Այս պատվածքում Ավետիք Իսահակյանը արտահայտում իր սերը իր մոր նկատմամբ: Իր մոր նկամամբ կարոտը՝ այդ վիշտը, նա համեմատում է հայրենիքից փախչելու կամ տուն չունենալու հետ: Նա ցանկանում է ամեն կերպ տեսնել իր մորը, նույնիսկ երազում: Այդ վիշտը նա ցանկանում է վանել իր միջից, քանզի այն իր մեծ ցավ է պատճառում: Միայն այդ վիշտը իր մեջ, կարող է բուժել իր մայրը, իր քնքուշ ձայնով, փափուկ ձեռքերով, բարի հայացքով: