Օրինակ՝ ծուլանում է մեկը աղոթքի մեջ, կամ կրքոտ մի խորհուրդ է մտնում նրա սիրտը, իսկ նա չի դիմադրում նրան և չի զգաստանում, այլ ընդունում է այն: Նմանապես մեկը, տեսնելով մերձավորին ինչ-որ բան անելիս կամ ասելիս, դատում է նրան, ինչպես (սովորաբար) պատահում է: Կարճ ասած՝ այն ամենը, ինչ որ լինում է գաղտնի, որը ոչ ոք չգիտի, բացի Աստծուց և մեր խղճից, պարտավոր ենք պահպանել. հենց սա է խղճի պահպանությունը Աստծո հանդեպ: