Հասկանալի է, որ նկարագրված հոգեբանական իրավիճակում Իսրայել պետության հետ Հայաստանի ցանկացած պաշտոնյայի շփումը բազմաթիվ հարցեր է առաջացնում: Եվ բանը սոսկ այն չէ, որ հայերի մեջ արմատացած ավանդական պատկերացումները կասկածի ալիք են առաջ բերում իսրայելական ղեկավարության անկեղծության հանդեպ: Խնդիրն այն է, որ Հայաստանի նկատմամբ Իսրայելի ցուցաբերած անսպասելի հետաքրքրության իմաստն այնքան էլ հասկանալի չէ: Զարգացած հարաբերությունների փորձի բացակայությունը մեզ թույլ չի տալիս գնահատել երկու երկրների ընդհանուր շահերի էությունը եւ իմաստը: Բայցեւայնպես, արագ փոփոխվող միջազգային իրադրությունում պետք է ուշադրություն դարձնել բոլոր երկրների ու միջազգային կառույցների գործողություններին եւ առաջարկներին: Բավարար հիմքեր կան այն ենթադրությունների համար, որ աշխարհում եւ մեր տարածաշրջանում շատ երկրների կողմից հնարավոր է առկա դիրքորոշումների արմատական ​​վերանայում: Այն, ինչ երկար ժամանակ համարվում էր անընդունելի եւ անհնար, այս պահին արդիական իմաստ է ձեռք բերում` հակառակորդներն ակամա բարեկամանում են: Եվ դա տեղի է ունենում այն ​​պատճառով, որ շատերն ունեն ընդհանուր թշնամիներ: Իսկ միջազգային հարաբերություններում ոչինչ այնքան չի մերձեցնում հակառակորդներին, որքան ընդհանուր թշնամին: