Ձիու ընթացքից գնդապետ Իբրահիմը թմբիրի մեջ էր ընկել և անձնատուր էր եղել դրան։ Նրա կողքին ընթացող լեյտենանտ Նեջիլը մտածեց, որ հրամանատարը ննջում էր թամբին, և դա հասկանլի էր, քանի որ իրենք ճանապարհին էին եղել ողջ գիշեր։ Նրանք միայն մեկ անգամ էին դադար առել, ընդամենը կես ժամով։ Իբրահիմը մտածում էր, որ այդ ժամին Սվասի հայերը պետք է լքեին քաղաքը։ Վարդանի դատավարությունից հետո նա ուզում էր այցելել Մարոյին, սակայն գործուղման մասին հրամանը նրան հնարավորություն չէր տվել դա անել։ Նա պետք է իր գնդի հետ միասին շտապ գնար Շապին-Գարահիսար փոքր քաղաքը, որը Սվասից երկու հարյուր կիլոմետրի վրա էր։ Իմանալով Տրապիզոնի հայերի տեղահանությանը ուղեկցող ջարդերի մասին՝ Շապին-Գարահիսարի հայ ազգաբնակչությունը ապաստանել էր հին ամրոցում, և մի քանի օր շարունակ հետ էին մղում ոստիկանության ու բանակի հարձակումները։