-Օգնում եմ, որ լաց լինես, սիրելի՛ս,- ասաց Բանու մորաքույրը՝ գիտունիկի պես գլուխն օրորելով:- Եթե հանգուցյալի տանը չարտասվես, սեփական քույրերդ անգամ քեզ քարսիրտ կանվանեն, իսկ հյուրերը հետևիցդ ինչ ասես կասեն: Չես ուզում, չէ՞, որ մյուսները քեզ այսպես անարցունք տեսնեն: Մենակ եղածդ ժամանակ, կուզես սուգ պահիր, կուզես պարիր, ում ինչ գործն է, բայց դու էլ պետք է հանգուցյալի տանը մեկ-երկու արցունք թափես: