Առաքյալը դրա մասին գրել է, որովհետև դեռևս Հին Ուխտի գառնուկով պատարագները շարունակվում էին նրա օրոք, և Քրիստոսի խաչի վրա պատարագվելը ի դերև էր ելնում, որն այսուհետև բուն և հավիտենական Պատարագ պետք է լիներ հավատացյալների համար։ Եվ քանի որ «Քրիստոսը մեկ անգամ պատարագվեց և մշտնջենավորապես կատարյալ դարձրեց սրբվածներին», հավիտենական փրկություն եղավ, շատերի մեղքերը վերցրեց. այդ պատճառով էլ այլևս Մովսիսական ծեսով մեղքի համար գառնուկով պատարագի անհրաժեշտություն չկա։ Ինչպես տեսանք, Հին Ուխտի յուրաքանչյուր պատարագի մեջ առանձին-առանձին գառնուկներ էին մորթվում, և մյուս, հաջորդ պատարագի համար անօգուտ էր դրանց արյունը։ Դրա համար էլ առաքյալը գրում է, որ Քրիստոսը մեկ անգամ զոհվեց և հավիտենական փրկություն եղավ, այլևս ուրիշ զոհի անհրաժեշտություն չկա. Նրանով ստացանք մեր փրկությունը։