2014թ. ամռանը արխիվային հետազոտության շրջանակներում Ստամբուլում էի։ Մի քաղաք, որի ողջ հմայքը և փայլուն, բայց միաժամանակ ողբերգական իրադարձություններով հարուստ պատմությունը մեզ համար առավել փոխանցվում են «Պոլիս» բառի միջոցով։ Ազատ ժամանակ ունենալով՝ մտա Սկյուտար թաղամասի հայկական Սբ. Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցին՝ կիրակնօրյա պատարագին մասնակցելու համար։ Բոսֆորի գեղատեսիլ ասիական ափին տեղավորված, բայց միևնույն ժամանակ երկու-երեք մետր բարձրությամբ պատերի ետևում թաքնված եկեղեցին կիսադատարկ էր։ Սրահում հնչում էր գրաբարյան պատարագը, իսկ ունկնդիրներս հինգ հոգի էինք՝ երկու տարեց, մի կին, պահակն ու ես։ Դատարկ ու մռայլ էր տեսարանը։