Մյուս տեսարանների միջև անցումները ֆիլմում, որի մոնտաժի համար Ռոբերտ Սվինկը առաջին անգամ առաջադրվեց «Օսկարի», իրականացվում են դուրս մղելու կամ սահուն փոխարինման միջոցով: Օպերատորներ Անրի Լեկանը և Ֆրանց Պլաները, իրենց հերթին, ակտիվորեն գործադրում են կինոխցիկի մոտեցում և հեռացում, ինչպես նաև ըստ խոշորության հերթով փոխարինում են պլանները: Նրանք մանրամասն կանգ են առնում գլխավոր կերպարների դեմքերի վրա, արձանագրում նրանց հուզական վիճակը և անվերապահ գեղեցկությունը: Օրինակ, թրջված Հեփբերնի և Պեկի տեսարանում, որ դարձել է ռոմանտիկական կինոժանրի դասական օրինակ: