1917 թ. բռնկված ռուսական հեղափոխությունը դարձավ համատարած սովի պատճառ, որից փրկվելու միակ հույսն Արևմուտքն էր: Ռուսաստանը տարադրամի կարիք ուներ` ժողովրդին կերակրելու և տնտեսությունը ոտքի կանգնեցնելու համար, ուստի որոշում ընդունեց երկրի բուրժուական հորջորջված հսկայական հարստությունը` արվեստի գործերը, ցարական ունեցվածքը, ամբողջական պալատները արևմտյան երկրներին ու ԱՄՆ-ին վաճառելու մասին: 1929 թվականին հերթը հասավ Էրմիտաժին: Վաճառքի հանված արժեքներն սպառվում էին ակնթարթորեն, և այդ ամենը երկրից «արտահոսում էր» ուղղակի ջրի գնով: Էրմիտաժի հարստության գնորդներից էր այն ժամանակ արդեն նավթային մագնատի համբավ ձեռք բերած և արվեստի գործերի հրաշալի հավաքածու ունեցող Գալուստ Գյուլբենկյանը: