Էս	լսողն	էնպես	կիմանա, թե	մեր	Աղասին	մեկ	սարսաղ, անհոգի, անաստված, իր	հավատն	ուրացած	մարդ	պետք	է	ըլեր, որ	մեր	ողորմելի կարդացողներին	էսպես	քարկոծում, պախարակում	էր	ու	էլ	միտք	չէ՛ր	անում, թե	նրա՛նք	են	Քրիստոսի	կենարար	մարմինն	ու	արինը	ճաշակում, ծառա	եմ նրանց	սուրբ	զորությանը: Նրա՛նք	են	մեր	հոգու	տերը, մեր	մեղքը	սրբող-մաքրողը: Նրա՛նց	է	տված	երկնքի	ու	երկրի	իշխանությունը, որ	արքայության դուոը	մեզ	համար	բանան	կամ	փակեն: Նրանք	որ	չըլին, մեր	հոգին դժոխքումը	հուրն-հավիտենական	իսրի	պուախումը	հա՛	կտանջվեր, հա՛ կտանջվեր	ու	սատանեքանց	փայ	կըլեր: Մազե	կարմնջովը՝ անց	կենալիս՝ տեղը	թե	նրանք	մեր	ձեոը	չի	բռնեն, անդունդը	կթափվինք, ու	ամեն	մեկ	մեր թիքեն	հազար	սատանի	ճանկը	կընկներ: Ինչ	ուզում	ես՝ խոսի՛ր, արա՛, ձեռդ ո՞վ	ա	բռնում, ամեն	մարդ	իր	գլխի	տերն	ա, ամա	էսպես	բանի	վրա	խոսողի ատամները	պետք	է	ջարդած, որ	խելքը	գլուխը	գա.