Սարերից այն կողմ, ամպերից էլ վեր... Բնությունն անթերի է, կուսական... Հոգիդ ջերմանում է այդ տեսարաններից, բայց միաժամանակ սառչում. չկա մարդկային կենսակերպի որեւէ նշան՝ բացի այն նշանակետից, որտեղ տանում է անսկիզբ ու անվերջ ճանապարհը։ Թուխպը խտանում է, ամպերը ծածկել են անգամ ճանապարհը, իսկ բազմագույն անտառներն անհետացել են ներքեւում։ ՄԵՆՔ ԱՄՊԵՐԻՑ ՎԵՐ ԵՆՔ։