«Խաղաղության օղակը, որ հիմա կոչվում է Բագրատունյաց պուրակ, վերածվել է խեղճուկրակ բոմժանոցի: Պուրակի հենց միջնամասում տեղադրվեց Ֆրիդ Սողոյանի երկինք կարկառված, խորհրդային, թե որ տարիներից մնացած մտածելակերպով ստեղծված «Վերածնունդ» կոչվող հուշարձանը: Եթե այն նվիրված է 1915թ-ի զոհերի հիշատակին՝ ապա ինչ գործ ունի կենտրոնական զբոսայգում,- հարցնում է արվեստաբանը,- իսկ եթե վերածնունդ է խորհրդանշում՝ այդ որ օրվանից է երկինք պարզված աղաչական ձեռքերը՝ մեջն էլ խաչ, համարվել վերածննդի սիմվոլիկա: Անհասկանալի է, եւ այստեղ մի ենթադրություն կա, որ այն պարտադրված է եղել քաղաքին: Այգու թիկունքում Աշոտ Ողորմածի խեղճուկրակ արձանն է՝ ոչ մի վեհություն, անգամ կեցվածքն արքայական չէ, իսկ ձին ավելի շուտ ավանակ է հիշեցնում: Անհասկանալի արձանների շարքն այդ տարածքում վերջերս համալրեց Արտուշ Պապոյանի հեղինակած Սայաթ Նովան, որ թե թիկունքից, թե դիմացից, թե կողքից նայելու դեպքում անգամ ողորմություն խնդրողի տպավորություն է թողնում»: