Այս մօտեցումը սկզբունքօրէն որքան որ ալ ճիշդ ըլլայ, ապա տուեալ պարագային գործնականին մէջ կը նշանակէ կրաւորականութիւն եւ անտարբերութիւն։ Արդարեւ, տարբեր հարց է պետական ու եկեղեցական գործերու տարանջատումը ու բոլորովին տարբեր հարց մըն է՝ եկեղեցւոյ դէմ ոտնձգութիւնը։ Պետութիւնը պէտք է հաւասար հեռաւորութեան վրայ գտնուի բոլորին նկատմամբ եւ այդ հաւասարութիւնը բնականաբար կ՚ենթադրէ հաւասարապէս պաշտպանել ու հովանաւորել բոլորին իրաւունքներն ու շահերը։ Ժողովրդավարութիւններու մէջ անհատներու կամ կառոյցներու ազատութիւնները սահմանափակուած են ուրիշներու ազատութիւններով։ Այս պարագային երեւոյթը այն է, որ պետութիւնը կը հանդուրժէ եկեղեցւոյ դէմ ոտնձգութեան, եկեղեցւոյ շահերն ու իրաւունքները կ՚անտեսէ։