մի տեղ մի մեղքի կոճակ սեղմեց, որովհետև Ռոզի ուղեղում սեփական պատկերը հառնեց այդ պահին: Քանի որ քիչ աոաջ, օրգանական կաթնուկների մոտով անցնելիս, կարողացավ չնայել հետևի լայն հայելուն, արտաքինի մասին մոռացել էր: Բայց այժմ մտքի երևակայական հայելու պատկերն իրեն էր հետևում: Նայեց ինքն իրեն: Տխրությամբ նայեց լայնացող ազդրերին, տարածվող կոնքերին, բայց կարողացավ ժպտալ ընդգծված այտոսկրերին, ոսկեգույն մազերին, մշուշոտ-կապույտ աչքերին և կատարյալ ականջներին: Ականջները մարդու մարմնի ամենահավատարիմ մասերն են: Մարդ որքան էլ գիրանա, ականջները նույնն են մնում, միշտ հավատարիմ, միշտ անդավաճան: