— Ինչ	արի՛ր, արի՛ր. գլուխդ	ա՛ռ, կորի՛, գնա՛	Փամբակ, Թիֆլիզ, ռսի	հողը: էս	երկրումը	քո	արևը մեր	մտավ, քո	օրը	խավարեցավ, քո	ճրագը	հանգավ: Թոփի	բերանն	ա՝ քո	ջանը: Քանի	ոտքը խաղաղ	ա, քանի	ջիլավդ	ձեռիդ	ա, քանի	բերնումդ	շունչ	կա, ոտումդ՝ թաղաթ, փախի՛ր, գլխիդ ճարը	տե՛ս: Մնաս	էլ, ձեր	տունը	բոլոր	սուրը	կքաշեն, գնաս	էլ` էն	բաբաթ. քեզ	էլա	ճա՛ր	արա: Քո հերը	քեզանից	ղայրու	էլ	զավակ	չունի. նրա	օջախի	ծուխը	մի՛	կտրիր, ձեռներդ	արնոտ	արիր. սարդարի	ֆառաշներին	ես	սպանել, տո՛, ա՛նիրավ, մեկ	միտք	արա՛	է՛լ: Դրանց	արինը	քեզանից կուզեն. դրանց	տերերը	հիմիկ	կատաղել, փրփրել	իրանց	միսն	ուտում	կըլին, ի՞նչ	ես	փետացել, կանգնել. էլ	ո՞ր	օրին	ես	մտիկ	տալիս: Քյահլան	ձին՝ տակիդ, չարազ-ասպաբը՝ վրեդ. մեկ	կտոր հաց	ո՞րտեղ	ըլի, որ	չճարես: