Երբ արվեստագետները չեն մասնակցում քաղաքական անցուդարձին, նշանակում է կատարյալ է տվյալ երկիրը: Լռության համար ոչ թե պիտի պարսավել նրան, այլ` խրախուսել: Նրանք լռության մեջ են մասնակցում երկրի շինարարությանը: Կարծում եմ լռության ժամանակ է գտնվում ամենահեռավոր լուսապայծառ միտքը, որը եւ գուցե տասնյակ ոսկեհանքերի, լավ զինված բանակների, հայրենիքի ճակատին փողփողացող մի դրոշակի արժեք ունենա : Նրա տեսակն այդպիսին` կապիկի նման մենակ` անծայրածիր ջունգլիներում, բայց միշտ ամենաբարձր ծառերի կատարներին: Իսկ երկրի համար կենաց-մահու պահերին մի վճռորոշ ժամանակ կա, որ ոչ միայն արվեստագետի, մտավորականի, այլ բոլորի տունդարձի` հայրենիքի հետ լինելու ժամանակն է: