— Մայր	մտնող	արեգակն	ինձ	հիշեցրեց	այն	սոսկալի	հրդեհը: Եվ	կենդանի	վերականգնեց	իմ	աչքերի	առջև	մի	տեսարան, որ	երբեք-երբեք	չպիտի	ջնջվի	իմ	հիշողության	մեջ: Ես	լսեցի	հուսահատական	աղաղակներ, որոնք	մորմոքում	էին	սիրտս: Տեսա	մի	ծնողասեր	զավակ, որ	ձգտում	էր	գլխիկոր	վազել	ու	նետվել	կրակի	մեջ` իր	այրվող	ծնողին	փրկելու	համար: Մտաբերո՞ւմ	եք	այն	վայրկյանը, երբ	իմ	հայացքը	հանդիպեց	մի	զույգ	աղերսալի	աչքերի: Ահ, այդ	աչքերը, այդ	աղիողորմ նայվածքն	էին, որ	մի	ակնթարթում	փոթորկեցին	իմ	հոգեկան	ու	բարոյական	աշխարհը: Ես	մոռացա	ամեն	ինչ	և	միևնույն ժամանակ	զգացի, որ	սթափվում	եմ	մի	ծանր, երկարատև	քնից, մի	մղձավանջից: Երբ	վազում	էի	դեպի	կրակը, թվաց	ինձ, որ	վազում	եմ	խավարից	դեպի	լույս: Երբ	ինձ	տեսա	ամեն	կողմից	վտանգի	մեջ, զգացի, որ	վտանգն	ինձ	փրկում	է	մի	այլ, ավելի	անխուսափելի, ավելի	զորավոր	վտանգից: Դուրս	գալով	կրակի	միջից, զգացի	հոգեկան	այնպիսի	մի	թեթևություն, որ	երբեք-երբեք	չէի	զգացել	իմ	քսանութ	տարվա	կյանքի	ընթացքում: Թվաց	ինձ, որ	սրտիս	վրայից	դեն	ձգեցի	մի կապարային	ծանրություն, և	այն, ինչ	որ	ձգեցի, իսկույն	այրվեց	իմ	հետևում, կրակի	մեջ, ու	ոչնչացավ... Օրիորդ, կրկնում եմ. ձե՛զ	չէ, որ	ազատեցի, այլ	ինձ: Օրիորդ, այլևս	անզոր	եմ	թաքցնելու	ձեզանից	այն, ինչ	որ	զգում	եմ	ու	մտածում: Գուցե մոլորվում	եմ, բայց	թվում	է	ինձ, որ	այդ	հրդեհը վերջ	տվեց	իմ	կյանքի	խավարին, որ	նա	մաքրեց	ինձ	իմ	աչքում, որ	նա փրկեց	ինձ	անխուսափելի	կործանումից: Օրիորդ, ոչ	ոք	և	ոչինչ	չէր	կարող	անել	այն, ինչ	որ	դուք	արիք	ինձ	համար, դուք` ձեր	մեջ	թաքնված	այն	խորհրդավոր	զորությամբ, որը	ես	չեմ	կարող	բացատրել: Դուք	վերջ	տվեցիք	իմ	կյանքի	խավարին, կրակների	միջով	ինձ	տանելով	մինչև	այնտեղ, ուսկից	պիտի	սկսվի	ինձ	համար	մի	նոր	կյանք: Ես	դեռ	մաքրված	չեմ	իմ կեղտերից, բայց	համոզված	եմ	և	զգում	եմ, որ	պիտի	մաքրվեմ, պիտի	զտվեմ, եթե	դրա	համար	հարկավոր	լինի	անցնել	նոր կրակների	ու	վտանգների	միջով: