Լեզուն ավելի հեշտ է դեպի ինձ գալիս, քանի որ (էլի վերջերս զգացի դա) ֆրանսերենով գրված ամեն ինչ որպես տեքստ եմ ընկալում։ Բացի դա անվերջ ուղղվելու հնարավորություն ունեմ։ Ֆրանսերենը պաշտպանիչ թաղանթ դարձավ ինձ համար․ էն, ինչի մասին չէի ուզում մտածել կամ էն, ինչը ինձ հունից հանում էր, սկսեցի ֆրանսերենով «փակել»։ Փոխարենը բացվեց բառերի հետ խոսելու, ոչ թե բառերից կախված լինելու կամ ծաղրելու մի կարողություն, որը սկսեց ներդաշնակել էն հնչյուններին, որոնք վաղուց ուզում էի «արտահայտել»։