է՛ս	Հովակիմը, է՛ս	Լոոու	ձորերի	աստվածը, է՛ս	սարերի	արծիվը, է՛ս	մեշեքանց	ասլանը	մենակ	հերիք	էր, որ	մեկ քարի	քամակից	ձեն	տալիս	կամ	մեկ	չոլում	ռաստ	գալիս՝ հարյուր	թուրքի	լեղին	ջուր	կտրի, աչքերը	սևանա: էն սևացած, արևի, անձրևի	տակի	մուր	դառած	ունքերի	տակիցը	որ	աչքը	չէ՛ր	ընկնում	մարդի	երեսի, էնպես	էր իմանում, թե	կայծակն	ա	խփում, ու	սար	ու	ձոր	սևանում	էր	գլխին, գետինը	պտտում, ու	ինքը	քար	դառած	մնում աոաջին	կանգնած: Քանի՜, քանի՜	էսպես	ղոչաղ	տղերք	քամակին	քցած, գիշեր-ցերեկ, էս	ահագին	հսկայն վիշապի	պես	պտտում	ու	Լոռվա	ձորերումը	ու	սարերի	գլխին	ղուշը	երկնքիցը	վեր	էր	բերում	ու	ձիավորի	ոտի	իզը բռնած՝ ձորեձոր	ընկնում, ֆորսի	քամակիցը	հասնում	ու	տասը	ձիավորով	հարյուր	ձիավորի	մեջը	ճղում, ջախըբուրդ	անում	ու	էլի, թուրքերի	օբեքանց	միջովն	անց կենալիս, մեկն	էլա	չէ՛ր	սիրտ	անում, որ	աչքն	էլա խեթի: Ինչպես	ինքն	էր	մեծացել, էնպես	էլ	իր	բոլոր	ընկերքը, ամեն	մեկ	տան	հինգ-վեց	տղամարդ	կար, զարթնե մեծն	ու	պստիկը, ու	սարի	չայիր-չիմանը, ծաղիկն, աղբյուրը, ձորի	քարն	ու	էրն	էին	նրանց	ջանը, նրանց	հոգին, նրանց	կյանքը: