163. Այս լեռանն են ապավինել Մազքթաց արքայի որդիներ Մովսեսը, Դանիելն ու Եղիան, այն արքայի, որը սպանել տվեց Սուրբ Գրիգորիսին, որոնք աշակերտեցին նրան: Ինչպես ինձ թվում է՝ նրանք նշխարքների հետեւից էին եկել, «եւ նրանց հետ էլ 3870 մարդ: Աճապարելով հասնել Դիզափայտ լեռըէ նրանք ապրում էին խոտակերությամբ: Արյունարբու Սանեսանը, գալով նրանց հետեւից, սրի քաշեց նրանց Նավասարդի ԻԹ (29)-ին: Նրանց ընկած տեղը կառուցվեց մենակյացների Կատարո վանքը: Այստեղ եկան, հասան հոնաց զորավարի, Աստղաբլուրի հավատացյալ Թեոփիլոսի որդիները, Մովսեսը ու երանողիս երեսուն ընկերները «եւ իրենց զորքով բարձրացան մեծ լեռը, որ կոչվում է Դիզափայտ: Բարբարոս արքան նրանց հետեւից ուղարկեց մեծ զորք: Երբ նրանք հասան, կոտորեցին բոլորին Քրիստոսի հավատքի համար կուտակելով իրար վրա՝ բոլորին այրեցին, նաեւ այն մենակյացներին, որոնք այնտեղ էին գտնվում: Եւ լեռան անունը կոչվեց Դիզափայտ, որն այդպես էլ կոչվում է մինչեւ օրս: Սրբերի տոնը կատարվում է արեգի իբ (կամ իա)-ն եւմարտի 30 (կամ 29)-ին»: Իսկ ըստ մեկ ուրիշ տոնագրողի՝ «Ժամանակ անց ինչ-որ ճգնավոր մենակյաց մարդիկ եկան, բնակվեցին այդտեղ եւ այդ տեղը իրենց համար վանք դարձրին: Նրանք եւս ընկան տաճիկների սրից Քրիստոսի հավատքի համար»: Թե երբ է կատարվել այդ նահատակությունը, հայտնի չէ: Իսկ սրբերի նշխարքները հայտնի դարձան Վաչագանի օրոք, ըստ Աղվանքի պատմիչի: Եւ Զ դարի կեսին «թշնամիները հրդեհեցին Դիզափայտ լեռան Կատարո վանքի վկայարանները»: