— Ներիր, որ	պալատս	շքեղ	չէ, բարեկամ, — ասաց	Օսեփ	ապերը	կատակով, — ի՞նչ	անեմ, անիծված	հորերիս	փորերը չորացել	են, կաթիլ-կաթիլ	են	նավթ	տալիս: Այսր	րոպեիս	էլի	խողովակը	ծռվեց	նոր	հորի	մեջ, խաթաբալի	մեջ	ընկա: Տասը րոպե	ինձ	ներիր, իսկույն	կգամ: Կանչիր	ծառային, ինչ	որ	քեֆդ	է, հրամայիր, որ	պատրաստի	քեզ	համար: Ա՜խ, հոր փորողների	վիզը	կոտրվի...