Գրաքննադատ Սուրեն Աբրահամյանն ընդգծեց, որ գիրքը մեր գրականության վերջին չորս տասնամյակի մի ամբողջ գրապատմական ընթացքի ամբողջություն է: «Նա նկարագրում է Հայոց աշխարհի վերելքներն ու անկումներն այս հանգրվանում, բայց Դավիթ Հովհաննեսի գրականության ակունքները սկիզբ են առնում մեր դարավոր պոեզիայից: Որքան նա մոտենում էր Չարենցին, այնքան զտվում էր, և նրա անհատականությունն ավելի համակարգված և ամբողջական էր դրսևորվում»,-ասաց նա: