Աբեղան թեև վարժվել էր օրվա անակնկալներին, սակայն ցնցվեց ձայնից: Ձայնի մեջ լույս չկար, սև էր ձայնը, խավարահունչ: Շրջվեց ձայնի կողմը և ոչինչ չտեսավ. իր ստվերն էր, որը, սևազգեստ քարոզչի նման ձեռքերն ահասաստ տարածած, գլուխը հետ գցած, աչքերը փակ, սև շրթունքների վրա՝ հեգնախառն ժպիտ, թրթռում էր պատին…