Վերջին ակնարկով մը, եկէ՛ք, անդրադառնանք ե՛ւս մէկ նամակի, ուր Պրն. Երուանդ Սամուրեան, Կարին քաղաքէն, այսէս կ’արտայայտուի իր 5 Յունուար 1918 թուակիր նամակին մէջ: « Հիմա զինուոր եմ Կարին. ազատութեան եւ մահուան ժամեր են: Կամ պիտի մեռնինք, եւ կամ թէ պիտի լուծենք մեր վրէժը չար գազանէն: Եթէ սիրտերնիս չի հանգիստ ըլլար. մեր սիրելիները բանտերու մէջ ինչ տեսակ չարչարանքներով նահատակուեցան: Միթէ կրնա՞մ մոռնալ ես այս բաները: Ի՜նչ քար սիրտ պիտի ունենամ, որ չերթամ, վրէժս լուծեմ:”