Եվ ասես այդ խոսքերին ի լրումն՝ տարածվում-լսվում է «Վերք Հայաստանի» վեպից մեծ հայրենասեր Խաչատուր Աբովյանի հոգեզմայլ խոսքը. «Հայոց թագավորքը, իշխանքը և պայազատքը՝ Ապարանի բյուրատեսակ ծաղիկների հոտը և պատվական աղբյուրների համն առնելով՝ իրենց ամառվա ջրերը հովացած, զովացած սիրտը աստվածային սիրով վառում, իրենց սուրբ սրտի աղոթքն ու մաղթանքը ծաղիկների հոտի հետ խառը, թռչնոց ձենի հետ հավասար, մեկ բերանով իրիկուն, առավոտ երկինք էին ուղարկում»։