19 տարեկանից` 1967 թվականից` նախկին մեքենաշինական տեխնիկումում աշխատած, 46 տարի սեպտեմբերի 1-ի զանգի ղողանջի ներքո լսարան մտած, միշտ ուսանողների սերն ու հարգանքը վայելած մանկավարժս, արդեն զրկված եմ այդ բերկրանքից: Զրկված` ոչ թե տկարության, գիտելիքի պակասի, ուսանողներին լսարանում ուսանող զգալ տալու անկարողությունից, այլ մի դրածո տնօրեն Մարինե Գրիգորյանի և ԵՊՃՀ-ի Հայոց լեզվի ամբիոնի վարիչ Հասմիկ Պետրոսյանի խաղերի ու ստի պատճառով: