­Յատ­կա­պէս ­Պե­պո­յի կեր­պա­րին մէջ ­Գաբ­րիէլ ­Սուն­դու­կեան իր էու­թե­նէն այն­քան շունչ, յոյզ եւ միտք դրաւ, որ երբ հա­սաւ իր կեան­քի վեր­ջա­լոյ­սին, 29 ­Մարտ 1912ի իր մա­հէն ա­միս­ներ ա­ռաջ, 14 Օ­գոս­տոս 1911ին գրո­ւած իր կտա­կին մէջ պա­տո­ւի­րեց իր հա­րա­զատ­նե­րուն եւ ըն­թեր­ցող­նե­րուն՝