… Կարելի է արդեն հարց առաջադրել, թե արդյոք զուտ բանավոր ու լսողական մի գրականություն, բավական կարճատև մի դադարից հետո, չի՞ փոխարինելու գրավոր գրականությանը: Դա պիտի լիներ վերադարձ ամենանախնական դարաշրջաններին, և դրա տեխնիկական հետևանքները պիտի լինեին անսահման: Գրավորը վերացրին, դրանից ի՞նչ դուրս կգա: Նախևառաջ,- և դա բախտավորություն կլինի,- ձայնի դերը և ականջի պահանջները ձևի մեջ կվերագտնեն այն ծանրակշիռ կարևորությունը, որ մի քանի դար առաջ ունեցել են ու դեռևս ունեին այդ զգայուն պայմանները: Միանգամից ուժգնորեն տուժելու են ստեղծագործությունների կառուցվածքը, նրանց չափերը, բայց մյուս կողմից` հեղինակի աշխատանքն ավելի քիչ հեշտություն կընձեռի վերսկսելու շփումը ստեղծագործության հետ: Մի շարք պոետներ չեն կարողանա այդքան բարդացնել իրենք իրենց, որքան հավակնում են լինել, և ունկնդիրների վերածված ընթերցողներն ամենևին չպիտի կարողանան նորից անդրադառնալ որևէ մի հատվածի, նորից կարդալ, խորացնել իբրև վայելք կամ քննադատաբար, ինչպես որ այդ անում են այն տեքստի հետ, որն ունեն ձեռքի տակ: