Երբ ես գրեցի «Էլզայի աչքերը», մարդիկ կարծում էին, որ ես ուզեցել եմ ասել «Ֆրանսիայի աչքերը»: Այնինչ, ես երբեք չէի մտածել գրել միայն Ֆրանսիայի մասին և այն կոչել Էլզայի անունով: Բայց, երբ ես գրեցի Ֆրանսիայի մասին, ոչ ոք չմտածեց, որ ես գուցե նկատի եմ ունեցել Էլզային: Այստեղից կարելի է եզրակացնել, որ շատերի համար տղամարդու և կնոջ սերը հասկանալի է օպերայում, բայց ոչ երբեք կյանքում: Թող ցանկացողները խոսեն այդ մասին որքան ուզում են: Որքան կզարմանան նրանք, եթե իմանան մեր ամուսնության մասին: Ես կարող եմ վստահեցնել, որ համատեղ կյանքի տասը տարիների ընթացքում մենք ամուսնացած չէինք: Միայն 1938 թվի վերջում, այսինքն, Մյունխենից հետո, երբ Էլզան կանխազգաց մոտեցող պատերազմը, ինձ ասաց. «Հիմարություն կլինի սրանից հետո չամուսնանալը, որովհետև հակառակ դեպքում ես չեմ կարողանա բանտում քեզ այցելել»: Միայն այդ պատճառով 1939 թվի փետրվարի 28-ին, մեր հանդիպումից տասը տարի անց մենք շուտափույթ կերպով ամուսնացանք: