— Հլա	գալուստդ	շնհավոր, հա՛յր	սուրբ, մեր	գլխին, մեր	երեսին. աստված	ձեզ	մեր	գլխիցը	չի՛	պակսացնի: Մեր աչքը	հենց	միշտ	ձեր	ճամփին	ա. աստված	մեր	սուրբ	Աթոռը	ղադմի	հաստատ	ու	պայծառ	պահի, — սկսեց իշխանների	մեկը	գլուխ	տալով	ու	տեղը	դրստելով` բերանը	բաց	անիլ: — Ծառա	եմ	աջիդ, ի՞նչպես	ա	մեր	հոգևոր տիրոնջ	քեֆը, ջանը	սա՞ղ	ա, դամաղը	չա՞ղ	ա, լավ	դռի	ա, թե	ոտից-ձեռից	ընկել	ա: Աստված	նրան	իր	թախտին հաստատ	պահի, նրա	սուրբ	աղոթքը	մեր	գլխիցը	անպակաս	ըլի՛. քանի	որ	նրա	շունչը	կա, աստված	մեր	ռզղը միշտ	կհասցնի: Մեկ	Աթոռ	ունինք, մեկ	Հոգևոր	տեր, էլ	հո	ուրիշ	բան	էս	աշխարքումը	չունի՞նք: Գիշեր-ցերեկ	մեր խնդիրքն	է՛ն	ա, որ	աստված	մեր	Աթոռը	շեն	ու	պայծառ	պահի, մեր	հոգևոր	տիրոնջ	կյանքը	երկար	անի: Ինչ ունինք՝ ձերն	ա. մեր	որդիքն	էլ, տեղն	ընկած	տեղը, ձեր	ուղուրին	կծախենք, թա՛ք	ըլի՝ ձեր	աչքը	մեզ	վրա	քաղցր ըլի: