­Տար­բեր ալ չէր կրնար ըլ­լալ, ո­րով­հե­տեւ ­Սուն­դու­կեա­նի «­Պե­պօ»ն­ ոչ միայն բարձ­րա­դիր գա­գաթ մը նո­ւա­ճեց հայ թա­տե­րա­կան գրա­կա­նու­թեան մէջ, այ­լեւ թիֆ­լի­սեան կին­տո­նե­րէն իր վեր­ցու­ցած այս ինք­նա­տիպ հե­րո­սով՝ ձկնորս ­Պե­պո­յի տի­պա­րով, իւ­րո­վի յա­ւեր­ժա­ցուց հայ ժո­ղո­վուր­դի ան­սահ­ման բա­րու­թիւ­նը, ար­դա­րու­թեան պաշ­տա­մուն­քը եւ ան­կա­շառ ար­ժա­նա­պա­տո­ւու­թիւ­նը։