Այստեղ յստակօրէն կը տեսնենք թէ Իթթիհատականները խուսափելով Յունաստանի պետութեան միջազգային գետնի վրայ յարուցելիք աղմուկէն, փոխանակ ցեղասպանութեան դիմելու աքսորելով ազատած են յոյներէն։ Իսկ հայերը միջազգային զօրակցութիւն մը չունէին իրենց ետին։ Հայեր 1894-ին, Սասունի դիմադրութեան ժամանակ, 1896-ին Օսմանեան դրամատան դէպքէն ետք կամ 1909-ին Կիլիկիայի կոտորածով՝ զանգուածային սպանդներու ենթարկուեցան եւ միջազգային հասարակութիւնը լռութիւն պահեց։ Այստեղ յիշենք Հիթլէրի նշանաւոր ճառախօսութեան մէջ գործածած «Ո՞վ կը յիշէ հայոց ցեղասպանութիւնը» նախադասութիւնը։