Ծնկիս ցավի պատճառով լավ չեմ քնել: Երթուղայինից իջնում եմ, կանգառում տեսնում ճպռոտ մուրացկանին: Ինձ չի տեսել: Անհանգիստ է երևում: Թաքնվում եմ, որ տեսնեմ՝ ոնց է աչքերը բուժելու համար փող ուզում ուրիշներից: Հինգ րոպե, տասը րոպե, ոչ մեկին չի մոտենում: Ոտքերը քարշ տալով դանդաղ էս կողմ, էն կողմ ա գնում: Ժամացույցը գրպանից հանում, նայում, նորից գրպանն է դնում: Էսօր իբր շուտ էի դուրս եկել, որ ժամանակին հասնեմ աշխատանքի: Նա ոչ մեկից փող չի ուզում: Որոշում եմ մոտենալ: Շուտ է նկատում ինձ: Ոգևորված առաջ ա գալիս, աչքերը խոնավացած փայլում են: Ափի կնճիռների միջից փողը մեկնում է՝ «Էկա՜ր, վերցրու, բալե՛ս, շատ ապրես»: Շշմում եմ: Մարմինս վրա ինչքան մազ կա, բիզ-բիզ կանգնում ա: Չէ՛, պետք չի, մի՛ վերադարձրու անուշս, քրքրում եմ գրպաններս, շատ չունեմ, երկու հազար դրամ, առ, էսքանն ա, վերցրու, դեղ կառնես: Չի վերցնում: Հինգհարյուրանոցը դողալով դնում է ափիս մեջ: Գրկում եմ ճպռոտիկիս: Պինդ գրկում եմ: Գոզահոտ չի, բայց էն հոտն ա, որ բոլոր ծեր մարդկանցից գալիս ա: Լաց եմ լինում: Ինքն էլ ա լացում: Հոտի պատճառով սկսում եմ սնքրտալով լաց լինել: Վատն եմ, վատն եմ անուշս, շատ վատն եմ, կներես: Մեռնելս գալիս ա: