Հեռվում, Տորնիյալից ու Այգեստան թաղից այն կողմ, կապույտ շղարշի մեջ այգիներն են, ցորենի դեղին արտերը, խոտհարքերը, ծխախոտի ու կարտոֆիլի պլանտացիաները, բոլորը կտրակցոն` ձորերով, բլուրներով, թփուտների հաստ շերտերով, բոլորը լանջերն ի վեր մագլցող։ Եվ Գոմերի-քարից այնպես է թվում, թե արտը սարի կրծքից է բխել։ Եվ արևի դեղին ու տաք այդ հալոցքը դանղա՜ղ հոսում է վար, ճոթեր է տալիս. որովհետև սարալանջը թրատված է, և մի տեղ ընկրկում, ուռչում, մնում է,— դիմացը ձորն է։ Կոմբայնը լանջն ի վար թեքված հնձում է, լիքը գնում է, դատարկ ետ գալիս, պտտվում` հարմարվում թեք արտին։ Երեք հազար հինգ հարյուր շնչանոց գյուղը մի կոմբայն ունի, այս մեկն է` ցանքատարածությունները քիչ են, երկրորդ կոմբայնի պետ չկա, և արտեր կան, ուր կոմբայնը անելիք չունի,— Անգեղաքար, Մառանջ, Փոքր Ախնչի… այստեղ, Այգեձորում ամեն բացատ, ամեն տափ, ամեն լաթ հող իր անունն ունի, իր ծննդյան տարեթիվը` հեղափոխությունից առաջ, հեղափողությունից հետո, կոլեկտիվացումից առաջ, կոլեկտիվացումից հետո, պատերազմից առաջ, պատերազմից հետո… ծնվել են խաղաղ տարիներին, ինչպես կիրճի այս գյուղի երեխաները։ Այգեձորի ամեն սերունդ իր բացատն է հորինել ծմակուտներում։ Վերջինը` երեկ-մյուս օրն էր,— Խուբանները։