Վարդանը չէր կարող խոստովանել, որ ինքը հուզված էր, որ քայլում էր Կիլիկիայի հողով։ Որ մտածում էր այն մասին, որ մի ժամանակ այդ հողը պատկանել էր Ռուբինյան և Լուսինյան հարստություններին, եղել նրանց թագավորությունը՝ «Փոքր Հայաստանը», ուր իր նախնիները կռվել և զոհվել էին իրենց ազատությունը պաշտպանելիս և որ դա հիշեցնում էր այն ողբերգությունը, որն ապրում էր իր ժողովուրդն այս պահին։ Նա ստեց.