Բոլոր գործերը սիրով եմ կատարում, լինի դա՝ բարոկկո երաժշտություն, թե՛ ժողովրդական… Հակառակ դեպքում չեմ կարող նվագել: Սերն առաջին պայմանն է իմ ստեղծագործության: Բայց առանձնակի սիրով եմ կատարում բարոկկո և հոգևոր երաժշտությունը: Բառերով չեմ կարող նկարագրել, զգացողությունները բոլորովին այլ են…»: Ինչո՞վ բացատրել ֆլեյտահարուհու առանձնակի տարվածությունը բարոկկո երաժշտությամբ՝ հարցով դիմում եմ Մաեստրոյին: «Բարոկկո երաժշտությամ մեջ, եթե դա ֆլեյտայի կամ տրիոյի համար գրված սոնատ է և կամ արիա,- դրանցում ֆլեյտան կամ հոբոյը վոկալ գծին համարժեք պարտիա ունեն: Այդ ժանրում, բնականաբար, երաժշտի վարպետությունը երևում է: Այդ երաժիշտը պարտադիր պետք է բարոկկո զգա. այլապես կստացվի գրագետ նվագ, բայց առանց ոճը զգալու»: