Սմբատ	Ալիմյանը	որքան	ևս	նախապաշարումներից	ու	սնահավատությունից	զերծ	լիներ, ուներ	նախազգացումներ, որոնց կամա-ակամա	հավատում	էր: Երբ	նրան	հանկարծ	տիրում	էր	տխրություն, գիտեր, որ	իրեն	սպասում	է	որևէ	ուրախալի լուր: Ընդհակառակն, երբ	զգում	էր	հոգեկան	թեթևություն, գուշակում	էր, որ	իրեն	սպառնում	է	որևէ	անախորժ	բան: