Սբ. Գրիգոր Նարեկացին ոչ միայն նշանավոր է նրանով, որ ապրել է սրբակենցաղ կյանքով, ոչ միայն այն բանի համար, որ դրանով իսկ հայ ժողովրդի կողմից ճանաչվել է սուրբ, այլեւ Հայոց Եկեղեցու կողմից դասվել սրբոց շարքում, քանի որ նա նաեւ եկեղեցական հայր է եւ վարդապետ (տե՛ս Շնորհք եպս. Գալուստյան (Պատրիաք Կ. Պոլսո), «Տեղիք աստուածաբանութեան», Երուսաղէմ, 1993, էջ 27, 29): Հետեւաբար, նրա ստեղծաբանությունները Եկեղեցու կողմից ճանաչվել են աստվածաշունչ եւ դիտվել են օգտակար «վարդապետության, հանդիմանության, ուղղելու եւ արդարության մեջ խրատելու համար, որպեսզի կատարյալ լինի Աստծո մարդը՝ ամրացած բոլոր բարի գործերի համար» (Բ Տիմոթ. Գ 16-17): Եթե սբ. Գրիգոր Նարեկացու ամբողջական ժառանգությունը համարվել է աստվածային ներշնչմամբ եւ երկնառաք շնորհների ներգործությամբ ստեղծված, ապա ուրեմն «Ողբերգության մատյանը» եւս, որ սրբի ստեղծաբանությունների թագն ու պսակն է, միանշանակ գրվել է Սուրբ Հոգու ներշնչումով, ինչի մասին եւ վկայում է հենց ինքը՝ սբ. Գրիգոր Նարեկացին: Այսուամենայնիվ, այստեղ մենք բնավ չենք անտեսում սբ. Գրիգոր Նարեկացու անհատական մասնակցությունն աղոթագրքի գրության գործընթացում. ինչպես Աստվածաշունչ մատյանի գրքերը գրվեցին Աստծո ներշնչմամբ, սակայն զանազան հեղինակների կարողությանց (անհատական, հոգեբանական եւ ինքնատիպ գրական առանձնահատկություններ) համաձայն, այնպես եւ «Նարեկը» ծնվեց սբ. Գրիգոր Նարեկացու ներաշխարհից, բայց Բարձրյալի գործակցությամբ, զորակցությամբ եւ առաջնորդությամբ. «Զսկսեալս իմ դու կատարեա՛, եղիցի՛ Հոգի Քո խառնեալ ի սա, շունչ զաւրութեան Մեծիդ միասցի՛ ի Քո ինձ շնորհեալ ստեղծաբանութիւնս: Զի Դու տաս զաւրութիւն վհատեալ սրտից եւ ընդունիս փառս յամենեցունց»: