Այս հատվածով հեղինակը ուզում է ասել, որ կենդանիները գիտակցություն չունեն, և աքաղաղը չէր կարող պատկերացնել, որ կացինը փայլելուց և իր արտապատկերը ցույց տալուց բացի կարող է գլխատելու հատկություն ունենալ։ Իսկ եթե աքաղաղը այդքանը հասկանար, մի գուցե կարողանար նաև մարդու նման խոսել։ Այդ աքաղաղը արդեն շատ երկար ժամանակ էր ինչ կացնի դիմաց կուտ էր ուտում և չէր մտածում, որ մեկ օր այդ կացնով իր վերջը գալու է։ Նա չէր էլ մտածում, որ հաջորդ առավոտը էլ չի կարող իր կանչով մարդկանց արթնացնել։ Իսկ եթե նրան օժտված լիներ գիտակցությունը, որ հասկանար հնարավոր է այդ կացինը դրված է այդտեղ հատուկ նպատակի համար և մեկ օր նրանով այդ կացնով գլխատելու են, հնարավոր է նա փախչեր շատ հեռու, որպեսզի չլիներ այդպես կացին, և ապրելը վտանգավոր չլիներ։