[6] Որպես մոտեցման տիպիկ օրինակ տես՝ Մանանդյան Հ. Հ. «Քննական տեսություն հայ ժողովրդի պատմության», հատոր 2, Երևան 1978, էջ 80, որտեղ բազմավաստակ հեղինակը գրում է. <Երրորդ դարի պատմական անցքերը ներքև մենք տալու ենք համաձայն հունա-հռոմեական աղբյուրների, որոնց օգնությամբ, ինչպես կտեսնենք, նաև որոշվում են Ագաթանգեղոսի վիպական ավանդության մեջ եղած իրական պատմական հիշողությունները>: Ինչո՞ւ են կիրառության մեջ դրվում միայն հունա-հռոմեական աղբյուրները, ինչո՞ւ ՙվիպական՚ և ի՞նչ կարիք կա մեր պատմության այս փառահեղ հատվածը նման անտեղի շռայլությամբ հռչակել անիրական, մնում է վճռականորեն անհասկանալի։