­Ցան­կա­ցած նաւթ թէ կազ, վաղ թէ ուշ, պրծնում է։ ­Չի կա­րող յա­ւերժ կազ կամ նաւթ լի­նի։ ­Չի պրծնում միայն մի բան՝ խել­քը. չեն պրծնում նաեւ հայ­րե­նա­սի­րու­թիւնն ու մար­դու խի­զա­խու­թիւ­նը։ Այդ ա­ռու­մով մենք ու­նինք անս­պառ պա­շար­ներ։ Ես հա­ւա­տա­ցած եմ, որ իւ­րա­քան­չիւր հայ բա­ւա­կա­նա­չափ խի­զախ է, բա­ւա­կա­նա­չափ խե­լա­ցի է եւ բա­ւա­կա­նա­չափ հայ­րե­նա­սէր է, որ­պէս­զի պայ­քա­րի յա­նուն այն ընդ­հա­նուր տես­լա­կա­նին, որ մեզ բո­լորս միա­ւո­րում է։ Չ­նա­յած մենք ապ­րում ենք աշ­խար­հի տար­բեր ծայ­րե­րում։ ­Մէ­կը՝ Ար­ցա­խում, մէ­կը՝ ­Հա­յաս­տա­նում, մէ­կը՝ Ս­փիւռ­քում, բայց ի վեր­ջոյ մեզ միա­ւո­րում է մէկ ընդ­հա­նուր տես­լա­կան։ ­Մենք ու­նենք մէկ ընդ­հա­նուր գա­ղա­փար եւ յա­նուն այդ գա­ղա­փա­րի մէ­կը աշ­խա­տում է, մէ­կը պայ­քա­րում է, մէ­կը ապ­րում է հա­յի վա­յել կեան­քով։ Այդ պա­շար­նե­րը, այդ նո­ւի­րո­ւա­ծու­թիւ­նը, այդ գա­ղա­փար­նե­րը եր­բեք չեն սպա­ռում։ Դ­րա հա­մար յաղ­թե­լու ենք։