Եթե ավելի շուտ հանդիպեինք, ապա հուշերի բյուրավոր հանգույցները քանդելով հնարավոր է ավելի շատ դրվագներ հիշեր ու պատմեր: Ո՞վ գիտե: Բայց նա ծեր էր ու այնքան էլ հակված չէր ապրված տարիների բոլոր մանրամասնությունների մեջ խորանալով, անցյալը քրքրել: Հոգնում էր խոսելիս, նեղսրտվում էր, նույնիսկ բարկանում. «Դարդերս ինչու՞ կնորոգիս»,- ասում էր: Այս նախադասությունը, զրույցը ձայնագրելու երկրորդ օրը զարմանալիորեն հանդարտ արտաբերեց ու անսպասելի լռելով, ասելիքը կիսատ թողեց: Շարունակությունը լսելու երաշխիք չկար, ասես: Համրաձայն կեցվածքը հուշում էր, որ լռությունը դժվար է հաղթահարել, բայց ես էլ եմ համառում՝ երկար ճանապարհ եմ կտրել: Անհաղորդ կեցվածքը, թվացյալ է, գիտեմ՝ միտքն արթուն է և հուշերի կապանքները մտովի բաց թողնելով, ո՞վ գիտե, թե ու՜ր է հասել: Նույն հարցերը մի քանի տարբերակով եմ բարձրաձայնում: Փակ կոպերը վերջապես բացվում են ու նա խոսում է: Ժապավենի վրա գրանցվում է Ովսաննա Մսրլյանի՝ Հայոց ցեղասպանությունը վերապրողներից մեկի խոսքը: 2005-ի, աշնան առաջին ամիսն էր: Մեկ տարի անց, 93 տարեկան հասակում նա իր մահկանացուն պիտի կնքեր Կալիֆորնիայի Սան-Ֆրանցիսկո քաղաքում.