Քարոզի փայլուն լապտեր է նրա վանական կյանքը` անսարք ավտոբուսով, պատահած ամեն մեքենայով, իր սև ու երկար սքեմը հագին, հյուծված անքնությունից, մշտական պահքից… Ժպիտը միշտ դեմքին` նա շրջում է լեռներում`ամեն գյուղ, ամեն տուն, նա սովորեցնում է մարդկանց եկեղեցական տոներ, ծեսեր, աղոթքներ, դպրոցներում կազմակերպում է հոգևոր թեմաներով խաղ-մրցույթներ: Վարդապետ, ինչքա՛ն ուրախություն ես դու բերում լեռների գյուղերում ապրող, աշխարհից կտրված երեխաներին, Տիրոջ սերը սերմանում ամեն մանուկի սրտում: Նա քահանա է. այս սուրբ բառերի իմաստը, կրակ այրող ամեն խոստովանություն լսելու դժվարին խաչը, ամենքի ցավ ու վշտով, տխրությունով ապրելը կարողանում է կրել ժողովրդական սեր վայելող Հայր Միքայելը: Այդ բեռան ծանրության տակ նա ժպտում է այնպես, որ բոլորը արև են քաղում նրանից: Նա օրհնյալ քահանա է…