Եթե այցելեր հոր գերեզմանին, գիտեր, որ ցանկանալու է այդ ամենի մասին խոսել: Սակայն հենց մի անգամ սկսեր խոսել, կարող էր կոտրվել չար աչքից ճաքող բաժակի պես: Զելիհան մահու չափ վախենում էր արտասվելուց: Չէր սիրում արտասվող կանանց: Մանավանդ ուրիշների ներկայությամբ արտասվելը նրա համար ահավոր էր: Արտասվող կանանց, հատկապես իր ընտանիքի որոշ դեմքերին չնմանվելու խոսք էր տվել իրեն: Եթե հանկարծ արտասվելու ցանկություն ունենար, մենակ կարող էր արտասվել: Դրա համար էլ քսան տարի առաջ, այդ անանձրև, անամպ օրը Զելիհան Քազանջըների մյուս կանանց հետ գերեզմանատուն գնալու փոխարեն նախընտրեց մնալ տանը: