Երկրորդ կուրսից հոգնեցի և որոշեցի մեկնել Խորհրդային բանակ: Ճանապարհին Մերուժան Մոսիյանի հետ գնացքում թուղթ էինք խաղում ու լիքը - լիքը փող կրեցինք ադրբեջանցի զինակոչիկներից... Մի կես տարի հետո հոգնեցի (հիասթափվեցի) ծառայությունից, որոշեցի սովորել զինվորական բարձրագույն ուսումնարանում. կարճ ժամանակ հետո հասկացա, որ միակ փրկությունը համատարած կարծրատիպերից հետ վերադառնալ ու երկու տարին ծառայելն է: Հետո` լրագրություն, հեռուստալրագրություն, մեր սերնդին բաժին հասած հեղափոխություններ ու պատերազմներ․․․ Մինչև դոկտոր, ինչպես դուք եք ասում: Սա Չլդրանի մասին․․․