16-րդ դար, Սեւիլիա, ինկվիզիցիա: Աստծո Որդին ցանկանում է մարդկանց մեջ հայտնվել հենց մարդկային այն կերպարանքով, որով երեք տարի շրջում էր մարդկանց մեջ դրանից 15 դար առաջ: Նա հայտնվեց, ու բոլորը Նրան ճանաչեցին: Ժողովուրդը լալիս էր եւ համբուրում Նրա ոտնահետքերը: Նա մարդկանց էր մեկնում ձեռքերը, եւ կույրերը սկսում են տեսնել, հիվանդները բժշկվում են: Ու այդ ժամանակ հայտնվում է 90-ամյա կարդինալը` մեծ ինկվիզիտորը, եւ նրա թիկնազորը կալանավորում է Աստծո Որդուն եւ փակում խցում: Գիշերը կարդինալը գալիս է խուց եւ դիմում Նրան. «Դու անգամ իրավունք չունես ոչինչ ավելացնելու այն ամենին, ինչ արդեն ասել ես: Ինչո՞ւ ես եկել մեզ խանգարելու…»: Պե՞տք է մարդկանց այն ազատությունը, որ տվել է նրանց: Այդ ազատությունը ծանր բեռ է: Մարդկանց ազատություն հարկավոր չէ, հարկավոր են երջանկություն ու հանգստություն: Մարդիկ, Չարի ու Բարու միջեւ ընտրություն անելու ազատությունից սարսափած, իրենց անտանելի ազատությունը սիրով հանձնում են բարձրաստիճան հոգեւորականներին: «Եվ մենք կասենք, որ գործում ենք Քո անունով, հանուն Քեզ: Մենք կխաբենք այդ մարդկանց, քանի որ Քեզ արդեն մեզ մոտ չենք թողնի: Եվ այդ ստի մեջ կլինի մեր տառապանքը»: