-Իմ ընտանիքը լքեց հարազատ Լեննականը (այժմյան Գյումրին) 1988 թ․ աղետային երկրաշարժից հետո: Այնպես որ վերջին 25 տարիներին ես ապրում եմ Պենզայում, ընդ որում դրանցից 18-ը սերտորեն կապված են հասարակական աշխատանքի հետ հայկական սփյուռքի շրջանակում: Սկզբում պատմություն էի դասավանդում հայկական կիրակնօրյա դպրոցում: Եվ ժամանակի ընթացքում հասկացա, որ երեխաները նաև ցանկանում են տեղեկանալ հայկական մշակույթի, սովորույթների մասին: Աղջիկները հատկապես հետաքրքրվում էին հայկական հարսանեկան ավանդույթներով, և սա կարևոր է… Ցանկանում ես ուղղորդել նրանց, ներթափանցել Հայաստանի ոգու մեջ: Եվ մեկ օր ինձ մոտ ցանկություն առաջացավ մեր մշակույթին ծանոթացնել որքան հնարավոր է շատ մարդ՝ չսահմանափակվելով միայն սփյուռքով: Այդպես 2000 թվականին ծնվեց «Արագած» համույթը: Այս 18 տարիների ընթացքում շատ բաներ են եղել, սակայն ամեն անգամ, երբ իմ ուժերը հատման եզրին էին և ցանկանում էի ամեն ինչ թողնել, իմ աղջիկները այնպես հիասքանչ էին պարում, որ ես շարունակում էի աշխատել էլ ավելի ոգեշնչված,- կիսվում է Սուսաննա Ասատրյանը: