Մարդը գործում է, որպեսզի հանգստացնի այդ զգացողությունը,- և նրա ծավալված, կազմակերպված, համագործակցված գործողությունը իր ճառագայթը տարածելով միլիոնավոր արարածների վրա, երկնել է մի ամբողջ տնտեսական մեքենա: Սակայն անօգուտն այդտեղ ամենևին տեղ չունի: Տնտեսական մեքենան, ըստ էության, օրգանիզմի չափազանցումն է, վիթխարի ծավալումը, և անհնարին է այդ համակարգի մեջ, որը խստորեն հիմնված է օգտակարության հավասարության վրա, մտցնել հավասարակշռություն առարկաների և ծառայությունների միջև, որոնց մի մասը բավարարում է լոկ ցանկություններ ու ոչ թե բացարձակ պահանջներ, մյուս մասը համապատասխանում է միայն անհատական նախատրամադրվածությունների և ոչ թե կենսական գործառույթների: Այդ իսկ պատճառների հիման վրա սիստեմատիկ ու կատարելապես կազմակերպված հասարակությունը չի կարող, առանց ճշգրիտ տնտեսությունը եղծելու, ընդունել որևիցե շքեղություն, որևիցե փոխանակում ինչ-որ բանի, որն արժեք ունի բոլորի համար` ընդդեմ այն բանի, որն արժեք ունի ոմանց, բայց ոչ մյուսների համար: