Անտոնինա	Իվանովնայի	գործունեության	մեջ	չկար	կեղծիքի	նշույլ	անգամ, բայց	հենց	այս	անկեղծությունն	էլ, անձնվեր դառնալու	փափագն	էլ	խելքի	և	ոչ	զգացումների	ծնունդ	էին: Նա	չէր	խորշում	ամբոխի	կեղտից	ու	մրից, ոչ	էլ	նրա անախորժ	գռեհիկությունից, բայց	և	չէր	էլ	կարողանում	առանց	քննության	մերձենալ	նրան: Նա	մտածում	էր. մի՞թե	այժմ արդեն	այն	հասակումն	է, որ	չի	կարող	այնպես	շուտ	ընտելանալ	մի	նոր	շրջանի	կամ	գործի, որպես	Շուշանիկը: Նա տեսնում	էր, երբ	օրիորդն	է	երևում, մշակների	դեմքերը	փայլում	են	ուրախ	ժպիտով, երբ	ինքն	է	երևում, միայն	խորին հարգանքի	և	պատկառանքի	է	արժանանում: Եվ	երբ	այս	տարբերությունը, հակառակ	յուր	կամքի, վերագրում	էր Շուշանիկի	և	յուր	հասակների	մեջ	եղած	տարբերությանը, զգում	էր	նախանձ: Մի	զգացում, որին	դեմ	էր	ամբողջ	հոգով	և որի	համար	դատապարտում	էր	իրեն, որպես	խելոք	ու	ազնիվ	կին: