Բանուի շուրթերին թեթև փայլուն շերտ կար: Ոչ միայն շուրթերը, այլև ողջ դեմքը, անգամ շագանակագույն աչքերին էր անցել այդ փայլը, ասես կերած հավի յուղն ամենուր քսվել էր: Զելիհայից տասներկու տարի մեծ ու տասնհինգ կիլոգրամ ծանր լինելու պատճառով ավելի շատ ասես նրա մայրը լիներ, քան քույրը: Եթե Բանոփն հարցնեք, կպնդի, թե այնպիսի մարսողական համակարգ ունի, որ կերածն անմիջապես երևում է վրան: Ջուր խմեր, կգիրանար... Բանուն մտածում էր, որ ինքը պատասխանատու չէ իր կիլոգրամների համար, նույնիսկ եթե ռեժիմով սնվի, նման մարսողական համակարգի դեմ չի կարող պայքարել: Գիրությունը ճակատագիր էր: Այդ ճակատագիրը սրբացնելու համար hapur hupur կերակուրներն ուտելու մասին չէր մտածում: