Նա	Սարգսին	մի	կերպ	պոկեց	գրասեղանից	և	հիշոցների	տարափի	տակ	քաշեց	նրան	ու	տարավ	իր	սենյակը: Այդտեղ ծուխը	համեմատաբար	նոսր	էր: Դավիթը	մի	փոքր	շունչ	առավ, հետո	գրկեց	եղբորը, բարձրացրեց	և	դիմեց	դեպի լուսամուտ, որի	փեղկերը	բարեբախտաբար	բաց	էին: Նույն	պահին, երբ	ուզում	էր	Սարգսին	դնել	լուսամատի	հատակի վրա	և	ինքն	էլ	բարձրանալ, անդամալույծը	թարթափելով, աշխատեց	ազատվել	նրա	ձեռներից	ու	նրան	էլ	թեքեց	մինչև հատակ: Գոնե	ուշաթափվեր	այդ	մարդը: Բայց	խելագարի	անասնական	սարսափը	նրան	տվել	էր	գերբնական	ուժ: Կարծես, այժմ	գործում	էր	նրա	երկու	ձեռն	անգամ: Երբեք	Դավիթն	այդ	կենդանի	կմախքի	մեջ	չէր	երևակայել	այդչափ	ուժ. նրա ձեռները	թուլացան, բաց	թողեցին	անդամալույծին: Թողնել	եղբորը	և	ազատել	սեփական	կյանքը, օօ՜, ոչ, նա	չի	կարող, ի՞նչ	պիտի	պատասխանե	Շուշանիկին: Իսկ	դուրս	տանել, այդ	կենդանի	դիակը — այլևս	անհնարին	էր: Այնինչ, բոցերը	կից սենյակից	մերթ	ցույց	էին	տալիս	իրենց	բոսորագույն	լեզուները, մերթ	հետ	սուզվում	օձերի	պես: