Հիվանդը	նախ	սկսեց	տնքտնքալ, հետո	վերմակը	դեն	շպրտեց	և	առողջ	ձեռը	զարկեց	պատին: Այժմ	զառանցանքի	միտքն ա՛յլ	էր: Տիկին	Աննան — Շուշանիկի	մայրը — լսեց	իր	աղջկա	անունը, զարմացավ, կրկին	լսեց — ցնցվեց: «Ե՞ս	ներում խնդրեմ, ե՞ս, ե՞ս, Միքայել	Ալիմյա՞նս, Շուշանիկ, Շուշանիկ, ֆի, ի՛նչ	վատ	անուն	է»: Եվ, մի	փոքր	անցած, «սուս, գալիս	է շալն	ուսերին	գցած, ճակատը	բաց, աղքատ	ու	հպարտ, չեմ	տալ	քեզ, չեմ	տալ, Սմբատ»: Այնուհետև	լռեց	և	հետո, ձայնն ավելի	բարձրացնելով, գոչեց. «սուտ	եք	ասում, այո՛, սուտ	եք	ասում, ոչինչ	զանազանություն	չկա	մեր	մեջ, Սմբատն ինձանից	լավ	չէ, ես	վատ	մարդ	չեմ»: