Վերջերս հաճախ են տարբեր ժամանակների ֆուտբոլիստներին համեմատում և այդ համեմատության արդյունքում փորձում գտնել բոլոր ժամանակների լավագույն ֆուտբոլիստին: Հիմնականում համեմատության թիրախ են դառնում Մարադոնան, Պելեն, Ռոնալդոն (բրազիլացին), Մեսսին և այլք: Ի սկզբանե կարելի է արձանագրել, որ նմանատիպ բանավեճերը անարդյունք են, այսինքն` քիչ թե շատ որևէ օբյեկտիվ համաձայնության հնարավոր չէ հասնել, քանի որ հաշվի չեն առնվում մի շարք կարևորագույն գործոններ: Առաջին հերթին պետք է փաստել, որ ֆուտբոլը քարացած սպորտաձև չէ, այն մշտապես փոփոխվում է և զարգանում: Այս տեսանկյունից չափազանց բարդ է 2010-ական թթ. ֆուտբոլիստներին համեմատել 1990-ականների. ֆուտբոլիստների հետ, իսկ վերջիններիս էլ համեմատել 70 և 50-ականների խաղացողների հետ: Իհարկե համեմատել կարելի է, բայց դրանց դիտարկել նույն հարթության վրա և եզրահանգումներ անել` անթույլատրելի է, քանի որ, ինչպես վերևում նշեցինք, ֆուտբոլը և դրա փիլիսոփայությունը մշտական փոփոխությունների շղթայի մեջ են: Դա նույնն է, երբ Կարլոս Մեծի տերությունը, Կապետինգների Ֆրանսիան և Բուրբոնների ժամանակաշրջանը մեխանիկական համեմատության ենթարկենք` առանց հաշվի առնելու ժամանակաշրջանների առանձնահատկությունները, արտադրողական ուժերի, սոցիալ-տնտեսական հարաբերությունների տարբերությունները և այսպես շարունակ: Այս տեսանկյունից անիմաստ է Պելեին, Մարադոնային, Ռոնալդոյին և Մեսսիին մեխանիկական համեմատության ենթարկել, որոշել, թե ով է նրանցից ուժեղագույնը և այս ամենը առանց ֆուտբոլի փոփոխվող առանձնահատկությունները հաշվի առնելու: