Պ. Ալա­հայ­տոյ­եան հա­ւա­նա­բար չ՛անդ­րա­դառ­նար, թէ իր պա­տու­մով ու նկա­րագ­րու­թիւն­նե­րով, մա­նա­ւանդ հա­ւաք­ուած եր­գե­րուն թէ­զով ու անոնց վեր­ծան­ման ճամ­բով իր ապ­րած հա­ճե­լի պա­հե­րը, հրա՛յր­քը, ուղ­ղա­կի կը հա­ղորդ­ուին ըն­թեր­ցո­ղին, զայն կը վա­րա­կեն հե­ղի­նա­կին բերկ­րան­քով: Իսկ այդ բերկ­րան­քին աղ­բիւ­րը` նոյ­նինքն ժո­ղո­վուր­դին ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան կա­րո­ղու­թիւն­նե­րուն ար­տա­յայ­տու­թիւն­ներն են, հայ­րե­նի գիւ­ղին ու աւա­նին մէջ բնիկ ժո­ղո­վուր­դի կեն­ցա­ղին պատ­կեր­նե­րը. հոն կայ ժո­ղո­վուր­դին աշ­խա­տանքն ու պանդխ­տու­թեան մոր­մո­քը, իր մա­նու­կը քնացնե­լու պատ­րաս­տուող մօր գուր­գու­րանքն ու նոր ըն­տա­նիք կազ­մող­նե­րու հրճուան­քը, ար­տա­յայտ­ուած` եր­գե­րով ու պա­րեր­գե­րով, պա­րե­ղա­նակ­նե­րով, բնա­կա­նա­բար նա­եւ հա­յուն հա­ւատ­քի ար­տա­յայ­տու­թեամբ` աղօթ­քով: