Երեք տարվա ընթացում ութ նորարարության հեղինակ դարձա: Ամեն մեկի պատենտավորումից հետո 1000 դոլար ստացա: Ամերիկացիները, որ սովետմիությունից ետ էին մնացել տիեզերագնացության ասպարեզում, իմ հայտնագործությունները սկսեցին գործածել: Տիեզերագիտությամբ զբաղվող ամենահեղինակավոր հաստատություններից սկսեցի հրավերներ ստանալ: Ավելի վստահ էի արդեն: Մեր հաստատության տնօրենը հատուկ վերաբերմունք ուներ ու հաճախ էր ինձ իր տուն` ճաշի հրավիրում: Մի անգամ, ճաշից հետո բիլիարդ խաղալու ժամանակ, անկեղծորեն խոստովանեցի. ՛՛Չառլի, հիշում ես, որ քեզ ասացի, թե ամերիկացի աղջիկ կա, որի հետ պիտի ամուսնանամ: Բաժանվեցինք: Հիմա ուրիշ մի աղջկա հետ պիտի ամուսնանամ, որ ոչ ամերիկացի է, ոչ էլ քաղաքացիություն ունի: Ես էլ արդեն բավական ժամանակ է երկրից հեռանալու պահանջով թղթեր եմ ստանում, գրում են, թե ուսումդ ավարտել ես, պիտի լքես Ամերիկան: Գրում են, թե պիտի գնաս այսինչ նավահանգիստը, գտնես այսինչ նավը ու թիվ այսինչ սենյակը զբաղեցնելով, ետ երթաս այնտեղ, որտեղից եկել ես: Ասավ. ՛՛Էդ նամակները, այսուհետ բեր ու տուր ինձ՛՛: Ամեն անգամ հերթական ծրարը վերցնելիս, ասում էր. ՛՛Հոգ չէ: Հոգ չէ՛՛: Մի օր էլ պայթեցի. ՛՛Ինչպե՞ս հոգ չանեմ, որ արդեն ամուսնացել եմ, դուք էլ ներկա եք եղել Հասմիկի ու իմ պսակադրությանը՛՛: ՙԼավ, -ասաց,- մի վարկյան..՛՛, եւ բարձրախոսով կապվեց մեր հաստատության փաստաբանի հետ: ՛՛Այսինչ մարդը այսպիսի խնդիր ունի, ի՞նչ կարող ենք անել, որ մեզ մոտ պահենք՛՛: Հարցրեց. ՛՛Վստա՞հ ես, որ ուզում ես պահել՛՛:՛՛ՙԱյո՛՛-ն, շատ հաստատ հնչեց: Փաստաբանի պատասխանը չուշացավ. ՛՛Այդ նամակները թող ինձ ղրկի, իրեն էլ ասա, հանգիստ մնա՛՛: Էդ օրվանից, ստացված ծրարները ոչ թե Չառլիին, այլ փաստաբանին էի ուղարկում: Մի օր էլ առավոտյան փոստարկղը բացելու պես, ուշադրությունս շատ բարակ մի ծրար գրավեց: Կածես դատարկ էր: Չգիտեմ ինչու, չուզեցի կամ չէի շտապում բացել: Նորից ձեռքս առա, իսկապես բան չկա ներսում: Շրջեցի ու թափ տվեցի, միջից ընկածը՛՛ՙգրին քարտ՛՛ ասվածն էր: Աչքերիս չհավատացի: Զանգահարեցի Ժիրայր եղբորս լուրը հայտնելու համար: Չհավատաց: Իզուր չենք Թովմաս անհավատ կոչել նրան: ՛՛Անպայման տունս պիտի գաս՚,- պարտադրեց: Խոստացա, միայն թե աշխատանքից հետո: Գրին քարտը առա ու գնացի հիմնարկ: ՛՛Չառլի, գրին քարտը ստացա՛՛: Ամերիկայում ծնված, ամերիկյան քաղաքացու բոլոր արտոնություններն ունեցող մարդը ի՞նչ պիտի հասկանար, թե ի~նչ ապրումներ են ունենում նրանք, ովքեր երկրում ապրելու իրավունք են ստանում: ՛՛Տուր, տեսնեմ էդ ինչ է՛՛: Վերցրեց, կողքինին տվեց, կողքինն էլ մեկ ուրիշին ու էդպես` ձեռքից-ձեռք անցավ ու երբ աշխատանքային օրվա վերջում ետ վերցնել ուզեցի, չկար: Սկսեցի փնտրել, բավական ուշ հասկացա, որ ժամանակս իզուր եմ վատնում: Հսկա շենքում գրին քարտս անհետ կորավ: Գնացի Ժիրայրի մոտ, պատմեցի գլխիս եկածը, ՛՛Հերիք է պատմություններ հորինես՛՛,-բարկացավ ու էլի չհավատաց: Բայց հավատա-չհավատա, արդեն Ամերիկայի քաղաքացի էի: Այսպես, երեք տարի նույն տեղում աշխատեցի, շաբաթականս ավելացրել էին, նոր գյուտեր էի ներկայացնում, որոնք անմիջապես գործի մեջ էին ներդրվում: Ֆիզիկայի ասպարեզում բավական մեծ համբավ ունեի: Աշխարհի ամեն կողմեն կկանչեին տարբեր առաջարկություններով` դասախոսություններ կարդալու, գիտաժողովների մասնակցելու.. Լավ էր, բայց պահ եկավ, որ մտածեցի` ավելի մեծ գործեր նախաձեռնելու մասին: