Վախից ձերբազատվելով, Թովմասն իրեն արբած էր զգում։ Որքան կհպարտանար իրենով Մարոն, իմանալով, որ ինքը թռել էր։ Նա կուզեր, որ հայրն իրեն տեսներ; Ինքնաթիռը դեպի Այնթապ էր շարժվում, որի տները, նույնիսկ բարձր մինարեթներով մզկիթները, հիմա շատ փոքր էին թվում։ Մինչդեռ Քենանը երևակայում էր, որ իրենք հիմա հարձակվելու էին քաղաքի երեք բլուրներից մեկը պսակող միջնաբերդի վրա, Թովմասը տեսնում էր, թե ինչպես են դաշտերը փոխարինում այլ դաշտերի, և մտածում էր, որ օդանավի օգնությամբ ինքը կկարողանար հետազոտել ամբողջ աշխարհը և կգտներ հորը։ Պետք կլիներ միայն ճանապարհին հետևել, նրան հայտնաբերելու համար։ Թովմասը Վարդանին պատկերացնում էր ձի հեծած ճանապարհները չափչփելիս կնոջ ու որդու հետքերով։ Երկիրն այնքան մեծ էր, որ իր հայրը ստիպված կլիներ շատ ժամանակ ծախսել իրենց մոտ գալու համար, իսկ ժամանակը վախեցնում էր Թովմասին, քանի որ այն պահից, որ նա վախեցել էր, որ կկորցներ մորը, նա անընդհատ Վարդանի մասին էր մտածում։