Տատս ծնողներիս հարևանությամբ էր ապրում: Գնացել էի օգնեմ՝ գա. անցած ամիս քրոջս ծնունդն էինք նշում: Ասաց հիվանդ ա, չի ուզում դուրս գալ տնից. «Տատ, որտեղդ ա ցավում, ասա՝ բժիշկ կանչեմ»: «Բալա՛ ջան, ոչ մի տեղս էլ չի ցավում, որ հազում եմ կամ փռշտում, մի վեդրո շռում եմ, ամոթ ա, վրիցս գոզահոտ ա գալիս»: Ամոթ ա: Հաննեկեն էլ ա ասում՝ ծերությունն ամոթ ա: Ու ես մտովի ամեն առավոտյան, երեկոյան ընկերուհուս լվացացնում եմ, լողացնում, որ վրայից գոզահոտ չգա: