Երկրորդ գործոնը իսլամականն էր։ Եթե հետևենք հեղաշրջման փորձից հետո Թուրքիայից ստացվող լուսանկարներին և տեսաձայնագրություններին, ապա դրանցում աչքի կզարնեն իսլամական խորհրդանիշները, իսլամական կոչերը և կրոնական հագուստով ու արտաքինով մարդկանց բազմությունը։ Հեղաշրջումը տապալելու համար փողոց դուրս եկած մարդկանց մի զգալի մասը հրապարակ էր եկել կրոնական կարգախոսներով։ Էրդողանը և իր Արդարություն և զարգացում կուսակցությունը (ԱԶԿ) իսլամական կողմնորոշում ունի։ Սեփական մուսուլմանական գերակա ինքնություն ունեցող մեծաթիվ հետևորդներին մոբիլիզացնելու համար իշխանությունները գնացին շատ ազդեցիկ մի քայլի. խախտելով գիշերային աղոթքի ժամը՝ Ստամբուլի, Անկարայի և այլ մեծ ու փոքր բնակավայրերի հազարավոր մզկիթների մինարեթներից իմամները սկսեցին աղոթքը, որին անմիջապես հետևեցին կոչեր դեպի հավատացյալները՝ դուրս գալ փողոց և տեր կանգնել սեփական երկրին, ժողովրդավարությանը։ Հետաքրքրական է, որ իմամների կոչերում նույնպես հղում էր արվում ժողովրդավարությանը՝ որպես գերակա նպատակ։ Սա թուրքական իսլամի տրանսֆորմացիայի ևս մեկ նշանն է։ Միևնույն ժամանակ, որոշ մզկիթներից հնչեցին ավելի ծայրահեղ կոչեր՝ «դուրս գալ ջիհադի (սրբազան պատերազմ անհավատների դեմ – Վ.Գ.) հանուն Ալլահի, չմնալ տներում»։ Ակնհայտ է, որ այս հնարքը շատ արդյունավետ գտնվեց իշխանությունների համար։ Սա ևս կարևոր նորություն է թուրքական քաղաքական կյանքի համար. առաջին անգամ բացահայտ ու անպատիժ կրոնը օգտագործվեց քաղաքական նպատակներով։[3] Սա նշանակում է, որ վերջնականապես փոխվեց քեմալական Թուրքիայի ևս մեկ գլխավոր սկզբունք. կրոնի բացակայությունը քաղաքական դաշտից այլևս մնում է որպես պատմական իրողություն, բայց ոչ իրականություն։