Անտոնինա	Իվանովնան	առաջին	անգամն	էր	տեսեում	նավթային	հրդեհ: Կես	գիշերին, զարթնելով	շվիկների	ձայներից, միանգամից	հասկացավ	նրանց	նշանակությունը: Չէ՞	որ	ամեն	գիշեր	տասներկու	ժամին	սուլում	են, երբ	բանվորների հերթափոխն	է: Նա	այն	ժամանակ	սթափվեց, երբ	լուսամուտներից	ներս	հոսեցին	կրակի	ծիրանագույն	շողերը: Շտապով հագնվեց	մի	կերպ, վազեց	խոհանոց, զարթեցրեց	ծառային, հետո	աղախնին	և	երբ	վերադարձավ, արդեն	վտանգի	մեջ	էր: Նա	չկամեցավ	երեխաներին	դուրս	տանել	մերկ, չըմբռնելով, որ	նավթային	հրդեհի	ժամանակ	ամեն	ուշացած	շարժում վտանգ	է	սպառնում: Սկսեց	հագցնել	նրանց, չնայելով	ծառայի	և	աղախնի	թախանձներին` շտապել	դուրս: Ծառան փախավ` իր	անձն	ազատելու...