Կրտսեր որդուս պատանեկության տարիներին արդեն ակնառու էր իմ ընտանիքի ու նրա ընկերական շրջապատի, նրա միջավայրի բարոյախոսության հակասությունը… Նյութապաշտության, պրագմատիզմի, եսասիրության դեմ պայքարեցի՝ ինչպես կարող էի, որքան կարող էի: Ես փորձում եմ ըմբռնումով վերաբերվել, երբ իմ տղան ու իր հասակակիցները ուզում են լավ ապրել, շքեղություն են ուզում, շատ փող, որովհետև կա մի բան, որ հուսադրում է ինձ՝ նրանք սիրում են հայրենիքը, մեր պատմության ցավերը, կորուստները, փառքը հոսում են նրանց արյան միջով: Նրանք հայրենիքը օտարին չեն տա: Բայց ես ավելին եմ ուզում: Տեսեք, Հարությունս երազում է շինարար դառնալ, տներ կառուցել (դեռ մանկուց բակում խաղալիս ցեխից ու հողից տներ էր պատրաստում), ես ուզում եմ, որ նա տներ կառուցի միայն հայրենի հողի վրա: Աղջիկս սովորում է Դրեզդենի գեղարվեստի համալսարանում: Նրան արդեն դեր են առաջարկել Դրեզդենի թատրոնում, ես ուզում եմ, որ նա վերադառնա հայրենիք ու բեմ բարձրանա հայ հանդիսատեսի համար: Գուցե ես հին մարդ եմ, բայց իր հողին կպած սերունդ եմ ուզում….