Թվում էր, թե բոլորին ձեռնտու էր այդ սցենարը՝ ստեղծել համաձայնության ժամանակավոր կառավարություն, ընտրություններն էլ հնարավորինս ուշ կազմակերպել, քանի որ՝ ա) իշխանությունը կարող էր ժամանակ շահել, հաշվարկելով, որ վարչապետության ընթացքում Նիկոլ Փաշինյանը չէր զբաղվելու հանրահավաքներով, բացի այդ, վարչապետը չէր կարող քաղաքացիական անհնազանդության առաջնորդ լինել։ Այդ ընթացքում հեղափոխական ալիքն աստիճանաբար կմարեր, չէր բացառվում նաև, որ կառավարությունը չէր հասցնի որևէ լուրջ հաջողություն արձանագրել, ու որոշակի հիասթափության ալիք կգրանցվեր Նիկոլ Փաշինյանի նկատմամբ։ բ) Ժամանակավոր կառավարության երկարակեցությամբ շահագրգիռ էր նաև Նիկոլ Փաշինյանը, քանի որ պետք է հասցներ կուսակցությունների մասին օրենքն ու ընտրական օրենսգիրքը փոխել։ Մասնավորապես, թիրախի տակ է ռեյտինգային ընտրակարգը, որը թույլ է տալիս տեղական ֆեոդալներին արդյունքներ գրանցել։ Բացի այդ, շարժման առաջնորդն ու վարչապետը, ժամանակ շահելով, կկարողանար տեղերում կառույցներ ստեղծել։ Ինչպես նա է ասում, ինստիտուցիոնալացնել հեղափոխական շարժումը։