Այդ	գիշեր	նա	անցկացրեց	անքուն	գրեթե	մինչև	լույս: Սիրել	զավակներին, չսիրել	նրանց	մորը — ահա	այն	սոսկալի դիլեմաս, որ	տանջում	էր	հոգին	տարիների	ընթացքում: Ծառի	բնից	բաժանված, ամուր	գրկել	էր	նորածիլ	ճյուղերը, տատանվում	էր	օդի	մեջ	անհեն, չէր	ուզում	ճյուղերը	բնից	պոկեր	բայց	չէր	էլ	կարողանում	բաժանվել	նրանցից: