Սմբատը	դիտում	էր	աննման	տեսարանն	ու	հրճվում: Բայց	նրա	հրճվանքի	մեջ	կա	զորավոր	թույնի	մի	կաթիլ, որ փոթորկում	է	նրա	հոգին	և, սիրտն	սկսում	է	աղի	արցունք	թափել: Բնության	թովիչ	արթնումը	հիշեցնում	է	նրան	իր	կյանքի վաղաժամ	նիրհը: Մոռանում	է	շուտով	բոլորը` և՛	Միքայելին	իր	խմբով, և՛	հայրական	գործերը, և՛	կեղծ	ու	ոչ	կեղծ կտակները	և՛	եղբոր	օր-օրի	վրա	սաստկացող	սպառնալիքները: Ամեն	ինչ	և	ամենքին, բացի	զավակներից: Ա՛հ, մի՞թե	բյուր անգամ	նա	երջանիկ	չէր	լինի. ապրելով	կիսամերկ, կիսանոթ, լիներ	ազատ, չունենար	ամուսնական	ձախորդ	վիճակը, ինքն	իր	մոլորությամբ	չխորտակեր	իր	կյանքը, ութ	տարի	առաջ...