Դուռը, իսկապես քույրը բացում է: Ներս է հրավիրում: Ոչ հեռավոր անցյալում հայկական ընտանիքներում սովորաբար արու զավակներն էին ժառանգում ծնողների ունեցվածքը: Փարաջանովի հայրական տան հիմնական ու առավել հարմարավետ բաժինը պատկանում էր քրոջը՝ ընդարձակ հյուրասենյակ, ռոյալ, շքեղ ջահ, փափուկ կահույք… Համեմատության եզրեր որոնելն իսկ զուր պիտի լիներ: Փոխարենը մտաբերում եմ, որ մի անգամ ոչ այնքան տարածված իրենց ազգանվանը դառնալով հիշատակեց մոր տված խորհուրդը. «Մայրս ինձ ժամանակին զգուշացրել է, թե մարդիկ կփորձեն քո ազգանվան ծագումնաբանությունը հիմնավորող ինչ-ինչ մեկնաբանություններ տալ, բայց տես, հա ինչ էլ ասեն, չհավատաս: Փարաջանով ազգանվան հիմքում «փարա» բառն է»: