ճիշտ իր սիրածի պես: Անդադար խոսում էր, բայց ստիպված լինելով ուտել, մի պահ բերանը փակեց ու նյարդային ծամեց: Այս ժամանակավոր զինադադարից օգտվելով' Բանու մորաքույրը, ինչպես միշտ' լարված պահերին, սովորության համաձայն սկսեց մի լեգենդ պատմել: Դա պատմություն էր մի մարդու մասին, որ շուտով մահանալու էր և ճակատագրից փախչելու համար թափառում էր աշխարհով մեկ: Հյուսիս, հարավ, արևելք և արևմուտք, հնարավոր ամեն անկյուն գնաց մարդը: Ի վերջո, Կահիրեում անսպասելի հանդիպեց Ազրայիլին: Ազրայիլը զարմացած նայեց նրան: Ոչ մի բառ չասաց ու չհետևեց: Մարդն ունեցած-չունեցածը հավաքելով' փախավ այնտեղից: Կրկին ճամփա ընկավ: Մինչև Չինաստանի մի գաղտնի գյուղաքաղաքի հասնելը անդադար ճամփորդեց: Ծարավ ու հոգնած' մտավ առաջին պատահած պանդոկը: Այնտեղ' հենց իր աթոռի կողքին Ազրայիլը համբերատար նրան էր սպասում, այս անգամ դեմքը խաղաղ էր: «Բարով եկար, ճիշտ ժամանակին եկար - ասաց նա:- ճիշտն ասած, Կահիրեում քեզ հանդիպելով' շատ զարմացա, որովհետև ճակատագրով կանխորոշված էր, որ Չինաստանում ենք հանդիպելու»: