Ալևիական ինքնության քննարկումների այս բուռն գործընթացը Թուրքիայի ազգայնականների կողմից հակահարված ստացավ 1993թ. հուլիսի 2-ին Սվազ (Սիվաս) քաղաքի «Մադըմաք» հյուրանոցում տեղի ունեցած պայթյունովն որտեղ ալևի մտավորկանների կողմից կազմակերպվել էր մշակութային փառատոն: Զոհվեցին 37 ալևի մտավորականներ և հյուրանոցի 2 աշխատակից: «Մադըմաք» հյուրանոցում ալևիական մշակութային փառատոնի օրն իրականացված պայթեցումը, ալևի մտավորականների զոհվելն ուղեկցվեց իշխանությունների կողմից 1993-1994թթ. Դերսիմի ալևիների լեռնային բնակավայրերի բնակչության բռնի տեղահանությամբ: Դրանք այն բնակչներն էին, ովքեր կենդանի էին մնացել 1938թ. Դերսիմի բնակչության ջարդերի ժամանակ և ում նախնիների մի մասը ջարդերից հետո կարողացել էր վերադառնալ հայրենի բնակավայրերը, վերականգնել ավանդական էթնո-ցեղա-կրոնական կապերը և ալևիների կյանքի ավանդական մշակույթի շարունակականությունը: Տեղահանվածներին արգելվեց հետագայում վերադառնալ ժանդարմերիայի կողմից վերահսկվող իրենց բնակավայրերը[4], նրանց բնակարանները քանդեցին: Արդյունքում Դերսիմում նույնիսկ պարզ գոյատևելու հնարավորությունները կորցրած մարդկանց զգալի մասը հայտնվեց Թուրքիայի զանազան քաղաքներում, մի մասն ապաստան գտավ Եվրոպայում, հատկապես՝ Գերմանիայում, և Դերսիմում ալևիական վերասոսնձվող հավաքական «մենք»-ի թե մշակութային, թե «ինքնության» վերաձևավորումները կրկին մտան անորոշության դաշտ: