Նա իր անկողնում հայտնաբերեց սառցե մի լուլա, լարված և անշարժ մի կին, որն ի վիճակի չէր հաճույքին տրվելու, կամ գոնե միայն տենչին։ Դա նման չէր Մարոյին, և Վարդանը սարսափով եզրակացրեց, որ Մարոն անտարբեր էր իր նկատմամբ։ Այդ օրվանից նա նրբանկատ և քաղաքավարի էր Մարոյի հետ, սակայն դադարել էր նրան սիրահետել, ապարդյուն սպասելով նախաձեռնության նրա կողմից։ Նախ, անհրաժեշտ էր, որ փլվեր լռության այդ պատվարը, որը Մարոն կառուցել էր իր վշտի շուրջ, և որ լցվեր այն վիհը, որը գոյացել էր նրանց միջև երեք տարվա բաժանումից։ Ինչպես դա պետք է տեղի ունենար, Վարդանը չգիտեր։ Նա սպասում էր և, կնոջ դատարկ կամ այլուր ուղղված հայացքը չտեսնելու համար, նա նստում էր իր աշխատասեղանի առջև և գրում էր մինչև քնելու պահը։ Տարօրինակ կերպով, Մարոյի կեցվածքը թեժացնում էր Վարդանի սրտում Արուսյակի կորստյան վիշտը, և նա շատ հաճախ էր նրան հիշում։ Եվ, հակառակը, այդ պարզ և երջանիկ սիրո հուշը ավելի տանջալի էր դարձնում իր կնոջ հետ կապ հաստատելու անկարողությունը։