Վիրավորական	ընդունելությունն	Իսահակ	Մարութխանյանի	սրտում	գրգռել	էր	բնական	չարությունը: Նա	կամենում	էր Միքայելին	օգնել, ազատել	նրան	եղբոր	անտանելի	հովանավորությունից, դարձնել	ինքնագլուխ, և	հանկարծ, այդ	մարդը, շնորհակալ	լինելու	փոխարեն, վռնդո՞ւմ	է	իր	տնից	նրան, այն	էլ	քրոջ	հետ: Ուրեմն	Մարութխանյանը	հավիտյան	պետք	է հույսը	կտրի՞	միլիոններից: Ո՛չ. այդքան	էլ	հեշտ	չէ	նրան	զրկելը: Նա	չի	թողնիլ	Ալիմյաններին	մենակ	վայելելու	Մարկոս աղայի	հարստությունը: