«Օր մը, Միութեան տեղւոյս մասնաժողովին փոխատենադպիր Յովհ. Պալապանեանի հետ, իր վաճառատան մէջ, կը ջանայինք համոզել բարեկամ հայրենակից մը, որպէսզի անդամագրուի ՀԲԸ Միութեան մասնաճիւղին: Մեր հայրենակիցը, պատուական հայ մը, կը դժկամէր ընդ առաջ երթալու մեր առաջարկին: Այդ միջոցին հրեայ վաճառական մը ներկայացաւ նոյն վաճառատունը, ուր մենք կը շարունակէինք համոզել մեր ազգակիցը Միութեան օգտակարութեանը եւ անոր անդամ արձանագրուելու պարտականութեան վրայ խօսելով: Մեր բարեկամը իր մերժումին մէջ յամառեցաւ, որով մեր խօսակցութիւնը պահ մը վիճաբանական ձեւ մը առաւ: ՈՒշիմ հրեան հետաքրքրուելով փափաքեցաւ տեղեկանալ իրողութեան, բացատրեցինք իրեն մեր խօսակցութեան նիւթը. զարմացած կրկին ու կրկին հարցուց թէ իրա՞ւ է որ «Ալիանս իզրայելիդի» նման միութիւն մը ունին հայերը եւ այս հայը կը դժկամի անդամ արձանագրուելու անոր, մեր հաստատական պատասխանին վրայ ոտքի կանգնեցաւ եւ հանդիսավոր շեշտով մը հետեւեալ խօսքերը արտասանեց.