Դժ­բախ­տա­բար ներ­կա­յիս մենք ոչ մէկ ձեւ ու­նինք բա­ցատ­րե­լու հա­մար, որ ին­չի՞ կը ծա­ռա­յէին Պ­րու­նի­քէ­լի մէջ գտնո­ւած այս իւ­րա­յա­տուկ կա­ռոյց­նե­րը. պաշ­տա­մուն­քի վա՞յր, ջու­րի պա­հես­տի յա­տուկ շրջա՞ն… ­Միակ հաս­տա­տու­մը, որ կրնանք ը­նել, այն է, թէ մեր տե­սա­կին չպատ­կա­նող մարդ ա­րա­րած­ներ զա­նոնք կազ­մած են կրա­կի լոյ­սին տակ, հե­ռա­ւոր ան­ցեա­լին: ­Բո­լոր այս տե­ղե­կու­թիւն­նե­րը կ­՛ա­պա­ցու­ցեն ըն­կե­րա­յին կազ­մա­կեր­պո­ւա­ծու­թեան բարձր աս­տի­ճան մը, որ մենք չէինք սպա­սեր ­Նէան­տեր­թա­լի ­Մար­դէն, ոչ ալ` այդ­քան հե­ռու ան­ցեա­լին…