Եվ հանուն ինչի՞ քաղաքի հետ հանդիպումը պիտի աչքերին վստահել և ոչ թե քիմքին կամ հոտառությանը: Ընկույզով մեղրաբլիթը, նշով կարկանդակն ու Լուախարայի վանիլով հրուշակը, Գրանադայի մասին քիչ չեն պատմի, քան հախճասալիկը կամ մավրիտանական մի կամար, իսկ ուլունքաշար անիսոնի և սալորի զարմանալի եզրազարդերով տոլեդյան նշակարկանդտկը, որը Կարլոս Հինգերորդի խոհարարի հնարածն է, ավելի շատ է մեկնում նրա գերմանական էությունը, քան նրա շեկ մորուքը: Եվ, եթե տաճարը կպած է այն հնությանը, որի մաշված երեսը հավիտենական է ու անհասանելի այսօրվա օրվան, ապա երգը հասնում է մեզ մեկ ցատկով` կենդանի ու թպրտացող, ինչպես փոքրիկ գորտ, ու նրա թախիծների և ուրախությունների թարմությունը պակաս հրաշք չէ, քան փարավոնի դամբարանից գտած ցորենի ծլարձակումը: Այսպես, ուրեմն. եկեք ունկնդրենք Գրանադան… (ձեռագրում էջ է պակասում):