Նույն բանն էր մտածում նաև Վարդանը, և այն ընթացքում, որ ածելին սափրում էր նրա այտերը և կզակը, նա տեսնում էր, որ ժամանակը իր հետքն էր թողել իր դիմագծերի վրա։ Կզակի երկու կողմերում մաշկը թեթևակիորեն թուլացել էր, և դա գիրության պատրանք էր ստեղծում, չնայած դեմքի մնացած մասերը նիհարել էին։ Դեմքի ճերմակությունը հակասության մեջ էր արևահարված այտոսկրերի, քթի և ճակատի հետ, և Վարդանն ինքն իրեն գիրացած թվաց։ Դեմքի կնճիռներն ավելի խորն էին, աչքերը շրջապատող կնճիռների սարդոստայնն ավելացել էր, նույնիսկ մազերն ավելի էին սպիտակել։