Կինը նրան ընդմիջեց հրամայական շարժումով, չցանկանալով շնորհակալության խոսքեր լսել։ Դեբորա Լանգլեն չէր սիրում, երբ ուրիշները պարտավորված էին զգում իր հանդեպ, ինչպես նաև չէր սիրում, երբ իրեն գովում էին նվիրվածության և գթասրտության համար։ Նրան թվում էր, որ հակառակը, ինքը երբեք չէր անում այնքան, որքան պետք էր անել, և որ ինքը չէր կարողանում լինել իր կոչման բարձրության վրա։ Սակայն արդեն տասներկու տարի էր, ինչ իրեն անմնացորդ նվիրել էր դժբախտների վիճակը թեթևացնելու և Հիսուսի հավատքը տարածելու գործին։