Որոշ պահեր, անշուշտ, կարող էին ժպիտ հարուցել, օրինակ, հռոմեացի զինվորների փեշերը, պլաստիկ սաղավարտները եւ օդում ճոճվող սրերը, որ առկա են 1960-ականների պեպլում ժանրի ֆիլմերում: Ուրի՞շ ինչ: Ամեն ինչ կատարյալ էր, մինչեւ վերջնական Ռեքվիեմը (որի մեջ կարճ երգչախմբային կատարում էր ներառված): Բրյուսելի ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը, Կարեն Դուրգարյանիՙ էներգիայով լեցուն եւ գունագեղ ղեկավարության ներքո, շողշողում էր հազարավոր լույսերով, եւ ես չեմ կարող չնշել խիստ արտահայտիչ փողայինների կազմը, հզոր տրոմբոններին եւ հարվածայիններին, որոնք կատարեցին մի սարսափելի սոլո: Ներկայացումից եւ բոցավառ ճակատագրից 120 րոպե անց պարտված Սպարտակի մարմինը բարձրացրին եւ ցույց տվեցին բոլորին: Հերոսը դարձավ առասպել: