Երբ պստիկ էի, կարծում էի, թե աշխարհում միայն մենք ենք հայ` քույրս, եղբայրս, հայրս, մայրս ու ես: Լիբիայում էինք ապրում: Եւ քանի որ Լիբիան Իտալիայի նախկին գաղութներից մեկն էր, տեղաբնակներից շատերի խոսակցական լեզուն շարունակում էր մնալ իտալերենը: Հայրս ամերիկյան բանակի սպա էր և տիրապետում էր անգլերեն լեզվին: Մենք իտալերենը, անգլերենը եւ արաբերենը ինչպես ասում են ձեռքի հետ, շատ հեշտ սովորեցինք: Բայց տանը միմյանց հետ միայն հայերեն էինք խոսում: Հաստատ համոզված էի, որ մեզանից բացի ուրիշ որևէ տեղ, ուրիշ որևէ մեկը այդ լեզուն չգիտե: Հայրս մի անգամ ինձ տարավ Ալեքսանդրիա: Հիշում եմ, թե ինչպես ինձ համակած անծանոթ զգացողությունից չխեղդվելու համար ճչացի. ”Պապա, պապա այս մարդիկ մեզ պես հայերեն են խոսում»: Հայրս հանգիստ ասաց. «Այդպես է, որդիս, քանի որ նրանք բոլորն էլ հայ են»: Առաջին անգամն էի այդքան շատ հայ տեսնում: Մենք հայկական ջարդերի մասին մեծ հորս պատմությունները լսելով էինք մեծացել: Մորս կողմից Հովհաննես Դևրուշյան անունով պապս, Օսմանյան կառավարության հետապնդումից էր փախել Լիբիա, որովհետև հեղափոխական ընտանիքից էր: Հորս մեծ պապն ու մեծ մայրը` Արսուալաջյան ամուսինները Ուրֆայի ազատամարտի հերոս մասնակիցներից էին: Ուրֆայի հերոսամարտին նվիրված գրքում նրանց սխրագործությունների մասին պատմող ամբողջ գլուխ կա: Երկուսին էլ թուրքերը բռնել ու կախաղան էին հանել: Մեր ազգանունը Լիբիայում է դարձել Օրֆալյան: Տեղացիները մեզ, մեր ծննդավայրի անունով կոչելով, միմյանց ասում էին. «Գնանք օրֆայեցիների մոտ հալվա ուտելու»: Տատս համեղ հալվա էր պատրաստում: Ժամանակի ընթացքում այդ մականունը մերվելով, դարձավ մեր իսկական ազգանունը: Մեծ հայրս պատմում էր, որ երբ թուրքերը վառեցին Ուրֆայի եկեղեցին, կրակը բոցավառվելով, մեծացավ, տարածվեց, եւ խուճապահար ժողովուրդը փրկվելու ելքեր էր որոնում, բայց չգտավ… Ինքը իրենց այգիներում թաքնվելով էր փրկվել: Եւ ինձ թվում էր, թե միայն նրան է հաջողվել ողջ մնալ, իսկ եկեղեցում պատսպարված բոլոր հայերը մնացել են հրդեհի բոցերի մեջ: