Այդ­պէս սկսաւ եւ շատ ա­րագ թա­փով ըն­թա­ցաւ մէկ կող­մէ հայ­կա­կան զօր­քի նա­հան­ջը, իսկ միւս կող­մէ ­Վե­հիբ ­Փա­շա­յի բա­նա­կին յա­ռաջ­խա­ղաց­քը։ ­Յու­նո­ւա­րին վեր­ջե­րուն գրե­թէ ռազ­մա­կան հա­ւա­սար ու­ժը ներ­կա­յաց­նող հա­կա­դիր զօր­քե­րուն մի­ջեւ, եր­կու ա­միս ետք, կտրուկ փո­խո­ւե­ցաւ հա­ւա­սա­րակշ­ռու­թիւ­նը։ ­Կա­րի­նը, ­Վա­նը, ­Կար­սը եւ Ա­լեք­սանդ­րա­պո­լի յա­ջոր­դա­կան գրա­ւում­նե­րուն հետ, թրքա­կան բա­նա­կին ե՛ւ քա­նա­կա­կան, ե՛ւ ռազ­մամ­թեր­քի ու­ժը կրկնա­պա­տիկ գե­րա­զան­ցեց հայ­կա­կան զօր­քի կա­րո­ղա­կա­նու­թիւ­նը։ Ապ­րի­լին ­Վե­հիբ ­Փա­շա ար­դէն հա­սած էր ­Ղա­րա­քի­լի­սա եւ օր­հա­սա­կան վտան­գը շօ­շա­փե­լի ի­րա­կա­նու­թիւն դար­ձած էր հայ ժո­ղո­վուր­դին հա­մար։