Դերսիմի ներսում ապրողները սովորաբար հավաքական տերմիններ չեն օգտագործել: Նրանք միմյանց հայտնի էին իրենց աշիրեթային (տոհմա-ցեղային) անուններով (Անդրանիկը թվարկում է դրանցից ավելի կարևորների անունները՝ Իզօլցիք, Պալանաղցիք, Խռանցիք, Հայտարանցիք, Ճիպանցիք կամ Ճիպրանցիք, Ալանցիք, Տուժիկցիք, Խութեցիք, Ապասանցիք, Հալւորեկցիք կամ Հալվորուցիք, Շեյխ-Հասանցիք, Մամըգցիք, Միրագեանք կամ Միրագցիք, Կուրեշանցիք, Խարաչօլցիք, Եուսուֆանցիք, Խուզուչանցիք)[16]: Գ.Հալաջյանն այս շարքից մասնավորեցնում է ալևիկան աշիրեթները. «Խութաց ձորից մինչև Տուժիկ պապայի փեշերը ապրում էին ավելի քան 120 հազար բնիկներ՝ Հայտարանցի, Խռանցի, Ճիպրանցի, Ալանցի, Միրագցի, Ապասանցի և այլ աշիրեթների անվան տակ, բոլորն էլ ալևիներ»[17]: