Այդ վերահսկողությունը ծառայեցվում է առավելապես սպառողական նշանակության (օրինակ՝ էներգետիկա, կապ, երկաթուղի) ռազմավարական ենթակառույցները ռուսական կապիտալի (պետական և մասնավոր) սեփականությունը դարձնելու կամ նրա կառավարման տակ առնելու միջոցով հայկական ազգային կառավարման, ասել է թե՝ ազգային կամքի տիրույթից դուրս բերելու, իսկ դրանց արտադրական նշանակություն ունեցող մասն այդպիսով նաև սառեցնելու-պահածոյացնելու (ինչպես, օրինակ՝ «գույք՝ պարտքի դիմաց» զավթողական գործարքով խլվածի մեծ մասը) և մեր տնտեսության զարգացումը, դիվերսիֆիկացումը, նորացումը, առհասարակ՝ նորի ստեղծումը խափանելու միջոցով Հայաստանը տեխնոլոգիական ու արդյունաբերական հեռանկարից զրկելու զույգ նպատակներին: