Ար­ցա­խի ներ­կայ այս կար­գա­վի­ճա­կը, ա­նա­պա­հո­վու­թիւ­նը՝ որ եր­բեմն գլու­խը բարձ­րաց­նում է սահ­ման­նե­րուն վրայ, ի հար­կէ ո­րո­շա­կի ազ­դե­ցու­թիւն գոր­ծում է հան­րա­պե­տու­թեան ներ­քին կեան­քի վրայ։ ­Բայց այդ ա­ռու­մով մենք ու­նինք ա­նե­լիք։ ­Նա երկ­րի այդ մա­սե­րից է, որ­տեղ գտնո­ւե­լով նրա մայ­րա­քա­ղա­քում, դու նոյ­նիսկ չես կա­րող պատ­կե­րաց­նել, թէ դու գտնւում ես պա­տե­րազմ մարտնչող երկ­րի մայ­րա­քա­ղա­քում։ ­Մենք կա­րո­ղա­ցել ենք հաս­նել նրան, որ ցան­կա­ցած լա­րո­ւա­ծու­թիւն սահ­մա­նին վրայ չի անդ­րա­դառ­նում ար­ցախ­ցի­նե­րի վրայ։ ­Մենք հա­մո­զո­ւած ենք, թէ որ­քան հա­կա­մար­տու­թիւ­նը շա­րու­նա­կո­ւի, որ­քան ալ թշնա­մին փոր­ձէ սրել ի­րա­վի­ճա­կը, բարձ­րաց­նել լա­րո­ւա­ծու­թեան մա­կար­դա­կը, մենք պէտք է ա­նենք ա­մէն ինչ, որ­պէս­զի ժո­ղո­վուր­դը ապ­րի իր բնա­կա­նոն կեան­քը։ ­Նոյ­նիսկ Ապ­րի­լեան քա­ռօ­րեա­յի օ­րե­րին, մեր ե­րե­խա­նե­րը շա­րու­նա­կում էին գնալ դպրոց։ Դպ­րոց­նե­րում աշ­խա­տան­քը ոչ մի օր չի դա­դա­րել։ ­Նոյ­նիսկ այդ օ­րե­րին։ ­Միայն ­Թա­լի­շում ընդ­հա­տո­ւեց մի քա­նի օ­րով, բայց ար­դէն սկսե­ցինք մտա­ծել, թէ ի՛նչ կա­րող ենք ա­նել, որ­պէս­զի ­Թա­լի­շի ե­րե­խա­նե­րը, ո­րոնք ստի­պո­ւած էին լքե­լու գիւ­ղը, շա­րու­նա­կեն ի­րենց բնա­կան ու­սու­մը։ ­Մեր նպա­տակն է ա­պա­հո­վել ար­ցախ­ցի­նե­րին բո­լոր անհ­րա­ժեշտ պայ­ման­նե­րը՝ ապ­րե­լու բնա­կա­նոն կեանք։