Վտանգն այլ տեղ է՝ ազգային ինքնուրույնության և անկրկնելիության մշտական և միալար շեշտադրումը հանգեցնում է գավառականության։ Որքան շատ ենք ասում՝ մերը, մերը, մերը… այնքան ավելի գավառական ենք դառնում։ Ուրեմն, «մերը» հիշելով, չպետք է մոռանալ ընդհանուրի մասին: Առավել ևս, որ մեր պատմությունը այդպիսի լայնախոհության լավ օրինակներ է տալիս։ Ահա դրանցից մեկը։ Երեկվա դասախոսությունս համալսարանում վերաբերում էր հայոց Ոսկեդարին՝ հայ մշակույթի ծաղկմանը 5-7-րդ դարերում: Ես փորձում էի ցույց տալ, թե հայոց ինքնության ձեւավորման այդ կարևորագույն փուլում ինչ էական դեր է խաղացել թարգմանության սկզբունքը։ Խոսքս ոչ թե պարզ, տեխնիկական թարգմանության մասին է (նույնիսկ Աստվածաշնչի կամ այլևայլ փիլիսոփայական տեքստերի), այլ նախ և առաջ՝ մշակույթի ներքին յուրացման: Առանց համաշխարհային մշակույթի, ունիվերսալ արժեքների յուրացման առաջընթաց չենք ունեցել և չենք ունենա: Արդի աշխարհում նշածս երկու հակադիր միտումներն էլ առկա են, եւ կարծում եմ, որ երկուսն էլ շարունակվելու են: