Ուղիղ կեցվածքով և ընկերական ժպիտով բժիշկը վստահություն ներշնչող խոշորամարմին մարդ էր: Ի տարբերություն քարտուղարուհու դեմքին նախատինք չկար և հիմար հարցեր չէր տալիս: Երևում էր, որ Զելիհային ընդունել էր բարեհաճությամբ և առանց նախապաշարմունքների: Նրան մի քանի թուղթ տվեց ստորագրելու, հետո այլ թղթեր' վիրահատության ընթացքում կամ հետո առաջանալիք խնդիրների համար: Զելիհան բժշկի մոտ զգաց, որ նյարդերը հանգստանում են, հոգին թուլանում է. դա շատ վատ էր, որովհետև միշտ, երբ նյարդերը հանգստանում են և հոգին թուլանում է, թեյի բաժակի պես կոտրվող է դառնում, և երբ թեյի բաժակի պես կոտրվող էր դառնում, աչքերը լցվում էին: Ատում էր լացը: Մանկությունից ի վեր չէր սիրել շրջապատի լացկան կանանց: Խոստացել էր, որ չի դառնա ամենուր արտասվող ու բողոքող, քայլող աղքատության հուշարձաններից մեկը: Զելիհան ինքն իրեն արգելել էր լաց լինել: Եվ մինչ այսօր հիմնականում կարողացել էր հավատարիմ մնալ խոստմանը: Ամեն անգամ բավական էր շունչը պահել ու հիշել երդումը: Այդ պատճառով էլ հուլիս ամսի այս առաջին ուրբաթ օրը արցունքները զսպելու համար մինչ այդ կիրառած տեխնիկան նորից կրկնեց: Խոր շունչ քաշելով' սեղմեց շրթունքները: Շունչը պահելիս կզակն այնպես բարձրացրեց, ասես ուզում էր իր ուժը ցույց տալ: Բայց չգիտես ինչու' այս անգամ այդ Մետտոդը չօգնեց: Պահած շունչը խեղդված հեծկլտոցի պես դուրս հորդեց: