Շիրակը միացավ իր տղաներին զանգակատանը։ Գնդակները սալում էին նրանց շուրջը, բզզում էին քարին դիպչելով։ Արմենակը՝ ուսուցիչ Զորյանի քեռորդին, պառկած էր մեջքի վրա։ Նա սպանվել էր ճակատին դիպած գնդակով։ Նա տասնինը տարեկան էր։ Շիրակը ցատկեց նրա մոտ, փակեց նրա աչքերը և վերցրեց զենքը։ Դա նրանց աոաջին զոհն էր։ Անիմաստ և անփառունակ գոհը։ Ինչպես առնետի մահն իր բնում։ Մի տասներկու ոստիկանների մահը, կամ էլ նրանց ստացած վերքերը ոչինչ չէին փոխի։