Քսան-երեսուն տարի առաջ, չեմ հիշում մինչ Քրիստոսի ծնո՞ւնդը, թե՞ հետո, մարտի մեկի՞ն, թե՞ տասնչորսին, վաղորդայնի՞ն, երազում Աստծո հետ հաղորդակցվելու ամենաթեժ պահի՞ն քափ-քրտինքի մեջ կորած վեր թռա ու աչքս ընկավ հորս ու մորս գուրգուրած, զորավար Անդրանիկի նկարի հարևանությամբ պատից կախված հաստափոր օրացույցին, որի էջերը օրվա վերջին հորս կողմից բարձրաձայն ընթերցվելուց (մայրս նրա անփոխարինելի ունկնդիրն էր) և մանրամասն քննարկվելուց հետո, հանգրվանում էին ծնողներիս ձեռագիր մատյանների էջերում, հարկ եղած դեպքում նորից ընթերցվելու և յուրացվելու համար: Խորհրդային Հայաստանի քաղաքացիները, հիշյալ օրացույցի իմաստուն էջերից, իրենց երջանիկ կյանքի մանրամասներից, գաղափարական առաջնորդների դարակազմիկ ասույթներից զատ, տեղեկանում էին նաև լուսնային օրերի մասին, որոնց երկրային կյանքի հետ աղերսների վերաբերյալ օրացույցը լռում էր: Շատ բաների մասին էր լռում, նաև այն մասին, թե ինչու են երջանկության դատապարտված մարդիկ տեղին-անտեղի թախծում, ինչու են գիշերային իրենց երազների արձագանքները ցերեկների մեջ փնտրում, ինչու են անմոռանալի բաների մասին ցածրաձայն խոսում, իսկ անհեթեթ բաները` բղավում, և այն մասին, թե ինչու է հայի, թուրքի և այլոց աստվածների նախանձը կրկնապատկվում, երբ արեգակը, իր գալստյան մասին չազդարարելով, դուռ-լուսամուտ չթակելով, ծածուկ սողոսկում է մարդկանց տները և իր անհատույց սերը պարգևում նրանց, առանց մեծարվելու և երկրպագվելու թուլություն ցուցանելու: Ջերմացնում է և վերջ. ուզում ես հայհոյիր, ուզում ես քար շպրտիր նրա ուղղությամբ, բարեհոգի ժպտում է, լցվում հայի, թուրքի և մյուսների աչքերի մեջ ու հոգու: