Գիտենք, որ մաքսային անցակետերում տակավին տիրում են բարքեր, որոնց դեմ իբրև թե պայքարում են ոլորտի պատասխանատուները: Սակայն, իրականում այստեղ գործում են «վայրի օրենքներ», այստեղ չեն սիրում թույլերին, կիրթ մարդկանց և իրենց «քաղցր աչքով» չնայողներին: Այս ամենից զատ, մեկ այլ մտահոգություն էլ է ծնվում: Այսօր Հայաստանի իշխանություններն ամեն ինչ անում են, որպեսզի Ջավախքը պահպանի իր լեզուն ու մշակույթը, սերտ կապեր ունենա Հայաստանի հետ, ինտեգրվի Հայաստանին` այսպես ամուր պահելու համար այն հայրենիքը, որը գտնվելով Վրաստանի տարածքում` երբեք չի կորցրել իր ազգային ինքնությունը: Հատկապես Բավրայի մաքսավորներն արհեստական արգելքներ են դնում ջավախքցիների առջև, խոչընդոտներ հարուցում, կաշառքներ պահանջում, ստիպում վճարել այնպիսի մաքսատուրքեր, որոնք էլ խանգարում են նաև առևտրային կապերի հաստատմանը: Եթե համեմատելու լինենք Բագրատաշենի, Գոգավանի և Բավրայի անցակետերը, ապա կտեսնենք, որ ամենաբարձիթողի վիճակում գտնվողը վերջինս է, որը շատ վաղուց հոգնեցրել և զզվեցրել է Ջավախքի մեր հայրենակիցներին: Պատահական չէ, որ շատ ջավախքցիներ մեկնում են Թբիլիսի և այնտեղից Հայաստան գալիս` հատելու Բագրատաշենի անցակետը: Հազիվ թե Մաքսային վարչությունում տեղյակ չլինեն այս ամենի մասին, հազիվ թե ահազանգեր հնչած չլինեն, բայց երևի այստեղ էլ համակերպվել են ստեղծված վիճակին: Իսկ արդյո՞ք նպաստավոր են տարածվող այն ասեկոսեները, թե այստեղ հավաքվող գումարները վարչություն էլ են հասնում: