Ահա խնդրեմ «Ռոբինզոն Կրուզո» բանաստեղծությունը, որտեղ պատմական անձնավորությունը պատմության համար չէ, որ վերածնվել է: Պատմականության ֆոնը ամբողջությամբ պայմանականություն է` արտահայտելու համար մարդկային կարոտը, անցած կյանքի խոր, բայց և թախծալի իմաստավորումը: Գեղարվեստական տարրերը, նկարագրական ավարտուն պատկերները ստեղծվում են նպատակասլաց ջիղով, ծերունի Ռոբինզոնն արդեն ողբերգական կերպար է.