Երկինք բարձրացող օդաչուն հաղորդակցվում է օդի, ջրի հետ։ Երբ շարժիչները սկսում են աշխատել, երբ մեքենան ճեղքում է ծովը, երբ հանդիպելով ուժեղ ալեբախության՝ ջրային ինքնաթիռը զնգում է կոչնակի պես, մարդն իր ցնցվող գոտկատեղի միջոցով կարող է քայլ առ քայլ հետևել նրա աշխատանքին։ Վայրկյան առ վայրկյան նա զգում է ջրային ինքնաթիռի շարժումները, մինչ մեքենան արագություն, թափ է հավաքում։ Նա զգում է, թե ինչպես է տասնհինգ տոննայանոց այդ զանգվածի մեջ հասունանում այն ուժը, որ շուտով երկինքն է ճեղքելու։ Օդաչուն ղեկավարող լծակները սեղմում է ձեռքերի մեջ՝ հետզհետե իր ափերում զգալով այն ուժը, որ տրվում է իրեն՝ իբրև ընծա։ Եվ որքան ավելի շոշափելի է այն դառնում, այնքան ղեկի մետաղական օրգանները վերածվում են այդ զորության սուրհանդակների։ Երբ այն լրիվ հասունանում է, օդաչուն ճկուն մի շարժումով ինքնաթիռը պոկում է ջրից, ասես պտուղը քաղելիս, և մխրճվում է երկինք։