Թողե՛ք, թողե՛ք	անց	կենա՛նք, հերիք	ա. բայց	ի՞նչ	անեմ, հենց	գիտեմ՝ Էսօր	ա	Սահակ	աղեն առաջիս	կանգնել, աղլուխը	աչքին	դրել, աղաչանք	անում, որ	Հասան	խանի	սիրտը	ռահմ	ընկնի, էսօր	են	հայ	սարվազներին	են	երեխեքանցը	տալիս, որ	նրանք	բռնեն, իրանք	փառչալամիշ	անեն, էսօր	են	տասը	պարսիկք	Վարդանի	քիր	ու	ախպերը, հերնըմերը	առաջիս	սաղ-սաղ	քերթում, կաշիները	հանում, ոտ	ու	ձեռ	քարով, թոխմախով	ջարդում, քացով	երեսներին	տալիս, ու Վարդանը՝ էս	հրաշագեղ	պատանին, ձեռները	կապած, էս	երկնային	հրեշտակը	նրանց	վրա կանգնած, ոտն	ա	կամենում	շարժի, ճոպանը	չի՛	թողում. ձեռն	ա	ուզում	մեկ	բանի	հասցնի, չվանն ա	ղայիմ, թրի	առաջն	ա	ուզում	ընկնի, թուրքը	չի՛	թողում, սիրտը	պատռում	ա, ձեն	չի՛	կարում հանի, չունքի	նրա	հասակի	ջահել	տղա, աղջիկ	հավաքել, ձեռ, ոտ, բերան	կապել, տանում	են, որ իրանց	դնին	մատաղ	անեն: Ողորմելի	պատանին	ուզում	ա, որ	մեկ	ետ	էլ	մտիկ	տա, իր	ծնողաց սուրբ	արինը	ու	կտրատված	լաշը	մի	տեսնի, փափագն	առնի, մեկ	կաթ	արին	էլա	վրեն	քսի, մեկ բուռը	հող	էլա	ծոցը	կամ	ջեբը	դնի, որ	հիշատակ	մնա, մեկ	համբուրի	էլա	ու	ետին	բարովն	ասի, մեկ	չոքի	էլա, նրանց	օրհնությունն	առնի, բայց	ա՜խ, ա՜խ, հարիր	սուր	գլխին, պլոկած, աչքերը կապած՝ իր	ընկերների	հետ	քշում	են, անկաջները` փակ, որ	նրանց	ձենն	էլա	իմանան, բերանները՝ կապած, որ	իրար	հետ, խոսին. ձիու	երըմիշ	ըլելուցն	են	իմանում, որ	շարժում	են, բայց	չգիտեն՝ ո՞ւր. Դժո՞խքը, թե	դրախտը. — դժո՛խքը, սիրելի, դժո՛խքը. սրանց	տանում	են, որ թուրքացնեն, իրանց	դնին	մատաղ	անեն: