Պատկերին առջեւ շարուած էին տասներկու աշտանակներ։ Տասնեւմէկը սպիտակ մոմերով, իսկ մէկը՝ կուպրի նման սեւ։ Աչքս յառած էի անոր եւ մանրիկ ու միամիտ խոկումներով պաղեցուցած։ Յանկարծ լուսարարի կճատի բոցիկէն լոյս-լեզու ելան տասնեւմէկ մոմերը, իսկ սեւը մնաց անլեզու, անլոյս։ Ինչո՞ւ,- դարձեալ ոչինչ հասկցայ։