Պետք է փաստել, որ այս տաղանդը ուներ գենետիկ արմատներ: Պապը` Անրի Ֆրանսուա Շազալը շաը փորագրած դիմաքանդակների հեղինակ է: Նրա եղբայր Անրի Ֆրանսուա Անտուան Շազալը նույպես, բազմիցս ցուցադրել է իր աշխատանքները Սալոնում, նկարչություն դասավանդել, նրա տղան ևս գեղանկարիչ է: Գոգենը իր տատիկից (Ֆլորա Տրիստան) է ժառանգել ոչ միայն դիմագծային նմանություն, այլև բնավորության շատ գծեր: Ֆլորայի վճռորոշ բնավորությունը, համարձակ որոշումներ կայացնելու ունակությունը, ակնթարթորեն որևէ բանում ներգրավվելը, այս ամենը փոխանցվել է Գոգենին: Նույնիսկ սերը ճամփորդությունների հանդեպ: Այսպիսով, իր ողջ ազատ ժամանակը Գոգենը նվիրաբերում է գեղարվեստի պարապմունքներին: Նա հեռանում է աշխարիկ կյանքից, ծիծաղում դրա վրա. այն արհեստական է, դատարկ, անհեթեթ… Նա հեռվանում է գործընկերներից, աշխատելով շփվել նրանց հետ միայն աշխատանքի շրջանակներում: Նա մտերմանում է ցածր ծառայողներից մեկի` Էմիլ Շուֆենեկերի (ով հետագայում դառնալու է Գոգենի կյանքի ընկերը և օգնելու ծանր պահերին) հետ, ում միակ կիրքը արվեստն էր: Կիրակի օրերին երկուսով հաճախում են Կալորիսի Ակադեմիա, գնում թանգարաններ: Ամեն շաբաթվա վերջում Գոգենը հանդիպում էր Մարգարիտայի հետ, միասին աշխատում էին բնանկարների վրա: Գիտելիքներ կուտակելու հետ մեկտեղ Գոգենը աճում էր որպես գեղանկարիչ: Ծնվում են նրա առաջին գործերը, որ դեռ լայն զանգվածի քննությանը հանձնված չեն: