Հայաստանն ամբողջացրեց իր նորագոյն անկախ պետական կառոյցի առաջին քսանամեակը՝ բաւական դժւար պայմաններում: Որեւէ անկախ պետութեան պարագայի նման Հայաստանի Հանրապետութեան անկախութիւնը եւս տւեալ չէ, այլ գոյանալուց յետոյ նւաճւում է ամենօրեայ տաժանագին պայքարով: Զարմանալի բան չկայ այս իրականութեան մէջ: Պետութիւնը, անհատի նման, ապրող-շնչող էակ է. որեւէ անզգուշութիւն եւ ընկրկում կարող է սպառնալ մինչեւ իսկ նրա գոյութեանը: Իր գոյութեան երրորդ տասնամեակը թեւակոխած լինելով հանդերձ՝ հանրապետութիւնը դեռեւս ամբողջութեամբ կայացած չէ. այն դիմագրաւում է հարցեր, որոնց լուծման համար անհրաժեշտ է պետականութիւնն ամրապնդող այլեւայլ ծրագրերի գործադրութիւնը, յաճախ՝ դրանց պատրաստութիւնը: Առանց արդիական մի պետութեան բոլոր ստորոգելիների տիրացման՝ Հայաստանն որպէս անկախ պետութիւն իր գոյութիւնը երկար ժամանակ շարունակելու ի վիճակի չէ: Իսկ անկախ պետականութիւնը ժամանակի ընթացքում ազգի ու նրա մշակոյթի գոյութեան հիմնական երաշխիքն է: Հայկական պետական կառոյցների զօրութիւնից, որակից, մրցունակութիւնից է կախւած նրա ապագայ գոյութիւնը: Հետեւաբար՝ հայկական հաւաքականութեան ինքնութեան պահպանումը շատ կարեւոր չափանիշ է: