«Ռումբէն առաջ ան­մե­ղու­թիւն մը կար, ռումբէն ետք՝ յան­ցանքի ահա­ւոր զգա­ցում մը: Հայր ու տղայ, ամէն մէկս կեան­քի իր ան­կիւնը քա­շուած, մեր մեղ­քե­րուն հետ հաշ­տուելու նստած էինք: Հայրս՝ իր գիր­քե­րուն եւ տետ­րակնե­րուն ետեւ պա­հուը­տած, ես՝ թատ­րո­նի կեր­պարնե­րուս»։ Հրայր, որ վէ­պին պատ­մողն է, հօր­մէն ցա­ւին հա­մազօր հա­կազ­դե­ցու­թիւն մը չտես­նե­լուն հա­մար խան­գա­րուած, ոխով լե­ցուած էր անոր դէմ: «Սա­կայն տա­րինե­րու ըն­թացքին այդ ոխը, հօրս Աս­տուծոյ հան­դէպ ու­նե­ցած ոխին նման, կորսնցու­ցած էր իր ուժգնու­թիւնը ու հօրս ներ­կա­յու­թիւնը ըն­դունող բա­նի մը վե­րածուած էր»: Ան այ­լեւս փորձ ան­գամ չէր ըներ հօ­րը նե­րաշ­խարհը պե­ղելու հա­մար: