Երեւում էր՝ հավաքվածների համար մի տեսակ խորթ էր երկրի վարչապետի ներկայությունը` այդքան մոտ ու մատչելի: Լիսկայի «մտրակին», նրա Տիգրան որդու լպիրշություններին սովոր կապանցիները հոգեբանական ցնցակաթվածի մեջ էին: Մարդկանց համար հեշտ չէր պետության առաջին դեմքին ընկալել հասարակ հագնված, կեպիով, ժպտադեմ, ոչնչով առանձնապես աչքի չզարնող անձի կերպարում: Տասնամյակներ շարունակ բեւեռացված հայ հանրության մեջ դա աննախադեպ երեւույթ էր, եւ կապանցիները չգիտեին, թե մեկ էլ երբ կարող է իրենց վիճակվել նման երջանիկ, եթե չասենք՝ պատմական պատեհություն: