Մասնագետները գիտեն, որ ուրարտական սեպագրերի լեզուն վանկային է։ Այսինքն` որպեսզի գրվի «ն» հնչյունը փորագրվում է մի նիշ, որը համապատասխանում է «նի» երկհնչյունին, ինչպես մենք տեսնում ենք «Բիայնի» կամ «Էրեբունի» բառերի դեպքում։ Այլ կերպ ասած, եթե մենք դիտարկում ենք տեղանուն և դիտարկում ենք այն հայոց լեզվի հիման վրա, մենք պետք է «Էրեբունի« բառում անտեսենք վերջին «ի» հնչյունը, քանի որ այն ուրարտերենի ուղղական հոլովին հատուկ ձև է։ Այսպիսով ստացվում է «Էրեբուն» ձևը։ Իմիջիայլոց, նույն օրինաչափությանը հետևելով, «Բիայնի» բառը պետք է կարդալ «Բիայն» => «Բայն» => «Բան»։