Եր­կար տա­րինե­րէ ի վեր հայ դպրո­ցին դէմ դիրք բռնող­նե­րը, հայ դպրո­ցը իրենց զա­ւակ­նե­րուն ար­ժա­նի չտես­նողնե­րը, երբ ստանձնեն հայ դպրո­ցը խնա­մելու պար­տա­կանու­թիւնը ան­շուշտ որ բնա­կան հե­տեւանքն ալ այսպէս պի­տի ներ­կա­յանայ։ Տե­ղի ան­տե­ղի օրա­կար­գի եկած «դպրոց­նե­րը միաց­նենք եւ ծախ­սե­րը կրճա­տենք» առա­ջար­կի ետին դժբախ­տա­բար հայ դպրո­ցին հետ խնդիր ու­նե­ցող­ներ կան։ Գո­նէ մէ­կը գտնուէր այս հա­սարա­կու­թեան մէջ, որ քա­ջու­թիւնը ու­նե­նար ազ­գին հարստու­թե­նէն ազ­գո­վին օգ­տուելէ զրկուելու առ­ջեւ ծա­ռացած խնդի­րը օրակարգի բերելու։ Կար­ծես իրո­ղու­թիւն մը ըլ­լա­լու է այս թե­րու­թիւնը, որուն հա­մար ոմանք պար­տին խոս­տո­վանիլ իրենց ան­կա­րողու­թիւնը։ Ի վեր­ջոյ ՎԱ­ՏԻՓ հար­թա­կը ճիշդ ալ այդ միաս­նութիւ­նը ապա­հովե­լու հե­ռան­կա­րով չէ՞ր հիմ­նուած։ Ու­րեմն չար­ժէ՞ր որ այ­սօր ազ­գո­վին պա­խարա­կենք այդ կամ­քին գո­յանա­լուն ար­գելք եղող­նե­րը։ Բո­լորս գի­տենք թէ ով­քեր են անոնք։ Բայց մխրճուած ենք այնպի­սի կաշ­կանդու­մի մը մէջ, որ ոչ ոք կրնայ բո­ղոքել միաս­նութիւ­նը խա­փանող­նե­րու դէմ։ Ընդ հա­կառա­կը կեղծ ժպիտ­նե­րով իրա­րու առ­ջեւ կը խո­նար­հին իրար «աղա» յոր­ջորջե­լով։