Մորաքույրը մայրական տոնով էր խոսում, այն տոնով, որով խոսում են կանայք մխիթարելու, սրտապնդելու և ներելու համար։ Իսկ Մարոն հենց դրա մասին էր երազում։ Արփինեն, որի հետևից Մարոն խոհանոց էր գնում, նրան հիշեցրեց իր մորը՝ Ազնիվ խանումին։ Սակայն եթե մազերի ճերմակությունը մի կողմ դրվեր, նրանք բոլորովին միմյանց նման չէին, ոչ հասակով, ոչ քայլվածքով, ոչ էլ շարժուձևով։ Միայն ձայնն էր։