Ես բարձրացա իմ հինգերորդ հարկը: Ես կենվոր եմ, և մեր բնակարանում վարձով սենյակներ են: Իմ սենյակը աղքատ է ու փոքր, իսկ պատուհանս ձեղնահարկի է, կիսակլոր: Ունեմ մոմլաթապատ բազմոց, սեղան, որի վրա գրքեր են, երկու աթոռ և մի խարխուլ բազկաթոռ՝ հին, շատ հին ու մաշված, բայց վոլտերյան: Ես նստեցի, վառեցի մոմն ու սկսեցի մտածել: Կողքիս՝ միջնապատի այն կողմի սենյակում, շարունակվում էր սոդոմ-գոմորը: Այն արդեն երրորդ օրն էր շարունակվում: Այնտեղ պաշտոնաթող կապիտան էր ապրում, նա հյուրեր ուներ՝ վեց թափթփուկ. օղի էին խմում և մաշված խաղաթղթերով շտոս խաղում: Նախորդ գիշեր ծեծկռտոց եղավ, և ես գիտեմ, որ նրանցից երկուսը երկար ժամանակ իրար մազ էին պոկում: Տանտիրուհին ուզում էր բողոքել, սակայն սարսափելի վախենում է կապիտանից: Մեզ մոտ ընդամենը ևս մի կենվոր կա, փոքրամարմին ու նիհարիկ մի այրի, եկվոր, փոքրիկ ու այստեղ հիվանդություն ձեռք բերած երեք երեխաների հետ: Եվ նա, և երեխաները, մահու չափ վախենում են կապիտանից և ամբողջ գիշեր դողում են ու խաչակնքում, իսկ ամենափոքր երեխան վախից մի անգամ իսկապես ջղագարության մեջ ընկավ: Այդ կապիտանը, ես ստույգ գիտեմ, Նևսկի պողոտայում երբեմն կանգնեցնում է անցորդներին և ողորմություն խնդրում: Նրան ծառայության չեն ընդունում, բայց, տարօրինակ բան (ես հենց դրա համար էլ պատմում եմ սա), կապիտանը ամբողջ ամիսը՝ ամբողջ ժամանակ, ինչ ապրում է մեզ մոտ, զարմանալիորեն տհաճ չի եղել ինձ համար: Ծանոթությունից ես, իհարկե, խուսափեցի հենց սկզբից, ասենք, իր համար էլ ինձ հետ ձանձրալի էր ի սկզբանե, բայց ինչքան էլ նրանք գոռգոռային այնտեղ՝ միջնորմից այն կողմ, քանի հոգի էլ լինեին՝ ինձ համար միշտ միևնույնն էր: Ես նստում եմ ամբողջ գիշեր և, հիրավի, նրանց չեմ լսում՝ այն աստիճան մոռանում եմ նրանց մասին: Ախր ես ոչ մի գիշեր չեմ քնում մինչև լույս և այդպես՝ արդեն մեկ տարի: Ամբողջ գիշեր նստում եմ սեղանի դիմաց, բազկաթոռին և ոչինչ չեմ անում: Ես գիրք կարդում եմ միայն ցերեկները: Նստում եմ և նույնիսկ չեմ մտածում. այնպես, ինչ-որ մտքեր են թափառում, իսկ ես նրանց ազատություն եմ տալիս. թող թափառեն: Իսկ մոմը գիշերն ամբողջովին այրվում պրծնում է: