Իմ համոզմամբ վնասարար երևույթն այս բնորոշ է ոչ միայն պետություններին, այն կարող է գործարկվել նաև շատ ավելի փոքր և լոկալ նշանակություն ունեցող կառույցների պարագայում։ Տեսեք, մեծ շարժումը չկա, բայց Կոնգրեսի պատերի ներսում դեռևս ապրում է դրա զորեղ շունչը, այդ գիտակցությունը դեռևս միս ու արյուն ունի, բայց իրականությունը բոլորովին այլ է։ Արդյունքում քաղաքական ուժի պատերի ներսում տիրապետող միջավայրը չի համապատասխանում արտաքին իրադրության հետ։ Փաստորեն ՀԱԿ-ն այդպես էլ չկարողացավ դիրքավորվել որպես առանձին փոքր քաղաքական ուժ, քանի որ մինչ օրս ապրում է 1990-ականների անպարտելի ՀՀՇ-ի և 2008 թ․ զորեղ շարժման գիտակցությամբ։ Սա չափազանց ծանր արժեքային կոնֆլիկտ է, որի ներգործությունից հետո չափազանց դժվար է ուշքի գալ։