Լենինգրադի հերոսական պաշտպանության ժամանակ իրենց սխրանքներով աչքի ընկան բժշկական ծառայության լեյտենանտ Սոֆյա եւ Ռուզաննա Լալայանները: Նրանք դիմեցին Լենինգրադի ռազմական կոմիսարին` խնդրելով իրենց ուղարկել ռազմաճակատ: Քույրերը ստացան բժշկական ծառայության ավագ լեյտենանտի կոչում եւ զինվորական բժիշկներ նշանակվեցին Լենինգրադը պաշտպանող հրաձգային գնդերից մեկի սանիտարական գումարտակում: Նովգորոդի ուղղությամբ ռազմաճակատի գծին մոտենալու ժամանակ գունդը ենթարկվում է ռմբակոծության: Լալայան քույրերը Պրիգոլսկ կայարանի շրջանի բնակիչներից ձեռք են բերում սայլեր եւ հակառակորդի ուժեղ ռմբակոծության տակ վիրավոր մարտիկներին տեղափոխում հոսպիտալ: Գերմանական զորքերը մտնում են Պետերգոֆ եւ Լենինգրադի շրջակա գյուղերը: Մի խումբ ընկերների հետ Ռուզաննա Լալայանն ընկնում է շրջապատման մեջ, սակայն նրանց հաջողվում է անվնաս դուրս գալ թշնամու օղակից: 1942 թվականին` սեպտեմբերյան մի օր, երբ բժշկական ծառայության լեյտենանտ Ռուզաննա Լալայանը գետնափոր խրամատում վիրահատություն էր կատարում, ներս են բերում ծանր վիրավոր Նիկոլայ Բոնդարեւին: Նախքան վիրահատելը անհրաժեշտ էր նրան ուշքի բերել: Ռուզաննան իրենից վերցնում է 150 գրամ արյուն, ներարկում Նիկոլային, նրան ուշքի բերում եւ սկսում վիրահատությունը: