Անկախությունը նախ քաոս ծնեց, անկապ դեսուդենություն, շտապ կարգ հաստատելու վտանգավոր ամենաթողություն, բայցև՝ անկախ պետականության պայմաններում գրականություն ստեղծելու բախտավորություն, որի գիտակցումը հետագայում օգնեց շտկել սկզբի բացթողումները: Անկախությունն օգնեց ազատագրվել բազմաթիվ բարդույթներց, բայց իր հետ բերեց նոր բարդույթներ, որոնք հայ պոեզիան տեղ-տեղ դարձրին անթիրախ, ձևը տիրական դարձրին բովանդակության հանդեպ, հայ արձակը տեղ-տեղ դարձրին բառակույտ, ամենաթողության բարբաջանք, պարապ վախտի խաղալիք, ազատությունն ու անկախությունը առավել հաճախ համաբանվեցին ամենաթողության հետ, որի պատճառով երբեմն կտրվեց ժառանգորդական շղթան ու ավանդույթը դիտվեց իբրև ծիծաղելի կատեգորիա…