1923-ին վախճանվում է Սիմոնի հայրը՝ այդ ժամանակ դեռեւս անբուժելի պալարախտ հիվանդությունից: Հոր մահը խորը ազդեցություն է թողնում Սիմոնի վրա, քանի որ շատ էր մտերմացել նրա հետ: Սրան ավելանում է մեկ ուրիշ ծանր հարված: Գալուստյանում սովորելու ավարտական տարում, որպես գերազանց սովորող, նրան խոստանում են ուղարկել Եվրոպա կատարելագործվելու, բայց վերջին պահին կրթաթոշակ նշանակող հանձնախումբը, ֆինանսական դժվարությանց առաջ կանգնելով, տեղեկացնում է ոգեւորված պատանուն խոստումը կատարելուց հրաժարվելու մասին: