Գա­­լով հե­­ղինա­­կի այս 12-րդ գիր­­քի ան­­տիպ մնա­­լու ոդի­­սակա­­նին, կը լսենք իրա­­պէս ալ տխուր պատ­­մութիւն մը։ «Ատրպա­­տակա­­նի թուրք հրա­­տարա­­կիչ­­նե­­­րը չու­­զե­­­ցին հրա­­տարա­­կել այս աշ­­խա­­­տու­­թիւնս, քա­­նի որ ան կը պատ­­մէր Թաւ­­րի­­­զի հայ կեան­­քը։ Իսկ հայ հրա­­տարա­­կիչ­­ներ ալ ան­­տարբեր մնա­­ցին իմ՝ թուրք հե­­ղինա­­կիս գրա­­կանու­­թեան հան­­դէպ»։