Բոցակեզ	կրքերի	հնոցի	մեջ	այդ	վայրկյանները	միայն	ծխի	մութ	կետեր	էին, որ	հայտնվում	էին	և	իսկույն	չքանում: Իսկ հնոցը	վառվում	էր	դեռ	նախկին	ուժով: Պատահում	էր, որ	Միքայելը	քիչ	էր	մնում	իր	գրկի	մեջ	խեղդեր	Անուշին, եթե	միայն ուժը	պատեր	խեղդելու: Եվ	երբ	բաժանվում	էր	նրանից, սիրտը	լցվում	էր	ինքնագոհության	շլացուցիչ	զգացումով: Բաա՜, նա	մի	անդիմադրելի, սրտակեր	առյուծ	է, մի	անզուգական	դև, որի	հրապույրն	ընդունակ	է	կուրացնել	ամենաառաքինի կանանց	ու	ձգել	նրա	գիրկը, ինչպես	ձգեց	այդ	կնոջն	այդպես	շուտ	և	այդքան	հեշտ... Ինչո՞ւ, ուրեմն, միայն	այս հաղթությամբ	բավականանալ	և	ավելի	հեռու	չգնալ...