Որոշումը կայացված էր. Բարրաբան ազատվեց շղթաներից ու անհետացավ ամբոխի մեջ, իսկ Նա… Նա կանգնած էր խոնարհությամբ՝ ինչպես զոհաբերության տարվող անմեղ գառը, որի աչքերն այնքա՜ն բան էին ասում: Արցունքի կաթիլներ կային աչքերին, բայց ոչ ցավից էր, ոչ հուսահատությունից, ոչ էլ վախից… ուղղակի հավաքված ամբոխի մեջ տեսնում էր այն կույրին, որ բժշկել էր, բորոտներից մի քանիսն էլ այնտեղ էին, կային մարդիկ, ովքեր եղել էին այն հինգ հազարի մեջ, ում ժամանակին կերակրել էր… Նայում էր ու փորձում որսալ նրանց հայացքը… Բայց այդ հայացքը դատապարտող չէր, նա պարզապես ուզում էր իր վերջին հնարավորությունը ևս օգտագործել ու ասել՝ «Այնուամենայնիվ, սիրում եմ ձեզ…»: