Ի­րե­րու այս տխուր ըն­թաց­քին հա­մար, դրա­մա­տի­րա­կան շրջա­նակ­նե­րու կող­քին, ար­հա­մար­հե­լի չէ նաեւ եր­բեմ­նի ըն­կեր­վա­րա­կան շար­ժում­նե­րու եւ կու­սակ­ցու­թիւն­նե­րու պա­տաս­խա­նա­տո­ւու­թիւ­նը: ­Նա­խորդ դա­րու ութ­սու­նա­կան թո­ւա­կան­նե­րէն սկսեալ ա­նոնք մէկ առ մէկ անձ­նա­տուր ե­ղան վա­տա­ռողջ ձե­ւով հա­մաշ­խար­հայ­նա­ցող տնտե­սու­թեան մար­գա­րէ­նե­րու շին­ծու տե­սու­թիւն­նե­րուն, ո­րոնք, այ­սօր ար­դէն փաստ է, աշ­խար­հը հաս­ցու­ցած են նոր ա­ղէտ­նե­րու նա­խօ­րեա­կին: Ա­մէ­նու­րեք խա­ղա­ղու­թիւ­նը ար­հա­մար­հող ծայ­րա­յե­ղա­կան շար­ժում­նե­րը վե­րել­քի մէջ են: Այս կեր­պա­րա­նա­փո­խու­թե­նէն զերծ չեն մնար ի­րենք ի­րենց ժո­ղովր­դա­վա­րու­թեան փա­րո­սի եւ դաս­տիա­րա­կի դե­րա­կա­տա­րու­թիւն սահ­մա­նած ա­րեւմ­տեան պե­տու­թիւն­նե­րը: