Իսկ հանրային անվստահությունը դատարկ տեղը չի ծնվում: Դրանում թիվ մեկ մեղավորը որդեկորույս մայրերի ցասումից միշտ խույս տվող գերագույն գլխավոր հրամանատարն է, ինչպես նաեւ բանակի բարձրագույն ղեկավարությունը, որը չի կարողանում պատշաճ կարգուկանոն հաստատել համակարգում, վերջ դնել ոչ կանոնադրական բարքերին: Անշուշտ, մեղքի իրենց բաժինն ունեն մի դեպքում կոպիտ ու անտակտ հրամանատարները, որոնք կարող են ինքնասպանության հասցնել զինվորին, մյուս դեպքում կոռումպացված կլանները, որոնք ընչաքաղցության վիրուսով ախտահարել են ամենակայացած ու ամենազգայուն ոլորտներից մեկը՝ իր անունը հաղթանակով պսակած հայոց բանակը: