Չորրորդ սերնդի կործանիչների ստեղծման պահանջներն ամերիկացիները սահմանեցին հիմնականում «ՄիԳ-21»-ի հետ վարած մարտերից կատարած եզրակացությունների վրա։ Աշխարհում ոչ մի կործանիչ այնքան մեծ հետք չի թողել հաջորդ սերնդի կործանիչների զարգացման վրա, որքան, «Ռուսական բալալայկան», որը արտադրվել է ռեակտիվ կործանիչների համար ռեկորդային խմբաքանակով` ավելի քան 15 հազար օրինակով։ Մինչ օրս արտադրվում է Չինաստանում, որտեղ նրա հիման վրա ստեղծվել են նաև այլ տեսակի կործանիչներ։ Ռուսաստանում ևս 1993թ. ստեղծվեց նոր սերնդի կործանիչ «ՄիԳ-21-93»-ը, որը կարող է պայքարել ժամանակակից կործանիչների հետ։ «ՄիԳ-21»-ը խորհրդային և վարշավյան պետությունների հիմնական կործանիչի էստաֆետը նորից փոխանցեց իր փոքր եղբորը` «ՄիԳ-23»-ին, որը ԽՍՀՄ-ում թևերի նետաձևությունը փոփոխող առաջին ինքնաթիռն էր։ Նոր կործանիչը փորձ էր համատեղել «ՄիԳ-21»-ի հատկանիշները ամերիկյան «Ֆանտոմ»-ի հետ, որը իր բազմանպատակությամբ գերել էր շատերին։ Նոր կործանիչն իր ստեղծման պահին օդային մարտի գերազանց մարտիկ էր։ Շուտով սա ապացուցվեց մերձավորարևելյան մեկ այլ պատերազմի ընթացքում։ Սակայն ամերիկացիները, որ արդեն մի քանի տասնամյակ էր, ինչ միայն պաշտպանվողի դերում էին, ձեռք առան անհապաղ միջոցներ և ստեղծեցին հիանալի կործանիչներ` «Ֆ-15 Էյգլը»-ը և «Ֆ-16 Ֆայթինգ Ֆալքոնը»։ Միևնույն ժամանակ, Միկոյանն ստեղծել էր մի այնպիսի մեքենա, որն այդ ժամանակաշրջանում ընդունված ոչ մի չափանիշի մեջ չէր տեղավորվում և համաշխարհային կործանիչաշինության համար առանձին թեմա էր ներկայացնում։