Վ. Ա.- Իմ մեջ ժողովի նկատմամբ հակակրանք եղել է, երևի, պատանեկությունից, որովհետև հայրս այլախոհ էր ու շատ հումորով անձնավորություն: Երեք ընկերներով գնում էին ավտոտնտեսության կուսակցական ժողովին, նստում էին վերջին շարքերում ու ժողովի լրջությունը տապալում: Բոլորն սկսում էին հռհռալ: Եթե նրանց հարցնում էին` ի՞նչ գործ ունեք այստեղ, հայրս ասում էր` կներեք, ժողովը դռնբա՞ց է, թե՞ դռնփակ, և պատասխան չուներ այդ հարցը: Այդ երկրի լավ բաները չի կարելի անտեսել, բայց ժողովները ամենաանտանելին էին: