Եթե ԲԴԽ գործեր օրենքի շրջանակներում, ապա սկզբում, ըստ առաջացած թափուր հաստիքների ժամանակագրության, պետք է առաջարկվեր Սյունիքի մարզում առկա թափուր հաստիքը: Այդ դեպքում, օրենքի ուժով կստացվեր, որ Աշխեն Ղարսլյանը կամ դուրս կմնար դատավորների թեկնածուների ցուցակից կամ կընդուներ առաջարկը: Դրանից հետո, Գեղարքունիքի մարզում առկա թափուր հաստիքը համալրելու առաջարկ կներկայացվեր Ռուբինա Աթոյանին ամենաուշը 09.09.2018թ., վերջինս էլ կամ դուրս կմնար դատավորների թեկնածուների ցուցակից կամ կընդուներ առաջարկը: Հետևաբար, կստացվեր, որ ազատ երկու հաստիքները (Սյունիքի և Գեղարքունիքի մարզերում) կհամալրվեին օրենքի պահանջներին համապատասխան, իսկ Երևան քաղաքի դատարանի դատավորի թափուր տեղը կառաջարկվեր Մարինա Տաշչյանին: Սակայն ստացվում է, որ ԲԴԽ-ն առաջացած թափուր հաստիքը կարող է «պահել», որևէ մեկին չառաջարկել այնքան ժամանակ մինչև չազատվի «հարմար» հաստիք, այնինչ օրենքում առաջարկ ներկայացնելու համար 3-օրյա ժամկետ նախատեսելը ինքնանպատակ չէ, այն ուղղված է ինչպես դատական համակարգի բնականոն կենսագործունեությունն ապահովելուն, այնպես էլ որևէ տեսակի կոռուպցիոն դրսևորման բացառմանը, այդ կարգավորումը նաև իրավական որոշակիություն ու կանխատեսելիություն է ապահովում ապագա դատավորի համար: Հետաքրքիր է նաև, որ Ռուբինա Աթոյանին Երևան քաղաքի դատարանի դատավոր նշանակելու համար թեկնածությունը ՀՀ նախագահին առաջարկելու վերաբերալ որոշումը, անհասկանալի պատճառներով, մինչև 29.10.2018թ. չի հրապարակվել դատական իշխանության պաշտոնական կայքում, այն հրապարակվել է միայն 29.10.2018թ. և միաժամանակ, դրան զուգահեռ, հրապարակվել է նաև 25.10.2018թ. ԲԴԽ որոշումը, որով ուժը կորցրած է ճանաչվել 08.10.2018թ. ԲԴԽ որոշումը Ռուբինա Աթոյանի թեկնածությունն առաջարկելու վերաբերյալ: