«Ես Տեր Վաչեին դիմավորեցի օդանավակայանում, մեկ ամիս մեր հյուրը եղավ: Սկզբում մենք երիտասարդ, լավ ձայն ունեցող, աշխատելու պատրաստ հոգևորական տեսանք: Ասացինք, որ մեզ հարմար է՝ ուղարկեք: Տեր Վաչեն ընտանիքով այստեղ եկավ, սկզբում բավական լավ էր, բայց մի քանի տարվա մեջ մենք տեսանք, որ, հոգևորականությունից բացի, նա այլ գործերով է զբաղվում: Հայաստանից գաղթողները շատացան Նիսում, ինքը սկսեց խմբեր կազմել իր շուրջը, և այդ խմբերը զբաղվում էին այլ գործերով: Նրան մի քանի անգամ զգուշացրեցի՝ «քո ընկերները լավը չեն», իսկ նա ինձ ասաց՝ «ես քեզ հաշվետու չեմ, դուք իրավուքն չունեք ինձ նկատողություն անելու»: Գիշերները եկեղեցու տակ գտնվող Օշական սրահում կհավաքվեին, քեֆ կանեին, կխմեին, կծխեին այդ նոր գաղթածների հետ միասին: