Մենք հասել ենք Գրանադա, նոյեմբերն սպառվում է: Այրվող ծղոտի բույր է, և արդեն փտում են թափվող տերևների կույտերը: Անձրևի հեղեղ է և դատարկ է քաղաքը: Սակայն Արքայական դարպասների մոտ մի քանի կրպակ կա: Լեռները փաթաթվել են ամպերով և կարծես ներծծել են իրենց մեջ Հյուսիսի ողջ պոեզիան: Արմիլիայից, կամ էլ Սանտա Ֆեից, կամ էլ Ատարֆեից մի աղջիկ, աղախին երևի, վերցնում է կրպակից սամբոմբան և սկսում է չորս խաշնարածների մասին երգը.