Բացառությամբ ոտքերը քարշ տվող ծերերի, բոլորը վազելով էին հեռանում ծիծաղող զինվորների ծաղր ու ծանակի ներքո։ Հրապարակի շուրջը և դրան հարող փողոցներում հավաքվել էին հետաքրքրասերները։ Դրանցից շատերը բարեկամներ և ազգականներ ունեին հավատացյալների մեջ և նրանց դիմավորում էին թեթևացած բացականչություններով։ Երբ Արմենը կանգնեց սպայի դիմաց, նկատեց, որ պարսպի հետևում զինվորները շրջապատել էին մի տասնհինգ մարդու։ Քահանայից բացի, մնացածները զենք կրելու տարիքի տղամարդիկ էին։ Միգուցե ոստիկանները վախենում էին, որ դրանց մեջ կարող են «քաջերից» լինել։ Արմենն ուզում էր վկայել նրանց անմեղության օգտին, սակայն քահանան նշան արեց հեռանալու։ Մտածելով իր սանիկի մասին, որը քաշում էր իր ձեռքից, նավապետը ծանր սրտով հեռացավ։