Ի դէպ էր մեզ արդեօք առաւել քան զամենայն զկարեւորութենէ մատանիս՝ ըստ առաջարկութեան բացատրելոց իրացն՝ երկարաբանել աստանօր. մանզի ամենայն ոք որ վեհագոյն ՚ի սուրբ խորհուրդս եկեղեցւոյ դաւանէ զխորհուրդ սրբոյ պատարագին՝ պարտի զիմաստս աղօթիցն հետազօտել եւ կրկտել ՚ի բացատրութիւնս սրբոց հարց, որոց միայն է զբնիկ իմացուած այնոցիկ քօղախնդրեալ հոլանէ։ Մանաւանդ զի այլ իմն առաւելագոյն կարեւորութիւն է գրոցս՝ պատկանաւոր թշուառ ժամանակիս, յորում աղանդաւորք ոմանք առ ՚ի լրումն աղետից ազգիս ՚ի ներքս սպրդեալք՝ զսրբոյ եւ վսեմական եւ ահաւոր խորհրդոյս ուրանան զէութիւն, եւ յօրինակ իմն առստուերագիր զայն նուաստացուցանեն։ Սակայն մեր այլում թողեալ պատեհի զբացատրութիւն իրացս եւ զճոխաբար խորհրդածութիւնս զվարդապետութեանց երանելւոյս, զայն միայն յուշ արասցուք աստէն մերոցս ընթերցասիրաց, եթէ զիա՛րդ եւ ընդդէմ օտարածին աղանդասարաց մերոյ ժամանակիս կանխատես իմն հոգւով սպառազինեալ երանելիս, զիսկապէս փոխարկութիւն զգոյացութեան հացին եւ գինւոյ ՚ի ճշմարիտ մարմին եւ յարիւն փրկչին այնպէս ՚ի նախաշաւիղ պատրաստութենէ արարողութեանցն եւ բանից, եւ ՚ի հետեւորդ պաշտամանացն եւ յաղօթից ՚ի յայտ ածէ, զի մարթէր այսմ եւեթ մատենի ըննդէմ զրահեղեղ ուղխից մոլորութեան յազգի մերում թումբ եւ ամբարտակ կանգնել։ Հանդերձք սոքիմբք զիա՛րդ գեղեցկապէս եւ քանի՛ իրաւամբք յանդիմանէ ՚ի մատենի աստ եւ զայնոսիկ, որք զիմաստս ինչ աղօթից քահանային եւ զպաշտօնէից կամակորեն, եւ ոչ ըստ սրբոյ եկեղեցւոյ վարդապետութեան կամին իմանալ զայնոսիկ կամ մեկնաբանել. զորս ՚ի դէպ է այսր իսկ հրաւիրել առ ոտս բնիկ վարժապետի, որպէս զի ուսցին մի՛ զհարցն իւրեանց զվարդապետութիւն տգիտաբար կամակորել, եւ մի՛ դարձեալ զօտարացն պարսաւել զուղղափառ իմացուած եւ զդաւանութիւն, եւ իբրեւ ՚ի մոլորելոց ոմանց ուծանել ՚ի նոցանէ։