Տակ, զնաչիտ։ Տեսե վեր սաս չի անըմ, ըսեցե, արա ջհանդամը թա խոսըմ չըս... Էս «ջհանդամ» խոսքեն յրան էտ շան տղան նաչալ գովորիտ ազերբայդժանսկի... Պա՞։ էս օղռաշըս թորք ա՝ մտքըմըս ըսեցե... Պա հի՞նչ անիմ, մոժետ ծերքին արուժիա կա։ Ասըմըմ մի թահր անիմ, տղատ տուս կյամ... Փորս էլ սկսըմ ա փիս խառնել... Տաշնիտ։ Լիհա վեր ծերքս շըլվարեսըմ տանըմ, վեր պենդ փռնիմ, տռնավը լոք տամ, էտ թորք շան տղան տիլիվիզըրը վեր ա տնիմ, ծերքերը պիցիրցընըմ։ Օն դումալ՝ արուժիըմ տուս օնում։