Ցավոք, բազմաթիվ վկայություններ` վկաների հետ, հանդերձյալ աշխարհի ճամփան բռնեցին, այդպես էլ մեռնելը գերադասեցին խոսելուց անգամ տասնամյանկեր անց. «Ինչո՞ւ թաքցնեմ, Ես ճանաչում եմ ու գիտեմ մարդուն: Ի՜նչ ասես չկա նրա փակ սրտում: Գիտի կործան´լ, Բայց և… գործ անել, …» Երբեմն կյանքն արձանագրում է սահմռկեցուցիչ իրականություն, երբ ծննդկանը երկունքից հետո խելագարվում է, կորցնում է հոգեկան հավասարակշռությունը և փորձում սպանել զավակին. այդպես վարվեցինք Պարույր Սևակի հետ, ծնեցինք, ապա` սպանեցինք: Մի՞թե սպանություն չէ սպանության հանդուրժումը, չկանխագելելը…: