Այս փաստարկն ու լացակումած ձայնը համոզեցին Պետրիին, որ այս անգամ այդ մարդը ճշմարտությունն էր ասում։ Նա իրեն ուղեկցել տվեց դեպի այն վայրը, ուր Շաքիը Իսմայելին՝ իրականում Վարդան Պալյանին, թողել էին ոստիկանները, կարծելով, որ նա մեռած էր։ Անձրևը լվացել էր արյունն ու ոտնահետքերը։