Բայց մեր հերոսը, ի հեճուկս այդ ամենի, պճնված է ինչպես նորահարս, բեղերն ոլորել է, ցցել վեր, ափեցրել է երկար եղունգ և փողկապն էլ այնպիսին է, որ մեր պապերը երազներումն էլ չեն տեսել: … Բայց կա և ամենադժվարը, նա իրեն վարժեցնում է այն ուտեստներին, որոնցով կերակրում են կայարաններում՝ իր ամբողջ զայրույթը թափելով խոզի մսի վրա. գոնե կատարվեր մեր հերոսի անեծքի թեկուզ կեսը, որը նա ուղղեց խոզերի հասցեին, երբ այդ օրն առաջին անգամ խոզի միսը բերանը տարավ: Դա դեռ ոչինչ, նա ձեռք քաշեց իր կյանքից, երբ սկսեց ուտել խեցգետին…