«Օ՜ֆ, քու հոգին վերջապես փրկվավ էս դժոխքից, լաո՛, ես լէ մեղքի մեջ չեմ մնա»,- մրմնջաց Սաֆարն ու մատներով փակեց երեխայի առանց այն էլ անշարժ կոպերը։ Հետո բարուրը դրեց երկու քարի արանքում, մանր թփերով ու քարերով ծածկեց, որ գել ու գազան չհոշոտեն։ «Մարդավարի մեռնել-թաղվելու բախտ էլ չտվիր, Տե՛ր, բա մենք քզի ի՞նչ էրեսով փառք տանք։ Լաո՛, քու բախտ հալբաթ էդ էր, էրթամ զմեկելներ փրկիմ»,- հրաժեշտի հարմար խոսքեր գտավ Սաֆարն ու վազեց դեպի հարազատները։ Ճամփակեսին Սաֆարի սիրտն անսովոր զարկեց, շխկաց։ Կարծես մեկը հետևից քաշում էր։ Կանգնեց, շրջվեց ու հետ վազեց։ Մոտեցավ շիրմաթմբին, ականջ դրեց, լսողությունը լարեց, բայց ոչ մի շշուկ։ Չհասկացավ, թե ինչն էր իրեն պահեց ճամփակեսին։ Նորից համբուրեց շիրմաթումբը և մտամոլոր հետ վազեց։