Իհարկե, շատ դեպքերում, երբ փրկություն չես տեսնում, ստիպված ես լինում մենակ գործել։ Բայց երկարատեւ զարգացման համար «վճռական մենակի» գաղափարը ընդունելի չէ՝ մենք պետք է գտնվենք հանրային կյանքի բովում և գնանք աշխարհի հետ համաքայլ: Հենց սա էլ նկատի է ունեցել Եղիշե Չարենցը, որի համար պայծառ գալիքը միշտ էլ հանրային և աշխարհի բախտի հետ շաղկապված գալիք է եղել։