«Ճշմարիտն ըսեմ, չեմ գիտեր թէ արժանի՞ եմ ես արդեօք որ սեւ դագաղս զարդարեն դափնեայ պսակով: Ինձ համար բանաստեղծութիւնը, – որքան ալ որ ես զայն կը սիրէի, – այնու ամենայնիւ սրբազան խաղալիկ մը կամ սրբազան միջոց մըն էր երկնային նպատակներու համար: