Կովերը բարձրանում են, որ գնան, կտրուկ լռություն է: Գոռում, աղաչում եմ՝ մի քիչ էլ մնան, ժամանակ կա: Անորոշ ուրվապատկերներ մթան միջով դեպի քաղաք են գնում: Ես եմ հեռվում, հետո լուռ է, քիչ էր մնում՝ քնեի, երևի քնել էի: