Գրականագետ, գրաքննադատ Դավիթ Գասպարյանի խոսքով՝ Դավիթ Հովհաննեսն անհատականություն էր, ուներ իր ոճը, լեզուն, կեցվածքը, նկարագիրը, և այդ ամենն արտահայտվում էր թե՛ իրական կյանքում, թե՛ գեղարվեստական ստեղծագործության մեջ: «Հատկապես կարևորում եմ նրա տեղն ու դերը մեր անցած ժամանակի զազրելի բարքերը՝ բարոյական անկում, քաղաքական երկերեսանիություն, տնտեսական փլուզում, ներկայացնելու մեջ: Նրա գեղարվեստական խոսքում վառ արտահայտված է իրականության ձայնը. գրողի դերը հենց դրանում է»,-շեշտեց գրականագետը: