Իսկ այդ ընթացքում կապիտանի մոտ էլ սկսեց խաղաղվել: Նրանք ավարտեցին թղթախաղը, պատրաստվում էին քնել, իսկ առայժմ մռթմռթում և ծուլորեն ավարտին էին հասցնում հայհոյանքները: Ահա այդ պահին էլ ես հանկարծակի քնեցի, բազկաթոռին նստած, սեղանի դիմաց, ինչը առաջներում չէր պատահել երբեք: Ես քնեցի աննկատ: Երազները, ինչպես հայտնի է, չափազանց տարօրինակ բաներ են: Մեկը հիշվում է ահաբեկող հստակությամբ, մանրամասների ոսկերչական մանրակրկիտությամբ, իսկ մյուսի միջոցով, չնկատելով իսկ, անցնում ես տարածությունների ու ժամանակների միջով: Երազները, թվում է, պարուրում են ոչ թե բանականությունը, այլ ցանկությունը, ոչ թե գլուխը, այլ սիրտը, այնինչ երբեմն ի՜նչ խորամանկ բաներ էր մոգոնում իմ բանականությունը երազներում: Եվ նրա հետ ուղղակի անհավատալի, աներևակայելի բաներ են կատարվում երազում: Եղբայրս, օրինակ, մահացել է հինգ տարի առաջ: Երբեմն ես նրան տեսնում եմ երազում: Նա մասնակից է լինում իմ գործերին, մենք աշխույժ հաղորդակցվում ենք, այնինչ ողջ երազի ընթացքում ես հստակ գիտեմ, գիտակցում և հիշում եմ, որ նա մահացել է: Ինչպե՞ս է, որ ես չեմ ապշում այն բանից, որ թեև նա մահացած է, բայց ահա այստեղ է, իմ կողքին և ինձ հետ գործեր է անում: Ինչո՞ւ է իմ բանականությունը լիովին թույլ տալիս այդ ամենը: Բայց բավական է: Անդրադառնամ իմ երազին: Այո, այն ժամանակ ինձ այցելեց այս երազը. նոյեմբերի երեքի իմ երազը: Նրանք հիմա էլ ինձ ծաղրում են այն բանով, թե դա ընդամենը երազ էր: Բայց մի՞թե միևնույնը չէ՝ երա՞զ էր դա, թե՞ ոչ, եթե երազն այդ ինձ հասու դարձրեց Ճշմարտին: Չէ՞ որ եթե մի անգամ ճանաչել ես Ճշմարիտը և տեսել այն, ապա գիտես, որ դա է Ճշմարիտը, և չկա այլ Ճշմարտություն նրանից բացի, չկա և չի կարող լինել, քնած եք դուք, թե արթմնի կյանքում եք ապրում: Թող որ երազ է թեկուզ, բայց այս կյանքը, որը դուք այդքան մեծարում եք, ես ուզում էի վախճանել ինքնասպանությամբ, իսկ իմ երազը, իմ երազը… օ՜, այն ինձ ավետեց նոր, վեհ, նորոգյալ, հզոր կյանք: