Նույն ձևով, մեր պոեզիան մեծ կրքերի, մեծ ասելիքի, մեծ մտքերի ու հույզերի պոեզիա է` վկա Գրիգոր Նարեկացին: Մեր ճարտարապետության ավելի ուշ շրջանի մանրամասներն ու զարդանախշերը եկվոր ազդեցության արդյունք են, ինչպես նաև պոեզիայում` կրկնվող հանգերը, ռեֆերենը, որոնք մեզ համար բնորոշ չեն… (նույնը կարելի է ասել նաև «երաժշտական մանր նախշերի»,— արևելյան մեղկ կլկլոցների ու նեյնիմների մասին, որոնք նույնպես, ոչ մի կապ չունեն հայ երաժշտության ոգու հետ):