Սեղանիս գիրքը, սակայն, մարդկության նկատմամբ կատարված ոճրագործության, մահվան ու տառապանքի մի նոր հովիտ է բացում ի տես մարդկության, մի հին վերք, որի տեղը թերեւս շատերս չգիտեինք, մի նոր էջ, որ քչերին, շատ քչերին է ավաղ ծանոթ… Թե չէ՝ նույնն է մորմոքը, նույնն է ցավը, նույնն է ոճրագործը եւ նույնն են ոճրագործության մեթոդները, ձեռագիրը, դրդապատճառները, մղումները… Մեզ խորապես ծանոթ է մեր ժողովրդի արեւմտահայ հատվածի անլուր տառապանքն ու զրկանքը. գիրքը մեր առջեւ բացում է արեւելահայերի, ավելի որոշակի՝ իրանահայերի ողբերգությունը Առաջին համաշխարհային պատերազմին հաջորդած տարիներին։ Եվ որքան ճշմարտացի է նկատել գրքի խմբագիրներից մեկը. «Եթե թուրքերը, Արեւմտյան Հայաստանում հայերի ջարդն ու բռնագաղթը 1915-18թթ. ավարտված համարելով, չհարձակվեին իրանահայության վրա՝ նրանց նույնպես բնաջնջելու նպատակով, գուցեեւ շարունակվեր հայերի խաղաղ կյանքը, ու նրանք չենթարկվեին այն ահավոր տանջանքներին ու բարբարոսական սպանություններին, որին արժանացան՝ տալով բազմաթիվ զոհեր ու կորուստներ, արեւմտահայերի նման չտեղահանվեին ու չսփռվեին աշխարհի լայնքով ու երկայնքով»։