Ժամը գիշերվա երկուսն անց կես դարձավ, թևիս վրա դեմքով լուռ պառկած էիր, պատշգամբի տակ շուն էր հաչում, սպասում էինք բուխարու մոտ նստած պառավի անկողին մտնելուն, որ գնայի: Չնայած քեզանից տասներկու տարով մեծ, արդեն մեռնել-ապրելու փորձով տղամարդ էի, նրան հավատացրել էինք, որ կուրսեցիներ ենք, դժվար քննությունները հանձնելու համար երկուսով պիտի պարապենք: