«Պէտք է ըսել, որ բաղ­դատ­մամբ այլ սրահ­նե­րու, որոնք տասն­եակ տա­րի­ներ հրա­պա­րա­կի վրայ են, մեր ցու­ցաս­րա­հը ար­դէն առա­ջին տարի­էն յա­ջո­ղու­թիւն ու­նե­ցաւ: Շատ մարդ այ­ցե­լեց այս եր­կու տար­ուան ըն­թաց­քին, ին­չը կը նշա­նա­կէ, որ մար­դիկ հե­տաքրքր­ուած են եւ կը քա­ջա­լե­րեն: Այ­ցե­լու­նե­րը ե՛ւ հայ էին, ե՛ւ տե­ղա­ցի, նա­եւ` օտար­ներ: Ես շատ սրահ­նե­րու հետ կը գոր­ծակ­ցիմ եւ ըսեմ, որ այս վեր­ջին տա­րի­նե­րուն բո­լորն ալ գան­գատ ու­նին` թէ՛ այ­ցե­լու­նե­րու թիւի եւ թէ՛ մար­դոց հե­տաքրք­րու­թեան առու­մով, բայց մեր ցու­ցաս­րա­հը այդ սիւ­նա­կին մէջ չէ: Ատոր պատ­ճառ­նե­րէն մէկն ալ թե­րեւս այն է, որ լուրջ աշ­խա­տանք կը տա­նինք ար­ժէ­քա­ւոր գոր­ծեր ընտ­րե­լու, միշտ լա­ւա­գոյ­նը ցու­ցադ­րե­լու առու­մով, չենք ու­զեր, որ մեր մա­կար­դա­կը ցած­նայ: Ես ցու­ցաս­րա­հին վար­չու­թեան մէջ եմ, եւ ամէն ինչ կ՛ընենք` ար­դէն ստեղծ­ուած մա­կար­դա­կը պա­հե­լու հա­մար: Անձ­նա­պէս արա­բա­կան սրահ­նե­րու հետ շատ աշ­խա­տած եմ եւ եր­բեք տար­բե­րու­թիւն չզգա­ցի մեր եւ իրենց սրահ­նե­րուն մի­ջեւ, մեր ցու­ցաս­րահն ալ իր բարձր մա­կար­դա­կին վրայ է: Միշտ լա­ւա­տես ենք, յու­սանք, որ մեր աշ­խա­տանք­նե­րը պա­րա­պի չեն եր­թար, ժո­ղո­վուր­դը կը հա­ւա­տայ մեր գոր­ծին, միշտ կը քա­ջա­լե­րէ: Արեւ­շա­տու­թիւն կը մաղ­թեմ նա­եւ տնօ­րէ­նու­թեան եւ Լիւ­սի Թիւ­թիւնճ­եա­նին»: