Լսեցի նրանց։ Իսկ ի՞նչ էին անում մեր «ընդմիջման» հեղինակները, վերեւականները, այսպես ասած։ Մարզգործկոմի նախագահի սենյակից կապվել էին Մոսկվայի հետ, վիճակը ներկայացրել միանգամայն շրջված ձեւով, թելադրել Բագիրովա-Կեւորկովյան ինչ-որ դեղատոմս-դրույթներ, որոնք տառացիորեն հաջորդ օրը պիտի դառնային Կենտկոմի նոր որոշման հիմքը եւ շարունակում էին ուղիներ փնտրել։ Կանգ էին առել այն կետի վրա, ըստ որի պետք է ԽՄԿԿ Կենտկոմը որոշում հանի ու դնի քարտուղարներից մեկի-երկուսի ձեռքին, ուղարկի Ստեփանակերտ, ասի գնացե՛ք, տեսե՛ք էդ մարդիկ ինչո՞ւ են աչքները բաց արել, որոշման լաթով նորից պինդ փակեցեք նրանց աչքերը ու եկեք։