Մենք՝ չինացիներս, կյանքն ընկալում ենք միայն իր ամբողջության մեջ: Դա չի նշանակում, որ մենք կարող էինք ճանաչել այն: Բայց մենք գիտենք, որ այն ավելին է, քան մեր գործողություններից յուրաքանչյուրը և պե՛տք է ավելին լինի: Նույն կերպ, երբ որևէ հին գծանկարում գտնելով թևը և չիմանալով ոչինչ նրա մոդելի մասին, դուք գիտեք, որ այն պիտի շարունակված լինի ձեռքով, մենք էլ նույն եղանակով գիտենք, որ յուրաքանչյուր գործողությունից հետո, ինչպիսին էլ լինի նրա կարևորությունը, թաքնված կյանք կա, որ դեռ առաջարկում է իր անթիվ ճյուղավորումները: Կյանքը հնարավորությունների հաջորդականություն է, որոնց արանքում մեր հաճույքը կամ մեր գաղտնի ձգտումն է՝ ընտրել ու զարդարել… Մենք ուզում ենք, որ մեր ուղեղն ընդամենը հանդիսատեսը լինի իր սեփական խաղի, տիեզերքի անվերջ ձևափոխության: Ես գիտեմ, որ դա ձեզ անիմաստ է թվում: Խաղերը այն ստվերի, որ առաջացնում է այն ամենը, ինչ աշխարհից կարող է որսալ նրբացված միտքը և այն, ինչ ցածրաձայն նրան է առաջարկում աշխարհը, ինձ, այնուամենայնիվ, թվում են միակ ներկայացումը, որով առանց ամաչելու կարող է հետաքրքրվել քաղաքակրթված մարդը: