Դրամատիկին հատուկ նրբաճաշակ գեղագիտությամբ անհոգ զվարճության սքեմի տակից պարզորոշ ամբողջացվեց թատերական մերժելի բարքերի բոլոր ժամանակներին բնորոշ ծաղրապատկերը։ Վաստակավոր արտիստներ Ռոբերտ Հարությունյանի, Գոհար Իգիթյանի, Էվելինա Շահիրյանի և Լուիզա Ղամբարյանի ներքին հրայրքով առլեցուն համախաղի կենսահենք թատերայնությունը կատարողական ներուժի անմնացորդ ներդրումով կենդանացրած կերպարային փոխհարաբերություններով առավել գունեղացրեցին Մաքս-Արտաշես Մխիթարյանն ու Մեգի-Լուսինե Վարդանյանը։ «Մամա միայի» հուսալի խաղընկերների կուռ համախոհությամբ առանց անհարկի կեցվածքայնության, արատավոր նկարագրի բնութագրական գծերի հեգնախառն մեղմիկ շեշտադրությամբ միս ու արյուն ստացավ նաև «օրվա հերոսի» հռչակավոր օպերային երգիչը։ Ինքնահատուկ հմայքով ներկայացած Արմեն Բարսեղյանի արտիստական դիմանկարի ավարտուն ամբողջացմանն այդուհետ սրտառուչ ուշադրությամբ հետևեց հոբելյանական հանդիսասրահը։ Ջերմորեն ողջունեց նրա ազնիվ տքնանքն արժևորող տարատեսակ պարգևներն ու հումորախառն ելույթների հարուցած տոնական զվարթ տրամադրությամբ մտովի անցավ Մելպոմենեի ազնիվ երկրպագուին Թատրոն տաճարում հաստատած անհարթ ճամփան։ Ապրած տարիների համեմատ բավականին բովանդակալից և երկար մի ճանապարհ, որը սկիզբ է առնում կիրովականյան բնօրրանի մանկության կածաններից։