— Բան չկա,— ասացի, բայց կարծեմ ձայնս բեկվեց: Հայրս մի թևով գրկեց ինձ ու ոչինչ չասաց: Համարյա սկսում էի լաց լինել, և դրա համար կատաղելս եկավ. հայրս առանց այն էլ բավական գլխացավանք ունի, և մեկ էլ ինը տարեկան մի տղա քարշ է գալիս հետը և լա՜ցը դնում, վերջ տվեցի: Առջևի նստարանի վրայից անցա ետևի նստարանը և պառկեցի այնտեղ: Հայրս միացրեց ռադիոն: Մի կովբոյ երգում էր իր միայնակ կյանքի մասին, և ես ասացի ինքս ինձ. «Է՜հ, երևի ոչ մի տեղ չկա մի մարդ, որ միայնակ չլինի»: