Շուշանիկը	հարգում	էր	նրա	խելքը, կամքի	ուժը, կրթությունը, զարգացումը, բայց	մտերմանալ... ոչ... դեռ	չէր	կարողանում: Եվ	ինչպե՞ս, ի՞նչ	իրավունքով	մտերմանալ: Երբեմն	նա	խղճում	էր	տիկնոջը, որ	չի	սիրվում	ամուսնուց: Ինչո՞ւ	արդյոք, կրթված	մայր, առաքինի	կին, ոչ	տգեղ, ոչ	հակակրելի, ոչ	ծեր — մի՞թե	կարող	էր	կյանքի	ավելի	լավ	ընկերուհի	ունենալ Սմբատ	Ալիմյանը: Ա՜խ, չլինի	թե	այդ	մարդու	արտաքին	շիտակության	տակ	թաքնված	է	վատ	հոգի: