Ա­ւե­լի վերջ, երբ այ­լեւս կոր­ծա­նած էր ­Կի­լի­կիոյ թա­գա­ւո­րու­թիւ­նը, Էջ­միած­նի ե­կե­ղե­ցա­կան­նե­րը դի­մե­ցին օ­րո­ւան կա­թո­ղի­կո­սին, որ վե­րա­դառ­նայ հայ­րե­նիք՝ մայր ա­թոռ: ­Հայ­րա­պե­տը մեր­ժեց՝ ա­ռար­կե­լով, թէ ինք չի կրնար ան­տէր ու անգ­լուխ թո­ղուլ ­Կի­լի­կիոյ ու շրջա­կայ­քի պե­տա­կա­նա­զուրկ հա­յու­թիւ­նը: ­Մեր­ժու­մը պատ­ճառ դար­ձաւ, որ Էջ­միած­նի մէջ երկ­րորդ կա­թո­ղի­կոս մը ընտ­րեն 1441 թո­ւա­կա­նին: Այ­սպէս է, որ ու­նե­ցանք եր­կու կա­թո­ղի­կո­սու­թիւն­ներ, մին՝ Էջ­միած­նի, իսկ միւ­սը՝ ­Կի­լի­կիոյ մէջ, որ ­Թուր­քիոյ կող­մէ հայ ժո­ղո­վուր­դին հետ աք­սո­րո­ւե­ցաւ, գաղ­թա­կա­նու­թեան ճամ­բան բռնեց նախ՝ ­Սու­րիա, ա­պա՝ հաս­տա­տո­ւե­ցաւ ­Լի­բա­նան, (Ան­թի­լիաս):