Մին­չեւ 1988ի Ար­ցա­խեան պա­հան­ջա­տի­րու­թեան պոռթ­կու­մը, ոչ միայն խորհր­դա­յին կողմն աշ­խար­հի եւ նոյ­նինքն Հա­յաս­տա­նի մէջ, այ­լեւ ար­տերկ­րի տա­րած­քին եւ, նմա­նա­պէս, սփիւռ­քա­հայ ի­րա­կա­նու­թեան այս­պէս կո­չո­ւած «հա­յաս­տա­նա­սէր» շրջա­նակ­նե­րուն մէջ, ընդ­հան­րա­պէս ար­գի­լո­ւած էր խօ­սիլ կամ գրել քա­ղա­քա­կան բան­տար­կեա­լի ծանր ճա­կա­տագ­րին դա­տա­պար­տո­ւած հայ այ­լա­խո­հա­կան­նե­րուն եւ ա­նոնց դէմ կի­րար­կո­ւած դա­ժա­նա­գոյն պատ­ժա­մի­ջոց­նե­րուն մա­սին։