«Առավոտ»-ի խմբագիրը գրում է. - «Մարտի 1-ին Երեւանում եւ անցած շաբաթ Ռիգայում ու Վիլնյուսում տեղի ունեցած անկարգությունների միջեւ բոլոր հնարավոր եւ անհնարին զուգահեռներն արդեն անց են կացվել: Ամենակարեւոր տարբերությունն, իհարկե, այն է, որ բալթյան երկրներում ոստիկանները եւ իշխանական օլիգարխների «գրոհայինները» մարդ չեն սպանել: Այն, որ մեր երկրում դա տեղի ունեցավ, իմ կարծիքով, պայմանավորված չէ ո’չ ավտորիտար ռեժիմով (որը հաստատվել է առնվազն 1994 թվականից), ո’չ էլ իրավապահների պրոֆեսիոնալիզմի պակասով. ի վերջո, նրանք էլ, իրենց լատվիացի եւ լիտվացի գործընկերների նման, գիտեն արցունքաբեր գազի կամ ռետինե փամփուշտների տեղը: Ողբերգության գլխավոր պատճառն, ինձ թվում է, «սուբյեկտիվ գործոնն» է. մեր երկրորդ նախագահի անհատական առանձնահատկությունները` առանձնակի դաժանությունը եւ մարտնչող անհանդուրժողականությունը: Այդ արտառոց հատկություններով երկրի առաջին եւ ներկայիս, նույնպես ավտորիտար, ղեկավարները օժտված չեն: Աստված տա, հաջորդ նախագահներն էլ հոգեվերլուծաբանների կարիքը չունենան»: ԼՐԱՑՎԱԾ