-Գիտե՞ք, դա կարելի այդ մարդկանց հարցնել: Իրականությունն այն է, որ սկզբում դու այդ իրավունքները զիջում ես Ադրբեջանին, հետո նա ագրեսիա է անում, պարտվում է, բայց պարտվելուց հետո որեւէ բան չի փոխվում, որեւէ այլ պայմանագիր չի կնքվում, բացի 94-95թթ զինադադարի պայմանագրերից, որտեղ իրավունքների հետ կապված ոչ մի բան չկա: Այդ պայմանագրերի օբյեկտիվ կողմն այն էր, որ Ղարաբաղն իր ստորագրությունը դրել է դրանց տակ, սուբյեկտ է դարձել, որից հետո ծագել է Ղարաբաղի ստատուսի խնդիր, այսինքն՝ միջազգային հանրությունն ընդունել է, որ գոյություն ունի Ղարաբաղի ապագա ստատուսը ճշտելու խնդիր: Գերտերությունները՝ ԱՄՆ-ը, Ռուսաստանը, Արեւմտյան երկրները, Մինսկի խումբն ընդունում են, որ գոյություն ունի ստատուսի խնդիր, բայց այս ամենը՝ Ադրբեջանի տարածքում: Երբ ստեղծվեց Մինսկի խումբը, այնտեղ շարադրվեցին, որ գոյություն ունի Լեռնային Ղարաբաղի խնդիր. 1-ին հերթին՝ մի քանի հարյուր հազար ադրբեջանցի փախստականների խնդիր, ինչ-որ տարածքների խնդիր, եւ Լեռնային Ղարաբաղի հայերի ստատուսի խնդիր: Դրանից հետո որեւէ բան չի փոխվել: