2015 Օ­գոս­տո­սին բաց դրու­թեամբ ­Սէօ­քէի բան­տը կը տե­ղա­փո­խո­ւի: ­Սեպ­տեմ­բե­րին եւ ­Դեկ­տեմ­բե­րին եր­կու ան­գամ ար­ձա­կուր­դի ի­րա­ւունք կը ստա­նայ: «Ա­ռա­ջի­նին, «­Նոք­թա» հան­դէ­սէն հար­ցազ­րոյ­ցի ե­կան։ Հ­րա­տա­րա­կե­ցին այն­պի­սի նկա­րով մը, ուր կը ստա­ցո­ւէր այն տպա­ւո­րու­թիւ­նը, թէ մեր յար­գե­լի ժո­ղո­վուր­դին եւ ա­նոր ղե­կա­վա­րու­թեան ձեռ­քի տգեղ նշան կ­՚ը­նեմ (նկա­րը՝ ստո­րեւ): Իսկ երկ­րորդ ար­ձա­կուր­դը կը զու­գա­դի­պէր տա­րե­դար­ձիս։ Ո­րո­շե­ցի ըն­կեր­նե­րու, բա­րե­կամ­նե­րու հետ խնճոյք կազ­մա­կեր­պել։ ­Չեմ գի­տեր՝ ուր­կէ՞ պոր­տա­խա­ղի պա­րու­հի մը յայտ­նո­ւե­ցաւ, նաեւ՝ լրագ­րող մը, որ նոյն­պէս չեմ գի­տեր, թէ ին­չո՛ւ հոն կը գտնո­ւէր. ան­մի­ջա­պէս լու­սան­կա­րեց մեզ։ Եւ չեմ հասկ­ցած ին­չո՞ւ, այս ոչն­չու­թիւ­նը մեծ­ցուց եւ իր թեր­թին մէկ ան­կիւ­նը հրա­պա­րա­կեց այդ նկա­րը»,- կը պատ­մէ Ն­շա­նեան: