-Նախ ասեմ, որ ոչ մի դարում բանաստեղծությունը զանգվածային արվեստ չի եղել, իսկ այն, ինչը զանգվածային է, արդեն բանաստեղծություն չէ, բիժու է: Կա գերմաներեն ծագման մի բառ` կիտչ. զանգվածայնությունը միշտ դիմում է այդ կիտչին, այն անգամ մեծ բանաստեղծներին վերածում է կիտչի: Գումարած, որ մեր հայ իրականության մեջ գրականությունն այժմ ստիպված է աշխատելու հումանիտար և բանասիրական կրթության ու մտքի գրեթե կատարյալ բացակայության պայմաններում, իսկ բուն բանաստեղծությունը, հակառակ աշուղայինի և բանահյուսականի, պատրաստվածություն է պահանջում: Մեզանում այսօր իշխում է հենց այդ աշուղայինի, բանահյուսականի ընթերցողը: Ի դեպ, ինչպես նաև զանգվածային երաժշտության մեջ: Ինչ վերաբերում է հարցի անձնական ասպեկտին, պատասխանելը մի քիչ դժվար է. բանաստեղծին ստեղծագործելու մղում է այն, ինչը ծովին ստիպում է ծփալու, կամ վարդին՝ բուրելու. արի դա կենսաբանական մի հասկացությամբ բնական մղում անվանենք: Այո՛, բանաստեղծություն գրելը բանաստեղծի համար բնական մղում է: Այս իմաստով բանաստեղծությունն ինքը գրվում է: Այնպես, ինչպես ծաղիկն է բացվում, աստղն է շողում, ծովն է ծփում: Դա ոչ թե ներգործականության արդյունք է, այլ առկա է ինքնին և կրավորական մի բան է: Եթե, ասենք, ծովի ափին մարդ չկա, դա հո չի՞ նշանակում, թե ծովը կարող է կապույտ չլինել: