Այստեղ կարոտը զինվորի սրտում փշալարերով իր բույնն է հյուսել... Փշալարերը միաձուլվել են անթափանց ամպերին։ Դժվար է քայլելը, հողը թաց է, ոտքերդ կպչում են նրան. հողը սիրում է քեզ։ Բնությունն իր ներդաշնակ կանոնի մեջ է, ինչպիսին ազդեցությունն է, այնպիսին էլ հակազդեցությունն է։ Խրամատում չկան վախ ու անհանգստություն, ոչ էլ անսովորության զգացում կա։ Խրամաբջիջներում վստահ կանգնած են զինվորները` աչքերը չկտրելով դիտարկվող տարածքից...