Արվեստագետը հիշում է, որ ժամանակին Գերմանիայում վատ էին տրամադրված Խորհրդային Միության երկրներից փախստական նկարիչների նկատմամբ, երբ նրանք սկսեցին գնալ Եվրոպա եւ փորձեցին իրենց գործերը վաճառել շատ ցածր գներով. «Նրանց հասկանալ կարելի էր: Իրենց համար 100 դոլարը փող էր: Գտնվեցին խելոքներ, ովքեր գնեցին էժան, հետո վերավաճառեցին: Բայց հիմնականում ասում էին` այդքան էժան ու՞մ է պետք: Շատերը գործերը թողնում էին, որովհետեւ ետ տանելը դժվար էր»: