Ի՞նչ վայրենի կիրք էր նստած այդ մարդկանց մեջ, ի՞նչ ազգային պատկանելություն ունեին նրանք, որ ձեռք էին բարձրացնում արվեստի ստեղծագործության և արվեստագետի հիշատակի վրա: Անկեղծ ասած` այս հարցերի պատասխանները մեզ չեն հետաքրքրում, որովհետև երևույթն ինքնին պատասխանում է շատ հարցերի, մեկ անգամ ևս վկայում, որ հասարակության մեջ ձևավորվել է մի շերտ, որի համար գոյություն չունեն ազգային սրբություններ ու արժեքներ: Արդեն իսկ մեծանում է անբարո հոգեբանությամբ ստահակների մի խումբ` օգտվելով նաև հասարակական անտարբերությունից: Այո´, անտարբերությունից, որովհետև շատ հաճախ անհոգաբար անցնում ենք փողոցում ծառեր կոտրողների, աղբամաններ ավերողների, քաղաքում տեղադրված նստարանների վրա խզբզողների կողքով ու ձայն չենք հանում: Ձայն չենք հանում այն ժամանակ, երբ աղավաղվում-այլանդակվում են շենքերի պատերը, երբ ծխախոտի քնթուկները նետում են գազոնների մեջ... Ամեն ինչ մանրուք թվացող այս երևույթներից է սկսվում, ամեն ինչ սկսվում է անուշադրությունից: Հետո այս ամենը տարածվում է ազգային արժեքների վրա: Այդպես է լինում, որովհետև հայրենասիրություն հասկացությունը դարձել է ճառային մի բառ, որովհետև անտարբեր ենք դարձել մեր ունեցածի, մեր հիշողության հանդեպ: