-Այո՛, ես հասակ եմ առել, դաստիարակվել եմ մտավորականների ընտանիքում, երաժշտական միջավայրում, ազգային գաղափարներով, հայրենիքի հոգսով ապրող իրենց ազգային պատկանելությամբ հպարտ մարդկանց շրջապատում, բայց հայրենիքի գաղափարը երբեք այնքան շոշափելի ու մոտ չի եղել ինձ, ինչպես բանակում: Երբ դու զգում ես զինվորական սապոգների ծանրությունը, երբ զինվորական գոտին սեղմում է իրանդ ու ստիպում ձգվել, դու ակամա մտածում ես որպես հայ տղամարդ քո պայքարի, հայրենիքի ճակատագրի համար քո պատասխանատվության մասին: Երբ դու գնում ես սահմանային զորամաս՝ զինվորի համար երգելու, երբ տեսնում ես տասնյակ ջահել, կյանքով լեցուն սրտերը, որոնք զրահի նման օղակել են հայրենիքիդ սահմանը, չես կարող չարիանալ ու չմտածել հայրենիքդ պաշտպանելու ու զորացնելու մասին: Իսկ մտավորականի կերպարի առաջին եւ ամենակարեւոր բնորոշիչները հայրենասիրությունն ու արիությունն են: Իհարկե, ես չեմ կարող ինձ սահման պահող զինվորին հավասար զինվոր համարել, որովհետեւ ես չեմ կանգնել դիրքերում, չեմ հերթապահել զենքը ձեռքիս, բայց՝ որպես զինծառայող-երգիչ, զորամասերի սպաների ու զինվորների հետ շփվելը, երկու տարի բանակի հոտը շնչելը հեղաշրջում կատարեցին իմ մտածելակերպի մեջ: