Որպէս արեւմտահայ-սփիւռքահայ, խանդավառութեամբ շարունակուող յեղափոխութենէն ակնկալութիւններ ունիմ, որպէսզի հաւատարիմ մնամ ինքզինքիս, մշակոյթիս, ժառանգած լեզուիս, նաեւ ցարդ պահպանուած անունիս եւ ազգանունիս: Յեղափոխութիւնը դառնալու համար համազգային, պէտք է հետամտի մեզ իրարմէ բաժնած եւ բաժնող ազդակներու վերացման: Այդ վերացումը շպարային-կոսմեդիկ միջոցներով կարելի չէ իրականացնել: Իրարմէ հեռացած-հեռացուած արեւելահայերէնը եւ արեւմտահայերէնը դարձնելու համար հասարակաց մշակութային-ազգային հաղորդակցութեան եւ հաղորդութեան լեզու, diktat–դեկրետով հաստատուած սխալագրութիւն-ուղղագրութիւնը, պէտք է վերադարձնել իր հարազատութեան, շարունակութիւն ըլլալու ազգային-քաղաքական իմաստութեան, այդ վերականգնումը ամբողջացնելով նաեւ լեզուական զտումով, ի հարկին նոր եզրերու ստեղծումով: Այս ալ ազգային հարազատութեան վերականգնումի հեռանկարային իմաստութիւն է: