Երբ փող էր ունենում, լվացքի ամրակի (շպիլկայի) մեջ առնելով,անփույթ դնում էր պահարանի ծայրամասում: Քրոջ որդուն, երբ նա կողքին չէր, ուրեմն հյուրերից ամենաերիտասարդին դիմելով, բանավոր ցանկ էր «կազմում», ապա թղթադրամների տրցակը հայացքով ցույց տալով, ասում. «Վերցրու ինչքան որ պետք է էդ ամենը գնելու համար և շուտ վերադարձիր»: Հացը, պանիրը և գինին սեղանի պարտադիր բաղադրամաս էին: Սեղանի մի անկյունում տաք ջրով երկու թաս էր դնում և լվանում գինու կամ թեյի բաժակներն ու ափսեները: Ներկաներից՝ կին, թե տղամարդ ոչ մեկին չէր վստահում այդ գործը: Այդ ընթացքում սկսված զրույցը չէր ընդհատվում: Առհասարակ, երբեք պարապ չէր մնում: Նրա կոլաժները ստեղծվում էին հյուրերի ներկայությամբ, այդ ընթացքում տարբեր թեմաներ էին քննարկվում, արվեստային այս կամ երևույթների շուրջ կարծիքներ փոխանակվում: Եւ այնպիսի տպավորություն էր, թե նրան այնքան էլ չի հետաքրքրում ստեղծվող գործը: Աշխատող ձեռքերին ոչ թե ինքը, այլ դիմացիներն էին առավել ուշադիր հետևում…