հետաքրքրասեր մեկը լինեիր, կհարցնեիր: Եվ գուցե հենց դրա համար, որ չես հարցնում… Չգիտեմ, չգիտեմ… Պատմե՞լ թե ես ուր եմ գնում, ինչո՞ւ… Գուցեև, գուցեև… ինքս ուզենամ: Ինչո՞ւ, չգիտեմ թեպետ այդ «ինչուի» պատասխանը երևի մարդ-արարածի էության մեջ է. ոչ ոք չի ուզում, որ կորչի իր պատմությունը: Վտանգավորն այն է, որ դու գրող ես և հանկարծ… Ասենք, դուք գրողներդ ավելի գերադասում եք կյանք հորինել, հերոսներ հորինել: Հորինածը թաց կավ է, հեշտ է ենթարկվում ձեր գրչի հրամաններին: Բայց մի՞թե հնարավոր է կյանք հորինել: Կյանքն անսպասելի է, որովհետև ամեն մարդ՝ անքննելի, փակ մի աշխարհ է և միշտ չէ, որ հասկանալի է նույնիսկ… ինքն իրեն: