Բայց տարօրինակն այն է, որ ՔՊ-ն այստեղ թեկնածու չառաջադրեց։ Եթե Սասուն Միքայելյանի որդին իսկապես ինքնաառաջադրվել էր եւ ՔՊ-ում չէին ձեւացնում, որպեսզի չարժանանային լուտանքներին, թե գնում են ՀՀԿ-ի հետքերով եւ տեղական իշխանիկների նոր դարաշրջան է բացվում, ապա Նիկոլ Փաշինյանի կուսակցությունը պետք է սեփական թեկնածուով հանդես գար՝ ցույց տալու համար, որ չի խրախուսում այդ գործելաոճը։ Չենք խոսում, որ կարող էր Սեւակ Միքայելյանին հեռացնել կուսակցությունից ՝ իրենց «խայտառակելու» հիմնավորմամբ։ Սակայն ոչ մեկն եղավ, ոչ մյուսը ։ Մի կողմ դնենք, որ, իսկապես, արատավոր բարքերը չի կարելի շարունակել եւ որեւէ տարածք վերցնել սեփական տնօրինության տակ, սակայն եղածը եղած է ու եթե ՔՊ-ում սանկցիաներ չեն կիրառում, նշանակում է մեծ հաշվով համաձայն են այդ առաջադրման հետ։ Ըստ ամենայնի Փաշինյանի՝ Սասուն Միքայելյանի նկատմամբ վերաբերմունքը այլ խորքային պատճառներ ունի։ Նոր իշխանության պարագլուխը չի հանդուրժում կայացած եւ ճանապարհ անցած մարդկանց եւ իրեն շրջապատում է անփորձ, իրենից ցածր ինտելեկտով, վաստակ չունեցող մարդկանցով։ Ինչ-ինչ բայց Սասուն Միքայելյանի վաստակը ոչ միայն պետության հարցում է անուրանալի, այլեւ Քաղաքացիական պայքար կուսակցության կայացման։ Տարիներ առաջ, երբ Փաշինյանի նկատմամբ անվստահությունը հասել էր գագաթնակետին ու չորս կողմից դարձել էր քննադատության թիրախ, Սասուն Միքայելյանը հավատարիմ զինվորի պես առաջին օրվանից նրա կողքին էր, հեղափոխության օրերին էլ չկիսելով փաշինյանական մոտեցումները, այդուհանդերձ առաջին օրվանից առաջին գծում կանգնածների շարքում էր։ Հետեւաբար բարոյական տեսանկյունից էլ կարելի էր հարգել գործընկերոջը եւ «թարգել» դերասանությունը, թե իրենք համաձայն չեն այդ առաջադրմանը։