Ժամանակաշրջանը և միջավայրը ստիպել են, որ տիրողների անուններով կոչվեն նաև հայ մարդիկ: Այսպես. հայերը Պերոզ, Վշտասպ, Միրհավան, Շապուհ … են կոչվել պարսկական տիրապետության ժամանակ, Հասան, Ամիր-Հասան, Աբաս, Աբլ-Ղարիբ…` արաբական տիրապետության ժամանակ, Բարսեղ-Վասիլ, Կոնստանտին, Սոֆյա, Ելենա…` բյուզանդական տիրապետության ժամանակ և այլն: Դրան գումարվում է «Աստվածաշունչը» և մեծ տարածում են գտնում Աբրահամ, Իսահակ, Հովսեփ, Հակոբ, Մաթևոս, Իսրայել, Սառա և այլ անուններ: Այսրկովկասում և Արևելյան Հայաստանում ռուսական տիրապետության ժամանակ տարածվում են ռուսական միջավայրում տարածված Նիկոլայ, Ալեքսանդր, Պավել, Պյոտր, Սեմյոն, Միխայել, Նատալիա, Վարվարա, Վարյա և այլ անուններ: Սակայն տվյալ ժամանակաշրջանի գրավոր աղբյուրների ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս ասելու, որ իշխող վերնախավը ավելի շատ է օգտագործել օտար անուններ, քան ժողովրդը, որը շարունակում է օգտագործել հայկական գեղեցիկ անուններ. Նանե, Բարունան, Գեղեցիկ, Սիրանուն, Այծեմնիկ, Սեւլիկ, Ոսկան, Դալարիկ, Մասրիկ, Կտրիճ, Քաջիկ, Բալրինա, Շուշան, Խորեն, Արտակ, Վահան, Թաթուլ, Արշավիր, Տաճատ, Ատոմ, Հմայակ, Գազրիկ, Ներսեհ, Այրուկ, Խուրս, Որոտ, Մովան, Տիրան…: