Արտայայտուած միտքը այնքա՜ն պարզ է եւ իմաստուն: Գրողի տաղանդաւոր կամ հանճարեղ ըլլալը անմիջապէս չի գիտցուիր, ան նախ պէտք է գրէ, հնարաւորութիւն ունենայ գրելու, տպագրուելու, հասնելու ընթերցողին, ընթերցողն ալ հասնի գրողին: Բայց ինչպէ՞ս գրողը պիտի հասնի ընթերցողին եւ փոխադարձաբար, երբ հայ գրողին գիրքը լոյս կը տեսնէ 100, 200, բախտաւոր պարագային 400 օրինակով: Այդ գիրքերը ընդհանրապէս նուէր կը տրուին: Գրող մը, Ս.Կ., կ’ըսէր, որ իր գիրքերէն մէկ տոլար չէր գանձած, ուրիշ մը կ’ըսէր, որ գիրքը ոչ միայն նուէր պիտի տանք, այլ դրամ ալ պիտի տանք որ կարդան…