Հիշեցի` ոնց էր վարժուհի Մարիետան մանկապարտեզում դիցական ձայնով երգում «Արի, ի՛մ սոխակ»-ը: Գժվելու բան էր: Անբացատրելի ու էլ ոչ մի անգամ չզգացած սարսուռ ու հիշողություններ, հիշողություններ, որ էլի միշտ մնալու են մեջս: Դա պատերազմի տարիներն էին, ու ամիսներ առաջ մարտի դաշտում որդուն կորցրած ալեհեր կինը ցերեկները նստում ու փորձում էր երգով մի խումբ չարաճճի ու ոչինչ չհասկացող մանուկների խաղաղ քնեցնել: Բայց արցունքները զսպել չէր կարողանում: