Ճանաչված գեղանկարիչ Գրիգոր Բարսեղյանի որդին իր փոքրիկ նկարակալն ուներ հոր արվեստանոցում։ Սիրում էր նկարել, բայց ավելի լրջորեն և ինքնամոռաց տարվել էր «թատրոն-թատրոն» մանկական խաղով և բնատուր ձիրքը հղկում էր, որպեսզի կարողանա դիտարժան դեկորներ պատրաստել իրենց բնակարանում ձևավորած իր տիկնիկային մենաթատրոնի ներկայացումների համար։ Երաժշտական ճաշակը զուլալվելով Ջիվանու և Հավասու ժողովրդական երգերի մոր զրնգուն կատարումներով՝ զարգանում, բազմերանգանում էր ժամանակի պահանջներին և տարիքային նախասիրություններին համարժեք։ Վստահություն էր ներշնչում համարձակորեն ընտրելու «Բարեկենդանը», «Սուտլիկ որսկանը» ու թումանյական մյուս հեքիաթների բեմականացումներին համահունչ երաժշտական մոտիվներ և ձայնագրությամբ հնչեցնել դրանք տիկնիկներով ներկայացնելուն համընթաց։ Առաջին հանդիսատեսները բակային ընկերներն էին, որոնք այնքան էին հրապուրված Արմենի զվարճալի թատերախաղերով, որ 20 կոպեկով տոմս էին գնում, «մեծավարի» թատրոն-բնակարան հաճախում, ապա հավաքված գումարով քաղցրավենիք գնում և միասին էլ «մեծավարի» քեֆ անում։ Թատրոնի մասին պատկերացումները հստակվում էին աբելյանցիների արվեստին հաճախակի հաղորդակցվելով։ Իսկ մասնագիտական հիմքերի վրա տեղափոխվեցին, երբ Էդուարդ Քոթանջյանը թատերախմբակ կազմակերպեց Կիրովականի Մշակույթի նորաբաց տանը։ Խանդավառ երեխաների ուժերով 100 տեղանոց դահլիճում ցուցադրված «Ձախորդ Փանոսն» ու «Ռիմ-տիմ-տիմ արջուկի արկածները» տիկնիկային ներկայացումներով սկսեցին շրջագայել Լոռվա գյուղերով ու պիոներական ճամբարներով։ Համընդհանուր թատերապաշտության, մշակույթ ծնող հրաշալի ժամանակներ էին...