«­Զա­նոնք հե­ռո­ւէն կը դի­տէի. հե­տաքրք­րու­թիւ­նը զիս ան­հան­գիստ կ’ը­նէր… ար­դեօք այդ է­ֆէն­տի­նե­րը ո՞ւր կը տա­նէին։ ­Ձո­րա­մէ­ջը կտրե­լով ան­ցան միւս եզ­րը, ուր փոքր ան­տա­ռիկ մը բլու­րը կը զար­դա­րէ։ ­Քիչ մը ա­ւե­լի յա­ռա­ջա­նա­լով՝ ա­նոնց պե­տը ար­տա­սա­նեց քա­նի մը բա­ռեր, ո­րոնք չկրցի հասկնալ, քա­նի որ ես ա­նոնց­մէ բա­ւա­կան հե­ռու էի։ Աս­կէ ետք մար­դի­կը յար­ձա­կե­ցան է­ֆէն­տի­նե­րուն վրայ, ա­նոնց զգեստ­նե­րը հա­նե­ցին եւ բո­լո­րո­վին մեր­կա­ցու­ցին… չեմ կրնար նկա­րագ­րել այն տե­սա­րա­նը, ո­րուն ներ­կայ ե­ղայ…