-Նախ մենք հասարակական մի կացութաձևից անցանք մեկ այլ համակարգի։ Երբ ամեն ինչ փոխվում էր կինոն չէր կարող չփոխվեր։ Տարօրինակ մի փաստ՝ անկախության առաջին տարիներին մեր կինոն լուրջ կորուստներ ունեցավ մեկը մյուսի ետևից կյանքից հեռացան ռեժիսորներ Հենրիկ Մալյանը, Ֆրունզե Դովլաթյանը, Գրիգորի Մելիք- Ավագյանը, Բագրատ Հովհաննիսյանը, Դմիտրի Կեսայանցը, որոնց հետ անկախության սերունդը չհաղորդակցվեց։Այսինքն բնականոն սերնդափոխություն տեղի չունեցավ։Այսօրվա խաղարկային կինոն կարելի է համարել առկայծումների և որոնումների կինո։ Մեկ-երկու հետաքրքիր ֆիլմեր կան, սակայն դրանք ազգային կինոյի եղանակ չեն ստեղծում։ Այս տարիների ընթացքում մենք չստեղծեցինք այնպիսի մի հզոր մշակույթ, որը տեր կդառնար ազգայինի ժառանգականությանը։Ազգային մշակույթի ճանապարհը իրեն կվերագտնի այն ժամանակ, երբ մենք հրաժարվենք թամաշայնությունից, փայլուն ու նախշուն մշակութային գործերից։ Ցավոք միջակությունը խեղդում է ամենուր։ Կրկնում եմ՝ չնայած կան հետաքրքիր գործեր, սակայն դրանք կորչում են համընդհանուր միջակությունում: