Հանկարծ սկսեց անձրեւել։ Միանգամից, առանց ամպերի կուտակումների։ Առանց որոտի։ Թե որոտը իրար հերթ չտվող պայթյունների մեջ չէր ջոկվում։ Հարոնը փորձեց կաթիլները որսալ շուրթերով, բայց չէր ստացվում։ Աջ ձեռքը տարավ դեմքի վրայով եւ անտանելի ցավից ոռնաց, ուռած էր երեսն ամբողջովին ու պատառոտված։ Սակայն անձրեւը մի փոքր սառնություն բերեց ներսից վառվող ու կսկծացող մարմնին։ Քնեց։ Ինչքա՞ն։ Չգիտեր։ Դա քո՞ւն էր։ Ականջի տակ կռինչներ լսվեցին։ Սկզբում չհավատաց, թվաց թուրքի տնքոցներն են էլի։ Աչքը բացեց կիսով չափ ու տեսավ կափկափող թեւեր։ Ապա թվաց, թե մեկը ոտքի ծայրից ասեղնոտում է, սկզբում խտուտ էր գալիս մարմինը, նույնիսկ այդ խտուտախաղը նրա դեմքին ժպիտներ դրեց, հետո անտանելի ցավն ու ծակոցները միախառնվեցին։ Ճչաց։ Ձեռքով փորձեց հեռացնել։ Չստացվեց։ Կտուցներն արյունոտած գիշանգղներն արդեն քրքրել էին զույգ ոտքերը։ Նույնիսկ նրանցից մեկը փորձում էր մագիլների մեջ առնել մի զանգված ու տանել, բայց ինչ-որ թելեր, կապված մարմնին, թույլ չէին տալիս։ Աննկարագրելի ցավից երկար ոռնաց Հարոնը, այնքան, որ արդեն մարմինը լրիվ թմրեց, կորցրեց ցավի զգացողությունը։ Առավոտը նոր էր բացվում։ Աղմուկով, կռինչներով գնում-գալիս էին ինչ որ թեւեր, կեռ ու արյունոտ կտուցներ։ Աջ ձեռքով փակված էին աչքերը։ Եվ հանկարծ վրա է հասնում ճերմակամորուս ծերունու ձեռքը, այս անգամ՝ վճռական, առարկություն չհանդուրժող.