Կոփ-Մահմէտը մէկ ուրիշ հաշիւ ալ ունէր այդպէս վարուելու: Աբաղայի դաշտը ամենաբերի դաշտերէն էր, բայց անմարդաբնակ: Սահմանին մօտ գտնուելով, քիւրտերը կը զբաղէին ալան-թալանով, - Պարսկաստանէն թալան կը բերէին Տաճկաստան եւ Տաճկաստանէն` Պարսկաստան: Թալանէն բացի կը զբաղէին խաշնարածութեամբ: Այս երկու դիւրին աշխատանքները ունենալէն ետքը, ալ ի՞նչու պիտի մշակէին այդ բերրի դաշտերը: Մշակութեան համար շատ յարմար էին հայերը, որոնք նստակեաց էին եւ թալանով չէին զբաղեր: Այդ պատճառով ալ Մահմէտ բէկը կը խրախուսէր հայերու մուտքը իր գաւառը եւ աւելի լաւ աչքով կը նայէր անոնց, քան նոյնիսկ քիւրտերուն: Եւ հայերը արագութեամբ կը փախչէին միւս շրջաններէն, կու գային ու կը մտնէին անոր թեւին տակ: Անոնք կու գային գլխաւորապէս Նորդուզ գաւառէն, ուրտեղ կ’իշխէր Շաքիրը իր Մհէներով, որոնք չէին հասկնար երկրագործի արժէքը: Ատով պիտի բացատրել այն, որ քիւրտերը մեզ չհետեւեցին Ալականի վրայ, երբ տեսան որ մենք անցանք Կոփ-Մահէտի սահմանը: