Ա՜խ, ի՞նչ	տեղ	են	կենում, որ	էսպես	չանեն, էս	սիրտը	չունենան: Վարժատան	չէին՝ մեռած	բառով, անհոգի	շնչով, թույլ	լեզվով	լսել, թե	Հայք	էլ	վաղ	թագավորություն	ունեին, որ	կամ	չհավատային, կամ	քունները	վարպետի անսիրտ	պատմության	վրա	տաներ: Ամեն	քար	նրանց	համար	գիրք	ա, ամեն	ապառաժ` նրանց	համար պատմություն, ամեն	հին	բերդ, քանդված	մատուռ	կամ	եկեղեցի, որ	սար	ու	ձոր	լիքն	են	էստեղ, նրանց	համար կենդանի	վարժապետ: Ամեն	գերեզման, ամեն	արձան` նրանց	համար	կենդանի	վկա	ու	պատմագիր: Լոռվա անառիկ	բերդը, Սանահնա	և	Հախպատի	վանքերի	պատերը, տաճարները, սրահները՝ նրանց	համար վարժատուն: Իրանք, ղորդ	ա, կարդալ	չեն	գիտիլ, ամա	սրտներումը	երկաթի	պես	ա	գրված, թե	էս	է՛ն	սուրբ հողերն	են, է՛ն	սուրբ	դաշտերն	են, ուր	մեծն	Շահն-շահ	Աշոտ	Բագրատունի, Սմբատ..., Զաքարե	Սպասալար, Արղությանց-Երկայնաբազուկ	նախնիք, Հովհան	Օձնեցի	իմաստասեր, Հովհան	Երզնկացի՝ արծվի	պես խոյանային, առյուծի	պես	մռնչային	ու	հրեղեն	սերովբեի	ու	քերովբեի	պես	թուրը	ձեռ	առած` երկրումս	Օմարի, հոնաց, Ջինգիզ	խանի, Թամուրլանգի	հոգին	քաղեին, երկնքումը	իրանց	համար	անմահության	բրաբիոն, անթառամ	պսակ	պատրաստեին: