Այդ օրվանից սկսած՝ ճայերն առավոտյան թռչում էին, գնում հասնում մինչև Անատոլիայի հանդիպակաց ափերը, մինչև Սիգրի, ու երեկոյան վերադառնում: Երամ էին կազմում մյուս ճայերի հետ և թռչում կղզու վրայով: Եթե ցածր էին թռչում, ծերունին կարողանում էր նրանց տարբերել թևատակի մոխրագույն բծերով: Երբ ծով էր դուրս գալիս, և նրանք էլ այդ կողմերում էին լինում, ցած էին իջնում ու ծղրտում նրա գլխավերևում: Այդ կողմերի մյուս ձկնորսներն էլ էին արդեն ճանաչում նրանց և, ճայերին տեսնելուն պես, կանչում, ծիծաղում էին.