Արարատյան արձանագրություններում հպատակեցման առնվազն երեք կարգի նկարագրություն կա: Բոլոր դեպքերում իրադարձությունը նկարագրող արքան, հպատակեցումը փաստարկելով, իր առջև դրված խնդիրը համարում է լուծված: Նվաճող երկիրն իրեն ենթարկելով՝ չի ձգտում արձանագրությունում ևս ամեն կերպ նվաստացնել հպատակեցված երկրի առաջնորդին, որ նվաճումից հետո այլևս անիմաստ է: Նույնը չի կարելի ասել ասորեստանյան արքաների արձանագրությունների մասին, որոնցում հաճախ հպատակեցվածների համար հնարավորինս վիրավորական շեշտադրումներով են ներկայացվում իրադարձությունների մանրամասները: