Ռոբերտ Քոչարյանը Տեր-Պետրոսյանի մաքսիմալիստական դիրքորոշման մասին խոսելով եւ հայելային արտապատկերում ակնարկելով Սերժ Սարգսյանի մաքսիմալիզմի մասին, փորձում է ներկայանալ նրանց մաքսիմալիզմի բարոյա-քաղաքական զոհ, փաստացի մատնելով, որ ուժային լուծման գնացել է վախից, որ երկուստեք մաքսիմալիզմը ծուղակ է իր համար եւ կարող է տանուլ տալ քաղաքական լուծումը, եւ 1998-ից տասը տարի անց մասնակիցների արդեն սեղմված շրջանակում կարող է ձեւավորվել նոր ստատուս-քվո, որտեղ ինքը կմնա վերջում՝ դրանից բխող հետեւանքով: