1918-20 թվականներին Բաղրամյանը շարունակում էր ծառայել հայկական առաջին գնդում,որը տեղադրված էր Ալեքսանդրապոլում:Ահա այստեղ էլ երիտասարդ սպան ծանոթանում է իգական գիմնազիայի ավարտական դասարանի աշակերտուհի Թամարա Սարգսյանի հետ:Օրիորդը Ագուլիսից էր,ապրում էր հորեղբոր տանը:Փոխադարձ համակրանքը փոխվում է ջերմ սիրո,և կարծես հեռու չէր նրանց ընտանիք կազմելու օրը,սակայն սիրահարներին վիճակված էր լուրջ փորձության դիմակայել:1919 -ի գարնանը Թամարան,գիմնազիայի դասերն ավարտելով,գնում է Նախիջևան՝ծնողների մոտ:Բաղրամյանը հուսով էր,որ նա աշնանը կվերադառնա,սակայն Նախիջևանում մուսաֆաթականները խռովություն են բարձրացնում և գրավում մարզը:Սարգսյանների ընտանիքը մնում է այնտեղ:Եվ միայն 1922 թվականին,երբ կյանքը կարծես մտել էր խաղաղ հունի մեջ,մարտերում թրծված 25-ամյա հրամանատար Հովհաննես Բաղրամյանը տեղեկություն է ստանում,որ Թամարան Նախիջևանում է:Նա երկու տարի առաջ ամուսնացել էր մի հայ սպայի հետ,ունեցել է զավակ,սպան կռիվներում զոհվել է,իսկ Թամարան մեկ տարեկան տղայի հետ մնացել է ծնողների մոտ: