1939-ի ապրիլին Իտալիան օկուպացրեց Ալբանիան: 1940-ի հունիսի 10-ին պատերազմ հայտարարեց Ֆրանսիային, և հունիսի 24-ին նրանց միջև զինադադար ստորագրվեց։ 1940-ի հոկտեմբերի 28-ին Իտալիան հարձակվեց Հունաստանի վրա, որն անձնատուր եղավ (1941-ի ապրիլ) գերմանա-ֆաշիստական զորքերի ներխուժումից հետո։ Իտալական բանակը մասնակցեց նաև Հարավսլավիայի օկուպացմանը (1941—1944)։ 1941-ի հունիսին Իտալիան ֆաշիստական Գերմանիայի հետ պատերազմի մեջ մտավ Սովետական Միության դեմ։ Իտալիան սովետական ռազմաճակատ ուղարկեց զորքեր (8-րդ բանակ), որոնց 1942—1943-ի ձմռանը սովետական բանակը ջախջախեց։ Իտալական բանակը պարտություններ էր կրում նաև Աֆրիկայում: 1943-ի հուլիսին անգլո-ամերիկյան զորքերը ափ իջան Սիցիլիա կղզում։ 1943-ի հուլիսի 25-ին Մուսոլինին տապալվեց և ձերբակալվեց։ 1943-ի սեպտեմբերի 3-ին Րադոլիոյի կառավարությունը զինադադար կնքեց հակաֆաշիստական կոալիցիայի երկրների հետ։ Սեպտեմբերի 8-ին հիտլերյան Գերմանիան սկսեց Իտալիայի օկուպացումը։ 1943-ի սեպտեմբերի 3-ին և 9-ին Իտալիայի հարավում ափ իջան անգլո-ամերիկյան զորքերը։ Իտալացի ժողովուրդը Դիմադրության շարժում ծավալեց հիտլերյան զավթիչների դեմ։ 1944-ին կազմակերպված պարտիզանական բանակի՝ Ազատության կամավորների կորպուսի, միջուկը կոմկուսի ստեղծած գարիբալդիական հարվածային բրիգադներն էին։ 1944-ի ապրիլի 22-ին տարբեր հակաֆաշիստական կուսակցությունների ներկայացուցիչներից, ներառյալ կոմունիստներն ու սոցիալիստները, կազմվեց կոալիցիոն կառավարություն։ Համաժողովրդական ապստամբության հետևանքով 1945-ի ապրիլի 25-ին Հյուսիսային Իտալիան ազատագրվեց հիտլերյան զավթիչներից։