ՀամաՃարակաբանություն: Դիֆթերիայի համաՃարակաբանական հատկությունները կախված են տվյալ երկրի սոցիալ-տնտեսական զարգացման մակարդակից և ակտիվ իմունիզացիայից: Մինչպատվաստային շրջանում համաՃարակային պրոցեսը բնութագրվում էր պարբերականությամբ և սեզոնայնությամբ: Հիվանդացության պարբերական վերելք էր դիտվում 5-8 տարին մեկ անգամ 2-4 տարի տևողությամբ: Հիվանդացությունն աՃում էր աշնանը և ձմռանը, իսկ ամռանը` կտրուկ նվազում: Ընդ որում հիվանդության վերելքն ուղեկցվում էր ծանր դեպքերով և մահացությամբ: Ակտիվ զանգվածային պատվաստումները նպաստեցին կոլեկտիվ իմունիտետիձևավորմանը (95-97%) և հիվանդության վերելքների ու սեզոնայնության վերացմանը: Այս միջոցառումների շնորհիվ դիֆթերիայովհիվանդացությունն իջավ սկզբում մինչև 3 ապա 3-7 տարեկան երեխաների շրջանում, իսկ դպրոցականների մոտ հիվանդության տեսակարար կշիռն աՃեց: Վարակի աղբյուրը հիվանդ մարդն է կամ տոքսիկ շտամներ կրողը: ՀամաՃարակային առումով մեկ հիվանդը 10 անգամ ավելի վտանգավոր է, քան վարակակիրը: Հիվանդը վարակիչ է ինկուբացիայի վերջին օրերից սկսած մինչև օրգանիզմի լրիվ սանացիան: