Թուրքիա ժա­ռան­գորդն էր աշ­խարհա­կուլ կայսրու­թեան մը մտա­ծելա­կեր­պին։ Կայսրու­թիւննե­րը եր­կիրներ նուաճե­լով, այդ եր­կիրնե­րու ժո­ղովուրդը ստրկաց­նե­լով է որ կը գո­յատե­ւեն։ Բա­ցառու­թիւն չէր Օս­մա­նեան կայսրու­թիւնը, որ ԺԶ դա­րէն ետք դադ­րե­ցաւ օտար եր­կիրներ ար­շա­ւելու, նուաճե­լու կա­րողու­թիւնէն, հետզհե­տէ սկսաւ կորսնցնել իր տի­րապե­տած եր­կիրնե­րը ու հա­սաւ քայ­քայման ու կոր­ծանման փու­լին։