Ինչպես նամակները, այնպես էլ հեղինակի տված մնացյալ տեղեկությունները ցույց էին տալիս, որ Թուրքիան, իր հալածող և հայաջինջ քաղաքականությունը կյանքի կոչելիս, խտրություն չի դրել լուսավորչականի և բողոքականի միջև: Արգելված էր միսիոներական հաստատությունների զարգացումը: Հեղինակի գնահատմամբ, դրա պատճառը մասամբ Ամերիկայի անտարբեր քաղաքականությունն էր Թուրքիայի գործերի հանդեպ: Ճիշտ է, ամերիկյան միսիոներներն ամեն կերպ ջանացել են պահպանողական դիրք գրավել, անգամ՝ թրքասեր ձևանալ, սակայն դա չի մեղմել Թուքիո բռնած քաղաքականությունը քրիստոնյաների հանդեպ: Թուրքիան շատ տեղերում արգելել է բողոքական համայնքներին եկեղեցիներ կառուցել կամ հավաքվել մի տեղում և իրենց աղոթքն անել: Այն օրը, երբ Պոլսի ամերիկյան դեսպանը չկարողացավ միսիոներ Միստր Ռեյնոլթսի՝ Մուսա բեկից ստացած վերքերի համար ամենափոքր հատուցումը ստանալ, և անգամ, մեծ վեզիրի դռնից ձեռնունայն ետ դառնալով՝ դա մարսեց (ինչի մասին պատմվում է գրքի 161-րդ էջում), և բացի այդ, երբ Ամերիկայի կառավարությունը նախագահ Քլիվլենթի բերանով հայտարարեց, որ ինքը մինչև իսկ պարտավոր չէ պաշտպանել ամերիկյան քաղաքացի դարձած՝ Թուրքիայի բնակիչներին,- այդ անտարբերությունից մեծ վնաս կրեցին թե՛ բողոքական եկեղեցին և թե՛ բուն ամերիկյան հաստատություններն ու Թուրքիայում գտնվող բնիկ ամերիկացիները: Եվ ուրեմն, ինչպես երևում էր, ամերիկացի միսիոներների համբերությունն էլ հատել էր: