-Իմ երազանքը օդաչու դառնալն էր։ Որքան ինձ հիշում եմ երկինք եմ երազել։ Հայրս՝ Մերուժան Ժամագործյանը, վաստակավոր օդաչու էր։ Նա երազել է բժիշկ դառնալ, բայց մի օր տեսել է երկնքով անցնող ինքնաթիռները ու սիրահարվել է երկնքին։ Հայրս պատմում էր, որ զինվորական օդաչուական բուհում բոլոր քննությունները հաջող հանձնելուց հետո, ռուսերենից անբավարար է ստացել։ Ու երբ հանձնաժողովի նախագահ գեներալը հարցրել է, թե առանց ռուսերեն իմանալու ինչպես է պատրաստվում օդաչու դառնալ, հայրս արտասանել է իր իմացած միակ ռուսերեն նախադասությունը. «ղՏփց սպՑՈՑՖ»… Չգիտեմ՝ հայրս ինչ զգացմունքով, ինչ ներշնչանքով է արտաբերել այդ նախադասությունը, բայց գեներալը ասել է՝ բացառության կարգով՝ ընդունեք… Երեք ամիս հետո կգամ և անձամբ կստուգեմ ռուսերենիդ իմացությունը։ Հայրս զինվորական բուհը ավարտել է կարմիր դիպլոմով։ Ես ռուսական կրթություն ունեմ, բայց հայրս ինձնից գրագետ էր ռուսերեն խոսում։ Նա երկնքի նվիրյալ էր։ Միակ մարդն էր, որ կոմունիստ չլինելով՝ դարձավ հրամանատար։ Ես մինչև հիմա պահել եմ Բրեժնևի հրամանը՝ ուղղված ԽՍՀՄ ավիացիայի նախարար Բուգաևին։ Նա հանձնարարում է անկուսակցական հորս նշանակել հրամանատար՝ իբրև բացառություն։ Ես հաճախ էի թռչում հորս հետ խցիկում։ Իմ մանկությունը թռիչք էր և թռիչքի սպասում։ Ամեն ինչ անում էի, որ թողնեն թռչեմ, որովհետև ինձ երկնքից զրկելով էին պատժում։