Լացի, սգի	ձենը	երկինքն	էր	հասել, բայց	էս	անողորմ	ազգի	համար, հենց	իմանաս, քյամանչի, սազի	ձեն	ըլեր: Եկեղեցուցը	դուս	Էկան	թե	չէ՛, աչքդ	ո՛չ տեսնի	էն	օրը: Մհառլամի	ձենն	էլ	էր	կտրվել, Հասան-Հուսեյնինն	էլ. սար ու	ձոր	ոտն	էր	առել, փախչում	էր, աչք	առել, լալիս	էր: Ձորագեղի	ու	Կոնդի	քուչեքումը	որ	ասեղ	քցեիր, գետինը չէ՛ր	հասնիլ. էնքան	արախլու, ղարափափախ, քուրդ, սարվազ	էին	լցվել, որ	գետինը	սևացել	էր: Բերդի	չորս	կողմն է՛լ	տեղ	չկար, դուքան	էր, որ	թարաշ	էին	տալիս. տուն	էր, որ	թալանում, կրակ	տալիս	ու	տանտիրոնջը չիփչիփլախ, իր	ողորմելի	օղլուշաղի	ձեռը	բռնած, դառ	ու	դարտակ	դուս	խռկում, թրի, թվանքի	առաջն	անում: Ով շուտով	մեկ	բան	տեսել, թաղել	էր, յա	հացի, ալրի	ջվալում	մեկ	բան	թաքցրել, էն	մնաց	իրան: Քուչեքանց	միջին երեխեքանց, հարսների	ու	աղջկերանց	ձենը	քարերը	մղկտացնում	էր, լացացնում: Շատը	ձիու	ոտի	տակին	էր հոգին	տալիս, շատը	ահիցն	ու	դողիցն	էր	լեղապատառ	ըլում. շատին	երեսի	վրա	էին	քաշ	տալիս, որին	մազերիցն էին	ձիու	ետևիցը	սարաթմիշ	անում, քարեքար	տալիս: էն	օրը	գնա, ո՛չ	ետ	գա, ինչ	Երևանի	հալն	էր: