Արդեն իր Կավարադոսիին Լևոնյանը զրկել էր տրադիցիայի ուժով հաստատված և Պուչչինիի բուն հղացմանը ներհակ «երկնագույն հերոսի» հատկանիշներից: Ավելորդ նրբացվածությունից ազատ երգեցողությունը, ժանրային գույների ազատ տեղա-բաշխումը վոկալ պարտիայում (հատկապես ռեչիտատիվներում) և բեմական վարքագծի մեջ, կանխավ նախապատրաստել էին այնպիսի ուղղափառ վերիստական կերպարի մեկնաբանությունը, ինչպիսին Կանիոն է: Սակայն Լևոնյանի մարմնավորումը հեռու է վերիստական նատուրալիզմը վերակենդանացնելու միտումից: Ընդհակառակը: Նա բացահայտորեն մեղմում է դերերգի շահեկան պոռթկումները, ավելի ճիշտ դրանց տալիս ոչ թե ցնցող, այլ սրտառուչ հնչողություն: Բնականաբար, տեղը պիտի փոխեր և ասելիքի շեշտը: Ո՛չ թե խանդի դրամա, ո՛չ թե միամիտ խրատաբանություն՝ «դերասանն էլ մարդ է», այլ նախ և առաջ կյանքին կապող միակ խարիսխը պահելու ջղաձիգ ու ապարդյուն ջանքեր: «Փոքր մարդու» ճակատագրի չապլինյան ըմբռնմանը տեղյակ, արդիականորեն մտածող արվեստագետի աշխատանք է սա: Չէր վերջացրել իր էվոլյուցիան Կանիոն, իսկ Լևոնյանի դերացանկում արդեն հայտնվեց մեկ ուրիշ զտարյուն «վերիստ»՝ Մասկանյիի Տուրիդդուն («Գեղջկական ասպետություն»): Այստեղ էլ նույնն է մեկնակետը՝ չշեշտել հիպերբոլացված կրքերը, բեմական ներգործության ավելի ազնիվ ու նուրբ միջոցներ ընտրել, միաժամանակ հավատարիմ մնալով օպերայի մեղեդային նյութին, երգայնությանը, իտալական ժողովրդական բնավորությանն ու նկարագրին: Արտիստը կերպարի հոգեբանական-հուզական հենքը հյուսում է հերոսի վարքագծի ու երաժշտական բնութագրման կոնտրաստներից: Որքան համոզված ու խորն է երգում նա մի դրվագը, այնքան ավելի գրաֆիկորեն ցցուն է դառնում մյուսը: Եվ կրկնում եմ՝ առանց լույս ու ստվերի չարաշահման, առանց երգեցողության ավելորդ էքսպրեսիայի: