Կմնայի՞, արդյոք, անդուռ-անլուսամուտ իմ տան ներսում, թե՞ մայրս Մարութա սուրբ Աստվածածնի շնորհով ինձ օգնության կհասներ ու կավետեր. «Օրը բարի, երազը բարի կատարվի»: Ասեմ, որ այնքան էլ սարսափելի չէր անդուռ-անլուսամուտ տան մեջ: Ճիշտ է, դես-դեն խփվելուց գլուխս պատերին էր առնում, բայց զգում էի, որ սեփական տան պատերն են: Իսկ այն մտքից, որ որդիս է կառուցել ինձ համար, սիրտս փափկում էր: Հետո՞ ինչ, որ դուռ-լուսամուտը մոռացել էր: Կհիշի, կվերադառնա, դուռ-լուսամուտ կբացի, արևը խուրձ-խուրձ կլցվի ներս, լույսն ինձ փետուրի պես իր թևերին կառնի… Կհիշի կամ չի հիշի, ի՞նչ իմանաս` լուսինը քանի՞ օրական է: