Թլփատումը մահմեդական եւ հրէական կրօններում պատմականօրէն առանցքային տեղ է ունեցել. ազգային, էթնիկ, մշակութային եւ կրօնական պատկանելիութիւնը յաճախ պայմանաւորուած է եղել թլփատուած լինելու հանգամանքով: Հաւատացեալ հրեաները ծիսական թլփատում կատարում էին ութ օրական նորածիններին: Շուրջ վեց դար Եւրոպայում թլփատումը եղել է այն պատնէշը, որ բաժանել է հրեաներին քրիստոնեայ աշխարհից, քանզի քրիստոնեաները վախ են ունեցել թլփատման ծէսից եւ այդ երեւոյթը նոյնիսկ առասպելացուել է բացասական առումով, թէ հրեան ի՛նչ կարող է անել իր երեխայի հետ: Ուղղափառ հրեաները, իսկապէս, այդ ծէսը արիւնալի ձեւով են անցկացնում. թլփատողը՝ մոհելը, կտրում է թլիփը եւ այդ արիւնը ծծում ու թքում է գինու մէջ եւ տալիս այն ներկաներին խմելու: