Նրանք շարժվում էին չորացած գետի հունի երկայնքով ձգվող վատ ճանապարհով։ Երեք ժամից հասան առաջին լեռնաճյուղին։ Արևն այրում էր մարդկանց վերևից, իսկ շիկացած ժայռերը արտացոլում էին արևի ճառագայթները։ Եզներն արդեն ուժ չունեին բառաչելու համար։ Նրանք փորձում էին պոչով քշել մեջքներին նստած ճանճերին։ Ճանապարհի շրջադարձից առաջ, որից հետո Հալիսի հովիտն այլևս չէր երևալու, Մարոն վերջին հայացքը նետեց Սվասի վրա՝ սադափե զարդատուփի մեջ դրված սադափե զարդին։ Նրա սիրտը ճմլվեց։ Հետո նա նայեց իր դիմացը ծավալվող, տեղ-տեղ տատասկով և դեղնած խոտի խրձերով պատված լանջերին, քարքարոտ կիրճերին ու մերկ ժայռերին։ Նրա մարմնով դող անցավ։