Էսպես	բաները	մտածելով՝ օրս	ու	ումբրս մաշվել	էր: Շատ	անգամ	ուզում	էի	իմ	գլուխս մահու	տամ: Չէի	իմանում, թե	սրա	չարեն ի՞նչ	կըլի: Թո՛ղ	լսողը	չհավատա, ամա	էս ցավն	էնպես	էր	սիրտս	առել, որ	շատ անգամ	գժվածի	պես	ընկնում	էի	սար	ու ձոր, ման	գալիս, մտածում, էլ	ետ	սիրտս լիքը	տուն	գալիս: Հենց	է՛ս	էր	պատճառը, որ մեկ	օր	էլ, ամառվան	գաստուրի ժամանակին, աշակերտներս	որ	առավոտը թողի, ճաշիցը	ետ	ընկա	էլի	սարեսար: Ճարս	կտրվեց, գնացի	նեմեցի	Կոլոնիեն, մեկ	նեմեց	բարեկամի	մոտ. նրանք	էլ	ինձ վրա	ցավելով` իրեք	օր	չթողին	գամ քաղաքը: Բայց	քաղաքումն	իմ	սիրելի աշակերտները	ու	ծանոթ-բարեկամք	իմ սուգս	վաղուց	էին	արել: Հենց	իմացել	էին, թե	Քուռն	եմ	ընկել, չունքի	ամեն	առավոտ, րիգուն	գնում	էի, լողանում: էլի	իմ, ի՛մ	ազիզ, ի՛մ	սիրելի	աշակերտներն	էին	ընկել ետևիցս, որ	բալքի	մեկ	բան	էլա	իմանան: Մեկ	առավոտ	փանջարումը	նստած՝ էլի մտքիս	հետ	էի	ընկել, որ	նրանք	առաջովս անց	կացան: Օր	չտեսա	նրանց, հոգիս տեղըհան	էլավ: Իմ	ու	նրանց	էն	օրվան իրար	տեսնիլը	ո՞վ	կարա	պատմիլ. ով	սիրտ ունի, ինքը	կիմանա: Բալքի	թե գերեզմանումը	էս	ձեր	սերը	մտքիցս	գնա, ա՜յ	իմ	սիրելի՛, իմ	ազի՛զ	բարեկամք, թե	չէ, որքան	էս	կապուտ	երկինքը	գլխիս	ա, շունչս	բերանումս, ձե՛զ, ձե՛զ	սուրբ	պետք	է համարեմ	ինձ	համար, ձեր	արևի՛ն	մեռնիմ: Բայց	ա՜խ, ե՞րբ	ա	երկինքը	մեկ	կերպի մնացել, որ	մարդի	սիրտը	մնա: Հենց	մի փոքր	մտքիս	արևը	երևաց	թե	չէ, էլի	սև-սև ամպերը	գլխնե՛	րը	բարձրացրին, էլի կայծակ	ու	որոտումն	սրտումս	մեյդան	բաց արին: Ջուրն	ընկնիլ	էլ	չէի	կարող, չունքի աստուծո	ահը	մտքումս, անմեղ	քոռփիս ձենը	անկայումս	էր, սերն	ու	ծնողական գութը՝ ջիգյարումս. ես	դինջանայի, էթըմին ո՞վ	պահեր: Բանը	հենց	էս	էր, որ	ասում	էի մտքումս, թե	նստիմ, ինչքան	խելքս	կբերի, մեր	ազգին	գովեմ, մեր	երևելի	մարդկանց արած	քաջությունները	պատմեմ, էլի մտածում	էի, թե	ու՞մ	համար	գրեմ, որ	ազգը լեզուս	չի	հասկանալ: Թեկուզ	ռսերեն, նեմեցերեն	յա	ֆրանցուզերեն	գրած, թեկուզ գրաբառ, տասը՝ կըլի	որ	հասկանային, բայց	Հարիր	հազարի	համար` թեկուզ	իմ գրածը, թեկուզ	մեկ	քամու	ջաղաց: Ախր	որ ազգը	Էն	լեզվովը	չի՛	խոսում, էն	լեզուն	չի՛ հասկանում, սաքի	հենց	բերնիցդ	էլ	օսկի վեր	ածի՛ր, ու՞մ	պետք	է	ասես: Ամեն	մարդ իր	սրտի	խարջ	բան	կուզի: Քո	ղաբլու փլավն	ինձ	ի՞նչ	օգուտ, որ	ես	չե՛մ	սիրում: