Սփյուռքահայերի հետ շատ էր կապված. գնում էր այնտեղ, օգնում երգչախմբերին, երգիչներին, և սփյուռքին իր ձևով, իր բարի մտածողությամբ կապում էր հայրենիքին: Երկար ժամանակ աշխատեց Հայաստանի պարի պետական անսամբլում և այնտեղ շատ մեծ գործ կատարեց: Շատ պարային գործեր գրեց՝ «Ծաղկեփունջը», «Կակաչները», «Բերդը», «Սարդարապատը» և այլ պարեր: Դրանք այն ժամանակ շատ մեծ հնչեցություն ունեին, և ոչ միայն ինքը՝ անսամբլն էր հղկված, այլև այն երաժշտական խումբը, որն ինքը ղեկավարում էր. այն ևս ուներ շատ բարձր կատարողական մակարդակ: Այդ ժամանակ մեր անսամբլը ունեցավ շատ մեծ հաջողություններ: Եվ դրանում նույնպես կար Խ. Ավետիսյանի մեծ ավանդը: Եվ ոչ միայն որպես ղեկավարի, այլև իր ստեղծագործություններն էին փայլուն: Այդ ստեղծագործություններն ունեին մեծ բովանդակություն, հայրենասիորւթյուն: Ասենք, «Բերդ», «Սարդարապատ» պարերը. դրանք հայկական պատմություններ էին, հայկական ուժը, կամքը, գեղեցկությունը ցույց տվող գործեր էին: Իսկ դրանից հետո նա ղեկավարեց երգի-պարի անսամբլը: Թաթուլ Ալթունյանից հետո հեշտ չէր այդ խումբն այդպիսի մեծ մակարդակով պահել-պահպանել: Եվ անսամբլը դարձավ ուրույն, նոր թռիչքների անսամբլ: Այնտեղ նույնպես կատարվում էին ոչ միայն իր ստեղծագործությունները, այլև ուրիշ կոմպոզիտորների գործեր, որոնք հնչում էին շատ բարձր մակարդակով ու շատ գեղեցիկ: Ժողովրդական մեր մտածողությունը հնչեղ էր ու ավելի գեղեցիկ էր, և այդ գեղեցկության մեջ կար ազգային մեծ արժանապատվություն, որովհետև ինքը սնված էր հենց հայկական ակունքներից: Նրա թե՛ պարերը, թե՛ երգերը ժողովրդական էին: Խաչատուրի ամենամեծ հաջողությունը նրա ժողովրդականության մեջ էր: Դրանից բացի զարմանալիորեն կեցվածք չունեցող, համեստ, աշխատասեր մարդ էր: Նրա հաջողությունը մեծ էր նաև կոնսերվատորիայում: Նա այնտեղ դաստիարակեց ամբողջ սերունդներ: Կոմիտասական մտածողության անձնավորություն էր և կոմպոզիտոր: Նրա երգերը շատ հեշտ տարածվում էին մեր երկրի սահմաններից դուրս, հայկական լինելով՝ հեշտ կատարվում էին և՛ պարսկերեն, և՛ արաբերեն, և՛ մոլդովերեն… Շատ-շատ ժողովուրդներ էի այդ երգերը կատարում: