Եթե ժողովուրդը ներկայացվում է որպես որոշակի տարածքի ամբողջ բնակչություն, ժողովուրդների ինքնորոշման և տարածքային ամբողջականության սկզբունքները հավասարապես վերաբերում են տվյալ անկախ պետությանը և նրա ժողովրդին: Ինքնորոշման սկզբունքը վերաբերում է տարածքի ողջ բնակչությանը և սրանից ելնելով էլ տարածքի փոփոխության ցանկացած փորձ պետք է հիմնված լինի բնակչության որոշման վրա: Տարածքային ամբողջականության սկզբունքը վերաբերում է պետությունների միջև հարաբերություններին, ըստ այդմ՝ պահանջում է փոխադարձ հարգանք միմյանց տարածքային ամբողջականության նկատմամբ: Եթե պետության ներսում բնակչության մի մասը պահանջում է ինքնորոշման իրավունքի հիմքով տարածքային փոփոխություններ, ապա նրանց համար այս իրավունքի միջազգային ճանաչումը կարող է նվազեցնել տարածքային ամբողջականության սկզբունքի կարևորությունը: Ինքնիշխան պետությունների ներսում ժողովուրդների ինքնորոշման իրավունքի մասին ցանկացած քննարկում այդ պետությունների տեսանկյունից այն վտանգն են պարունակում, որ այս դաշտում ցանկացած գործողություն կհանգեցնի ինքնիշխան պետության ներքին գործերին միջամտության և այսպիսով կոտնահարի այլ պետության ներքին գործերին չմիջամտելու սկզբունքը: Հաճախ ՄԱԿ-ը լուռ է մնում ի պատասխան էթնիկական կամ կրոնական փոքրամասնությունների կամ էլ բնիկ ժողովուրդների ինքնորոշման պահանջներին ի պատասխան: Անտոնիո Կասսեսը նշում է, որ տարբեր դեպքերում, արդարացիորեն, կամ ոչ այնքան, ինքնիշխան պետություններում ապրող և ինքնորոշման հակված էթնիկ խմբերի վերաբերյալ ՄԱԿ-ի պրակտիկան ցույց է տվել, որ մեծ մասամբ անարդունավետ են ինքնորոշմանն ուղղված նրանց գործողությունները[20]: