Պատերազմը Իրաքում և Սիրիայում, թուրք-քրդական հակամարտության սրացումը, զինվորական հեղաշրջման 2016թ. փորձը, ահաբեկչությունները, արտակարգ դրության ռեժիմը և այլ իրադարձությունները մշտական համեմատության մեջ են դրվում անցյալի տարբեր փուլերի հետ։ Այս համեմատությունները արվում են՝ ելնելով ստորև ներկայացված պնդումից. Թուրքիան հզորացող աշխարհաքաղաքական ուժ է՝ «Նոր Թուրքիա» (Yeni Türkiye), որը պայքարում է արևմտյան քրիստոնյա գերտերությունների հետ այն պատճառով, որ վերջիններս բոլոր հնարավոր ձևերով խոչնդոտում են իսլամական Թուրքիայի հզորացմանը։ Այս տրամաբանությամբ է կառուցվում նոր գերակա պատմական նարատիվը (narrative), որի կենտրոնում գտնվում է Էրդողանը՝ որպես «Նոր Թուրքիայի» ճարտարապետ և երկիրը փրկելու կարող միակ անձնավորություն։ «Նոր Թուրքիայի» պատմության խմբագրման մի օրինակի ես արդեն հակիրճ անդրադարձել եմ իմ նախորդ սյունակներից մեկում, սակայն այսօր հատուկ ուզում եմ խոսել պատմական այն կերպարի մասին, որը առանցքային դեր է խաղում մերօրյա պատմական քննարկումներում և ում մասին գրվում է բոլորովին նոր պատմություն։