ժամը	դեռ	կես	չէ՛ր	էլել` հարայ-հրոցն	աշխարքս	բռնեց. սար	ու	ձոր	իրարոցով	ընկան: Թուրք, սարվազ, արախլու եկեղեցին	լցվեցին. ժամ	ասողների	ձենը	փորըներումը	մնաց: էլ	մեծի, պստկի	չի՛	մտիկ	արին, ով	ոտումը հարաքաթ	ուներ	ու	ջանումը` ղվաթ, դուս	թռավ, գլուխն	առավ, կորավ, ով` չէ, տեղնուտեղը	մնաց	քարացած, սառած: Գլուխ	ասես, որ	պատռվում	էր, ատամ	ասես, որ	ջարդվում	էր: Անիրավ	արախլուն	ո՛չ	ժամի	էր	խնայում, ո՛չ	մարդի. թվանքի	ոռթով	ամեն	մեկին	մեկ	պատի	կպցրին, վրա	թռան, եկեղեցու	ինչ	զարդ, զինզինաթ, խաչ, ավետարան	կար, դես	ու	դեն	դաղթմիշ	արին, շուրջառ, բուրվառ, ինչ	տեղ	մեկ	էրծաթի	նշան	էր	երևում, բոլոր քանդում, ջախըբուրդ	էին	անում, վերցնում, ոտի	տակ	տալիս: Մեկ	քանիսն	էլ	եկեղեցու	դուռն	ու	շեմը	բռնեցին, որ դուս	գնացողին	ձեռք	քցեն, թալանեն: Էսպես՝ ում	վրա	մեկ	նոր	շոր	էլ	որ	տեսան, հանեցին, զավթեցին: Ինչ կնանոնց	հալն	էր, աստված	ո՛չ	շհանց	տա. երեսի	ոսկի	ասես, ձեոի	մատանիք, դոշի	շարք	ու	քորոց, զառ	մինթանա (լեհին), դիբա	արխալուղ, սամուր	քուրք, ինչ	կար	չկար. բռնցքելով, ոտի	տակ	տալով	էին	հաքըներիցը	հանում: Ծերունի	եպիսկոպոսը	մեջ	ընկավ, որ	մեկ	քոմակ	անի, բռնեցին, կռները	կապեցին. Տերտեր «ներ»ն	էկան, ամեն մեկին	մեկ	պատի	զարկեցին, ու	ով	կար	չկար, ոչխարի	պես	թրի	առաջն	արած	դուս	քշեցին, հետ	ածեցին: