Վերջապես	բոլոր	ուտելիքները	բաժանվեցին, խոհանոցի	դռները	փակվեցին, բայց	խուժանը	դեռ	չէր	արտաքսվում	և	այս նշանակում	էր, որ	տակավին	կա	մի	բան, որին	պետք	է	սպասել: Ահա	դեպի	տան	երկրորդ	հարկը	տանող	սանդուղքի	վրա հայտնվեց	Սրաֆիոն	Գասպարիչի	հանդիսավոր	կերպարանքը: Նա	հրամայեց	ծառաներին` մեկիկ-մեկիկ	մուրացկաններին թույլ	տալ	իրեն	մոտենալու: Ձեռքում	բռնած	ուներ	մի	մեծ	գույնզգույն	թաշկինակ` արծաթե	դրամներով	լի: Այրիացյալ տիկին	Ոսկեհատն	էր	կարգադրել	սեփական	դրամից	հարյուր	ռուբլի	բաժանել	մուրացկաններին` հանգուցյալի հիշատակին: