Տեր Խորենը նստեց սեղանի գլխին՝ Հաջի Հարութի դեմ դիմաց։ Կարիք չկար ճշտելու այդ հանդիպման նպատակը։ Բոլորին մտահոգում էր միայն մեկ հարց։ Նրանք միմյանց նայեցին։ Ո՞վ էր կոտրելու սառույցը։ Սովորաբար քահանան աղոթում էր, հետո ուսուցիչը հրապարակում էր օրակարգը։ Տեր Խորենը լուռ էր։ Նա հնարավորինս հետաձգում էր պահը, երբ մնացածներին պետք է հաղորդեր այն ամենը, ինչ լսել էր Ռոզլեր քահանայից։ Ինչ վերաբերում է Սարգիս Զորյանին, ապա նա ընկղմված էր իր ծոցատետրում արված խզբզոցների հայեցության մեջ։ Բոլորը հայացքները հառեցին խորհրդի նախագահ Հաջի Հարութի վրա։ Ավագը նստել էր իր աթոռի ծայրին, ձեռքերը դրել էր ձեռնափայտի գլխիկին և ճոճվում էր։ Քանի որ նա գրեթե կույր էր, ապա չէր նկատել, որ բոլորի ուշադրության կենտրոնում էր։ Բոլորին թվաց, որ Շիրակը խոսելու էր։ Սակայն նա իրեն զսպեց, գերադասելով հնարավորություն տալ մնացածներին իրենց կարծիքն արտահայտելու, որպեսզի ինքը հնարավորություն ունենար նրանց մասին կարծիք կազմելու և ծանոթանալու նրանց դիրքորոշմանը։