Ամենքն	շտապում	էին	մահամերձ	միլիոնատիրոջ	տունը, որ	վերջին	անգամ	տեսնեն	նրան	և	գուցե	մի	բան	իմանան	կտակի մասին: Այնինչ	մահամերձի	ննջարանի	դռները	փակ	էին: Այնտեղ, մահճակալի	շուրջը	հավաքվել	էին	մեռնողի	ընտանիքի անդամները, մի	քանի	մերձավորներ, ծխական	քահանան	և	երկու-երեք	բժիշկ: Մյուս	այցելուները	խմբվել	էին հյուրասենյակում: Այդտեղ	օդն	այնքան	խեղդուկ	էր, որ	մարդիկ	հազիվ	կարողանում	էին	շունչ	քաշել	և	չնայելով	դրան, եկողը	չէր	ուզում	հեռանալ: Թանկագին	պարսկական	գորգերից	բարձրացել	էր	նոսր	փոշի: Լուսամուտների	թանձր	ասվյա վարագույրների	միջով	ներս	սփռվող	արեգակի	շողերը	ոսկեզօծում	էին	այդ	փոշին, օդի	մեջ	գոյացնելով	թեք	սյուներ, որոնք	հետզհետե	երկայնանում	էին	և	հորիզոնական	ձև	ստանում: Նրանցից	մեկի	ծայրը	հասավ	անկյունում	մարմարյա վառարանի	վրա	դրած	բրոնզե	ժամացույցին: Փայլեց	ձվաձև	ապակե	ծածկոցը	և	նրա	տակ	հրավառվեց	գեղեցիկ	կնոջ	մի արձան	վեհ	ճակատով, թուրը	ձեռին, մի	ոտը	դրած	ամեհի	առյուծի	կոկորդին, որպես	հաղթության	աստվածուհի: