Կարճլիկը նկատելի մռայլվեց, քորեց ծնոտը. իսկ մթնագարությունը սկսվում է արևամուտից հետո, երբ մեռնում են արևի վերջին շողերը, երբ կատուները, կտուրների վրա շրջելիս, կրքաշունչ մլավում են, և երբ գոյավորվող զառանցանքը, հայացքի առջև հառնելով, նայում է իրեն պեծպեծուն աչքերով. հա՛, լուսավառ պատուհաններն իրեն ձգում են մագնիսի ուժգնությամբ, ինչպես փետրավորված թռչնին՝ անդունդների խորությունը: Չէ՛, չի բռնվել, բայց մշտարթուն տագնապը սպանել է բերկրանքի զգացումը, ներսը պատել պաղ սարսուռով: Միայն մեկ անգամ, երբ ոտնաթաթերի վրա ձգվելով նայում էր, թե անծանոթ կինն ինչպես է զգեստափոխվում, լույսը դավադրաբար մարեց: Սպասողական հայացքը մութ ննջարանին էր, երբ որսաց ոտքերի թփթփոց: Հասցրեց ճողոպրել, մի քանի օր դուրս չեկավ տանից, բայց հետո…