– Կարմի՛րը. այդ գույնով արված աշխատանքն ասես ցնցեց բոլորին: Հետո սկսեցի գույները մեղմացնել կապույտով, կանաչով, դեղինով, դրանից հետո արդեն սկսեցի գույները խառնել… Հասա մի աստիճանի և ինքս ինձ հրահանգեցի կանգ առնել, որովհետև գործ ունեի շատ նուրբ մի բանի՝ մարդկային հոգեբանության հետ: Այնուհետև սկսեցի հաջորդ քայլերս՝ մարդիկ քայլում էին փողոցով, ինչ-որ ծառի կողքով, ես նկատում էի այդ փողոցն ու ծառը և փորձում էի իմ նկարներով մարդկանց ուշադրությունը սևեռել այն վայրին, այն երևույթին, որի կողքով անցնելով ամեն օր՝ նրանք չէին նկատել այդ ամենը: Դա՛ էլ ստացվեց: Հաջորդ քայլս մարդկանց օգնելն էր, որ իրենք էլ ստեղծագործեն: Ես փորձեցի ինքս ստեղծագործելով՝ մարդկանց հուշել իմ նկարներով, որ իրենք էլ կարող են ստեղծագործել, ստեղծել մի փոքրիկ պատմություն, մի նկար, մի մեղեդի… Ես անմիջական կապ եմ տեսնում խոսքի, նկարների ու երաժշտության միջև, և իմ աշխատանքները ստեղծում եմ այդ երեքի ներդաշնակությամբ: Ըստ իս՝ ֆոտոռեժիսուրայի միջոցով կարելի է խոսքից, երաժշտությունից, շրջապատող երևույթներից, մարդկանցից, բնությունից պատկերներ ստանալ՝ բնավորություն ունեցող և շնչող պատկերներ: Սա էլ հենց ֆոտոռեժիսուրան ե, որը թվում է, թե կանգ առած, քարացած վիճակներ է ստեղծում, բայց այդ անշարժ ակնթարթների մեջ շարժում կա ու ներդաշնակություն: Իմ ֆոտոգեղարվեստի ստեղծման ընթացքում նրբորեն միահյուսվում են երեք կարևոր գաղափարներ՝ տեսնելու արվեստը, ներշնչման արվեստը, արարման արվեստը: