Հին կամրջով Ջեյհան գետն անցնելուց հետո նրանք հասան առևտրական թաղին, որը լեցուն էր խիտ և աղմկոտ ամբոխով, որի միջով ուղտերը, ավանակներն ու սայլերը դժվարությամբ էին ճանապարհ հարթում։ Շրջիկ առևտրականների մոտ խմբված երեխաներն է՛լ ավելի մեծ խառնաշփոթ էին ստեղծում։ Մի պահ Վարդանին թվաց, որ ինքն արդեն եղել էր այդ քաղաքում, սակայն դա պատրանք էր։ Այդ զգացողությունն առաջացել էր այն պատճառով, որ Անատոլիայի մեծ քաղաքների շուկաները նման էին միմյանց։ Նա մի բաժակ կիտրոնի ըմպելիք գնեց աղջնակի համար, իսկ հետո, երբ երեխան կարծես ավելի էր վստահում Վարդանին, նրա անունը հարցրեց։ Աղջիկը վարանեց, հետո շշնջաց.