Այս հարցերն այսօր իրանցիներին չեն հետաքրքրում, որովհետև նրանք երես են թեքել իրենց նախագահից, բայց ահա Արևմուտքը շահագրգռված է իմանալ ավելին` իր հետագա քայլերը մշակելու համար: Չի բացառվում, որ Իրանին աջակցելու պատրաստակամություն հայտնած լինեն Աֆղանստանը, Պակիստանը, անգամ Ուզբեկստանն ու Ղազախստանը: Բայց Ադրբեջանը երբեք չէր գնա համաձայնության` չակնկալելով նաև զիջումներ Իրանի կողմից: Իսկ այդ զիջումներն այնքան ցայտուն պիտի լինեն, որպեսզի հանուն դրանց` Բաքուն փոքր-ինչ հեռանար Իսրայելից: Դիցուք, որպես գլխավոր զիջում` կարող էր քննարկվել Հյուսիսային Ատրպատականի ադրբեջանցիների մշակութային ինքնավարության ընդլայնման խնդիրը: Բայց դա էլ մեծ վտանգ է սպառնում Իրանի տարածքային ամբողջականությանը, քանզի ձեռք բերելով մեծ ինքնավարություն` այստեղի ադրբեջանցիները կարող են նախապատրաստել անջատողական շարժումը: Ու հենց դա հակասում է Իրանի շահերին: Ուրեմն… կարելի է ենթադրել, որ Ահմադինեժադը Բաքվից վերադարձել է ձեռնունայն` այսպիսով առավել ակտիվ դարձնելով Ադրբեջանին, որը կարող է ձախողված բանակցություններից հետո առավել ցինիկ պահվածք որդեգրել հզոր Իրանի հանդեպ…