Բայց մեծ սերն ու զոհողությունը հատուցվեցին անտարբերությամբ ու դավաճանությամբ: Օրբելյանը տարվեց ուրիշներով ` մոռացության տալով Բելա Դարբինյանին: Այդ օրերից էլ սկսվեցին կնոջ ու երգչուհու տառապանքները: Նա անգամ չէր կարողանում փորձերի գնալ, երգել… Ընկերները հորդորում էին մոռանալ ամեն ինչ ու վերադառնալ բեմ: Սակայն Բելան հեռացավ Հայաստանի պետական էստրադային նվագախմբից և աշխատանքի անցավ ռադիոյի և հեռուստատեսության ժողովրդական նվագարանների անսամբլում: Արամ Մերանգուլյանը սիրով ընդունեց նրան, նրա համար հատուկ երգացանկ ստեղծեց, հայ գուսանները սկսեցին նրա համար հատուկ երգեր գրել: Իսկ նրբանկատ Մերանգուլյանը ` երգչուհու կատարողական ինքնատիպությունը պահպանելու համար, անսամբլի երգացանկում ընդգրկեց Նիկոլ Գալանտերյանի ռոմանսները, որոնք հնարավորություն տվեցին Բելային չհեռանալու ինքն իրենից, իր երգչական աշխարհից: Ժամանակ առ ժամանակ Բելան հանդես էր գալիս ինչպես պետական էստրադային, այնպես էլ հեռուստատեսության էստրադային -սիմֆոնիկ նվագախմբերի հետ: Նա 1975-ին Օրբելյանի գլխավորած նվագախմբի հետ հանդես եկավ Միացյալ Նահանգներում ` հիացնելով բոլորին. ամերիկյան մամուլը գրեց, որ Բելան ջազի ամենանշանավոր վարպետներին հավասար երգչուհի է: Ամերիկյան ջազի հռչակավոր տեսաբան Ռոբերտ Հուդերը գրեց.