Ծռված ժպիտը Վանուհին ընկալեց որպես զրույցի սկզբնամասի հիշեցում, կառչեց դրանից, որովհետև Մեսրոպին վերաբերող բոլոր հպանցիկ խոսակցությունների ժամանակ ոչ Արսենին է կարգին հասկանում, ոչ, մանավանդ, Հասմիկին.