«Տակավին մինչև արյուն թափելու չափ պատերազմելով հակառակ չեք կացած մեղքին. և մոռացաք այն մխիթարությունն, որ ձեզ հետ ինչպես որդիների հետ խոսում է. Իմ որդեակ, մի անարգիր Տիրոջ խրատը. և ոչ էլ վհատվիր, Նրանից հանդիմանված ժամանակդ։ Որովհետև Տերը իրան սիրածին խրատում է. Նա ծեծում է ամեն որդի որ ընդունում է։ Եթե խրատին համբերեք, Աստված ձեզ հետ ինչպես որդկանց հետ կվարվի. Որովհետև ո՞ր որդին է որ հայրը նրան չէ խրատում։ Բայց եթե առանց խրատի էք, որին ամենը մասնակից եղան, ուրեմն խորթ եք և ոչ որդիք։ Նաև մենք մեր մարմնավոր հայրերը խրատող ունենալով նրանցից ամաչում էինք. չէ՞ որ առավել ևս պիտի հնազանդինք հոգիների Հորը, և ապրենք։ Որովհետև սրանք մի քիչ ժամանակ իրենց հաճո երևեցածի պես խրատում էին, բայց Նա՝ օգտի համար, որ Նրա սրբությունն ընդունենք։ Եւ ամեն խրատ հենց նույն ժամանակին ուրախություն չէ երևում, այլ տրտմություն. բայց հետո նրանով վարժվածներին արդար խաղաղության պտուղ է վճարում։ Նրա համար հաստատեցեք թուլացած ձեռքերը, և տկարացած ծունկերը, Եւ ձեր ոտների համար ուղիղ ճանապարհներ շինեցեք, որ կաղը չգլորվի, այլ մանավանդ բժշկվի»։ Եբրայեցիս 12:4-13