Համակարգերի ընդօրինակումը պատմական անհրաժեշտությո՞ւն է, թե՞ ոչ: Բայց դրանց խեղաթյուրման հետևանքը լինում է այն, որ համակարգը զրկվում է իր կենսական նշանակությունից: Երևույթը կտրվում է իր ակունքից և վերաճում է գաղափարի` մտքի սոսկության: Դա նույնն է թե նույնն են կենդանի մարդն ու ժամանակ անց` նրա պատկերով գերեզմանաքարը: Սա մշակույթների փլուզման մեխանիզմն է, քաղաքակրթությունների անկման ցեցը: Սա պոեմի համաշխարհային չարիքն է (Խումբաբա), որի դեմ պատերազմում և հաղթում է Գիլգամեշը, բայց` Էնկիդուի օգնությամբ և Իմաստունների ցուցումով: