Արդ, ի՞նչ կարելի է անել, ինչպե՞ս կարելի է պայքարել մեր տգիտության վրա հույսները դրած, դրա հաշվին սնվող-բազմացող աղանդների և այդ տգիտության մայր աղբյուր առաքելական եկեղեցու դեմ: Պատասխանը մեկն է. ԿՐԹՈՒԹՅԱՄԲ և ԳԻՏՈՒԹՅԱՄԲ, քանի որ ուսյալ, լուսավոր մարդն է, որ իր դուռը թակող աղանդավորին ոչ թե լսելու կհրավիրի, այլ կիմանա, թե ինչպես հենց շեմքից ճանապարհի ու նաև ականջ չի կախի գաղափարապես միջնադարում մնացած եկեղեցականի առջև»: