Իր մյուս պիեսների ստեղծման ընթացքում Վիկտոր Հյուգոն գնում է բազմաթիվ զիջումների[72], որպեսզի հասարկությանն ընտելացնի և առաջնորդի դեպի իր թատրոնի գաղափարախոսությունը[73]: Նրա համար ռոմանտիզմը «գրականության լիբերլիզմն է»[74]: Աքսորի ընթացքում գրված և կյանքի ընթացքում երբեք չբեմականացված պիեսները խմբագրվում են «Théâtre en liberté»/ «Ազատ թատրոն»[75] ժողովածուի մեջ: Թատրոնը պետք է ուղղված լինի բոլորին՝ կրքի, գործողությունների, բարոյկանության[76] [77] սիրահարներին: Թատրոնի առաքելությունը կայանում է հասարակությանը կրթելու, հարթակներում գաղափարների շուրջ բանվիճելու և «մարդկային ցավը մխիթարական գաղափարով» ներկայացնելու համար[78]: