Լիսադեմը	կարմրին	էր	տալիս, աղոթարանը	քիչ	էր	մնացել	բացվի, որ	մեր	ճամփորդները	մտան Ռսի	հողը	ու	թուշ	քշեցին	Պարնի	գեղի	վրա: Աղասին	չէր	ուզում, որ	մարդամեջ	մտնի, ուզում	էր՝ սարե-սար	ման	գա, որտեղ	իր	ճակատին	գրած	էր, էնտեղ	մեռնի: Ինքն	էլ	ուրախ	չէր, որ	աչքը	լավ օր	տեսնի, բայց	ձմեռվան	ցուրտ	եղանակը, դաշտերի	սառնությունն	ու	չորությունը, ողորմելի ձիանոնց	սովածությունը	ո՛չինչ	կերպով	չէր	կարելի	հաղթել: