Ազնվորեն պիտի հիշեմ, որ փակ քաղաք հանդիսացող ռազմարդյունաբերական խոշոր կենտրոն Կույբիշևն իր նախասովետական մականունով էր սովորաբար հիշվում. «Քաղցած Սամարա»։ Միլիոնից ավելի բնակիչ ունեցող քաղաքի գաստրոնոմներում մակարոնեղենի ու կեֆիրի անկասելի գրոհ էր։ Երշիկ ու միս հայտնվում էին երկու շաբաթը մեկ և վաճառվում կտրոնով։ Բնակչության սփոփանքը բարձրորակ ռուսական կաթնեղենն էր և հացաբուլկեղենը։ Ոչ առանց «Ժիգուլևյան» նշանավոր գարեջրի և տեղական հռչակավոր սիբիրյան օղու։ Անշուշտ, ստամոքսային կարոտաբաղձանքն էր պատճառը, որ Անդրկովկաս ճամփորդող սամարացիները վերադառնում էին բեռնավորված «Կիլկայի» պահածոյացված մանրաձկով։ Այդ տարիներին սկսեցի լրջորեն խորհել սովետական ահռելի երկրի ներքին փտախտի մասին։ Թե ինչու էր Ռուսաստանում արտադրվող «Կիլկան» տարիներով անմահանում արևելյան հանրապետությունների վաճառակետերում, երբ դրանց պահանջարկը անզսպելի էր մայր Ռուսաստանում, մինչ օրս խոր գաղտնիք է ինձ համար։