Պելեի ժամանակ ընդգծված կենտրոնական պաշտպաններ չկային, դարպասապահները չունեին այն որակները, ինչ հիմա, դիրքային-մարտավարական հնարքները դեռևս այդքան զարգացած չէին: Այսինքն` Բուֆֆոնի, Օլիվեր Կաննի մակարդակի դարպասապահներ գրեթե չկային, իսկ Ստամի, Վիդիչի, Թերրիի, Պույոլի պես մի կողմից անմատչելի, իսկ մյուս կողմից նաև դիրքային պաշտպանություն կազմակերպող կենտրոնական պաշտպան հասկացությունը առհասարակ դեռևս գոյություն չուներ: Դե ասվածից արդեն կարելի է պատկերացնել, թե ինչպիսի տարբեր իրավիճակներում են ինքնադրսևորվել, օրինակ. Մեսսին և Պելեն: