«Ու­րախ եմ, որ առի­թը ու­նիմ ար­տա­յայ­տե­լու իմ երախ­տա­գի­տու­թիւնս եւ յար­գանքս` հայ ժո­ղովր­դին եւ հայ գա­ղու­թին եւ ի մաս­նա­ւո­րի նա­եւ` Հա­մազ­գա­յի­նին եւ Լիւ­սի Թիւ­թիւնճ­եա­նին: Յու­սամ` այս ցու­ցաս­րա­հը շատ բա­րե­րար ազ­դե­ցու­թիւն ու­նե­ցաւ լի­բա­նան­եան մշա­կու­թա­յին կեան­քին մէջ եւ օգ­նեց, որ ի յայտ գան տա­ղան­դա­ւոր­նե­րը եւ բա­ցա­յայտ­ուին նա­եւ լի­բա­նան­եան եւ հայ­կա­կան ար­-ւես­տի աւան­դոյթ­նե­րը: Մի­եւ­նոյն ժա­մա­նակ ծա­նօ­թաց­նել ար­ուես­տը` ըն­կե­րու­թեան, հա­մայն­քին, որ իմ կար­ծի­քովս շատ սուրբ առա­քե­լու­թիւն մըն է: Կը կար­ծեմ, որ ցու­ցա­սրա­հը կրցաւ իրա­գոր­ծել այս մէ­կը եւ հաս­նիլ իր նպա­տակ­նե­րուն: Ին­ծի հա­մար պա­տիւ էր ցու­ցադր­ուիլ այս սրա­հին մէջ: Կը մաղ­թեմ յա­ռա­ջըն­թաց` եկող­նե­րուն»: