«Հայկական վերածնունդ» կուսակցության կարկառուն դեմք, կաթի փոշու հայտնի սիրահար Հովհաննես Մարգարյանն այսօր խոսել է մահվան մասին: Ըստ Մարգարյանի` մահը մարդ է` առանց հոգու: Ճիշտ է, Մարգարյանն ասել է` «մահը դա մարդ է առանց հոգու», բայց «դա» բառը հանում ենք, քանի որ այդպես հայեցի չէ եւ վայել չէ ԱԺ պատգամավորին: Կարեւոր էլ չէ: Կարեւորը մահի՝ «մարգարյանական» սահմանումն է, ուրեմն` մարդն առանց հոգու` մահն է: Հոգին էլ, հավանաբար, վերածնվում է, դրանից անմիջապես հետո, մտնում «Հայկական վերածնունդ» կուսակցություն եւ արդեն հավերժության գրկում պայքարում երկրում, հասարակության մեջ կարգուկանոնի, օրենքի, արդարության, բարոյականության հաստատման համար` անմիջապես ցույց տալով անբարոյականությունը եւ մերկացնելով անբարոյականներին: Համենայն դեպս, հոգին մի բան պետք է անի, հո չի՞ անհետանալու, իսկ որպեսզի մի բան անի, պետք է վերածնվի: Բուդդիստներն, օրինակ, ասում են, որ հոգին վերածնվում է որեւէ կենդանու մեջ, ասենք՝ նախկին կյանքում մարդ էր, վերածնվելուց հետո դառնում է բադ, բայց մենք բուդդիստ չենք, մեր` մարդկանց հոգին էլի վերածնվում է մարդու մեջ, ասենք` առաջ Սարգիսն էր, հիմա՝ Մուրադ, կամ՝ հակառակը: Լինում են, իհարկե, ավելի դաժան դեպքեր, երբ նախկին Սարգիսը դառնում է Անահիտ, կամ` հակառակը, բայց դա Աստծո չարաճճիություններն են, մենք ո՞վ ենք, որ քննենք: