Արդեն իսկ սկսված քրդական ազգային ազատագրական և/կամ ինքնության վերահաստատման գործողությունները, թուրքական բանակի ու Քրդստանի Բանվորական Կուսակցության միջև զինված բախումները, հանրային միջավայրում, լրատվամիջոցներում «քուրդ» բառի էթնիկական իմաստով գործածության հաճախացումը հարցականներ էր առաջացնում «թուրքական միասնականության» հարցերի շուրջ: Հասարակությունում սկսվում էր քննարկվել «աշխարհիկ» և «իսլամական» համատեղության երկվությունը: Թուրքիայում 60-70-ականների սոցիալիստական գաղափարների ճնշումների հետևանքով Եվրոպայում հայտնված փախստականները բախվում էին Թուրքիայի պատմության մասին այլընտրանքային շարադրանքներին, և 80-90-ական թթ. Թուրքիայում հայտնվում են ազգային պատմության շարադրանքի իսկությունը կասկածի տակ դնող վերլուծություններ, նույնիսկ՝ քննադատորեն վերանայող շարադրանքներ: 90-ական թթ., կարելի է ասել, բեկումնային եղան թուրքական հասարակության ընդհանուր ինքնության ճգնաժամի խորացման և առանձին խմբերի մասնավոր ինքնությունների ավելի ու ավելի համարձակ դարձող դրսևորումների իմաստով: Այս շրջանը որոշ հետազոտողներ նույնիսկ անվանում են «ինքնությունների թույլտվության» շրջան: Քանի որ իրականում Թուրքիայի փոքրամասնությունները տևական ժամանակ ապրում էին չհայտարարված ինքնություններով և դրանք այս կամ այն կերպ փոփոխություններ էին կրել, սկզբունքորեն այն կարելի է անվանել նաև «էթնո-կրոնական ինքնությունների կառուցման կամ վերակառուցման» շրջան: