– »Ամէն, ալէլուիա՜, ալէլուիա՜, ալէլուիա՜...«.– երգում է ծագումով սեբաստացի տարէց հայուհին իր գեղեցիկ ու զրնգուն ձայնով։ Սրբազան աղօթքը՝ հայոց հիասքանչ լեզուով, ջինջ հաւատքի քաղցրածաւալ թովչանքով, մեզ փոխադրում է հայրենիք, շաղկապում է մեր նախնեաց հզօր ոգուն, նրանց արմատներին։