-Հայրս չի մահացել, դրա համա՞ր ես ցավում,- ասաց Ասյան' չար նայելով կարմիր կտրած Արմանուշին:- Բայց ճիշտ ես, գիտե՞ս,-ասաց Ասյան որոշ ժամանակ անց. աչքերը խորհրդավոր փայլեցին:-Ես էլ եմ երբեմն այդպիսի մի բան զգում: Այսինքն' եթե հայրս մահանար, այս անորոշությունն էլ կավարտվեր: Ինձ ամենաշատը սա է ափերից հանում: Չեմ դադարում մտածել թե ով է, ինչպիսին է: Երբ մարդ չգիտի, թե հայրն ով է, երևակայությունն է գործի դնում: Պատկերացրու, գուցե հանդիպել եմ հորս: Գուցե ամեն օր նրան տեսնում եմ հեռուստացույցով կամ լսում եմ ռադիոյով: Գուցե մի օր դեմ