Մահն այնքան մեղմ է, երբ ընկալվում է որպես բնականոն երևույթ, երբ Պրովանսի ծեր գյուղացին իր թագավորության ավարտին զավակներին է հանձնում իր ողջ ունեցվածքը՝ բաղկացած այծերից և ձիթենիներից, որպեսզի, երբ ժամանակը գա, նրանք էլ իրենց հետնորդներին այն վստահեն։ Գյուղական ընտանիքներում մահը գոյություն ունի միայն մասամբ։ Ասես կյանքը պայթում է՝ պատիճի նման շուրջն իր սերմերը ցանելով։