Այո, նեղութիւններ, դժուարութիւններ անպակաս պիտի ըլլան կեանքի մէջ, աշխարհի վրայ, բայց անոնց ճա՛րն ալ կայ, անել կացութիւններէ ելքի ճամբայ մըն ալ կա՛յ, որն է հաստատ եւ անխախտ հաւա՛տքը։ Արդարեւ, Սաղմոսերգուն կ՚ըսէ. «Ան որ լալով կը ցանէ, ուրախութիւնով կը հնձէ», (ՍԱՂՄ. ՀԻԶ 6)։ Ուստի նեղութիւն, դժուարութիւն պիտի ըլլայ, որ յաղթանակը իմաստ մը ունենայ եւ յաղթանակի ուրախութիւնը երջանկութեան վերածուի։ Հաւատքով է, որ մարդ կ՚ազատի նեղութիւններէն, կը յաղթէ անոնց եւ կը հասնի ուրախութեան, երջանկութեան։