Ար­ցա­խը ընտ­րել է իր ճա­նա­պար­հը, Ար­ցա­խը գնա­լու է իր ճա­նա­պար­հով, վաղ թէ ուշ, ճա­նա­չո­ւե­լու է մի­ջազ­գա­յին հան­րու­թեան կող­մից։ ­Մեր բո­լո­րին ջան­քե­րը պէտք է միշտ ուղ­ղո­ւած լի­նեն դրան։ Ար­ցա­խի եւ նրա ժո­ղո­վուր­դի նո­ւա­ճում­նե­րի մի­ջազ­գա­յին ճա­նա­չում, եւ այն­պի­սի՛ պայ­ման­նե­րի ստեղ­ծում, ո­րոնք թոյլ կու­տան եր­կու ան­կախ պե­տու­թիւն­նե­րին, Ար­ցա­խի հան­րա­պե­տու­թեա­նը եւ Ատր­պէյ­ճա­նին, կողք-կող­քի ապ­րե­լու՝ ինչ­պէս լաւ բա­րե­կամ­ներ։ Ո­րով­հե­տեւ ի վեր­ջոյ մենք նպա­տակ չու­նենք ոչն­չաց­նե­լու Ատր­պէյ­ճա­նը։ ­Մեր նպա­տակն է խա­ղաղ եւ կա­յուն ապ­րել այս տա­րա­ծաշր­ջա­նում։