Գիշեր է: Ամառվա այն կաթնամշուշ գիգշերգներից, ուր անհունը գայթել` ծոցի միգջից տեսիլք, ցնորք ու գաղտնիքներ է շաղ տվել երկրին: Եվ մի լռություն, որ հեռավոր ու մարմրող արձագանքների մեջ պահ մտած դողում էր, ասես գիտեր, թե ահա, ահա` և բույրերի տա՜ք, գրգիռե քուլաների միջից հառնելու էր գժված անծիրը: Ասես մի կախարդ անձայն խնդում, ծաղրում էր ուշաթափված անեզրությանը. դյութանքի կա-խարդը…