-Մարդի՛կ, իրականում չի փոխվել նաև Ամանորյա զրգունգիշերվա խորհուրդն ու այն ամենայն Բարին, որ տալիս է Տիեզերքը… Իրականում մենք ապրո՛ւմ ենք այդ հեքիաթում, որն այնքան սիրուն ու իրական է, ինչպես հունվարյան երկնքի պայծառ աստղերը… Ամանորյա հեքիաթը ամենազոր է… Թող այն հոսի Քո Էության մեջ՝ արթնացնելով թմրած հիշողություններդ մեր իրական Գոյի… Թող այն բացի ՔՈ ամուր-ամուր փակված ափերն ու այնտեղ դնի մի բյուրեղյա Փաթիլ… Փաթիլ, որը չի հալչում… որն այս տարում, և ամե՛ն պահ, և ամե՛ն վայրկյան կլինի քեզ հետ՝ ջերմացնելով սիրտդ… Իսկ քանի որ Ամանորը այն մոգական պահն է, երբ Հնի ու Նորի բաժանման պահին բոլոր տիեզերական ջրերը ոսկի են դառնում և կատարվում են բոլոր-բոլոր իղձերը, շտապիր ինքդ ընտրել քո ափի չքնաղ Փաթիլի անունն ու իմաստ տալ նրան… Անուն, իմաստ, որոնք կիմանաս միայն դու…