Քոչարյանի ու Սարգսյանի իշխանությունները հիմնված էին հենց այդ շահի ճանաչողության վրա, որովհետև մինչև իշխանության վերնախավի անդամ դառնալը իրենք էին եղել այդ շահի կրողներն ու սպասարկողները շատ ավելի ցածր հարթություններում ու պաշտոններում, իրենք իրենց փորձով գիտեին, որ ապօրինությունը տեսնելն ու լռելը բավարարում է որոշակի շահ, նրանք իշխանության էին հասել ամեն օր այդ շահը բավարարելով։ Նրանք իրենց սեփական հանդուրժողականության խորհրդանիշներն էին, նրանք հասկացել էին, որ հանդուրժելով կարելի է ոչ միայն միլիոններ դիզել, այլ ստանալ իշխանություն միլիոնների նկատմամբ։ Ու արդեն գալով իշխանության նրանք օգտագործեցին այդ հանդուրժողականությունը՝ որպես իրենց իշխանությունների երևութական հիմք։ Նրանք գնեցին մարդկանց, գնեցին տասնյակների ձայնը, հարյուրավորների խիղճը, հազարավորների հոգին ու հարյուր հազարավորների ձայնը։ Ռոբերտ Քոչարյանի ու Սերժ Սարգսյանի իշխանությունները կեղծիքի վրա հիմնված իշխանություններ էին։ Բայց դա միայն ընտրական կեղծիք չէր, դա կեղծիք էր, որին մասնակից էին բոլորը, անհատապես բոլորը, ու հասարակությունն ամբողջության մեջ։ Որովհետև հանդուրժողների հասարակությունը արժանի չէր ավելիին։