Եղանակը	պարզ	էր, օրը	ջերմ, լուսամուտները	բաց: Դեպի	մուտքը	թեքվող	արեգակի	շողերը	խուրձերով	ներս	էին	թափվել և	լուսավորում	էին	բազմաթիվ	գլուխների	խայտաբղետ	շարքերը: Ամբոխի	շունչը, կերակուրների	գոլորշին, ծխախոտի ծուխը, փորս, կեղտն	ու	քրտինքը, միմյանց	խառնվելով, սենյակում	գոյացրել	էին	ստորին	տեսակի	պանդոկային մթնոլորտ, ծանր, անախորժ: Շատերն	էին	արդեն	հարբել, բղկոց	էին	տալիս	պարսիկների	պես, ցույց	տալով, որ	իբր	չեն ուզում, և	դարձյալ	ուտում	էին. ով	գիտե	մեկ	էլ	երբ	պիտի	տեսնեն	այդպիսի	առատ	սեղան: