Ոտքերը լայն դնելով հավասարակշռությունը պահպանելու համար, նա բռնեց սայլակի կոթերից։ Երբ այն բարձրացրեց, ձեռքերի մկանները դողում էին։ Երկու անգամ նա քիչ էր մնում շուռ տար սայլակը, սակայն նրան հաջողվեց հասնել մինչև գոմի հետևում գտնվող աթարի կույտը։ Գոմ վերադառնալով՝ երեխան հենվեց պատին և մի քիչ հանգստացավ։ Անհրաժեշտ եղավ ծանր բեռնված սայլակը քշել երկրորդ անգամ, և այդ երթն ավելի դժվար էր, քան առաջինը։ Հետո Թովմասը թարմ ծղոտ փռեց հատակին։ Նա բահը մեխից կախեց և երկար տրորեց ձեռքերը։ Ահա՜։ Գործը խնամքով էր արված։ Երեխային չէր հուզում այն միտքը, որ այդ աշխատանքն անիմաստ էր։ Հայրը կհպարտանար իրենով։ Վերջին հայացքը գցելով իր արած աշխատանքին, Թովմասը դուռը ծածկեց ու փականը հրեց։