Մետտ Հեսսինգերի գալուց առաջ վերջին երեսուն րոպեն Արմանուշից բացի բոլորն ավելի էին հուզվում: Իրար հետևից երեք զգեստ հագցնելով' ցուցադրություն անել տվեցին, ի վերջո միաձայն եկան նույն որոշմանը, փիրուզագույն զգեստը պիտի հագնի: Զգեստին հարմար ականջօղեր կախեցին, իսկ ձեռքին' Վարսենիկ հորաքրոջ ասած «կանացի փայլ» հաղորդող գինու գույնի պայուսակ: Մեկ էլ, եթե ցուրտ տեղ գնային, փափուկ կապույտ ժակետը գցեցին ուսերին: Արմանուշը գիտեր, որ «ժակետները»-ը չքննարկվող իրերի ցուցակում են: Փոքր տարիքից ի վեր, երբ դուրս էր գալիս, ժակետ էր գցում վրան: Ինչ էլ լինի, աշխարհը տնից դուրս է: Չաքմաքչյանների համար դա Հյուսիային բևեռի նման բան էր: «Դուրս» ասվածը «ցուրտ աշխարհի» նման է և այնտեղ գնալուց առաջ գերադասելի էր ձեռագործ ժակետ վերցնել: Արմանուշը փոքր ժամանակ ստիպված էր պառկել տատիկի գործած գույնզգույն ծածկոցի տակ, որի անկյուններում իր անվան սկզբնատառերն էին գրված, իսկ ավելի մեծ տարիքում ստիպված էր ընդունել իրեն պարտադրվող ժակետը: