Ապագայի	մթության	մեջ	Միքայելը	տեսնում	էր	կիսով	չափ	մեռած	մի	մարմին	վերքերով	պատած, զուրկ	կենսական ուժերից: Օրինակներ	շատ	էր	տեսել	նույնիսկ	իր	ընկերների	շրջանում	ու	զարմանում	և	ուրախանում	էր, որ	ինքն	ազատվել է	այդ	ախտից	մինչև	այդ	օրը, չնայելով, որ	նույնպես	տասը	տարով	վաղ	էր	սկսել	ճաշակել	շվայտության	կործանիչ հաճույքները, բայց	նա	տակավին	ապահով	չէ	վտանգից, եթե	նորեն	սկսե	ապրել	այնպես, ինչպես	ապրում	էր	ընդամենը մի	քանի	ամիս	առաջ: Նա	հիշում	էր	այն	մոտիկ	անցյալը	և	ցնցվում: Որպիսի՜	ատելություն	և	նողկանք	դեպի	այդ աննպատակ, անիմաստ	և	սպանիչ	կենցաղը: