Վարդանի աչքերի տենդագին փայլը հակասում էր նրա ձայնի խաբուսիկ վստահությանը։ Մտովի նա արդեն մեկնել էր, և եթե նրա որոնումներն արդյունք տային, ապա նա այլևս երբեք ոտք չէր դնի Կապադովկիա։ Դա ավելի վատ էր, քան այրի լինելը, քանի որ ինքը կիմանար, որ Վարդանն ապրում էր ուրիշ տեղ, մեկ այլ կնոջ հետ։ Նա շրթունքը կծեց, վեր կացավ և հայտարարեց չեզոք ձայնով.