Լպրծուն, զազրելի վախի առջև հոգուս դռները լայնորեն բացեց գյուղում գտնվող դաշտային հոսպիտալի վիրակապարան արագ քայլերով մտած ամրակազմ զինվորական բժիշկը, ում ուղեկցում էր դռների մոտ հավաքված մեր ստվարաթիվ ու համերաշխ գերդաստանի բոլոր կանանց և կրտսեր եղբորս միահամուռ լացը: Ինչ իմանար մահվան հետ ամենօրյա գոտեմարտից անասելիորեն հոգնած վիրաբույժը, որ վիրակապարանի թախտին պառկած արյունոտ դեմքով տղան լավ հասկանում է իր՝ կարճատև զննությունից հետո նետած срочно в Ереван դատավճիռի պես հնչող բառերի իմաստը. շրջափակված Արցախից ուղղաթիռներով Երևան էին տեղափոխում միայն ծանր վիրավորներին…