Մի ժամանակ կասկածում էի, թե բաց հասարակության հայեցակարգը համաշխարհային անվտանգության ճարտարապետության համար չափազանց հարմար հիմք է հանդիսանում, որովհետև դա ոչ միայն ժողովրդավարություն է հաստատում, այլև վարքագծի որոշ ընդհանուր սկզբունքներ: Միլոշևիչի վարքագիծն, օրինակ, այդ սկզբունքներին համապատասխան չէ: Բաց հասարակության հայեցակարգն ինձ անկասկած հնա-րավորություն տվեց համարյա անսխալ առաջնորդվելու իմ ձեռնարկումներում: Բայց այն իր խորքում մի ներհուն թերություն ունի` չի գործի, մինչև մարդիկ չհավատան: