Աբեղան նստեց ծովափի իր քարերից մեկին: Ծովը հսկայական հայելի էր. ո՛չ ալյակ, ո՛չ խռովք: Աչքն ընկավ իր արտացոլանքին: Ջրից իրեն էր նայում թխամորուս, դալուկ դեմքով, անթեղված կրակն աչքերի խորքում մի երիտասարդ: