Վարդերը կպան զգեստներիդ եւ պոկ չեկան, մի թերթիկ էլ մնաց պարանոցիդ եւ թփուտները սկսեցին շարժվել իմ վարարած շնչառությունից (թե՝ հովերից աշխուժացած), դուրս թռար իմ թեւերի միջից եւ չոլերն ընկած աղբյուրի պես ես սկսեցի երգել՝ ինչ գլուխս կգար...