Քարավանը շարժվեց ամբողջ օրվա ընթացքում առանց նշմարելու իր նպատակակետը և այնքան միապաղաղ բնապատկերի մեջ, որ մարդկանց թվում էր, թե տեղից չէին շարժվում։ Ճամբարեցին միայն մայրամուտից հետո, մի տափաստանում, ուր ոչ ծառ կար, ոչ ջուր։ Արմենն ու Մարոն այնպես արեցին, որ իրենց սայլերը հայտնվեին ճամբարի կենտրոնում, քանի որ գիշերը սպառնալից էր թվում։ Անասուններին ջուր տալու և արածեցնելու ոչ մի հնարավորություն չկար։ Մարդիկ նրանց էին տալիս իրենց ունեցած ջրի մնացորդը։ Ունեցած բանջարեղենը թոշնում էր և Մարոն եզներին կերակրեց թոշնած մառուլով և կաղամբով։ Քանի որ ջեռոցի համար վառելիք չէր մնացել, իսկ շրջակայքում փայտ չկար կրակ վառելու համար, ստիպված եղան չոր կերակուր ուտել՝ պանիր, ղաուրմա և չոր հաց։