Մի օր քուրդ Սըլիմոն, զուր խիտ ունքեր ժողվուգ, ներս մտավ մարագ ու մատով մոտ կանչեց։ Իմ թուք նորից ցամքավ մեջ իմ բերանին. «Երևի արդեն գուզին զիս ու զիմ ախպեր Դոնոն սպանին»։ Քուրդ ժպտաց, ու վախից, չհասկացա ինչի, իմ ծաղր էկավ։ Լաո՛, լալաման ու ծաղրաման մեկ տեղ է։