Եթե ընդհանրացնելու կամ ամփոփելու լինենք, ապա մենք ունենք խնդիրներ հիմնականում տնտեսական և մշակութային դաշտում մեր երկու երկրների ներուժը օգտագործելու առու-մով: Եթե դառնանք տնտեսական դաշտին, անշուշտ, ամենաբարվոք վիճակում թերևս էներ-գետիկ ոլորտում է, բայց մենք գիտենք, որ Հայաստանը և Իրանը ունեն ընդհանուր սահման և այդ սահմանի երկայնքով բնակվող բնակչությունը գրեթե չի օգտվում այն առավե-լություններից, որը առկա է, առանց վիզային ռեժիմի հարաբերվող երկրների պարագայում, այսինքն` շատ դեպքերում դուք կարող եք տեսնել Մեղրիում, Ագարակում բնակվող մեր քա-ղաքացիների, որոնք նույնիսկ մեկ անգամ չեն այցելել Իրան, ինչը տարօրինակ է, հաշվի առ-նելով, որ ընդամենը մի քանի հարյուր մետր այն կողմ է գտնվում Իրանական հանրապե-տությունը: Եվ շատ դեպքերում կարող եք հանդիպել շատ իրանցիների, որոնք բնակվելով սահմանային գոտում երբևիցե չեն այցելել Հայաստան: Էլ ուր մնաց, թե խոսքը վերաբերի առևտրային հարաբերություններին, տարբեր ոլորտներում տնտեսական համագործակցութ-յանը: Ես կարծում եմ, որ հատուկ շեշտադրում պետք է կատարվի հատկապես երկու երկր-ների միջև թե մեգապրոեկտների վրա, թե կոնկրետ փոքր բիզնեսի, փոքր գործակցության, ուղղակի մաքոքային նույնիսկ առևտրի վրա, որը նախ և առաջ հնարավորություն կընձեռի միմյանց ավելի լավ ճանաչելու: