Ամեն քայլը Գանի բեյից մեծ ջանք էր պահանջում, և նա իրեն օգնում էր՝ թևերը թափահարելով, ինչը գլորվելու պատրանք էր ստեղծում։ Երկու աստիճանավանդակ հաղթահարելուց հետո նրա դեմքը կարմրեց, իսկ շնչառությունը այնքան աղմկոտ էր, կարծես դարբնի փուքս լիներ։ Նրբանկատությունից դրդված` Մուսթաֆա Ռահմին նրա հետ չխոսեց այնքան ժամանակ, մինչև նրա շնչառությունը չկարգավորվեց։ Ոստիկանապետի գրասենյակը զարդարում էր հենց պատին արված` սուլթանի պարզունակ դիմանկարը։ Նկարիչն ավելի հմուտ էր գտնվել մնացած պատերին Ղուրանից հատվածներ գրելիս։ Բարդու սերմերը, ներս խուժելով լուսամուտների կոտրված ապակիներից, բամբակի պես կիտվել էին անկյուններում։ Սենյակում կար գրասեղան, մուգ կանաչ կաշվով պատված բազկաթոռ և փայտե մի աթոռ։ Բացի դրանից, դռան մոտ դրված էր երկար և ցածր նստարան, որի վրա ծոպավոր ծայրով եղեգնյա մի ճիպոտ կար։ Գանի բեյը ճիպոտով երկու հարված հասցրեց նստարանին։ Այդ գործիքը, որի առաջին երկու հարվածները գրեթե ցավ չէին պատճառում, կարող էր մարդու մաշկը քրքրել և սարսափելի տանջանք պատճառել։ Մի ժամանակ, երբ Գանի բեյն ինքն էր պատժում, գերադասում էր հարվածներ հասցնել ոտքերի թաթերին։ Այդ կտտանքն ավելի արդյունավետ էր, քանի որ բանտարկյալն ավելի երկար էր դիմանում, սակայն հետագայում նա կարող էր անդամալույծ դառնալ։ Նա վայր դրեց ճիպոտը և շրջվեց՝ թաքցնելու համար իրեն համակած հուզմունքը, որն արտացոլվում էր նրա դեմքին։