– Մարդուն փնտրելու, մարդու հետ շփվելու հատուկ ձևեր չունեմ: Լուսանկարներս էլ ներքին մի զգացողության թելադրանքներ են: Չեմ էլ փորձել տեսական վերլուծության ենթարկելով, ասել, թե ինչու՞ և ինչպե՞ս եմ լուսանկարում: Կամպոզիցա է, իրավիճակներ են, երբեմն լույսն է գրավում, մեկ-մեկ բոլորովին այլ մի բան, բայց հիմնականում՝ Մարդն է: Մարդու հետ շփվելն ու նրան օգնություն ցույց տալը, նրա հետ կիսվելը…Եթե մարդը չկա, ես ասելիք, ուրեմն և անելիք չունեմ: Իմ ունեցածն ավելի շատ գիտությունից գոյացած կուտակում է: Ամենահետաքրքիրն ինձ համար, թերևս Փելեշյանի կինոն նայել-հասկանալն է: Գիտություն է, իրականում: Բայց ինքը պոետիկ արվեստագետ է: Հիմա ես չեմ կարող ինչ-որ բաներ հնարել ու սահուն ձևակերպումներով ասել՝ ես այսպիսին կամ այնպիսինն եմ: Մտերիմ մի քանի ընկեր ունեմ, որոնց հանդիպելիս, ասում եմ՝ «մենք ազգի չփոխվող տեսակն ենք»: Իսկապես է փորձում ենք մեր տեսակը պահպանել: Եւ կարծես թե մինչև հիմա հաջողվել է: Համենայն դեպս, կենսագրության կարևոր փուլերն անցնելով այնքան էլ շատ չենք փոխվել: 90-ականներից սկսյալ, կյանքը մի քանի նման առիթ-առաջարկներ արել է: Բայց անմիջապես է մերժվել…Հրավիրել էին նախագահականի լրատվական բաժնում աշխատելու: Երեք ամիսը բավական եղավ հասկանալու, որ ֆալշ միջավայրում եմ հայտնվել ու այն ինձ հետաքրքիր չի: Երկիրն իրադարձային կարևոր շրջափուլում էր, իսկ դրա կողքին, դրան զուգահեռ թիկնապահների ինստիտուտ էր ձևավորվում, դիվանագետների լեզուն էր կաշկանդվում, քծնողների խմբեր էին կազմավորվում; Հետո աղտոտվածության զգացողությունից երկար ժամանակ չէի կարողանում ազատվել: Չնայած փորձեցի ինչ որ բաներ անել… Իսկ ի՞նչ կարող ես անել: Հեղաշրջման մեր տեսության ազատարար մեթոդները մերժվում էին: Քանդում էին: Իբրև թե վերակառուցելու համար էին քանդում…