Սակայն ներկայիս հետարդիականության հարացույցի ներքո, երբ փորձ է արվում կենսունակ դարձնել ձևն առանց բովանդակության, թերևս, կարելի է ասել, որ հնարավոր է նաև պետություն առանց գաղափարի, այնպես ինչպես հնարավոր է ընտանիքը առանց տղամարդու և կնոջ փոխհարաբերության և սերնդի վերարտադրության, ահաբեկչությունն առանց ահաբեկման պահանջի, ժողովրդավարությունը՝ միակուսակցու-թյան պայմաններում կամ Ախթամարի Սբ Խաչ եկեղեցին՝ առանց խաչի: Այս թվարկումը կարելի է անվերջ շարունակել: Սակայն ձևն առանց բովանդակության կարճ կյանք ունի. այն պահպանվում է իներցիայի ուժով, որն ուշ թե շուտ մարում, անէանում է: