Շատ չանցած՝ Ստեփանանց Ավետիսն էլ ծուղակն ընկավ, բայց դա շատ կարճ տեւեց։ Էլի «պարտիական» ժողով էր։ Զառունց Սարգիսը զեկուցում կարդաց ու վերջացրեց «Կեցցե Լենինը», «Կեցցե Ստալինը» բացականչություններով։ Ավետիսը, որ զեկուցողի կողքին գլուխը սեղանին՝ ձեռքերի վրա, ննջում էր, ծափերից վեր թռավ, հանկարծ ձախ ձեռքը հարազատի արքով տարավ-բերեց, թե. «Լիհա իստի մի թավս խփես... Ավա, դվանց հինչնա «կեցցե», որ ասում ես» («ր» տառերը «վ» են նրա լեզվի վրա)։ Վերեւից մարդ կար ժողովում։ Վերջինս խիստ նայեց Զառունց Սարգիսին. «Դու էլ ասում ես՝ անմեղ-անգրագետ մարդ է, էլի, ուզում ես «սվաղել», անցնել»։ Իսկ իրականում ի՞նչ էր եղել, որ գործը հասել էր «վերեւին»։ Նախագահ Շամիրն ասել էր. «Ավետիս, նալոգը բերել են բոլորը, դու ես մնացել»։ Ավետիսը բոստանից էր գալիս, սպիտակ էշի վրա նստած, ոտքերը լայն-լայն կախած, էշն էլ Սաքունց աղբյուրից ջուր էր խմում։ Ավետիսը նայեց-նայեց նախագահին ու թե. «Շամիվ, բեվելը կբեվեմ է, ամա մի ասա տեսնեմ՝ էդքան բուվդը, ձուն, պանիվը, ով հավաքում եք, հինչ ըք անում»։ Շամիրն էլ՝ թե՝ տանում ենք, է՜, ուղարկում Անգլիա, Ամերիկա, Ֆրանսիա, որ բոլորին հեղափոխենք, մեզ նման սովետ ստեղծեն։ «Վա՜,-զարմացած բացականչել է Ավետիսը,-ավա, էդ Ստեփանանց Ավետիսը հինչա տեռալ, ով համ ուվան ռեխը հվաքե, համ Ֆվանսիայի»։ Սա էր։ Եվ, զրընգ հա զրընգ, ձենը գնացել է՝ մեկը օխտը դարձած, հասել է վերեւին։ Հիմա Ստեփանեց Ավետիսի բանը կրկնակի բուրդ է։ Տարան։ Շրջանում դրան էլ գիժ դուրս բերին՝ ութսունն անց, ծեր մարդ էր, մի օր «նստեց», եկավ, բայց լուր չուներ Գալուստից։ Հետո շենացիներին պախարակող լուր տարածվեց շրջանով մեկ, իբր վերեւներում ասած լինեին. «Թեկուզ Զառունց ցեղին են խենթ ասում, բայց մեր տեսածը տեսած է՝ ամբողջ գյուղով էլ գժեր են»։