-Է, հա՛, ուզում ես, խոսա: Ո՞վ ա քո ձեռքից բռնել: Հենա, իր սենյակում էլի մի հիմարությամբ զբաղվում ա հաստատ: Արագորեն վեր թռա տեղիցս և մոտեցա դռանը, ուր քիչ առաջ կորավ երիտասարդը: Կամաց բացեցի այն և ներս մտա: Սա մի չափազանց փոքր, բայց միևնույն ժամանակ բավականին հարմարավետ սենյակ էր: Կիսամութ էր, սակայն լույսի կարիք այդքան էլ չէր զգացվում: Այն, ինչ տեսա այդ սենյակում, ինձ ստիպեց որոշակի ժամանակ ապշած ու քարացած մնալ տեղում: Ոչինչ չէի խոսում, որովհետև ուղեղս զարմաքից ուրիշ ոչնչի վրա չէր կարողանում կենտրոանալ: Սենյակի պատերը ոչ ներկված էին, ոչ պաստառապատ (համենայն դեպս, եթե նույնիսկ այսպիսին էին, ես դա երբեք չէի իմանա): Դրանք ամբողջովին ծածկված էին այնպիսի անձանց դիմանկարներով, որոնք փոխել են պատմության ընթացքը, կամ, ավելի ճիշտ, փոխել են միտքը պատմության: Բացի դիմանկարներից պատին երևում էին հարյուրավոր մեջբերումներ, արտահայտություններ, որոնք փոխել են հազարավոր ճակատագրեր, հազարավոր մարկանց կյանքեր: Այնտեղ էին Սևակը, Չարենցը, Րաֆֆին, Փարաջանովը, Դոստոևսկին, Բուլգակովը, Նիցշեն, Հեմինգուեյը, Դալին և շատ-շատերը, որոնք ոնչով չեն զիջում թվարկվածներիցս և ոչ մեկին: