Մարոն ժպտաց և չկարողացավ թաքցնել հուզմունքը։ Գիշերը նրանց միջև հաստատված մտերմությունն անհայտացել էր առավոտյան նախաճաշի եկած Տիրանի հայտնվելուց հետո, և նրանք նորից օտար էին։ Այդուհանդերձ, չնայած իր զուսպ և սառը կեցվածքին, Մարոն երջանիկ էր Վարդանի վերադարձի համար։ Առաջին օրվա համար դա բավարարում էր Վարդանին։ Նա կկարողանար անսահման համբերություն ցուցաբերել, որը, ինչպես նա գիտակցում էր, անհրաժեշտ էր իրենց պարագայում։ Նա համբուրեց Մարոյի այտերը, հարցնելով, թե ինչպես էր նա։ Մարոն ցույց տվեց կնքված և հասցեագրված ծրարների կույտը գրասեղանի անկյունում։