Այդ գիշեր նա շատ վատ էր քնել, քանի որ մտատանջություններ ուներ իր արարքի կապակցությամբ։ Հավատքի տեսանկյունից դա հանցագործություն էր։ Աստված, որը վերծանում էր մարդկային հոգիները, չէր կարող իրեն մեղադրել այդ արարքի համար Վերջին դատաստանի օրը։ Անկասկած, նա մտավախություններ ուներ, սակայն նա ավելի էր վախենամ անուղղելին կատարվելուց։ Նա արթնացավ լուսաբացից առաջ և արդեն ոտքի վրա էր, երբ Պիրի խոջան՝ մուեզգինը, ազդարարեց առաջին աղոթքը։ Սրվակը թափահարելուց հետո նա խմեց պարունակության կեսը և ծամածռվեց դառնությունից։ Դառը հեղուկը թմրեցրեց նրա բերանը և քերեց կոկորդը։ Մարոյի ստամոքսը կծկվեց և սիրտը խառնեց։ Նա ամեն ինչ կտար մեկ կում ջուր խմելու համար, որպեսզի այրոցի զգացումը թեթևանար։ Նա դուրս եկավ պատշգամբ և, հենվելով բազրիքին, խորը շունչ քաշեց։ Աստիճանաբար ցավը թեթևացավ, և Մարոն արթնացրեց Թովմասին, որպեսզի նա պատրաստվեր մեկնելու։ Նա որդուն ուղեկցեց ճաշասենյակ, ուր երեխաները նախաճաշում էին իրենց հոր հետ։ Պետրին նստած էր տիրոջ կողքին, և Մարոն քողով ծածկեց դեմքը և այդ շարժումը հաճելի էր Ռըզա բեյին։