Օրեր առաջ կարծես թե սառույցը հալվեց. ՀՀ մշակույթի նախարարը հայտարարեց նախարարին կամ նախարարությանն առընթեր մշակութային խորհուրդ ձևավորելու մասին, որպեսզի ա-ից մինչև ֆ ընկալի երկրի մշակույթի առջև ծառացած բազմաբնույթ խնդիրները։ Սառույցը, վախենամ, որ հալվի, սակայն կեղտաջրի հետքեր թողնի։ Ինչու՞։ Շատ պարզ, երբ Լիլիթ Մակունցը մշակութափրկիչ նշյալ հայտարարությամբ հանդես եկավ, նրա աջ կողմում բազմել էր բանաստեղծ Վիոլետ Գրիգորյանը։ Դուք ինձ կասեք, թե ի՞նչ անենք, ի՞նչ վատ բան կա, որ նախարարը իր գերկարևոր նախաձեռնությունն իրականացնելիս ապավինում է գրական գործչին։ Վատ բան չկա, մղձավանջն է առկա, զի տիկին Վիոլետը արևմտյան լրբենի ազատականության մունետիկներից է, և Իրանի Իսլամական Հանրապետությունից ՀՀ ժամանելով (կարծես 1994-ին) հռչակեց հայ արդի գրականության մեջ սանձարձակ կրքերի և անառակության հաստատման մանիֆեստը։ Արգո Մակունց, ուշի ուշով ծանոթացեք Վիոլետին և, առհասարակ, վիոլետակերպերին, ծանրութեթև արեք նրանց հակամշակութային ներդրումներից ծագող վտանգները և խույս տվեք ազգի գլխին կախվող հակամշակութային յաթաղանից։