Այլեւս չտեսայ հայրիկս, իմ անժըպիտ, բայց բարի հայրիկս»։ Ու կ՚աւելցընէ, որ իրենք դուրս ելան տունէն, այն տունէն, ուր ծնած էին իր հայրը, ինք, իր քոյրերն ու եղբայրները, իր մեծ հայրը, եւ «հօրենական տունս չտեսայ այլեւս։ Թշնամին կողոպտեց զայն ու քանդեց, տարաւ ամէն ինչ, նոյնիսկ յղկուած մարմարեայ գեղեցիկ քարերը»։ Քիչ էր այդքանը, տակաւին. «Առին՝ ինչ որ ունէինք եւ կացիններով սպաննեցին տասէն-տասներկու տարեկան բոլոր տղաքը»։