Ին­չի՞ կը մի­տի յո­բե­լի­նա­կան­նե­րու այս հեւ­քոտ խա­չա­ձե­ւու­մը, քա­նի որ յո­բե­լի­նա­կան նշա­նա­կա­լից թո­ւա­կա­նի մը հռչա­կու­մը առ­հա­սա­րակ կը նպա­տա­կադ­րէ լու­սար­ձա­կը բա­նալ, մար­դոց ու­շադ­րու­թիւ­նը կեդ­րո­նաց­նել յո­բե­լեար կազ­մա­կեր­պու­թեան վաս­տա­կին ու ա­ռա­ջի­կայ ծրա­գիր­նե­րուն վրայ եւ ա­նոնց­մով դրոշ­մել հան­րու­թիւ­նը՝ տա­րո­ւան մը կտրո­ւած­քով: ­Ներ­կայ պա­րա­գա­յին, ա­մեակ­նե­րու զու­գա­դի­պու­թեան այս շա­րա­նին մէջ, հա­սա­րա­կու­թեան սե­ւե­ռու­մը պի­տի կեդ­րո­նա­նայ իր տա­րո­ղու­թեա՛մբն ու պատ­մակ­շիռ ծան­րու­թեա՛մ­բը ըստ ա­մե­նայ­նի ան­բաղ­դա­տե­լի եւ է­՛ա­պէս ազ­գա­յին մեր մե­ծա­գոյն տօ­նին՝ ան­կա­խու­թեան նո­ւաճ­ման 100ա­մեա­կին վրայ, իսկ միւս­նե­րը պէտք է նկա­տել ա­նոր ի­տէալ­նե­րէն ներշն­չո­ւող, այդ ի­տէալ­նե­րը տա­րա­ծող եւ ամ­րաց­նող ա­ծան­ցեալ գոր­ծօն­ներ: