Արսեն Արամյանը, որ հիսունն անց, նիհար կազմածքով տղամարդ էր, բնակվում էր դիմացի` խորդանոց հիշեցնող փոքրիկ սենյակում: Կինը մահացել էր երեք տարի առաջ, ու այդ պահից սկսած` նրա կյանքը վերածվել էր երկարուձիգ ու անիմաստ օրերի շարանի: Ժամանակին Երևանի ամենահայտնի դերձակը, որի մշտական հաճախորդներն էին քաղաքի բոլոր հայտնիները, այժմ բոլորովին այլ կյանքով էր ապրում: Այն քչերից մեկը, որի հետ նա շփվում էր, Նոյն էր` Արտավազդ և Կարինե Ստեփանյանների մինուճար որդին, ում 23-ամյակը լրանալու էր մեկ ամսից: Ամուսինները մի քանի տարի առաջ, կարծես իրար զգալով և միաձուլված լինելով, մահացել էին ամիսների տարբերությամբ` երկուսն էլ ծանր հիվանդությունից: Նոյը, ով այդ ժամանակ նոր էր ավարտել համալսարանը, ծնողների մահից հետո սկսեց ավելի ու ավելի հազվադեպ դուրս գալ տանից, մինչև որ մի օր հայտնաբերեց, որ արդեն վաղուց չի կարողանում բնակարանի 4 պատերից դուրս գալ: Արսենը, որ տղային արտաքին աշխարհի հետ կապող միակ օղակն էր մնացել, ամեն օր ապարդյուն փորձեր էր անում նրան դուրս հանել բնակարանից, գոնե մի կարճ ժամանակով զբոսնել հետը բակում կամ փողոցից այն կողմ ընկած գեղեցիկ բարդիներով պուրակում: Սակայն ամեն ինչ ապարդյուն էր: Արամյանն անգամ բժիշկ կանչեց Նոյի մոտ, ով, մի քանի րոպե զրուցելով տղայի հետ, եզրակացրեց` Նոյի մոտ ագորաֆոբիա էր ձևավորվել: Բժշկությունը դա բացատրում է որպես վախ բաց տարածություններից (հրապարակներ, փողոցներ և այլն): Տղան օրերով փակված էր բնակարանում, որի պատուհանները բացվում էին դեպի Ամիրյան փողոցի ամենաբանուկ մասը: Արևն իր ճառագայթներով օրվա մեջ միայն 1-2 ժամ էր կարողանում ամբողջությամբ ներս թափանցել` ողողելով սպիտակ պատերն ու ընդամենը 2,10 մետր բարձրություն ունեցող առաստաղն իր ջերմությամբ: Մյուս ամբողջ ժամանակ Նոյի առջև լուսամուտից բացվում էր կամ ամպամած երկինքը, երբ անձրևի մոտալուտ թափքը փողոցից ավլում էր կանգառում գոյացած մարդկանց կուտակը, կամ էլ ուղղակի զգացվում էր արևի ներկայությունը հեռվում մի տեղ, սակայն սենյակում այն չկար: