Փաշինյանը շատ ճիշտ է ասել, ու բացարձակ նշանակություն չունի, թե ինչ մոտիվներով է նա այս թեման արծարծել։ Մենք վատ ենք ապրելու այնքան ժամանակ, մինչև չձերբազատվենք պետության նկատմամբ այս աստիճան պահանջատիրությունից։ Նույն Սովետում խնդիրն այսքան սուր դրված չէր, որովհետև կար օրենք պորտաբուծության դեմ, երբ մարդը չէր կարողանում իրա ուզած գործը ճարեր, պետությունը նրան օրենքի ուժով ստիպում էր աշխատել այնտեղ, որտեղ պետությունն է ճիշտ համարում, ու դա երբեք գործարանի տնօրենի ու/կամ ցեխի պետի հաստիք չէր։ Երբ սրան հասնենք, կգա երկրորդ փուլը, երբ մարդը կսկսի գիտակցել, որ եթե ուզում է, որ պետությունն ավելի լավ պայմաններ կարողանա տալ, ապա պետությունը պետք է ուժեղ լինի ու զարգանա, իսկ դա հնարավոր է միայն, եթե անձամբ ինքն իր ներդրումն ունենա դրանում, որովհետև ինչքան ինքը շատ տա, այնքան ավելի շատ պետությունը կվերադարձնի եթե ոչ իրեն, ապա իր կողքինին, եթե ոչ կողքինին, ապա իր երեխային։ Պետությանը պետք է վերաբերվել ոչ թե որպես ծնողի, որը քեզ պետք է պահի ու փայփայի, այլ որպես երեխայի, որի ծնողը դու ես։