— Բա՛խտ, բախտ	էս	ա. փողի	բարաքյաթին	էլ	նալլաթ, նրա	կտրողին	էլ, — շատ	անգամ	ասում	էին	գեղըցիք	ու	գլխըները	ժաժ	տալիս,— ուտիլ	չի՛	կարելի, հաքնիլ	չի՛	կարելի: էսօր	ջեբդ	լցնես, էգուց	պետք	է	մատդ	լպստես: Ո՛չ	գիշերը քունդ	ա	տանում, ո՛չ	ցերեկը՝ ղարարդ: Փորացավ	ընկածի	պես` մարդ	չի իմանում, թե	թիքեն	ո՞ր	կողմովն	ա	կուլ	գնում: Փողը	որ	կա, ժանգ	ա, ձեռի կեղտ, էսօր	կա, էգուց	աստուծով	մխիթարիս: Մեռնիս՝ պետք	է	շներոց-գիլերոց ըլի: Թեկուզ	փողի	համն	առած, թեկուզ	իր	միսը	կերած, հեսաբը	մեկ	ա: Սարդարն	էլ	ա	մեր	դուռը	գալիս, փողատերն	էլ: Տաշտումը	հաց	ունենամ, կարասումը	գինի, ջվալումն	ալիր, հերն	անիծած, որ	չիփ-չփլախ	էլ	ըլիմ, դարդ անեմ: Օջախս	լիքը	ըլի, տանս` բարաքյաթ, որդիքս	սաղ-սալամաթ, թո՛ղ	օրը հազար	մարդ	մտնի, հազար	մարդ	դուս	գա, ի՞նչ	եմ	հոգում, հացն	աստծուն	ա, ես	էլ	հետը. ո՞վ	հասնի, թո՛ղ	ուտի: Տերին	փառք, տեղը	հլա	շատ	կա. տղերքըս սաղ	ըլին, ջանս	ապրի: Աստված	իր	ստեղծած	բանդի	ռզղը	ի՞նչպես	կկտրի: Գդակս	ծուռը	կդնեմ, քեֆս	արամիշ	կանեմ, ո՛վ	թամբալ	ա, թո՛ղ	նա	դարդ	անի: