Այնուհետև նա շարունակում է իր տպավորությունները փոխանցել. «Մարդիկ բավական լավ էին կարողանում հասկանալ միմյանց, չնայած, որ թարգմանչի միջոցով էին հաղորդակցվում, և շատ հետաքրքիր էր, երբ հարցնում էին իրենց հայրենիքի` Արևմտյան Հայաստանում իրենց պապերի ապրած տարածքների մասին, փորձում էին պատկերացնել` հիմա այդ վայրերն ի՞նչ տեսք ունեն, ինչպիսի՞ տեղեր են, հարցնում էին Թուրքիայից մասնակիցներին՝ արդյո՞ք նրանք այնտեղ եղել են և ի՞նչ տպավորություններ ունեն: Բանավոր պատմությունը մեզ հնարավորություն տվեց հասկանալ Թուրքիայի տարբեր շերտերից եկած մարդկանց մոտեցումները ցեղասպանության խնդրին, իսկ իրենք և' պատկերացում կազմեցին Հայաստանի, և' մեր արդի խնդիրներին ավելի մոտիկից ծանոթացան, և' հասկացան` որքանով է կոլեկտիվ հիշողությունը պահպանված մեր տարածքում»: