Գլխահակ քայլում էր և մտմտում, որ Մանուշին ու նրա սիրածին սպանելուց հետո դանակն իր կոկորդին կտանի (հոր պես հո՜ չի կորչելու գժանոցում), բայց երբ տեղ հասավ, զառանցանքը կերպավորվեց և դուրս գալով միջից՝ կանգնեց դեմառդեմ. նենգաժպիտ հայում էր, հետո արհամարհաբար ծպպացրեց, իբր՝ քեզնից ի՜նչ մարդասպան, ու ներս սողոսկելով՝ մեկեն չքացավ. Մհերը փշաքաղվեց: