Ըստ այդ գաղափարախոսության՝ մարդը (իսկ անկախ պետականության վերականգնումից հետո Հայաստանի քաղաքացին) հռչակվում է որպես մեծագույն արժեք, իսկ նրա ներդաշնակ զարգացումը սեփական միջավայրում և արտաքին աշխարհի հետ հարաբերություններում՝ գերագույն նպատակ․ 80-թվականների առաջադեմ մտավորականությունը դիտարկում էր ազգը որպես հպարտ, արժանապատիվ և օրինապահ քաղաքացիների հավաքականություն, որը ձգտում է ընհանուր զարգացման և առաջադիմության, այլ ոչ թե ցեղային մղումներով առաջնորդվող հոտ, որն անպաշտպան է ամեն տեսակ արտաքին մանիպուլիացիաների առջև: