Այս դասին պատկանող վարակիչ հիվանդություններն ունեն որոշակի համաճարակաբանականյուրահատկություններ, որոնք կարևոր նշանակություն ունեն նրանց դեմ ճիշտ հակահամաճարակային միջոցառումները կիրառելիս։ Այս հիվանդություններն ընդգրկում են տարածվածության որոշակի ոլորտ, որը համընկնում է փոխանցողների և վարակի աղբյուր հանդիսացող զանազան կենդանիների տարածվածության սահմանների հետ։ Ուրիշ խոսքով, այս հիվանդությունները մեծամասամբ հանդիսանում են էնդեմիկ հիվանդություններ, երբ առկա է արտաքին միջավայրի զանազան գործոնների (արտաքին օդի ջերմության և հարաբերական խոնավության, վարակի շտեմարանի և փոխանցման գործոնների առկայություն ևայլն) օպտիմալ պայմանները։ Օրինակ՝ Արարատյան դաշտավայրի պայմաններն էնդեմիկ են մալարիայի համար։ Նման օրինաչափությունը, իհարկե, բացակայում է ոջլային տիֆերի ժամանակ։ Արյունային ինֆեկցիաներն օժտված են բավականին վառ արտահայտված սեզոնայնությամբ։ Մի շարք ինֆեկցիաներ՝ մալարիա, պապատաչի տենդ և այլն, ավելի հաճախ լինում են ամռան և աշնան, պարազիտային տիֆերը՝ գարնան և ձմռան, զանազան էնցեֆալիտները՝ գարնան, ամռան, աշնան ամիսներին։