Պատասխան.- Ես չէի ձգտում նկարահանել ռևանշիստական ֆիլմ: Երկար տարիներ հետո ռևանշ վերցնելու համար անհրաժեշտ է ունենալ մեծ հիշողություն և շատ չարություն: Իսկ ես չունեմ ո'չ մեկը, ո'չ մյուսը: Եվ, իրոք, ափսոս է. չէ՞ որ հիշողությունն ու ատելությունը երկու կարևոր ուժեր են: Բայց ես դրանք չունեմ: Ես ապրում եմ հիմա, իսկ «հիմա»-ն պիտի նոր լինի, համենայն դեպս` ինձ համար: Հոգևորականների հետ շփվելու իմ փորձառությունը սարսափելի է, բայց ես ինձ չեմ զգում տուժածի դերում: Շատ ավելի ինքնատիպ քայլ է միանձնուհիների մասին այնպիսի ֆիլմ նկարահանելը, որ այն չստացվի հակակղերական: Կարծում եմ, պատճառն այն է, որ կրոնն ինձ համար այլևս չի հանդիսանում խնդիր: Դա թշնամի չէ, որի հետ ես պարտավոր եմ պայքարել: Ինձ չեն խոցում այն բոլոր անհեթեթությունները, որոնք հռչակում է Հովհաննես Պողոս Երկրորդը: Որքան էլ նա փորձի մեղքը վերածել նորաձև զբաղմունքի, ես չեմ պատրաստվում մեղք գործել, որովհետև մեղքն ամբողջովին վերացել է իմ կյանքից: