Դերսիմի բնակչության հավաքական ինքնությունը միշտ, համենայն դեպս տեսանելի անցյալում, խնդրահարույց է եղել: Մինչև 19դ. վերջերը Դերսիմի ալևի-կզլբաշների մասնավոր, «սեփական» հավաքական ինքնության հստակ դրսևորումներ կարծեք թե հայտնի չեն: «Քուրդ» տերմինն առավել ընդհանրականն էր և 1878թ. Դերսիմ կատարած իր այցելությունից հետո հայ հոգևորական Գարեգին Սրվանձտյանցը գրում է. «Այս քրդաց լեզուն Զազայի է և կրոնքն՝ Գզլբաշի»[6]: Ակնհայտ է, որ Գ.Սրվանձտյանցը տարբերակում է էթնիկությունը՝ «քուրդ», լեզուն՝ «զազայի», կրոնը՝ «Գզլբաշի»: