Չհաշված Կիևյան Ռուսիայի Ժամանակները` հայ և ռուս ժողովուրդները միասին ու միակամ են եղել` սկսած Կուլիկովյան ճակատամարտից, որի մասնակիցն է եղել հայկական երկու զորաջոկատ` արձանագրված արաբական աղբյուրներում: Կրեմլի պատի մոտ կանգնած եկեղեցու գմբեթներից մեկը` հայկական ճարտարապետական ոճով և նվիրված Գրիգոր Լուսավորչի հիշատակին, յուրօրինակ գնահատականն է այն աննախադեպ անձնազոհության, որ ցուցաբերել են հայերը Կազանի գրավման ժամանակ: Սկսած այդ ժամանակներից մինչև Հայրենական մեծ պատերազմը, նույնիսկ մինչև լենինյան կոմունիզմի «հաղթանակը», երկու ժողովրդի հարաբերությունները անշահախնդիր ու եղբայրական են եղել: Եվ մի՞թե այդ անշահախնդիր եղբայրությունը չեն կռել ու կոփել երկու ժողովուրդների լավագույն զավակները` սկսած Գրիբոյեդովից ու Աբովյանից միջև, «Կրիկի» շուրջը համախմբած մտավորականները, մինչև Նույկինները, Սորոկիններն ու Ստուպիշինները: Խոսքը երկու ժողովրդի և նրանց առաջավոր զավակներին է վերաբերում: