Շրջանից եկածը աղբյուրի անունը լսելուն պես վեր է ցատկել, ականջին չհավատալով՝ հայերեն լսածը մի քանի անգամ էլ հայերեն թարգմանված ձեւով լսել, էլի բան չի հասկացել։ Ասել են՝ աղբյուրի անուն է, վատ բան չկա այստեղ, ոչ մի «հակա» չկա այստեղ, մանավանդ՝ վիրավորանք չկա, գյուղի մշակները հանդի էդ անտեր անունով աղբյուրից որ ջուր են խմում կեսօրահացից հետո, ուժերը վերականգնվում են իսկույն, տղամարդանում են ավելի, հետո՝ ջուրն էլ քաղցր է, հողից էնպես է բխում, որ շատ նման է... Մեկ է, բացատրությունները չօգնեցին, վերեւից եկածն ընդհատեց հավաքը, միանշանակ որոշեց. «Հակա Գալուստին նորից ետ եմ տանում ինձ հետ»։ Էն տանելն է՝ որ տարան։