Եվ ինչպես յուրաքանչյուր նման կինո, այս մեկը եւս ավելի հետաքրքրական է ոչ այնքան ընթացքի, որքան հետեւանքների առումով: Օրինակ ՆԳ նախկին նախարար Կարլոս Ղազարյանը tert.am-ին տված հարցազրույցում մի ուշագրավ միտք է հայտնելՙ դեպքի առնչությամբ: Նախ, պարոն Ղազարյանը ոստիկանության գործողությունները որակել է որպես օրենքի պահանջ եւ օրենքի սահմաններում գործված, ապա եւ ասել իր, թերեւս, հիմնական միտքը. «Պատանդ վերցրած մարդուն այդկերպ վնասազերծելը ճիշտ միտք էր, այն որոշ մարդկանց համար դաս կլինի»: Ահա՛ թե ինչ: Իրոք որ, եթե ոստիկանական համակարգում աշխատող հոգեբանը, կամ էլ թեկուզ ոստիկանները կարողանային միայն դանակով զինված տղային վնասազերծելՙ ազատելով պատանդ աղջկան, հո սա որոշ մարդկանց համար դաս չէ՞ր լինելու, դրա համար էլ, ոստիկանությունը, քանի որ այրվում է որոշ մարդկանց դաս տալու անհագուրդ ցանկությամբ, որոշել է այսկերպ վնասազերծել տղային, ընդ որումՙ դիպուկահարն էլ հենց ա՛յդ նպատակով է երեւի տղայի վրա կրակելու ամենամարդաշատ տեղերից մեկն ընտրել, որ շատ մարդ տեսնի, որ շատ մարդկանց համար դաս լինի, որ շատ մարդիկ վախենան: Ինչպես թեմատիկ կինոյում. համ շատ մարդիկ են տեսնում, համ շատերի համար է դաս լինում, համ էլ շատերն են վախենում: Ստացվում էՙ յուրօրինակ սելֆի եւ կամ գուցե կինո՞ են նկարել, ու որպեսզի ամեն ինչ բնական լինիՙ քաղաքացիներին ոչինչ չե՞ն ասել...