Ապա Ուրֆայէն մեկնեցանք դէպի Սուրուչ, Քոպանիի սահմանը։ Այստեղի ընդհանուր համայնապատկերը խառնուածութիւնն է։ Տեղացիներ կամ դուրսէն զօրակցութեան համար եկողներ գաղթականներուն համար խրճիթներ կը պատրաստեն։ Անոնց յաջողութիւն մաղթեցինք եւ ուղղուեցանք դէպի Միւրշիտփընար կոչուած սահմանի անցման կէտը։ Այդ ճամբորդութիւնը կատարեցի զօրակցութեան համար Ակրիէն եկածներուն օթօպիւսով։ Կը պատմէին թէ մայր ճանապարհէն շեղելով գիւղերու միջով հասած են հոս։ Փշաթելերով շրջապատուած անցման կէտը զինուորներ կը հսկէին։ Փշաթելին մէկ կողմը զինուորներ, իսկ միւս կողմը Քոպանիէն եկած գաղթականներ։ Քոպանին այնքան մօտ է որ այս կէտին, եթէ ականի մը վրայ չկոխես՝ շուտով կը հասնիս։ Իրականութեան մէջ քոպանացիները եւ սուրուչցիները ազգական, բարեկամ են իրարու։ Կայսրութեան ժամանակ սահման չկար իրենց միջեւ։ Իսկ հիմա իրենց երբեմնի գիւղը կու գան, որպէս գաղթական։ Ոմանք պանիրներ կամ այլ ուտեստներ շալկած են, ոմանք անասուններ կը քաշքշեն, իսկ ոմանք ալ միայն երախանին փրկած հոս հասած։