Աղասու	սիրտը	վկայում	էր, թե	էն	գիշերը	էլ	փորձանք	չի	կա. բոլորին	էլ	խնդրեց, որ	չոքին, աղոթք անեն: Նրանց	բախտիցը՝ եսրների	միջումը	տերտեր	էլ	կար, տիրացու	էլ: Սրանք	սկսեցին առավոտվան	ժամը, ու	Անի	քաղաքը, հազար	տարուց	ավելի, որ	ո՛չ	ժամ	էր	տեսել	ո՛չ	աղոթքի	ձեն լսել, էս	գիշեր	հենց	իմացավ, թե	իրան	երևելի, շքեղ	թագավորազունքը	կրկին	վեր	են	կացել, իրա հողն	օրհնում, իրա	ջուրն	գովաբանում, որ	հայ	ազգը	էլ	չհավատա, թե	իրան	աստված	էնպես	ա անիծել, որ	էլ	մարդ	չի՛	կարող	նրա	միջումը	կենալ: Ո՛չ	երկիրը	քանդվեցավ, ո՛չ	երկինքը	փուլ Էկավ: Քրդստանցիք	իրանք	էլ	էին	մնացել	զարմացած, թե	էն	ի՞նչ	անճոռնի	ասություն	պետք	է ըլեր, որ	մինչև	Էն	օրը	սրտըներումը	հաստատ	տպավորել	էին: