Երկրորդ աշխարհամարտից հետո արևելյան երկրներում չհաջողվեցին այն փոփոխությունները, որոնք կմոտեցնեին դրանք Արևմուտքին: Որոշ դեպքերում ստեղծվեցին ժողովրդավարական ինստիտուտներ, սակայն «մակերևույթից ներքև» աշխատում էին պատմական Արևելքին բնորոշ սոցիալական հարաբերությունները: Այս հանգամանքով էր պայմանավորված այսպես կոչված «ավանդույթի իշխանության» պարտադրված կիրառումը: Հասարակական ինստիտուտների և հասարակության ներքին սոցիալ-մշակութային կապերի միջև հակասություններից խուսափելու համար արևելյան կառավարությունները որդեգրեցին ավանդական կառավարման որոշ ձևեր: Այս մեխանիզմները հիմնված էին պատմական միֆի ստեղծման, կառավարման հիերարխիկ մոդելի օգտագործման, էթնիկական նոր ինքնությունների ստեղծման և այլն: Հատկապես կարևոր մեխանիզմ է ուժեղ, խարիզմատիկ առաջնորդի ինստիտուտի առկայությունը: Այդպիսի առաջնորդի խարիզման հաճախ լինում է հատուկ «կառուցված», մշակված, որպեսզի համապատասխանի Արևելքին հատուկ կառավարման ավանդական ձևերին: Հզոր առաջնորդի հետ է կապված դոմինանտ իդեոլոգիայի առկայությունը և հասարակական սոլիդարիզացիան: