Զգացմունքների մեկնաբանությունը անշնորհակալ գործ է, եթե չենք ուզում դրանք հասարակեցնել: Եթե այդպես չլիներ, շատ մարդիկ, որոնց ողջունում ենք քթներս ցցած և մի քիչ էլ նախանձով, մի քիչ էլ վախով, կամ որոնց փողոցում հանդիպելիս հարգալից մի կողմ ենք քաշվում, թերևս հարկ չէին համարի գնել ոչ ավտոմեքենա, ոչ ռադիոընդունիչ, ոչ էլ ականջօղեր իրենց կանանց համար: Եվ մենք, որ հասարակ մարդիկ ենք, չունենք ոչ ավտոմեքենա, ոչ ռադիոընդունիչ, ոչ էլ ականջօղեր նվիրելու համար և, ի վերջո, ոչ էլ կին, որին կարողանայինք դրանք նվիրել, ինչո՞ւ ենք ցանկանում բարդացնել բաներ, որոնք հենց որ դադարում են հասարակ լինելուց, արդեն չենք էլ հասկանում: Ինքներդ ձեզ հարց կտաք, թե ինչո՞ւ եմ ժպտում այս խոսքերն ասելիս: Ինքներդ ձեզ հարց եք տալիս, քանզի ձեր մերձավորի` տվյալ դեպքում իմ, զգացմունքները պարզ ու հասարակ չեք մեկնաբանում: Դուք կարծում եք, թե ես ժպտում եմ, որպեսզի դառնամ առեղծվածային, որպեսզի ձեր հոգում կասկածի ստվեր ձգեմ իմ հասարակ լինելու վերաբերյալ, բայց ինչով կուզեք երդվեմ, եթե ժպտում եմ, ապա այն պատճառով, որ վախենում եմ համոզվել, որ շատ բաներ չեմ հասկանում, եթե դրանք երկու անգամից ավելի չեն պտտվել գլխումս: Իմ ժպիտը ոչ ավելի, ոչ պակաս այն է նշանակում, ինչին կհավատար անգամ մանուկը, որն ինձ կտեսներ ժպտալիս և կհասկանար այն, ինչ ասում եմ: Իմ ժպիտը ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ իմ անզորության վահանը, իմ այս անզորության, որը սիրում եմ, քանզի իմն է և հասարակ, այն ինձ լացացնում է և կատաղեցնում, առանց անհարմարության զգացումի, թեև փաստաբանները կկարծեն, որ եթե լալիս եմ և կատաղում, ուրեմն, դադարել եմ հասարակ լինելուց, քանի որ սպանել եմ և, ով գիտի` գլխին կացնով մի հարվածելով վերագտնելով իմ հասարակ և անմեղ լինելը, որպես անգին գանձ հիմա, երբ արդեն ծեր եմ: