Իսկ մե՜նք… այն­պէս կ­՛ե­րե­ւի, թէ մեր երկ­րին մէջ չու­նինք նոյ­նան­ման նիւ­թեր, զորս կրնանք ցու­ցադ­րել գո­վազ­դի այդ պաս­տառ­նե­րուն վրայ. ար­դեօք մեր ան­ցեալն ու ներ­կան աղ­քատ ու խղճա­լի ըլ­լա­լուն՝ պատ­շաճ հրամցնե­լիք­ներ չու­նի՞նք մեր այ­ցե­լու­նե­րուն: Այդ տուն քան­դող «քա­զի­նո­ներ»էն բա­ցի ի­րա­գոր­ծում­ներ չու­նի՞նք ցու­ցադ­րե­լու եւ ա­նոնց­մով հպար­տա­նա­լու: Ար­դեօք այդ մեր պա­տաս­խա­նա­տու­ներն ու ղե­կա­վար­նե­րը ա­ռի­թը չե՞ն ու­նե­ցած այլ եր­կիր­ներ ճամ­բոր­դե­լու եւ տես­նե­լու ու օ­րի­նակ առ­նե­լու այդ եր­կիր­նե­րէն: ­Կամ՝ թե­րեւս ալ տե­սա՞ծ են այդ ա­մէ­նը եւ սա­կայն կա­րո­ղու­թիւ­նը չու­նի՞ն զա­նա­զա­նե­լու լա­ւը վա­տէն…: