Գիտակցությունը տարբեր եղանակներով կարող է «լինել-Աշխարհի-մեջ»: Աշխարհը կարող է նրան հայտնվել որպես տարբեր գործիքներից կազմված բարդ համակարգ, որի վրա որոշակի ձևով ազդելու համար պետք է ազդել համակարգի որոշակի բաղադրիչների վրա: Այդ դեպքում յուրաքանչյուր գործիքը մեզ ուղղորդում է դեպի մի ուրիշը և գործիքների ամբողջությունն ընդհանրապես, չկա բացարձակ գործողություն և ոչ էլ որևէ արմատական փոփոխություն, որ հնարավոր լինի անմիջապես ներմուծել այս աշխարհ: Պետք է ձևափոխել որևէ յուրահատուկ գործիք, բայց ուրիշ գործիքի միջոցով, ինչը մեզ ուղղորդում է մեկ ուրիշին, և այդպես` մինչև անվերջություն: Բայց աշխարհը կարող է գիտակցությանը երևալ` որպես ոչ գործիքային ամբողջություն, այսինքն` փոփոխելի առանց միջնորդի և մեծ զանգվածներով: Այս դեպքում աշխարհի կատեգորիաներն անմիջապես ազդում են գիտակցության վրա. դրանք գիտակցության համար ներկա են առանց տարածական բաժանման (առանց հեռավորության, օրինակ` դեմքը պատուհանի ապակու հետևից մեզ վախեցնում է, և բոլորովին անհրաժեշտ չէ, որ պատուհանը բացվի, նա մտնի սենյակ և այլն):