Գանձ	ու	հարստություն, պատիվ	ու	նշան, իշխանություն	ու	մեծություն	մինչև	գերեզմանի	ղրաղն են	մեզ	հետ	ընկեր	և	ո՛չ	բարեկամ: Սառը	պատանը	երբ	որ	աչքդ	փակեց, էդ	հոգելից	աչքին ղուրբան, ա՜յ	իմ	Հայկա	ազնիվ	զավակ, տխուր	զանգակը	երբ	որ	քեզ	ժամը	տարավ, քո	պայծառ երեսը	երբ	որ	մահվան	դեղնությունն	առավ, քո	անոշ	լեզուն	երբ	որ	փետացավ, սիրուն	արևդ	երբ որ	մեր	մտավ, գագաղդ՝ գերեզմանը, մարմինդ՝ հողը, հոգիդ	երկինքը	գնացին, դինջացան, Էն սգավորքն	էլ	կդինջանան, որ	քո	խաթեր	իրանց	սպանում	էին, ու	նրանք	էլ	որ	մեռնին, խունկն	ու մոմն	էլ	վրիցդ	կպակսի, ժամ-պատարագն	էլ: Կարելի	ա, որ	Էն	քո	վրա	անսիրտ, անջիգյար	ման Էկողների, խնդացողների	շատը	նրանք	են, որ	հացդ	ուտելիս, բարությունդ	վայելելիս	քո	սաղ վախտը	ուզում	էին	ոտդ	համբուրեն: Աշխարքն	Էսպես	ա: Քո	գո՛րծքը, քո	գո՛րծքը	միայն	քո անունը	կպահեն: Հայրենասիրությունը	միայն	քո	հիշատակը	կտոնի, ազգասիրությունը՝ քո արածը	կենդանի	կպահի, քեզ	սրբի	տեղ	պաշտիլ	կտա: Հայրենյաց	հողը	քո	անգին	ոսկերքը, քո սուրբ	գերեզմանը	ամեն	անց	կենողի	առաջին	կկանգնացնի	ու	մատով	ցույց	կտա.