-Ցավոք, ոչ, չեմ ճանաչում իմ տեսած Երևանը: Իմ մանկության շենքը հիմա այնպես է ծվարել անճաշակ բարձրահարկերի արանքում, որ խեղճուկրակ տեսք ունի: Ես հասկանում եմ, որ ցանկացած քաղաք, հատկապես՝ Երևանի նման, որտեղ ամեն ինչ մայրաքաղաքում է, բնականաբար, պետք է աճի, զարգանա, չտեղավորվի: Բայց դա չի նշանակում, որ այդ ամենը պետք է արվեր քաղաքն այլանդակության աստիճանի աղճատելու հաշվին: Չեմ կարծում, որ, օրինակ, նորմալ է 5 հարկանի շենքի վրա ևս 3 հարկ ավելացնելը: Ի վերջո, ուզենք, թե չուզենք, քաղաքը պետք է մի ընդհանուր դիմագիծ ունենա: Յուրաքանչյուր քաղաք իր դիմագիծն ունի, մի տեղ լուծումը գտել են` հին քաղաք ունենալով, մեկ այլ տեղ՝ ամբողջ քաղաքը նույն ոճի մեջ կառուցելով, իսկ մենք, որտեղ ազատ 20 մ տարածք ենք գտնում, մեր սեփական շենքն ենք կառուցում: Սա էլ է գալիս քաղաքդ սիրել-չսիրելուց: Եթե դու, իրոք, սիրում ես քաղաքդ, չես կարող ձեռքդ թափ տալ ու ասել՝ ոչինչ, թող այս տարածքում ընկերս մի շենք ունենա: Զուտ հիշողությունների առումով՝ կուզեի տեսնել իմ` վարդագույն տուֆով կառուցված Երևանը: Նորակառույցների մեջ էլ կան հաջող նախագծեր, բայց կուզեի Երևանը կոկիկ ու ճաշակով լիներ: