Ամանոսյան լեռների կողմից Եգիպտոսի սուլթանը ևս ներխուժեց Կիլիկիա: Լևոն 2-րդը դարձյալ հաջողություն ունեցավ և հաղթեց նաև արաբներին: Ինչպես տեսնում ենք, մեծ էր արտաքին վտանգը: Հենց այս վտանգն էլ ստիպեց, որ հայերը նորից միավորվեն: Լևոն 2-րդը ու նրա հաջորդները դիվանագիտական հաջողություններ ունեցան, որոնց արդյունքում ստեղծվեց Կիլիկիայի հայկական թագավորությունը: Հատկապես մեծ էր Լևոն 2-րդի (թագադրվելուց հետո Լևոն 1-ին, ըստ Ղ. Ալիշանի) դերը, որը կարողացավ ճիշտ կողմնորոշվել ստեղծված բարդ քաղաքական պայմաններում: Նա կապեր հաստատեց եվրոպական միապետների հետ, համագործակցեց խաչակիրների հետ և թագեր ստանալով Բյուզանդիայի (1196թ.) ու Գերմանիայի (1198թ.) կայսրերից հանդիսավորությամբ թագադրվեց Տարսոն քաղաքում: 1045թ. Բագրատունյաց թագավորության անկումից հետո Առաջավոր Ասիայում նորից ստեղծվեց հայկական պետություն: Նոր ստեղծված հայկական պետության տարածքը մոտ 40.000 քառ.կմ էր, բնակչությունը մոտ 1միլիոն: Պետության խոշոր քաղաքներն էին Սիսը, Տարսոնը, Ադանան, Անարզաբան (Անազարբան), Մամեստիան, Այասը և Կոռիկոսը: Վերջին երկուսը նաև խոշոր նավահանգիստներ էին: