-Հայաստանի փրկությունը բոլոր հայերի միասնությունն է, պարզապես այս պահի ուղեցույցը Ղարաբաղում է մշակված: Ես 88 թվից հետևում եմ նրանց գործողություններին ու ամեն անգամ ապշում, թե ինչպես են կարողանում իրենց քայլերը հարմարեցնել միջազգային իրավունքի տառին ու ոգուն: Մի հատիկ սխալ քայլ չեն կատարել, թե անկախությունը հռչակելը, թե Ադրբեջանից դուրս գալը, թե ինքնորոշման իրավունքը պաշտպանելը, ամեն, ամեն ինչը բխում է միջազգային օրենքներից: Հակոբն ասում է, որ Ստեփանակերտը դարձրել են մաքուր, գեղեցիկ, կոկիկ քաղաք ու հյուրերի հետ վարվում են եվրոպական քաղաքավարությամբ: Միջազգային կազմակերպություններից եկողները հիանում են, զգաստանում, հասկանում են, որ քաղաքակիրթ ժողովրդի հետ գործ ունեն, ոչ թե վայրի լեռնականների: Իրենց խելքով ու գիտելիքներով մի ամբողջ աշխարհ են դաստիարակում, դրա համար էլ հետներն սկսել են հաշվի նստել, ընդունել պահանջների արդարացիությունը: Մենք ինչո՛ւ չպետք է այդ բոլորով ուրախանանք ու նաև ընդօրինակենք: Եվ կուրություն կլինի չընդունել, որ Ղարաբաղի հաջողությունները մեծապես պայմանավորված են եղել նաև Սեդրակյանի անձով: Այո, ես հիանում եմ նրանով ու ի հեճուկս քեզ՝ պետք է այդ մասին շիտակորեն գրեմ: Համենայնդեպս, Հայաստանում ես չեմ տեսնում այն մարդուն, ում հետ կարելի է շաղկապել Հայաստանի մոտակա ապագայի առնվազն տասը տարին: Ոգեպնդիչ անհատականություն, բացի նրանից, առայժմ գոյություն չունի: