Վարդանը սլանում էր հուզմունքով տոգորված։ Այդ հուզմունքը կատաղության էր վերածվում ամբոխի աղմուկի ահագնանալու հետ. բղավոցներ, որոնք ուղեկցվում էին պատահական կրակոցներով։ Նրա հանդուգն արարքը մաքրազերծում էր հոգին մեղքի զգացումից, որը բույն էր դրել այնտեղ հեռանալու վճիռ կայացնելուց հետո։ Նա պատրաստ էր ուրիշների համար անել այն, ինչ կարող էր։ Բլրի ստորոտում հայկական թաղի առևտրական մասում մի քանի շենքեր էին այրվում։ Մութ փողոցներում նա մի քանի թաքնվող ստվերներ տեսավ. հայեր, անկասկած, որոնք թաքնվելու տեղ էին փնտրում։ Հեռվից երկու զինվոր իր կողմն էին վազում։