Չգիտես որտեղից մի զով քամի փչեց Դավոյի դեմքին, ու նա սկսեց արագ քայլել: Երկնակամարը կապույտ ճոճք կապեց լեռներին: Բարձունքներում ճախրող թռչունները երկարացման նշաններ էին գրում ամպերի վրա: Դավոյի մեղուները բզզում էին ուսանողների օրագրերում: Դավոն աշնան հոտ առավ: Աշունը կրնկի վրա էր: Մի տաք աշուն կա գյուղում, գոլ-գոլ բացվող առավոտներ, որ մի քիչ ամռան կրակ ունեն իրենց մեջ ու մի քիչ էլ աշնան նորելուկ ցուրտ: Քամին հանկարծ գվվոցով բռնկվում է ինչ-որ տեղից, մեղուների թրթռացող թևիկների վրայով մտնում դեզերի կողերի մեջ, սուլում տների կղմինդրներում, Դավոյի ականջներում, խաղում Մարիամի թոնրատան շուրջը, ֆերմայի կանանց փեշերի, կոլխոզի հաշվետարի թվերի, Վազգենի մազերի ու Շողիկի աչքերի հետ: Նորելուկ քամին սարից քշում է ֆերմայի կանանց ու տղամարդկանց և ամբարում կոլտնտեսության նախագահի աշխատասեղանի առջև: Կարմիր-կապույտ մի գնդակ թռչում է փոքրիկ Դավթի ձեռնափերից ու ելնում դեպի բարձունքները: Դավիթը քամին փաթաթում էր թևերին, սավառնակ էր դառնում, փոշի հանելով սուրում կապույտ ու ճերմակ ամպերի միջով, իսկ երբ թևերն էր թափահարում, աշխարհում փոթորիկ էր սկսվում…