Լեռան ամրության պատճառով ապահովված է ներքեւում գտնվող վանքի պաշտպանությունը թշնամիների հարձակումներից: Այսպես, օրինակ, 1722թ., երբ լեկերը ասպատակեցին Խաչենը, բանասեր Եսայի կաթողիկոսը, նահանջելով լեռան գագաթը, անվտանգ վայրից տեսնում էր ողբալի կողոպուտը, ինչպես որ ինքն ասում է. «Եկան, Հասան Խաչենի երկիրը անվախ ու համարձակ կերպով…եւ ինչ որ կամեցան, այն կատարեցին, որ ի վիճակի չեմ նկարագրելու: Քանզի մեկ օրում անցնելով կարկառ գետից մինչեւ Տրտու գետն ու Չարաբերդ երկիրը՝ ամբողջովին ասպատակ սփռեցին լեռներում, դաշտերում: Նախ՝ հրի մատնեցին գյուղերի փայտաշեն տներն ու բնակարանները, եւ ապա՝ հարձակվեցին գերիների վրա, իջեցրին լեռների գագաթներից, հանեցին լեռների ծերպերից եւ ներքեւի ծառախիտ ու մացառոտ անտառներից: Եւ հավաքելով նրանց ունեցվածքը՝ նրանց միացրին նաեւ ոչխարների, արջառների ու ամեն տեսակի չորքոտանի անասունների հոտերն ու նախիրները եւ իրար խառնած գետի ափով քշեցին ներքեւ: Գերիներին եւ անասուններին իրար էին խառնել այնպես , ինչես հորդ հեղեղ: Եւ նրանք գնում ինչպես մի մեծ բանակ, որը մենք մեր աչքերով տեսանք, քանի որ փակել եւ հասել էինք լեռան կատարը, որը Գանձասարի սուրբ աթոռի վերեւում է: Թշնամիները մեզ չհասան: Եւ լանջերից դիտելով մենք տեսնում էինք կատարվող դեպքերը: