Քրիստոնեությունը, սակայն, այս հարցին պատասխանում է այլ կերպ: Ահա թե ինչ է ասում սուրբ Անտոնիոս Մեծը. «Մարդիկ սովորաբար խելացի են կոչվում սույն բառիս սխալ կիրառմամբ: Նրանք չեն խելացի, ովքեր ուսումնասիրել են հին իմաստունների գրությունները, այլ նրանք, ում հոգին է իմաստուն, ովքեր կարող են քննել` ո՞րն է չարը, ո՞րն է բարին, և փախչում են հոգին վնասող չարից, իսկ բարու և հոգեշահ բաների համար ջանասեր են և կատարում են այն առ Աստված մեծ գոհունակությամբ: Սրանք միայն իրապես խելացի պիտի կոչվեն: Ճշմարտապես իմաստուն մարդը մեկ հոգս պիտի ունենա՝ ամբողջ հոգով հնազանդվել և հաճելի լինել բոլորի Աստծուն»: Սուրբ Անտոնիոսի այս խոսքերից պարզ երևում է, որ մարդն առանց Աստծու չի կարող ճշմարտապես խելացի լինել: Միայն նա, ով Աստծուն հաճելի կյանքով է ապրում և կատարում Նրա կամքը, կարող է կոչվել իմաստուն և խելացի: Հենց այսպիսի իմաստություն է սովորեցնում մեզ Սուրբ գիրքը, երբ ասում է Պողոս առաքյալի շուրթերով . «Մի՛ եղեք անխոհեմ և անմիտ, այլ փորձեք, թե ո՞րն է Աստծո կամքը»: Նույնն է սովորեցնում մեզ նաև Տերունական աղոթքը, որի խոսքերը`«եղիցին կամք Քո, որպես յերկինս եւ յերկրի» ասում ենք մենք ամեն օր: