Վերջինս գործությունների սահմանափակում է, մինչդեռ մյուսը՝ գործողության դրական մոդել: Ի հակադրություն օրենքի տեսությունների, որոնք դրականը դնում են հասարակականից դուրս (բնական իրավունքներ), իսկ հասարակականը՝ բացասականի մեջ (պայմանական սահմանափակում), սահմանվածության տեսությունը բացասականն է դնում հասարակականից դուրս՝ հասարակակությունը հիմնականում ներկայացնելով որպես դրական, կառուցողական (բավարարվածության ինքնատիպ միջոցներ): Այսպիսի տեսությունը վերջին հաշվով մեզ կտա քաղաքական չափորոշիչներ. բռնակալությունը մի ռեժիմ է, ուր առկա են շատ օրենքներ և քիչ հաստատություններ, դեմոկրատիայի ժամանակ, ընդհակառակը, կան շատ հաստատություններ (սահմանված կարգ) և շատ քիչ օրենքներ: Ճնշումը երևան է գալիս, երբ օրենքներ ուղղակիորեն ազդում են մարդկանց վրա և ոչ թե մարդկանց կողմից հաստատված կառույցների վրա: