Էութեամբ ընդհանրութեան շունչ ունեցող զրոյցներից խուսափելու համար՝ միանգամից նշենք, որ առհասարակ անհատը, ինքն իրեն հզօր զգալու համար, պէտք է նախեւառաջ զգայ իրեն նոյնպէս հզօր հասարակութեան թէկուզ փոքր, բայց անվիճարկելի մասը: Այսպիսով՝ նրան պատելու է ինքնավստահութեան ջերմաշունչ մի զգացում, որում նա իրեն ոչ թէ պարտաւորւած է զգալու ազգային առաքելութիւնների ու աւանդոյթների իրականացման գործում, այլ դրանք գործադրելու է առանց մտածելու այն մասին, որ դա անում է միայն ազգային աւանդոյթների տեսակն ու որակը (ինչպէս նշւում է յաճախ) վառ կամ կենդանի պահելու նպատակներով: