Դավիթը	հետ	մղեց	Աննային, բռնեց	Շուշանիկի	թևից	և	մի	ուժգին	թափով	անջատեց	նրան	Սարգսից: Պետք	էր	նախ առողջներին	փրկել, ապա	հիվանդին, որի	կյանքն	այլևս	արժեք	չուներ: Առանց	ուշ	դարձնելու, Շուշանիկի	հուսահատական ճիչերի	վրա, նա	քաշեց	օրիորդին	դեպի	դուրս: Բայց	դռների	մոտ	Շուշանիկն	ազատվեց, հետ	վազեց	և	նորեն	գրկեց	հորը: Այժմ	Սարգիսը	թավալվել	էր	հատակի	վրա: Նրա	դեմքը	կորցրել	էր	բոլորը, ինչ-որ	բնական	էր	ու	մարդկային: Նա	մի մարմնացած	անասնական	սարսափ	էր, զոհի	մատնված	կենդանի, որ	անիմաստ	աչքերը	հառած	դահճի	երեսին, սպասում է	դանակի	օրհասական	հարվածին: