Վարդանը կարկամեց։ Նա հասկացավ զինվորների փախուստի դրդող բնազդը։ Սակայն ինքը պաշտպանում էր իր հարազատների կյանքը։ Նա տասնմեկ զինվոր հաշվեց, որոնք նահանջում էին ամբոխի մակընթացության ճնշման տակ։ Ուստի նրա տրամադրության տակ տասնութ մարդ կար։ Նա երկու անգամ օդ կրակեց և այդ կրակոցները շփոթության սերմանեցին ամբոխի մեջ և նրա շարժումը դանդաղեց։ Զինվորները խմբվեցին Վարդանի շուրջը։ Նա նրանց կանգնեցրեց կանոնավոր գծով, որը փակում էր փողոցը։ Ատրճանակը ձախ ձեռքին, որով նա բռնել էր նաև սանձը, Վարդանն աջ ձեռքով սուրն էր թափահարում։