…Հեռու քաշված` Տիգրանը դիտում էր երկինքը. ոչնչի ու մեր սրտազարկերի միջև ընկղմված այդ խանդոտ աստղաբույլերը, որոնց հիմա ջնջում էր ելնող արևը, ինչպես գայլն իր մեջ եղածն ու չեղածը: Ամեն ինչ, բացի ապրելու անհագ, անբավ ու հարակա տենչից` այդ անբնույթ ու անկաղապար չգոյի առաջ մեր ընկնավոր, կատարյալ վախից… Դեռևս անփոփոխ դիրքով` առանց տեղից շարժվելու կամ այդ ուժն ունենալու, նա տեսնում էր իր սրտի իրական տիրոջ բնավորվելը, որ մի հավքի պես կտցում, քուջուջում ու մաքրում էր մոխրի վերածված աստվածիկների ծվարը, որ թուխս նստեր…