Արդյոք կարելի է հավատալ, որ արարչագործության հսկա կառույցի ու նրա հրաշալի երևույթի, որ մարդ է կոչվում, նպատակը լինի այն որ նա մի քանի պահ ապրի այս աշխարհում, տառապանք ու ցավ կրի, ճաշակի դառնությունն ու քաղցրությունը, ուտի, խմի ու հրճվանք վայելի, հետո միանգամից ամեն ինչ թողնի ու մահով նրա թղթածրարը առհավետ փակվի: Եթե իրապես այդպես լինի, արդյոք արարչագործությունն անիմաստ ու անօգուտ չի լինի: