249 թ-ին[1], երբ Ֆիլիպ I-ը սպանվեց և Հռոմեական կայսրությունը արդեն երկար ժամանակով սուզվեց գահակալական արյունոտ պայքարի հորձանուտում, իսկ «զինվորական կայսր»-ներն էլ սկսեցին «փայլել» իրենց ողջ ուժով, Խոսրով I Քաջի գլխավորած Մեծ Հայքի ու Հայոց Միջագետքի թագավորությունների, ինչպես նաև Իբերիայի, Ալանական, Բասիլական և Աղվանքի թագավորությունների միացյալ բանակը (այդ թվում հոներ, խազարներ և լեզգիներ) հերթական անգամ իջավ Միջագետք ու Տիզբոնի ճ-մ-ում հաղթանակ տարավ Շապուհ I-ի գլխավորած Պարսից թագավորության բանակի նկատմամբ[2]։ Հաջորդ տարի՝ 250 թ-ին, փորձելով զարգացնել հաջողությունը, Հայոց արքան մի նոր հարված հասցրեց արդեն Ատրպատականի և Էկբատանի ուղղությամբ՝ նպատակ ունենալով միավորվել արևելքից Վասուդևա II-ի (մոտ 220 - ուղ. 250) գլխավորությամբ ի վերջո առաջխաղացող և կարծես թե Արշակունիների դատի պաշտպանության գործին լծված Քուշանական թագավորության բանակի հետ։ Արդյունքում, սակայն, ստացվեց այնպես, որ Շապուհ I-ի գլխավորած Պարսից թագավորության բանակն ինքն առաջինը հասավ Վասուդևայի բանակին և անակնկալ հարձակումով գլխովին ջախջախեց վերջինիս, ընդ որում մարտում զոհվեց նաև քուշանների արքան։ Ստեղծված պայմաններում, փաստորեն մնալով առանց հիմնական դաշնակից ուժերի, Հայոց արքան իր ուժերով հետ քաշվեց դեպի սեփական լեռներ[3], ընդ որում հատկանշական է, որ Շապուհ I-ը ևս, խուսափելով ընդհարումից, հեռացավ Պարսք։ Փաստորեն, թեև երկու կողմերն էլ մարտնչում էին ուժերի ծայրահեղ լարումի պայմաններում, բայց հաջողությունը առժամանակ մնաց հայերի կողմում և Հայկական գերիշխանության սահմանները արևելքում հասան մինչև Քուշանական թագավորության արևմտյան սահման։