Եթե «առարկա» բառը վերցնենք ընդհանուր իմաստով (առարկան, ասում է բառարանը, այն ամենն է, ինչ ներգործում է զգայարանների վրա), ապա բնական է, որ իմ գրքերում միայն առարկաներ կան. նրանք նույն ձևով էլ կան իմ կյանքում, սենյակիս կահույքը, այն խոսքերը, որ լսում եմ, կինը, որին սիրում եմ, այդ կնոջ մի շարժումը և այլն։ Այս բառի ավելի լայն ըմբռնմամբ (առարկան, կրկին ասում է բառարանը, այն ամենն է, ինչ զբաղեցնում է միտքը) առարկա կարող է լինել նաև հուշը (որով ես վերադառնում եմ անցյալի առարկաներին), նպատակը (որ ինձ տեղափոխում է դեպի ապագայի առարկաները, եթե ուզում եմ լողանալու գնալ, ապա իմ մտքում ես տեսնում եմ արդեն ծովը և ափը) և այսպես երևակայական ամեն բան։ Իսկ ինչ վերաբերում է իրերին, նրանք միշտ էլ շատ են եղել վեպերում։ Մտաբերենք Բալզակին. տները, շարժական գույքը, հագուստը, թանկարժեք իրերը, մեքենաները, այս ամենը նրա մոտ նկարագրված են այնպիսի խնամքով, որ ժամանակակից ստեղծագործությունը այլևս կրկնելու կարիք չունի։ Եթե այս առարկաները ավելի մարդկային են, ինչպես ասում են ոմանք, ապա դա նրանից է (այդ հարցին մենք նորից կանդրադառնանք), որ սրանից 100 տարի առաջ, մարդու վիճակը կյանքում նույնը չէր, ինչ այսօր։ Եվ բոլորովին ոչ նրա համար, որ մեր նկարագրությունը շատ չեզոք է և օբյեկտիվ, այլ հենց նրա համար, որ նա այդպիսին չէ։