Նրա ընկերը սատկել էր։ Սատկել։ Երեխան դա գիտեր, սակայն մի քանի վայրկյան պահանջվեց այդ բանը վերջնականապես հասկանալու համար։ Նա սկսեց հեկեկալ։ Ուժգին լացից նրա շնչառությունն անհավասար էր։ Նա շոյեց կենդանու գլուխը, ձեռք տվեց նրա վերքերին, առանց մտահոգվելու, որ նրա տաք արյունը քսվում էր ձեռքերին։ Ի՞նչ էր նա անելու առանց իր շան։ Բոլորը լքում էին իրեն՝ հայրը, Սասունը, Կայծակը, տունը... Ինչպես այն մղձավանջային երազում, երբ Հուր Կրակը իրեն փախցրել էր հեռուները տանելու համար։ Շփոթված նա գլուխը բարձրացրեց։