-Այնտեղ սատկել է, լավ խփեցինք, - ասաց Վիլսոնը, շրջվեց և ժպտալով սեղմում էր Մաքոմբերի ձեռքը, երբ լսվեց զինակրի վայրենի գոռոցը ու տեսան, թե նա ինչպես է ծովախեցգետնի պես ետ-ետ փախչում թփուտներից, իսկ ետևից՝ մռութը բարձր, բերանը սեղմած, արնածոր, հսկայական գլուխը վեր պահած խոյանում գոմեշն ու խոզային, արնախում աչքերով նայում նրանց։