Այսօր թատրոնի վիճակը թողնում է ծայրաստիճան տխուր տպավորություն: Ոչ միայն պիեսները չեն հուզում, այլև, ավելի մեծ չափով՝ բեմադրություները։ Կինոն, երաժշտությունը և ճարտարապետությունը որոշակի աշխուժացում են ապրում: Սակայն չեմ կարող չնշել մի, արդեն հիվանդություն դարձած, հանգամանք։ Մենք միշտ ուշանում ենք։ Երբ մենք ինչ-որ բան արդեն հասկանում ենք և սկսում ենք լավ կամ վատ իրագործել, ժամանակն արդեն զբաղվում է ուրիշ հարցերով։