Գիտեք, սովետի վախտ մի հատ դասընկեր ունեի՝ լենինականի կողքի գյուղերից: Անունը՝ Ֆոյերբախ: Ուրեմն էս Ֆոյերբախը մի անգամ ամառը գնում ա Սիբիր՝ շինջոկատ: Փեդ էին կտրում անտառում: Երկու ամսից եկավ՝ տեսնեմ էս առաջի ձախ ատամը չկա: Ասցի այ Ֆոյերբախ ինչ ա եղել: Բա թե «երեք ընկեր էինք՝ ես, ռուսը ու վրացին, տուն էինք քանդում, մեջը յեքա ժանգոտ մեխերով փեդի կտորներ կային, մի օր էս վրացին էս ռսին ասում ա. «մի շիշ արաղի դիմաց գրազ եմ գալի՝ որ Ֆոյերբախն ատամներով էս մեխն էս փեդից կհանի»»: Ես մենակ դրանից եմ վախենում. որ էնքան հիմար չգտնվենք որ ուրիշի գրազի վրա անատամ մնանք: