Այս բո­լո­րէն ետք ինք­զին­քիս ի­րա­ւունք կու տամ ը­սե­լու, որ հա­յոց ­Հայ­րա­պե­տը` Ա­րամ Ա. ­Կա­թո­ղի­կո­սը իս­կա­պէս կա­րե­լի է հա­մա­րել հայ ժո­ղո­վուր­դին իս­կա­կան հո­վի­ւը: Ո­մանց հա­մար թե­րեւս չա­փա­զան­ցու­թիւն թո­ւի, սա­կայն չեմ մե­ղադ­րեր: ­Պէտք էր ապ­րիլ այդ վայր­կեան­նե­րը, պէտք էր տես­նել հա­լէ­պա­հա­յե­րուն աչ­քե­րը, պէտք էր լսել վե­հա­փա­ռին քա­րոզ­նե­րուն եւ ղօ­ղանջ­նե­րուն միա­խառն ձայ­նը, որ­պէս­զի կա­րե­լի ըլ­լար նման ար­տա­յայ­տու­թիւն ու­նե­նալ: