Իսկապես	Սմբատը	մի	լուրջ	փաստ	չուներ, թե	կա	Միքայելի	սրտում	սիրո	զգացում	դեպի	այդ	աղջիկը, բայց	դարձյալ համոզված	էր, որ	կա: Է՜է, թող	լինի. կնշանակե	այն, ինչ	որ	նրա	մեջ	ապականել	են	ուրիշ	կանայք, դարմանում	և առողջացնում	է	մի	համեստ	աղջկա	հրապույրը: Հարկավ	պիտի	ուրախանալ, որ	ախտավոր	եղբայրը	բարոյապես	բուժվում է: Բայց	ինչո՞ւ	դարձյալ	մի	անմիտ	նախանձի	զգացում	հանգիստ	չի	թողնում	նրան: Միթե	ներելի	է	նախանձել	հարազատ եղբորը, միթե	առհասարակ	վայե՞լ	է	նախանձը	կրթված	մարդուն: Թող	սիրեն	միմյանց, եթե	միայն	սիրում	են. նա	պիտի ուրախանա, պարտավոր	է	ուրախանալ: Չէ՞	որ	նրա	համար	ամեն	ինչ	վերջացած	է, և	մնում	է	միայն	միշտ	կրկնել	յուր քեռու	խորհրդավոր	խոսքը.