-Ահա ձեր առջև կանգնած մտածում եմ` ի՞նչն է ինձ մխիթարում: Գրելը: Ինձ համար գրելը ելք է, ամբողջ սփոփանքս այս երկաթե փոքրիկ գրչի մեջ է: Եվ մենավոր ապաստանի մեջ ձմռան գիշերներին ինձանից ավելի երջանիկ մարդ դժվար է երևակայել, երբ ավարտում եմ բանաստեղծությունս: Այդ պահին մտածում եմ նաև, իսկ ո՞ւմ է պետք կյանքը...