Մեր գիտակցած հայրենիքը գերազանցապես բանաստեղծական է, անիրական, անմարմին: Եվ այդպես` թանկ, հարազատ, սիրելի: Որովհետև նա մեզնից ոչինչ չի պահանջում: Փոխարենը լիաբուռն տալիս է քնարական հպարտություն, ապրիլի 24-ին` արցունքներ: Իսկ ընդհանրապես` հավերժական կապվածություն ազգային անբավարարվածության բարդույթին…