-Կար նման բան: Իմ դիտարկումը ոչ թե նրա մասին էր, թե Երևանի ավագանու ընտրություններում չի կարելի Երևանի խնդիրները կապել մեծ քաղաքականության հետ, շատ դեպքերում նկատելի էր, որ այս ընտրություններում մասնակցության քաղաքական ուժերը նույնիսկ չեն էլ կարդացել «ՏԻՄ մասին», «Երևանում տեղական ինքնակառավարման մասին» օրենքները, որոնք սահմանում են քաղաքապետի լիազորությունները: Նկատելի էր, որ խոսում են խոսելու համար: Սա ավելի լուրջ խնդիր էր, քան, օրինակ, այն, որ «Իմ քայլը» դաշինքը կամ որևէ մեկը քարոզարշավի ընթացքում քաղաքային կառավարման խնդիրները փորձում էր կապել հեղափոխության կամ մեծ քաղաքականության խնդիրների հետ: Ժողովրդի խնդիրն է, եթե ժողովուրդն իսկապես չտեսներ այդ կապը, հավատացնում եմ ձեզ, ցանկացած քաղաքական գործիչ թեկուզ իրեն պատեպատ էլ տար, դա չէր կապվելու: Այնպես չէ, որ թեկնածուները մոլորեցրել են Երևանի ընտրողներին: Մենք հատկապես Երևանում բավականին գիտակից ընտրող ունենք, եթե մենք ընդունենք, որ այդ մթնոլորտն ուղղակի մեկը ստեղծել է, և տուրք են տվել, դա ուղղակի կլիներ, կներեք, վիրավորել Երևանի ընտրողին: Եթե այլ ընտրություն լինի, գնացեք, ինչքան ուզում եք խոսեք աշխարհաքաղաքականությունից, իշխանափոխությունից: Եթե մարդն այդ պահին առաջնահերթ է համարում իր բակի, կոմունալ խնդիրները, վստահ եղեք՝ նա ձեզ բանի տեղ չի դնելու: Եթե այժմ երևանցին իսկապես տուրք է տալիս իր առաջնահերթություններում, ասենք, իշխանափոխությունը, հեղափոխությունն ավարտին հասցնելու խնդրի կարևորությանը, ուրեմն՝ մենք չենք կարող մեղադրել երևանցի ընտրողին, թե նա ինչու է այդպես տեսնում: Այս առումով ամեն ինչ շատ ռացիոնալ բացատրության տիրույթում է: Նշանակում է երևանցին մտահոգված է հեղափոխությունն ավարտուն տեսքի բերելու խնդրով: Այո՛, ուզում է լուծված տեսնել իր խնդիրները, բայց նաև ուզում է, որ հեղափոխությունն ավարտուն տեսք ստանա, այնուհետև լուծվեն իր քաղաքային խնդիրները: Ահա և ամբողջ ֆենոմենը: Ինչքան էլ մեղադրեն քաղաքական ուժերին այդ հռետորաբանության համար, դա կրիմինալ չէ, մանիպուլյացիա չէ, ընտրողների 82%-ին չեք կարող մանիպուլյացիայի ենթարկել, դա բացառված բան է: Սա նշանակում է, որ այն մտահոգությունները, որոնց մասին խոսում էր «Իմ քայլը», կիսում է երևանցիների մեծ մասը: Դրա համար նրանք իրենց քվեն տվեցին «Իմ քայլին», անկախ նրանից՝ ինչպես էին վերաբերվում Հայկ Մարությանի թեկնածությանը, անձին, խնդիրը հեղափոխությունն էր: Այս առումով ՔՊ-ն ընտրողների առջև հանդես եկավ այդ համատեքստում: