-Կարծում եմ՝ բնական մղում է, երբ մարդը ցանկանում է ճանաչել իր ժառանգական նկարագիրը, հասկանալ, թե որտեղից են գոյացել իր ներքին խտացումները, հուզաշխարհի գույները, հակումներն ու նախասիրությունները, ձգտումներն ու երազանքները։ Մենք բոլորս, ուզենք թե չուզենք, գալիս ենք անցյալից եւ շարունակում ենք անցյալում ապրած մի պատմություն։ Եթե հետաքրքիր է, ես կպատմեմ իմ պատմությունը, որը մեր տոհմում ավանդվում է սերնդեսերունդ։ Ինձ մայրիկս է պատմել։ Մխիթարը, Արամը, Դավիթը՝ երեք եղբայր, չեն հանդուրժում շեյխի ոտնձգությունը իրենց հարսիկի դեմ, կոտորում են շեյխի ընտանիքը եւ Խնուսից փախչում Արեւելահայաստան։ Մխիթարը հաստատվում է Սեւանի ավազանում, Արամը՝ Էջմիածնում, իսկ Դավիթը՝ Սպիտակի շրջանի Մեծ Պարնի գյուղում։ Դավիթն իմ նախապապն է, նրա անունով մենք Դավոյան ենք, եւ իմ ծննդավայրը Մեծ Պարնին է։ Ես չեմ կարող չհպարտանալ այս փոքրիկ ասքով ու չեմ կարող չսիրել իմ ազգանունը։