­Խօսք առ­նե­լով՝ Ա­ռաջ­նորդ Սր­բա­զան ­Հայ­րը նախ շնոր­հա­կա­լու­թիւն յայտ­նեց պաշ­տօ­նա­կան ըն­դու­նե­լու­թեան հա­մար։ Ու­րա­խու­թեամբ եւ յու­զու­մով ստանձ­նեց թե­մի ա­ռաջ­նոր­դի պաշ­տօ­նը, մա­նա­ւանդ որ ինք տա­րի­նե­րով պաշ­տօ­նա­վա­րած է իբր հո­գե­ւոր հո­վիւ ­Թե­սա­ղո­նի­կէի գա­ղու­թի մէջ, ինք­զինք կը զգայ հա­րա­զատ մթնո­լոր­տի մէջ՝ քա­նի հպարտ է, որ ու­նի յու­նա­կան հպա­տա­կու­թիւն, վկա­յեալ է Ա­րիս­թո­թէ­լիօ հա­մալ­սա­րա­նի աս­տո­ւա­ծա­բա­նա­կան ճիւ­ղէն եւ լայն ծա­նօ­թու­թիւն­ներ ու­նի գա­ղու­թէն ներս։ ­Բարձր գո­հու­նա­կու­թիւն կը զգայ՝ գտնո­ւե­լով հան­րա­պե­տու­թեան եւ քա­ղա­քակր­թու­թեան օր­րան ­Յու­նաս­տա­նի մէջ։ ­Յու­նա­հա­յե­րը իբ­րեւ երկ­րի քա­ղա­քա­ցի լրիւ կը կա­տա­րեն ի­րենց քա­ղա­քա­ցիա­կան պար­տա­կա­նու­թիւն­նե­րը եւ պար­տա­ւո­րու­թիւն­նե­րը։ ­Յու­նաս­տան պատ­մու­թեան ըն­թաց­քին խիստ կա­րե­ւոր եւ եղ­բայ­րա­կան եր­կիր մը ե­ղած է հա­յու­թեան հա­մար։ ­Յու­նա­կան ե­կե­ղեց­ւոյ եւ կղե­րա­կան­նե­րու հետ գոր­ծակցւ­թիւ­նը առ­կայ է եւ կը զար­գա­նայ փո­խա­դարձ յար­գան­քի եւ հաս­կա­ցո­ղու­թեան մթնո­լոր­տի մէջ։ Եզ­րա­փա­կե­լով իր խօս­քը՝ Սր­բա­զան ­Հայ­րը ան­գամ մը եւս յայտ­նեց, որ մենք զմեզ օ­տար չենք զգար ­Յու­նաս­տա­նի մէջ, այլ՝ կը զգանք իբ­րեւ երկ­րին ան­բա­ժա­նե­լի մաս­նի­կը։