— Ես տեսնում եմ նույնիսկ նրա այն կերպարները, որոնք չեն երևում: Ինձ համար նրանք տեսանելի են, կենդանի: Հիշում եմ Վուլֆի խոսքերից մեկը, իսկ նա շատ լավ գիտեր ինչ էր անում և ինչ էր ուզում ասել. «Կյանքը համաչափորեն տեղադրվախ լապտերների շարք չէ: Կյանքը լուսե երիզ է, կիսաթանցիկ մի ծրար, որի մեջ պարփակված ենք մեր գիտակցության ծնունդից մինչև մահ»: Նա այս է նկարագրել և դա պոեզիա է, բայց նաև հենց կյանքն է, հետևաբար՝ վեպ։