Բոլորս էլ նորելուկ բարբարոսներ ենք՝ դեռ կախարդված մեր նոփ-նոր խաղալիքներով։ Դա է մեր թռիչքների միակ իմաստը։ Մի ինքնաթիռն ավելի բարձր է թռչում, մյուսն ավելի արագ։ Եվ մենք մոռանում ենք՝ ինչ նպատակով ենք երկինք բարձրացել։ Առայժմ թռիչքն ավելի կարևոր է, քան թռիչքի նպատակը։ Եվ միշտ էլ այդպես է։ Գաղութատիրոջ համար, որ իր կայսրությունն է հիմնում, կյանքի իմաստը նվաճելն է։ Զինվորն արհամարհում է գաղութի մշակին։ Բայց մի՞թե նվաճելու իմաստը հենց այդ մշակին իր հողում հաստատելը չէր։ Այդպես, անձնատուր մեր ձեռքբերումների ոգևորությանը՝ մենք մարդկանց ծառայեցրել ենք երկաթգծի ստեղծմանը, նավթահորերի հարևանությամբ կառուցվող գործարանների շինությանը։ Ու գրեթե մոռացել ենք, որ այդ շինությունները կառուցում ենք, որպեսզի մարդուն ծառայեն։ Նվաճելու ընթացքում մեր բարոյախոսությունը զինվորի բարոյախոսություն էր։ Բայց հիմա պետք է գաղութը բնակեցնել։ Կենդանի շնչով լցնել նոր տունը, որը դեռ դեմք չունի: Առաջինի դեպքում մեր ճշմարտությունը կառուցելն էր, երկրորդի դեպքում՝ բնակվելը։