Եթե Վ. Սարգսյանի տեքստը հղում է հանրության պարտավորություններին, օտար երկրների հետ զուգահեռներին ու մարդկային ռեսուրսի խնդրին՝ այդպես հիմնավորելով «Ազգ-բանակ» հայեցակարգը, ապա Դ. Տոնոյանի ընկալումը մեկնարկում է բանակի փորձառությունից ու եղածի վերակազմավորման ու արդիականացման խնդրից՝ առանց մերժելու կամ գերարժևորելու Վ. Սարգսյանի մատնանշած խնդիրները։ Անձնական պատասխանատվության ու նախաձեռնողականության խնդրի հատկանշումն է, որ որակական նոր աստիճանի է բարձրացնում բանակի և պետության նոր իշխանությունների հանդեպ որդեգրած փիլիսոփայությունը և թիրախների առաջնահերթության միջոցով անձնական ու որակական նոր հորիզոններ է մատնանշում ապագայի զարգացման ծրագրերի, զինված ուժերի արդիականացման տեսլականի ու հասարակության հետ փոխլրացնող գործառույթների կենսական անհրաժեշտությանը։