Տրդատ — Ես եմ զինվոր… Իմ հոտի զինվորը… Մեր առաջնորդը բարձր է գնահատում, միշտ օրինակ է բերում ինձ… Իմիջիայլոց, ես տեսա նաև ձեր պալատի խոզերին… Իսկական խոզեր և ոչ թե ազնվացեղ, հպարտ վարազներ… Զզվանքս եկավ… Ինչ փափլիկ խոզեր էին, վարդագույն, մաքուր, ցեխի երես չտեսած… Ժամանակին ուտում են, քնում, ծառաները լողացնում են ամեն օր… Այդ ապուշները չգիտեն, սակայն, որ մսացու են ձեզ համար… Ինչ արհամարհանքով էլ նայում էին ինձ, գիտե՞ս, որովհետև, հա՝, կեղտոտ եմ ես, փնթի, ցեխերի մեջ է անցնում կյանքս, բաց երկնքի տակ, անձրևի ու ձյան մեջ… Ասա, ի՞նչ ես ուզում, Գրիգոր, ինչո՞ւ է աչքդ ինձ վրա, ձեր խոզերը քի՞չ են…