Օրիորդը	նրան	չնկատեց: Նա	զբաղված	էր	գրասեղանի	քով: Մի	քանի	քայլ	հեռու	կանգնած	էր	հաղթանդամ	Չուպրովը, և ֆուրաժկան	ձեռների	մեջ	պտտացնելով, թելադրում	էր	նամակ «տան» վրա: Ծննդավայրի	հիշողությունները	վառվել	էին նրա	մեջ, առանց	հուզման	չէր	կարողանում	թելադրել	նամակը: Երբ	հերթը	հասավ «բարևներին», նա	հիշեց	բոլոր տնեցիների, բոլոր	ազգականների, նույնիսկ	հարևանների	անունները: