մեկն էր Ասյան: Աչքերում մարմանդ շողում էր ինքնաոչնչացման այդ դառը գրավչությունը: Բնավորությամբ որքան նման էին իրար, այդքան տարբեր աշխարհայացքներ ունեին: Զելիհա մորաքույրը հստակ տեսնում էր, որ Ասյան նման չէր իրեն, գեղեցիկ չէր, հավանաբար' երբեք էլ չէր լինի: Ոչ թե նրա համար, որ մարմնի կամ դեմքի մեջ ինչ-որ տարօրինակություն կար. իրականում առանձին-առանձին վերցրած ամեն ինչ համաչափ էր հասակը, քաշը, գանգուր սև մազերը, ծնոտը, բայց այդ ամենը միացնելիս ընդհանուր մի անհամաչափություն էր նկատվում: Տգեղ էլ չէր, ընդհանրապես տգեղ չէր: Միջակ դուրեկանություն ուներ: Նայելը հաճելի էր, բայց նայողի հիշողության մեջ չէր տպավորվում: Դեմքն այնքան սովորական էր, որ առաջին անգամ տեսնողներին թվում էր, թե դրանից առաջ հանդիպել են: Այդ պատճառով «գեղեցիկ»-ի փոխարեն առնվազն կարող էր արժանանալ «հաճելի» հաճոյախոսությանը: Դա, իհարկե, լավ էր, միայն մի առարկություն կար. կյանքի այս փուլում Ասյան հաճելի չէր, գեղեցիկ լինելու ճանապարհին էր: Իրականում «հաճելին» վերջին բանն էր, որ կցանկանար լսել իր մասին: Քսան տարի անց սկսելու էր իր մարմնին այլ աչքով նայել: Ասյան այն կանանցից է, որ եթե ոչ երիտասարդ, ապա միջին տարիքում բավական գրավիչ են լինում: Իհարկե, եթե մինչ այդ ապրի...