Հայ ժողովուրդի պատմութեան բոլոր դարաշրջաններուն, նուիրեալ վարդապետներ, քահանաներ, տիրացու վարժապետներ ու դպրապետներ, որոնք կիրակնօրեայ դպրոցի դրութեան անտեղեակ ըլլալով հանդերձ, անոր իտէալը ունեցած են իրենց սրտին մէջ, եւ իրենց ազատ պահերուն յաճախ հաւաքած են հայ մանուկներ ու պատանիներ եւ զանոնք առաջնորդած են աստուածապաշտութեան՝ սորվեցնելով աղօթք, շարական, Սաղմոս կամ մաղթանք։ Պատմած են Աստուածաշունչէն կամ սուրբերու կեանքէն դրուագներ եւ հայ տղոց մէջ վառ պահած են Հայ Եկեղեցւոյ աւանդութիւններն ու ազգային տոհմիկ սովորութիւնները։