Կես ժամ անց անձրևի հետքն անգամ չկար։ Հողից ջերմության ալիքներ էին բարձրանում, օդը տատանվում էր, շրջակայքը հստակ չէր երևում, իսկ հորիզոնը լողում էր։ Կանաչ ու դեղին դաշտերը, ուր աշխատում էին գյուղացիները, ծառերի շարքերը, արտերի եզրերին մեկուսի կանգնած տները, հեռացող քաղաքը, դեղին սարերը,― այս ամենը անիրական էր թվում։ Միակ իրական բանը սայլի ցնցումներն էին և բերանը լցվող ու կոկորդն այրող փոշու տտիպ համը։