Հսկայական շենքի մի անկյուն խցկված մեր հիվանդասենյակում հինգ հոգի էինք, չնայած վերքերի ծանրությանը՝ բոլորս էլ զարմանալիորեն կատակասեր ու զվարթ: Պատերազմի ամեն օրը մարդկային ողբերգության ու վշտի այնպիսի անհատակ խորխորատներ էր բացում մեր առջև, որ սեփական վերքերը թվում էին ուշադրության անարժան մանրուքներ: