Աշխարհի խառնարանում` Ամերիկայում է ճարահատուած ստեղծագործում ու կերտում ապրելու իր իրաւունքը մազապուրծ հայի ոչ այնքան փոքր մի հատուած, որ դատապարտուած է լինելու մարդկութեան խիղճն ու պատիւը: Արժանապատիւ ապրելով` դասեր է տալիս իր տեսակի միւս հատուածին: Որտեղ կայ ոճիր, այնտեղ կայ պատիժ, եթէ մարդ կոչուածը դա ընդունակ չէ հասկանալու, բնութիւնն իր գործը կ՚անի: (Ես դրանում համոզուած եմ): Աստուածաշնչեան եւ ժողովրդական իմաստնութիւնը փաստում է` «ակն ընդ ական` ատամն ընդ ատաման», ( Ի դէպ, ԱՅ. Մ. Սուքիասեանի եւ Ս. ԱՅ. Գալստեանի «Հայոց լեզուի դարձուածաբանական բառարանումէ դարձուածքը մեկնուած է- Վրէժխնդիր լինել…. Աւելի վատ է վրէժառութեան օրէնքը: Մովսէսը հրամայում է. «Ակն ընդ ական` ատամն ընդ ատաման»: Աստուած վկայ, դա չափազանց դաժան է (Թարգ.): Մեզ դեռեւս պէտք է հետեւել այն օրէնքին, որ ասում են` «ակն ընդ ականէ (Ր)): Այն է` ամէն երեւոյթ արժանի պատասխանը պիտի ունենայ: Այս դէպքում Համաստեղն է զանգ կախում եւ լաւագոյնս լուծում իր առջեւ դրած խնդիրը: Մեզ մնում է ընկալել եւ մեկնել…( Ի դէպ, Համաստեղին մեզանում բացայայտելու պատիւն այս անգամ ստանձնել է Մ. Մ. Խաչատրեանը: Տե՛ս Համաստեղ, Մոռացուած էջեր, Երեւան, 2005):