Բորխեսն իր պատմվածքներից մեկում պատմում է մի մարդու մասին, որ տարիներ շարունակ նկարում էր թագավորություններ, լեռներ, կղզիներ, նավեր, ձիեր, մարդիկ և այլն: Մեռնելուց առաջ նկատում է, որ տարիների ընթացքում շարունակ իր դեմքն է կառուցել: Ճիշտ այդպես Արամն իր բանաստեղծություններում քայլ առ քայլ հավաքում է դեմքը իր՝ համբերատար գծերի այդ լաբիրինթոսը: Այդպես համբերատար Կայն էր հազարավոր փշուրներից հավաքում հայելին, որը հենց ինքն էր ջարդել: Միջնադարյան պատումներում քաղաքները, որոնք, որպես կանոն, իգական սեռ ունեին, նկարագրվում էին կանացի մարմնի նմանությամբ՝ քիթը, բերանը, շուրթերը, հոնքերը, ձեռքերը ևլն: Հատկանշական է, որ պատմիչները հատկապես ավիրվող քաղաքներն էին նկարագրում և մեծ ջանասիրությամբ: Կառուցում էին դեմքը, որը պետք է գիտակցաբար ավիրեին: Արամին ևս հատուկ է այս ինքնավիրումը, որը, սակայն, միտված է առաջին հերթին ինքն իրեն կառուցելուն: Թվում է, թե Արամը գրիչ-վիրահատական դանակը զգուշորեն սահեցնելով՝ հերձասեղանին պառկած մարմիններն է բացում այնպես, ինչպես ծննդյան առավոտյան ստվարաթղթե տուփերն են բացվում՝ դրված տոնածառի տակ: Եվ այն, ինչ մենք գտնում ենք, պատկերների փոթորիկ է, լայն թոքեր ունեցող մետաֆորներ և անչափ նուրբ ու նոր շնչառությամբ օժտված խնդիրներ, որոնց անդրադառնալը, թվում է, թե անհետաքրքիր էր այլևս, մասնավորապես՝ հայրեր-որդիներ հակամարտությունը, մահվան տագնապները, դեռահաս մարմնի տափաստանում մոլեգնող կատաղությունը և սերը, որ սովորեցնում է ապրել մեղքի մեջ, մտքերի ու ծառի ու շնորհակալության.