Դաշնակցականը նաեւ կը գիտակցի, որ դաշնակցական մնալն ու գործելը շարունակական գործընթաց է, ուր ան կը ձգտի կատարելագործելու իր դաշնակցականութիւնը՝ միշտ քիչ մը աւելի «դաշնակցականանալով»: Ինչպէս Հրաչ Տասնապետեան ջինջ կերպով բացատրած է այս գործընթացը՝ «Եւ արժանի ըլլալու համար լրիւ ու իրա՛ւ դաշնակցական մարդու դժւար կոչումին՝ Դաշնակցութեա՛ն համար, անոր հետապնդած նպատակներուն համար, որոնց հաւա՛տքը ունինք, ամէն օր քիչ մը աւելի՛ ՊԻՏԻ ԴԱՇՆԱԿՑԱԿԱՆԱՆԱ՛ՆՔ», (Հրաչ Տասնապետեան, «Ո՞վ է դաշնակցականը», էջ 57):