-Բժի՛շկ… հարազա՛տս… բժի՛շկ… սպանեցին: Էսպիսի մարդուն օրը ցերեկով ծեծեցին, ոչնչացրին: Դրանք «երազներն» էին (երազներ- երևանցի ադրբեջանցիներ-ծան. թարգմ.), էդ «երազները» արեցին… «Երազ» տղերքից էին… հինգ-վեց հոգի: Էդ շան որդի փախստականները հեչ չեն հարգում մարդկանց, բժիշկ, հարազատս… Ո՛չ դերասաններին են մարդու տեղ դնում, ո՛չ բանաստեղծներին, ո՛չ գրողներին: Հապա փորձիր մեկն ու մեկին ասես՝ հայ է, ու վերջ: Միանգամից կբռնեն ոտքի տակ կգցեն ու ջարդուփշուր կանեն վայրի գազանների պես: Բզիկ-բզիկ կանեն, ու ոչ մեկը սիրտ չի անի մոտ գա… Ես իրենց ասում եմ՝ մի՛ խփեք, էս մարդը, ասում եմ, հայ չի, ախր ինքը մեր մարդն է, մեր ազգի որդին, ազգի պարծանքն ու խիղճն է նա: Բայց դե լսող չկա: Կարգին չթողեցին՝ գոնե անունս ասեմ: Էնպես ոտքով խփեցին կողերիս, որ քիչ մնաց տեղնուտեղը մնայի… Այ էստեղ, բժիշկ, աջ կողքս… ցավը հո չի սպանում…