Թովմասը սառեց։ Կարծելով, որ երեխան չի հասկացել, Էմինեն կրկնեց նախադասությունը՝ բառերը հատ-հատ արտաբերելով։ Երեխան չարձագանքեց։ Այդ երեխաները թուրքեր էին, ինչպես և ոստիկանները, որոնք ձերբակալել էին իր հորը, իրենց քշել էին Սվասից, ստիպել էին օրն ի բուն քայլել այնքան, որ Արմենը, Արաքսին և Ազնիվ խանումը մահացել էին։ Տեսնելով հասակակից այդ երեխաներին՝ Թովմասը մտածում էր իր կորցրած ընկերների և հատկապես այն փոքր տղայի մասին, որին զինվորները սպանել էին վանքի բակում։ Ինչպե՞ս կարող էր ինքը խաղալ։ Հատկապես այս երեխաների հետ։ Թովմասը պատրաստ էր քաղաքավարի լինել, բայց ոչ ավելին։