Կյանքն	արդյունաբերական	քաղաքում	եռում	էր: Մարդիկ	անցնում	էին	դեսուդեն	շտապ	քայլերով, մտազբաղ	դեմքերով: Դժվար	չէր	գուշակել, որ	գլուխները	պաշարված	են	միայն	մի	զգացումով — վաստակել	որքան	կարելի	է	շուտ	և	որքան կարելի	է	շատ: Արդեն	ամբողջ	մթնոլորտը	տոգորված	էր	այդ	գաղափարով: Մարդիկ	բարևում	էին	իրարու	հապճեպ, խոսում	էին	արագ-արագ, հևալով, շնչասպառ: Հազիվ	կանգ	էին	առնում, երբ	հարկավոր	էր	իրարու	ձեռը	սեղմել: Ամբողջ քաղաքն	անսովոր	մարդու	վրա	գործում	էր	երկաթուղու	կայարանի	տպավորություն, ուր	ամեն	ոք	շտապում	է, վազում, հրում	ու	հրվում, վախենալով	գնացքը	փախցնել: Աջ	ու	ձախ	սլանում	էին	տնային	ու	վարձու	կառքերը, տանելով	գործի մարդկանց` դեպի	փայլուն	ոսկին: Աջ	ու	ձախ	երևում	են	նոր	կառուցվող	և	արդեն	կառուցված	հոյակապ	տներ: Սպիտակ քարաշեն	եվրոպական	ձևի	շինությունները	փոխարինում	էին	նախկին	նեղ	ու	ցածր	ասիական	կացարաններին` հողե տափակ	կտուրներով: Ամեն	ինչ	փոխվում	ու	նորոգվում	էր	տենդային	թափով, իսկ	ամենից	առաջ	մարդկանց	արտաքինը: Երեկվա	պարսկական	փափախը, կապան	ու	քոշերը	տեղի	էին	տալիս	քաղաքակիրթ	աշխարհի	գլխարկին, ռեդինկոտին	ու փայլուն	կոշիկներին: Գրասենյակներն	ու	փարթամ	խանութներր	լեցուն	էին	հաճախորդներով: Մտնում	էին, դուրս	գալիս, գնում, վաճառում, խաբում	ու	խաբվում	և	միշտ	շտապում: