Մա­յի­սեան յաղ­թա­նակ­նե­րը եւ Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տու­թեան հռչա­կու­մը յաղ­թա­նա­կի տօ­ներ են։ 1375 թո­ւա­կա­նէն աս­դին, Կի­լի­կեան հայ­կա­կան թա­գա­ւո­րու­թեան ան­կու­մին յա­ջոր­դած վեց դա­րե­րու օ­տար, բռնա­տի­րա­կան իշ­խա­նու­թեանց տակ տա­ռա­պած եւ հիւ­ծած ու ա­մե­նա­սար­սա­փե­լի եւ ազ­գա­ջինջ ցե­ղաս­պա­նու­թեան են­թար­կուած հայ ժո­ղո­վուր­դին հա­մար՝ ըլ­լա­լու կամ չըլ­լա­լու պահն էր։ Վերջ­նա­կան բնաջն­ջու­մի վտան­գին մատ­նո­ւած հայ ժո­ղո­վուր­դը ամ­բող­ջու­թեամբ, որ­պէս մէ՛կ բռունց­քի՝ իր ե­կե­ղե­ցա­կան եւ աշ­խար­հա­կան դա­սով ծա­ռա­ցաւ ցե­ղաս­պան թուր­քին յար­ձա­կում­նե­րուն դէմ եւ պան­ծա­լի յաղ­թա­նակ կեր­տեց։ Սա խոր­քին մէջ հայ ժո­ղո­վուր­դին վե­րածնունդն էր։ Վեց դա­րե­րու խա­ւա­րէն ետք, դար­ձեալ փայ­լեց հա­յոց գլխին ա­զա­տու­թեան դրօ­շակ։