Ներկայ ժամանակներուն, այս երեքհազարամեակի բնորոշիչ յատկանիշներէն է, մէկ կողմէն եկեղեցական ինքնութեան համայնատարած նկարագրի գիտակցութեան առաւել աճումը եւ միւս կողմէ զարգացող համոզումը անոր էականութեան որ, չէ երբեք կաղապարուած օրէնքներու յայտարարող մը, այլ երեւոյթներէն անդին, դէպի իր գոյութենական հիմքին առաջնորդող զօրութենական ընթացք մը լինելութեան, աստուածակեդրոն եւ քրիստոսակեդրոն բացուածքով, տալու համար նոր տարածականութիւն մը մարդու աստուածաստեղծ արարածային գոյութեան որ Քրիստոսի յայտնութեամբ կը ստանայ իր գոյութեան վախճանաբանական կոչումին լրիւ իմաստը: