— Ձեռներս	կապում	եք, Խա՛ն, Մալի՛ք, — սկսեց	սարդարը	բերանը	բանալ, — ի՞նչ	անեմ. Ի՞նչ կըլեր, մի	քիչ	ետի	էիք	էկել: Ինչքան	բարկացած	էլ	որ	ըլիմ, ձեզ	տեսնելիս՝ թուրը	ձեռիս, ձեռս թուլանում	ա: Մինչև	ե՞րբ	էս	կրակը	մեր	երկիրն	էրի: Հայ	ազգը	ո՛չ	թրից	ա	վախենում, ո՛չ թվանքից, ո՛չ	թոփից: Կրակն	ես	քցում, էլի	իր	հավատն	ա	պաշտում, ծառին	ես	կախ	անում, միսը պոկում, բերանը	տալիս, էլի	իր	խաչն	ա	պաշտում, իր	Քրիստոսի	անունը	տալիս: էս	մեկ	կտոր փետն	ի՞նչ	ա	ախր, որ	սրանք	էսպես	ապավինել	են. որդին	ես	քշում, ինքն	ա	հետը	կրակն ընկնում, հորն	ես	բռնում, որդին	ա	գլուխը	մահի	տալիս: Սրանց	մեկ	կնիկ	են	տալիս, մեր	օրենքը՝ քանի	որ	քեֆդ	ուզի: Ռահաթություն, մշակություն	են	անում, բուրդ	հաքնում, ցամաք	հացի կարոտ, մենք	սրանց	խանություն, բեկություն, աշխարք, պատիվ, դովլաթ, մեծություն	ենք տալիս, ախր	ընչի՞	համար	չեն	խելքի	գալիս, մեր	մասսաբին, օրենքին	հավանում, մեր	հավատը ընդունում, պաշտում: Բոլորը	ջնջես՝ աշխարքը	կքանդվի, չունքի	երկիր	շենացնողը, հաց	տվողը սրանք	են: Արևի, անձրևի, կոռի, բեգյարի	տակին	չորացել, չոփ	են	դառել, էլի	որ	մեկի	մազին դիպչում	ես, ասլան	ա	դառնում, մարդի	պատռում: էսքան	մեր	ազգը	սրանց	կոտորեց, եսիր տարավ, աշխարքը	քանդեց, էլի	խելքի	չէկան: Շահություն	էլ	որ	խոստանում	ես, իրանց	գլուխն են	դեմ	անում, էլ	ի՞նչ	ասես: Մեկ	մարդ	փլավի, մսի	տեղ	խոտ, բանջար	ուտի, ամսներով	պաս պահի, ցամաք	հացի	ապով	մնա, ախր	էն	գլխումն	էլ	ի՞նչ	խելք	կըլի: Ախր	ի՞նչ	սատանա	է	սրանց սիրտը	մտել, սրանց	ճամփից	հանում: