Քանի տարի ճիշտ այդպես էլ վերաբերվում էր, մանավանդ որ հայրը մայրաքաղաք գալով նախ թատրոններ էր այցելում՝ իրեն մշտական ուղեկից դարձրած: Մշակութային ցանկացած օջախում բազմաթիվ ընկերներ ու մտերիմներ ուներ, հենց նրան տեսնում էին՝ հրավիրատոմսերն ու ,,բրոնյաները,, մեջտեղ էին հանում: Ոչ մի ներկայացում դահլիճից չէին նայում՝ միայն կառավարական օթյակներից: Ինչքան է պատահել՝ դերասանները հատուկ խոնարհումով հղում են արել դեպի իրենց օթյակը: Արտավազդ Տիգրանյանը արժանապատիվ մեծարանք է պարգևել նրանց, իսկ ինքը ծիծաղը հազիվ զսպել ու անհամբեր սպասել է, թե երբ են շենքից դուրս գալու, որպեսզի հորը մի լավ ձեռ առնի ու նրա արքայական մեծահոգությունը տեղնուտեղը լեգենդ դարձնի: