Չնայած դրան՝ Սանկտ Պետերբուրգում պարզ դարձավ, որ բանակցային գործընթացի «կառավարումը» չի դառնում Ռուսաստանի մենաշնորհը, շարունակելու է գտնվել ԵԱՀԿ ՄԽ եռանախագահության ֆորմատում՝ չնայած վերջինիս ազդեցության չեզոքացմանն ուղղությամբ վերջին մեկ ամսվա ընթացքում Մոսկվայի գործադրած ջանքերին: Դրան նպաստեց նախ ԵԱՀԿ-ի հայտարարությունը, թե սանկտպետերբուրգյան հանդիպման հետ կազմակերպությունը որևէ առնչություն չունի՝ դրանով հասկացնելով, որ այդ հանդիպման ենթատեքստը դուրս է վիեննական պայմանավորվածությունների շրջանակից: Երկրորդը, թերևս, պաշտոնական Երևանի դիրքորոշումն էր: Պատահական չէր, որ Պուտինի հետ երկկողմ հանդիպման ժամանակ Սերժ Սարգսյանը շեշտադրումը կատարեց հենց հրադադարի ռեժիմի պահպանման առաջնահերթության վրա, իսկ խաղաղ կարգավորմանը նպաստելու համար նա Պուտինին շնորհակալություն հայտնեց ոչ թե վերջինիս բացառիկ դերակատարության համար՝ այլ «ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահ երկրների ղեկավարների» հետ միասին: Երևանը դրանով ցույց տվեց, որ ոգևորված չէ գործընթացը ՄԽ ձևաչափից հանելուն ուղղված միտումներով: Արդյունքում արդեն հանդիպման նախօրեին հայտնի դարձավ, որ դրան մասնակցելու են նաև ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահները: Սա ակնհայտ զիջում էր Մոսկվայի կողմից, և կարելի է ասել՝ տակտիկական որոշակի հաջողություն Հայաստանի համար, քանի որ այդպիսով չեզոքացվեց Վիեննայի արդյունքները զրոյացնելու միտումները: Եվ սա կարելի է սանկտպետերբուրգյան հանդիպումից հայկական կողմի համար տվյալ պահի համար ամենաէական ձեռքբերումը համարել: