Կարծում եմ՝ անհավանական է, որ Մամեդյարովն աշխարհի առջեւ հորիներ Լավրովի հետ խոսակցության փաստը եւ դրանից հետո իրենց Պնախարարի հետ խոսակցությունը: Հենց այստեղ էլ հետաքրքրությունն է: Ակնհայտորեն, ՌԴ ԱԳ նախարարը շփման գծում ընդհարումներն սկսվելու մասին կարող էր տեղեկանալ կամ Բաքվից, կամ Երեւանից (տեսականորեն՝ նաեւ Ստեփանակերտից, բայց գործնականում դրա հավանականությունը չնչին է): Եթե Բաքվից են զանգահարել Լավրովին, ապա ինչպե՞ս է պատահել, որ նախ Ալիեւին չեն զանգահարել: Եթե Վաշինգտոնում գտնվող ՀՀ նախագահը կամ ԱԳ նախարարն են զանգել Լավրովին, նա էլ՝ Մամեդյարովին, ապա ինչպե՞ս է հնարավոր, որ հինգ-վեց զանգերի եւ խոսակցությունների ընթացքում (շփման գծից Ստեփանակերտ, Ստեփանակերտից Երեւան, Երեւանից Վաշինգտոն, Վաշինգտոնից Մոսկվա, Մոսկվայից ետ՝ Վաշինգտոն) ընդամենը մեկ՝ Բաքու-Վաշինգտոն զանգ չի հնչել: