Վարդանը ցնցվեց և դուրս եկավ մղձավանջից։ Նա մրսում էր, չնայած քրտնած էր։ Գլուխը ծանր էր։ Մշուշի մեջ նա մի սենյակ տեսավ և սևազգեստ մի կին։ Նրան թվաց, որ նորից հայտնվել է գյուղացու տանը, և Այշան հսկում է իրեն։ Այդ տեսիլքից նա նորից ընկավ անգիտակից վիճակի մեջ։ Նա խորասուզվեց անհանգիստ քնի մեջ, որը լեցուն էր սարսափելի տեսիլքներով և դաժան տեսարաններով։ Արդեն մեկ շաբաթ էր, ինչ նա ունենում էր այդ կարճ սթափության պահերը և նմանվում էր ջրում խեղդվողի, որը մի քանի վայրկյանով դուրս էր գալիս մակերևույթ, իսկ հետո երազները նրան տանում էին իրենց գիրկը։