ինքնամոռաց կերպով… Ինձ գրավում էր այդ կախարդական, զարմանահրաշ աշխարհը… ես ուզում էի այդ աշխարհի մի մասնիկը դառնալ ու մասնակցել այդ հրավառությանը, այդ տոնին… Տատս՝ գյումրեցի Սաթենիկը, ասում էր, որ իմ փոքր թոռը՝ Օհաննեսը, դերասան է դառնալու, որովհետև լավ երգում է, լավ արտադրում (այսինքն՝ արտասանում), և հաճախ էր խնդրում ինձ իր սիրած բանաստեղծությունը արտասանել… Ես նրա ցանկությունը կատարում էի՝ պարգևատրվելով համեղ կոնֆետով կամ թանկագին հյուրի համար պահված շոկոլադով… Բայց ես դեռ չէի որոշել, թե ինչ եմ դառնալու, երբ մեծանամ: Ինչպես փոքրիկ տղաներն ու աղջիկները, ուզում էի բժիշկ, ճարտարապետ, զինվոր կամ վարորդ դառնալ: Այդ ամենը ինձ համար լոկ խաղ էր, մանկական անմեղ, միամիտ խաղ: Չէի մտածում, որ մի օր ես կդառնամ այդ մեծ, հրաշք «ԽԱՂԻ» անմիջական մասնակիցը…