Սոնային սիրել էր, հետո... հետո էլի էր սիրել Սոնային, սիրում էր, բայց աշխարհում ամեն բան չէր որոշում սերը, ու հպարտ Սուրենը օրերը քարշ էր տալիս քաղքենի ու փուչ Սուսանի հետ, մանավանդ որ այս տարիների ընթացքում մի երեխա էլ չունեցան. Սուսոն չբեր էր, ու ինքն ավելի շատ խղճում էր կյանքը փալաս-փուլուսին տված կնոջը, քան հարգում: Իսկ Սոնա՜ն... Սոնան ուրիշ աշխարհ էր։ Սոնան Սուրենի պատանեկությունն էր, երիտասարդությունը: Հաճախ էր ինքը, իբր պատահաբար, իբր չուզելով, իբր հանկարծ գնում Սոնայի աշխատավայր, իբր տնօրենի ընկերն էր ու իբր չէր նկատում երկար գանգուր մազերն ուսերին թափած, հայացքը՝ թղթերի մեջ թաքցրած աղջկան... Աղջկան, որն արդեն քառասունութ տարեկան էր: Երբեմնի գեղեցկությունը պահպանած, բայց այդպես էլ առանց տղամարդու: Որ Սոնան մենակ էր` մեղքի իր մեծ բաժինն էլ Սուրենն ուներ: Ինքը երրորդ կուրսում էր, երբ աղջիկը ընդունվեց համալսարան: Սուրենը սիրահարվեց, խելքահան եղավ ու հայտարարեց, էսպես` տղավարի, էսպես` տղաների մեջ, բոլոր կուրսերի մեջ, հայտարարեց, որ մի քանի օրից ինքը Սոնային առաջարկություն պիտի անի, ու դա տևեց երեսուն տարի: ՈՒ Սոնան գնաց արտասահման, էդպես` աշխարհից խռոված, էդպես` աշխարհից նեղացած, իբր ուսումը շարունակելու, բայց փախավ, փախավ հայրենիքից էլ, Սուրենից էլ, որ ամեն անգամ իրեն փողոցում, համալսարանի բակում կանգնեցնում էր միևնույն տափակ հարցով. ե՞րբ է դասամիջոցը, կամ... կամ... կամ... Սոնան վերադարձավ, երբ Սուրենն արդեն գյուղից քաղաք էր բերել ամեն ինչից զարմացած, հայացքը սառը Սուսանին: Սոնան վերադարձավ ու էլի վերափոխեց, վերաձևեց, հույսերով լցրեց Սուրենի աշխարհը, բայց Սոնան ուրիշի այգին քար գցողը չէր, ու մի անգամ, երբ երեսուն տարվա մեջ Սուրենն իրեն առաջարկեց տուն ուղեկցել, Սոնան ստեց, թե ամուսնացել է: Այդ օրը Սուրենը տուն չգնաց, մնաց աշխատավայրում: Պառկեց բազմոցին ու առաջին անգամ զզվեց ինքն իրենից, իր անհամարձակությունից: Իսկ Սոնան տուն հասավ, նստեց բազկաթոռին ու չիմացավ, թե ինչպես լուսացավ...