Ա՛ղասի	ջան, Ա՛ղասի. երեսս	ոտիդ	տակն, Ա՛ղասի. Ի՞նչ	կըլի՝ մեկ	շվաքդ	էլա	տեսնիմ, հետո	հոգիս տամ, մեկ	ձենդ	էլա	լսեմ, հետո	աչքս	խփեմ, մեկ	ձեռդ	բերանս	առնիմ, հետո	շունչս	կտրեմ: Էն ի՞նչ	օր	էր, որ	գլուխդ	գոգումս, ձեռներդ	դոշիս՝ ջուրն	էի	գնում, քամակիս	կապում, հանդն	էի գնում, ուսիս	քեզ	դնում, մեկ	ձեռս	բերնումս, մյուսովն	քեզ	խտտում, խոտ	էի	հնձում, քեզ	ճոճումն պահում, հետդ	խաղ	ասում	ու	քեզ	օրորում. պտուղ	հավաքում, քեզ	մեջքիս	կապում. Հացը բերնիցս	հանում, քեզ	դեմ	անում, ծառիցը	պտուղը	քաղում, քո	խաթրն	առնում, հարիր	անգամ գիշերը	վեր	կենում, քեզ	ծածկում, ջա՜ն, ղուրբա՜ն	ասելով	հետդ	քաշ	գալիս, արտասունքդ	սրբում, երեսդ	համբուրում, վրեդ	խաչակնքում	ու	աղոթք	անում, կամ	քեզ	գիրկս	առնում, հետդ	քուն մտնում: