-Բնությունն է ուժ տալիս ինձ: Դա, ճիշտն ասած, ամենակարևոր բանն է ինձ համար: Էն մարդկանցից չեմ, որ ասում են՝ վայ հայրենիքս, այսպես ասեմ, միայն էն բանի համար, որ սա համարվում է հայրենիք, այստեղ չեմ ապրի, որովհետև ոչ մի կեղծ բան, ոչ մի սուտ բան չեմ սիրում. դա պիտի կամ զգաս կամ չզգաս: Ու էստեղ շատ տարօրինակ տեղ է, այս բնությունն ամեն մարդու համար չէ, ամեն մարդու համար հեշտ չէ, դրա համար ով չի դիմանում, հասկանում եմ: Ես ինձ լավ եմ զգում այստեղ, իմ գնացած երկրներից բնությունն ամենաշատն այստեղ է պահպանվել: Եվ նաև ինձ դուր է գալիս, որ այստեղ ամեն բան ջրի երեսին է, մարդիկ գիտեն ամեն ինչի մասին: Կարծում եմ՝ շատերը, ովքեր գնում են այստեղից, աշխարհը բավարար չեն ճանաչում: Էն երկրներում, որտեղ շատերը ձգտում են գնալ, աշխատող լավ համակարգ կա, որը մենք չունենք այստեղ, բայց այդտեղ մարդիկ այնքան զբաղված են, օրինակ, ոչ մեկին չի հուզում, թե, ասենք, այդ երկիրը տարեկան քանի տոննա աղբ է լցրել օվկիանոս: Միայն այն փաստը, որ աչքիցդ հեռու է, չի նշանակում, որ լավ է: Ամեն տեղ խնդիրներ կան: