Սարգոնի օրերուն, զօրացած Աքադը նուաճումներու հանգրուան մը կը թեւակոխէ ու կը սկսի սպառնալ իր բոլոր դրացիներուն ինչպէս նաեւ Հայկական լեռնաշխարհի պետական կազմաւորումներուն: Սարգոն Աքադացին, իր կառավարման տասնմեկերորդ տարուայ ընթաքին կը նուաճէ Եփրատի արեւմուտք գտնուող երկիրները` «Մարին, Եարմուտին եւ Էբլան»: Ան արշաւած է մինչեւ Մայրիներու եւ Արծաթի լեռները` Հայկական լեռնաշխարհի հարաւային մատոյցները: