Մենակ ու անօգնական կանգնած դուռը փակ վանդակում` նա հայտնաբերում է, որ առյուծները չեն հասկանում իր լեզուն: Ոչ մի առյուծ երբեք չի լսել Սպինոզայի մասին: Ի՞նչ Սպինոզա, եթե ատամներդ չես կարող խրել դրա մեջ: «Մի՜ս տվեք», - մռնչում են առյուծները, իսկ հրեան, քար կտրած, կանգնել է վանդակում... Առյուծներն էլ են հիասթափված: Նրանք ծարավի էին արյան, ոսկորների, կռճիկների, ջլերի: Ծամում են ու ծամում, բայց էդ ամենը խոսքեր են, ծամոն, իսկ ծամոնն անմարսելի է: