-Ես չգիտեմ, եթե դպրոցից տուն շտապող 18-ամյա Ֆրիդան սեպտեմբերյան էդ օրը 382 համարի ավտոբուսում չլիներ ու կարողանար երեխաներ ունենալ, արդյո՞ք իր ցավն այդքան ազնվորեն հմայիչ կլիներ, կդառնա՞ր հեղափոխական-կոմունիստ, կփորե՞ր իր ներսը այդքան մոլեգնորեն ու կրքոտ` գտնելու համար մարդուն և ծնելու սերը ամեն անգամ նույն տղամարդու տեսքով ուրիշներից հետո… Պերեդելկինոյում, երբ Կոլյան, ամեն ինչ մոռացած, Բրոդսկի ու Ցվետաևա էր անգիր ասում, աչքս ընկավ իր ծակ կոշիկներին և հնամաշ շալվարին, երբ ես ոտքով իջնում էի քաղաք ու բարձրանում տուն, ուզում էի թռչել… Մի բանաստեղծություն ունեմ էսպես է սկսվում.