Չգիտեմ` որտեղի´ց է խնդիրը գալիս, բայց համոզված եմ, որ եթե նույնիսկ քաղաքաշինության նախարարությանն ու կառավարությանը փոխեն, ում էլ բերեն, նույն բանն է լինելու, որովհետև մեր միջից դա դեռ չի գալիս: Մեր սերունդը մի քիչ ավելի շատ է դրա մասին մտածում, քան տարիքով մեծերը, բայց վստահ եմ, որ եթե մի քիչ ջանքեր ներդնենք, փոքր տարիքից սկսենք, շատ ավելի մեծ արդյունքներ կունենանք: Եթե երեխան փոքր տարիքից շփվի հաշմանդամություն ունեցող երեխաների հետ, ունենա ընկերներ, գիտակցի, որ գուցե հետագայում հաշմանդամություն ունենա, իր կյանքը դրանով վերջացած չի լինի, որովհետև ինքը կհասկանա, կմտածի. «հա, հետո՞ ինչ: Ես դեռ կարող եմ ապրել, կարող եմ վայելել, ունենալ այնպիսի կյանք, ինչպես բոլորը»: Երբ այդպես մտածող երեխաները մեծանան ու ճարտարապետ դառնան, նրանց համար իրենց ընկերոջը մատչելի միջավայր ստեղծելը բնական լուծում կլինի: