Շատ ավելի բարդ է բացահայտել երեւույթի սոցիոլոգիան, հասկացություն, որ անվերապահորեն օտարվել է արդի քննադատության բառապաշարից։ Ես որոշակի միտումով եմ առաջադրում հարցը, ընդգծելու համար, որ մտավոր գործունեության ամեն մի ձեւ ուղղակի թե անուղղակի, զուգահեռ թե միջնորդված հասարակական գիտակցության արդյունք է, հետեւաբար ունի իր սոցիոլոգիան։ Որ գրականությունն ապագաղափարայնանում է, որ նա «կտրում է» կապը սոցիումի հետ, բնավ չի նշանակում, թե բացառվում է առհասարակ սոցիոլոգիական ճանաչման անհրաժեշտությունը։ Խնդիրը միայն հասկացության փոխաձեւումի մեջ է։ Այս իմաստով կարելի է ասել, որ ազատ լինելով սոցիումի պարտադրականությունից, Վարդան Հակոբյանի բանաստեղծությունն արձագանքում է երկիր մոլորակի աշխարհաքաղաքական հեղաբեկումների եւ բաց հասարակության անհատի ազգային, սոցիալական, կրոնական ներհայեցության հոգեբանական տագնապներին։ Սոցիալական հասարակության դրաման սոսկ անցյալի հուշ չէ։ Սկիզբ է առնում փիլիսոփայական մի հաշտություն, որ ավելի ողբերգական է, քան սոցիալական հասարակության դրաման։