ՊԱՏԱՍԽԱՆ.— Պոեզիայի քաղաքացիական շունչը վերացական կամ միայն գրական հասկացություն չէ, այլ անմիջականորեն կապված է բանաստեղծի խղճի, արդարամտության, ճշմարտացիության, վերջապես նրա մարդ լինելու հետ: Եթե բանաստեղծը մարդ է,- իսկ իսկական բանաստեղծն իրավո՜ւնք չունի մարդ ու քաղաքացի չլինել, ապա նա չի՜ կարող անտարբե՜ր լինել ուրիշ մարդու, իր շրջապատի, մարդկության նկատմամբ…Բառիս բուն իմաստով անբարոյականություն է ծաղիկ ու աստղ երգել (կամ` ՄԻԱՅՆ ծաղիկ ու աստղ երգել…) երբ շուրջդ աղե՜տ է, պատերա՜զմ, բռնություն, անարդարություն, եղեռն և կամ անտարբեր տողեր գրել, երբ նույն սենյակում մեկը լալի՜ս է… Այս կապակցությամբ՝ ես նույնիսկ Նեկրասովի հանրահայտ տողերը` «Նախ քաղաքացի, ապա բանաստեղծ» կձևափոխեի այսպես. «Նախ` մարդ, հետո` ի՜նչ ուզում ես…»: