Արաքսին, Ազնիվ խանումը, Արմենն ու Գյուլուն աղոթում էին։ Նրանց աղոթքը գնալով ավելի բարձր էր հնչում։ Նրանք հույս ունեին, որ կխլացնեին չարչարանքների լացը։ Վախից համրացած Մարոն չէր կարողանում ձայն արտաբերել։ Լիովին գիտակցելով իրենց կողքին կատարվող ողբերգության էությունը՝ զույգ աղջիկները խուճապի մեջ էին։ Մեկը մոտեցել էր տատին, իսկ մյուսը փարվել էր Մարոյի թիկունքին և գրկել էր նրան։ Թովմասը փակել էր ականջները և ատամներն էր կրճտացնում։ Զոհերի ճիչերից Մարոյի սիրտը պատռվում էր։ Նա անկարող էր վանել ահավոր պատկերները, որոնք ծնունդ էին առնում ուղեղում։ Նա չէր կարողանում ազատվել թեթևության զգացումից, որ ինքը խուսափել էր այդ փորձությունից։ Նրա կարեկցանքին խառնվում էր ամոթի զգացումը։ Նրա վախն անսահման էր։ Կծկվելով՝ նա պինդ սեղմել էր ծնկները և անհամբեր սպասում էր լույսը բացվելուն։