Երբ մարդու բանականությունը կռվում է զգացմունքների դեմ, նշանակում է, որ մարդը անհավասարակշռված է և ունակ չէ կարգավորելու իր զգացմունքները, բանականությունը և այլն: Չեմ ուզում այդ մարդկանց թույլ համարել, որովհետև թուլությունը, թուլամորթությունը շատ ավելի լուրջ թերություններ են, քան հոգևոր անհավասարակշռությունը: Սոցցանցերում հաճախ ենք հանդիպում նկարների, որոնց պարունակությունը այսպիսի մի բան է` սիրտը ոչնչացնում է ուղեղին և գնում ու անում իր ուզածը: Համենայնդեպս, իմ դեպքում, չի գործում շատերի համար աքսիոմ հանդիսացող այդ միտքը: Իմ սիրտն ու ուղեղը բավականին ներդաշնակ են և երբեք կարիք չի լինում այդ երկուսից որևէ մեկին չեզոքացնել, որպեսզի անեմ այն, ինչ ուզում եմ: Միգուցե գա ժամանակ, երբ հարկ լինի հետևել կամ բանականությանը, կամ զգացմունքներին, բայց հիմա դեռևս հարկ չկա այդպիսի դժվար ընտրություն անելու: Սկսեցի աֆորիզմով, ավարտեմ աֆորիզմով, միայն այս անգամ հեղինակը Մահաթմա Գանդին է: