- … Գրականությանն առնչվող հաղորդումները: Գուցե այն պատճառով, որ ես գրականագետ եմ, նաև դասախոս: Գաղտնիք չէ, որ յուրաքանչյուր-ոք միշտ իր բնագավառի մարդու հետ ավելի հեշտ է հարաբերվում: Բայց իմ այդ նախասիրությունը որևէ կերպ չի ազդում թեմատիկ մյուս հաղորդումների վրա: Անկախ ամեն ինչից, հաղորդում վարողը պետք է սեփական տեսակետն ունենա՝ ներկայացվող մարդու ու նրա աշխատանքի մասին վերաբերմունք ձևավորելու համար: Իմ առաջնահերթ խնդիրներից մեկն էլ այն է, որ զրուցակիցս տաղավարում իրեն ազատ զգա: Ես իմ հյուրին երբեք չեմ ճնշում, իմ հարցերով անհարմար վիճակների մեջ չեմ դնում: Հակառակը, փորձում եմ շեշտադրված ու հնարավորինս հանգամանալից ներկայացնել նրա գործի առանձնահատկությունները: Եթե նույնիսկ համաձայն չեմ իմ հյուրի այս կամ այն հայեցակետին, ապա ոչ մի պայմանով, հատկապես որոշ շրջանակների համակրանքը շահելու համար նրան նեղը կամ ծուղակի մեջ չեմ գցում, անկյուններ չեմ սրում, այլ փորձում եմ շրջանցել խրթին ինչ-ինչ հարցեր: Հիմա շատերը գուցե ասեն՝ բա, էլ ու՞ր մնաց թեմայի բացահայտումը: Ես այն կարծիքին եմ, որ մեր իրականության մեջ մշակույթի, գրականության մասին խոսվում է սկանդալային դեպքերի կամ արտառոց իրավիճակների ժամանակ: Հիմնականում այդ առիթներն են օգտագործվում, երբեմն էլ հասարակական, քաղաքական կամ սոցիալական խնդիրներ քննարկող դեբատների մեջ ներքաշելով են գիտության և մշակույթի գործիչներին հարցեր տալիս: Մարդը, բնականաբար անակնկալի գալով, չի կարողանում ինչպես հարկն է պատասխան տալ ու շատ դեպքերում էլ պահի տակ, սխալ մեկնաբանություններով հանդես գալով, տխուր վիճակում է հայտնվում: