Աղջիկը, Մարթան, բախտավո՞ր	է	արդյոք: Ո՛չ, նրա	կյանքը	մի	ուրախալի	բան	չի	ներկայացնում	Ոսկեհատի	համար: Մի որդին	դեղնած, մաշված, հինգ	տարեկան	է, դեռ	օրինավոր	ման	գալ	չէր	կարողանում, մյուս	որդին	նույնպես	հիվանդոտ, օր-օրի	վրա	սպասում	են	մեռնելուն: Ասում	են, նրանց	հայրը	վարակված	է	եղել	ինչ-որ	հիվանդությունով: Ա՜խ, այդ	մարդը, հարուստ, աչքաբաց, խելքը	գլխին, բայց	միշտ	լալիս	է, միշտ	գանգատվում, թե	աղքատ	է, և	կնոջն	էլ	է	ստիպում գանգատվել: Ամեն	օր	Մարթան	գալիս	է	արտասուքն	աչքերին, աղաչում, որ	իրեն	բաժին	տան	հոր	ժառանգությունից: Կռվում	է	մոր	հետ, թունավորում	նրա	առանց	այն	էլ	անբախտ	կյանքը, սպառնում	է	ինչ-որ	դատ	բանալ	եղբայրների	դեմ: Է՞հ, դա	էլ	աղջիկ...