­Կար­ծես թէ բո­լորս կը կաս­կա­ծինք, որ հա­յը յոր­ձա­նու­տի պէս բան մըն է, որ սահ­ման չու­նի, որ սահ­ման չի գի­տեր, որ սահ­ման չի պա­հեր։ ­Սահ­մա­նը ի­րեն չի վայ­լեր։ Ի­րեն հա­մար ¥ան¤սահ­մա­նու­թիւ­նը ա­ռեղ­ծո­ւա­ծա­յին հմայք ու կա­խար­դանք է։ ­Հա­յուն հա­մար հայ­րե­նա­սի­րու­թիւ­նը սահ­ման ու­նի, բայց հա­յու հայ­րե­նա­սի­րու­թիւ­նը նա­խա­պա­շա­րու­մի պէս բան մը հա­մա­րող­ներ ալ կան։ Ինչ­պէ՞ս կա­ղա­պա­րել հայ­րեան­սի­րու­թիւ­նը, երբ ան ալ բնո­րո­շո­ւե­լու հա­մար օգ­նու­թեան պէտք ու­նի, քա­ջա­լե­րան­քէն ան­կախ։