Սա իհարկե հետաքրքրաշարժ դեպք է, սակայն նաև ցուցադրական նախադեպ, եթե նույնիսկ առաջին նախագահի և նախկին վարչապետ Հրանտ Բագրատյանի թիմը, որը երկրում քանդուքարափ արեց ամենը, ինչ հնարավոր էր, զգացին իրենց սխալը: Այս մարդիկ հիմա իրենց ու իրենց սիրելիներին բոլոր ընտրությունների ժամանակ անկաշկանդ առաջ են քաշում որպես ընդդիմություն, Բագրատյանն էլ իրեն մեծ տնտեսագետ է համարում: Սակայն տոկոսների այն միկրոսկոպիկ բաժնեմասը, որոնք այդ մարդիկ հավաքում են բոլոր ընտրություններին, անխուսափ ապացույցն է այն բանի, որ օրինակ Բագրատյանը սեփական անձի գերագնահատման հարցում հպարտ միայնության մեջ է գտնվում: Սա «ընդդիմության» մասին, որի համար բոլորովին միևնույն է, թե ինքը որքան ծիծաղելի կարող է լինել իր բացահայտ անամոթության մեջ: