Սովորական ձմեռային երեկո էր, այնպիսին, ինչպիսին բոլոր սովորական երեկոները։ Քո աճքերը լի էին տխրությամբ, անհասկանալի թախիծով և անեզր դատարկությամբ։ Տխրությունը քո աչքերում մի պահ փոխարինվեց զայրույթով, բայց դու հեշտ և աննկատ ազատվեցիր դրանից։ Դու հասկացար, որ ժամանակը չի կարող քեզ այդքան երկար սպասել և որոշեցիր գնալ։ Գնացիր հանգիստ, դանդաղ քայլելով և ճանապարհին հազիվ լսվող ձայնով շշնջացիր․ «Ինչքան տխուր է մենակ լինելը»։