Տանուտերը	գեգջանգեջ	աչքը	բաց	արեց, դուռն	ու	պուճախն	ընկավ, որ	իր սիրտը	մի	քիչ	հովացնի, բայց	գզիրը	թռել	էր: Քեդխուդեքը	մեկ	կողմից, կնիկը մյուս	կողմիցը	թոփ	էլան, տանդրոջ	սիրտն	առան, տերտերին	էլ	բարշացրին, տանդրոջն	էլ, գզիրն	էլ	Էկավ, չոքըչոք	ոտներն	ընկավ, մեղա	ասեց, ձեոը պաչեց, մեկ	թաս	արաղ	էլ	կոնծեց. ծուխն	էլ	քիչ-քիչ	պակսեց, բուղն	էլ, ամեն բան	սկսեց	իր	կարգն	ընկնիլ: Տերտերը «Պահպանիչն» ասեց, քեդխուդի	մեկը` «Եվ	ևս	խաղաղությունը», տանտիկինը «Ամեն» ձեն	տվեց, տանուտերը՝ «Մեղա	Աստուծո», «Հայր	սուրբ, զքեզ	ունիմ	միջնորդը» ու	վերջապես	արաղ-մազեն	էլ	որ	տուն	չբերին, ամենի	սիրտն	էլ	տեղն	ընկավ: Ինչ	անց	էր	կացել, քամուն	տվին, խունկ	ծխեցին, երդիկ	ու	դուռը	բաց	արին, հոտը-մոտը քաշվեցավ, կատարները	տաքացավ, ու	մեր	պարոն	քեդխուդեքը	հացի նստեցին, սուփրեն	քաշեցին, մեկ	գլխին	տերտերը	բազմեց, մյուս	գլխին՝ տանուտերը, մեկելներն	էլ	պատի	տակին	Էնպես	սրով	բազմեցին	ու	ոտըները ծալեցին, որ	սուփրի	մեջը	էկող-գնացողի, անց	ու, դարձ	անողի	համար	րաց էր	մնացել: