Ըստ վարքագծային տնտեսագիտության՝ մարդուն բնորոշ է բարդ և ոչ հաճելի որոշումները հետաձգելը, քանի որ դրանք պահանջում են ջանք և կարգապահություն: Ուսանողները քննություններին պատրաստվելիս թողնում են շատ բաներ մինչև վերջին օրը, կամ մարզանքի գնալը հաճախ հետաձգում ենք մյուս երկուշաբթի: Մարդը, որպես կանոն, այսօրվա օգուտներին ավելի մեծ կշիռ է տալիս, քան ապագայում ստացվելիք օգուտներին, նույնիսկ եթե այդ երկուսը տնտեսապես հավասար կշիռներ ունեն: Մարդկանց այս վարքագիծը գրեթե անհնար է դարձնում կենսաթոշակային կուտակումները, 30-40 տարի ամեն ամիս կուտակել և կրճատել ներկայի սպառումը հանուն ապագայի: Այդ պատճառով է, որ շատ երկրներում, որտեղ ներդրվել է կուտակային կենսաթոշակային համակարգը, դա կատարվել է պարտադիր: