Ե. Չարենցի ստեղծագործությունը շրջադարձային է XX դ. հայ գրականության համար: Նրա ստեղծագործության մեջ հատվել են գրական մի քանի ուղղություններ` սիմվոլիզմ, ավանգարդ, ժողովրդական բանաստեղծական ավանդույթ, արևելյան պոեզիա: Բանաստեղծի ստեղծագործական անհատականությունը ձևավորվել է ինչպես Արևմուտքի, այնպես էլ Արևելքի մշակութային ազդեցությունների հիման վրա: Չարենցի ստեղծագործության վաղ շրջանի` «Տեսիլաժամեր», «Հրո երկիր», «Ծիածան», «Փողոցային պչրուհուն» շարքերը ունեն վառ արտահայտված խորհրդապաշտական բնութագիր և բանաստեղծական ոչ պակաս նշանակալից գլուխգործոցներ են, քան նրա հետագա շրջանի ստեղծագործությունները: Բանաստեղծը կիրառում է արդեն հայտնի թեմաներ և կերպարներ, միաժամանակ ստեղծում է խորհրդանշանների իր համակարգը` կրակ, արև, կապուտաչյա հայրենիք, կապույտ աղջիկ, նաև` ոսկեգույնի, կապույտի, մանուշակագույնի գունապատկերներ: