Դժվար չէ նկատել, որ Թուրքիան և Ադրբեջանը տարածաշրջանում ակտիվանում են հենց այն ժամանակահատվածներում, երբ լարվում են գերտերությունների` մասնավորապես Ռուսաստանի և ԱՄՆ-ի, ԱՄՆ-ի և Իրանի, ԱՄՆ-ի և Չինաստանի հարաբերությունները: Իսկ այդ հարաբերությունները հենց այնպես չեն լարվում կամ հարթվում: Լարումները գրեթե միշտ գեներացվում են երրորդ կողմեի ջանքերով, իսկ մահմեդական և քրիստոնեական աշխարհների սահմանագծում գտնվող Թուրքիան ու Ադրբեջանն այդ գործի առաջամարտիկներն են` պատրաստ օգուտ քաղել գերտերությունների հակամարտությունից: ՆԱՏՕ-ի անդամ Թուրքիայի ինչի՞ն են պետք ռուսական C400 համակարգերը և կամ Ադրբեջանին` մեծ քանակությամբ ռուսական զենքը: Չասենք Հայաստանից կամ Արցախից պաշտպանվելու համար, չասենք Արցախի նկատմամբ ռազմական գերակշռություն ստանալու համար: Դա կնշանակի ոչինչ չասել կամ մտածել, որ Արցախից անդին Թուրքիան ու Ադրբեջանն այլ խնդիրներ չունեն: Այստեղ սակայն հարց կարող է առաջանալ, թե ինչու է Ռուսաստանը զենք վաճառում հենց իր պոտենցիալ հակառակորդին: Ռուսաստանի կողմից խնդիրը տնտեսական է, փող է պետք, որպեսզի կարողանա դիմակայել պատժամիջոցներին և մեղմել սոցիալական բողոքը: Թուրքիան և Ադրբեջանը լավագույնս օգտվում են Ռուսաստանի այդ կացությունից` մի կողմից մեղմելով պատժամիջոցների ազդեցությունը, իսկ մյուս կողմից ավելի գրգռելով Արևմուտքին: