Մարդկութիւնը յաճախ անարդարութիւնը եւ անհաւասարութիւնը բնական կարգով ընդունելի համարած է: Կ’ըսուի, թէ բնութեան մէջ հաւասարութիւն չկայ, մին զօրաւոր է միւսը տկար, մին գեղեցիկ է միւսը՝ տգեղ: Բայց բոլորն ալ մարդ են, աստուածաշնչական իմաստութիւնը կ’ըսէ, որ Աստուած մարդը ստեղծեց ըստ իր պատկերին, կը նշանակէ, որ մարդիկ էականօրէն հաւասար են, եւ անհաւասարութիւնը խախտում մըն է, եւ որպէս այդպիսին՝ սրբագրելի: Այսօր ընկերութիւնները կը փորձեն սահմանափակել անարդարութիւնները: Միաժամանակ ընդունելով գաղափարներու եւ յառաջդիմութեան ճամբուն ծայրն ենք: Ընդհակառակն. ժամանակակից եւ գալիք գիտական նուաճումները կարելի կրնան դարձնել արդարութիւնը եւ հաւասարութիւնը: