Ինքը` Նիկոլ Փաշինյանը, գերխնդիր ունի Երեւանի ավագանու ընտրություններում ստանալ ընտրողների ամբողջ ցուցակի 50 տոկոսից ավել քվեները, այլապես կստացվի, որ նա ժողովրդին չի ներկայացնում եւ պարզ ուզուրպատոր է: Մինչդեռ, ըստ Գելափի հարցումների, որպես քաղաքապետի թեկնածու առավելագույն վարկանիշ ունի Նաիրա Զոհրաբյանը, իսկ Հայկ Մարությանը զիջում է ոչ միայն ԲՀԿ ներկայացուցչին, այլեւ Արտակ Զեյնալյանին եւ անգամ Րաֆֆի Հովհաննիսյանին: Այսինքն` առանց Նիկոլ Փաշինյանի անձնական մասնակցությանը ընտրարշավին, Հայկոն` որպես քաղաքապետի թեկնածու, պարզապես զրո է: Եվ Փաշինյանն էլ գերխնդիր ունի, որպեսզի երեւանցիները ընտրեն այն, Արշակ Սադոյանի ասած` պոլի փետին, որի անունն ինքն է տվել: Ու այդ պատճառով է, որ հեղափոխական «թավիշը» եւ «սերն ու համերաշխությունը» փոխակերպվեց սեւի ու սպիտակի, հեղափոխականների եւ հակահեղափոխականների հակադրության: Եթե անգամ հենց Փաշինյանի կառավարության անդամ Արտակ Զեյնալյանն է դիտվում որպես սեւ, մնացյալի մասին էլ խոսք չկա: Դե, իսկ ձայնագրությունում առկա խայտառակ բացահայտումը հանգեցրեց Փաշինյանի, շատ մեղմ ասած, անհավասարակշիռ ելույթներին, որոնց ընթացքում նա հաջողացնում է ամեն օր հանդես գալ խոստովանություններով, որոնք ապացուցում են սահմանադրական կարգը տապալելու միջոցով իր եւ իր թիմակիցների կողմից իշխանության զավթման իրողությունը: Դե, եթե ասում է, որ զզվել է դատավորների զանգերից, որ որ մի դատավորը կհամարձակվի իրեն ասել չէ, որ եթե մայիսի 8-ին պատգամավորներն իրեն չընտրեին, ապա պարզապես տուն չէին հասնի, որ եթե իր հետ ինչ-որ բան պատահի` կլինեն հաշվեհարդարներ օլիգարխների եւ նախկին պաշտոնյաների ընտանիքների նկատմամբ, որ... Այդտեղ ո՞ր մեկը թվարկես` ամբողջը ծանրագույն պետական հանցագործության քրեական գործի լրացման նյութ է: Իսկ հիմա խորհրդարանը ստեղծեց Քննիչ հանձնաժողով, որը հենց գաղտնալսման խայտառակ իրողության հետաքննությամբ պետք է զբաղվի, Ռոբերտ Քոչարյանը վստահաբար խոսում է տեղի ունեցած հանցագործության փաստի մասին եւ խոստանում այսուհետ ավելի կոշտացնել իր դիրքորոշումը, որ ներքաղաքական դաշտում «Քաղաքացիական պայմանագիրը» մնացել է բացարձակ մենակ, ու չի կարող հույս դնել նաեւ այն ուժերի վրա, ում հետ միասին կառավարություն է կազմել: Այսինքն` ներքաղաքական կատարյալ մեկուսացման պատկերը ակնհայտ է: Բայց առկա է եւ արտաքին մեկուսացման հանգամանքը: Արդեն ոչ ոքի համար գաղտնիք չէ, որ Դոնալդ Թրամփը Փաշինյանին մտադիր չէ ընդունել, իսկ ամերիկյան կենսաբանական լաբորատորիաներ ռուսների մուտքը արտոնելուց հետո ամերիկացիներն էլ ավելի գազազած են: Բրյուսելից եկավ սաստող ազդակ, որ չի կարելի հանրային ակտիվությունով փոխարինել խորհրդարանական ժողովրդավարությունը, իսկ ԵԽԽՎ-ն հետաքննելու է այն երեւույթները, որոնք բնորոշ են ոչ թե ժողովրդավար, այլ բռնապետական վարչակարգին: Ինչ վերաբերում է ռուսներին, ապա նման է, որ Մոսկվայում ամենեւին էլ հակված չեն հավատալ Նիկոլ Փաշինյանի վարչախմբի արցունքներին եւ ապացույցներ են պահանջում...