Իսկ, կներեք, եթե ժողովրդի մնացյալ մասը, որ չի իջնում հրապարակ և ունի տարաձայնություններ, մտահոգություններ, այլ առաջարկներ ու բանաձևեր, կամ գոնե ուզում է քննարկել, քվեակությունից առաջ խորամուխ լինել հարցերի մեջ, ինչպե՞ս է քվեարկելու, ինչպե՞ս է իր կողմն ու դեմն արտահայտելու: Այսինքն, եթե իշխանության հրավիրած նման հանրահավաքներին ես չեմ մասնակցում ու չեմ քվեարկում, հայտնվում եմ լուսանցիքց դուրս. իմ երկրում իշխանությունը պատկանում է հայ ժողովրդին, բայց ոչ ինձ…Այստեղ կա ևս մեկ կարևոր հարց. եթե վարչապետը հայտարարում է, թե բոլոր կարևոր հարցերը որոշելուց պետք է հավաքվենք ու արտահայտենք մեր տեսակետը, շատ լավ հասկանում է, որ հրապարակի ժողովուրդը տարված է իր անձով, փառաբանում է իրեն և ինքն ինչ ասում է /իսկ ասելն էլ հարցում չէ, այլ հորդոր/ միայն կողմ են քվեարկում ու գոռում՝ «Կեցցե կեսարը» /եթե երեկ ասեր, որ այսինչի վիզը հիմա գելիոտինով թռցնելու ենք, որովհետև ինքը վատն է, կասեին՝ այո/: