զգում: Իսկ գիշերներն ինչպես միշտ արթուն էր: Ծերությունը Շուշանի անքնության խնդրին ոչնչով չէր նպաստել: Չէր քնում, միայն կարճ ննջում էր: Արմանուշը հանգիստ փակեց դուռը: Երբ սրահ վերադարձավ, սեղանը պատրաստ էր: Նրա համար էլ էին մի աման դրել: Չնայած ժամադրությանը մի ժամից քիչ էր մնացել, ընտանիքով սպասում էին ճաշելուն: Բայց Արմանուշը արդեն սովորել էր, որ Չաքմաքչյանները բանականությամբ չեն գործում: Եթե չուտեր, կնեղանային: Բոլորին երջանկացնելու համար կարող էր մեկ-երկու բան գցել բերանը: Բացի այդ, սիրում էր այդ խոհանոցը: Ամեն անգամ Արիզոնայից Սան Ֆրանցիսկո գալիս փոխում էր ուտելիքի սովորությունները: Հայկական խոհանոցից Միջին Արևմուտքի խոհանոց անցում կատարելու համար բերանի համը ամբողջովին պետք է փոխեր: Մայրը՝ Ռոզը, միշտ ցանկացել է հայկական ուտելիքներն իր խոհանոցից հեռու պահել, մանավանդ հարևանների հետ հանդիպելիս հայկական խոհանոցը փնովելուց մեծ հաճույք էր ստանում: Հատկապես երկու կերակուր էր վատաբանում' փաչան և աղիքով տոլման: Արմանուշը հիշում է' ինչպես էր մի անգամ մայրը տիկին Գրինելլին պատմում.