Թա­թուլ ծ. Վար­դա­պետ Անու­շեան ալ «Ակօս»ին փո­խան­ցեց ուխտագ­նա­ցու­թեան մա­սին իր մտա­ծումնե­րը։ Անու­շեան նախ կա­րեւոր հա­մարեց երեք տա­րուայ ընդհա­տու­մէն ետք դար­ձեալ պա­տարագ մա­տու­ցե­լու երե­ւոյ­թը։ «Պե­տական հա­մակար­գը մեծ փո­փոխու­թիւններ ապ­րած էր եւ ներ­կայ վար­չա­կան­նե­րը բա­ւական բծախնդիր աշ­խա­տած էին արա­րողու­թեան պատ­շա­ճու­թեան մէջ կա­յանա­լուն հա­մար։ Իմաս­տա­լից էր Մշա­կոյ­թի նա­խարա­րի ներ­կա­յու­թիւնը։ Կու­սա­կալը դար­ձեալ շատ մար­դա­սէր անձնա­ւորու­թիւն մըն է, որ մեծ յար­գանք ու­նի տար­բեր դա­ւանանքնե­րու նկատ­մամբ։ Շատ կար­գա­պահու­թիւն տի­րեց ամ­բողջ արա­րողու­թեան ըն­թացքին։ Նոյ­նիսկ պի­տի հա­մար­ձա­կիմ ըսե­լու, թէ այդ կար­գա­պահու­թեան խան­գա­րուե­լու պատ­կերներն իսկ ու­րա­խացու­ցիչ էին, քա­նի որ ծնունդ կ՚առ­նէին բազ­մութեան հե­տաքրքրու­թե­նէն։ Բան մը, որուն միշտ կա­րիքը ու­նի եկե­ղեցին»։