Այս բոլոր Հայ գիւղերը, Պիթիաս, Հաճի Հապիպլի, Վագըֆ, Խտըրբէկ, Եօղուն Օլուգ եւ Քեպուսիէ զուտ հայաբնակ ու հայախօս են, Հայերէն մը սակայն զոր միայն ես չեմ հասկնար, չէ մի որ հայ լեզուն ալ բարբարիկ դարերու ընթացքին չարչարուեր ու խոշտանգուեր է հայ ցեղիս կեանքին պէս; Հաւատավորի ջերմերանդութեամբ գիւղացիք կուգան մեր աջը համբուրելու ու կսեն իրենց բարբառով “ Պիւպ չէյվ չենիս էրինդնիս”, Հայր ինչպէս ես աղէկ ես? Միեւնոյն լեզուով ու միեւնոյն կերպով կը խօսին բոլոր այս Հայ գիւղերը իրենց խօսքերուն մէջ երբեմն կը գտնուին գրաբարի հետքեր, օրինակի համար- “փոկ զտուռն” փոխանակ ըսելու փակեա զդուռն: