Ուզում էի հարցնել՝ ինչի՞ նախագահը, հետո հասկացա, որ մեծն Սերժ Սարգսյանն է Բաղրամյան 26-ի իր բարձունքից իջել գրախանութ գիրք գնելու։ Այդ պահին նկատեցի նաեւ լրատվամիջոցների ներկայացուցիչներին, որ դրսում կանգնած՝ հնարավորություն էին փնտրում գրախանութի ներսում «նախագահին» նկարելու, բայց նրանք, որ ինձ հարկադիր կատարողներ էին թվացել, իսկ իրականում «նախագահի» թիկնազորի անդամներ էին, դա թույլ չէին տալիս։ Շատ զավեշտալի, իրոք կաֆկայական վիճակ էր։ Համ լրագրողներին կանչողներն էին իրենք, համ նկարել արգելողները։ Ինչի՞ համար էր էս անիմաստ շոուն։ Որ լրատվամիջոցներով հաղորդվի, թե նախագահը գիրք նվիրելու օրը գրախանութ է այցելել գիրք առնելու, բայց համ էլ դրա լուսաբանումը ներկայացվի որպես լրագրողների նախաձեռնություն։ Իբր՝ դա հո էնքան արտառոց կամ կարեւոր բան չի, որ լուսաբանելու կարիք ունենա, նախագահի համար գրախանութն ու գիրքը սովորական բան են։ Հիշեցի ու ակամայից հարգանքով լցվեցի սրա նախորդի՝ Ռոբերտ Քոչարյանի հանդեպ, որ բաց տեքստով հայտարարում էր, թե գիրք կարդացող չէ։ Նա գոնե չէր գա, գիրք նվիրելու օրով մտնի գրախանութ ու ոտի տակ ընկնի։ Սակայն ինձ զարմացնում էր մի բան, որ էդքան ժամանակ էդքան մարդ չէր կարողանում «նախագահին» մի խելքը գլխին գիրք խորհուրդ տալ, որ առնի ու դուրս գա, մենք էլ մտնենք...