Նոյեմբերյանից ու Ալավերդուց հետո թատերական ջահերը վառվեցին փառատոնային մյուս հանգրվաններում: Կրկնակի հոբելյար «մալյանցիներին» Ստեփանավանում դիմավորեցին փողային նվագախմբով` ավանդական մեղր ու հացով ուղեկցելով Անդրանիկ Մարգարյանի անվան մշակույթի տուն (տնօրեն` Անուշ Ղարաքեշիշյան): Ճեմասրահում, նորաբաց գեղանկարչական ծաղկազարդ ցուցահանդեսի տիրույթում, առաջին անգամ Լոռու մարզում հանդես եկող թատերախմբին սրտառուչ կատարումներով հյուրընկալեց նորաստեղծ լարային քառյակը: Իրենց մասնագիտական տոնի առթիվ հրաշալի նվեր ստացան քաղաքի ուսուցիչները` Աղասի Այվազյանի 5 պատմվածքների օրգանական շաղախով Նարինե Մալյանի տաղանդավոր ռեժիսուրայով և դերասանախմբի կատարողական համախոհությամբ միս ու արյուն ստացած «Ցեղի ֆիզիոլոգիան»: Նրանք, ովքեր մինչ այդ ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Հենրիկ Մալյանին ճանաչում էին միայն որպես հայկական կինոն համաշխարհային էկրան բարձրացրած կինոռեժիսոր, բացահայտեցին նրա թատերաշինության անշփոթելի գրավչությունը` 35 տարի առաջ հիմնադրած թատրոնի մեն մի ներկայացմամբ: Միևնույն ժամին մանուկներին անչափ հարազատացած երևանյան տիկնիկային թատրոնի «Ոսկե ճուտիկի» լուսավոր հեքիաթով գոտեպնդված ալավերդցի հանդիսատեսն ուշի ուշով վերծանում էր արտերկրից ժամանած առաջին հյուրի` ճապոնուհի Շոկո Իտոյի «Սամուրայ տատիկ -2» մենախաղը: