Սա մի տխուր պատմություն է հենց վայաչի մասին...Սյն մասին, որ նա երկար ժամանակ սիրում է ocean-ին, նրանք ապրում են միասին եւ ocean-ը սիրահարվում է պարբերաբար ուրիշ աղջիկների... Նա այնքան է սիրում, որ օրերից մի օր, նրանից նեղացած նստած է լինում, եւ հանկարծ տեսնում է, թե աղջիկը ոնց է բացված քնել, նայում է նրան, լցվում քնքշանքով, ծածկում ու տաս րոպեում գրում այդ բանաստեղծությունը: Հետո Ծոմակը երեւի էլի ինչ-որ մի նման քնքշալի վիճակում գրում է երգը: վայաչը կապիկություններ է անում ու ինքն իրեն նկարում, Սոնան էլ մոնտաժ է անում: Երջանիկ մարդիկ, ցավոք, չեն արարում, նրանք վայելում են կյանքը: Արվեստը զոհեր է պահանջում նաեւ երջանկությունից....