Այս խոսքերին ամբոխն արձագանքեց մրմունջով, որը լիցքավորվեց անեծքներով և ուռճանալով դարձավ բղավոց և հետո տարրալուծվեց ընկալելի ռիթմիկ հնչյունների. «Հա-յե՜ր, մար-դա-սպան-նե՜ր»։ Դագանակներն ու ջահները սկսեցին շարժվել։ Վարդանը տեսնում էր այլայլված և ծամածռված դեմքեր, խելահեղ աչքեր, որոնք արյուն ու ջարդ էին տենչում։