Ինչ վերաբերում է պետական մակարդակով ռասայական խտրականությանը, ապա կարծում եմ՝ Հայաստանը այդպիսի վերաբերմունք չի ցուցաբերում: Ներկայումս Հայատանում կան մի շարք ազգային փոքրամասնություններ, որոնք ապրում են խաղաղ կյանքով, և պետությունը նրանց ապահովում է մարդու և անհատի համար նախատեսված բոլոր իրավունքներով և ազատություններով: Սակայն ինչպես ցույց է տալիս փորձը, միայն օրենսդրական մակարդակով այն կարգավորելը արդյունավետ և բավական չէ: Ուսումնասիրելով ռասայական խտրականության աղբյուրները՝ պարզեցի, որ այն ունի առավել խորը հետևանքներ: Ռասայական խտրականությունը կարող է տանել օտարատացույության: Դրա վատագույն դրսևորում է նաև ցեղասպանությունը, որը ոճիր է՝ հիմնված որևէ ցեղի պատկանելիության վրա: Ինչպես տեսնում ենք, ռասիզմը կարող է ունենալ շատ ավելի խորը հետևանքներ, քան մենք կարող ենք պատկերացնել: Այն խոչընդոտում է ազգերի միջև բարեկամական և խաղաղ հարաբերությունների ձևավորմանը և կարող է հանգեցնել խաղաղության և անվտանգության խախտմանը, ինչպես պետության արտաքին հարաբերություններում, այնպես էլ պետության ներսում: Ներկայումս կան երկրներ, որոնք վարում են խտրական քաղաքականություն, ինչպիսիք են՝ ապարտեիդը և սեգրեգացիան: