-Էդքան մի տխրիր, Վանուհի,-հորդորեց անցած ժամանակներից ժամանած Արսենը,-Արտավազդ Տիգրանյանն իր կյանքում էնքան մեծ գործեր է արել, նրան երբեք չեն մոռանա, ոչ մեկը չի մտածի, թե նա չկա, բոլորին կթվա, թե ապրում է, ներկա է ու միշտ կլինի: Դա մարդու հատուկ տեսակ էր, նրանք անմահներ են: Մահը նրանց չի ոչնչացնում, այլ վերածնում է: Որպես ոգի՝ նա քեզ ավելի մոտ կլինի, քան կյանքի ընթացքում էր: Հոգեկան աճ չե՞ս զգում, դա նրա ներկայությունն է: