Բոլորը	լուռ	նայեցին	միմյանց	երեսին, հետո	Միքայելին: Նկատողությունը	վերին	աստիճանի	հանդուգն	էր	և	թունալի: Ամենքը	սպասում	էին	Միքայելի	ավելի	վիրավորական	պատասխանին: Քյազիմ-բեգը	բեղերը	հաճույքից	սրում	էր, որ	վեճի ամենախիստ	պահին	պիտի	առիթ	ունենար	միջամտելու	և	ընկերներին	նախատելու: Իշխան	Նիասամիձեն	դեմքով նշաններ	էր	անում	Մոսիկոյին, որ	լռի: Իսկ	Պապաշան, շոգից	հոգնած	ոչխարի	պես, գլուխը	դեսուդեն	էր	ծռում: Նա	ուրախ կլիներ	ազատվել	անախորժ	վեճին	վկա	լինելուց, զարմանալի	մարդիկ	են	այդ «ջահելները», ասեն	մի	չնչին	բան	նրանց սրտին	դիպչում	է: