Հույները, որպես կանոն, բաղկացած էին ցրված ցեղերից, որոնց ղեկավարման ձևերը բնորոշ էին բոլոր բարբարոսական ցեղերին: Երբ հունական համայնքն առաջին անգամ հայտնվեց պատմության տեսադաշտում` առաջին օլիմպիադայի ժամանակ (776թ, Մ.Թ.Ա.), այն կանգնած էր լուրջ խնդրի լուծման առջև: Այս խնդիրն էր` ղեկավարման ծրագրի արմատական փոփոխությունը: Մարդիկ ուզում էին տոհմական համայնքից անցնել քաղաքական համայնքի, որը հիմնված է տարածքի ու սեփականության վրա, ինչը էական պայման էր քաղաքակրթություն մտնելու համար: Մի խոսքով, նրանք ձգտում էին ստեղծել պետություն` առաջինը Արիական ընտանիքի պատմության մեջ, և տարածքը դարձնել այն հիմքը, որի վրա մինչ օրս հենվում է պետությունը: Նպատակին հասնելու համար անհրաժեշտ էր ստեղծել քաղաքային համայնք` որոշակի սահմանների մեջ, տալ նրան անուն և իր սահմանների մեջ եղած ժողովրդին ձևավորել որպես քաղաքական ամբողջություն: Այսուհետ քաղաքացիի վերածված տոհմի անդամը պետության հետ կապվում էր ոչ թե տոհմի հետ իր անձնական հարաբերությամբ, այլ իր տարածքային հարաբերությամբ: