– Հարուստ մշակույթ, արժանապատվություն ունեցող ժողովրդի համարում մենք էլ ունեյինք, բայց ավերակներից, փլատակներից չազատեցինք երկիրը, աղետի ենթարկված հատվածն անգամ տասնամյակների ընթացքում սերմնային հիմք չդարձրեցինք: Եւ երկրի աղետներով, աղավաղումներով ընթացած բարդ ժամանակների ճշմարիտ էությունը, նույն այդ ժամանակի մեկնությունները տրվեցին ոչ միայն գրավոր ու բանավոր տեքստերով, այլև վիզուալ արվեստի արտահայտություններով: Եւ հենց այդ արտահայտություններն էին, որ նաև անկախության հռչակման ու մեզ պարտադրված պատերազմի հաղթանակի ոգևորությունը սերունդներին փոխանցող ճշմարիտ արտացոլանք-անդրադարձներ համարվելով, որպես ժամանակի տարեգրություններ, որպես յուրօրինակ «պատմագրություններ» նկատվեցին: Չնայած լուսանկարչական աշխատանքներն որպես պատմագրություն, որպես ֆոտոտարեգրություն դիտարկելը սխալ համարողներ էլ եղան ու կան: Մերժողներից մեկն էլ դու էիր, թեպետ քո գործերը տարեգրություն համարվեցին ոչ միայն բանավոր, այլև գրավոր խոսքով: Ասում ես, թե՝ ֆոտոն և պատմագրությունը նույնական չեն ու համարժեք չեն կարող ընկալվել, և լուսանկարչությունը լրացումային բնութագրական ենթատեքստ անգամ չի կրում: Այն ընդամենն ուղղորդում է դեպի տեղեկատվական տեսություն և այսօրինակ այլ պատճառաբանումներ ես մեջտեղ բերում: