Իրողությունն այն է, որ փաստորեն «ոչ-ոքի» գրանցվեց հռչակագրով։ Թեև դրա 2րդ կետում մի հարաբերական և էական որոշակիություն կա` նշվում է, որ «Եվրոպական Միությունը հավատարիմ է մնում անդամ բոլոր պետությունների տարածքային ամբողջականության, անկախության ու ինքնիշխանության աջակցությանը», ու արմատական են գնահատվում ՄԱԿի խարտիան, 1975 թվականի Հելսինկիի եզրափակիչ ակտը և 1990 թվականի ԵԱՀԿ Փարիզյան խարտիան։ Նշված փաստաթղթերում անշուշտ ինքնորոշման իրավունքն ամրագրված է, սակայն հռչակագրում հատուկ շեշտվում է անդամ բոլոր պետությունների տարածքային ամբողջականությունը։ Սա արդեն ամենևին էլ «ոչ-ոքի» չէ ու ավելի շատ բխում է Ադրբեջանի շահերից։ Նաև` Ուկրաինայի, Վրաստանի ու Մոլդովայի շահերից, անշուշտ։ Ավելին, ուղերձը հստակորեն դեպի Ռուսաստան է, ու Դոնալդ Տուսկն էլ իր խոսքում նշեց, որ ԵՄ-ն երբևէ չի ընդունի Ղրիմի բռնագրավումը և խստորեն դատապարտում է այն։