Իր պրիմիտիվությամբ բրազիլական կինոսերիալ հիշեցնող ռուս-թուրքական հաշտեցման էպոպեային ծանոթանալուց հետո մոտավորապես հասկանալի է դառնում, թե ինչն էր Ալիեւին մղել օգոստոսի 8-ին Բաքվում, Պուտինի հետ թեյի սեղանի շուրջ լուսանկարվելու եւ այն տարածելու: Ակնհայտորեն, Ալիեւն իրեն նսեմացած է զգում, որ, չնայած իր անկեղծ ջանքերին ու ցանկությանը, ռուս-թուրքական սիրախաղի շքերթում հրամանատար է դարձել Նազարբաեւը: Չէ՞ որ հայր Ալիեւի կապավորը եղած Չագլարը չէր կարող չիմանալ Իլհամ Ալիեւի տեղը, այդուհանդերձ, ոչ թե Ալիեւը, այլ Նազարբաեւն է ընդգրկվել գործընթացի վերջին փուլում, որքան էլ մինչ այդ Ալիեւը սեփական նախաձեռնությամբ (նաեւ Լուկաշենկոյի հետ դուետով) ինքնակոտոր էր լինում ռուս-թուրքական հարաբերությունները կարգավորելու համար: