- Այս ամենից տուժում է փոքր ու միջին բիզնեսը, որը չունի իր պաշտպանության համար ծախսվող ռեսուրսներ, իսկ պետության օրենսդրությունն այնպես է, որ ի վնաս հարկատուի է գնում՝ չնայած օրենքով ամրագրված է, որ եթե տարաձայնություն կա օրենքի մեջ, ապա դա միշտ պիտի մեկնաբանվի հօգուտ հարկատուի: Խոշորները մեծ հաշվով պաշտպանված են, քանի որ ունեն իրենց պաշտպանության համար ծախսելու ռեսուրսներ (իրավաբանական, հաշվապահական թանկարժեք ծառայություններ), օրենքներից տեղյակ են: Ամենաանպաշտպան վիճակում թերևս փոքր բիզնեսն է գտվում: Մեզ մոտ, հատկապես փոքրի համար, հարկային ծախսերը դարձել են անկանխատեսելի. մեկ էլ կարող է հանկարծ պարզվել, որ խախտում ես արել ու ահռելի գումար պիտի մուծես: Երբ փոքրը հուսալքվում է, կոտրվում է, նա կորցնում է մոտիվացիան, մարդկանց հավեսը կորչում է ինքնուրույն գործ անելու, մինչդեռ երկրի տնտեսության համար ամենակարևորը փոքր ձեռնակատերերն են: Ամեն մարդ պիտի հնարավորություն ունենա իր գլուխը պահելու, չսպասի թե պետությունը կամ որևէ մեկն իրեն աշխատատեղ կստեղծի: Դրա համար փոքրերին պիտի օգնել, աջակցել: Լավ, թող 2 տարի հարկ չմուծեն, թող «2 կոպեկ էլ փախցնեն», վերջին հաշվով նրանք սոցիալական խնդիր լուծող են, չեն գալիս պետության կոկորդին կանգնում, ասում՝ գործազրկության նպաստ տուր: Կոպիտ ասած՝ այն հարկը, որը պետությանը չի տալիս, մեկ է, տանում է տուն, այսինքն՝ սոցիալական խնդիր է լուծում: Պետությունը նրան պիտի գործով ապահովեր, բայց չի կարողացել, հիմա ինքն է իրեն գործով ապահովել, հարկավոր է չխանգարել նրան: Այդ «կոպեկ տանողը» խոշորը չի, որ տանի կուտակի շվեյցարական բանկերում: Տանողը փոքր ձեռնարկատերն է, որ այդ փողը դարձյալ պետության մեջ է ծախսելու: Պետք չէ օրենսդրական լուրջ փոփոխություններ անել, պետք է ուղղակի փոքրի նկատմամբ վարչարարությունը փոխելու, մեղմելու որոշում կայացնել: