Վարդանը հիշեց բոլոր այն զգացմունքները, որ ինքն ունենում էր հողը վարելիս, ափերի մեջ սեղմած գութանի կոթերի դողն ու ցնցումները պատրանք էին ստեղծում, որ այն կենդանի էակ էր, զորեղ լինելու զգացողությունը, երբ ակոսը ուղիղ էր ստացվում։ Նրա հայրը պահանջում էր, որ իր որդիները մասնագիտանային հողագործության մեջ, նույնիսկ եթե հետագայում պետք է ղեկավարեին ուրիշներին։ «Տերը պետք է ավելի լավ հողագործ լինի, քան իր բանվորները»,— ասում էր նա։ Եվ տարվա եղանակների փոփոխության հետ Նուբարն ու Վարդանը էտում էին մրգատու ծառերը և խաղողի վազերը, ցանում էին, ջրում էին, հնձում էին, սովորում էին կակաչների սերմնատուփերի վրա կտրվածքներ անել, դրանցից ափիոն ստանալու համար հյութ կորզել։ Չնայած երբեք ցանկություն չէր ունեցել կալվածքին նվիրվելու, այնուամենայնիվ նա հաճույք էր ստանում սովորելուց, երբ ուսանում էր Կոստանդնուպոլսի համալսարանում, երբեմն երազում տեսնում էր, թե ինչպես էր հնձում, գերանդին աջից ձախ թափահարելով։ Հիմա էլ, փակելով աչքերը, նա լսեց հնձվող խոտի սոսափյունը գերանդու շեղբին, հնձած խոտի հոտը, թևերի ու մեջքի ցավը։