Ինչքան լավ եմ հասկանամ, թե ինչ կատարվեց իմ առաջին գրքի հրատարակումից հետո անցած երեսուն տարում: Կյանքն իր հորձանուտի մեջ առավ ինձ, և համարյա թե մոռացա, որ կարելի է չգրել: Ցավն այն է, որ երբ հմտանում ես, ապա եթե նույնիսկ ինքդ էլ ես տեսնում, որ արածդ ամենևին այն չէ, սակայն մնացել ես սովորական կանոնների և սխեմաների շրջանակներում, միևնույն է, ինչ-որ բան ստացվել է, երբեմն էլ կարծես ամենևին ոչ վատ, թե՛ գրելուդ պահին, թե՛ շատ տարիներ անց, սոսկ հոգուդ խորքում գիտես, որ կարող էիր ավելի լավ գրել, եթե չընկրկեիր սեփական կենսափորձի, սեփական վարպետության առաջ. հանգիստ ու հարմար կյանքի, ծուլության, ընթերցողների, քննադատների, խմբագիրների, հրատարակիչների հանդեպ ունեցած սիրո առաջ… Սակայն ընկրկել ես, և հիմա չարժե խոսել այդ մասին: