Անհաջողության պատճառներից գլխավորն ըստ երևույթին եղավ այն, որ Հռոմի կայսրը, ականջ կախելով ապագա պատերազմի վտանգներից որդուն զերծ պահելու մղումներով տրվող սեփական մոր խորհուրդներին, դանդաղ գործեց։ Այսպես, արդեն աշնան սկզբին Խոսրով I-ի գլխավորած ուժերը Վասպուրական-Թավրիզ-Գանձա երթուղով իջան Ատրպատական, սակայն ավելի արևմուտքից դեպի Միջագետք առաջացող հռոմեացիները ուշանում էին։ Արդյունքում Պարսից թագավորության բանակի անկանոն հարվածների, ինչպես նաև սկսված ձմեռային ցրտերի պայմաններում կրելով զգալի կորուստներ, Հայոց արքայի գլխավորած ուժերը ի վերջո հետ քաշվեցին դեպի հյուսիս։[1] Ավելի լավ չէին ընթանում նաև Ալեքսանդր Սևերոսի գործերը։ Երիտասարդ այս կայսրը, փորձելով առաջանալ Մծբինից դեպի հարավ-արևելք, թեև 232 թ-ի նոյեմբերին Հատրայի ճ-մ-ում ծանր գնով, բայց այնուհանդերձ հաղթեց Պարսից թագավորության բանակներից գլխավորին, սակայն, Պարսից թագավորության մեկ այլ բանակ շրջապատեց Եփրատ գետի հունով հարավ շարժվող հռոմեական այս բանակի լրացուցիչ զորասյանը ու, թեև ծանր կորուստներով, սակայն լիովին ոչնչացրեց այն, ինչի արդյունքում Ալեքսանդր Սևերոսի հիմնական ուժերը ստիպված եղան վերջին հաշվով նահանջել։[2] Փաստորեն հակասասանյան ուժերի գլխավորը կոչված այդ հարվածը, որին մասնակցեց նաև Հռոմեական հզոր կայսրությունը, ավարտվեց լիակատար անհաջողությամբ և Արտաշիր I-ը կարողացավ ոչ միայն պահել դիրքերը, այլև շարունակել սպառնալիք հանդիսանալ շրջակա երկրների համար։ Ալեքսանդր Սևերոսին Հռոմ տարան կարևոր ներքաղաքական զարգացումները, սակայն կրած անհաջողություններից հետո, ցանկանալով գոնե որևէ կերպ ուժեղացնել Պարսից թագավորության դեմ պայքարող տեղական հռոմեամետ ուժերը, նա հաջորդ տարի վերականգնեց Հայոց Միջագետքի թագավորությունը` նրա արքա հռչակելով Աբգար X-ին (233-253)։