Թբիլիսի, Կոտե Մեսխի-10. Շ. Ռուսթավելի պողոտան հատող նեղլիկ մի նրբանցքով վեր բարձրանալով, մի քանի րոպե անց, ավելի շուտ, քան մեքենայով, կարող էիր հեշտությամբ գտնել այն տունը, որտեղ ապրում էր Սերգեյ Փարաջանովը: Երկհարկանի այդ տան հասցեն շատ-շատերին էր հայտնի: Աշխարհի հեռու, մոտիկ երկրներից անծանոթ ու բարեկամ, տարբեր տարիքի ու մասնագիտության տեր մարդիկ էին գալիս նրան տեսնելու, նրան նկարահանելու, նրա զրույցները լսելու, նրա գործերը տեսնելու: Բոլորի առաջ դուռը բաց էր: Ինքը՝ տանտերը միշտ մարդաշատ իր հարկի տակ հյուրերի ներկայությամբ ու նրանց մասնակցությամբ ներկայացումներ էր «բեմադրում» գլխավոր հերոս կամ հերոսներ ընտրելով հատկապես նրանց, ում լավ էր ճանաչում: Թիրախում հայտնվում էին նաև նրանք, ովքեր արմատներով նաև տատի կամ պապի կողմից հայ էին, բայց այդ մասին գերադասում էին լռել, իսկ որ ավելի վատ է՝ խնամքով թաքցնելով, փորձում էին հերքել ասվածը: Բայց դե Փարաջանովը գիտեր իր միջավայրում, հատկապես արվեստի ոլորտներում գործող մարդկանց: Եւ նրանց տոհմի կամ ցեղի մասին իր իմացածը պատմում էր, ոչ թե ներկաների (իմա հանդիսատեսի), այլ հենց օրվա «հերոսի» համար: Կատակով էր դա անում նաև՝ սարկազմով, եթե ուշադրության կենտրոնում հայտնվածը փորձում էր հակաճառել կամ ինչ-ինչ սրբագրումների ենթարկել իր ասածը: Երբեմն էլ գրոտեսկային այնպիսի շեշտադրումներով, որ թվում էր, թե մարդը նեղանալով, այլևս նրա տանը ոտք չի դնելու: Հաջորդ կամ մի քանի օր անց հյուրերի շարքում նրան տեսնելով, դու զարմանում էիր, տանտերը՝ ոչ: