Այդ աղմուկի մեջ նստած Ռոզը փշաքաղվում էր ու դատապարտում վշտի այսքան աղմկոտ և հրապարակային ձևը: Կարծես մեկն իրեն նետել էր անընդհատ եոացող բազմության մեջ: Սենյակում ներդաշնակություն և անխախտ հանդարտություն կար: Գնացող ամեն հյուրի փոխարեն նորն էր գսղիս: Նստում էին բազկաթոռներին, բազմոցներին, հատակի բարձերին՝ ուսերը միմյանց քսվելու չափ մոտիկ: Անձայն բարևում էին իրար, առանց խոսելու հասկանում էին միմյանց: Մենակ ժամանակ ծայրաստիճան լուռ, միասին սուգ պահելիս ծայրաստիճան աղմկոտ մի խումբ կանայք: Չնայած նրանք անհանգստացնում էին Ռոզին, Արմանուշը որոշեց հետևել արարողության կանոններին: Օրինակ՝ հասկացել էր, որ տանը կերակուր չէին պատրաստում, դրա փոխարեն յուրաքանչյուր հյուր իր հետ մի սկուտեղ ուտելիք էր բերում: Այնպես որ՝ խոհանոցը լցվեց թավաներով, տարատեսակ ափսեներով: Աղ, միս, խմիչք չկար: Ինչպես հոտերը, այնպես էլ ձայները ստուգում էին անցնում: Երաժշտություն չկար՝ հեռուստացույց, ռադիո միացնելու իրավունք չունեին... Արմանաշի մտքով Ջոնի Քեշն անցավ: Ջոնի Քեշի մասին մտածելուն պես՝ Ասյայի մասին մտածեց: Իսկապես, ո՞ւր է: