Դատելով արևի դիրքից, կեսօրն անց էր։ Վարդանը նստեց մի ժայռի ստվերում։ Նա քրտնած էր, սակայն դողում էր։ Կանոնավոր կերպով նրան տանջող ջերմի նոպաները տևում էին մեկ-երկու ժամ, որից հետո նա ուժասպառ էր լինում և տառապում էր ծարավից։ Ազդրի վերքի հետևանքն էր։ Այն չէր լավանում, և վարակը տարածվում էր մարմնով մեկ։ Պետք էր հուսալ, որ Կեսարիայի ամերիկյան վարժարանի տնօրեն Էնտոնի Բլեյկը դեղորայք կունենար։ Եթե, իհարկե, նա ստիպված չէր եղել հեռանալ քաղաքից...