Հենց այդ պահին Մուսթաֆան նրա ձախ ձեռքը մեջքին ծալելով՝ բարձրացավ վրան: Այս անգամ ամեն ինչ այլ էր: Մուսթաֆան այլ էր: Մի ձեռքով կուրծքը գրկելով՝ մյուսով շրջազգեստը բարձրացրեց: Զելիհան հանկարծակի ամոթի խոր զգացում ունեցավ: Ստորացման զգացումն այնքան մեծ էր, որ ուրիշ ոչինչ չէր կարող զգալ: Իրեն անկարող զգաց, ամոթից սառեց: Ինչքան էլ անսանձ ու սրախոս լիներ, դաստիարակության ձևը բարոյականության հարցում նրան ավելի շատ բան էր սովորեցրել, քան իրեն թվում էր: Անսպասելի հարձակման պահին կենտրոնացել էր ոչ թե հարձակվողի, այլ իր վրա՝ սեփական հագուստի, սեփական տեսքի վրա: Ներքնազգեստի երևալուց ունեցած ստորացման զգացողությունը մի պահ ամեն ինչ խեղդեց իր մեջ: