Տանտերը կնճիթը մտցրեց ճանճի փորի մեջ և սկսեց հաճույքով ծծել հյութը: Կանաչ սարդն իր փորձից գիտեր, որ ուտելու պահին սարդերը կորցնում են զգոնությունը: Որոշեց օգտագործել համար պահը: Սակայն դեռ մի քանի քայլ էլ չէր արել, երբ Կարմիր աչքերավորը կնճիթը հանեց զոհի փորից և շրջվեց իր կողմը: Սև սարդին դժվար էր խաբելը: Այլ ելք չկար: Ստիպված էր սպասել նոր զոհի հայտնվելուն կամ գիշերվան՝ գուցե հնարավոր լիներ տանտիրջ քնած ժամանակ աննկատ հեռանալ: