Իմամի կողքին՝ ամենահարգարժան երկրորդ տեղում նստած էր Մեծ տատիկը՝ փոքրիկ մարմնով դեպի արևը, սալորի չորացած չրի էր նմանվել: Այնքան ջրաքամված, այնքան կնճռոտված: Ամեն նոր եկածը ձեռքը համբուրելով՝ ցավակցությունն էր հայտնում, բայց դժվար էր հասկանալ՝ Մեծ տատիկը նրանց լսում է, թե ոչ: Ընդհանրապես ձեռքը համբուրողին ուշադիր նայում էր: Բայց երբեմն հյուրերից ոմանց պատասխանում էր: