Ես Բաղդադի Մետոյի մասին պոեմը վաղուց կարդացել եմ ֆրանսերեն թարգմանությամբ, որտեղ հանգեր չկային, ուստի և էպիտետները և բանաստեղծության ներքին ռիթմը ավելի հարազատ էին: Հետո ես հաճախ էի հիշում Աբու Լալա Մահարուն: Այդ պոեմը կարդալուց հետո, ո՞վ կասի, թե հայկական պոեզիան սահմանափակ բնույթ է կրում: