Երկու կանայք դուրս եկան պատշգամբ Թովմասի մոտ։ Պարտեզի մեծ ուղղանկյունին իր ծայրամասերում վայրի անտառի կերպարանք էր ստանում։ Ֆիկուսը, մորուտը, դափնեվարդը խիտ ենթանտառ էին կազմում, որտեղից դուրս էին ցցվում նիվենիների ու արմավենիների բները, որոնց բազմաթիվ տերևներ դեղնել էին նախորդ ձմռան ցրտահարությունից։ Պարտեզի մյուս ծայրում փայլփլում էր կլոր ջրավազանը, որը գտնվում էր մագլցող վարդերով կիսով չափ ծածկված տաղավարի կողքին։ Խճածածկ մի ծառուղի, որը երիզում էր բացատներն ու սիզամարգերը, կիսում էր պարտեզը։ Երկու երեխա խաղում էին պարտեզում։ Տղան թռցնում էր իր սավառնակը դեպի իր քույրը, որը վազում էր սարքի հետևից։ Նկատելով Թովմասի հետաքրքրությունը՝ Էմինեն կռացավ նրա վրա.