Երկու տասնամյակ գումարած երկու տարի` ժամանակաշրջան, որի ընթացքում երկու հազար հինգհարյուր երեխաներ են ուսանել նշված կենտրոնում: Հիմնականում հայեր, բայցև տարբեր ազգության ներկայացուցիչներ, որոնցից շատերը մասնագիտական կրթություն ստանալով, նաև խոսում ու “նկարում են” հայերեն: “Բոլորն իմ թոռներն են,- սիրում է հպարտանալ Վլ. Աթանյանը,- ոչինչ այնքան ուրախալի չէ, որքան մեր իղձերը մեր երեխաների միջոցով իրականացված տեսնելը”: Ստեղծագործելու անկաշկանդ մթնոլորտ, երևակայության հորիզոններ բացելու, աշխարհընկալման նոր եզրեր տեսանելի դարձնող հոգևոր դաշտ, որտեղ գեղեցիկի հանդեպ հետաքրքրություն ու սեր առաջացնելու հետ միաժամանակ` պարզ և բնական հարաբերություններ են հաստատված: Սա, անշուշտ Վ. Աթանյան անհատական կերտվածքի, անձնական հմայքի շնորհիվ, նաև նրա շուրջը համախմբված մարդկանց շնորհիվ, որոնք ստանձնած ամենօրյա անհեշտ ու պատասխանատու գործը մասնագիտական բարձր պատասխանատվությամբ և նվիրվածությամբ իրականացնելով են նկատելի նման արդյունքի հասնում: