Եթե չլինեին ռուսները, եւ կյանքի կոչվեր Սեւրի դաշնագիրը, դժվար թե 1920-ին միջազգային քաղաքի կարգավիճակ ստացող Կոստանդնուպոլսում այսօր թուրքական հետք լիներ: Մինչդեռ երիցս նզովյալ ռուսների երեսից այսօր Պոլիսում ուղղափառ քրիստոնեությունից մնացել է միայն առաջնորդի՝ Հունաց Տիեզերական Պատրիարքի Աթոռը: Այդպես է. երբ պատերազմները ջնջում են զինվորականությանը, հեռանում են հողեղեն մահկանացուները, միշտ էլ, ի վերջո, ասպարեզում, ժամանակի եւ պատմության հետ անհավասար մարտում մնում է հոգեւորականությունը: Պոլիսում էլ այսօր սակավամարդ քրիստոնեական համայնքների խորքին կանգունը քրիստոնյա հոգեւորականներն են, Հայոց եւ Հունաց պատրիարքությունները… Ինչպես Հունաց Տիեզերական պատրիարք Բարդուղիմեոս Առաջինն է իր հազվագյուտ հարցազրույցներից մեկում ասել. «Մենք Աստծո ուժով եւ կամքով ենք այստեղ, նույնիսկ երբ հեռացել է մեր ժողովուրդը»: