Վարդանը ազդված էր։ Ցնցոտիներով ծածկված այդ երեխան, որը չուներ այլևս ո՛չ րնտանիք, ո՛չ էլ օթևան և վերապրում էր ողորմություն խնդրելով, իր ժողովրդի ճակատագրի արտացոլումն էր։ Վարդանը չէր կարող իրեն վարկաբեկել՝ գթասրտություն ցուցաբերելով այդ երեխայի նկատմամբ, այդուհանդերձ, չէր կարող նաև շարունակել ճանապարհը փոքրիկ մուրացկանին թողնելով ճամփեզրին։ Սայլը կանգ էր առել ոչ հեռու, և գործընկերները շտապելու նշաններ էին անում։ Նա վազելով մոտեցավ Փաշազադե Շահիր Միթադին, որն անհամբերություն էր ցուցաբերում, և հարցրեց.