Եվ, ի՞նչ խոսք, խնդրում եմ ինձ ճիշտ հասկանալ, արցախցիների համար այդ օրը կրկնակի ծանր ու կրկնակի խորհրդանշական է։ Ինչո՞ւ։ Որովհետեւ մենք այս անգամ էլ (հայի ճակատագիր) Եղեռնի օրը նշում ենք երկու ոտքով նոր եղեռնի մեջ կանգնած, նշում ենք հրացանների փողի տակ, հրազենի փողի դիմաց, հառաչելով, բայց... նշում ենք։ Ամենեւին էլ չեմ ասում, թե ընկճված ենք կամ կարող են մեզ ընկճել։ Երբեք։ Ոչ մի անգամ։ Պարզապես կրկնակի ցավալի է տեսնել, թե թուրքական հրազենն ինչպես է խորհրդային զինվորի ձեռքերի մեջ նայում դեպի մեզ։ Ցավալի է։