Լսողը	չիմանա, թե	հայաստանցիք	ուրիշ	ազգերի	նման, հենց	էն	ա, գինի տեսնելիս, ուզում	են	հոգիքը	տան	կամ, ինչպես	բազի	Կավկասյան	սարը	դեռ չտեսած	մարդ, գինու	ռումբին	որ	տեսնում	են, երեսներին	խաչ	են	հանում	կամ շիրախանումը	քնում, կամ	թուր	ու	սերթուկ	գրավ	դնում, կամ	թե	չէ՝ ցխում, վեր ընկնում, երազ	տեսնում, դելը	տալիս: Աստված	մի՛	արասցե, էս պակասությունը	չունին, նրանք	էս	շնորհքիցն	ու	մարիֆաթիցն	վաղուց	են ձեռք	լվացել, որովհետև	աշխարհ	չեն	տեսել, ու	Էշ	կերել, Էշ	մենծացել, ո՛չ բարոյականության	ձեն	լսել, ո՛չ	կրոնագիտության, որ	գինու	գինը	լավ իմանան	ու	երկու	թաս	խմելիս	ոտ	ու	գլուխ	կորցնեն	ու	սիրահարված` երկինքը համբառնան: Չէ՛, չէ՛, նրանք	շատ	բռի	են	ու	էլած-չէլածը	չեն	տալիս	խմիչքի, ամա	տեղն	ընկած	վախտը, գինու	տիրոջ	ջանին	մուննաթ, էնքան	են	խմում, որ	երեսները	վարդ	ա	դաոնում, գլխըները` նաղրախանա, լեզվըները՝ բլբլի, սիրտըները՝ ասլանի	և	ո՛չ	խոզի, չունքի	մեկ	հայ	չես	տեսնիլ	քո	օրումը հարբած, ցխումը	թավալ	տալիս, թեկուզ	հինգ	թունգի	էլ	խմի: Մա՜շալա, տղեն սրան	կասեմ, ա՜յ	թե	մարդ	ա, ուրիշն	էլ	էս	բանը	կանի: