– Պատահական չէր, երևի, որ հռոմեացի զորապետները խոշոր ճակատամարտից առաջ խոնարհվելով, մի բուռ հող ափի մեջ առնելով, ջրով լվանալու պես շփում էին ձեռքերը հողով և այն կողքին կանգնած զորավարին փոխանցելով գոչում. «Ուժ և պատիվ»: Մենք ուժ, վստահություն և արժանապատվություն ինչու՞ ենք դրսում փնտրում: Ինչու՞ ենք ուրիշ երկրում օրինապահ քաղաքացի, ինչու՞ ենք ուրիշի հողում եկեղեցի ու խաչքար և այլ շինություններ կառուցում: Գիտենք չէ՞, որ վաղ, թե ուշ, մի քանի տասնամյակ կամ թե հարյուրամյակ հետո այդ ամենն օտարի սեփականությունը, օտարի մշակույթի մաս են դառնալու: Դարերի մեջ ձևավորված ու շարունակվող մեր այս վարքագիծը բացատրություն ունի՞: Թե՝ նույն օտարի խոսքով ասած, մտածող արարած լինելով հանդերձ, մարդն անցյալից դաս քաղելու հմտություններին տիրապետելու համար ժամանակ չի հատկացնում: