- Մեթյու, Պուտինի առաջարկը կարող էր հաջողությամբ լինել ռուս-ադրբեջանական ցանկություն եւ ջանք, բայց ես խորապես կասկածում եմ, թե նախագահ Սարգսյանը դրան դրականորեն կարձաքանքեր: Եթե Հայաստանն անգամ 2008-10թթ. հայ-թուրքական վերահաշտեցման գործընթացում (առնվազն համաձայն Թուրքիայի նախկին ԱԳ նախարար եւ վարչապետ Դավութօղլուի) չի համաձայնել վերադարձնել ԼՂՀ վերահսկողության ներքո գտնվող որեւէ տարածք հայ-թուրքական սահմանի բացման դիմաց, ապա հիմա Ադրբեջանն ի՞նչ կարող է առաջարկել, որը Հայաստանին, առավել եւս՝ ԼՂՀ-ին, շահագրգռի տարածքների վերադարձման հարց քննարկել: Ադրբեջանն ուղղակի չի տիրապետում որեւէ տրանսպորտային ուղու, հանգույցի, որի բաց կամ փակ լինելը Հայաստանի համար նշանակություն ունենա: Հայաստանի համար նշանակություն ունեցող գլխավոր երթուղին անցնում է Թուրքիայի տարածքով, որը ելք է ապահովում դեպի Հայկական Կիլիկիա կամ Միջերկրականի արեւելքի ներկայիս թուրքական ափեր: Բայց այդ միակ ուղին էլ վերջին մեկ-երկու տարում այն արժեքը չունի Թուրքիայի հարավ-արեւելքում տիրող կատարյալ անապահովության, թուրք-քրդական բախումների եւ ավտոճանապարհներին որոտացող պայթյունների պատճառով: Հետեւաբար, Պուտինի առաջարկը կարող է լինել համատեղ ռուս-ադրբեջանական ցանկություն, բայց հազիվ թե դրանից ավելին: Դուք իրադրությունն ա՞յլ կերպ եք տեսնում: