Զարհուրած վեր ցատկեցի ընդոստ։ Շփեցի շշմած աչքերս։ Անէացած էր ուրուներու «դիւադրամ»ը։ Բայց կը մնար ստուերը «սեւ մոմ»ին… «Մայր,- ըսի սարսռագին,- այն մէկ մոմը ինչո՞ւ սեւ էր՝ անլեզու եւ անլոյս»։ «Տղաս,- պատասխանեց մայրս, սրտաքանդ «ա՜խ» մը քաշելով եւ քնքուշօրէն մազերս շոյելով,- ան Յուդա՜ն էր, դաւաճա՜նը, սեւլեզու մատնի՜չը իր Վարդապետին, այն Խաչեալին…»։