Ասիկա յանգեցուց այն արդիւնքին, որ Դաշնակցական շրջանակներու կողմէ Տէր Պետրոսեանի ներկայացուցած իշխանութիւնը սկսաւ դիտուելու իբրեւ զաւթուած եւ հակաժողովրդական: Կուսակցական այս հոգեկերտուածքին եւ քաղաքական սնուցման վրայ անշուշտ իր ազդեցութիւնը պիտի ունենար Դաշնակցական շրջանակներու մէջ համատարած «ժողովուրդէն ծնած ժողովուրդին համար» նշանաբանը, ուր Դաշնակցութիւնը իր աշխարհայեացքով պիտի մարմանաւորէր ժողովուրդը որքան ալ անորոշ կամ անձեւ ըլլար այս եզրը, իսկ նորաստեղծ անկախ Հայաստանը՝ կուսակցութեան երկարամեայ աշխատանքներուն արգասիքը: Նման բեւեռացուած միջավայրի մէջ, Դաշնակցութեան դաւանած, բայց երբեք լիարժէք չգործադրած ընկերվարութիւնը մնաց ստուերի, եթէ ոչ ամբողջութեամբ, յետնամասի մէջ (background): Հետեւաբար, Դաշնակցութեան կուսակցական մտայնութեան մէջ հետզհետէ զարգացաւ եւ խորացաւ ժողովուրդ եւ իշխանութիւն եզրերու տարանջատումը՝ որպէս 90ա-կանները խորհրդանշող դիսկուրս: