«Մեր տանն առաջնակարգ արվեստը եղել է հայկական ժողովրդական արվեստը: Ես խորհուրդ կտայի, որ բոլորի տներում այդպես լիներ, որովհետև եթե քո արմատները չես ճանաչում, մյուսներին անդրադառնալն անիմաստ է,- ասում է Տաթևիկ Հովհաննիսյանը,-մեր տանն ամենուրեք երաժշտություն էր: Մայրս՝ Օֆելյա Համբարձումյանը, հայրս՝ քամանչահար Նորայր Հովհաննիսյանը՝ ժողովրդական, գուսանական երաժշտությամբ ու մթնոլորտով, ջութակահար եղբայրս՝ դասական գլուխգործոցներով, ինչպես նաև իր ջազային նախասիրությամբ, այդ մթնոլորտը ստեղծողներն էին: Մայրս, ժողովրդական երգչուհի լինելով, չափազանց սիրում էր նաև դասական երաժշտություն: Օպերային հրաշալի նմուշներ էին հնչում, նրա ամենասիրելի երգչուհիներից մեկը ( ով, ի դեպ, նաև իմն է), Մարիա Կալլասն էր: Եվ այս ամենը՝ ժողովրդականը, դասականը, ջազը՝ իրենց բազմազանությամբ, զարգացրել են իմ երաժշտական ընկալումները, ձևավորել սեր՝ հանդեպ ջազը, որը հավերժական էր»: