Ա՛ղասի	ջան, ծուխս	հատավ, կտրվեցավ, տունս	քանդվեց, հիշատակս	քո՛ռ	էլավ, հիմքս՝ տակ	ու վեր. աստղս	խավարեց, իմ	փայ	արեգակը	վաղուց	մեր	մտավ, իմ	փայ	երկինքը	վաղուց	փուլ Էկավ: Ինձ	համար	էլ	լիս	չի՛	բացվում, ինձ	համար	էլ	աղոթարանը	չի	ծեգում, օրն	ինձ	համար՝ գիշեր, գիշերն	ինձ	համար՝ տարտարո՛ս, դժո՛խք: Վաղուց	եմ	գերեզմանիս	ղրաղին	կանգնել, հորը փորել, հազար	անգամ	մեջը	մտել, դուս	Էկել, բայց, ա՜խ, հողն	ինձ	ի՞նչ	տեղ	կտա, որ	քեզ	չեմ տեսել. Աչքս	ի՞նչպես	կկպչի, որ	քեզ	չեմ	նայել, գերեզմանումը	կդինջանա՞մ, որ	դեռ	բերանս բերնիդ	չառել, լեզուս՝ լեզվիդ, աչքս՝ աչքիդ, դոշս՝ դոշիդ, էդ	ջիվան	ջանիդ	ղուրբան, Ա՛ղասի: Հրեշտակս	ի՞նչպես	սիրտ	անի, որ	ինձ	մոտանա. Էն	ձեռը	չի՞	չորանալ, որ	ինձ	լվանա. Էն	լեզուն	չի փետանա, որ	իմ	սուգն	անի. Էն	բեմը	ի՞նչպես	տեղը	կմնա, որ	իմ	նաշը	տեսնի, Էն	բաժակը	կրա՞կ չի	դառնալ, որ	հոգուս	համար	պտի	խմեն. Էն	խունկը	բո՞ց	չի	դառնալ, որ	ինձ	վրա	պտի	ծխեն: Որ որդին	մոր	գլխին	կանգնած	չըլի, Էն	մորը	ո՞նց	պետք	է	թաղեն, որ	որդին	ծնողի	սուգը	չանի, Էն ծնողին	ո՞նց	պետք	է	հողը	դնեն, որ	որդին	մոր	գերեզմանը	օրհնիլ	չտա, Էն	քարը	ո՞նց	պետք	է քցեն: