­Մեր կէ­սօ­րո­ւան ճա­շը պարզ էր. սա­ռած միս, շատ ըն­դե­ղէն եւ միայն զօր­քը սպի­տակ հաց կը ճա­շա­կէր։ ­Շու­կա­յի փու­ռե­րը միայն սեւ ա­լիւր ու­նէին։ ­Գի­շե­րը յոգ­նած՝ լո­ղա­րան կը մտնէինք մաք­րու­թեան հա­մար եւ վեր­ջը՝ ա­ղօթք ու քուն։