... Հատուկենտացան ստեղծագործական տառապանքի վայելք ընձեռող նոր բեմելները անձնական ու հասարակական-քաղաքական հակամշակութային շանթահարումներով, բայցևայնպես հանդիսատեսի հիշողության ծալքերում դաջվեցին վերջինները։ Լոս Անջելեսի «Վարդան Աճեմյան» թատերախմբի երևանյան հյուրախաղերում աննկատ չմնաց Շաքե Թուխմանյանի Իշխանուհու մոտալուտ վախճանի ողբերգությամբ տոչորվող նրա իմաստուն ու բարեգութ Սաբեթը՝ Շանթի «Ինկած բերդի իշխանուհի» դրամայի ներկայացման մեջ (բեմադրիչ և գլխավոր դերակատար՝ Ժան Նշանյան)։ Անջնջելի մնաց Գալյա Նովենցի Լիսիստրատեն ( «Ոսկե դիմակ» միջազգային փառատոնում «Դասական երկի լավագույն մեկնաբանման» մրցանակի արժանացած Արիստոփանեսի համանուն կատակերգության Երվանդ Ղազանչյանի բեմադրության մեջ): Նրա հերոսուհին պարզ ու հասարակ մի կին էր՝ մյուսներից իր խոհեմությամբ ու կամքի ուժով առանձնացող: Մերթ քնքուշ էր ու կանացի, մերթ՝ անկիրթ ու աղմկոտ: Հանդիսատեսը կրակոտ ու անհանգիստ խառնվածքով նրա աթենուհուն միշտ սպասում էր որպես ներկայացման կենտրոնաձիգ, առաջատար ուժի, երանելի խաղաղության վերահաստատման ջահակրի: Եվ դերասանուհին մինչև վերջ կարողանում էր մնալ այդ ուժը, ով իր գրկում գուրգուրած նորածին մանկան հաղթական ճիչով ի զորու էր վերջակետելու երկարատև արյունոտ պատերազմը: Վերջին դերակատարումը հայրենական բեմում ուրույն մեղեդայնությամբ կենդանացող, հավատաշող միսիս Սևիջը եղավ (Ջոն Պատրիկ, «Տարօրինակ միսիս Սևիջը», բեմ.՝ Հրաչյա Աշուղյան): Իր հերոսուհուն հուսալքած հիմնախնդիրները թողնելով «Խաղաղ մենաստանի» պատերից այն կողմում՝ դերասանուհին առանց սեթևեթանքի մերվում էր տեղի տարօրինակ բնակիչներին, որոշ ժամանակով դառնում նրանցից մեկը։ Ինչպիսի՜ արհամարհանք ու նողկանք էր դրսևորում նրա Սևիջը մարդկային արժանապատվությունն իսպառ կորցրած սեփական զավակների գարշելի վարքագծին հետևելիս։ Եվ որքա՜ն մեղմ էր ու քնարաշունչ, երբ լուսավոր թախիծով ունկնդրում էր Ջեֆրիի նվագը, երբ հրաժեշտի պահին նվերների տեսքով ընդունում էր իր անշահախնդիր բարեկամների հոգևոր ջերմության ու անշահախնդիր սիրո հավաստիացումները՝ դրսի խելահեղ ու ցավագար աշխարհ վերադառնալով յուրատիպ պաշտպանական լուսապսակով։