«Գրեթե չկային ճանապարհային ցուցանակներ: Շատ չէին տեղերը, որտեղ կարելի էր կանգնել և հանգստանալ երկար ճանապարհից (սրճարան, արագ սննդի կետ, և այլն): Ճոպանուղու սրճարանն ահավոր թանկ էր (մեկ բաժակ սև, սովորական թեյը 700 դրամ): Թանկ էր նաև ճոպանուղու վարձը, որի համար էլ վերադարձանք ավտոբուսով, որը համալիր էր հասել մեծ դժվարությամբ և նույնպես էլ իջել էր: Հենց համալիրի տարածքն էլ աղտոտ էր, մանավանդ ջրի աղբյուրը»,