Շատ գեղեցիկ կարելի է նկարագրել սիրտը, նրան կարելի է պճնել քաղցրահնչյուն բառերով, կարելի է նրան բոլորովին «կենդանացնել»: Սա համեմատաբար ավելի հեշտ պարտականություն է, քան բժշկինը, չէ որ ես բոլորովին մերկացրի սիրտը և ձեր առաջ բաց արեցի այդ շնորհագույն օրգանի որոշ «երկրային» հատկությունները: Սա, անկասկած, վիրավորական է, նախատինք է մարդկային սրտի համար: Խնդրում եմ, շատ եմ խնդրում ինձ ներել, խնդրում եմ չմտածել, որ բժիշկը զուրկ է նուրբ զգացումներից և «սրտից»: Քավ լիցի, քնարերգությունը բժշկին նույնքան մոտ է, ինչքան բանաստեղծին կամ նկարչին, և բժշկության ժամանակակից բուռն տեխնիզացման պայմաններում անգամ բժիշկը մնում է բժիշկ` իրեն հատուկ շատ նուրբ և վեհ զգացումներով: Բայց բժիշկը պարտավոր է, ի հատուցումն իր պարտքի, հագնել «ակնոց», հատուկ ակնոց, որպեսզի այդ միստիկայի մեջ տեսնի այն գործիքը, որն ապահովում է մարդու գոյությունը: Բժիշկը այդ ամբողջը անում է դժկամ և շատ մեծ դժվարությամբ, որպեսզի մարդկային սրտերը հնչեն առողջ, որպեսզի նրանք բաբախեն հանուն սիրո, որպեսզի նրանց հնչյունները լինեն երջանկության ղողանջներ: Առողջ սիրտ` սրան է ձգտում բժիշկը, սրտաբանը: Առողջ սիրտ, որպեսզի մարդը հոգեկան և ֆիզիկական էներգիայով լի գործի կյանքի խաղասպարեզում, որպեսզի նա լինի իր հասարակության լիարժեք անդամ: Ինչ կենսուրախ է տրոփում սիրահարվածների սիրտը, ինչպիսի երջանկություն է զգում մարդը, երբ նա զգում է իր պաշտած էակի սրտի զարկերը: Ինչքա՜ն քաղցր է հնչում նորածնի սիրտը իր մոր համար, ինչքան քնքուշ են այդ նրա կյանքի զանգերը, ինչքան գեղեցիկ է և վեհ այս ամբողջը, բայց, հավատացեք ինձ, գերմարդկային է այն երջանկությունը, որ զգում է բժիշկը, երբ մահվան դեմ դաժան և համառ պայքարից հետո մահացող սրտում լսում է հանկարծ մի խուլ հնչյուն, որն ավետում է մահվան դեմ նրա հաղթանակի մասին: Սա բարձրագույն դափնեպսակն է: