Այս գիշեր մոռցված հին երգի մը փշրանքին հետ դարձեր ես տուն նորեն՝ զիս տանելու համար կրկին անցյալի երջանիկ, անփույթ օրերուն, երբ հանդիպեցա քեզի, ու դուն հայտնվեցար առաջին անգամ, հայկական համեստ ու փոքրիկ վարժարանի մը սեղաններուն առջև: Անծանոթներ չէինք իրարաու, բայց կերպարանքդ ու ձայնդ աներևակայելի ջերմություն մը, մտերմություն մը ունեին անշուք այդ հարկին տակ, ուր փլած պատերու վրայեն մեր սրբացած հերոսներուն փոշեծածկ, մագաղաթյա նայվածքները հայություն կծորեին վար՝ մեր մանկական աչքերուն, հոգիին: Սիրուն էիր ու սիրելի, էիր այնքան հրապուրիչ, որ մեր հանդիպման առաջին իսկ վայրկյանեն ես գալիք օրերս անբաժանալիորեն արդեն կապեր էի քեզի: