Վարդանը, թաքստոցի բացվածքի մոտ պպզած, հետևել էր խոսակցությանը, ջանալով տեսնել մոտոցիկլիստի դեմքը մսուրքի ճաղերի արանքից։ Ավանակը փակում էր նրա տեսադաշտը, և Վարդանը տեսնում էր միայն նրա ցեխոտ կոշիկները։ Այդ մարդու ձայնը իրեն անծանոթ չէր, բայց նա չէր կարողանում հիշել, թե որտեղ էր լսել այն։ Երևի պատահական նմանություն էր։ Նա հիացավ երտասարդ կնոջ խելքով, որն իրեն շատ բնական էր պահել։