Նրա մոտ լուցկի է լինում, թութուն փաթաթելու թուղթ, ուրիշ ոչինչ, ու շարունակում է քայլել: Հենց զգում է՝ շատ են մոտենում՝ մի լուցկի վառում նետում է և տարածություն է ապահովում իր ու հետապնդող ոհմակի միջև: Լուցկին վերջանում է, իսկ գյուղին հասնելու դեռ բավական տարածություն կա: Նա շունչը տեղն է բերում, բայց ոչ թե փախչելու համար, որովհետև գիտեր՝ վազքը մահ է: