Շուտով նորից երևաց մարդը, նա իր ծանր կոշիկներով ուժեղ հարվածում էր քարերին։ Կանաչ պատնեշը խոտորվեց. նա կարծես վերջին ուժերը լարած, ինչ֊որ բանի դիմագրելով, տատանվում էր այս ու այն կողմ։ Հնչեց մետաղի ու քարի հարվածների զրնգոցը, թփերը խշխշացին, մարդու ձայնը դարձավ ավելի կտրուկ, հրամայական։ Ծանր շնչելով, ինչ֊որ խոշորամարմին կենդանի էր քայլում։ Հետո տերևների ամպեր թափվեցին, և քիչ անց թփերի միջից դուրս եկավ մի ձի։ Նրա մեջքին բեռ կար, որից լիանաների ու վայրի խաղողի ճյուղեր էին կախվել։ Կենդանին զարմացած նայեց մարգագետնին, հետո գլուխն իջեցրեց, սկսեց ախորժակով կրծել խոտը։ Առաջինի հետևից հայտնվեց երկրորդ ձին։ Մամռակալած քարերի վրա նա մի անգամ սայթաքեց, բայց հենց որ սմբակները թաղվեցին մարգագետնի հյուրընկալ կանաչում, վերականգնեց հավասարակշռությունը։ Չնայած այս ձին առանց ձիավորի էր, մեջքին ուներ երկարատև օգտագործելուց գունաթափված և մաշված մեքսիկական երկսապատ թամբ։