Գրավոր խոսքը, ինչպես հայտնի է ժամանակի մետաֆորն է: Գրավոր կամ բանավոր խոսքը անշարժ, սահմանափակ տարածության մեջ չի մնում եթե հեղինակի ասելիքը զորավոր է այնքան, որ ժամանակի մեջ չի կորցնում իր ամրությունը: Եւ նման անհատականության խոսքը «լսելով» կամ բանավոր խոսքի գրավոր վերարտադրումը կարդալով, նորից է հայտնագործում զգացողություններ ու ճշմարտություններ, որոնք պատասխանն են իրեն հուզող հարցերի: Լեւոն Խեչոյանի խոսքը իմաստային խորքով` ու ճարտարապետական կառույցով այս ամրությունն ունի: Եւ այսօր արդիական հնչողություն ունի և ուղղված է ապագային` ներգործության չթուլացող ուժով: