Նախ և առաջ ես անձնապէս համաձայն չեմ այն կարծիքին որ՝ ցանկացած մասնագիտութեան մէջ գիւտը փաստ է եթէ միայն գիւտը գտնողը այդ մասնագիտութեան տիտղոս ունի։ Այսինքն՝ այլ կերպ ասած՝ մասնագիտութիւնը միայն տիտղոս չէ այլ խորը գիտութիւն տուեալ հարցի շուրջ։ Յետոյ գիտութիւնների մէջ ընդհանրապէս կան անջրպետներ, որտեղ մի խնդիր լուծելու համար անհրաժեշտ են այլ մասնագիտութիւններից գիտելիքներ։ Օրինակ՝ լեզուաբանութեան մէջ չբացայայտուած խնդիրներ այսօր բացայայտւում են համակարգչի ծրագրաւորողների կողմից։ Անձինք որոնք լինելով ծրագրաւորման ճարտարապետներ, մէկ երկու տարուց տիրապետում են ամբողջ լեզուաբանութիւնը և արդիւնքում օգտագործելով իրենց ճարտարագիտութեան գիտելիքները հեշտութեամբ վերծանում չբացայայտուածը։ Ցայտուն օրինակ այս իրականութեան հէնց Սարգիս Այվազեանն է, ով՝ ամբողջովին փաստել է որ՝ Ուրարտերէնը նախագրաբարեան հայերէնն է։ Հրատարակել երկու գիրք այս փաստարկների շուրջ։ Տես այս կայքում՝ //www.hayagitaran.info/2013/05/vardan-hovhannisjani-zrujg-sargis/