Բայց Չամչյանցի վերահրատարակված «Պատմություն…» գիրքը չդարձավ ընթերցասերների սեղանի գիրք ոչ այն պատչառով, որ չհրապուրեց ընթերցողին իր ոճով, փաստերի ճշգրտությամբ, այլ պարզապես, այն գրված էր հին հայերենով, դասական գրաբարով, ուշ մրջնադարում գործածվող հայերենի համակցությամբ: Համոզված եմ, բացի մի քանի այդ լեզվին տիրապետող մասնագետներից, այն չեն ընթերցել նույնիսկ հայոց պատմություն դասավանդող ուսուցիչներն ու դասախոսներից շատերը: Թող վիրավորական չհնչի, սա դառը ճշմարտություն է: Վերջին հարյուր տարում հայոց պատմությունը խորքային աղավաղումներ է կրել: Այսօր արդեն մենք մեր ժողովրդի պատմությունը վատ գիտենք: Թե հասարակության լայն շրջանների, թե մասնագետ պատմաբանների համար սեփական ազգի պատմության առավել ճշգրիտ իմացության պահանջարկ է առաջացել, քանի-որ թե գիտական, թե քաղաքական բանավեճերի ժամանակ և թե հատկապես լրատվամիջոցներով հաճախ են մեջբերումներ արվում մեր պատմական անցյալից, վկայակոչություններ անում, որոնք երբեմն անստույգ են, մտացածին: Եվ դրանում մեղավոր են ոչ միայն վկայակոչողները, այլև այն պատմաբան ուսումնասիրողները, լրագրողները, գրողները, ովքեր հանրությանն են ներկայացնում դասգրքեր, մենագրություններ, հանրամատչելի ձեռնարկներ, որտեղ խեղաթյուրված են պատմական ժամանակաշրջանը, երևելի անձանց անունները, նրանց կատարած մեծագործությունները: