Ասում	եմ	ձեզ, ա՜յ	աղսախկալուք (ծերունիք), ղուռանի	զորությունը	գիտենա, թև	առնին	ձեր որդիքը, երկինքը	թռչին, էլի	նրանց	վեր	բերիլ	կտամ, գետնի	տակը	մտնին	յա	ծովի, կհանեմ, թիքա-թիքա	կանեմ, նրանք	որ	չգան, սաղ	հայ	ազգը	թոփի	բերնին	կապիլ, քցիլ	կտամ, թե	խելք ունին, ձեզ	խեղճ	գան, ետ	դառնան: Հազար	ձիավոր	նրանց	ետևիցն	ընկած` սար	ու	ձոր	ոտի	տակ են	տալիս, ղազախ, ղարափափախ՝ նրանց	արինը	խմում, թե	մեկ	ձեռս	են	ընկել, մեծ	թիքեն անկաջները	կմնա, ձիու	պոչից	կապիլ, քաշ	տալ	կտամ, թո՛ղ	ձեզ	խաթր	անեն, ետ	գան, թե	չէ, որ ես	բերիլ	տվի, ո՛չ	դուք	կպրծնիք, ո՛չ	նրանք: Քյաբ	ու	ղուռանով, շահի	գլխովն	օրթում	եմ	ատում, ասածս	ասած	ա, դուք	գիտեք: Գնացե՛ք, էսօր	կգան	ազատ	եք, էգուց	կգան՝ նմանապես: Ձեր	ու ձեր	խալխի	կյանքը	նրանցիցն	ա	կախ. թե	ետ	գան, բալքի	թե	սիրտս	ռահմ	ըլի	ընկած, բարկությունս	անց	կենա, նրանց	սպանեմ. Սար	ու	ձոր	առաջիս	դողում	են, նրա՞նք	պետք	է	ինձ դեմ	կենան: Գնացե՛ք, միտք	արե՛ք, ձեր	գլխի	դարդը	քաշեցե՛ք: