[1] Առաջին քառյակի առաջին տողի «մեր» բառը հանդիսանում է «հայր» բառի շարունակությունը՝ կազմելով «հայր մեր» բառակապակցությունը և միաժամանակ «մեր ոգուն» բառակապակցության մասն է: Նույնն է և երկրորդ տողում «մայր մեր» և «մեր հոգու»: Այս բանաստեղծական մեթոդը, իմ խորին համոզմամբ, բավական տարածված է եղել մեհենական ժամանակաշրջանի հայերի պոեզիայում, երբ անչափ կարևորություն էր տրվում բանաստեղծի կարողությանը խոսել հակիրճ, բայց բովանդակալից, շատ ժամանակ երկիմաստ ու եռիմաստ: Այս համոզմունքս առաջ է եկել շումերական գաղտնագրերի վերծանման ժամանակ : Այսինքն կարիք չկա գրել «Հայրը մեր, մեր ոգուն» բավական էր գրել «Հայր մեր ոգուն» և խելացի ընթերցողի համար «մեր»-ի երկյակի դերակատարությունը պարզ է: Միաժամանակ «Հայր Մեր» բառակապակցությունը ակնարկ է քրիտոնեության մեջ ամենակարևոր տերունական աղոթքին, ինչը իրար է միացնում մեհենական և քրիստոնեական ժամանակաշրջանները՝ այսպիսով առանց հակասության ամբողջացնելով Հայոց Պատմությունը: