Մելգոնեանի մեր գրականութեան ուսուցիչն էր եւ այն ատենուան Մելգոնեանին մէջ, անուրանալիօրէն տարբեր պահանջք, կշիռ եւ պատասխանատուութիւն կը կրէր այդ պաշտօնին հետ առնչուող հանգամանքը: Իրմէ առաջ, Օշական, Թէքէեան, Վահեան այդ բեմահարթակէն անցած՝ կարգը իրն էր հիմա գրական նորածին սերունդի մը քանքարը վեր առնելու, հայագիտութեան օրրան ու կռուան՝ մեր կրթարանին կամարներուն տակ, մասամբ դարմանելու համար Մեծ Եղեռնի ողբերգութեան պատճառած խորունկ վէրքը, հայ մտաւորականներու բարբարոսային խողխողումէն ետք: