Այս բոլորը յիշելով հանդերձ մենք մեր հոգեւոր աչքերը կը սեւեռենք դէպի Քրիստոսի Պայծառակերպութեան վայրը շնորհքի ակնկալութեամբ, զգալու հոն պարզուած սքանչելի տեսարանի առինքնող զօրութիւնը, երբ Քրիստոս կը յայտնուէր իր Աստ-ւածային բնութեան փայլով։ Մեր հաւատքի սկզբունքն է, թէ «Քրիստոս մարմին առած Աստուծոյ Խօսքն է»։ Ան նաեւ «օրինաց եւ մարգարէութեանց լրումն» է, ինչպէս որ ամէն Սուրբ Պատարագի աւարտին կը կարդանք եւ բոլորով սրտիւ կը խոստովանինք Սուրբ Յովհան Ոսկեբերան Հայրապետի աղօթքին բառերով։ Այս բառերը կը ցոլացնեն Քրիստոսի խօսքը, թէ «Ան չէր եկած Օրէնքը եւ մարգարէները ջնջելու, այլ լրացնելու» (Մատթէոս, 5.17)։ Պայծառակերպութեան վայրը ունի թելադրութիւններ, որոնց պէտք է ականջ տալ լաւագոյնս ըմբռնելու համար պայծառակերպութեան խորհուրդը։ Հոն պարզուած տեսարանին ականատեսները եղան Պետրոս, Յակոբոս եւ Յովհաննէս առաքեալները։ Քրիստոս անոնց առջեւ պայծառակերպուեցաւ, Սուրբ Աւետարանի գրաբար բառերով «այլակերպեցաւ առաջի նոցա» (Մատթէոս 17.1)։ Թէ ի՞նչ էր այդ սքանչելի տեսարանը։ Գալիլիացի պարզ զգեստներով շրջող Վարդապետը յանկարծ կը յայտնուէր լուսեղէն կերպարանքով։ Հին Կտակարանի օրէնքը ներկայացնող Մովսէսը, մարգարէական դպրոցի ներկայացուցիչ Եղիան յայտնուած էին հոն եւ կը խօսէին Քրիստոսի հետ։ Այդ սքանչելի տեսարանը շուարումի մատնած էր երեք առաքեալները, որոնցմէ Պետրոս խորապէս ազդուած ուզեց «երեք տաղաւարներ շինել, մէկը Քրիստոսի, մէկը Մովսէսի, միւսը Եղիայի համար» (Մատթէոս 17.3-4)։ Պայծառակերպութեան սքանչելի դէպքը իրականացաւ երբ Քրիստոս «կ՚աղօթէր» (Ղուկաս. 9.20)։ Այս հրաշալի տեսարանը մեզի կը ներկայանայ յիշեցնելու աղօթքի կարեւորութիւնը մեր կեանքէն ներս։ Եկեղեցւոյ աղօթանուէր սուրբերը իրենց վարքով վկայեցին, թէ յիրաւի կարեւոր էր աշխարհի սայթաքումներէն հեռու մնալու, սայթաքումներու հետ դէմ յանդիման գալու պարագային անոնց դէմ դնելու եւ ի վերջոյ անոնց յաղթելու զօրութիւնը կու գար աղօթքի զօրութենէն։ Այդ զօրութիւնն է որով մարդ կը կերպարանափոխուի, կ՚այլակերպուի դրական առումով։ Նոյնպէս այդ զօրութիւնն է, որով մարդ կը մերժէ ժխտական առումով այլակերպման առաջնորդող աշխարհի սատանայական ծուղակները։