Հայկական քաղաքական բեմը ուժեղ ցնցումի ենթարկող յայտարարութենէն աւելի քան շաբաթ մը ետք« յստակ տեղեկութիւններ ու մանրամասնութիւններ չեն հրապարակուած գոյացած համաձայնութեան մասին: Երեւանի իշխանաւոր այրերը քաղաքավար խուսափողականութեամբ մը յառաջ կը քշեն քանի մը սկզբունքային կէտեր. կ’ըսուի« թէ Արցախն ու Ցեղասպանութեան ճանաչման հարցը ոչ մէկ ձեւով առնչակից են ճշդուած ուղեգիծին կամ պիտի վնասուին անկէ« իբրեւ էթ հակառակը կրնար ճիշդ ըլլալ« կամ՝ նման վնասազերծում« ինքնին« մեծ իրագործում է ու անոր համար պէտք է ուրիշ տեղ գին մը վճարել: Իշխանաւորները նաեւ կ’ըսեն« թէ համաձայնութիւնը բարիք կը խոստանայ Հայաստան-Թուրքիա յարաբերութեանց դիտանկիւնէն« համապատասխան է Հայաստանի պետական շահերուն (կրնայ ճիշդ ըլլալ այն« որ համաձայնութենէն շահեր կը սպասեն պետական որոշ մարդիկ)« բարելաւում պէտք է սպասել եւայլն: Թրքական մամուլը լուրեր կը սպրդեցնէ« թէ համաձայնութիւնը կ’առաջադրէ Հայաստան-Թուրքիա սահմանագիծին համար հիմ գործածել 1921ի Կարսի (հայութեան համար վատահամբաւ) համաձայնագիրը« ակնարկութիւններ կ’ըլլան (նոյնքան վատահամբաւ) Ցեղասպանութեան պատմական հենքը« կամ՝ Հայաստան-Թուրքիա առկախ հարցերը ուսումնասիրող յանձնախումբի մը կազմութեան մասին (իբրեւ թէ հիմնական հանգոյցը դեռ ուսումնասիրութեան կը կարօտի: Միթէ մե՞նք ալ սկսած են հաւատալ անհիմն յանկերգին« կամ՝ սակարկութեան նիւթի՞ կը վերածենք անսակարկելին« բացայայտ ճշմարտութիւնը): Կը խօսուի սահմաններու բացման ու յարաբերութեանց բնականոնացման այլ յոյսերու մասին…: Այս բոլորը տեղեկատուական-քաղաքական պաստառին վրայ կը պատկերեն Թուրքիա մը« որ բոլորովին տարբեր է իրական« մեզի ու աշխարհին ծանօթ Թուրքիայէն« որ Հայաստանը խեղդելու ելած է (աւելի քան դարէ մը ի վեր)« դեռ երէկ« Ցեղասպանութեան 94րդ տարեդարձի նախօրեակին« »խորհրդակցութեան համար« տուն կանչեց Քանատայի իր դեսպանը« որովհետեւ Քանատայի իշխանութիւնները դիրքորոշուած են ի նպաստ Ցեղասպանութեան ճանաչման…