Վիլսոնը դիմեց ծեր զինակրին, որի գոտուց ջրաման էր կախված։ Սա առանձնացրեց ջրամանը, բացեց բերանն ու մեկնեց Մաքոմբերին, որ վերցնելով այն՝ նկատեց, թե որքան ծանր է և ինչ մազմզոտ ու քնձռոտ թաղիքից է պատրաստված։ Նա ջուր էր խմում՝ նայելով առջևի բարձր խոտերին ու լայնասաղարթ ծառերին։ Զեփյուռը նրանց կողմն էր փչում, ու քամուց խոտը մեղմօրոր ծփում էր։ Մաքոմբերը նայեց զինակրին ու զգաց, որ նա էլ է վախից տանջվում։