Նրանք շարունակեցին ուտել՝ իրար դիմելով միայն անհրաժեշտության դեպքում։ Ի դեպ, ճամբարը զարմանալիորեն հանդարտ էր, չնայած կազմված էր հազարավոր մարդկանցից։ Նույնիսկ ճամբարի զբաղեցրած տարածքը՝ մի քանի տասնյակ հեկտար, որի վրա բարձրանում էր խարույկների ծուխը, ստիպում էր տեղահանվածներին գիտակցելու իրենց պատուհասած դժբախտության չափը։ Դա մի քաղաք էր, որը տեղափոխել էին բաց դաշտ։ Քանի՞ այդպիսի քաղաք կար այդ երեկո Անատոլիայի տարածքում։ Ո՞ր երկիրը այդքան մեծ կլիներ մի ամբողջ ժողովուրդ ընդունելու համար։ Այժմ, երբ մեկնելու պահն անցել էր, մարդիկ սկսել էին գիտակցել, թե ինչ էր իրենց հետ պատահել։