Ցանկությունը կարող էր հայտնվել ամենուր, օրվա տարբեր ժամերի: Բաղնիքում, նկուղում, պարտեզում, զուգարանում, վերմակի տակ, հյուրասենյակում, հեռուստացույցի առաջ և երբ շուրջը ոչ ոք չկար, քրոջ սենյակում, երբ գաղտնի մտնում էր այնտեղ, նրա մահճակալին, նրա աթոռին, սեղանի մոտ... Ցանկությունը գերիշխող ուժի պես հնազանդության էր պահանջում: Բայց որքան էլ հնազանդվեր, աջ ձեռքը երբեք չէր օգտագործում: Աջ ձեռքը մաքուր բաների համար էր, պարզ և սուրբ: Ղուրանը, նամազի գորգը, համրիչն աջ ձեռքով էր բռնում, փակ դռներն աջ ձեռքով էր բացում, առավոտյան արթնանալիս վերմակն աջ ձեռքով էր բարձրացնում: Օրինակ՝ մեծերի ձեռքն էր աջ ձեռքով բռնում, համբարելուց, ճակատին դնելուց առաջ: Աջ ձեռքը որքան մաքուր, ձախ ձեռքն այնքան կեղտոտ էր: Միայն ձախ ձեռքով էր մաստուրբացիա անում: Մի անգամ շատ տարօրինակ երազ էր տեսել, որ օրերով մտքից դուրս չէր գալիս: Հոր մոտ մաստուրբացիա էր անում: Հայրը նստել էր տոնական սեղանի մոտ, մի կողմից տաք ապար էր ուտում, մյուս կողմից էլ աչքի պոչով խիստ նայում իրեն: