Քանի որ բազմաֆունկցիոնալ երիտասարդ եմ (ժպտում է), հանդես եմ գալիս համերգային մի քանի ծրագրերով: Կազմել եմ ծրագիր, որում ելույթ եմ ունենում կիթառով, հեղինակային կեսկատակ-կեսլուրջ երգերս են՝ համեմված stand up-ային սկեչերով: Ինչպես նաև ունեմ մեկ այլ ծրագիր, որում հանդես եմ գալիս բենդի հետ և այն կոչվում է «Հայկ Պետրոսյանը երգում է Ազնավուր»: Կատարում էի նրա երգերը (մի քանիսը հայերեն թարգմանությամբ) և պատմում էի նրա կյանքի մասին: Ազնավուրի կյանքից ներկայացնում էի այնպիսի դրվագներ, որոնց մասին քչերը գիտեն, պատմում էի, թե ինչպես ենք ես և հայրս նրան հանդիպել, կամ ինչպես եմ բռնել նրա La boheme-ի հայտնի թաշկինակը: Ազնավուրի կյանքի մասին խոսելն ուղղակի վավերագրական բնույթ չէր կրում, ուզում էի մարդկանց փոխանցել նրա հաջողության բանաձևը, այսինքն՝ այն, թե ինչպես ստացվեց, որ այդ աղքատ, դպրոց չհաճախած տղան մի օր դարձավ լեգենդ: Ազնավուրը մեկ անգամ ասել է. «Աստված ինձ ոչ հասակ է տվել, ոչ տեսք, ոչ էլ ձայն, բայց ինձ տվել է համառություն»: Ի տարբերություն այսօրվա, երբ կարող ես հայտնի դառնալ ընդամենը մեկ երգ համացանցում տեղադրելով, Ազնավուրն իր հաջողության համար պայքարել է 20 տարի: Նրա առաջ բազմաթիվ փակ դռներ կային, սակայն նա իր համառությամբ կոտրել էր դրանք այն դեպքում, երբ երեք անգամ մտածել էր ինքնասպանություն գործելու մասին: Բացի համառությունից, կարծում եմ, որ Ազնավուրին օգնել է նաև այն, որ սիրում է կյանքը և աշխարհը. նրա աչքերն ուղղակի փայլում են երեխայի աչքերի պես: Ի դեպ՝ համերգ-ներկայացման ավարտին մի փոքր հատված էի կարդում հորս նամակից, որում նա պատմում էր, թե ինչպես կարելի է սիրել կյանքը ճաղերից այն կողմ: Այդ նամակը հայրս ինձ գրել էր Նուբարաշենից: Շատ հուզիչ պահ էր, բոլորը հոտընկայս ծափարում էին՝ կարծես և ինձ, և հորս: Այդ համերգային ծրագրով դեռ նորից եմ հանդես գալու, գուցե ավելի մեծ մասշտաբներով, միայն թե այս անգամ կանենք նաև բարեգործական համերգ՝ ի նշան այն բանի, որ Ազնավուրը նաև մեծ բարեգործ է: