Ու երբ գործը պատրաստ էր, գիշերով, որպեսզի ոչ ոք չնկատի, զորավարի արձանը լաֆետի վրա դրված բերեցինք, իսկ առավոտը տեղադրեցինք։ Ռայկոմից եկան, միլիցիայությունից, որ չթույլատրեն։ Բայց Ուջանի բոլոր հասակավոր, տարեց մարդիկ, որոնց մեջ նաեւ Անդրանիկի զինվորներն էին, եկան, արձանը շրջապատեցին, նստեցին։ Միլիցիան ի՞նչ պիտի աներ։ Թողեցին ու հեռացան։ Իսկ արձանը մնաց այստեղ՝ վառ պահելով Անդրանիկի հիշատակը»։