Ղարաբաղյան պատերազմի օրերին, երբ փոքր էի ու շատ բան չէի հասկանում ռեֆորմից, փոխվող փողերից, կտրոնից, հիշում եմ միայն, որ հաց ճարելը դժվար էր, տրանսպորտը կամ չկար կամ շատ թանկ էր: Միակ հասանելի տարբերակը «էլեկտրիչկան» էր, որի մեր գյուղին ամենամոտ կանգառը կողքի գյուղում էր` մի քանի կիլոմետր հեռու: Օր ու մեջ հայրս տատիկիս ճանապարհում էր Երևան: Այստեղ հորաքրոջս տղան ինչ-ինչ դժվարություններ հաղթահարելով կարողանում էր մի քանի հաց ավել ձեռք գցել: Սեդա տատիկս ծանր կապոցները վերցնում էր, հետ վերադառնում գյուղ, հայրս դիմավորում էր: Հինգ երեխա հացի էին սպասում, մի քանիսն ուտում էինք, մի քանի հատը վաճառում, որպեսզի կարողանայինք Երևան հասնելու ճանապարհածախսն ու հաջորդ անգամ հաց առնելու գումարը հոգալ… Ես էլ էի օգնում: Դասից հետո հացը գյուղամիջում կանգնած ես էի վաճառում, կոպեկները տաս-տասնհինգ-քսան անգամ հաշվում, հանկարծ այնպես չստացվի հացի ու տատիկի էլեկտրիչկայի տոմսի փողից պակասի: