Զոր օրինակ, ոմանք, առանց գրութեան մը պարունակութեան նայելու, գրողին անուն նայելով կ՚ըսեն, թէ անոր գրութիւնները չեմ կարդար, որովհետեւ անոր գրածներուն համամիտ չեմ։ Կրնայ ըլլալ, ասիկա հանդուրժողութեան հարց է, բայց հետաքրքրական կէտը այն է, որ որեւէ գրութիւն մը առանց կարդալու, մարդ ինչպէ՞ս կրնայ հասկնալ անոր բովանդակութիւնը եւ այն կէտերը՝ որոնց ինք համամիտ չէ։ Կարծեմ, չըսելու համար տգիտութեան, բայց պարզամտութեան նշան մըն է ասիկա։ Նաեւ, հանդուրժողութեան պակաս մը, ի՛նչ որ մարդուս մտային մակարդակին ստուգանիշներէն մին է։ Եւ պէտք չէ մոռնալ, որ անհանդուրժողութիւնը մտային հասունութեան պակասի արդիւնք է։ Կարելի է ըսել նաեւ, թէ անհանդուրժողութեան զգացումը, ծածուկ նախանձի մը արտայայտութի՛ւնն է։ Եւ նախանձը մարդուս վատագոյն եւ վնասակար զգացումներուն գլխաւո՛րն է…։