«Աղջկաս, ճիշտ ա, փախցրին, բայց հետո խնամականչ արեցինք` հենց այստեղ, Տրնդեզի օրը: Գետնի վրա շորեր փռեցինք ու գցեցինք սեղանները: Մի քանի ոսկի ատամ ունեի, վաճառեցի, որպեսզի կարողանայինք մարդավարի հյուրասիրել: Աղջկաս չթողեցի ամաչեր», պատմում է Ռոզան: