-Հարց եմ տալիս ո՛չ որպես ռոքի ֆանատ, այլ պարզ ունկնդիր: Ռոքը շատերն աղմուկի հետ են ընկալում կամ աղմուկով: Սրանք կարծես անբաժանելի հասկացություններ են ռոքում: Սակայն վաղուց իմանալով քեզ, լսելով քո նուրբ երգը, քնարական օրորոցայինը, թույլ եմ տալիս ինձ պնդելու, որ երգեցողության գեղեցկությունը հաճախ կորչում է շատ բարձր, խլացնող ձայնի մեջ, որ արդեն աղմուկ է: Հնարավոր չէ՞ այդ դոգման էլ հաղթահարեք, և քիչ աղմուկ ներմուծեք ձեր խմբի կատարումներում: Առավել ևս, որ առանց աղմուկի լսել եմ քո կատարումը Յեն Անդերսենի հետ՝ իր երևանյան համերգի ժամանակ: Աղմուկում չէ՞ որ կորչում է երաժշտության տպավորությունը, քո ձայնը, խոսքերը չեն ընկալվում: Դու բերում ես քնարականություն քո բառերով, բայց աղմուկի մեջ դա կորչում է: Կա ունկնդիր, որ աղմուկ է պահանջում, բայց կարելի է այդ ունկնդրին էլ կրթել՝ այդ դոգմատիկ ընկալումը ճեղքելով: Որ զգացմու՛նքը հասնի լսողին, ո՛չ թե աղմուկը: