Առավոտյան հանգստյան տան ճաշարանում լուսանկարչական ապարատը ձեռքիդ ինձ էիր սպասում: Ողջույնիս տեսախցիկի կոճակի սեղմումով պատասխանեցիր, ներողությանս՝ ևս, արդարացումս մի քանի կադր արժեցավ, կողքիցդ նեղսրտած անցնելիս էլ կադրերի լույսերն ու ինձ այնքան սիրելի ապարատի մեղմիկ շրխկոցը ուղեկցեցին: Հետո ստվերս դարձար: Պարտեզում, միջանցքներում, սենյակի դռան հետևում, պատշգամբիս տակ, տասնյակ, հարյուրավոր, ապա հազարավոր քարացած րոպեներ իմ կյանքից: Ես նույնիսկ սկսեցի սպասել այդ շրխկոցներին, երբեմն նույնիսկ դանդաղեցնում էի գործողություններս, որ հասցնես: Դու շնչասպառ ես, դու չես կարող ոչ մի վայրկյան կորցնել ինձնից: Ցասումի ու հեգնանքի ահռելի պարկերը թափեցի գլխիդ, պարզվեց՝ դու դա ավելի ես սիրում: Աշխարհի ամենաթունոտ նետերը սիրտդ խրեցի, ասացիր՝ էլի: Այս անծանոթ քաղաքի որ պուրակում ու ճամփեզրին հայտնվեմ՝ հետևում ես: Հանձնվում եմ: Հիմա առանց քեզ ուղղակի անհնար է ապրել, դու պիտի միշտ կողքիս լինես, որ շարունակես հիանալ ինձնով: