Աղասին, էսքան	խոսք	ու	զրից	անց	էր	կացել, ոչինչ	չէր	իմացել. ինքը	ճամփիցը	բեզարած	ցուրտը մեկ	կողմիցն	էր	թմբրացրել, շոգն	էլ	իր	հարարաթր	շհանց	տվեց	ու	ջանն	առավ: Գլուխը	պատին դեմ	տված	մնացել	էր	էնպես	ցից	քնած: Նստողները	բոլորն	էլ	վարավուրդ	էին	անում, որ	նրա երեսը	հեչ	ծիծաղ	չէկավ, ինչ	ասեցին	էլ: Աջու	կուռը	մնացել	էր	գոգումը, ձախունը՝ էնպես	թուլ, գետնի	վրա	ընկած: Շատն	էնպես	էին	կարծում, թե	ճամփի	յա	ցրտի	հարարաթն	էր	նրան	էն	տեղը քցել: Շոր	չէր	հարկավոր, որ	ծածկեն, չունքի	գոմը	առանց	էն	էլ	համամից	տաք	էր: Ղոնաղները չէին	վարավուրդ	արել, որ	էն	գեղի	թուրքերիցն	էլ	մեկ	քանիսը	խալխի	հետ	խառնըվել, ներս	էին մտել	ու	շատը	հայերեն	էլ	հասկանում	էին, ու	էստեղ-էնտեղ, գողի	պես	նստել, աչքըները ղոնաղների	թուր	ու	թվանքին	էին	քցում, ատամները	ղրճտացնում, թե	ընչի՞	չէին	մեկ	չոլում նրանց	ռաստ	բերել	ու	բոլորը	թալանել: