Էն գլխից ասեմ՝ շատ ենք ոգեւորվող, գոհավոր։ Վերակառուցում ասվածին, բնական է, պիտի հավատայինք առաջինը (քանի որ վերակառուցում պահանջող շատ հարցեր ու խնդիրներ ունեցողներից ենք) եւ հավատացինք։ Անվերապահորեն, ինքնամոռաց։ Եվ չափը չպահեցինք։ Մեր շատ հեղափոխականներ էլ խորհրդային իշխանության նախօրեին նման ոգեւորություն ապրեցին ու... շատ բան տանուլ տվինք, մոռանալով, որ հայրենիքը մարդն է՝ մայր հողի վրա։ Հայրենիք կանչելով՝ հայրենիքի մեծ մասը կորցրինք։ Այդ ո՞ւմ ձեռքն էր, որ մեր հողը սինու վրա դրած տվեց Թուրքիային։ Այդ ձեռքի դեմ կռվենք։ Հիմա էլ մեր ցավը ցախավել են արել ուրիշներն ու իրենց բակերն են մաքրում։ Որտեղի՞ց է գալիս այդ սխալը։ Երկրին պարուրած (այն էլ՝ քանի տարի) փուչ ու անշունչ գաղափարներին նվիրված լինելուց։