Հայաստանում խտրական վերաբերմունքը առավել հատուկ է միջին և մեծ տարիք ունեցող անձանց: Իմ կարծիքով՝ այդպիսի վերաբերմունքի արմատները գալիս են սովետական հասարակարգից, որի գաղափարախոսության հիմքում ընկած էր «բարձր» և «ստորին» ռասաների գոյությունը: Ինչ վերաբերում է երիտասարդների շրջանում ռասայական խտրականությանը, գտնում եմ, որ ներկայումս երիտասարդներն առավել իրավագիտակ են և առավել հանդուրժող, քան մեծահասակները: Առօրյայում հանդիպել եմ ռասիզմի դրսևորման ևս մի օրինակի. երբ մի այլազգի երիտասարդ Երևանի կենտրոնում իր կրոնական աղոթքի պահանջմունքներն էր բավարարում, նրան մոտեցել էին 2 կին և խնդրում էին՝ դադարացնել իր աղոթքը, իսկ երիտասարդը հրաժարվում էր: Կանայք բարկացած բղավում էին, թե ինչպես կարելի է նման վարքագիծ ցուցաբերել, և ինչ պետք է սովորեն մեր երեխաները՝ այս ամենը տեսնելով: Այս կանանց վարքագիծը ինքնին ռասիզմի դրսևորում է: Խտրականության վերացման համար պետք է գիտակցել, որ աշխարհում տիրում է բազմազանություն, յուրաքանչյուր ազգ ունի իր սովորույթները, կրոնը, առանձնահատկությունները և դրանում ոչ մի բացասական երևույթ և դատապարտելի արարք չկա: