Դեռևս 1872 թ․-ին Չարլզ Դարվինն իր «Հույզերի արտահայտումը կենդանիների և մարդու մոտ» աշխատության մեջ ներկայացրել է մարդկանց և կենդանիների մոտ հույզերի դրսևորումը և գտել մի շարք նմանություններ։ Հիմնվելով հենց այս աշխատանքի վրա՝ իրենց ուսումնասիրություններն են սկսել մի շարք գիտնականներ: Այս ոլորտի «առաջնեկներից» մեկն է եղել հայազգի գիտնական Ալբեր Մեհրաբյանը, ով, ուսումնասիրելով հաղորդակցությունը,1950 թ.-ին առաջ է քաշել «7-38-55» սկզբունքը, այսինքն՝ 7 %-ը հաղորդակցության մեջ այն է, ինչ է ասվում, 38 %՝ ինչպես է ասվում, և 55 %-ը մարմնի ոչ վերբալ ազդակներն են՝ «մարմնի լեզուն»։