Երբ ան­հեր­քե­լի եւ ան­վի­ճե­լի ա­պա­ցոյց­նե­րով տե­ղե­կագ­րո­ւած 1922ի Հր­դե­հը ո­րո­շած են աշ­խար­հին ներ­կա­յաց­նել իբ­րեւ յոյ­նե­րու եւ հա­յե­րու ձե­ռամբ գոր­ծո­ւած հրձի­գու­թիւն՝ այ­լեւս ին­չո՛ւ եւ ինչ­պէ՛ս զար­մա­նալ, որ 10 ­Յու­լիս 1841ին Զ­միւռ­նիոյ հայ­կա­կան թա­ղա­մա­սին հրկի­զու­մը թուր­քե­րը կը ներ­կա­յաց­նեն իբ­րեւ բնա­կան ա­ղէտ, այդ ալ իբ­րեւ ա­ռա­ւե­լա­բար թրքա­կան եւ… հրէա­կան թա­ղա­մա­սե­րուն վնաս հաս­ցու­ցած պա­տու­հա­սի։