Բայց ամենակարեւորը երեխաներն են, ընդ որում` ե'ւ մեր, ե'ւ նրանց: Այսինքն` եթե Ադրբեջանը Մեխիկոյում Հեյդար Ալիեւի արձանն է դնում, փոխարենը մենք մանկական միջազգային հեռուստաալիքով Հայաստանի մասին բան ենք պատմում երեխաներին, վերջում էլ հայկական օրորոցային ենք երգում, մեր արածն ավելի կարեւոր է, ավելի ճիշտ՝ ռազմավարական է: Բայց անո՞ւմ ենք, նրանք, օրինակ, դա էլ են անում. ռուսալեզու «Կարուսել» հեռուստաալիքով, որը կաբելայինով հեռարձակվում է նաեւ Հայաստանում, գրեթե ամեն օր ինչ-որ ժամի ալիքը նայող տարբեր ազգությունների երեխաները լսում են մոտ հինգ րոպեանոց հեքիաթ Ադրբեջանի մասին, գունեղ պատկերներով, տպավորիչ, վերջում էլ՝ ադրբեջանական օրորոցային: Ես չգիտեմ, թե որքա՞ն է նստել այս շքեղությունը ադրբեջանական բյուջեի վրա, բայց ես գիտեմ, որ գոնե ռուսաստանյան մեդիա ոլորտում մենք շատ բան առանց փողի էլ կարող ենք անել: