Հայաստանի վերջին 25 տարուան պատմութեան մէջ այսօր առաջին անգամն է, որ հակադաշնակցական պոռթկումը (ոչ որպէս բացասական հասարակ երեւոյթ, այլ որպէս քաղաքական ուղղուածութիւն կամ կեցուածք) կը ստանայ ժողովրդական ծաւալ կամ այսպէս ըսած grassroots հանգամանք: Անհիմն ցեխարձակումները զանց առնելով, սա առաջին անգամն է երբ ժողովուրդը հաշուետուութեան կ՛ենթարկէ Դաշնակցութիւնը իր իսկ հաւատացած իշխանութիւն/ժողովուրդ հարթութեան վրայ: Այսինքն՝ այս նոր մարտահրաւէրին նրբութիւնը եւ միաժամանակ լրջութիւնը կը կայանայ հոն, որ հոսանքը, որուն դէմ այսօր պէտք է մրցի Դաշնակցութիւնը, կու գայ ոչ միայն վերէն (from above, ինչպէս մեծ հաշիւով Տէր Պետրոսեանի օրերուն էր) բայց միաժամանակ եւ աւելի հուժկու ձեւով վարէն (from below հասարակութենէն կամ ժողովուրդէն): Հետեւաբար, վերոյիշեալ դիսկուրսը ոչ միայն կը դառնայ ժամանակավրէպ կամ սխալ, այլ անոր առկայութիւնը կը խաթարէ կուսակցութեան ամբողջ raison d՛etre-ը քայքայելով իր իսկ ձեւակերպած պատումին հիմքերն ու տրամաբանութիւնը: Այս երկու հոսանքներուն արանքին մէջ մնացած ըլլալով Դաշնակցութիւնը կորսնցուց թէ՛ «կտոր մը» իշխանութիւնը եւ թէ ժողովուրդը: