Թանկ մարդկանց կորուստն ուրիշ խորհուրդ էլ ունի, թող որ փոքր-ինչ էգոիստական, բայց շատ բնական ու շատ մարդկային: Ափսոսալով ու ցավալով թանկ մարդու` կյանքից վաղաժամ կամ նույնիսկ ժամանակին հեռանալու համար, դու այնուամենայնիվ, քեզ բռնում ես մի անկեղծ մտքի մեջ. իսկ ի՞նչ կորցրի ես, ի՞նչ չունեմ և այլևս չեմ ունենա առանց նրա... Չէ՞ որ ես դեռ ապրում եմ, ու չգիտեմ, թե ինչքան եմ ապրելու, չէ՞ որ առանց նրա իմ կյանքում դատարկ տեղ է մնացել, որը ոԲչ կարելի է լցնել և ոԲչ էլ կարելի է չտեսնելու տալ... Ու ելնում եմ ես` հաշվելու իմ կյանքի դատարկ մնացած փոսերը, իմ ունայնության փոսերը... Դրանցից մեկը` ամենաթարմը, Քո թողածն է, ընկեԲրս, բարեկաԲմս