Ես հիշում եմ իմ հանդիպումը Մոսկվայում Ավետիք Իսահակյանի հետ: Նա մագաղաթի նման բազմաթիվ կնճիռներով պատած դեմք ուներ, փիլիսոփայի և աշուղի դեմք: Ալեքսանդր Բլոկը գրել է. «Իսահակյանը առաջնակարգ բանաստեղծ է, այդպիսի պայծառ ու անմիջական տաղանդ գուցե ամբողջ Եվրոպայում չկա»: Իսահակյանի բախտը բերեց, նրան թարգմանեցին թարգմանության ստանդարտիզացիայից շատ առաջ, թարգմանեցին Բլոկը, Բրյուսովը, Պաստերնակը, Ախմատովան: Նրա բանաստեղծությունները միշտ չէ, որ «պայծառ» են եղել: Նա մահացավ ութսուներկու տարեկան, որի կեսից ավելին ապրել է հայրենիքից հեռու: Աբու Լալա Մահարու մասին պոեմում նա գրում էր.