Նոր	կացարանների	թիվը	երեք	էր — ամեն	մի	հանքախմբի	մշակների	համար	առանձին: Դավիթը	որոշեց	հանդեսը	սարքել այն	տանը, որ	ամենից	մեծն	էր	և	ավելի	մոտիկ	գրասենյակին: Դա	մի	երկարաձև	շինության	էր, մի	հարկանի, բայց	դե	տնից բաժանված	նկուղներով, որոնք	չպիտի	երկրի	խոնավությունը	և	գազը	թույլ	տային	վերև	թափանցելու: Առաստաղները բարձր	էին, լուսամուտները	լայն, պատերը	ծածկված	յուղաներկով: Յուրաքանչյուր	մշակի	համար	դրված	էին	առանձին անկողնակալ	ու	նստարան: Տունը	շրջապատված	էր	լայն	պատշգամբով, որ	հարմարեցված	էր	ամառային	կացության համար: Չորս	կողմը, տարածվում	էր	մաքուր, ընդարձակ	ու	հարթ	բակը, շուրջը	պատած	քարե	պարսպով: Բակի	մի	ծայրում կառուցված	էր	մի	մեծ	դահլիճ, որ	կարող	էր	ծառայել	թե՛	իբրև	ուսումնարան	և	թե՛	իբրև	թատրոն: Մյուս	ծայրում	մի փոքրիկ	բաղնիք, մի	բան, որ	նույնպես	նորություն	էր	հանքային	մշակների	համար: