— Սասն	քյա՛ս, վե՛ր	ջանն, իմա՛մ	ուշաղի, սանն	նա՞	հադդն	վար	քի	դհա	ուզըն	բիզդան	դոնդարիսան, աղլիրսան, բաղրիրսան. Դո՛ւրն, դո՛ւրն, գեդա՜խ (Ձենդ	կտրի՛ր, ջանդ	տո՛ւր, իմա՛մի	որդի, քո	ի՞նչ	հադդն	ա, որ	էլի	երեսդ մեզանից	քաշում	ես, լալիս	ես, ձեն	տալիս):