Հարկավ, այս	բոլորից	հետո, այլևս	անհարմար	էր	դավաճան	կնոջ	հետ	մի	հարկի	տակ	ապրելը: Պետրոսն	Անուշին	վռնդեց իր	տնից, կանխապես	մի	քանի	բռունցքներ	տալով	նրա	հաստլիկ	ուսերին: Սակայն	այսքանը	բավական	չէր. նա	գիտեր, որ հասարակությունը	պահանջում	է` պատժել	նաև	իր	կնոջ	մոլորեցնողին. եթե	չպատմի, բոլորն	էլ	իրեն	համարելու	են վախկոտ, աննամուս: Գրիշայի	ապտակը	նա	շատ	քիչ	էր	համարում: Ի՞նչ	է	մի	ապտակը	մի	տղամարդու	համար, պետք	է պատժել	զգալի	կերպով: Բայց	ի՞նչպես — ահա	խնդիրը: Մանկությունից	սովորել	էր	միշտ	գլուխ	թեքել, միշտ	խոնարհվել, միշտ	շողոքորթել	և	քծնել	իրենից	հարուստներին	ու	զորավորներին, նրա	մեջ	արմատացել	էր	օրգանական	երկյուղ	դեպի Ալիմյանները: Ինչպե՞ս	ձեռ	բարձրացներ	Միքայել	Ալիմյանի	վրա, որին	նա	բարձր	էր	համարում	իրենից	այնքան, որքան ռուբլին	կոպեկից: