371 թվականի գարնանը սպարապետ Մուշեղ Մամիկոնյանը լուր ստացավ, որ պարսից զորքերը ներխուժել են Հայաստան: Լուրն իմանալուց հետո հռոմեական որոշ զորաջոկատներ նույնպես միանում են հայոց զորքերին, որոնք պատրաստվում էին գնալ թշնամու դեմ: Հայոց զորքը, սպարապետի, թագավորի, Ներսես կաթողիկոսի, այլ և այլ մարդկանց հետ Ձիրավի դաշտում էր՝ Արածանիի ափին: Կաթողիկոսը իր եպիսկոպոսների, վարդապետերի հետ բարձրացավ Նպատ լեռը՝ այնտեղից դիտելու ճակատամարտը ու աղոթելու Աստծոն, որ հայերը մեծ կորուստներ չտան ու հաղթեն ճակատամարտում: Պապը չէր ցանկանում բարձրանար Նպատ լեռը, ասելով, թե ինքը չի կարող ուղղակի դիտել ճակատամարտը: Սպարապետ Մուշեղը, թագավորի դպիր Երեմիան ու այլոք գիտեին Պապի դյուրաբորբ բնույթի մասին և վախենում էին, որ նա ձիով ուղիղ կսլանա թշնամիների մեջ: Այդ իսկ պատճառով նրանք ցանկանում էին, որ Պապը բարձրանա լեռը, սակայն նա պնդում էր իր ասածը.