Թ­շո­ւառն էր դա։ ­Բո­լոր ըն­ծա­նե­րի փո­խա­րէն էլ տա­րածն էր մի չնչին սրո­ւակ, որ ա­մուր կեր­պով սեղ­մել էր կրծքին եւ յա­մա­ռու­թեամբ ճա­նա­պարհ ըն­կել։ ­Բանն այն է, որ սրո­ւա­կը լցրել էր մի չլսո­ւած հե­ղու­կով։ Որ­բից մի ար­ցունք, ըն­կա­ծից մի հա­ռաչ, գոր­ծա­ւո­րից մի դա­ռը քրտինք… ­Մի խօս­քով, վշտե­րի ար­ցունք­նե­րից մի-մի կա­թիլ ժո­ղո­ված, լցրել էր շի­շը, պինդ փա­կել եւ կար­ծում էր, թէ տա­րածն ան­շո՛ւշտ պի­տի գրա­ւէր Ար­դա­րու­թեա­նը։