Համարյա քնած էի, երևի թմբիր էր, դեմս թռչկոտում էին կանաչ, կապույտ գույների ծավալներ՝ անվերջ փոխակերպվելով երկրաչափական տարբեր պատկերների. միանգամից զարթնեցի, որովհետև այդ վայրենին, այդ կրակը, տաքը, անտանելի հուրը հեռանում էր երկնքից: Մթնում է: Ձայները ձայների ետևից մարում, ստվերները ստվերների թիկունքից գալիս, խավարեցնում, զարկում, ջարդում էին օրը: Հանգչում էր հրաբորբ երկնակամարը, լայնատարած, անձայն գալիս էր գիշերը: