Մոր և աղջիկների օգնությամբ Մարոն բարձել էր կառքը։ Հետո նա շարունակել էր Վարդանի գործը և այրել փաստաթղթերը։ Նա չէր բաժանվում իր հրացանից և անդադար մտածում էր ամուսնու մասին, որը միգուցե իր կյանքն էր վտանգում։ Սպասման երկարաձգվելու հետ այդ արդարացված վախը փոխակերպվում էր անորոշ տագնապի զգացման, որը պարփակում էր ամեն ինչ։ Չդիմանալով այդ լարմանը` Մարոն վճռեց դուրս գալ այգի, սակայն նախ հավաստիացավ, որ Թովմասը քնած էր։ Նա հրացանը իր հետ վերցրեց։