Արագովայի ու հարեւան տարածքների տարբեր գյուղերի ներկայացուցիչներով լեցուն եկեղեցին ծիսակատարության ընթացքին զուգահեռ շարունակում էր աղմկել. ջավախքեցիներից շատերի համար թերեւս կյանքում առաջին անգամ էր պատարագի ներկա լինելու հնարավորություն ստեղծվել, բայց որ այն լռության մեջ ավելի տպավորիչ ու գեղեցիկ կհնչեր, չէին գիտակցում շատերը: Սուրբ Գեւորգ եկեղեցու ներսում իրար սեղմված ժողովուրդը տառացիորեն ամեն ինչ հարցնում էր շրջապատից, արձագանքում եպիսկոպոսի ամեն մի խոսքին, փորձում հասկանալ տեղի ունեցողն ու այդ կերպ եկեղեցական ծիսակատարության համար անսովոր աղմուկ ստեղծում: