Նույն այդ տիեզերական մարդասիրության ու ներողամտության ոգին Տերը դրսեւորեց իր երկրային կյանքի ընթացքում: Նա չխորշեց մաքսավորների ու շնացողների հետ շփումից, հրեաների կողմից պիղծ համարվող սամարացի կնոջ հետ զրույցի բռնվեց եւ Մեսիայի հանդեպ հավատքի լույսով լուսավորեց, հասարակությունից վտարված ու մերժված բորոտների վրա ձեռք դրեց եւ նրանց բժշկեց եւ, ի վերջո, հանձն առավ խաչվել ողջ մարդկության` վերջին հանցավոր մարդասպանների եւ իրենց արդար համարող փարիսեցիների մեղքերի համար: Քրիստոս ասել է, որ ավելի մեծ սեր չկա, քան եթե մեկն իր անձը դնի իր բարեկամների համար, ուստի իրագործեց Իր իսկ խոսքը` մատնվելով անարգ խաչի մահվան, հանուն Իր բարեկամների` մարդկանց փրկության: