Ի վերջոյ, Աղւան Յովսէփեան, մեր հողերուն պահանջատէր ներկայանալով հանդերձ, կարեւորութեամբ կընդգծէ, որ «Հայոց Ցեղասպանութեան միջազգայնօրէն ճանաչումը Հայկական Հարցի լուծման եւ, ընդհանրապէս, հայ-թուրքական յարաբերութիւնների համապարփակ կարգաւորման սոսկ մէկ բաղադրիչն է – խիստ կար– որ, բայց ընդամէնը մէկ բաղադրիչը: Իսկ Հայկական Հարցի լուծումը եւ հայ-թուրքական յարաբերութիւնների կարգաւորումը, որն ունի զուտ իրաւական բնոյթ, պէտք է լուծւի իրաւական հարթութիւնում, միջազգային իրաւունքի հիմնարար սկզբունքների հիման վրայ: Դա նշանակում է, որ համապատասխան միջազգային-իրաւական փորձաքննութիւնների պէտք է ենթարկւեն հայ ժողովրդին, նրա տարածքներին առնչւող բոլոր միջազգային պայմանագրերը՝ Բեռլինի կոնգրեսից սկսած մինչեւ վերջին հայ-թուրքական չվաւերացւած պայմանագիրը: Հակառակ դէպքում՝ մենք կունենանք այն, ինչ ունենք»…