Ընկ. ­Վա­րա­գի ա­ռա­ջին դի­տար­կու­մը կը հիմ­նո­ւի այն ի­րո­ղու­թեան վրայ, որ ա­րեւմ­տա­հայ բնաշ­խար­հը (մօ­տա­ւո­րա­պէս Ո­ւիլ­սը­նի ի­րա­ւա­րար վճռի սահ­ման­նե­րով) չ­՚ընդգր­կեր ամ­բող­ջու­թիւ­նը Օս­մա­նեան ­Կայս­րու­թեան սահ­ման­նե­րուն մէջ ապ­րող հա­յու­թեան, մինչ­դեռ «օս­մա­նա­հա­յեր» եզ­րը զայն կ­՚ընդգր­կէ ա­ռանց դժո­ւա­րու­թեան։ ­Կողմ­նա­կի յի­շեց­նենք, որ Ո­ւիլ­սը­նի ի­րա­ւա­րար վճռի հաս­տա­տած տա­րածքն ալ, իր կար­գին, չ­՚ընդգր­կեր ամ­բող­ջու­թիւ­նը ա­րեւմ­տա­հայ բնաշ­խար­հին, բայց այս քննարկ­ման հա­մար կա­րիք չկայ մտնե­լու այդ ման­րա­մաս­նու­թեան մէջ։ ­Միտ­քը յստակ է։ Յս­տակ է, բայց ոչ հա­մո­զի՛չ։