Թումանյան ծնած աշխարհի հեռավոր անկյունում` հեքիաթային Լոռու անտառապատ լեռնալանջին ծվարած Ակներ գյուղում, հայ բեմի երախտավոր Ռուբեն Հակոբյանի ջանքերով 1979 թվականին ինքնաբուխ ծնունդ առած թատերական տոնախմբությունը շուտով հաստատվեց Ալավերդի քաղաքում: Աննկատ ընդլայնվեցին «Թատերական Լոռու» տարածական սահմանները որպես ոչ պրոֆեսիոնալ, ապա` ժողովրդական թատրոնների ամենամյա ստուգատես: Ալավերդին, որի թատրոնածին սերմերը դեռևս 1880-ականներին, իրենց ընտանիքներին մշակութային ժամանց ապահովելու միտումով, շաղ էին տվել այստեղ հայտնված ֆրանսիացի հանքագործ ինժեներները, այնուհետ աճեցրել Թիֆլիսի տարազգի թատերախմբերը, ի զորու եղավ համախմբելու Հայաստանի և աշխարհի մեկ-վեցերորդ մասը կազմող ԽՍՀՄ տարածքում կղզիացած ստեղծագործող հարյուրավոր մարդկանց: «Թատերական Լոռի» փառատոնը, ալիքվելով բնօրրանի սահմաններից դուրս, դյուրությամբ մնայուն տեղ գրավեց հայաստանյան մշակութային կյանքում` որպես Լոռվա աշխարհի թատերական այցեքարտ: 2006 թվականից համայնքային թատրոններին զուգահեռ «Թատերական Լոռին» իր տիրույթում ներգրավեց նաև պրոֆեսիոնալ ճանաչված թատրոններ Հայաստանից և արտասահմանյան երկրներից: Եվ, թատրոնի մոգական լեզվով, տարբեր երկրների ժողովուրդների միջև շարունակվեց ծավալվել ազգամիջյան բարեկամական փոխըմբռնմանը նպաստավոր միջմշակութային երկխոսություն: Ինքնատիպ այդ բազմամարդ թատերազրույցի կայացման գրավականը դարձավ լոռեցիների տաքսիրտ հյուրընկալությունը, որից անմասն չմնաց Ալավերդի ժամանող որևէ թատերախումբ, հայտնի ու անհայտ որևէ թատերագործիչ: Անուրանալի է այս փառատոնի դերն ու նշանակությունը նաև մարզի բնակչությանը մշակութային բարձրարժեք հոգևոր սնունդով պարբերաբար գոտեպնդելու և պատմահնագիտական անկրկնելի գանձերով հարուստ երկրամասի հանդեպ զբոսաշրջային հետաքրքրությունը բորբոքելու տեսակետից: