Պատմահայր Խորենացու բնորոշմամբ, փոքր ածու ազգի համար, ինչպիսին մեր ազգն է, մարդու արժեքը շատ ավելի մեծ պիտի լիներ, քան մեծաքանակ ազգերի դեպքում: Տարօրինակ ու անհասկանալի էր նորանկախ Հայաստանի իշխանությունների անտարբերությունն իր քաղաքացիների, մարդու նկատմամբ: Ասես ոչ երկրաշարժին էինք զոհ տվել տասնյակ հազարներ, ոչ էլ` պատերազմին: Երկիրն էներգետիկ ու տնտեսական խորը ճգնաժամի մեջ էր, և հասկանալի էր, որ բնակչության որոշ մասը ձգտում էր ավելի լուսավոր, տաք ու բարեկեցիկ կյանք գտնել օտար երկրներում: Անհասկանալին իշխանությունների վերաբերմունքն էր արտագաղթի նկատմամբ: Այն միայն անգործություն չի կարելի կոչել, հակառակ դեպքում բարձրաստիճան իշխանավորի բերանից չէինք լսի, թե որքան շատ գնան` այնքան ավելի շատ փող կուղարկեն Հայաստանում ապրող իրենց հարազատներին: