Սմբատը	լուռ	լսում	էր: Պատմողի	փքուն	խոսքերի	և	ոսկեզօծ	նկարագրությունների	մեջ	որոնում	էր	էականը, կա՞	արդյոք, իսկական	սեր: Եվ, հակառակ	նույնիսկ	իր	ջերմ	փափագին, չէր	գտնում: Որքան	ևս	Միքայելն	աշխատեր	իրականը քողարկել, երբեմն	շեղվում	էր	և	ասպարեզ	հանում	անասնական	կրքերի	գլխավոր	գերը	երևակայական	սիրո	մեջ: