Նույն օրը երեկոյան, հայ-թուրքական վճռորոշ ճակատամարտը յուրովի շահած երկու հերոսներ, նույն արյունը տարբեր անոթներում փոթորկող երկու հայկազուններ, մեկի անունը` հայր, մյուսինը` որդի, երկուսն էլ վիրակապված գլուխներով, դեմ առ դեմ նստեցին: Այն, ինչ ասելու էին, ասել էին ճակատամարտի ժամանակ: Թե՛ երազից հալածված հայրը, թե՛ ոստիկանության մայորի ուսադիր կրող որդին մեկմեկու չէին կշտամբում, արդարանալու բան էլ չունեին: Պարզապես գարնան առաջին օրվա մեջ չէին տեղավորվում: Անելանելի վիճակից դուրս գալու ելք, այնուամենայնիվ, հայրը գտավ.