Արուսյակը կախել էր գլուխը։ Վճիռը կայացվել էր առանց իրեն միջամտելու հնարավորություն տալու, քանի որ ինքը ոչ մի իրատեսական փաստարկ չուներ։ Օբյեկտիվ լինելու դեպքում հասկանալի էր, որ դա կատարյալ հնարավորություն էր Վարդանի համար։ Սակայն դրանից չէր փոխվում այն փաստը, որ իր կարճ կյանքի ընթացքում Արուսյակը երկրորդ անգամ կորցնում էր «իր» տղամարդուն։ Ամիսներ տևող երջանկությունից հետո նա չէր պատկերացնում, թե ինչպե՞ս էր դիմանալու զգացմունքի բացակայությանը, մենությանը և թե ինչպե՞ս էր վերագտնելու հլու անտարբերությունը որը լցրել էր նրա կյանքը մինչ հիմա։