էս	սիրտը, է՛ս	հավատը, է՛ս	հոգին, է՛ս	սերն	ուներ	Հայ	ազգը, որ	թշնամու, գազանի	ձեռի, երկիր, աշխարհ, ազատություն, թագավորություն, իշխանություն, մեծություն, բոլոր, բոլոր	կորցրեց, իր	հավատին	մատաղ	տվեց, աղքատություն, նոքարություն, գերություն, ղարիբություն, տանջանք, չարչարանք, սով, մահ	հանձն	առավ, որ	իր սուրբ	եկեղեցին, իր	լիս	լուսավորչադավան	օրենքը	ամուր, հաստատ	ու	անխախտ	պահի: է՛ս	ա	հսկայություն, սրտապնդություն, մեծահոգություն, քաջություն, կամաց	հաստատություն, հոգու	կարողություն	ու	զորություն, որ աշխարքիս	վրա, ջրհեղեղիցը	դեսը, մեկ	ազգ	էլա	մինչև	Էսօր	չի՛	կարաց	ու	չի՛	էլ	կարող	ցույց	տալ: Սար	ըլեր՝ փուլ կգար, երկաթ	ըլեր՝ կհալչեր, կմաշվեր, ծով	ըլեր` կպակսեր, կցամաքեր, բայց	աստվածասեր	Հայ	ազգը	մինչև	Էսօր գերօրինակ	հսկայությամբ	տարավ	բոլոր	ու	իր	անունը	պահեց: Թողա՞նք	էն	խեղճ, քոթրոմած, աչքից, ձեռից, ոտից	ընկած, էն	սիրուն	տղամարդ	երիտասարդ	հայերը, որ	էսօր	էլ	Երևանումը, որը	ջուխտ, աչքով	քոռացավ՝ ա՜խ, ո՜խ	քաշելով	մաշված	ա	իր	հարսի, օղլուշաղի	երեսին	մտիկ	տալիս, որը	ո՛չ	գդալով	ա	հաց	կարում	ուտիլ, ո՛չ ձեռով, ուրիշը	պետք	է, երեխի	պես, թիքեն	բերանը	դնի, չունքի	ո՛չ	պռոշներ	ունի, ձեռներն	էլ	ուսաբերնիցն	են կտրել, — որը	քոթրոմացել, անդամալույծ	ա	դառել, սելով	են	ման	ածում, որը	քիթ	չունի, որը	լեզու, սրտըներն ուզում	ա	տրաքի, որ	ուրիշը	խոսում, խնդում	ա, երեխեքը	լալիս	յա	ծիծաղում	են, բալքի	թե	մեկ	ազար, մեկ	մուրազ ունի	սրտումը, լալի (մունջ) պես, մանուկ	օրորոցկանի	պես	ոտին-գլխին	պետք	է	անի, որ	միտքը	հասկանան, բայց ինքն	ուրիշին	ո՛չ	մեկ	չոռ	ա	կարում	ասիլ, ո՛չ	մեկ	ջան: Քանդվի՛	էսպես	տերությունը, հաստատ	մնա	Ռսի թագավորությունը, որ	մեր	ազգն	ու	աշխարքը	գերությունից	ազատեց, իր	բարեգութ	ձեռի	տակը	բերեց	ու	հոր	պես մեզ	խնամում, պահպանում	ա: էն	ի՞նչ	լեզու, էն	ի՞նչ	աչք	պետք	է	ըլի, որ	ամեն	մեկ	երկինքը	տեսնելիս	փառք	չտա աստծո, երեսը	գետինը	չքսի	ու	մեր	ամենողորմած	կայսերը	կյանք, առողջություն, զորություն, նրա	արքայազն որդոցը	ու	զավակացը` կենդանություն, բարեբախտություն, ու	հզոր	տերությանը` հաստատություն, պայծառություն, մշտական	տևողություն	չխնդրի, չաղաչի: էսքան	բաները	լսեցիր, սի՛րելի	կարդացող, բաս ի՞նչպես	չի	սիրտդ	վառվիլ, որ	դու	է՛ն	ազգի	որդին	ես, որ	էսքան	տանջանք	քեզ	համար	քաշեց, ինքը նահատակվեց, քո	կաթդ	ու	արինդ	ուրիշ	ազգի	հետ	չխառնեց: էնպես	կարծում	ես	քի՞չ	բան	ա, հազար	տարով	էս օրը	քաշիլ, էլի	ազգ	պահիլ, որդի	մեծացնիլ, անուն, լեզու, հավատ	ունենա՞լ: Ա՜խ, էս	միտքը	անողը	էլ	ի՞նչ	սիրտ պետք	է	ունենա, որ	իր	լեզուն, իր	ազգը	չսիրի: Ասենք՝ բլբյուլի	լեզուն	քաղցր	ա, վերու	հավին (խոխոբին), սիրամարգին	աստված	գեղեցիկ	գույն, սիրուն	թևեր	ու	բմբուլ	ա	տվել: Ասենք` վարդը	շատ	գովելի	ա, բաս	ընչի՞	չի մանիշակը	իր	ռանգը, իր	հոտը	նրան	տալիս: Մի՞թե	վարդին	տեսնողը	մանիշակին	չի՛	սիրիլ: Սարի	անհոտ ծաղիկն	էլ	իրան	տեղը, իրան	փառքը	վարդի	հետ	չի՛	փոխիլ: Մի՞թե	բլբյուլի	լսողը	կանարեյկին	էլ	չի՛	պետք	է պահի: Ամեն	բան	իր	գինն	ունի, շաքարեղենը	քաղցր	ա, ամա	հացի	տեղը	ե՞րբ	կբռնի: Շամպանսկի	գինին	անոշ ամա	ի՞նչ	անես, որ	մեր	երկրումը	չի՛	դուս	գալիս, մեզ	թանկ	է	նստում: Ասենք՝ ջավահիրը, ալմազը	շատ	ջուհար ունի, շատ	մեծ	գին, ի՞նչ	անես, որ	նրանով	տուն	շինիլ	չի՛	կարելի, ամեն	մարդի	ձեռք	չի՛	ընկնում: Ասենք՝ հարևանդ	հարուստ	ա, օրը	տասը	տեսակ	կերակուր	ա	ուտում, ձեռդ	որ	չի՛	հասնի, պետք	է	որ	քո	հացն	է՞լ	դեն քցես: