Վերցնենք Նիկոլ Փաշինյանին կամ իրեն ընդդիմադիր համարող մեկ ուրիշին: Սրանք էլ կտրականապես դեմ են որևէ տարածքային զիջման: Սա նշանակում է, որ երկրի իշխանություններից սրանք պահանջում են փաթաթած ունենալ միջազգային հանրությանը` ի դեմս ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի, և գործընթացը տեղափոխել ռազմական ռելսերի վրա: Բնականաբար, սա էլ է տարբերակ, ուղղակի սրանք փոքր-ինչ անբարոյական են: Սրանք ասում են` ոչ մի թիզ հող, բայց նախապայմանով` մենք կռվողը չենք: Ասենք, Օսկանյանը համոզված է, որ իր բալեն պիտի առաջին գիծ չգնա, քանզի պարբերաբար օգտագործում է մորֆի, հերոին և այլ թանկարժեք թմրանյութեր, որոնք, ինչպես հայտնի է, ռազմաճակատում դժվար է ճարել, իսկ դեղի դեֆիցիտի կամ ուշացման դեպքում երեխան կարող է նյարդային դիսկոմֆորտ ապրել: Օսկանյանը նաև համոզված է, որ ռազմաճակատ չեն գնալու նաև երկրորդ նախագահի բալեքը, քանզի էդ որտե՞ղ է գրված, որ էլիտար բալեն առաջին գիծ գնա, այն դեպքում, երբ դա ռամիկների սրբազան մենաշնորհն է (ի դեպ, այս հարցով կարելի է դիմել պրն Արտակ Շաբոյանին, ի վերջո, նրա բանուգործը մենաշնորհներն են, թող զբաղվի): Փաշինյանն էլ ռազմաճակատից կփրկվի երեխաներով` նա ազատված է բազմահայր լինելու պատճառով: Վերջապես, գործող նախագահն էլ է համոզված, որ իր բալեքը պատերազմ չեն գնալու: Բայց այստեղ ինչ-որ տրամաբանություն կա, քանզի նա տղա չունի, իսկ կանանց, ի տարբերություն Իսրայելի, Հայաստանում բանակ չեն տանում: