Մասլոյի «Երրորդ ուժի հոգեբանության տեսությունը» նույնիսկ թույլ է տալիս գրական վերլուծաբաններին քննադատաբար հասկանալ, թե ինչպես են հերոսները արտացոլվում մշակույթի եւ պատմության մեջ: Այն նաև թույլ է տալիս վերլուծաբաններին հասկանալ հեղինակի նպատակային ուղերձը և հասկանալ հեղինակի հոգեբանությունը: Տեսությունը ենթադրում է, որ մարդը բնույթ ունի բնության մեջ, որը ցույց է տալիս իրենց իսկական «ինքնակառավարումը» և դա ենթադրում է, որ այդ բնույթի կատարումը ապրելակերպն է: Այն նաև ենթադրում է, որ նյարդաբանական զարգացումը խոչընդոտում է բնության իրողությունը, քանի որ անձը ձեռք է բերում իր իսկական ինքնությունը: Հետևաբար, գրական հնարքները արտացոլում են բնույթ և հեղինակային բնական ինքնություն: «Երրորդ ուժի հոգեբանության և գրականության ուսումնասիրության» մեջ Փարիզը[34] պնդում է. «Դ.Հ. Լոուրենսի« անխոհեմ անգիտակիցը» «իրական ինքնության համար փոխաբերություն է»։ Այսպիսով, գրականությունը հեղինակավոր գործիք է, որը ընթերցողներին թույլ է տալիս զարգացնել և կիրառել քննադատական ​​հիմնավորումներ զգացմունքների բնույթում: