Հիմա	նա	առողջ	է, բայց	մայրդ, հորաքույրդ	և	այն «չար	սատանա	Դավիթն» ուզում	են	նրան	կենդանի-կենդանի	խորովել, ասում	են	ավելորդ	բերան	է: Այ, դրսում	կրակ	են	պատրաստել: է՜է, բայց	զուր	են	սպասում: Սարգսի	խելքը	դեռ	գլխին	է, երբեք	ոտը	տնից	դուրս	չի	դնիլ, թեկուզ	ամբողջ	աշխարհը	գա: