Ոստիկանապետը գրպանից հանեց նամակը, որը նախօրեին իրեն էր հանձնել Գանի բեյի գործակալը։ Դա գավառապետին վերացնելու հրամանն էր։ Բարձրաստիճան պաշտոնյան ստուգեց նամակի իսկությունը, ծալեց և դրեց բաճկոնի գրպանը։ Մուսթաֆա Ռահմիի մեջքով սարսուռ անցավ։ Նա այլևս ոչ մի ապացույց չուներ, որ հրահանգ էր ստացել գավառապետին սպանելու վերաբերյալ։ Սպանությունն ինքնին նրան չէր հուզում։ Դա նրա առաջին սպանությունը չէր։ Այս երկրում, ուր յուրաքանչյուրը պատրաստ էր ինքնագլուխ կերպով դատաստան տեսնել և ուր վրիժառությունը բարքերում արմատացած ավանդույթ էր, մարդկային կյանքը ոչ մի արժեք չուներ։