Թերություններ կային, որոնք բազմապատկվեցին: Հիմա մեզ մոտ այս իրականությունը գերուռճացված է բյուրոկրատական ապարատում: Բյուջեի հանդեպ վերաբերմունքը թշնամական է, ագրեսիվ ու ծաղրուծանակային: Պետական գնումները կազմում են, երևի թե, բյուջեի հիսուն տոկոսը, և դա նախատեսված է օրենքով: Իսկ Հայաստանն ունի բազում խնդիրներ` դատարկված գյուղեր, չնչին աշխատավարձ, թերսնված երեխաներ (ըստ վիճակագրության` տասից հինգ երեխան թերսնված են), սոսկալի արտագաղթ: Եղած վատը վերցրել են, բազմապատկել: ՈՒզում եմ հասկանալ, եթե, օրինակ, չինովնիկն այսօր նստում է 600-հազարանոց աթոռին, դա օգնու՞մ է նրա մտածելուն: