— Հեռացի՛ր, ի	սեր	աստծո, դո՛ւրս	եկ, ես	չեմ	կարողանում	քեզ	սառնարյուն	տեսնել	իմ	տանը, — ասաց	նա	գրեթե շնչասպառ, — գլուխս	պտտում	է, աչքերս	մթնում	են: Պատրաստ	եմ	այս	ձեռներով	խեղդել	քեզ	էլ, նրան	էլ, բայց	ի՞նչ օգուտ... Կորե՛ք	և	ինչ	ուզում	եք	արեք... դուք	միմյանց	արժանի	եք...