Քերիմը եկավ ադամամութին։ Նա ուրախացավ, որ վիրավորը սթափվել էր։ Հակված ուսերը, կորացած մեջքը, նոսրացած մազերը ծերացնում էին նրան, սակայն նրա անկեղծ ու պայծառ աչքերը լի էին պատանեկան միամտությամբ։ Չէր կարելի ասել, որ գեղեցիկ էր, սակայն նա անմիջապես համակրանք էր հարուցում։ Վարդանը սեղմեց նրա ձեռքը՝ հայտնելով իր երախտագիտությունը։