Ինչքան էլ լավ «սիգարեթներ» լինեն, ինքն իր ձեռքով փաթաթածն է ծխում։ Կռվի օրերից մնացած հիշատակ է, ասում են։ Սրտովը կրակ անցավ։ Թուղթը խնամքով ծալեց, դրեց գրպանը, առանց ծխախոտ վառելու՝ վեր կացավ, քայլերն ուղղեց դեպի մոտակա խութը, ուր տղաները կրակի մեծ քուրա էին սարքել՝ խորովածի համար, արջի մսով։ Հիշեց, որ Մարութը դա շատ էր սիրում։ Դա էլ չպիտի հիշեր։ Կտրուկ շրջադարձ է կատարում։ Հանկարծ հանում է ատրճանակը եւ, ասես թշնամին գրոհել է, էքստազի մեջ ընկած, առանց նշան բռնելու կրակում-կրակում չորս բոլոր, որ... հեռանան, ցրվեն հուշերը, մտորումները, մոտ չգան այլեւս, որովհետեւ զինվորի համար դրանք վատ նախանշաններ են ռազմի դաշտում, ուր սիրտն ուղղակի ավելոդ է ու խանգարիչ։ Գնդակները իր վրա վերցնելու սովորույթ ունի սիրտը։