Մայրը	կտրեց	նրա	ճանապարհը: Այս	անգամ	արդեն	նա	անպատճառ	պիտի	իմանա	աղջկա	ցավը: Գիշերն	անքուն, ցերեկն անգործ, ոչ	կարգին	ուտում	է, ոչ	խոսում, ոչ	էլ	առաջվա	պես	կարդում: Նույնիսկ	հորաքրոջ	երեխաները	գանգատվում	են, թե	վարժուհին	դաս	չի	տալիս	նրանց: Ման	է	գալիս	քնածի	պես, օր-օրի	վրա	լղարում	է, դեղնում, չորանում: Ասա, որդի, ասա, որ	չարն	է	քեզ	տանջում, ո՞ւմ	անեծքն	է	պատժում	մորդ: Կարելի	է	հորդ	մրմունջներն	են	մաշում	քեզ, չէ՞	որ	սկսել	ես գանգատվել	նրանց	դեմ... Հիվանդ	ու	աստծուց	պատժված	մարդուց	կարելի՞	է	նեղանալ: Այսօր-վաղը	կկտրվի	նրա անբախտ	կյանքի	թելը: Ա՜խ, կար	ժամանակ, որ	նա	էլ	հայր	էր, քեզ	համար	ոչինչ	չէր	խնայում, պահում	էր	քեզ	ինչպես աչքի	լույս: Նա	չէ՞ր, որ	քեզ	ուսում	էր	տալիս	ու	կրթում	մեծամեծների	աղջկերանց	պես: Մի	օր	մազիկի	վարժուհին	էր գալիս, մյուս	օրն	երգ	սովորեցնողը: Ուրախանում	էր	երեխայի	պես, երբ	երգում	էիր	ու	պիանո	ածում: Ախ, Շուշանիկ, Շուշանիկ, երանի՜	այն	օրերին, անցան, գնացին, մորդ	սրտում	դառը	վիշտ	թողնելով: Այժմ	ձայնդ	խեղդվել	է	կոկորդումդ, չես	երգում, մատներդ	կոշտացել	են	տնային	աշխատանքից, պիանո	չունես, որ	նվագես: Որդի, շատ	մի՛	մտածիր, համբերիր: Ա՜խ, սև	լիներ	այն	օրը, երբ	հայրդ	կոտր	ընկավ, եկավ	այս	սև	աշխարհը: Ասա, ի՞նչ	է	պատահել, որդի...