Այդ նպատակով ընտրությունը կանգնեց քաղաքի արևմտյան ափին գտնվող Թաքսիմ հրապարակի վրա։ Այն գտնվում էր քաղաքի համեմատաբար կենտրոնական մասում, թմբի վրա և միակ շինությունը, որը խորհրդանշում էր նախկին սուլթանական իշխանությունը, 1732թ. կառուցված ջրաբաշխիչ կայանն էր։ Ընտրության հարցում պակաս կարևոր չէր նաև այն հանգամանքը, որը Թաքսիմը գտնվում էր Բեյօղլու թաղամասի հարևանությամբ։ Հայաստանցիներիս այդ թաղամասը հայտնի է պարոնյանական «Բերա, Ծաղկի փողոց, թիվ 2» արտահայտությամբ, սակայն քչերը գիտեն, որ շուրջ երկու հարյուրամյակ (18-19֊րդ դարերում) Բերան (կամ Պերան, կամ Բեյօղլուն) կայսրության առևտրային կենտրոնն էր։ Այստեղ էին գտնվում արևմտյան և ոչ մուսուլմանական ֆինանսական ընկերությունները, բանկերը, խանութները, հյուրանոցները, օտարալեզու դպրոցները, եվրոպական պետությունների դեսպանությունները, սինագոգները, քրիստոնյաների և հրեաների գերեզմանները, և այլն։ Քաղաքային նոր կենտրոնը, փաստորեն, ինչ-որ առումով արդեն իսկ խորհրդանշում էր քեմալական նոր իշխանության աշխարհիկ և եվրոպական բնույթը։