- Չզարմանաք` անեկդոտներ չեմ սիրում: Զավեշտախառն դեպքե՞ր... 1971 թվականն էր, մարտ ամիսը, հայկական կրկեսի հետ հյուրախաղերի էի Բաքվում` Լեոնիդ Ենգիբարյանի գլխավորությամբ: Արդեն հայտնի դարձած դհոլների համարով էի հանդես գալիս: Մեկ էլ, Լեոնիդ Ենգիբարյանի խաղընկերը` Ալբերտ Մինասյանը, անսպասելի ծանր հիվանդացավ: Անելանելի վիճակում էինք: Լեոնիդ Գեորգիևիչը լավատեղյակ էր, որ իր բոլոր համարները անգիր գիտեմ: Առաջարկեց ու պատվիրեց, որ ես փոխարինեմ աժդահա խաղընկերոջը: Ես էլ նիհար-միհար տղա եմ, տարիքով էլ` 14 տարի փոքր: «Ոչինչ,- մտավախություններս փորձեց ցրել Ենգիբարյանը,- այս պահին ինձ համար կարևոր է հերթականությամբ հիշել ու կատարել այդ համարը»: Ճար չկար, իր «աջ նայիր, ձախ նայիր» ցուցմունքներին հետևելով` կարողացա հուսալի խաղընկեր լինել: Իմ շփոթմունքը մի կերպ զսպելով, ինքս ծիծաղելի վիճակում, կարողացա Ենգիբարյանին օգնել` հանդիսատեսին ուրախ զվարճություն պարգևելու: Նույնիսկ Ուսուցչիս գովեստին արժանացա. «Բրա˜վո, Սոս, հիանալի խաղացիր, կարևորը` անհավասար հակառակորդների մենամարտի ծիծաղաշատ զավեշտը ապահովվեց»: