Կարճահասակ մարդը բացակա հայացքով հեռուստացույց էր դիտում, ստեպ-ստեպ նայում պատի ժամացույցին: Դրսում մթնշաղը վաղուց էր խտացել, իսկ հեռախոսը լռում էր: Տուփից սիագարետ հանեց, սկսեց մատներով տրորել, ապա միտքը վարգաձիու պես չափի գցելով՝ թողեց, որ գտնի խոհի արահետը. Տերն իր հոգու մանվածքը սիրուց է հյուսել, բայց ո՞վ է ծուռոտն գաճաճին նայելու: Դեռևս դպրոցում, դասընկերուհիների խղճացող-կարեկցող հայացքները բռնելով, լցվում էր անասելի մաղձով, որը տարիների հետ թանձրանալով՝ վերաճեց ատելության: Դա քամահրանք էր աշխարհի, հատկապես իգական սեռի նկատմամբ: Այդպես էլ մեծացավ՝ վշտից լայնացած բիբերով: Հիմա քսանհինգի շեմին է, բայց դեռ չի ճաշակել կանացի հրայրքները. ցերեկն այլոց համար լոգասալիկներ է շարում, մթնժամին թափառում շենքերի հետնամասում: