Դաներիի տունը լքելուց հետո փողոցում, Սահմանադրության սանդուղքներին և մետրոյում Բորխեսին բոլոր դեմքերը հարազատ թվացին: Սարսափով մտածեց, թե աշխարհում իրեն զարմացնող ոչինչ չմնաց: Որ իրեն այլևս երբեք չի լքի այն զգացումը, որ ինքն այդ ամենը մի անգամ արդեն տեսել է… Որոշ ժամանակ անց գալիս է այն մտքին, որ Գարայ փողոցում իր տեսած Ալեֆը կեղծ էր: Սակայն տարակուսանքն այդպես էլ չի լքում Բորխեսին և ինքն իրեն հարց է տալիս, թե գոյություն ունի՞ արդյոք Ալեֆը մի քարի ներսում…