Իր մանկութեան այնքան պաշտելի «տատիկ»-ը արդէն մահացած էր գաղթի ճամբուն վրայ: Թէեւ Թիֆլիս, Ալեքսանդրապոլ թէ Երեւան, որբանոցներու մէջ, նախնական կրթութեան ու կտոր մը հացի եւ պնակ մը կերակուրի հնարաւորութիւնը ունեցաւ, բայց որբի կեանքը շատ ծանր տարաւ Մահարի, խոր դառնութիւն եւ անսահման ցասում ապրեցաւ, որոնք երիտասարդութեան սեմին կանգնած հայ որբին մղեցին դէպի բոլշեւիկեան «արեւածագ»-ին ինքնախաբ պաշտամունքը: