Առաջնորդ Սրբազանը իր պատգամը տալով, վեր հանեց օրւայ աւետարանական հատւածում հինգ հազար կերակրման հրաշքում յիշւած հինգ նկանակ հացի բազմացման պատկերը, փոխաբերութեամբ այն ներկայացնելով իբրեւ բաշխւող իրականութիւն. «Հացը բաշխւում է եւ կեանք է տալիս: Քրիստոս իր մարմինը նաեւ հացի խորհրդանիշով բացատրեց, որը բաշխւեց համայն մարդկութեան փրկութեան ի խնդիր: Մարդկային ընկերութեան ամէնից փոքր բջիջում՝ ընտանիքում եւս իբրեւ հաց բաշխւող անձեր կան՝ ծնողները, որոնք իրենց կեանքը զոհում են իրենց զաւակների համար: Նաեւ կան մեր հաւաքական կեանքի համար իրենց անձը զոհաբերողներ: Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Արամ Ա Վեհափառ Հայրապետը հայոց հովւապետի ծանր բայց քաղցր լուծը իր ուսերին վերցրեց 23 տարիներ առաջ, Աստծու եւ մեր ժողովրդի առջեւ կատարելով իր նւիրական ուխտը: Կաթողիկոսական այս Սուրբ Աթոռն էր, որ տիրութիւն կատարեց ցեղասպանւած հայ ժողովրդի զաւակներին, նրանց հետ քայլելով աքսորի ու մահւան ճանապարհից եւ նրանց հետ յարութիւն առաւ մեռելներից: Սփիւռքում, երբ մեր հայրենիքը տւայտում էր սովետական անհաւատ վարչակարգի ճիրաններում, երբ հոգեւորականները աքսորւում եւ սպանւում էին անխնայ, ո՞վ տիրութիւն առաւ Սփիւռքահայութեան, եթէ ոչ Մեծի Տանն Կիլիկիոյ կաթողիկոսութիւնը: Ո՞վ բացեց հոգեւոր դպրանոցը Անթիլիասում, նոր հոգեւորական սերունդ պատրաստելու համար: Ո՞վ բացեց հայոց դպրոցները, գրեթէ բոլո՛ր գաղութներում, Կիրակնօրեայ վարժարանները, Միութիւնները, երիտասարդական խմբաւորումները եկեղեցիների շուրջ համախմբւած, կամ ո՞վ կառուցեց այսքա՜ն եկեղեցիները աշխարհի չորս ծագերին, եւ այն էլ ցեղասպանւած ժողովրդի արդար քրտինքով, եթէ ոչ Կիլիկեան Սուրբ Աթոռը, պահպանելու համար Սփիւռքահայ նոր սերունդների քրիստոնէական դիմագիծն ու հայի ինքնութիւնը: Վերջապէս, Հայաստանի անկախացումից յետոյ, ո՞վ դարձաւ ռահվիրայ հայրենակերտման սրբազան առաքելութեան, եթէ ոչ Սփիւռքը, իր նիւթաբարոյական ներդրումով, քաջալերանքով Մեծի Տանն Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան: