Մեր պատկերացրած կյանքը կրպակից ջրի գնով առած ռոմանտիկա է: ...Մենք նման ենք վայրի ձիերի երամակի, ակնակալները` աչքերիս: Մոլեգնահար: Խուճապավազ: Անդունդի եզրին: Ի վար: Ինչ ուզում է լինի, միայն թե թափ ու խռովք բերի: Առա'ջ: Առա՜ջ: Մեկ է, թե ուր: Եվ միշտ փրփուրը բերանին: «Ալելո՜ւյա» կանչելով: Ալելո՜ւյա: Ինչի՞ համար: Աստծուն է հայտնի: Սա մեր արյան մեջ է: Կլիմայից է: Հազար ու մի բանից: Սա նաև վերջն է: Մենք փուլ ենք ածում ամբողջ աշխարհը: Բայց չգիտենք` ինչի համար: Մեր ճակատագիրն է: Իսկ մնացածը քաք է սովորական...