­Քո­չա­րեա­նի մօ­տե­ցու­մը քիչ մը ա­ւե­լի խե­լա­միտ ե­ղաւ: Ինք զգաց անհ­րա­ժեշ­տու­թիւ­նը ու­ժեղ մի­ջին դա­սա­կար­գի մը եւ փոր­ձեց երկ­րի տնտե­սա­կան զար­գաց­ման ըն­թաց­քին մէջ նե­րառ­նել այն­պի­սի ուղ­ղու­թիւն­ներ, ո­րոնք նպաս­տէին մի­ջին խա­ւի ստեղ­ծու­մին եւ ու­ժե­ղա­ցու­մին: Այս փոր­ձը թէեւ տո­ւաւ ո­րոշ ար­դիւնք, սա­կայն ա­տի­կա ե­ղաւ սահ­մա­նա­փակ, ո­րով­հե­տեւ «ներ­քին կար­գով» ստեղ­ծո­ւած մե­նաշ­նորհ­նե­րը շու­տով խեղ­դե­ցին փոքր ու մի­ջին գոր­ծա­րա­րու­թեան մի­ջա­վայ­րը, ստեղ­ծե­լով ըն­կե­րա­յին ար­դա­րա­ցի դժգո­հու­թիւն­ներ: