Կարևորվում են աշխարհասիրությունը, կենսական ճշմարտության և արդարության զգացողությունը, հարցադրումների շիտակությունը, սեփական ձայնի ազնվությունը: Այս բոլորի համադրումով միայն կարելի է հուսալ աշխարհի մասին բանաստեղծի դժվարին մենախոսության հաջողությունը: Հովհաննես Գրիգորյանի երգերը իրենց առողջ հիմքով միտում են հենց այդպիսի ներդաշնակության, աշխարհաճանաչ են իրենց բնույթով, լեցուն` մարդու նկատմամբ տագնապի և հավատի, սիրո շաղախով: Սեփական արյան թելադրությամբ է կարծես գրված «1945» բանաստեղծությունը: