Իմիջիայլոցՙ «սֆթա»-ի մասին: Հարկ է նկատել, որ այս ծեսը մինչեւ հիմա անցկացվում է ադրբեջանական գյուղերում, ընդ որումՙ մեծ շուքով: Նախ ադրբեջանցի ընտանիքը տղա է ունենում, հետո նա մի քիչ մեծանում է ու սկսումՙ վազվզել, հետո տան բակում է վազվզում, հետոՙ հարեւանի ու հենց հարեւանի բակից ինչ-որ բան է գողանում, օրինակՙ հավ, ավելի ակտիվներըՙ աքլոր, գողանում է ու կամ տեղում սատկացնում, կացնով բնականաբար ու միանգամից դառնում նաեւ «բալթաջի», կամ էլ բերում է իրենց տուն, որպեսզի հայրիկը մորթի, հայրիկն էլ, քանի որ մորթելու մեծ սիրահար է, անմիջապես մորթում է ու հենց այդ պահից սկսվում է որդու «սֆթա»-ի տոնակատարությունը: «Սֆթա»ՙ այսինքն առաջին գողություն: Ադրբեջանում, այսինքն, երբ տղա երեխան առաջին գողությունն է կատարում, իսկ նրանք բոլորը դա կատարում են, դա կոչվում է «սֆթա» ու դա նշվում է: Հա, տուժող կողմ հանդիսացող հարեւանն էլ, որպես կանոն նշանակվում է սեղանի թամադա ու մի քանի անգամ պաչում է «սֆթա»-ի հերոսին, շրթունքները, որպեսզի մանկուց նաեւ բանակում ծառայելուն սովորի: