Նա	նստեց	ծովափի	մի	նստարանի	վրա	հոգնած	ու	ուժասպառ	ոչ	գիշերվա	անքնությունից	կամ	ոգելից	ըմպելիքներից, այլ հոգեկան	տառապանքներից: Ամենուրեք, ուր	նայում	էր, տեսնում	էր	երկու	անմեղների	դառը	կշտամբանքով	և	կսկծալի աղերսով	դեմքերը, այդ	երկու	զույգ	աչքերը, որոնց	շողերը	մի-մի	ասեղներ	էին	նրա	սրտի	մեջ: Ո՛չ, ո՛չ	նա	երբեք	նրանց	չի ձգիլ	ճակատագրի	հաճույքին, երբեք	չի	անջատվիլ	նրանցից	ո՛չ	հանուն	հայրական	անեծքի, ո՛չ	հանուն	կրոնի, ո՛չ մայրական	աղերսների	և	ո՛չ	հասարակական	նախապաշարումների	ու	արհամարհանքի: