— Դոն Կամիլո Խոսե, ներող կլինեք, ես շատ ցրված եմ: Բայց երբ խոսում եմ այս ամենի մասին, ասես հետևում եմ երեխաների խաղին, որը կարևոր չէ, թե երբ է վերջանալու, ինչպես որ կարևոր չէ, թե որքա՞ն է խորը ծովափի ավազին նրանց բացած անցքը: