Զոհրաբ Հարոյանի գնահատմամբ մրցույթը հնարավորություն էր շոշափել հասարակական պուլսը, հասկանալ ինչ պատմություններ են ուզում պատմել երիտասարդները, ինչն է հուզում նրանց ու նաև ինչպես են պատմում. «Մրցույթի մասնակիցները մեծ հաշվով 3 բանի մասին էին ցանկացել պատմել՝ արտագնա աշխատանքի, Ղարաբաղի պատերազմի եւ մանկության: Ուզում եմ շեշտել մի գործ, որը խրախուսական մրցանակ ստացավ, կոչվում էր «Խորանարդ»: Հետաքրքիր, ժամանակակից փիլիսոփայություն կրող սյուժե էր, բայց անփույթ գրված: Ինձ ամենից շատ հուզեց երկրորդ տեղը զբաղեցրած «Սիր» պատմվածքը: Մի աղջկա մասին, ով մտավոր խնդիրներ ուներ ու այդ խնդիրներն ավելի շատ իր ծնողներինն էր, քան իրենը: Մնացած դեպքերում հիմնականում ձգտել էին հուզական սյուժե գտնել ու շարադրել, բայց սյուժեն դեռևս պատմվածք չէ, այն ծնվում է ամեն օր, սյուժեն կյանքն է, իսկ թե ինչպես ես պատմում այդ կյանքը՝ դա է պատմվածքը»: