Հեռվում կապտին տվող լեռների կողմը շարժվելով, Վարդանը հիշեց այն, ինչի մասին հրաժարվեց խոսել Մարոյի հետ։ Հեռանա՜լ։ Ինչպես այն հայ ընտանիքը մի քիչ առաջ։ Նրանք շատ իրեր էին իրենց հետ տանում։ Չի կարելի փախչել այնպես, կարծես տեղափոխվելիս լինես։ Ավելին, նրանք դեպի հարավ էին գնում, հենց այն ուղղությամբ, որը նախատեսված էր «տեղահանության» համար։ Ոչ, պետք էր փախչել գիշերով, վերցնելով միայն կենսականորեն անհրաժեշտ իրերը, և շարժվել դեպի հյուսիս։ Նույնիսկ այդ դեպքում ոչինչ կանխատեսել հնարավոր չէր։ Բանակի կողմից վերահսկվող վատ ճանապարհներ, ավազակների կողմից վերահսկվող գյուղական շրջաններ։ Զինվորական համազգեստը կպաշտպաներ միայն որոշ ժամանակ, քանի որ իրեն կսկսեին փնտրել որպես դասալիքի։