Միգամածությունները հիմնականում բաժանվում են մոլորակաձևերի և դիֆուզների: Ինչպիսի՞ն են մոլորակաձև միգամածությունները: Ոչ մի ընդհանուր բան գոյություն չունի նրանց և մոլորակների միջև. այդպես են կնքվել Նեպտուն և Պլուտոն մոլորակներին արտաքնապես նման լինելու պատճառով (թույլ կանաչավուն սկավառակ): Լուսանկարներում մոլորակաձև միգամածություններն ունեն լուսավոր սկավառակի կամ օդի ձև: Դրանք զուտ գազային միգամածություններ են: Բուն մոլորակաձև միագամածություններն ունեն 10 000 աստղագիտական միավորի կարգի շառավիղ (որպես աստղագիտական միավոր ընդունվում է Երկրագունդ-Արեգակ հեռավորությունը, այսինքն 150 միլիոն կիլոմետր): Նրանց խտությունը 104-10² իոն/սմ³ է, իսկ էլեկտրոնային ջերմաստիճանը՝ շուրջ 10 000° K: Մոլորակաձև միգա-մածություններից ամենամոտը գտնվում է 80 լուսատարի հեռավորության վրա: Դա Ջրհոսի համաստեղության մոլորակաձև հսկա միգամածությունն է: Մոլորակաձև միգամածությունների սպեկտորը բնորոշ է ջրածնի, հելիումի ռեկոմբինացիոն և թթվածնի, ազոտի, նեոնի պայծառ, արգելված գծերով: Իսկ ի՞նչ է նշանակում արգելված գծեր միգամածության սպեկտրում: Բանն այն է, որ ատոմների կողմից գծերի արձակումը կապված է արտաքին որևէ ուղեծրից դեպի ներքին ուղեծիրը` էլեկտրոնի անցման հետ: Սակայն ոչ բոլոր անցումներն են թույլատրելի, ավելի ճիշտ՝ սկզբունքորեն հնարավոր են, բայց անցման հավանականությունը շատ փոքր է: Եվ ահա մոլորակաձև միգա-մածություններում ֆիզիկական պայմաններն այնպիսին են (նյութի և ճառագայթման խտությունները փոքր են), որ նպաստում են այդ գծերի երևան գալուն: Մեկ և երկու անգամ իոնացված թթվածնի արգելված գծերը երկար ժամանակ հանելուկ էին աստղագետների համար: Դրանք վերագրվում էին նեբալիում հիպոթետիկ տարրին: Սակայն 1927 թվականին Բոուենին հաջողվեց վերծանել նեբալիումի հանելուկը: Պակաս հետաքրքիր չէ ջրածնի և հելիումի պայծառ գծերի հայտնվելու ռեկոմբինացիոն մեխանիզմը: Ո՞րն է դրա էությունը: