Հետո իրավունքի զարգացման արդյունքում մարդիկ հասկացան, որ այս պրակտիկան ոչ այլ ինչ է, քան թագավորի կողմից օրինականացված թալան, իսկ իքնասպանությունը կամ դրա փորձը հանցագործություն չէ, այլ մարդու ազատ ընտրություն, ինչը ընդունվում է մինչ օրս։ Պետությունը պարզապես իրավունք չունի մարդուն արգելելու իր մարմին ընդունելու որևէ նյութ, անկախ նրա առողջությանը կամ կյանքին հնարավոր բացասական ազդեցությունից։ Անգամ ամենամահացու թույների օգտագործումն օրենքով արգելված չէ, իսկ քանի որ թմրանյութն օրենքով արգելված է, այն դժվար ճարելու արդյունքում թանկ է, իսկ մարդիկ օգտագործում են օրինական, հետևաբար էժան այլընտրանքներ, օրինակ՝ բենզին (շատերս լսած կլինենք բենզինիստների մասին, ովքեր շատ կարճ կյանք ունեն մի քանի տարի բենզին օգտագործելով)։