Այս խնդիրը լուծելու համար Ադրբեջանը երկու ճանապարհ ուներ` կա'մ փաստերով, եզրակացություններով պետք է ապացուցեին, առաջին հերթին` սեփական հանրությանը, որ հայ հերոսներն իրականում հայ չեն, այլ ադրբեջանցի են, ու «այդ գող հայերը, ինչպես Ղարաբաղն են գողացել, այնպես էլ` ադրբեջանցի ժողովրդի հերոսներին», կա'մ էլ պետք է ծաղրեին մեր հերոսներին, թե բա՝ ի՞նչ են արել որ: Հասկանալի է, որ առաջին տարբերակն անգամ ադրբեջանցիների համար հիմարություն կլիներ, քանի որ նույնիսկ ադրբեջանցին, որն, ըստ միջին վիճակագրության, բարձրագույն կրթություն չունի ու, ադրբեջաներենից բացի, տիրապետում է միայն թուրքերենին, այն էլ` զուտ խոսակցական մակարդակով, նույնիսկ նա չէր կարող հավատալ, որ, օրինակ, Մոնթե Մելքոնյանը կարող է ադրբեջանցի լինել: Բաքուն ստիպված որոշել է ծաղրել հայ հերոսներին, ապրիլյան պատրազմի հերոս տղերքին: Իբր նրանք ամենեւին էլ հերոսություն չեն արել, իբր հայերը նրանց հորինել են, որ սեփական ժողովրդի ոգեւորության մակարդակը բարձրացնեն, իբր հայերը Ղարաբաղյան պատերազմում չեն էլ հաղթել… Ճիշտ է, եթե չեն հաղթել, ապա ինչո՞ւ ադրբեջանցիներ չկան Ղարաբաղում, եւ ինչո՞ւ ադրբեջանցի տղա երեխայի «սֆթա»-ն չեն տոնում Ղարաբաղում: