Թուրքիոյ պետութեան համար 1965-էն այս կողմ վտանգաւոր երկրորդ թուականն է Ապրիլի 24-ը՝ Հայոց Ցեղասպանութեան յիշատակման օրը։ Այդ օրը բացի յիշատակումէ, հայ ժողովուրդի հաւաքական պահանջատիրութեան ամենաբարձր կերպով հրապարակուած օրն է նաեւ։ Ի զուր է հայ ժողովուրդին այդ պահանջատիրու­թե­նէն հրա­ժարեց­նե­լու յոյսն ու ակնկա­լու­թիւնը։ Հա­յուն գրա­կանու­թեան մէջ դրոշ­մո­ւած է՝ «աշ­խարհում ով մո­ռանայ, ջուխտ աչ­քով թող քո­ռանայ» նա­խադա­սու­թիւնը։ Հոս ալ պաշ­տօ­նական Թուրքիան մարդկու­թեան դէմ գոր­ծո­ւած յան­ցա­գոր­ծութեան հետ առե­րեսո­ւելու փո­խարէն կը փոր­ձէ ու­րա­ցու­մով, ժխտու­մով, մեր­ժումով յաղ­թա­հարել զա­նոնք։ Վեր­ջերս նոյ­նիսկ հա­մար­ձա­կու­թիւն գտան արեւմտեան քա­ղաք­նե­րու մէջ հա­կահայ ցոյ­ցեր կազ­մա­կեր­պե­լու։ Սա­կայն ազ­նո­ւու­թե­նէ հե­ռացող ամէն մի ջանք դա­տապար­տո­ւած է սնան­կա­նալու։ Յի­շենք նա­խորդ կա­ռավա­րու­թիւննե­րու օրօք ամե­րիկեան լո­պիական ըն­կե­րու­թիւննե­րուն մսխո­ւած մի­լիոնա­ւոր տո­լար­նե­րը։ Իբ­րեւ թէ այդ գու­մարնե­րով ծե­րակու­տա­կան­ներ պի­տի վար­ձո­ւէին եւ անոնց մի­ջոցաւ պար­տութեան պի­տի մատ­նո­ւէր հա­յոց ար­դա­րու­թեան պայ­քա­րը։ Ի վեր­ջոյ բո­լոր այդ ջան­քե­րը ապար­դիւն մնա­ցին եւ պա­հան­ջա­տիրու­թիւնը ամե­նաուժգին ձե­ւով սկսաւ լսո­ւիլ Իս­թանպու­լի հրա­պարակ­նե­րուն վրայ։ Վեր­ջերս սփիւռքա­հայու­թիւնը ալ աւե­լի մեծ մաս­նակցու­թեամբ կը փու­թայ Թուրքիա, իր պա­հան­ջա­տիրու­թիւնը ուղղա­կի են­թա­կային երե­սին պո­ռալու հա­մար։ Ու­շագրաւ է այն որ փո­խադար­ձա­բար ամէն տա­րի աւե­լի շատ թուրքիացի­ներ ալ կը փու­թան Ծի­ծեռ­նա­կաբերդ, սրբա­դասո­ւած զո­հերու յի­շատա­կին առ­ջեւ ծնրադ­րե­լու հա­մար։