Բարեբախտաբար, գրքի հեղինակը՝ Ռոզմարի Հարությունյանը, կարողացել է նաեւ հետամուտ լինել իր հերոսների հետագա կյանքին։ Հավելվածից տեղեկանում ենք, որ թուրքի յաթաղանից մի կերպ փրկված Բանավշեն հետագայում իր հարսին՝ Նազան Ստեփանյանին խնդրում է, որ իր թոռան անունը, ի պատիվ Զորավար Անդրանիկի, Անդրանիկ դնի, քանի որ երբեք չի կարողացել մոռանալ այն օրը, երբ Զորավարը իր կուրծքը բացել եւ ժողովրդին ցույց է տվել մաշկին դաջված մսե խաչը։