Վարդանը հրեց եկեղեցու դռան ծանր փեղկը։ Նրա քթին խփեց թրիքի ծանր հոտը։ Պատերը կչկչոցներ և մկկոցներ էին արձագանքում։ Նա գնաց դեպի վերնատուն գառների ու հավերի մոտ, որոնք քուջուջ էին անում հատակը ծածկող հարդի և թրիքի մեջ։ Սրբապատկերները, սուրբ սեղանն ու նստարաններն անհայտացել էին, պատերի որմնանկարները ներկով էին ծածկել, իսկ գունավոր ապակիները կոտրել էին օդափոխության համար։ Հավաբու՜ն։ Ահա թե ինչի էր վերածվել այն եկեղեցին, ուր նա մկրտվել էր։