Արդեն երեք օր է կինը չի երևում: Առավոտները պատշգամբ դուրս չի գալիս: Մինչև ցերեկվա մեկը սպասում եմ, չկա: Գնում եմ գործի: Երեկ նրա տանը մարդիկ կային: Երեկոներին լույսը վառվում է: Քույրս եկավ երեխեքի հետ: Հատուկենտ բառեր ենք փոխանակում: Երեխեքը գրիչներիս տուփը վերցնում են, թղթերս խառնում են: Նյարդայնանում եմ: Քույրս կապույտ գորգը մաքրում ու անընդհատ դեմքիս ա նայում, չի դիմանում. «Պատուհանի մոտից էս կողմ արի, եկել ենք հետդ մի երկու բառ խոսենք, գնանք, էլի կնստես պատուհանիդ մոտ, վա՜յ»: Նյարդայնանում են: Ասում եմ՝ դուրս եկե՛ք, գնացե՛ք: Որպեսզի շատ խռով չգնան, իջնում եմ նրանց ճանապարհելու: