Ես անչափ ուրախ կլինեմ, եթե Վիգեն Սարգսյանն ու Շուշան Պետրոսյանը կարողանան ինձ ապացուցել, որ իրենք մեր բանակն ավելի շատ ու ավելի լավ են սիրում, քան ես: Այդ մարդիկ և նրանց համախոհները, ահա, ամեն առիթով դրամահավաք են կազմակերպում բանակի մի հարց հոգալու, զինվորին բուժման ուղարկելու, չգտեմ՝ բանակի համար լվացքի մեքենա առնելու համար: Երբ նրանց որևէ դիտողություն էլ անում ես, թե բանակն, ի վերջո, մեր աղքատ բարեկամը չէ, որին խղճանք ու մի բան տանք մերկությունը ծածկելու կամ ստամոքսը լցնելու համար, նրանք հարձակվում են վրադ՝ դու ի՞նչ մարդ ես, եթե դու ինքդ ոչինչ չես անում, ուրեմն անողին բան չասես: Ու չգտես ինչպես պատասխանել այս գրոհող հայրենասիրությանը: