Հրեայի հարստության տիրականության անհիմն տպավորության մեկ այլ պատճառն էլ նրա ողորմասիրությունն ու բարությունն է: Հայտնի են նրա գթասրտությունը, ընտանեսիրությունն ու որդեսիրությունը: Այս առաքինություններն էին (և փառք Աստծո, որ` են) հրեայի կյանքի ու գոյության բուն հոգին: Մեկ անգամ տեսեք մեր հիվանդանոցները, մեր որբանոցները, մեր կրթարաններն ու տաճարները: Հրեայի կրոնը բարեսիրական գործերի վրա է հիմնված: Ողորմասիրությունը, որ եբրայերենից թարգմանվում է «արդարություն», հրեայի փառահեղ պսակն է: Մինչև անգամ հրեայի առաքինությունները` ընտանեկան սերը և գթասրտությունը, խուժանի կողմից կասկածի ենթարկվեցին, որպեսզի Աստծո ընտրյալ ժողովրդին զրպարտեն: Վերստին կասեմ` հրեան իր նախկին էությամբ հարստություն դիզելու հակամետ չէր: Այդ ժողովրդի մեջ հարստությունը ազնվականության նշան չէր համարվում: Կրթությունն ու գիտությունն էին հարգանքի ու պատվի արժանանում: ՈՒսուցիչ, խորհուրդ, Աստվածաճանաչում` ահա սրանք էին Սիոնի ազնվապետական հիմքերը: