Զառացանքն	անցավ	կես	գիշերից	հետո: Հիվանդը	լռեց	ու	նիրհեց: Առավոտը, աչքերը	բանալով, պղտոր	հայացքը	հառեց մոր	երեսին: Չնայելով	տակավին	շարունակվող	տագնապին, զգում	էր	ինչ-որ	թեթևություն: Գլխի	վերքը	երեկվա	չափ	ցավ չէր	պատճառում: Երբեք	մայրական	դեմքն	այնքան	հաճելի	չէր	թվացել	նրան, երբեք	այնքան	գգվանքի	կարոտ	չէր	զգացել, որքան	այդ	օրը: Նա	զգացվեց, բռնեց	մոր	ձեռը	և	սեղմեց	կրծքֆն: