­Թուր­քիոյ ­Հան­րա­պե­տու­թեան պատ­մու­թեան մէջ ա­ռա­ջին ան­գամն էր, որ խորհր­դա­րա­նին մէջ կը լսո­ւէր Գ­րի­գոր ­Զօհ­րա­պի եւ իր ըն­կեր­նե­րուն ա­նուն­նե­րը, այն ­Զօհ­րա­պին, որ իր ճար­տա­սա­նա­կան բա­ցա­ռիկ կա­րո­ղու­թիւն­նե­րով՝ նա­խան­ձը կը գրգռէր իր թուրք պաշ­տօ­նա­կից­նե­րուն։ Ա­ռա­ջին ան­գամն էր, որ կը բարձ­րա­ցո­ւէին ա­նոնց նկար­նե­րը խորհր­դա­րա­նին մէջ։ Ա­ռա­ջին ան­գամն էր, որ հայ մը կը պար­տադ­րէր, որ­պէս­զի թրքա­կան պե­տու­թիւ­նը յար­գէ հա­յոց Ս. Ծ­նուն­դը եւ ­Թուր­քիոյ խորհր­դա­րա­նին մէջ բարձ­րա­ղա­ղակ կը յայ­տա­րա­րէր.- «Ք­րիս­տոս ծնաւ եւ յայտ­նե­ցաւ, ձե­զի եւ մե­զի մեծ ա­ւե­տիս»…։