Մարոն ճանաչեց այդ նրբազգացությունը, որը բնորոշ էր Վարդանին՝ դիմացինին հարգելու ունակությունը, որի պակասը նա զգացել էր շատ երկար ժամանակ։ Նա ուզում էր այդ ասել նրան, սակայն համապատասխան բառեր չէր գտնում, և մի քիչ ավելի ուժեղ սեղմեց Վարդանի ձեռքը։ Քնա՞ծ էր նա արդյոք։ Նա լսում էր Վարդանի կանոնավոր շնչառաթյունը, մտածելով՝ արդյոք նա գուշակո՞ւմ էր, որ ինքը երբեք չէր դադարել նրան սիրելուց։ Վերմակի տակ նա զգում էր ամուսնու մկանուտ մարմնի ջերմությունը։ Մթության մեջ նրա հոգում խաղաղություն հաստատվեց, որր փոխակերպվեց ապահովության զգացման, որին նա չէր համարձակվում տեղի տալ, վախենալով, որ այն իսկույն կանհայտանար։ Նրան համակեց այն զգացումը, որ այդ տղամարդուց իրեն ոչ մի վտանգ չէր սպառնում։ Այդուհանդերձ վախն ու անվստահությունը այնքան խորն էին արմատավորվել նրա հոգում, որ նա դեռևս չէր կարող անձնատուր լինել։