Սիմոնի թաղումը կազմակերպում է Սաթենիկը՝ թագավորական պատվով, հարեւան երկրներից բերած օգնություններն ու ոսկիներն էլ, իբրեւ ցավակցելու նշան, ետ տերերին է ուղարկում։ Հիմա էլ ուրիշ մրցույթ է սկսվում հայկական թագավորների մեջ՝ ով կկարողանա տիրանալ գեղեցկուհի Սաթենիկին, իր կինը դարձնել։ Ոսկիով ու ադամանդով բեռնված քարավաններից մեկը գալիս է, մեկը գնում՝ ինչպես եկել էին։ Սաթենիկը անդրդվելի էր։ Եվ մի օր էլ հազար ու մի բանակով գալիս, ավերում են Սպիտակաշենը, քար-քարի վրա չեն թողնում։ Ճիշտ է, Սաթենիկը Սիմոնի զենքն ու զրահը առած, Թռչկան ձին հեծած կռվում է շենացիների գլուխն անցած, բայց, ի վերջո, թշնամուն հաջողվում է շենը ավերել։ Իսկ Սաթենիկ թագուհին պահվում է Նախշուն քարի ծմակներում։ Չէր ուզում հեռու գնալ, որովհետեւ Սիմոնը ամփոփված էր շենից ներքեւ գտնվող Թեղուն տակ կոչվող հանգստարանում, եւ ամեն գիշեր այցելում էր Սիմոնի շիրմին, զրուցում հետը։ Այցելության գնալիս հագնում էր սպիտակ-սպիտակ, ծմակի ճերմակ ծաղիկներից ու վարդերից հյուսած իր զգեստները, ինչպես ամուսնության առաջին գիշերը։ Ու մի օր էլ, երբ զրուցում էր Սիմոնի հետ, թեքված նրա շիրմաքարին, հանկարծ նինջը վրա է գալիս ու աչք է փակում։ Երազի մեջ հայտնվում է մի ճերմակ-ճերմակ կռունկ։