Երբ պատմությունը դառնում է լեգենդ եւ այլաբանվում բնության երեւույթներով, ուրեմն հավերժության խորհուրդ ունի։ Վաչագան Բարեպաշտը Անահիտ թագուհու հետ ելնում է որոնելու Եղջերուին եւ խոսող ծաղկի կոկոնում ցոլանում են Մռակածում թափառող հալածականի աչքերը։ Արձակվում է Առանի աղեղը եւ կախարդական դյութանքով ցայտում է Վարարակնը։ Վերածնվում է կյանքը լեռնաշխարհում՝ բարբառելով պատգամը ճշմարտության, թե «Առանի նիզակի ծայրին է մեր գոյության աղբյուրը»։