Միքայելի	խումբը	վճռեց	զբոսնել	ծովի	վրա` նույնպես	թարմանալու	համար: Վարձեցին	ներկած	երկու	գույնզգույն մակույկներ	և	նստեցին	սազանդարների	հետ: Հակառակ	խմբի	թախանձանքին, Սմբատը	մնաց	ծովափում` մի կապարային	ծանրություն	սրտի	վրա: Արդյոք, բարվոք	չէ՞ր	լինի, եթե	նա	ևս	իր	պատանեկությունն	ու երիտասարդությունը	վարեր	այնպես, ինչպես	այդ	մարդիկ: Այն	ժամանակ	թերևս	չգործեր	անուղղելի	սխալը: Նրանք չունեն	բարոյական	սկզբունքներ, բայց	միշտ	կարող	են	շտկել	իրենց. մոլորված	են, բայց	ժամանակ	ու	միջոց	ունեն ճանապարհի	գալու: Մինչ	ի՞նքը... Ահ, երանի	մնար	ծնողների	թևերի	տակ, թերուս, նույնիսկ	տգետ, քան	օտար	երկրում հանդիպեր	այն	էակին, որին	իբրև	թե	սիրեց	և	որին	այժմ	ատում	է, որից	իբրե	թե	սիրված	էր, և	որն	այժմ	ատում	է	նրան	իր հոգու	ամբողջ	զորությամբ: