Նոյնքան տխրահռչակ է, «դա­­նայեան տա­­կառ»ը, ա՛ն որ հուն-յա­­տակ չու­­նի։ Ուստի, «Դա­­նայեան տա­­կառ» կը կո­­չուին ծայր ու վերջ չու­­նե­­­ցող աշ­­խա­­­տանքնե­­րը, ապար­­դիւն գոր­­ծե­­­րը։ Գրի­­գոր Զոհ­­րապն էր, որ գրի առաւ անոր պատ­­մութիւ­­նը «Ճի­­տին Պարտքը» նո­­րավէ­­պին մէջ. «Սեւ կա­­շիէ մեծ­­կակ պա­­յու­­սակ մըն էր, զոր առ­­տու իրի­­կուն իր ձեռ­­քը բռնած կ՚եր­­թար փո­­ղոց­­նե­­­րէն։ Իր կեան­­քին ան­­բա­­­ժան ըն­­կերն էր այս տո­­կուն կա­­շիէ պար­­կը… Այս մար­­դուն բո­­լոր յոգ­­նա­­­ջան վաս­­տա­­­կը ու քրտնա­­թոր գոր­­ծունէու­­թիւնը անոր մէջն էր, դա­­նայեան տա­­կառ, զոր կը լեց­­նէր շա­­րու­­նակ երե­­սուն տա­­րինե­­րէ ի վեր առանց յա­­ջողե­­լու»։ Իսկ վեր­­ջերս հայ­­րե­­­նի մա­­մու­­լի մէջ լուր տա­­րածուեցաւ, թէ Հա­­յաս­­տա­­­նի Հան­­րա­­­պետու­­թեան կրթու­­թեան հա­­մակար­­գը «դա­­նայեան տա­­կառ» է ու գու­­մարնե­­րը ինքնան­­պա­­­տակ կը ծախ­­սուին։