Պտտելով՝ էլ	ետ	չադիրը	մտավ	զորապետը	ու	միրզի	մեկին	կանչեց, որ	ասածը	գրի, թուրքերին խաբի, թե	ֆլան	գեներալը	ֆլան	տեղիցը, ֆլանը՝ ֆլան, անթիվ	զորքով	գալիս	են, որ	թշնամու գլուխը	ջնջխեն, հանկարծ	զշղրուն	ընկավ	զորաց	մեջը: «Կարաու՜լ	ձեն	տվին, թվանքները	հազար դհից	վրա	բռնեցին, բայց «Քրիստիան, Արմյան» գոռալով, երեսին	խաչակնքելով՝ մեկ	աժդահա	որ ղոնշունի	մեջը	չընկավ, Մատաթովի	չադիրը	չտեսավ	ու	ձիուն	ետի	ղամշին	տվեց, Մատաթովը ստոլի	վրա	մնաց	փետացած. ընչանք	մարդ	կկանչեր, անծանոթի	ձին	առաջի	երկու	ոտը	չադրի առաջին	փռեց, փռնչաց	ու	հոգին	քթովն	ու	փորովը	դուս	փչեց: Կտրիճ	ձիավորը	մզրախը	գետնին ցցեց, ղարավուլի, բանի	մտիկ	չարեց	ու	Մատաթովի	չադիրն	ընկավ: Քաջ	գեներալը, թե եվրոպացի	էր	էլել, հուշտ	կըլեր	յա	կզարմանար	ու	էնպես	հանդգնությունը, կարելի	ա, պատժեր, բայց	նա	մեր	երկրի	մարդի	խասիաթը	լավ	գիտելով՝ տեղը	մնաց	կանգնած, ու	էլ	էկողին ժամանակ	չտվեց, որ	խոսի, ինքը	հարցրեց, թե	ի՞նչ	խաբար	ա: Ձին	որ	էն	հալն	էր	ընկել, նստողինն	ի՞նչ	կըլեր: Երկար	Ժամանակ	լեզուն	խոսք	չէ՛ր	բռնում: Գեջդանգեջ	որ	խելքը	գլուխն էկավ, ձեն	տվեց.