Ա.Տ.- Շատ յա­ճախ ապ­րե­ցանք նման շե­ղումներ։ Կա­ռավա­րու­թիւնը նա­խապէս ու­րիշ բան ըսած է, եւ աւե­լի ետքն ալ բո­լորո­վին ու­րիշ։ Այստեղ մե­զի հա­մար հե­տաքրքրա­կանը ժո­ղովուրդին այս տա­րօրի­նակ ալե­կոծու­մն է։ Բան մը ըսած ատե­ն կը հա­ւատան եւ ապա բո­լորո­վին հա­կառա­կը ըսած ատեն դար­ձեալ կը հա­ւատան։ Այս երե­ւոյ­թը նաեւ ապա­գայի նկատ­մամբ մեր յոյ­սե­րը կամ հիաս­թա­փու­թիւննե­րը ձե­ւաւո­րող յատ­կութիւն մըն է։ Ի՞նչ պի­տի ըլ­լայ, ո՞ւր պի­տի հաս­նի ամէն ինչ։ Մեզ նման մար­դիկ եր­կար ժա­մանա­կէ ի վեր այս տե­սակ երե­ւոյթնե­րու դէմ բո­ղոքող դիր­քի մէջ ենք։ Ին­ծի հա­մար կա­րեւոր եղա­ծը հա­սարա­կու­թեան լայն շեր­տը ի՞նչ դիրք բռնած է։ Իրենց տո­ւած ձայ­նե­րով այս ըն­թացքին ալ կը զօ­րակ­ցի՞ն։ Բո­լոր ու­ժե­րը մէկ ձեռ­քի մէջ հա­ւաքո­ւած է։ Ժո­ղովուրդը քա­նի մը ան­գամներ իր դժգո­հու­թիւնը ար­տա­յայ­տե­լու առիթ­ներ ու­նե­ցաւ։ Ար­դեօք փոր­ձեց այդ առիթ­նե­րէն օգ­տո­ւիլ։