Այն, ինչ ասում է նա, շատ հասարակ ու սովորական է, բայց չգիտես ինչու մանկաբարձուհու սիրտն ահ է ընկնում։ Նա սկսում է վախենալ այդ մարդուց և ցնցվում է ամեն անգամ, երբ լսում է նրա ոտնաձայնը։ Առավոտյան, պատրաստվելով հեռանալ, նա տեսնում է, թե ինչպես ճաշասենյակում Կիրյակովի փոքրիկ տղան, գունատ, մազերը խուզած գիմնազիստը թեյ է խմում… Նրա դիմաց կանգնած է Կիրյակովը և խոսում է իր չափված, սահուն ձայնով.