Մեր ցուցահանդեսներում դրվագված ստեղծագործությունների երևան գալը դրական երևույթ է նոր նյութի յուրացման տեսակետից, սակայն Դավիթ Բաբայանի և Բենիկ Պետրոսյնի դրվագումները հեռու են կատարյալ լինելուց: Չէ՞ որ միայն ինքը՝ նյութը, դեռ արվեստի ստեղծագործություն չէ, իսկ դրվագման տեխնիկան ֆակտուրայի օգտագործման շատ հարուստ հնարավորություններ ունի: Այն, ինչ մենք տեսնում ենք ներկա ցուցահանդեսում, քիչ է արտահայտում ընտրած նյութի յուրահատկությունը: Սա ասվում է ինքնըստինքյան, հասկանալի է, ոչ թե դատապարտման նպատակով, այլ նրա համար, որպեսզի մեր երիտասարդ ստեղծագործողները ավելի լուրջ մտածեն այդ ուղղությամբ, մանավանդ, որ հարևան Վրաստանում դրվագման վարպետները փայլուն կերպով են տիրապետում տեխնիկային և ամեն կերպ դա կապում են ժամանակակից ճարտարապետության ինտերյերներում դրվագման տեխնիկայի ֆունկցիոնալ կիրառման հետ: