Իսկ Կո­միտաս վար­դա­պետը... Ան բա­ցար­ձա­կապէս չէր սի­րեր փո­շին։ Փա՞ստը։ Հրա­չեայ Աճա­ռեանի «Յու­շեր Կո­միտա­սի մա­սին» յօ­դուա­ծը.. «Կո­միտաս բծախնդիր էր մաք­րութեան։ Անոր թխո­րակ դէմ­քը, սեփ-սեւ մա­զերը մաք­րութեան մէջ միշտ կը փայ­լէին։ Մեծ խնամք կը տա­նէր իր հա­գուստնե­րուն մաք­րութեանը։ Եր­կար ժա­մեր ճամ­բորդե­լէ վերջ, երբ կը վե­րադառ­նա­յինք փո­շեթա­թախ վի­ճակով, ան մին­չեւ բո­լորո­վին չմաք­րուէր՝ չէր կրնար ճա­շել, նոյ­նիսկ ամե­նաքաղ­ցած վի­ճակին մէջ»։