-Հրաշալի էին Լենինականի տարիները, - անափ կարոտով վերապրում է Երվանդ Ղազանչյանը։ - Արզո Արզումանյան, Ժաննա Թովմասյան, Արտավազդ Փաշայան... Երբ ինձ նշանակեցին գլխավոր ռեժիսոր, շատերն այստեղ ասում էին՝ Փաշայանը 2 ամսում քեզ կուտի... Պարզվեց թատրոնի ամենակարգապահ, ամենաանձնազոհ մարդն է։ 20 րոպե առաջ փորձասենյակում նստած էր, 2 գույնի մատիտն ու ակնոցը դերի տեքստին դրած... Այդ տեսակ դերասանի համար ես հոգի՜ եմ տալիս... Հիմա երբ ջահելներից մեկնումեկը փորձից ուշանում է, ավագները բարեհոգի ժպիտով նախատում, ներս են հրավիրում... Եթե մեկնումեկը փորձից ուշանար կամ հանկարծ հետնաբեմի բազմամարդ խմբում նիզակի ծայրը թեք պահեր, Փաշայանը ընտանիքո՜վ Լենինականից կաքսորեր։ Մարդիկ էին, որոնց համար թատրոնն էր ամենաառաջնայինը։ Չէր կարելի ամեն տեսակ մայմունություններ անել, ծռտի-պռտի պիեսներ խաղալ։ Երբ «Ոճիր և պատիժն» էի անում, Թերզիբաշյան կար, ասում էր՝ ա՜յ սա մեր թատրոնին վայել է։ 30 հոգի կար բեմի վրա, խոշոր կրքերի բախումներ էին։ Փաշայանը ընդամենը 1 պատկերում էր, Արզո Արզումանյանը՝ նույնպես. կիսամեռ բերում էին, դնում, ասում էր՝ Սոնյա, Սոնյա, ներիր ինձ ու մեռնում էր։ Չկար այդպիսի մտայնություն՝ ես ժողովրդական եմ, այս դերը չեմ խաղա... Արուս Ազնավուրյանը, Գալյան խոսք չունեին։ Բոլորն էին կոլորիտային։ Այնքան հուսալի ու ամուր էր նրանց ստեղծած միջավայրը, որ Քոչարյան Վովան ու ԱրծրունյանՎահանը լողում էին բեմում։ Առանձնակի հարգալից էր ամբողջ քաղաքի վերաբերմունքը թատրոնի նկատմամբ։ Մի անգամ քաղկոմի քարտուղարը եկավ, խնդրեց, որ միասին կահույքի ֆաբրիկա գնանք։ Ինձ թվաց՝ հումոր է անում։ Տեղ հասանք, լրջացա։ Ասեց՝ 3 տեսակ աթոռ ենք պատվիրել, տես՝ նմուշներից ո՞րն է ավելի ճաշակով։ Այսինքն, եթե դու թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր ես, պիտի քաղաքի ընդհանուր մշակույթի, ճաշակի ձևավորմանը նաև մասնակից լինես։ Թատրոնն ամենուր էր, ամբողջ քաղաքն էր թատրոն։ Թատրոն ծնող միջավայր էր, ահա թե ինչու երազների երազ մնաց Լենինականի թատրոնը։