Եր­րորդ մը իր հա­մո­զում­նե­րը դրսե­ւո­րե­լով կը պնդէր, թէ հա­յը ու­շի ու­շով կը հե­տե­ւի իր դա­սա­կան պատ­մու­թեան ու ազ­գա­յին ար­ժէք­նե­րուն, քա­նի որ հայ մար­դու հո­գեմ­տա­ւոր աշ­խար­հը, տի­րա­պե­տող փա­րու­մով մը, կառ­չած է հի­նի ու նո­րի զի­րար կամր­ջող շղթա­յի մը օ­ղա­կին վրայ, ար­դա­րի ու ար­դա­րա­հա­տոյ­ցի ար­ժէ­քի մը տա­րօ­րի­նակ կա­նո­նի ըմբռ­նու­մով ապ­րե­լով իր հայ­րե­նի գո­յա­պաշ­տա­կան պայ­քա­րը։