Ետևում նստած այն երկուսին նա արդեն մոռացել էր և գոմեշների մասին էր մտածում։ Գոմեշները, որոնց ետևից էին նրանք գնում, օրվա ընթացքում մացառոտ ճահճուտում էին լինում։ Նրանց դժվար էր խփել, բայց գիշերները նրանք դուրս էին գալիս բացատ՝ արածելու, և, եթե մեքենայով փակեին դեպի ճահիճը տանող ճանապարհը, Մաքոմբերը բացատում նրանց խփելու լավ հնարավորություն կունենար։ Նա չէր ուզում, որ որսը խիտ տեղում սկսվեր։ Նա ընդհանրապես ոչ գոմեշ, ոչ էլ ուրիշ բան չէր ուզում այլևս որսալ Մաքոմբերի հետ, բայց պրոֆեսիոնալ որսորդ էր և կյանքում ում ասես չէր հանդիպել։ Եթե այսօր գոմեշ խփեն, կմնան ռնգեղջյուրները, և այս խեղճ մարդը կավարտի իր դժվար խաղը և, երևի՝ ամեն բան։ Ինքն այլևս գործ չի ունենա այդ կնոջ հետ, իսկ Մաքոմբերը մի կերպ կուլ կտա։ Ինչպես երևում է՝ առաջին անգամը չէ։ Ողորմելի թշվառական։ Երևի գլուխ հանելու ձևը գիտի։ Ինչևէ, այդ ողորմելին ինքն է մեղավոր։ Ինքը՝ Ռոբերթ Վիլսոնը, ամեն տեսակ անակնկալներ նկատի ունենալով՝ հետը միշտ ճանապարհորդական երկտեղանոց մահճակալ էր վերցնում։ Նրա հաճախորդները որոշակի տեսակի մարդիկ էին, տարբեր ազգության զվարճասեր ու սպորտասեր վերնախավ, որոնց կանանց թվում էր, թե սպիտակամորթ որսորդը իրենց չի կարող լիովին վարձահատույց լինել, քանի դեռ նրա հետ չեն կիսել այդ մահճակալը։ Վիլսոնը ատում էր նրանց բոլորին, բայց երբեմն մոտիկից ճանաչելով, նույնիսկ սիրում էր ոմանց։ Ինչևէ նրանց շնորհիվ էր իր ապրուստը վաստակում, և, քանի դեռ իրեն վարձատրում էին, ժամանակավորապես նրանց բարքերն համընկնում էին։ Ամեն ինչում չափանիշները նույնն էին, բացի որսից։ Որսորդության մեջ Վիլսոնն ուներ իր չափանիշները, և նրանց մնում էր կամ ենթարկվել իրեն, կամ նոր որսորդ վարձել։ Նա գիտեր նաև, որ բոլորը հենց դրա համար էլ հարգում էին իրեն։ Հետաքրքիր մարդ էր այս Մաքոմբերը։ Տարօրինա՜կ։ Բա կի՛նը։ Իսկ կի՛նը։ Այո՜, կի՜նը։ Հը՞, կինը։ Լավ, անցած լինի։ Վիլսոնը նայեց նրա կողմը։ Մաքոմբերը նստած էր՝ մթնած ու դաժան։ Մարգոն ժպտում էր։ Նա այսօր ավելի երիտասարդ էր երևում, ավելի անմեղ ու թարմ, և նման չէր պրոֆեսիոնալ գեղեցկուհու։ Աստված գիտի, թե մտքում ինչեր կան, մտածեց Վիլսոնը։ Անցած գիշեր նա շատ չխոսեց, բայց, այնուամենայնիվ, հաճելի էր նրան նայել։ Մեքենան մագլցելով թեթև բարձունքը՝ անցավ ծառերի արանքով, մտավ կանաչ, պարտեզի նմանվող բացատը և դանդաղորեն առաջ շարժվեց բացատը երիզող ծառերի ստվերների ուղղությամբ։ Վիլսոնը, որ ուշադիր զննում էր մարգագետինը, կանգնեցրեց մեքենան ու հեռադիտակն ուղղեց հեռուն։ Նորից ձեռքով արեց վարորդին, և մեքենան խուսափելով վայրի խոզերի թակարդներից ու շրջանցելով ցեխոտ մրջնաբները՝ դանդաղ առաջ շարժվեց։ Հետո անսպասելիորեն շրջվեց ու ասաց.