Թվում է՝ վերը շարադրված քայլերն ու արդյունքն առանձնապես չեն տարբերվում 1997-98-ին սեղանին եղած ԼՂ խնդրի կարգավորման փուլային կամ փաթեթային տարբերակներից: Եվ չէին էլ կարող տարբերվել ոչ միայն քսան, այլեւ նույնիսկ քառասուն կամ ութսուն տարի հետո: Դրա համար էլ նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի մեծագույն սխալն ու մեղքը Հայաստանի ժողովրդի եւ պատմության առջեւ այն է, որ նա 97-98-ին երկրում չճնշեց պետական հեղաշրջման փորձը, համաձայնություն չտվեց փուլային կամ փաթեթային տարբերակին եւ դրանք չստորագրեց՝ վերջակետ դնելով ԼՂ խնդրին: Փոխարենը հրաժարվեց նախագահի պաշտոնից եւ երկիրը մատնեց քսանամյա այնպիսի քաղաքական զրկանքների ու տնտեսական վնասների, որ դրանց համեմատ ԼՂ խնդրի կարգավորումը չէր կարող գերադասելի չլինել: Այժմ պարզ դարձավ, որ 15 տարի անց Կազանում կանգնած ենք եղել եւ ներկայում էլ կարծես գտնվում ենք այնտեղ, ուր կանգնած էինք Տեր-Պետրոսյանի հրաժարականի օրերին՝ միայն ավելի գիտակից ու ամբոխավարությունը թոթափած: Եվ փառք Աստծո: