Տղամարդն ու վաճառողուհին իրար նայեցին ու ծիծաղեցին: Հետո վերջինս ևս մեկ անգամ ներողություն խնդրեց Սիդի անպատշաճ վարքի համար, ու նրանք շարունակեցին գլանաձև գլխարկներով զբաղվել. մեկը տեսականին էր ցույց տալիս, մյուսը փորձում էր: Սիդը շտապեց դուրս գալ: Մի քանի խանութ ևս մտավ կամ, ավելի ճիշտ, բացում էր դռներն ու փակում՝ հասցնելով միայն նկատել, որ նրանց գլուխները բացակայում են: Նա սկսում էր հասկանալ, թե ինչ է կատարվում: Այնուամենայնիվ դեռ պետք է լինեն մարդիկ, ովքեր գլուխ ունեն: Ծոցագրպանից գրիչ ու մի նոթատետր հանեց ու նոթատետրը հենելով խանութներից մեկի պատուհաններից մեկին՝ սկսեց գրել այն բոլոր վայրերը, ուր հնարավոր է նորմալ մարդիկ դեռ մնացած լինեին՝ գրադարան, գրախանութ, համալսարան… գրելն ընդհատեց այն պահին, երբ կողքով միջին տարիքի մի կին ու տղամարդ անցան: Հասնելով Սիդին՝ նրանք կանգ առան ու սկսեցին շշուկով խոսել: Սիդը լսեց նրանց խոսակցությունը: