Ինքնագործ տիկնիկային խմբերի հանրապետական ստուգատես-փառատոնում լավագույնը ճանաչվեցին՝ արժանանալով «ժողովրդական» պատվավոր կոչմանը։ Միջնակարգում սովորելիս էլ ակտիվ մասնակցություն էր ունենում արտադպրոցական միջոցառումներին։ Պատի թերթերն էր գունազարդում, պլակատներ ձևավորում։ «Մի բուռ ծիծաղ» երգիծական մանրապատումների նրա բեմականացման հաջողությունը դուրս հորդեց դպրոցական դահլիճի պատերից։ Որևէ մեկն այլևս չէր կասկածում, որ Արմեն Բարսեղյանը թատրոնի համար է ծնվել՝ հուսադրող էին բազմամյա դրսևորումները։ Այդուհանդերձ, փայլուն անցնելով մասնագիտական փուլը, կոլոկվիումից ձախողվեց և դպրոցից հետո անմիջապես չընդունվեց Երևանի գեղարվեստաթատերական ինստիտուտ։ Չընկրկեց։ Դիմեց Սունդուկյանի անվան թատրոնի ստուդիա, ընդգրկվեց Խորեն Աբրահամյանի, ապա Սոս Սարգսյանի կուրսում։ Ուսումնառության 3 տարիների ընթացքում ըստ էության մասնագիտացավ Արմեն Էլբակյանի և Նիկոլայ Ծատուրյանի հետևողական ուղղորդմամբ։ Փոքր դերերով հանդես գալով Սունդուկյանի անվան թատրոնում՝ զուգահեռ սովորեց մեծանուն Զավեն Տատինցյանի արվեստանոցում։ Ուսանողական տարիներից մշտապես զբաղված եղավ ռադիոյի և հեռուստատեսային թատրոնների բեմականացումներում։ Տարաբնույթ կերպարներ մարմնավորեց, բայց անմոռաց մնաց հեռուստաթատրոնի առաջնեկը՝ Արմենակը Ստեփան Զորյանի «Գրադարանի աղջիկը» վիպակի Արմեն Էլբակյանի բեմադրությամբ։ Ստուդիական տարիներից փաստորեն կայացման ճանապարհի հուսալի նեցուկ եղավ նրա համար Արմեն Էլբակյանը, ում հրավերով էլ հանդես եկավ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի թատրոնում։ Անցավ ցանկացած սկսնակ դերասանի ծանոթ փորձաշրջանը սիրահար հերոսների միագիծ դերերից աճելով մինչև բնութագրականները։ Շրջադարձային եղան՝ Լրագրողը («Մեծապատիվ մուրացկաններ»), Թովմասը («Ատամնաբույժն արևելյան»), Աշոտը («Ամենափրկիչ ջրհեղեղ»): Վերջինիս բեմադրական աշխատանքներում շռնդալից բացվեց անձնական երջանկության դուռը։ Դերասանուհի Լիզա Ենգիբարյանի հետ սիրո ամենահուսալի դաշինքը կռեց, որի շնորհիվ էլ դիմակայեց «անցումային դարաշրջանի» անարվեստ փորձություններին։ Այլևս անբաժան Արմեն Էլբակյան թատերաշինարարից՝ 1994-ին բեմ բարձրացավ նրա հիմնած «Էդգար Էլբակյան» թատերախմբում, միաժամանակ սկսեց վարել Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի Արաբկիրի հայորդյաց տան նորաբաց թատերական դասարանը։ «Քանդած օջախում» Ալեքսանդր խաղաց, «Սիրո տարբեր նվագներում»՝ Վարդանի փոքրաթռիչ դերակատարմանը փոխարինեց Ահարոնի դրամատիկ կերպավորումը։ Գերագույն հաճույք ստանալով մանուկների և պատանիների հետ ստեղծագործական անկաշկանդ տքնանքից՝ տասնյակ հեքիաթներ բեմավորեց իր երբեմնի տիկնիկային մենաթատրոնի վերազարթնած կարոտով։ Հընթացս ռեժիսորական ինչ-ինչ հմտություններ նաև ձեռք բերեց։ Մանկապատանեկան տարբեր փառատոներում նրա հեղինակած «Ձյունե թագուհին», «Չիպոլինոյի արկածները», «Մի տակառ հեքիաթը» (ըստ Թումանյանի) և Աճեմյանի «Хорошо» երգիծապատումը բազմիցս մրցանակվեցին։ Անկարելիության աստիճան դժվարացավ «Էդգար Էլբակյանի» կանոնավոր գործունեությունը։