— «­Մաք­րա­մա­քուր եւ սրբա­կեաց ե­կե­ղե­ցա­կան մըն էր ­Զա­րեհ ­Կա­թո­ղի­կո­սը։ Ամ­բող­ջա­կան նո­ւի­րու­մով՝ ան կը տքնէր իր հօ­տի բա­րօ­րու­թեան, ­Հա­յաս­տա­նեայց Ե­կե­ղեց­ւոյ եւ հայ մշա­կոյ­թի բար­գա­ւաճ­ման հա­մար։ Իր կա­թո­ղի­կո­սու­թեան 7 տա­րի­նե­րը դժբախտ շրջան մը ե­ղան սա­կայն, Էջ­միած­նի ­Կա­թո­ղի­կո­սու­թեան եւ հա­կա­դաշ­նակ­ցա­կան ճա­կա­տի ի­րեն հան­դէպ ու­նե­ցած ա­նո­րա­կե­լի վե­րա­բեր­մուն­քին հե­տե­ւան­քով։ ­Վախ­ճա­նե­ցաւ հա­մե­մա­տա­բար ե­րի­տա­սարդ տա­րի­քին, վիշ­տը սրտին մէջ, բայց մի՛շտ նե­րե­լով բո­լո­րին։ ­Յետ մա­հու այն յար­գանքն ու յու­ղար­կա­ւո­րու­թիւ­նը, որ ­Պէյ­րու­թը ը­րաւ ի­րեն, ա­ւե­լի քան յի­սուն հա­զար հո­գի­նոց ժո­ղովր­դա­յին թա­փօ­րով մը եւ պե­տա­կան շու­քով, տես­նո­ւած չէր գա­ղութ­նե­րու պատ­մու­թեան մէջ»։