Լեռը թռչում էր սրընթաց՝ արծվի թեւերի տակ, եւ երկինքը մոտենում էր ավելի։ Իսկ ինքը երկնքում անելիք չուներ, իրեն սպասում էին երկրի վրա։ Ձեռքով շոշափեց քարը եւ տեսավ, որ այն ներկված է իր արյամբ ու սկսեց անհամբեր սպասել, թե երբ վերջին կաթիլը հրաժեշտ կտա իրեն, նույնիսկ փորձեց թեքվել, որ ժայռի հակառակ կողմից գլորվի դեպի անդնդի խորխորատը եւ միանգամից ազատվի ցավից ու տանջանքից, չստացվեց, ընկավ քարե փոսորակն ու մնաց այդպես։ Սկզբում ականջի տակ կրակոցներ էին, պայթյուններ, հայհոյանքներ՝ հայերեն, ռուսերեն, թուրքերեն աղաղակներ, ճիչեր։ Ինքը պարզ տեսավ, որ Մհոն սողեսող մոտեցավ իրեն, նույնիսկ հարցրեց՝ Հարո՞ն, ոնց ես, համբերի մի քիչ. այն է՝ ուզում էր ձեռքը բարձրացնել, որ գրկի, հանի կրակի տակից, գնդակեցին թուրքերը։ Մհոյի վերջին ճիչը եւ քարերի վրա մարմնի ճողփյունը լսեց շատ հեռվից, ոնց որ յոթ սար ու ձոր հեռու։ Ճչաց այս անգամ նրա ցավից։ Ուզեց կանչել տղաներին, որ այլեւս չմոտենան իրեն, բայց ձայնը դուրս չէր գալիս։ Հաջորդը Մարատն էր, որ փորձեց իրեն փրկել։ Մարատին ասաց՝ չմոտենաս, խփում են թուրքերը, դարան մտած են։ Ասելն ու ազերիների կրակահերթը մեկ եղան։ Մարատը վիրավորվեց, մի կերպ կարողացավ նահանջել։