Որքան	նա	ոգևորվում	էր, որքան	նրա	ծրագիրները	մեծանում	էին, այնքան	ինքը	փոքրանում	էր	կառքի	վրա, այնքան	կուչ գալիս	Միքայելի	մոտ	և	նմանվում	մի	մեծ	տզրուկի, որ	պատրաստվում	է	ծծել	իր	հարևանի	արյունը: Վերջապես, նա բոլորովին	կուչ	եկավ, դարձավ	մի	կծիկ, գլուխը	մոտեցրեց	Միքայելի	ծնկներին, բռնեց	երկու	ձեռներով	նրա	մի	ձեռը, ամուր, սեղմեց	և	բերանը	բաց	արած, ձեռնասուն	կապկի	պես, նայեց	նրա	աչքերին, կարծես, ձգտելով	ամբողջ	էությամբ	մտնել այնտեղ: