Հետպատերազմյան տասնամյակներին հացահատիկային մշակաբույսերի տարածքները ՀՍՍՀ-ում էապես նվազել են: Այն պայմանավորված է խորհրդային կենտրոնական մարմինների որոշումների հետ, ըստ որոնց ցորենի մատակարարումներն իրականացվելու էին ԽՍՀՄ առավել ընդարձակ տարածություններ ունեցող հանրապետություններից, իսկ հայկական հողերում մշակվելու էին բանջարա-բոստանային ու այգեգործական արեւահամ գյուղմթերքներ: Այդ նպատակով կառուցվեցին ջրանցքներ, քանզի Արարատյան դաշտավայրում առանց ջրի հնարավոր չէր գյուղատնտեսական գործունեություն ծավալել: Արդյունքում արդեն 1965 թվականին հացահատիկային կուլտուրաների ոչ վաղ անցյալի 340 հազար հեկտարը իջավ 220 հազարի, 10 տարի անցՙ 170 հազարի, իսկ 1985-ին կազմեց 135 հազար հեկտար: Ասել, թե ՀՍՍՀ-ում միջին բերքատվությունը տեսանելիորեն բարձրացավ, տեղին չի լինի. ինչպես ողջ ԽՍՀՄ-ում, հացահատիկի հեկտարի միջին բերքատվությունը նվազագույն 2 տոննա էր կազմում: Նույն վիճակն էր մեզանում, որի արդյունքում հողային հսկայական կարողունակություն ունեցող երկիրը ստիպված էր ցորենի զգալի ծավալների ներկրում իրականացնել: