Այս խաղը հայկական բոլոր գավառներում դարերի ընթացքում ո’չ իր անունն է փոխել, ո’չ էլ կանոնները և այսօր էլ հիշվում է նույն ձևով` «աթուրմա»։ Այս խաղի մասնակիցների թիվը անորոշ է, կարող են խաղալ անսահմանափակ քանակի մարդիկ, նույնիսկ երկու հոգի և ավելի, մինչև տասը-քսան մարդ։ Խաղացողները ֆառ են գցում, վիճակը ում վրա ընկնի, նա պարտավոր է ձեռքերը իր ծնկների վրա հենած կռացած վիճակում մնա, իսկ մյուսները թռչում են նրա վրայով, ընդ որում` թռչելիս նրա մեջքին կամ հետույքին թեթև խփելով։ Ամեն մի շրջան վերջանալուց հետո կռացածը մի քիչ հեռանում է իր նախկին տեղից, մինչև բավականին դժվարանում է հեռվից թռչելը։ Խաղացողներից նա, ով չի կարողանում մի ոստյունով թռչել, պիտի արդեն ինքը կռանա նախկին կռացածի փոխարեն, որ մյուսները թռչեն իր վրայով։ Եվ այսպես խաղը շարունակվում է կրկին, շարունակվում այնքան ժամանակ մինչև խաղացողները կա’մ հոգնում են, կա’մ ձանձրանում։