-Վա պերվըխ՝ ռեխըդ բարի բաց արա, վա վտարըխ էլ՝ ապրողի կողքի կագնածներն են քիչ լինում, մեռնողի կողքին կանգնածներին թիվ չի լինում։ Բա դուք մեղք չե՞ք, էս ժողովուրդը մեղք չէ՞, որ ես մեռնեմ... Ախր ես «սիլյուկնի» նման ձեր «փոտ» արյուն եմ վերցնում, հարամ փողը, որ առողջ մնաք դուք... Էդքանն էլ չգիտե՞ք։ Երկու կոպեկը մի բան չէ, բայց ձեր տված էդ երկու կոպեկով ձեր խիղճը չեք թողնում մեռնի, արթուն եք պահում, ընկածի տեղը չեք մոռանում, այ անխիղճներ...