Կանաչ սարդը գործելու երկու եղանակ գիտեր. կամ հարձակվել հակառակորդի վրա, կամ ուղղակի առանց վախենալու, առանց թաքնվելու հեռանալ: Երկու դեպքում էլ փրկվելու հույսն աննշան էր, բայց հույս էր: Եվ Կանաչ սարդը որոշեց դուրս գալ թաքստոցից, անտեսել Կարմիր աչքերավորի գոյությունը: Գլուխը հպարտորեն բարձր, սպառնալից ու անվախ տեսք ընդունելով՝ գնաց դեպի սարդոստայնի ու ազատության սահմանագիծը: Նրա համար արդեն միևնույն էր՝ համակերպվել էր ազատ ապրելու կամ զոհվելու մտքի հետ: