Ու գնաց: Անցավ տասը րոպե, տասնհինգ, քսան… Այդ ի՞նչ պոչ ուներ արահետը, որ այսքան երկար ժամանակ չէր կարողանում բռնել: Կես ժամ անցավ՝ Հայկը չկա: Երևակայությանս մեջ ինչ ասես չպատկերվեց. սոթ է տվել, ընկել է ձորն ու արնաշաղախ մնացել, իսկ ես այստեղ նստած՝ ծխում եմ… Հետ եմ վազում ճանապարհին սպասող վարորդի մոտ: Չեմ գտնում, նորից վերադառնում եմ մեր պայմանվորված տեղն ու անունս եմ լսում. նա է գոռում: Այդպես ամբողջ ձորով մեկ իրար վրա գոռացինք ու դուրս թափեցինք մեր վախը, հանգստացանք ու թեթևացած շարունակեցինք Տաթևի ճանապարհը: