«…Այսօր հանուրի գիտակցությունը հասնում է, որ չի կարելի բանաստեղծի, նրա արժեքի ու մեծության մասին դատել փայտահատի իմացածի պես, Բանաստեղծի ասած` ծառի բունը կտրելուց հետո միայն: …Կտրեցին´ք, վա´ր գցեցինք, կործանեցի´նք և ահա կանգնած են այդ վիթխարի ծառի շուրջ և խմբովին հոգոց ենք հանում, համա թե՜ մեծ էր իսկապես>,- պիտի հեգներ Պյոտր Վեգինը: Իսկ դաղստանցի բանաստեղծ Ջուսոյտին այդ արտառոց մահվան համար մեղադրեց ողջ հայ ժողովրդին: «Հարկավոր է կրել իր մեջ ժամանակը,- սակայն կրել նրա կշիռը, պահել սրա արժեքը և ոչ թե գինը, ունենալ սրա հարստությունը և ոչ թե ապրանքը… Չլինել ժամանակից դուրս, բայց լինել ժամանակից վեր». «Քսաներորդ դարի բոլոր պոետները, ճշմարիտ պոետները մեռել են անհավատալի դաժան մահով: Եթե, Պարույր Սևակն ապրեր հիմա, նա կմնար նույն վիթխարի դեմքը…: Վաթսունականների երկրորդ կեսը, որ այսօր լճացման շրջան են անվանում, նրա դարաշրջանը չէր, այլ նրա ոչնչացումը ծրագրավորելու դարաշրջանը… Գլխավոր քարտուղարների ժամանակաշրջանում <Աստծու քարտուղարը» անելիք չուներ»,- պիտի բարձրաձայներ Վլադիմիր Միկուշևիչը. «Թողություն տուր, Տե´ր, ծանըր Խավարին, Միայն թե թող Նա թողնի հեռանա...»: Եվ եկավ Պարույր Սևակը` «եկավ ապացուցելու, թե մի տեղ վերջը դառնում է սկիզբ...»: