Նորից կարդացի Հենրիկ Էդոյանի «Հետգրությունը» (2001 թ.) փառահեղ գիրքը, որի մասին ինչ էլ ասեմ, նշանակում է չասել ոչինչ, և առհասարակ սիրած գրքերի ու սիրած մարդկանց մասին պետք է քիչ խոսել: «Ճանապարհի երգեր» շարքում մի բանաստեղծություն կա կնոջ մասին, ում սրտի մեջ մի դեմք կար, որին կինը փայփայել էր տարիներ շարունակ, խնամել մարմարե քանդակի պես այդ մեռած դեմքը: Եվ ահա այս կինը վերածվել էր թանգարանի՝ ինքն էլ չիմանալով այդ մասին: Հիշեցի Վիսլավա Շիմբորսկայի մի բանաստեղծություն թանգարանի մասին, ուր ասում էր, որ այստեղ՝ թանգարանում, արքայական շքեղ ձեռնոցը հաղթել է թագավորին, կոշիկը հաղթել է մարդուն, սաղավարտը՝ զինվորին, և այլն: