էս	էկող	ղարիբը, սի՛րելի	կարդացող, Աղասու	հորախպերն	էր, որ	գլուխը	փեշն	էր	դրել, էկել	իր ազիզ	կորածին	գտնի, տեսնի, մուրազն	առնի, էնպես	մեռնի: Ո՞վ	ըլեր՝ էնպես	չաներ: Սիրտըները որ	մի	քիչ	դինջացավ, ջանըները	հովացավ, Ավետիքը	գդակի	ծալիցը	մեկ	թուղթ	հանեց, Աղասուն տվեց, ինքը	մհանով	տանիցը	դուս	գնաց, որ	նրա	աչքի	արտասունքը	չտեսնի, չէրվի, չփոթոթվի: Երկու	թուղթ	էր	բերել	հետը. Մեկը	Աղասու	մերն	էր	գրել, մեկը՝ նշանածը: Երանի՜	էն	աչքին, որ էսպես	թուղթ	իր	օրումը	ո՛չ	տեսել	ա, ո՛չ	էլ	կտեսնի: էլի	Աղասին	էր, որ	դիմացավ, բայց	վա՜յ	էն դիմանալուն. հարիր	անգամ	թուլացավ, նվաղեց, թուղթը	դրեց	երեսին	ու	աչքերը	խփեց, էլ	ետ ջուր	ածեցին, ետ	բերին: