Մյուս կողմից՝ Թուրքիան ՆԱՏՕ-ի անդամ է եւ հազիվ թե թույլ տան, որ նա Նախիջեւանից Հայաստանի հետ բաց պատերազմ սկսի: Այն զորավարժությունները, որ երբեմն Թուրքիան Նախիջեւանի տարածքում իրականացնում է ադրբեջանական զինված ուժերի հետ միասին, հավանաբար, Ադրբեջանում իրենց գործընկերոջը հանգստացնելու համար են եւ ցույց տալու, որ նրանք ռազմավարական գործընկերներ են: Իրանը Հայաստանի Հանրապետության ողջ գոյության ընթացքում եղել եւ մնում է հուսալի գործընկեր եւ հարձակվողական համարժեք ուժերով Հայաստանի վրա հարձակվել չի պատրաստվում: Ադրբեջանը, եթե նույնիսկ հարձակվի Հայաստանի վրա, ապա դա չի կարող անել առանց Ռուսաստանի հետ խորհրդակցելու, քանի որ շատ լավ տեղյակ է, թե ինչով կարող է այն ավարտվել իր համար, եթե Ռուսաստանը ճիշտ ժամանակին հրաման չտա կանգնեցնել հայկական կողմի հակահարձակումը, ինչպես եղավ անցյալ տարվա ապրիլյան պատերազմի ժամանակ: Նույնիսկ, եթե դա տեղի ունենա, ապա ՀԱՊԿ-ը ենթադրյալ ռազմական հակամարտությանը երբեք չի միջամտի, քանի որ ե՛ւ Լուկաշենկոյի ղեկավարած Բելառուսը, ե՛ւ Նազարբաեւի ղեկավարած Ղազախստանը Ադրբեջանի հետ ավելի մտերիմ են, քան «դաշնակից» Հայաստանի: