Դարասկզբի իսպանական ինֆլուենցայից տուժած նկարիչների շարքը կցանկանայի եզրափակել ավելի լուսավոր դրվագով` համաշխարհային մեծության հանրահայտ մի նկարիչ, որը հիվանդացավ պանդեմիայի ժամանակ, բայց հաղթեց հիվանդությունը և ապաքինվեց: Դա նորվեգացի Էդվարդ Մունքն է (Edvard Munch,1863-1944 թթ)` էքսպրեսիոնիզմի վառ ներկայացուցիչներից մեկը: Սկսելով ստեղծագործել 19-րդ դարի սիմվոլիզմին բնորոշ ուղղվածությամբ, հետագայում Մունքը հարեց 20-րդ դարի գերմանական էքսպրեսիոնիզմին: Նրա կտավները հոգեբանական են, հաճախ ծանր մարդկային զգացումներ և հույզեր են արտահայտում: Բոլորին հայտնի է նրա «Ճիչը» (The Scream,1895) կտավը` հզոր էներգիա, ներքին արտակարգ լարում, վախ: Կարծես լուռ նկարից ուր որ է կլսվի ճիչը: 1893թ-ից մինչ1910թ-ը նմանատիպ 4 կտավ է նկարվել Մունքի կողմից: Տրավմատիկ մանկությունն իր դրոշմն է դրել Էդվարդ Մունքի ողջ ստեղծագործական ժառանգության վրա: Նկարչի մայրը մահացել է տուբերկուլյոզից, երբ Էդվարդը դեռ 5 տարեկան էր: Մեծ քույրը, որի հետ ապագա նկարիչը շատ կապված էր, ևս մահացել է տուբերկուլյոզից `մոր մահից տասը տարի անց: Մյուս քրոջ մոտ ախտորոշվել էր շիզոֆրենիա: Հայրը զինվորական բժիշկ էր, շատ հավատացյալ մի մարդ, որը սիրում էր երեխաներին, բայց դաստիարակում էր նրանց հոգևոր դոգմաներով և ամերիկացի գրող Էդգար Ալան Պոյի սարսափազդու նովելներով: