Կիկոսներիցս մեկը շաբաթը չորս անգամ զանգում է. «Թող ու արի, ախպեր, ի՞նչ կա էդտեղ՝ սոված կսատկես…»: Արդեն ճանապարհին եմ, ուղղակի ինձ հարկավոր է մինչև վերջին Կիկոսներին ցրել հոգուցս, որ մնա միայն Յոհանը. ձիու պես դժվարաժպիտ, դժվարամարս երեսով, որ հետախուզող հայացքով նայում է գերմանուհու հուշիկ քայլերին, ու Յոհանը կաթնամթերք գովազդող ընտանիք է երազում: Ընկեր-Կիկոսներիս հաջող եմ ասում, դուրս եմ գալիս ռեստորանից, զանգում եմ ընկերուհուս: