2011 թվականի փետրվարի 13-ին Վիքիփեդիա կայքը տեղեկատվություն տրամադրեց իմ հոր՝ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի, Սփյուռքահայության հետ մշակույթային կապերի կոմիտեի հիմնադիրներից մեկի մասին։ Հորս կենսագրությունը արժանի է առանձին տեղ զբաղեցնելու ֆաշիզմի և եղեռնի դեմ պայքարողների կյանքի պատմությունների շարքում։ Մի քանի օր առաջ Ռուսաստանի վարչապետը՝ Վ,Վ, Պուտինը դիմեց մոտ և հեռավոր արտերկրներին, չմոռանալ և կեղտով չլվալ 1941-1945 թվականների ֆաշիզմի դեմ պայքարողների հիշատակը։ Այդ հայտարարության կապակցությամբ, նաև իմ վաղեմի ցանկությամբ ներկայացնելու համաշխարհային հանրությանը և իմ ժողովրդին անտիֆաշիզմի պատմությունը (մինչ ներկայացնելը հորս գործունեությունը հայկական դիվանագիտության ասպարեզում) պարտավոր եմ լույս սփռեմ 1943 թվականի Բաքվի դեպքերի վրա։ Նշում եմ, որ 1943 թվականին «մուսաֆաթականները» գործելով ռազմաճակատի թիկունքում՝ Բաքվում, նպատակ ունեին ֆաշիստական Գերմանիայի և Թուրքիայի հետ պայմանավորվածությամբ, պայթեցնել Բաքվում գտնվող բոլոր նավթուղիները, որոնք տանում էին դեպի Ստալինգրադի պաշտպանություն։ Ստալինգրադի անկման դեպքում թուրքական զորքերը, որոնք արդեն տեղակայվել էին Հայաստանի սահմանի երկայնքով, անմիջապես մտնում էին պատերազմի մեջ Գերմանիայի կողմից։