Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո, երկու հարյուր հազար հայեր վերադարձան Սովետական Հայաստան: Շատերն ընտելացան, բայց եղան այնպիսիները, որ չհամակերպվեցին տեղափոխությանը: Հավանաբար, նրանք ենթարկվել էին իրենց զգացմունքներին և քիչ բան գիտեին մեր երկրի հասարակական կառուցվածքի և կենցաղի մասին: Մի ոսկերիչ ինձ բողոքում էր. Կահիրեում նա մանր-մունր իրեր է պատրաստել և քեֆ անելով ապրել: Իսկ Երևանում ի՞նչ անի: Բեյրութից մի ատամնաբույժ ատամնաբուժական կաբինետի սարքավորում էր բերել, իսկ այստեղ նրան ասում են, որ իրավունք չունի մասնավոր բուժմամբ զբաղվելու: Շատերի հետ ֆրանսերեն էի խոսում` ռուսերեն չգիտեին: Սև շուկայում կանայք վաճառում էին Ֆրանսիայից բերած իրեր: Ֆրանսիայից հոր հետ եկած պատանին, իրեն անվանում էր սյուրռեալիստ, ֆրանսերեն բանաստեղծություններ էր գրում և երազում էր վերադառնալ մոր մոտ, որը մնացել էր Փարիզում: