Հայրս շատ քիչ էր պատմում իր երիտասարդության և աշխատանքի մասին, բայց մի օր պատմեց «մուսաֆաթիստների» 1943 թվականի դրդումների մասին, չհիշատակելով իր մասնակցությունը այդ դրդումները ճնշելու գործում։ 1994 թվականին՝ հորս մահանալուց հինգ տարի անց, ես հյուրընկալվում եմ Բաքվից փախստական՝ Անդրանիկի, մանկությանս ընկեր Ալեքսանդր Սաղաթելյանի (Քեռի Շուրիկի) ընտանիքի կողմից։ Իմ հարցին, թե ինչու հայրս կորցրեց մեր աչքից այդ արծաթապատ դաշույնը, որից արյան հոտ էր գալիս։