-Իմ անձնականը թերևս ոչ, սակայն կա արյան հիշողություն, որը գենետիկա է ու շրջանցել չի լինի: Հայրս հիսուն տարեկան է եղել, երբ ես լույս աշխարհ եմ եկել: Մեր տան խոսք ու զրույցում իր մասով ավելի շատ տխուր հիշողություններ էին: Դարասկզբի ողբերգության պատճառով հայրս ստիպված է եղել թողնել հայրենի Մուշը, միացել է Անդրանիկի զորախմբին, եկել-հասել է Էջմիածին, որտեղ էլ Զորավարը Վեհափառի առաջ վայր է դրել զորքի զենքը: Ճակատագիրն այնուհետ հորս տարել է Մայկոպ, ետ բերել Թիֆլիս, ապա` Երևան, որտեղ էլ 1942-ին ծնվել եմ ես: Հորս պատմություններում կյանքի մռայլ, մուգ գույներն էին շատ: Գիտակցաբար, թե բնազդով դրանք եկան իմ արվեստ: Դրանցից ես ծանրորեն ազատվեցի: Այս է գույների իմ պատմությունը: Ի՜մ պատմությունը: