Տարիներ առաջ պատիվ եմ ունեցել պարբերաբար հանդիպելու և զրուցելու Աղասի Այվազյանի հետ: Նրանից լսել եմ, թե ինչ տառապանքով է նկարել իր ֆիլմերը, թե ինչ դժվարությամբ է, օրինակ, կանացի գլխարկներ հայթայթել իր ֆիլմի համար, ինչպես է հնչյունային օպերատորն առանց միկրոֆոնի եկել նկարահանման հրապարակ կամ ինչպես է դժկամությամբ աշխատող լուսավորող բանվորը տապալել մի ամբողջ օրվա նկարահանումներ, և այլն, և այլն: Այնինչ, նրա առաջին ֆիլմը` «Լիրիկական երթը» (1981) մեծ հետաքրքրություն է առաջացրել Պալանգայում միջազգային սիմպոզիումի ժամանակ և, ի միջի այլոց, այն գնել է մոտ երեսուն երկիր: Իսկ Այվազյանի հաջորդ, «Վառած լապտեր» կինոնկարը 1983-ին Բեռլինի ՄԿՓ-ում արժանացել է Կինոքննադատների միջազգային ֆեդերացիայի` FIPRESCI մրցանակին: Իմ ավագ կոլեգայից` Միքայել Ստամբոլցյանից տեղեկացել եմ Բագրատ Հովհաննիսյանի պայքարի և դժվարությունների մասին: Մեկ այլ վառ անհատականություն, ավաղ, վաղամեռիկ Գենադի Մելքոնյանը, որ փայլուն էր սկսել իր կինոուղին, 1980-ին առաջնեկի` «Թթենի» ֆիլմի համար ստանալով Ֆրանսիայի Լիլ քաղաքում անցկացվող կարճամետրաժ ֆիլմերի 9-րդ միջազգային կինոփառատոնի Գրան-պրին և FIPRESCI մրցանակը, հետո նույնպես բախվել էր դժվարությունների «հայֆիլմյան» պատին: Հետագայում նա մի առիթով ասել է. «Մեր կինոստուդիայում ռեժիսորին տապալելու հատուկ մշակված եղանակ կա. քեզ երբեք չեն տալիս ֆիլմը նկարել այն պահին, երբ դու բոլոր առումներով, ամեն իմաստով պատրաստ ես դրան, այլ հատուկ հնարավորություն են ընձեռում այն ժամանակ, երբ նկարելու պահը դեռ չի հասունացել կամ արդեն անցել է…»: