Մուսթաֆան այդպես մնաց մթության մեջ, էրեկցիան՝ կիսատ, ինքը՝ հուսախաբ: Չնայած կոպերը ծանրացել էին, չէր կարողանում քնել, խնդիրն այն չէր, որ Ռոզն իրեն մերժել էր: Աստված գիտեր, թե որքան խորն է նրա վերքը: Անցյալ օրը Զելիհայի ասածները մտքից դուրս չէին գալիս: Ճիշտ էր ասում քույրը: Քառասունմեկ տարեկան չէր դառնալու: Ոչ հայրը, ոչ էլ պապը երկար չէին ապրել: Վերջին սերնդի տղամարդ բարեկամներից էլ քառասունմեկ տարեկանը բոլորած չէր եղել: Մուսթաֆա Քազանջըին միևնույն ժամանակ և մահվան վախն էր պատել, և անհոգությունը, որ ամբողջ կյանքում չէր զգացել: Երկար ժամանակ այսպես նստեց, մինչև լսեց դռան թակոցը.