Ակնարկն, ինչպես ասում են, բավական թափանցիկ է: Զարմանալի է, որ ղարաբաղյան շարժման ակունքներում կանգնած Մանուկյանը, որ անկախության ուղին բռնած Հայաստանի առաջին վարչապետն է եղել, ժամանակին բարձրացրել է Խորհրդային Միության գնացքից թռչելու հարցը, գրեթե երեք տասնամյակ հետո կամա, թե ակամա կրկնում է ռուսական մամուլի հրապարակումների հիմնական թեզը՝ եթե Հայաստանի նոր իշխանությունը որեւէ անզգույշ շարժում անի, ապա կհետեւեն լուրջ եւ բախտորոշ քայլեր: Վազգեն Մանուկյանը փաստացի դա է ասում, ԼՂ հարցը միայն առիթ է: Բայց եկեք խնդրին սթափ մոտենենք. ավելի քան երկու տասնամյակ Հայաստանը որեւէ անզգույշ քայլ չի կատարել, Ռուսաստանի մտահոգությունը շարժող պետական նշանակում չի արել, բազմաթիվ հարցերում ընդառաջել է Մոսկվայի նախաձեռնություններին՝ երբեմն նույնիսկ ինքնիշխանության հաշվին, հրաժարվել է Եվրամիության հետ ասոցացումից, անդամակցել Մաքսային եւ Եվրասիական տնտեսական միությանը, ստեղծվել է հայ-ռուսական համատեղ զորամիավորում, միասնական ՀՕՊ համակարգ եւ այլն եւ այլն: Ո՞րն է ԼՂ հարցում դրա դիմաց շահը: