Երբ սկսվեց ազգային-ազատագրական շարժումը, Ռուբենը Ազատության հրապարակից տուն չէր գալիս։ Հմուտ կազմակերպիչ էր, նվիրյալ։ Տեսնելով, որ սահմանամերձ շրջաններում թշնամին սկսել է իր ոտնձգությունները, հենց Ազատության հրապարակում կազմավորում է ջոկատ եւ մեկնում սահման։ Ջոկատի տղաները տարբեր բնակավայրերից էին՝ Սյունիքից, Տավուշից, Գանձակից, Արցախից, Տաշիրից։ Ազատության միակ ճանապարհը` զինված պայքարը, նրանց տարավ վտանգված հայրենի սահմաններ՝ Երասխավան, Ոսկեպար, Կոռնիձոր, Շահումյան, Մանաշիդ, Կիչան, Սրխավենդ։ Երկու անգամ վիրավորվեց, սակայն դեռ չապաքինված` նորից մեկնեց ռազմի դաշտ։