Ա՛յ քեզ համարձակութիւն։ Միթ՞է չէր վախենում։ Այլեւս վախենար-չվախենար. ասեց այն, ինչ պիտի ասէր ու էլ ոչ ոք կարող էր նրան զսպել։ Թուրքիայում դա այլախոհութիւն չէր։ Սա ազատախոհութիւն եւ ազատախօսութեան յանդգնութիւն էր։ Անլսելի։ Աներեւակայելի։ Եւ ի՛նչ դառը հիացմունքի գետ յորդեց Ստամբուլի փողոցներով 2007-ի Յունուարի 19-ին, երբ սպանութիւնը փարատեց Թուրքիայի եւ հայ եւ թուրք շրջանակներում տիրող կասկածը, թէ իբր Հրանդի համարձակութեան յետեւում ինչ-որ հովանաւորող ուժեր կային։ Պարզուեց, որ Հրանդը այս տեղեկատուական պատերազմի միայնակ զինուորն էր։ Իսկ այդպէս լինում է միայն առասպելներում։