Հիշեցնելով ապօրինի շինությունների սեփականաշնորհման, բանկերում ավանդադրված գումարների կիսատ-պռատ ու երբեմն էլ անարդար վերադարձման, սոցիալ-կրթական ու մշակութային շինությունների ապապետականացումը կանխելու մասին անցյալի նախաձեռնությունները, ՕԵԿ առաջնորդը փորձում էր հանրությանը դուր գա ներկայում: Նա չէր կամենում խոսել այն մասին, թե ինչպես ձևավորվեց 2007-ի խորհրդարանական ընտրությունների համամասնական ցուցակը: Եթե ազնիվ ու անկեղծ լիներ, ապա կասեր, որ այս ցուցակից դուրս մնացին կուսակցությանն իսկապես նվիրված մարդիկ, կամ էլ նրանք հայտնվեցին 131 անունից բաղկացած ցուցակի վերջին տեղերում: Կասեր նաև, որ իր ձեռամբ պաշտոններ էին ստանում կիսագրագետ, միայն իրեն քծնելու պատրաստակամությամբ տոգորված մարդիկ: Կասեր գուցե, թե ինչպես պատահեց, որ նախարարներ դարձան կա´մ մտերմագույն ընկերները, կա´մ էլ Գերասիմ Ալավերդյանի նման «պատահականությունները», ովքեր առավել վարկաբեկեցին, հեղինակազրկեցին կուսակցությունը: Երևի Արթուր Բաղդասարյանը չէր մոռանա և կասեր, որ իրեն շրջապատելով ամենաշատը 10 կուսակցականով` մշտապես արհամարհել է կուսակցության ինտելեկտուալ շերտը կազմող մարդկանց: Նա մտավորականներին և չունևորներին չի սիրում, այդ պատճառով էլ նրանք այս կուսակցությունում չեն կարող դառնալ կառույցի ղեկավար ու քաղխորհրդի անդամ, չեն կարող օգտվել բարեհաճ վերաբերմունքից: