Հրայր ու Յա­րու­թիւն Մա­րոնեան, Լոս Ան­ճե­լըսի իրենց բնա­կարա­նին մէջ թխմուած, ան­ցեալի ծանր բե­ռը ու­սերնուն վրայ, կա­մայ-ակա­մայ առօ­րեայ մը ստեղ­ծած են ար­դէն։ Դպրո­ցի, թատ­րո­նի փոր­ձե­րուն, ըն­կե­րու­հիին՝ Սիլ­վա­յին ու տան մի­ջեւ եկող-գա­ցող Հրայր աւե­լի եր­ջա­նիկ չէ, քան հայ­րը, որ իրեն հետ միասին Պէյ­րութէն Լոս Ան­ճե­լըս գաղ­թած հա­զարա­ւոր գիր­քե­րուն ճա­կատա­գիրը վե­րածած է գլխա­ւոր մտա­հոգու­թեան, աւե­լին՝ կեան­քի նպա­տակի մը։ Ատեն-ատեն բա­րեկամ Վարդգէ­սին հետ խա­ղացած նար­տին հա­զիւ թէ աշ­խուժու­թիւն մը հա­մարուի իր կեան­քին մէջ։