Իսկ այդ շրջանում երևանյան գողտրիկ սրճարանները հյուրընկալում էին Կոստան Զարյանին, Սվյատոսլավ Ռիխտերին, Մարտիրոս Սարյանին, Շառլ Ազնավուրին, Երվանդ Քոչարին, Հարություն Կալենցին, Մստիսլավ Ռաստրապովիչին, Դմիտրի Շոստակովիչին, Ալեքսանդր Մելիք-Փաշաևին ու նրանց արարած մարդկային բաց, տրամադրող տարածքներում ծավալվում էր տաք, մտերմիկ զրույց՝ ստեղծելով հումորի և բարյացակամության մթնոլորտ: Այդ ամենը վերածվում էր թրթիռի պես ինչ-որ մի բանի, որ կոչվում է ներշնչանք: Երիտասարդ նկարիչներից ամեն մեկն իր կերպարներն, իր գործն ստեղծելու այդ թրթիռն յուրովի էր որսում: Հասունությունն անխուսափելի էր, և Ռոբերտը համբերությամբ էր զինվում մեզ պարգևելու իր փայլուն արվեստը՝ գեղեցիկ նկարելով իր գեղանկարչության այբուբենը: Այբուբենը բարձրագույն մաթեմատիկա չունի, բայց դրանից առավել մեծ մի պահանջ է դնում՝ անհրաժեշտ է կազմել բառեր, ցուցաբերելով հազվադեպ կարողություն վրձնի կամ մատիտի ծայրով որսալու այն, ինչն ավելին է, քան գույնը, ավելի է, քան զարմանքը, ավելին է, քան սրտի բաբախը, բայց և նվազ, քան իմացության բերկրանքը… Եվ եթե ինքս ինձ հարց եմ տալիս, թե ո՞րն է Ռոբերտ Էլիբեկյանի կամերային գեղանկարչության էությունը, ապա անմիջապես հիշում եմ լռելյայն ուրախության աշխարհը, գեղեցկուհիներին, որոնց ժպիտը ցանկալի է, ինչպես իրիկնային մաքուր երկնակամարի աստղերի լույսը: Ի՞նչն է հարազատ նրան քաջարյան պարսիկները, Բաժբեո՞ւկը, Վատտո Տյոպոլոն, թե՞ Բուշեն, վարդագույն Պիկասո՞ն՝ մշկենու նուրբ բուրմունքով, թե՛ կարոտին, թե՛ պատանեկան անձկությանը, եթե անգամ վաղուց ես հատել քառասունի սահմանագիծը: