Տասներկու տարեկան երեխա էի, երբ առաջին անգամ դիտեցի «Իններորդ վաշտ» ֆիլմը: Պատերազմի հորձանուտում հայտնված սովորական տղաների հերոսությունների մասին է: Նրանք կատարում են խնդիրները՝ լավ իմանալով, որ իրենց կյանքն է արժենալու: Տպավորված էի եւ որոշեցի՝ զինվորական եմ դառնալու: Այժմ հետախուզական վաշտի հրամանատար եմ: Մեր գործում դիմացկունությունը որոշիչ է, բայց, եթե հոգեպես թույլ եղար, ուրեմն հետախուզությունը քո տեղը չէ: Հրամայված էր առաջ տալ դիրքերը: Նման գործողություններն առանց մանրակրկիտ հետախուզման հնարավոր չէ իրականացնել: Մեր փոքրիկ խումբը նախապես ուսումնասիրեց նախանշված տեղանքը, ռելիեֆը, հակառակորդի հարվածի ուղղությունները: Իհարկե, վտանգավոր էր: Հակառակորդը շատ մոտ էր: Չբացահայտվելու համար երբեմն ժամերով չէինք շարժվում՝ մնալով նույն դիրքով նույն կետում: Եվ երբ օրեր անց տեսնում ես գերիշխող բարձունքին բազմած հենակետը, երբ հասկանում ես, որ հայրենիքի հզորացման համար մի գործ ես արել, քեզ լիուլի վարձատրված ես զգում: