Է) Նախարարը քանիցս հղում արեց լեզվի օրենքին՝ հիշեցնելով, որ մեր պետական լեզուն հայերենն է։ Մի ձրի խորհուրդ էլ տամ։ Դա բոլորը գիտեն, որ նաև Սահմանադրությամբ է ամրագրված։ Այսուհետ օրենքին հղում անելիս մյուս դրույթը կհիշատակես, որով Հայաստանի Հանրապետությունում պաշտոնական լեզու է հռչակված ԳՐԱԿԱՆ ՀԱՅԵՐԵՆԸ։ Սա հաճախակի՛ պիտի հիշես ոչ միայն նրա համար, որ լեզվական օրենսդրության հսկողությունը քո գերատեսչությանն է հանձնված, որի համար ոչինչ չես անում, այլև սեփական խոսքիդ նկատմաբ հսկողական վերաբերմունք մշակելու։ Լավ չեմ զգում, երբ երկրիս կրթության բարձրագույն մարմնի ղեկավարը «ա» օժանդակ բայով է խոսում, օտար լեզվի հայեցակարգի վտանգավոր դրույթներին էլ հակազդում է ոչ այլ կերպ, քան հետևյալ ձևով. «Մեզ պետք ա՞ օտար լեզու։ Եթե պետք չի, էկեք բարբառով խոսալով քայլենք»։ Իհա՛րկե պետք է, հարգելի՛ նախարար, բայց անկախ օտար լեզվի պիտանության չափից՝ կվայելեր, որ նստած վիճակումդ էլ ՀՀ պաշտոնական լեզվով խոսեիր, որի չապահովումն ինքնին օրենքի խախտում է, առավել ևս՝ վեհիդ պարագայում։ Վատ եմ զգում, որ երկրիս կրթության նախարարի խոսքը հակոտնյան է հայերենի գրական հնչարտաբերության, որ մի ամբողջ հարացույց է կազմում, և օգտակար կլինի՝ մեր ուսուցիչներն այդ ցանկը ներկայացնեն գրատախտակին՝ որպես վարժություն՝ պահանջելով դրանց ուղղախոսությունը։ Սա՛ էլ ձեզ՝ ցանկը.