Երվանդ պապս Էրզրումից էր, Սիրանույշ տատս` Կարսից: Սիրանույշ տատիս աչքերը երբեք չէին ժպտում: Ինձ թվում էր, որ նա մշտապես գոգնոց էր կապում, ոչ թե գործ անելու, այլ աչքերից հոսող արցունքները թաքուն սրբելու համար…