1996 թ.–ին անցկացված տոնակատարությանը նախապատրաստվելիս Ռեյմսի արքեպիսկոպոս Ժերար Դեֆուան ներկայացրեց Խլոդվիգին որպես «կշռադատված ու ողջամիտ հավատափոխության խորհրդանիշի»։ Բայց ահա թե ինչ է ասում ֆրանսիացի պատմաբան Էռնեստ Լավիսը. «Փոխելով հավատը՝ Խլոդվիգը չփոխեց իր բնավորությունը. Ավետարանի բարի ու խաղաղարար բարոյականությունը չհասավ նրա սրտին»։ Իսկ մեկ ուրիշ պատմաբան ասում է. «Օդինի [նորվեգացիների աստծո] փոխարեն՝ նա աղոթում էր Քրիստոսին, բայց մնաց նույն մարդը»։ Խլոդվիգը վճռեց ամրապնդել իր իշխանությունը՝ սիստեմատիկաբար ոչնչացնելով բոլոր նրանց, ովքեր կարող էին հավակնել իր գահին։ Սրանով նա հիշեցնում է Կոստանդինի գործողությունները՝ այն բանից հետո, երբ վերջինս իբրև թե քրիստոնեություն էր ընդունել։ Խլոդվիգը սպանեց «իր բոլոր ազգականներին մինչև վեցերորդ պորտը»։