Յունուար 1943,շոգեկառքին անիւները դժուարաւ կրցան կանգ առնել Աշքալէի կայարանի սառած երկաթուղիին վրայ:Դուրսը գորշ ու մշուշոտ օդ մը կար,ձիւնամրրիկի պատճառաւ մարդիկ դժուարավ կը տեսնէին քիչ մը հեռուն գտնուող շոգեկառքի կայարանի շէնքը:Հրանդ Տէօքմէճեան տակաւին չէր կրցած ըմբռնել թէ ուր կը գտնուէր եւ ինչու կը գտնուէր հոն,կարծես իր ուղեղը կանգ առած ըլլար աշխատելէ: