տարիներից հետո Թուրքիայի մասին իմացածը արևից ու քամուց խունացած հին մագաղաթի վրա աղոտ երևացող նկարի պես մաշվել էր: Չէր նկատել, թե Ստամբուլն ինչպես է իր համար վերածվել ուրվական֊քաղաքի՝ միայն երբեմն երազներում երևացող, իր հետ ոչ մի կապ չունեցող անհայտ հեքիաթային քաղաք: Չնայած երիտասարդ տարիքում քաղաքի մի քանի թաղամասը խենթի պես սիրում էր, ԱՄՆ գալուց ի վեր Ստամբուլի և նրա հետ կապված թեմաների հանդեպ ակնհայտ անզգացմունքային էր դարձել: Մարդու համար սեփական քաղաքից բաժանվելն այլ էր, սեփական միս ու արյունից բաժանվելը՝ այլ: Մուսթաֆա Քազանջըն ցանկանում էր ընդմիշտ Ամերիկայում հաստատվել, ասես հայրենիք չի էլ ունեցել, ասես ոչ մի հուշ, նախկին կյանք չի ունեցել, բայց պապեր չունեցող օտարերկրացու, մանկություն չունեցող մարդու վերածվելու մտքից սրտնեղում էր: Տարիների ընթացքում փորձել էր վերադառնալ, հանդիպել ընտանիքին, բայց ամեն անգամ հասկացել է, որ դա հեշտ բան չէ: Տարիներ անց էլ գործը չհեշտացավ: Սեփական անցյալից քայլ առ քայլ հեռացավ, ի վերջո հավատաց, որ արմատներից ամբողջությամբ կտրվել է: Այդպես ավելի լավ էր՝ և իր, և նրանց համար, ում ժամանակին շատ էր նեղացրել: Արդեն Ամերիկան էր նրա տունը: Իրականում Արիզոնայում ավելի շատ ապագային, այսինքն՝ հնարավորությունների, ճկունության, կատարյալ հավերժության և ապառնի ժամանակի միջև էր տեղավորվել, և այդ տեղն իր տունն էր դարձրել, տուն, որի ետնադուռը դեպի անցյալ փակ էր: Մուսթաֆան ինքնաթիռում ակնհայտ մտախոհ ու ներամփոփ էր: Երբ ինքնաթիռը բարձրանում էր, անշարժ նստել էր, անհրաժեշտ բարձրության հասնելուց և «Կապեք անվտանգության գոտիներ»-ից հետո էլ դիրքը չփոխեց: Այս պարտադրված ճամփորդությունից հոգնություն էր զգում: Մինչդեռ ամեն ինչ նոր էր սկսվում: Որքան Մուսթաֆան հոգնած էր երևում, Ռոզն ընդհակառակը՝ նույնքան աշխույժ ու ակտիվ էր: Ամուսինը հոգնած նայում էր պատուհանից դուրս, ասես այնտեղ ամպերից բացի այլ բան էլ կար, իսկ նա բաժակ բաժակի հետևից խմում էր ինքնաթիռի անպետք սուրճը, իրեն հյուրասիրած աղի կրեկերներն էր կրծում,