Բայց ինչքան էլ այն փոքրիկ թվար, պարզվում է` լավ էլ փոշի էր կուտակվել ու մտել սրտե տնակիս ամենամութ, ամենախորը անկյունները։ Իսկ ես վախենում եմ մթությունից՝ մարդկային մթությունից, նույնիսկ սեփական: Գիշերն անգամ այնքան մութ չէ, որքան մարդը։ Ոչ էլ ձեռքս սիրտ արեցի մտցնել այդ խորը անկյունները, չուզեցա ևս մեկ անգամ ցավեցնել ինձ` նմանվելով մյուսներին: Քանի որ միշտ փորձել եմ ինքնուրույն մաքրվել, բայց իրականում ավելի ու ավելի եմ խորացրել այդ կույտն իմ մեջ։