Կողք-կողքի քայլող շան և տիրոջ քայլվածքները նման էին։ Զուր չեն ասում, որ շներն ի վերջո նմանվում են իրենց տերերին։ Հնարավոր է` որ ամենևին էլ այդպես չէ։ Սակայն այս երկուսը հաստատ նման էին իրար։ Զգաստացան, ինչ-որ բան զգացին։ Թխկ, թխկ` թխկացրին սապոգները, թփ, թփ, թփ, թփ` թփթփացրին թաթերը` արահետից դուրս, թփերի հետևում` թխկ-թխկ, թփ-թփ-թփ-թփ։ Շունը նորից արահետ եկավ, այս ու այն կողմ նայեց, հրացանն իջեցրեց ուսից ու դարձյալ մտավ թփերի մեջ։ Ծերուկը բրդոտ գլուխը հանեց ծառի հետևից, հոտոտեց օդն ու դարձյալ ետ գնաց։ «Էլի ծառ են կտրել անտերները»,- մրթմրթաց շունը, հանեց գլխարկն ու քորեց գլուխը, դժգոհ փնչացրեց և նստեց տիրոջ կողքին։ «Այ թե մի ձեռս կընկնեք, ես ձեր տիրու… Գնացի՛նք»։