Մարոն, երազկոտ տեսքով, նկարագրում էր որդուն և պատմում էր, թե որքան արագ էր նա զարգանում։ Արփինեն ուզում էր հարցեր տալ։ Ո՞վ էր արգելել Մարոյին նրան իր հետ վերցնել։ Արդյոք ոչ մի հնարավորություն չկա՞ր նրան տեսնելու։ Սակայն նա ոչինչ չասաց, իր զարմուհու վիշտը չուժգնացնելու համար։ Նուրհանին քնքշորեն հիշելու փաստն անգամ խոսում էր այն մասին, որ Մարոն պատրաստվում էր նրան սգալ։ Գուցե դա ավելի լավ էր, մտածում էր ծեր կինը, քանի որ նա չէր պատկերացնում, թե ինչպես կընդուներ Վարդանն այդ երեխային, որը Մարոն ունեցել էր այլ տղամարդուց։