320 թ.–ին ալեքսանդրացի քահանա Արիոսը սկսեց արմատական գաղափարներ տարածել երրորդության վերաբերյալ։ Նա մերժում էր այն գաղափարը, թե Որդու և Հոր էությունները նույնն են։ Ըստ Արիոսի՝ Որդին չէր կարող Աստված լինել կամ հավասար լինել Հորը, քանի որ սկիզբ ուներ (Կողոսացիս 1։15)։ Ինչ վերաբերում է սուրբ ոգուն, Արիոսը հավատում էր, թե այն անձ է, բայց ստորադաս է և՛ Հորից, և՛ Որդուց։ Այս ուսմունքը, մեծ տարածում գտնելով, եկեղեցու կատաղի դիմադրությունը հարուցեց։ 325 թ.–ին անցկացված Նիկիայի ժողովի որոշմամբ Արիոսն աքսորվեց, իսկ նրա ուսուցումները բանադրանքի ենթարկվեցին։*