Կայ նաեւ յստակացման կարօտ ուրիշ խնդիր մը: Հաղորդակցութիւն հաստատելէ առաջ պէտք է գիտնալ, թէ ինչո՞ւ կ’ուզենք հաղորդակցիլ, ի՞նչ կ’ուզենք փոխանցել եւ ինչո՞ւ: Իսկ հաղորդակցութեան թիրախը պէտք է ըլլայ իւրաքանչիւր հայ, մանաւանդ սփիւռք(ներ)ի պարագային, երբ տարածքային նոյնութիւն չկայ, երբ ազգային ինքնութիւնը կը նուազի, միացնող իտէալը կը բացակայի, հակառակ յաճախ սրտապնդելու կոչուած ճառերու: Ինքնախաբէութեամբ պէտք չէ օրօրուիլ, դիտելով փոքրամասնութիւնները: