Ծա­գու­մը ան­յայտ է։ Ստու­գա­բան­ներ փոր­ձած են զայն մեկ­նա­բանել «փշուր» եւ «փշրել» բա­ռերու հետ, որոնք իրենց կար­գին, ըստ Հ. Աճա­ռեանի՝ կով­կա­սեան կամ խալ­դեան փո­խառու­թիւններ են։ Սա­կայն, այս փոքր բա­ռը, որ չու­նէր բա­ռարա­նի մէջ «փ»ով սկսող իր հա­րեւան­նե­րուն՝ «փա­թիլ», «փրկիչ», «փունջ», «փե­տուր» կամ «փրփուր» բա­ռերուն փայլն ու փառ­քը, փոր­ձեց փաս­տել, թէ ի՛նքն ալ կրնայ դա­սուիլ անոնց կար­գին։ Ե. դա­րուն յա­ջողե­ցաւ գրա­ւոր հա­յերէն մտնել։ Աս­տուածա­շունչի մէջ 36 ան­գամ գոր­ծա­ծու­թիւն գտաւ, ինչպէս հե­տեւեալ խօս­քը, որ ուղղուած է Երու­սա­ղէմին. «Թօ­թափեա՛ զփո­շիդ, յոտն կաց եւ նիստ, Երու­սա­ղէմ»։ Նոյն դա­րաշրջա­նին գո­յու­թիւն ու­նէին «փո­շոտ», «փո­շոտիլ», «փո­շեջուր», «փո­շետե­սակ» եւ «փո­շիաձեւ» բա­ռերը, ինչպէս նաեւ՝ «ման­րա­մաղ փո­շի» ար­տա­յայ­տութիւ­նը։ Այ­նուհե­տեւ, «փո­շի»ն ոս­տում մը կա­տարեց ու իր շուրջ հա­ւաքեց նո­րանոր մաս­նիկներ եւ ար­մատներ ու շի­նեց պատ­կե­րալից բա­ռեր, ինչպէս՝ փո­շահող, փո­շեզ­գած, փո­շեգոյն, փո­շեզեր­ծել, փո­շեզրկել, փո­շեթաղ, փո­շեծածկ, փո­շեկո­տոր, փո­շեմրրիկ։ Բա­ռը նաեւ յա­ջողե­ցաւ յար­մա­րիլ մե­րօրեայ պա­հանջնե­րուն ու դար­ձաւ ժա­մանա­կակից գոր­ծիք. այ­սօր ամէն մաք­րա­սէր տի­կին ու­նի «փո­շեկուլ» մե­քենայ մը։ Ու­նե­ցանք նաեւ «փո­շի»ով վեր­ջա­ցող բա­ռեր. ած­խա­փոշի, ար­ծա­թափո­շի, դե­ղափո­շի, դի­մափո­շի, եր­կա­թափո­շի, ծաղ­կա­փոշի, կաթ­նա­փոշի, ձիւ­նա­փոշի, ման­րա­փոշի, մե­ղուա­փոշի, նրբա­փոշի, շա­քարա­փոշի, ոսկրա­փոշի, սերմնա­փոշի, վար­դա­փոշի, տե­րեւա­փոշի։ «Փո­շի»ին հա­մար կա­րեւոր էր նաեւ մեծ երե­ւիլ, ուստի վե­րածուեցաւ եր­կա­րաշունչ բա­ռի մը՝ «փո­շետե­սակու­թիւն»։ Երկրէն բարձրա­ցած աննշան «փո­շի»ն, օր մըն ալ հա­սաւ տիեզերք ու դար­ձաւ գի­տական բառ. «տիեզե­րափո­շի»։ Ան մե­զի տուաւ նաեւ ար­տա­յայ­տութիւններ եւ առած­ներ. փո­շի շա­քարի, փո­շի իւ­ղե­փեցաց, փո­շի հե­րաց, ամպ փոշ­ւոյ, փո­շի հրա­ցան, ի փո­շի դար­ձուցա­նել, լնուլ փոշ­ւով, ի փո­շի դառ­նալ, ընդ փո­շի թա­ւալիլ, թօ­թափել զփո­շի։