ներողություն եմ խնդրում այս գուցե մի քիչ արտառող թվացող առաջաբանի համար. չէ որ այս ամենը, վատ կամ լավ, ես ստեղծել եմ Հայաստանում, իսկ այդպիսի մի տեղ որևէ բան անելը նման է մազութի լճի լող տալուն, որտեղ դրությունը հսկող նավթաթզուկները կառչում են ոտքերիցդ և քաշում ներքև: Գուցե ուրիշ մի տեղ, մի այլ միջավայրում ես էլ ուրիշը լինեի, իմ ստեղծած նկարչությունն էլ, բայց մարդու մասին դատում են լոկ նրանով, ինչ նա արել է, և ոչ թե նրանով, ինչ կարող էր անլ: Ինչ արած, չէ որ մինչև վերջերս հայ ազգային նկարչության մեջ իշխում էր բանջարաբոստանային կուլտուրաների և էկզոտիկ կենդանիների թեմատիկան, հատկապես մեծ տեղ էր գրավում ավանակի կերպան իր այլազան դրսևորումներով: Բարեբախտաբար, էշանկարոչությամբ զբաղվող մեր վարպետները մեկ օրվա մեջ դարձան մոդեռնիստ, նորելուկ արվեստագետների գործն էլ հեշտացավ, չէ որ նրանք նույնիսկ ավետարանակն կենդանուն չէին կարողանում պատկերել, այնքան անգրագետ էին նկարելու արհեստի մեջ: