Ս. Հակոբի վանքի դիմաց եւ նրան մոտիկ (կարծեմ հյուսիսային կողմից) մի բարձրակատար եւ անմատույց ժայռի վրա գտնվում է Հավախաղաց կամ Հավքախաղաց բերդը, որն անունն ստացել է իր դիրքի պատճառով: Այն այլազգիները մինչեւ օրս կոչում են Սաղսաղան-քալեսի, այսինք՝ կաչաղակի անունով: Թվում է, որ բերդը հնում էլ այսպես է կոչվել եի թերեւս այդ անունից ու տեղից էլ ստացել իր Կաչեղյաց խաչ անունը, որը հիշատակվում է Մեծիրանքի արձանագրություններում: Սույն բերդը կառուցել է Սահլյան Ատրներսեհի որդի Գրիգորը, Թ դարի երկրորդ կեսին, որին ԺԲ դարում տիրում էին Վախտանգյանները: Իսկ թաթարների հարձակման ժամանակ, 1236-38թթ., եղել է Ջալալի իշխանության տակ: Այն այլ բերդերի հետ միասին ամուր պաշտպանված էր, քանի որ փախստականերից «շատերը ամրացել էին այս ապահով վայրերում, որոնք տեղի դժվարության պատճառով Հավախաղաց էին կոչվում, եւ մարդիկ ապահով կերպով ապաստանում էին այդ ամրոցներում: Բայց քանզի Տերը երես թեքեց մարդկանցից, թշնամիները հանկարծակի խուժեցին ամրոցները եւ մարդկանց մի մասին սրի քաշեցին, իսկ մի մասին էլ գահավեժ արեցին: Ընկածների շատությունից գետինը ծածկվում է, եւ արյունն, առու կազմելով, հոսում էր իբրեւ ջուր: Ոչ ոքի չխնայեցին, եւ երկար ժամանակ նրանց ոսկորները երեւում էին իբրեւ քարակույտեր»: Ցարդ երեւում են ամրոցի, հին բնակարանների մնացորդները եւ լճաձեւ մի մեծ ջրավազան: