Առանց բացատրելու թէ ինչ է մեզ համար անհրաժեշտը, իր երկարաշունջ յօդուածին մէջ Լիպարիտեանը կը նշէ այդ օրուայ որոշումին հիման վրայ պատրաստուած փաստաթուղթը պիտի հաստատուէր ԵԱՀԿի ու յետոյ ՄԱԿի Անվտանգութեան խորհուրդի կողմէն առանց որեւէ բառով մը յիշելու թէ այդ կառավարական ամառանոցի փոքր լողաւազանի մօտ ազգի ճակատագիրի համար որոշում կայացնող 10 հոգիէն զատ կայ 10 միլիոննոց հայութիւն մը։ Միթէ պատրաստ է՞ր Հայութիւնը նման փաստաթուղթ մը հաստատել։ Ոչ՛ այդ ժամանակ, ոչ՛ ալ այժմ։ Հարցը փաթեթայինի կամ փուլայինի մէջ չէ այլ Ճշմարտութեան ու կեղծիքի միջեւ մեր տեղը որոշելու մէջ է։ Հայրենիքը սակարկութեան առարկայ չէ ու վերջ։ Բայց Լիպարիտեանը համար հայրենիք բառը չկայ, կ՛օգտագործէ հող բառը, ցաւելով որ հողի դիմաց խաղաղութիւն ձեռք պիտի բերեյինք, կարծէք թէ խաղաղութիւնը թրքական արժէք է ու պէտք է իրենցմէ խնդրել յանձնելով մեր իրական արժէքները՝ հայրենիքի բաժիններ։