Էլի ապրում եմ սովորական մարդկանց նման, գնում եմ գործի, գալիս եմ, ընթրում եմ: Աթոռը դնում եմ, կարմիր վարագույրը քաշում եմ, հավաքում մի անկյունում ու նստում պատուհանի դիմաց: Առավոտյան տատիկը գիշերանոցով պատշգամբում նստած էր: Հավանաբար թեյ կամ սուրճ էր խմում, հավանաբար, որովհետև մեր շենքերի հեռավորությունն այնքան էր, որ դժվար էր տեսնել ձեռքինը թեյի՞, թե՞ սուրճի բաժակ է: