Նա անկողնային պառկած մնաց 6-8 ամիս: «5-րդ ամսում վերակենդանացման բաժանմունքում ոտքիս բութ մատն արդեն սկսել եմ շարժել։ Բժիշկները ասացին, թե դա իմ երեւակայության արդյունքն է։ Սակայն հետո՝ օրվա մեջ մի երկու անգամ, շարժումը կրկնեցի ու այդպես սկսեցի քիչ-քիչ քայլել։ Միշտ ձեռքերիս հաշվին էի ձգվում, տեղաշարժվում` պատերին բռնված, ոտքերս անզգա վիճակում ուղղակի ճոճորվում էին: Հիվանդանոցի ամբողջ պատերն արյուն էի արել։ Բժիշկները գալիս, ասում էին՝ դե հերիք է. համ քեզ ես տանջում, համ մեզ, բայց հիմա արդեն արդյունքը տեսնում եք՝ ձեռնափայտով քայլում եմ: Դրա համար երբեք հույսս չեմ կորցնում»,- հավաստիացնում է նա։