— Հա՛, ցավդ	առնեմ, էգուց	վերջացնենք: Հինգ	երեխա	ունենք, պառավ	մայր, քույրեր, եղբայրներ, քրոջ	աղջիկներ, եղբոր տղերք, մին	սյուրու: Դատաստանից	զահլեներս	է	գնում, հաշտությունը	լավ	բան	է, ինքը	Քրիստոսն	է	ասել: Աստված լուսավորի	Մարկոս	աղայի	հոգին, երևելի	մարդ	էր, մեզ	շատ	էր	սիրում, ամեն	օր	գալիս	էր	խանութս: Մենք	էլ	ձեր հրամանոց	ծառաներն	ենք, ձեր	շվաքումն	ենք	ապրում: Ներողությո՛ւն, գլուխդ	ցավացրինք, ծառայությո՛ւն, մի՛	նեղանար, առանց	ասելուդ	էլ	գնում	ենք... էգուց	կգանք, ծառայություն...