Մանուկ հասակից Տեր Խորենը երազել էր սովորել Երուսաղեմի ճեմարանում և վարդապետ դառնալ։ Նրա հայրը, որը ժամագործ էր Յոզղաթում, խրախուսում էր իր յոթ զավակներից ավագի այդ ցանկությունը։ Սակայն քանի մոտենում էր մեկնելու ժամանակը, Խորենի վճռականությունը թուլանում էր, քանի որ հարևանուհի Մարիամի հանդեպ նրա սերը հարցականի տակ էր դնում նրա վճիռը։ Ի վերջո, Խորենը գերադասեց ամուսնանալ նրա հետ։ Այսպիսով հաշտեցնելով իր սերը Աստծու և կնոջ հանդեպ՝ նա դատապարտված էր ամբողջ կյանքի ընթացքում քահանա մնալ և զրկվում էր Հայոց Առաքելական եկեղեցու նվիրապետության մեջ բարձր դիրք գրավելուց։ Այդուհանդերձ, որևէ ծխում քահանայի պաշտոնը համապատասխանում էր նրա ձգտումներին։ Նա ցանկանում էր Աստծու կամքի գործիքը լինել այն մարդկանց շրջանում, որոնց միշտ ճանաչել էր, կիսել նրանց ուրախություններն ու վշտերը, ապրել նրանց շրջապատում այնպես, ինչպես հովիվն է ապրում իրեն վստահված հոտի հետ միասին։