Այսինքն՝ շարժման նվիրյալների ջարդը նրանց առաջնային խնդիրներից մեկն է միշտ։ Տարբեր ժամանակներում բանտեր են նետել շարժման ակտիվ գործիչներ Ռազմիկ Պետրոսյանին ու Ռաշիդ Մանգասարյանին, Ռաֆիկ Գաբրիելյանին ու Համլետ Գրիգորյանին, Ռոլես Աղաջանյանին ու Ռուդիկ Աղաբեկյանին, հայրենասեր ու առյուծասիրտ շատ երեւելի տղաների՝ նրանց դեմ կիրառելով ամենաանմարդկային միջոցներ։ Իսկ Շուշիի շրջանից մեր ալեհեր ու տաղանդավոր բանաստեղծ Մովսես Յախշունցին կարողացանք ազատագրել կալանքից՝ շնորհիվ նրա, որ Սիլվա Կապուտիկյանն ու Զորի Բալայանը գտնվելով Մոսկվայում (Լուկյանովի մոտ պիտի լինեին արցախյան հարցով ու եղան), Կրեմլի բաժիններից մեկից կապվեցին ինձ հետ, ու նրանց առավել թարմ դեպքերի մասին պատմելով, միաժամանակ խնդրեցի այս հարցով զբաղվել կոնկրետ։ Յախշունցին, հրաշալի մի մարդ ու գրող, համեմատաբար վաղ ազատեցին։ Դրանից ուղիղ մեկ օր հետո ազատեցին եւս մի քանի հոգու, այդ թվում էին եւ իմ հորեղբայր Մանվելն ու իր որդի Վաղարշակը, որոնց Շուշիում երկար ժամանակ ամենազարհուրելի տանջանքների էին ենթարկել։ Իսկ նրանց, որոնց տարել էին ռուսաստաններ, ազատեցին ամիսների տանջանքներից հետո։ Բայց մեկ է, ժողովրդին ընկճել նման ձեւերով, հնարավոր չէ։