Ու մի քիչ էլ թախիծի մասին։ Պարոն Նազարեթը հաճախ է կիսվում այնպիսի լուրերով, որոնք հայտնում են որևէ հին գումգափուցու մահվան մասին։ Այդ մարդկանց մասին հեղինակը և էջի հետևորդները կիսվում են իրենց հիշողություններով, որոնք, ցավոք, խոսում են այն մասին, որ պոլսահայ համայնքի այդ կարևոր հատվածներից մեկը դանդաղորեն ավելի շատ վերածվում է հիշողության և պատմության։ Սակայն ավելի թախծոտ են այն գրառումները, որոնք ներկայացնում են Գումգափուն լքած հայերի մտորումները։ Տեսե՛ք, թե ինչպես է վերհիշում իր մանկության Գումգափուն Կանադայում բնակվող տիկին Անահիտը. «Մեր տան դիմաց, անկյունում, ամեն բան նույնն է մնացել, ոչ մի բան չի փոխվել, միայն հին գույնն է փոխվել ու այժմ վարդագույն է դարձել։ Ինջիրդիբիի հայ բողոքական դպրոց գնալու համար երեխաները մեր տան դիմացով էին անցնում-դառնում։ Մեր բոլոր հարևանները հիմնականում հայեր ու հույներ էին։ Ո՞ւր են այդ հին մարդիկ… Բոլորը գնացին, ցրվեցին, որևէ օտար երկիր գաղթեցին։ Բոլորը թողեցին իրենց տունն ու տեղը։ Ի՜նչ ցավոտ զգացողություն է, երբ մարդ թողնում, հեռանում է իր մանկության, երիտասարդության տարիների թաղամասից ու փողոցներից և ապա տարիներ հետո վերադառնում է ու իր ապրած տան դիմաց կարողանում է միայն մի լուսանկար անել։ Ցավալի է, բայց իրողություն…»։