Շատ	անգամ	մեկ	քարի	ծերի	նստած, կամ	մեկ	քարափի	գլխի	թինկը	տված, աչքը	ձորին, գետին քցած, գլուխը	ձեռին, կամ	մեկ	աղբըրի	ղըրաղի՝ կողքի	վրա	ընկած, թփերի, խոտի, ծաղկի, ջրի հետ	խաղալիս, լաց	ըլելիս	էին	նրան	ռաստ	բերում: Բազի	վախտ	որ «Նազլո՛ւ» չէր	ձեն	տալիս	յա հորնըմոր	անունը	հիշում	ու	ա՛խ	քաշում, սար	ու	ձոր	հետը	ձեն	էին	տալիս, մղկտում: Ինքը	որ տխուր	ու	մաշված	էր, հենց	իմանում	էր՝ մարդիկ	սիրտ	չունին, որ	ուրախանում, ծիծաղում	էին: էստուր	համար	իր	ընկերքը	սար	ու	ձորն	էր	շինել, էսպես	էր	ծնողաց	կարոտը, քիր-ախպոր հասրաթը, դարդը	նրա	սիրտն	առել: Երևանու	մեկ	ծուխն	էլա	չէր	ընկնում	աչքովը, մեկ	սար	էլա էն	կողմիցը	չէր	տեսնում, որ	բալքի	սրանով	էլա	սիրտը	մի	քիչ	հովանա: