Գնա՛ մեռիր, եկո՛ւր սիրեմ…: Որքա՜ն դառն է այս իրականութիւնը: Այնքա՛ն կլանուած ենք մեր ամէնօրեայ հոգերով, որ արդէն մոռցանք հաց բերող Արթուրը: Ի՞նչ կարեւորութիւն ունին այսուհետեւ թափուած ճիգերը, երեւան հանելու համար ա՛յն ապացոյցներն ու փաստերը, որոնք պիտի բացայայտեն դահիճները: Աւելորդ եւ պարապ աշխատանք պէտք է նկատել միջազգային փորձագէտներ ներգրաւելու մեր բոլոր ճիգերը, որովհետեւ մե՛նք սպաննեցինք Արթուրը՝ հաց բերողը, եւ ո՛չ թէ թշնամին: Մե՛նք պէտք է լուծենք մեր դատերը եւ մե՛նք պէտք է սրբագրենք մեր սխալները. ուրիշներու մօտ չփնտռե՛նք մեր ազգային ցաւերու սպեղանին: