Եկեղեցու մնացորդից կարելի է գուշակել, որ այդ տեղում նշանավոր մի շեն է եղել: Եւ նույն Աշոտը, որ հիշվում է Ծակխաչի արձանագրության մեջ, թերեւս արքայական ցեղից լինի: Մեր գուշակությունը հաստատում են նաեւ Աղվանքի աթոռակալները, քանզի Տեր Բաղդասարը այս գյուղը եւ նրա մոտ գտնվող Պեշիքլին կոչում է Տիգրանակերտ: Տեր Եսային ավազակ լեկերի պատմության մեջ գրում է, որ նրանք եկել են Վարանդի երկրից եւ տեղավորվել Տկռանակերտում ու այնտեղից չվել Թարթառի ափերը: Դրանից հազար տարի առաջ Աղվանից պատմության մեջ հիշվում է Տգռնակերտ հնչմամբ: Վանքի երեցը եղել է Տեր Պետրոսը, որը մասնակցել է Եղիա կաթողիկոսի ժողովին: Մեկ դար առաջ էլ նա հիշվում է Հերակլ կայսեր պատմության մեջ: Մարաստանից գալով Աղվանք՝ նա կամենում էր անցնել Վրաստան: Խոսրով արքայի հրամանով՝ նրա զորավարները այդ կողմերում կտրեցին կայսեր ճանապարհը: Շահ-Վարազը Այրարատի հյուսիսային կողմից «անցնում է Գարդման, նրա դեմ եւ բնակվում Մյուս-Տիգրանակերտում, նրա դիմաց: Շահենը (հարավից) երեսուն հազարով հասնելով՝ բանակ է դնում Հերակլի թիկունքում, Տիգրանակերտ ավանում: Սրանք տեղավորվել էին այստեղ, իսկ նրանք՝ այնտեղ, Հերակլի բանակն էլ ընկած էր երկուսի միջեւ: Հերակլը, երբ տեսավ, որ իրեն մեջ առան, հանկարծակի հարձակվեց իր թիկունքում գտնվող զորքի վրա, կոտորեց նրանց, գնաց Ծղուկք, իսկ ձմռանը լեռնակողմով անցավ Նախիջեւանի դաշտը»: Ըստ Սեբեոս պատմիչի՝ երկու Տիգրանակերտներ կային, որոնցից մեկը, ինչպես ինձ թվում է, այս Տիգրանակերտի տեղում էր, մյուսը՝ նրա վերջում, որը թերեւս աշխարհացույցում նշված Թոռնոգյութ գյուղն էր: Վերջինս առաջինից հեռու էր մեկ փարսախ: Եւ Հերակլի բանակը գտնվում էր այդ երկուսի միջեւ: Հերակլը պարսիկների դեմ այդ արշավանքում, առաջնորդեց հերոսաբար նահատակվող քաջամարտիկների պայքարը, 624թ.: Եւ պատմիչը մանրամասնորեն կատարում է այդ տեղերի քննությունը եւ դա ոչ թե սոսկ ազգային, այլ համաշխարհային պատմության համար: