Ամռան վերջերին նա գնաց աղուտը և Արայի հետ պառկեց հողի վրա` ականջը ձայնի: Երբ արևը զենիթին հասավ, նա վարեց հողը, արմտիքներ հանեց, արմտիքի վրա շարժվում էին փոքրիկ, դիմացկուն, «մեծամեծ հատկություններով օժտված» աստծո արարածները։ Նրանք չէին կորել, նրանք կային, նրանք ապրում էին հնադարյան համառումբ, շողարձակելով իրենց արյան ոսկին, կարմիրի այն հազվադեպ պայծառությունը, որ անանց է, չխամրող, մշտագո ու հավիտենական։