Օր-օրի	վրա	նա	ծուլանում	էր	ու	դառնում	անտարբեր	դեպի	իր	շրջանը: Ոչ	ոք	չգիտեր	նրա	հոգեկան	տվայտանքը, որովհետև	ո՞վ	էր	տեսնում	նրա	գաղտնի	արցունքները	և	լսում	խեղդված	հառաչանքները: Միայն	մայրական	զգաստ աչքերն	էին	որ	նկատում	էին	աղջկա	հետզհետե	նիհարելը, գունատվելը: Ինչո՞ւ, տեր	աստված, չէ՞	որ	այժմ	Շուշանիկն ավելի	լավ	է	ապրում, քան	առաջ	քաղաքում, չէ՞	որ	նրանք	այժմ	կուշտ	ճաշ	էլ	ունին, տաք	բնակարան	էլ. մինչև	անգամ ծառա	էլ: