Ավագ երեքշաբթին նվիրված է տասը կույսերի առակին։ Տասը կույսեր սպասում էին փեսային, բայց հայտնի չէր, թե նա երբ է գալու։ Հինգ իմաստուն կույսերը ձեթ պահեցին, որ գիշերը ճրագ ունենան փեսային դիմավորելու համար, իսկ հինգ հիմարներն անհոգ էին և ձեթ չհավաքեցին։ Գիշերը փեսան եկավ և դուռը թակեց։ Հինգ իմաստունները ճրագներով դուրս եկան նրան դիմավորելու, իսկ հինգ հիմարները ձեթ չունեին, և ուզեցին իմաստուններից, բայց սրանք չտվեցին, և հիմարները մնացին ձեռնունայն։ Փեսան Քրիստոսն է, իսկ հարսը՝ եկեղեցին։ Երեքշաբթի օրը երեկոյան ընթերցվում է այդ առակը, որը ևս հիշեցնում է թատերական ներկայացում։ Ավագ չորեքշաբթին շատ բան չունի իր մեջ. հիշատակն է Հուդայի մատնության, այսինքն՝ գնաց քահանայի մոտ ու ասաց, որ մատնելու է 30 արծաթով, և կնքվեց այդ համաձայնությունը, որ պիտի իրականացվեր 2 օր հետո։ Ավագ չորեքշաբթի օրը Հուդան պատրաստակամություն հայտնեց մատնելու Տիրոջը։