Ես	էլ	գիտեմ, որ	աստված	փիս	բանը	չի	սիրիլ. ես	որ	հող	տեղովս	ատում	եմ, նա	ի՞նչպես	կընդունի: Թե	բան	ունիս, է՛ն	ասա, Էդով	քարվան	չի՛	կտրվիլ: Նստում	են	երկա՜ր, զուոնալամա	խոսում, հազար	բանի	անուն	տալիս, հազար հրաշք	պատմում, մեջը	փուչ, օխտը	հատիկ, ո՛չ	աղ	կա, ո՛չ	համեմ: Քրիստոս գիտենա, իմ	ծառիցը	ու	դաշտիցը	շատ	բան	եմ	սովրում, քանց	սրանցից: Տո՛, փող	էլ	ուզես՝ կտամ, չունենամ, գլուխս	կծախեմ, քեզ	կպահեմ, թաք	ըլի	Էնպես բան	ասես, որ	խելքումս	մտնի, իմ	հավարին	հասնիս, Էն	ժամանակը	հոգիս ուզես, քեզ	թասիր	չե՛մ	անիլ, չե՛մ: Ամենը	հո	ամենը, իլահիմ	մեր	Տէր	Մարկոսը. որ	առավոտից	մինչ	րիգուն՝ փիլոնն	ուսին	քցած, փոխանը	վեր	քաշելով, հողաթափը	ծրփծրփացնելով	կամ	քոշերը	քստքստացնելով, քուցին-քուցին անելով, մեկ	դագանակ	ձեռին, լոնդի	տերողորմեն	շխշխկացնելով, քուչեքը չափելով, մեկ	մեռել	կամ	կնունք, շիլափլավ	կամ	մատաղ	պատահելիս	մեկ	էլ Էն	ես	տեսնում, որ	հազալով, փռշտալով, ոտին-գլխին	անելով, դռները ջարդելով, կոտրատելով, ափալ-թափալ	ներս	ընկավ, հոգեառ	հրեշտակի	պես Էկավ, թունդրի	ղրաղը	կտրեց, իրան-իրան	նստեց, արաղ, մազա	ուզեց, ու հենց	իմանաս, թե	մեռելի	կես	հոգին	ինքն	ա	ուզում	հանի: Դեռ	պատանը չկարած, չլվացրած, շուտով	թաղումելեքն	ու	կողոպուտն	ա	ուզում, աստված	հո չի՛	վերցնի: Տո՛, մեկ	արի՛, ձեռս	բռնի՛ր, հոր	պես	ինձ	սիրտ	դիր, ինձ	անուշ լեզվով	մխիթարի՛, ետո	հոգիս	էլ	հանի, է՛.թե	որ	չտամ, պատժի	գամ: Մեկ հացկերույթ	ըլելիս՝ սափրի	գլխին	ինքն	ա	նստում, հինգ	մարդի	ղդար	հաց ուտում, տկի	հոտն	առնելիս` փորը	ղլվլոց	ընկնում: Տո՛, քո	տունը	չքանդվի, քո տունը, հո	սոված	չմեռա՞ր, ա՛յ	խանի	խարաբ, ի՞նչ	էլավ	քեզ. մարդի	փորը	հո դժոխք	չի՞, որ	իրան	ուտի: Սար	ու	ձոր` տերտերի	փորը. ի՞նչ	ղորդ	են	ասել, է՜: Բերնին	ղուրբան, ով	էս	խոսքն	ասել	ա: Ավետարանի	կողքումը	պետք	է	գրած, որ	սրանք	կարդան	ու	իմանան: Քիչ	ա	մնացել, որ	մեզ	սաղ-սաղ	ուտեն: Երեխեքներս	չոբան	դառած	ման	են	գալիս, նրանց	դարդը	չեն	քաշում, որ	մեկ այբբեն	էլա, մեկ	ճզի-բզի	սովորցնեն, հենց	իրանց	ֆիքրն	են	քաշում: էդպես	հո չի՞	ըլիլ: Ղորդ	ա, կարդալ-մարթալ	չե՛մ	գիտում. Էշ	կերել	եմ, Էշ	մեծացել: Ես ի՞նչ	գիտեմ` տերտերն	ի՞նչ	ա, ժամն` ինչ: Էդպես	բաները	էս	հաստ	գլխումը, հազար	տարի	էլ	ասեմ, մեռնիմ, կտրիմ, ոտներս	քարեքար	տամ, տուն	չի՛ գնալ, տո՛ւն: Պարտականը	նա	ըլի, որ	ինձ	կարդալ	չի	սովորցրել, ամա	բանը մենակ	կարդալումը	չի՛: Ինչ	կուզե	ասեն, ես	իմ	կոպիտ	գլխովը	էնպես	եմ կարծում, նհախ	տեղը` դատած	մալը	ուտիլը	ու	դարտակ	քնիլը	հարամ	ա: Մարդ	պետք	է	ինքն	էլ	աշխատի, որ	կերածը	հալալ	ըլի: