Մտապատկերում այդ տեսարանն էլ չխունացավ՝ մայրը ցնցոտիների մեջ շուլալված, ծառաթփերի տակ ուժասպառ պատսպարված: Այդ պահին չհասկացավ՝ ու՞մ կամ թե՝ինչի՞ն էր սպասելու մայրը, հետո, շատ ուշ պիտի գլխի ընկներ հրաժեշտի ծանր պահին մի կերպ արտաբերված խոսքերի ու քրոջը տված նրա պատվիրանի բուն իմաստը: Շարունակեցին անապատի ճանապարհը, որ նրանց հասցրեց Դեյր- Զոր քաղաքը: Տեղի ժողովուրդը, որ արաբներ էին՝ պստիկ, անչափահաս երեխաներին վերցնելու, ապաստանելու առաջարկով էին մոտենում մարդկանց թափորին: Եթե հարազատ մեկի հետ էր երեխան, ապա համաձայնության գալով, առանց երկար-բարակ խոսելու, տանում էին իրենց տուն: Մահվան ճանապարհից իրենց երեխաներին փրկելու հույսով, շատերն էին ընդունում նրանց առաջարկը: Մանիկը, սակայն մոր խոսքերը հիշելով, չէր ուզում Ովսաննայից բաժանվել: Ընկերուհի ուներ, որը նրան հակառակն էր համոզում: Ասում էր, գոնե պստիկը կփրկվի այդպիսով, և որ ինքը՝ ճիշտ այդ նկատառումով է փոքրիկ եղբորը մի արաբի տվել ու չի փոշմանում: Այդ մարդիկ վատ չեն վերաբերում հայերի երեխաներին: Միակ ելքը դա էր, ուրիշ ընտրություն չկա: Հետո կվերադառնան ու կտանեն իրենց հարազատներին ու այլևս երբեք չեն բաժանվի: Մանիկը շփոթված լսում էր: Վախենում էր, որ Ովսանան ճանապարհի դժվարություններին չի դիմանա, բայցև չէր ուզում անծանոթ, օտար մեկին վստահել ողջ մնացած միակ հարազատին: Ներքին տագնապներով ու կասկածներով ուղեկցվող կամուկասի պահին նրան է մոտենում արաբ մի կին, որը հայացքը չկտրելով կապուտաչյա, շիկահեր աղջնակից, (ըստ երևույթին վաղուց էր նրան նկատել), Մանիկին դիմելով, ասում է, թե կուզենար իր մոտ պահել աղջնակին, եթե նա համաձայն է, իհարկե: Կնոջ դիմելու եղանակն է տրամադրու՞մ, թե՝ արագ կողմնորոշվելու պարտադրանքին է ենթարկվու՞մ իսկ գուցե՞ բարեդեմ արաբուհին է վստահություն ներշնչում: Կյանքում ինքնուրույն առաջին որոշումը կայացնող Մանիկը, չհասկացավ, գիրկը ինքը բացեց, թե՝ Ովսաննան էր, որ սահուն մի շարժումով արաբ կնոջ մոտ հայտնվեց: Լուռ, ակնթարթ տևող «արարողություն, որին հաջորդեց Մանիկի վերջին խոստում-խոսքը. «Ովսաննա, ես կուգամ»…