Զանգում եմ Երեւան՝ գրողների միություն, Հայաստանի Կոմկուսի Կենտկոմ... Հեռագրեր ենք պատրաստում երկրի տարբեր հասցեներով... Իսկ գրողները, որոնք հավաքվել էին, որպեսզի մասնակցեն ժողովրդական պատգամավոր Զորի Բալայանի հետ հանդիպմանը, զայրույթով լցված էին, հանդիպումը, հասկանալի է, չէր կարող լինել այլեւս, դեպքերի ընթացքը փոխվում է հանկարծակի... Չգիտեմ ինչպես է անցնում այդ լարված մեկ ժամը, մարզխորհրդի գործկոմի շենքից դուրս եմ գալիս, որ գնամ նշված հանդիպմանը՝ պարետի տեղակալի մոտ, հանկարծ... Ի՞նչ եմ տեսնում։ Սեւահայելի մեքենան, որ նախատեսված է վտանգավոր հանցագործների տեղափոխման համար, մարզկոմի շենք-պարետատնից ուղղություն է վերցնում դեպի հրապարակ։ Մեքենայի առաջ կանգնում ու ճանապարհը փակում են Հրաչյա Բեգլարյանի կինն ու որդի Գագիկ Բեգլարյանը, անընդհատ կանչելով. «Հա-յաս-տան», «Հա- յաս-տան»... Ամեն ինչ պարզ էր։ Մեքենայի մեջ են կալանվածները։ Մեկ վայրկյան եւս՝ եւ ես կանգնած եմ մեքենայի առաջ՝ կամ մեզ վրայով, կամ՝ ոչ մի տեղ։ Գրում եմ այս տողերը եւ, չգիտեմ, վառվում եմ ներսից։ Երեւի պահը ապրումի մեջ ավելի ազդեցիկ չի լինում, քան լինում է վերապրումի մեջ։ Ուրեմն, այդ պահին ինձ մոտենում է մի գնդապետ, կարգադրում՝ ազատել ճանապարհը, այլապես մեքենան կքշեն մեր վրայով։ Մնում ենք անդրդվելի, ես միաժամանակ Գագիկին խորհուրդ եմ տալիս, որ մորը մեքենայի առջեւից մի կողմ քաշի, ես ու ինքը կկանգնենք, մանավանդ մեզ մոտենում էին ուրիշ արցախցիներ։ Նման որոշման ինձ մղեց Հրաչյայի կնոջն ուղղված անզուսպ, նյարդային ձայնը, որ հնչում էր մեքենայի միջից։ Ոչինչ չէի հասկանում նրա արածներից, միայն զգում էի, որ անհանգստանում էր զավակի եւ կնոջ համար, որոնք անդրդվելի էին մնում... Ինձ մոտենում է գնդապետն ու բարձրաձայն դիտողություն անում՝ հասկանո՞ւմ եք, թե այդ որտեղ եք կանգնած, ի՞նչ եք անում...