Վարդանը սխալվում էր՝ կարծելով, թե ինքը տանջվում էր Ռըզայի համար։ Իր համար գավառապետը այլևս գոյություն չուներ, ավելի քան մեռած Պետրին, որի գլուխը ջախջախել էր գնդակը։ Այն ցավը, որից նա ազատում չէր գտնում, իրեն պատճառում էր Նուրհանը։ Նուրհանը, որին հիշեցնում էին մանկատան բոլոր երեխաները, և նա աշխատում էր այնտեղ՝ փորձելով դժոխքից ազատված այդ փոքրիկներին մի քիչ սեր պարգևել։ Նուրհանը, որին մոռանալ չէր տալիս նրա եղբորը գտնելու հույսը։ Ինչպես Թովմասի անհայտանալու առաջին շաբաթների ընթացքում, ցավը պակաս անտանելի կլիներ, եթե նա մահացած լիներ։ Մինչ կյանքի վերջը Մարոն ամեն առավոտ պետք է կորցներ այդ երեխային, նրա հիշատակը վառ պահելու փոխարեն։ Ինչպես և Թովմասի դեպքում, ինքը դատապարտված էր հավերժ նրան կորցնելու։ Ինչպես կարող էր նա այդ իրավիճակում սկսել նորից սիրել մի տղամարդու։