Հայաստանի իշխանությունների համար իրական գլխացավանքն այլ տեղ էր. Եվրամիության հետ համաձայնագիր, այո, ստորագրեցին, բայց լավ կյանքից չէր, որ ստորագրեցին եւ ոչ էլ սեփական կամքով էր: Երկրի կենսագործունեությունը պահելու միջոցները սպառվել էին, իսկ արտաքին պարտքն աճում է: Փող է հարկավոր: Բայց դրա դիմաց չափազանց թանկ պետք է վճարել. ինչպե՞ս դուրս գալ դատական ​​համակարգի ժողովրդավարացման եւ կոռուպցիայի դեմ պայքարի ուղղությամբ ստանձնած պարտավորությունների բեռան տակից: Եվրոպացիներն ասացին, որ գումար կտան եւ այն էլ՝ բավական պատկառելի, բայց միայն պայմանով՝ եթե Հայաստանը կատարի իր հանձնառությունները: Այստեղ էլ առաջ եկավ գլուխկոտրուկը, ու պետք էր մի բան մտածել: Եվ, ինչպես արդեն նկատելի է, Հայաստանի իշխանությունները կրկին գործի դրեցին ժամանակի քննությունը բռնած ռազմավարությունը` «թափ տալ» հայ ազգին ու Եվրոպային: