— Գլխըներդ	ոտիս	տակին	ա, ա՛յ	թուրքեր, ձեր	ճակատը` գյուլլիս	առաջին, քսան	ինձ	նման	իգիթ (ղոչաղ) տղերք՝ քամակիս. ամեն	մեկս	մինչև	ձեզանից	քսանը	չսպանենք, մինչև	մեր	բարութը չհատնի, կրակ	դառնաք, մեզ	չե՛ք	կարալ	մոտանալ: Հինգ	սհաթ	ա	ձեր	հոգին, ձեր	գլուխը	իմ	ձեռիս ա	էլել. էն	Հասան	խանը, որ	սարեր	էր	դողացնում, ոտիս	տակին	ընկած, սրան	նայեցե՛ք, ձեր	սև օրը	լաց	էլե՛ք: Խա՛ն, հրամայի՛ր	որ	Խլղարաքիլիսեն	ազատեն, կյանքդ	էլ	ազատ	ա, թե	չէ՛	հավի պես	կմորթեմ. իմ	ձեռի	հունարը	դու	լավ	փորձեցիր: Մարդ	ղրկի՛ր, որ	ղոնշունդ	ետ	դառնա, թե	չէ՛ քարափիցը	վեր	կքցեմ, հազար	թիքա	կըլիս: Ինչքան	որ	ըլի՝ մեկ	հողում	ենք	մեծացել: Խա՛ն, կռիվ ունիս, դուշմանիդ	հետ	արա՛, խեղճ	հայերը	քեզ	ի՞նչ	են	արել: էն	ժամանակը	քեզ	խան	կասեմ, թե որ	էս	տղամարդությունն	անես: Մեծություն	ունիս, բանացրու՛: