2015 թուականի աշնան, Փարիզի մէջ ահաբեկչական յարձակումներէն ետք, որոշ իրողութիւններ ինծի կը թուէին թիւրիմացութիւն, երբեմն՝ իսկական քաղաքական սխալ: Մերժուեցաւ յոյժ կարեւոր ռազմավարութիւն մը, որ մեր երկրին մէջ կը ստեղծէր տնտեսական հնարաւորութիւններ. չկային բարեփոխումներ իրականացնելու կամք եւ համաեւրոպական աւելի մեծ յաւակնութիւն: Նաեւ սկսան անպտուղ բանավէճեր՝ որոշ քաղաքացիներ ֆրանսական անձնագրէն զրկելու հարցին շուրջ, որ երկիրը կը պառակտէր ու այդպէս ալ չէր տար կարեւոր հարցումներուն պատասխանը: Այն պահուն, երբ ճգնաժամն ու ընկերային հիասթափութիւնը կը ծնէին ծայրայեղականութիւն եւ բռնութիւն, երբ մեր դրացիները գործազրկութիւնը կրճատելու երակարաժամկէտ լուծումներ կը գտնէին, իսկական արտակարգ դրութիւն պէտք է յայտարարուէր տնտեսական ու ընկերային կեանքէն ներս: