“Լոյ­ս“ը կապ է ապա­հո­վում մարդ­կանց մի­ջեւ: Այն հա­մայնք է ստեղ­ծում, որ­տեղ կա­րող էք մտքեր փո­խա­նա­կել եւ չվա­խե­նալ խօ­սել գա­ղա­փար­նե­րից, որոնք կա­րող են ըն­կալ­ուել որ­պէս ապառնիի, ինչ­պէս իմն է, թէ­եւ այն այդ­պի­սին չէ: Դա թեք­նիք կի­րա­ռումն է աշ­խա­տան­քում: Լոյ­սը աղ­բիւր­ներ է տրա­մադ­րում, որի լա­ւա­գոյն դրսե­ւո­րու­մը մարդ­կանց մի­ջեւ կա­պի հաս­տա­տումն է: Մօ­տե­ցու­մը հե­տեւ­եալն է. Տես­նենք` ինչ­քան հե­ռու կա­րող ես գնալ ինքդ` հա­մա­գոր­ծակ­ցե­լով նա­եւ ու­րիշ­նե­րի հետ, ով­քեր պատ­րաստ են աջակ­ցե­լու: “Լոյ­ս“ի կրթա­թո­շակն ինձ ազա­տու­թիւն տուեց ընտ­րե­լու այն հե­տա­զօ­տա­կան ծրա­գի­րը, որով ես մե­ծա­պէս տար­ուած եմ: Առա­ւել կա­րե­ւոր է, որ “Լոյ­ս“ի շնոր­հիւ ինձ հա­սա­նե­լի է դար­ձել մարդ­կանց մի անե­րե­ւա­կա­յե­լի ցանց, ով­քեր խան­դա­վա­ռու­թեամբ պատ­րաստ են սա­տա­րե­լու միմ­ի­անց` իրենց երա­զանք­նե­րին հաս­նե­լու հա­մար: Հէնց այս ու­սա­նող­նե­րի, մաս­նա­գէտ­նե­րի ցանցն է, որն ամ­րա­կազմ է մնա­լու եւ եր­կա­րըն­թաց զար­գա­ցում է ապ­րե­լու“, բա­ցատ­րում է Ար­մէ­նը: