Այս գավառը առավելապես ծաղկում ու հզորանում է Ժ դարում, էլ ավելի հռչակվելով ԺԳ դարում, բայց տակավին ոչ թե Քուստի-Փառնես,այլ Փառիսոս անունով: Անկախ անունների նմանությունից կամ տարբերությունից, պատմական նշաններից պետք է ենթադրել, որ այն միեւնույն գավառն է: Քանի որ Վարդան Պատմիչն ասում է, թե Մամ տիկինը եկել է Փառիսոսի իշխան Գրիգորի մոտ եւ նրանից խլել Շամքորի գավառը, որն իր տեղում հիշեցինք: Դրանից էլ հայտնի է դառնում, որ այն Փառիսոսի մի մասն էր կամ էլ նրան կից էր: Մխիթար Գոշն ասում է, որ Գանձակի մեծ երկրաշարժի ժամանակ շարժվում են շատ տեղեր «Փառիսոսի եւ Խաչենի գավառներում», որից պետք է ենթադրել, որ Փառիսոսը ընկած էր Գանձակի եւ Խաչենի միջեւ: Ասողիկը Գագիկ Ա-ի մասին ասում է, որ նա տիրել էր «Փառիսոսի, Խաչենի, Վայոց ձորի սահմաններից սկսած», որն սկիզբ է առնում արեւմուտքից՝ Վայկունիքից եւ, ձգվելով Խաչենին զուգահեռ, հասնում է երկրամասի սահմանին: Եւ նույն ինքը այլ տեղերում ասում է՝ երկրամասի թագավորների վերացման մասին՝ Գագիկի (որը տիրել էր այդ վայրերի սահմանամերձ շրջաններին) եւ Գանձակի տիրակալ Փատլունի մասին, որոնք կռվելով միմյանց դեմ, մեկը մյուսից խլում էր երկրամասը: Դա եւս ապացուցում է, որ այդ երկրամասն ընկած էր այդ երկուսի իշխանությունների միջեւ: Փառիսոսի այդ թագավորները նույն Աղվանքի թագավորներն են՝ Սյունյաց ազգականները, որոնք Ժ դարի կեսին կրկին փայլեցին արքայական փառքով: