Կես մարդ էր: Եվ անկասկած տղամարդ էր, և այնքան սուրբ էր, որ անհնար էր նրան որպես տղամարդ դիտելը: Հոգևոր մարդ էր, անկասկած, բայց հաշմանդամության պատճառով անհնար էր չնկատելու տալ նրա անցողիկ լինելը: Շեմին կանգնած մարդ էր: Եվ շեմին կանգնած բոլոր հոգիների նման կարծես չէր կարողանում իր տեղը գտնել: Հավանաբար՝ հաշմանդամ իմամը Ղուրանի էջերը թերթելու համար ոչ մատների, ոչ էլ ձեռքի կարիք չուներ: Ամեն բան հիշում էր, ամեն սուրա, տառ առ տառ: