Զորայր Խայափյանի «Հեղեղը» գեշ գործ չէր: Թարմություն ուներ, կենդանություն, առողջ մթնոլորտ: Բայց դժվար էր մտածել, թե խոստումն էր գեղեցիկ այն նվաճումին, որ «Որտե՞ղ էիր, մարդ աստծո» վեպն է` հանգրվանային երկ, իրեն համար և հայ վիպագրության ընդհանրապես: Անսպասելի ոստում մը կատարված է վիպական ստեղծագործության բոլոր մարզերում մեջ, Խալափյան հասած է լայնածավալ ու համապարփակ վեպի տիրապետումին, ստեղծած է ուրույն տիեզերք, իրագործած յուրահատուկ ոճով ու կառույցով հատկանշվող ինքնուրույն երկ: