Չեմ կարծում՝ մոտակա տասը տարում դեռ կկարողանամ վեպ գրել ֆրանսերենով․․․ Իմ նախընտրած տեքստը հիմա պտտվում է լոկալ միջավայում, առոգանված, ասել է թե՝ «առոգանությամբ ասված» վիրտուալ արտահայտչամիջոցների շուրջ։ Իսկ Արեւիկը․․․ Չգիտեմ՝ նրան երեւի կոչեմ մի մարդ, ով կարող է օգնել գրողին ինքնաոգեւորվել․ կարևոր, շատ կարևոր մի հատկանիշ։