Բայց	տանուտեր	Օհանեսը	էփված, փորձված	մարդ	ըլելով, միրուք	ու	մազեր հազար	բանում	սպիտակացրած, հազար	չաթուչվան	կտրած՝ ծանր, ուռած կանգնել, գզրին	թամբահ	էր	անում, որ	թուրք	պատահելիս	տանի, մեկ	տեղ ղոնաղ	տա, էն	շանը	լավ	մտիկ	անի, որ	մարդի	չկծի, ու	տերտերն	էլ	մեջըները քցած	քիչ-քիչ	երիշ	արին, տուն	գնացին: Հենց	նրանք	հեռացան, մեր	ղոչաղ տղերքանց	աստղը	դուս	էկավ: