«Մենք ենք, մեր սարերը» մի սովորական պատմություն է վերջապես, բայց այդ սովորականի մեջ բացահայտված են այնպիսի հարաբերություններ, ինչպես օրենքը մարդը, աշխատանքը և մարդը, անհատը և հասարակությունը, գյուղը և դրսի մեծ աշխարհը, թվացյալ և իրական հանցանքը: Դուրս է գալիս, որ հանցավորը ոչ թե հովիվներն են` դատի ու դատաստանի կանչվողները, որոնց արարքն ամենաշատը կարող է զանցանք համարվել, այլ հաշվային աշխատող Ծառուկյանը` կուտակելու անհագուրդ տենչով, ու անտառամիջցի գեներալը` մերձավորի հանդեպ ունեցած բութ ատարբերությամբ, մարդիկ, որ երբեք դատ ու դատաստանի չեն կանչվի, քանի որ մշտապես օրինավոր ու օրինական տեսք ունեն: