Կր­կին սա­կայն իր «ծա­ղիկ­նե­րով» ու նոյն հան­գոյ­ցով, գե­րո­ւած նոյն վե­րա­բե­րու­մով՝ վեր­ջա­լոյս­նե­րէն, դառ­նու­թիւն­նե­րէն նոյն ար­շա­լոյս­նե­րու դար­ձին, ջան­քին, քա­նի ա­մէ­նէն ա­ւե­լի կը սի­րէր ժպիտն ու ա­նոր վե­րա­դար­ձին հա­ւա­տա­լով կը տքնէր։