-Ես քեզ կբուժեմ,- միանգամից վճռեց Սաթենիկը եւ վիրավոր կռունկին տաք կրծքին սեղմելով, գնաց նորից, մխրճվեց ծմակի մեջ։ Իսկ կռունկների երամը երկնքով թռչում ու հետեւում էր Սաթենիկին, չիմանալով, թե նա ինչ պիտի անի իրենց ընկերոջը։ Սաթենիկը կռունկին տարավ այնտեղ, ուր գիշերում էր ինքը։ Դա անսովոր մի դղյակ էր, ավելի ճիշտ՝ ընկուզենու փչակ, որ դեռ Սիմոնի կենդանության ժամանակվանից էր մնացել։ Ծառի բարձր ճյուղերի արանքում, բնի վրա վայրի մեղուներն են բույն դրել։ Մեղուները սիրում էին Սաթենիկին եւ նրան կարճ Սաթիկ էին անվանում։ Սաթիկը քանի-քանի անգամ է վայրի մեղուներին փրկել մեղրասեր արջի ու նրա քոթոթների ոտնձգություններից։ Եվ մեղուներն ուզում էին ամեն կերպ երախտապարտ լինել։ Առաջին անգամ, երբ նրանք մեղրով հյուրասիրել են Սաթիկին, վերջինս հրաժարվել է.