- Ինձ պատմել են 80-ականների վերջին Մոսկվայի պետական համալսարանում տեղի ունացած մի համերգի մասին, որտեղ ներկայացրել են տարբեր ժողովուրդների ազգային ստեղծագործությունները: Հայաստանը ներկայացնող Ռուբեն Մաթևոսյանը բարձրախոսով դուրս է եկել բեմ և «Հորովել» երգել: Պատմողի խոսքով` դա ֆանտաստիկ կատարում է եղել, հետո Մաթևոսյանից էլ լսել է, որ երբեք նման զգացողությամբ այդ երգը չէր կատարել: Ինքը դահլիճում նստած` մտածել է, թե ինչ վատ է, որ բազմազգ ունկնդիրը այն չի հասկանալու: Բայց չէ՞ որ այնքան ֆանտաստիկ է, չէ՞ որ դա մարդու մի զարմանալի թռիչք է, մարդու զրույցն է տիեզերքի հետ: Երգի ավարտից կես րոպե է անցնել, ոչ մի ձայն չի լսվել: Մտածել է` չհասկացան: Մեկ էլ դահլիճը պայթել է ծափերից ու բացականչություններից: Սա արդեն մարդուն ուղղված մյուս ուղերձն է, իսկ առաջինը Ուոլսթրիթից է դուրս եկել: Մերը «Հորովելն» է, մնացածներն էլ իրենցն ունեն: Մարդը պետք է հասկանա, որ այդ «Հորովելն» արժե աշխարհի բոլոր մեքենաները, ամբողջ նյութական ունեցվածքը, որովհետև սա իր զրույցն է տիեզերքի հետ: Իսկ հիմա «Հորովելի» ձայնն ուղղակի լռեցվում է, որովհետև խանգարում է փող կուտակելուն, աննորմալ հունի մեջ մտած իրենց տագնապալի կյանքին: