Կասյան 3-ը գրողների շենքն էր, ու երեւի այլեւս նման բան չկրկնվի։ Մեծ հարգանք կար իրար նկատմամբ, դռները չէինք փակում։ Մի անգամ՝ Նոր տարի էր կարծեմ, պապան ասեց՝ տես Քրիստափոր Թափալցյանենք տա՞նն են, բարձրացա, տեսա դռները բաց են, բայց իրենք չկան, պապան ասեց՝ դե յորղան-դոշակները բեր, հավաքեցի բոլորը ծանր-ծանր ու բերեցի մեր տուն։ Մեկ էլ քիչ անց ամբողջ շենքով աղմուկ լսեցինք՝ էս ո՞վ է տարել տեղաշորը։ Պապան ասեց՝ Քրիստ, ի՞նչ է եղել, նա էլ, թե՝ այ մարդ, ոչ մի բան չեն տարել, մենակ տեղաշորն են տարել, ես էլ ուզում եմ քնեմ։ Պապան ասեց՝ ես քեզ քնելու տեղ կտամ, արի։ Եկավ, նստեցին, մի բաժակ խմեցին, դրանից հետո պապան ասեց՝ Նաիրի, էդ անկողինները տուր Քրիստ ձյաձյային, ես որ սկսեցի բերել, Քրիստափոր Թափալցյանի ծիծաղը շենքով մեկ զրնգում էր։ Հաճախ այդպիսի բաներ էլ էին լինում։ Մենք գնում՝ իրենց տանն էինք հաց ուտում, իրենք՝ մեր տանը։ Մարդիկ այդպես բաց էին իրար առաջ, ինչը հիմա, ցավոք, կորել է։