Բայց դեմագոգիան այսքանով չի ավարտվում։ Մարուքյանն իր հոդվածը եզրափակում է ընդդիմությանը վերահկման, փոխզսպման եւ հավասարակշռման գործառույթներ տրամադրելու անհրաժեշտությունը շեշտադրելով։ Փաստորեն համակարգային ընդդիմադիրի կարգավիճակ ունեցող պատգամավորը ցանկանում է էլ ավելի խորանալ համակարգի մեջ։ Դառնալ հավերժ ընդդիմություն՝ վերահսկելի ու կառավարելի, իսկ միակ լիազորությունը պետք է լինի խոսելը, գործնական հիմքից կտրված և օդում ցրվող ճայթրուկի պես։ Ահա սա է Մարուքյանի պատկերացրած ընդդիմությունը։ Ավելի շուտ դա արդեն ընդդիմություն էլ չէ, այլ՝ բյուրոկրատների ինչ-որ խումբ, որի միակ գործառույթը իշխանություններին մեղմ քննադատելն է՝ անվնաս ու անհետևանք։ Հենց այս վտանգի մասին էինք խոսում ամենասկզբում, քանի որ «ընդդիմադիր» բյուրոկրատներն են հենց հակաիշխանական պայքարի ամենամեծ հակառակորդները։ Էդմոն Մարուքյանն ու «Լուսավոր Հայաստան»-ը փաստորեն հենց այդ կարգավիճակում են՝ բոլոր այն բյուրոկրատների պես, որոնց միակ մոտիվացիան կլիենտիզմն է ու «պատրոնի» համար ճանապարհ հարթելը։ Ընդդիմադիր բյուրոկրատների միակ ու բացառիկ պատրոնն, ինչպես գիտենք, Սերժ Սարգսյանն է։