«Մարզասրահը միտումնավոր միայն հաշմանդամություն ունեցող անձանց համար չենք նախատեսել. այն բոլորի համար է, որպեսզի ինտեգրումը լինի, հավասար պայմանները լինեն։ Եթե միայն հաշմանդամություն ունեցող անձանց համար լիներ մարզասրահը, նրանք , կաշկանդված կմտնեին ներս, կտեսնեին միայն իրենց նման մարդկանց: Իսկ հիմա հաշմանդամություն ունեցող անձը մտնում է հասարակական մի վայր, որտեղ մարզվում են բոլորը: Երբ տեսնում ես սայլակով մարդկանց, սկսում ես գնահատել` ինչ ունես։ Այսպիսի մարդկանց մոտ ձեւավորում ենք գաղափար, որ գնահատեն կյանքն ու իրենց ունեցածը։ Այսինքն, հիմքում երկկողմանի գաղափար ենք դրել»: