Արտաշատի նախկին Ջաբախալու գյուղի մոտ, բարձրադիր բլրի վրա զետեղված Ջրահովտի հին բնակատեղիի մշակութային շերտերի խորությունը հասնում է 12-15 մետրի: Դրանից կարելի է ենթադրեր որ այստեղ մարդիկ բնակվել են հազարամյակներ անընդհատ՝ գուցե նոր քարեդարյան ժամանակներից սկսած: Ջրահովտի բնակավայրի գոյության վերջին շրջանին են պատկանում միայն մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակի բազմաթիվ կառույցների մնացորդները: Դրանք զետեղված են իրար վրա՝ հինգ անընդմեջ ենթաշերտերով, աղյուսաշեն կլոր ու քառանկյունի շինությունների լավ պահպանված նմուշներ են: Հարուստ են սև, փայլեցրած խեցեղենի, մարդակերպ ու կենդանակերպ արձանիկների, աշխատանքային գործիքների բազմաթիվ օրինակներով: Ջրահովտի հետազոտված բնակատեղին արժանի է լուրջ ոաումնասիրության: Յուրահատուկ է նաև Արթիկի կիկլոպյան կառույցում բացված պաշտամունքային շինություններից մեկը, որը առանձնապես հարուստ է հին արվեստի հուշարձաններով: Սրանք բազմաթիվ են, բազմապիսի, որոշ չափով ռեալիստական, բայց և խիստ ոճավորված, ժամանակակից մոդեռնիստական արվեստի նմուշներ հիշեցնող: Կավե արձաններ, արձանիկներ ու մոդելներ են՝ ընդհանրացման մեծ ուժով և ներշնչանքով կատարված: Առանձնապես աչքի են ընկնում ծավալային քանդակի ձև ունեցող ընտանի կենդանիների բավականաչափ խոշոր գլուխները, կանանց կիսանդրիները, մարդկանց ու կենդանիների կանգնած մանր ֆիգուրները և զարդանախշ խեցեղենը: Արթիկի հուշարձանի ողջ կոմպլեքսն ու ներքին իմաստը հիշեցնում են Հայկական լեռնաշխարհի սահմաններից ոչ հեռու Կոնիայի դաշտում բացված նեոլիթյան (7-6-րդ հազարամյակներ մ.թ.ա.) հրաշալի հուշարձանները՝ Չաթալ-Հույաք բնակավայրում: