Խոսքն, անշուշտ, արտաքին փոփոխության մասին չէ: Թվում, թե նրա ապրած տարիների շղթան երկու տարբեր նութից ու կառուցվածքից է կազմված: Եւ եթե հավատանք «Մարդն չի փախչի իր ճակատագրից" հայտնի ասացվածքին, ապա նման փոփոխությունը նախախնամությանը վերագրելուց առաջ պիտի հիշենք հույն փիլիսոփայի նույնքան տարածված` «Ամեն մարդ ինքն է իր ճակատագրի դարբինը» խոսքը: Ուրեմն, նախախնամության, թե` ուրիշ մի պարտադրանքով կյանքի 32 տարին ներառնող հատվածը բոլորովին այլ գաղափարներով, նպատակներով ու գործերով ապրած, հանուն այդ գաղափարների թուրքական բանտերում ցնցող չարչարանքները կրած մարդը, կտրուկ հրաժարվելով իր հայացքներից, գործունեության նոր ասպարեզ ընտրել: Հիմա, Ջորջիո Օրֆալյանը (անունն էլ է փոխել) իր իսկ խոսքերով` Իտալիայում գրանցված գործարարներից մեկն է: Բայց երբ օրերի բերած հոգսերից ու տպավորություններից ազատվելու համար գիշերային Հռոմի զվարճատեղերում կիթառը ձեռքին մինչև լուսաբաց երգելու եւ իր զանազան խենթություններից է խոսում, երբ խոսում է վրահաս աղետից անմիջապես հետո Հայաստանի կատարած իր ուղեւորության մասին, երբ իր անհեշտ կյանքի ապրված տարիների մասին է պատմում, հասկանում ես, որ հիշելն` անցյալին դարձող հայացք չի նշանակում, ափսոսալը` ժխտել կամ հրաժարվել չի նշանակում: