Իր ըն­դու­նե­լու­թեան խօս­քին մէջ, խորհր­դա­րա­նի փոխ-նա­խա­գա­հը խորհր­դա­րա­նի կող­մէ բա­րի գա­լուստ մաղ­թեց Սր­բա­զան ­Հօր եւ շնոր­հա­ւո­րեց զինք՝ գա­ղու­թի Ա­ռաջ­նոր­դի պաշ­տօ­նին ստանձ­ման առ­թիւ։ Անդ­րա­դար­ձաւ յոյն եւ հայ ժողո­վուրդ­նե­րու դա­րա­ւոր եղ­բայ­րա­կան կա­պե­րուն։ Ար­տա­յայ­տեց յոյն ժո­ղո­վուր­դի եղ­բայ­րա­կան զգա­ցում­նե­րը, յու­նա­հայ գա­ղու­թի եւ ընդ­հան­րա­պէս հայ ժո­ղո­վուր­դի հան­դէպ։ Այս զգա­ցում­նե­րու ար­տա­յայ­տու­թեան ար­դիւնքն էր նաեւ 1996 թո­ւա­կա­նին յու­նա­կան խորհր­դա­րա­նի միա­ձայ­նու­թեամբ օ­րէն­քի քո­ւէար­կու­մով պաշ­տօ­նա­պէս ճա­նա­չու­մը ­Թուր­քիոյ կող­մէ ծրագ­րո­ւած եւ գոր­ծադ­րո­ւած ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան։ ­Յայտ­նեց, որ քա­ղա­քա­կան գետ­նի վրայ կա­պեր կան գա­ղու­թին հետ, ինչ­պէս նաեւ՝ ­Հա­յաս­տան-­Յու­նաս­տան միջ-պե­տա­կան յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րը կը գտնո­ւին բարձր մա­կար­դա­կի վրայ, փո­խա­դարձ գոր­ծակ­ցու­թեան եւ բա­րի կա­մե­ցո­ղու­թեան մթնո­լոր­տի մէջ, բո­լոր մար­զե­րէն ներս։ ­Փա­կե­լով իր ող­ջոյ­նի խօս­քը՝ պրն. փոխ-նա­խա­գա­հը ան­գամ մը եւս շնոր­հա­ւո­րեց Սր­բա­զան ­Հայ­րը իր պաշ­տօ­նի ստանձ­ման առ­թիւ եւ ա­նոր ներ­կա­յու­թիւ­նը միշտ ըն­դու­նե­լի նկա­տեց յու­նա­կան ի­րա­կա­նու­թե­նէն ներս։