Նա՝ Գառնիկ Զուլումյանը՝ «հայու մի բեկոր», եկավ ու խիզախորեն կանգնեց «հանուն ճշմարիտ արվեստի» իրար դեմ սուր ճոճող ուղղությունների հախուռն հորձանքին դեմ առ դեմ: Ու միայնակ: Եվ հաղթեց: Նվաճեց Փարիզն ու դարձավ եվրոպական մշակույթի երևույթներից մեկը: Նրան փորձեցին համարել գերիրապաշտ, սակայն Գառզուն հիմնավորապես առարկեց ու ապացուցեց, որ իր մտածողությունը սիմվոլիստական է՝ խորհրդապաշտական: Ինքը Գառզուն էր և կարողանում էր թնդանոթները հնազանդեցնել գարնան ծաղկունքին, երբ, առանց չափազանցության, աչքերիդ առջև բացվող ծաղիկ է դառնում երեկվա մահաբեր պայթյուն սփռող զենքը: