Տասնամյակներ անց, եթե պատմագետները քննարկելու լինեն ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի կառավարման ժամանակաշրջանը, ապա, անշուշտ առաջնային պլան կմղեն բռնապետին բնորոշ նրա վարքագիծը՝ անհանդուրժողականությունն ու այլատյացությունը, քաղաքական հարցերը երկաթով և արյամբ լուծելու մոտեցումները, բռնություններն ու ճնշումները լրատվամիջոցների և քաղաքական հակառակորդների նկատմամբ։ Վերջապես՝ առանձնահատուկ քննարկման առարկա կդառնան հոկտեմբերի 27-ի և մարտի 1-ի իրադարձությունները, չէ՞ որ նա գերագույն գլխավոր հրամանատարն էր և առաջնային պատասխանատուն երկրի ներքին և արտաքին անվտանգության ու կայունության համար։