Դուք ես եմ: Դուք կաք այնչափ, որչափ իմ կամքն է արտոնել ձեր անցողիկ գոյատևումը: Մի՛ խոսեք, անգամ մի՛ շշնջացեք, երբ ես ներկա եմ հացի սեղանին կամ հանրային ասպարեզներում: Խոսել կարող եք միայն իմ ամենամյա հոբելյանների կամ այլ վեհաշուք մեծարումների հարթակներում, երբ ձեր տկար գոյությունն այս աշխարհում արդարացվում է իմ մեծ ներկայությամբ: Իմ խոսքերում ձեր հայտնած մտքերը մի՛ փնտրեք, թե իբր դուք եք դրանք երբևէ ասել: Չե՛ք ասել, թշվառականնե՛ր, ընդամենը որսացել եք մտքինս ու ուսուցիչ տեսած մանկան պես անվարժ թոթովել՝ այդպես էլ անհաղորդ մնալով ասածներիդ իմաստության ակունքին, որը ե՛ս եմ դարձյալ: