Հարիւրամեակ մը առաջ, Վահան Տէրեանի պէս հայերէնի լաւագիտակ բանաստեղծ մը կը պնդէր, թէ ո՛չ «մշակոյթ» բառը ռուսերէն կուլտուրա-յին տեղը կրնար առնել, եւ ո՛չ ալ «բանասիրութիւն»-ը՝ ֆիլոլոգիա-յին։ Այս պնդումին ձախողութիւնը բաւարար դաս չէ եղած արեւելահայերէնի խօսողներուն, որպէսզի, օրինակ, ռէալիզմը մէկ կողմ նետեն՝ յօգուտ «իրապաշտութեան», կամ օդիոզ-ը՝ «ատելի» բառին տեղ։ Ահա թէ ինչու Սեդա Մարկոսեան-Խտըշեան 15 օտարաբանութիւններու շարք մը կը բերէ իրենց հայերէն համարժէքներով, ուր բացառելով համացանցէն բացակայ երկու եզրեր, զորս կ՚ենթադրենք, թէ կը պատկանին կա՛մ Դիմագիրքի մէջ հայերէն խզբզողներու եւ կա՛մ հեռատեսիլի մէջ հայերէնը խաչողներու (սուիցիտ-անձնասպանութիւն, ֆալստրատ- վիժած փորձ) (3), ինչպէս եւ բառ մը, որուն ներկայութիւնը անկապ է (վոթչիզ-ժամացոյցներ) (4), մնացեալին համար սովորական հայերէն բառերը գոյութիւն ունին (դետալ- մանրամասնութիւն, ֆիքսացուած-