Ն­շա­նեա­նի փաս­տա­բան­նե­րէն ­Կիւլ­չին Աւ­շար ալ «Ա­կօս»ին տո­ւած է հե­տե­ւեալ բա­ցատ­րու­թիւն­նե­րը. «Ապ­րած­նե­րը, եր­կար ժա­մա­նակ բան­տը մնա­լը եւ ար­դա­րա­դա­տու­թեան կող­մէ ա­նի­րա­ւո­ւած ըլ­լա­լու զգա­ցու­մը — որ­քան որ գի­տենք՝ ան միակն էր, որ բան­տար­կո­ւած էր նման յան­ցան­քի մը հա­մար,- զինք այս քայ­լին ա­ռաջ­նոր­դած կրնան ըլ­լալ։ Երբ կը մտա­ծէք, որ ­Սե­ւան տաս­նա­մեակ­նե­րով զբա­ղե­ցաւ, որ­պէս­զի ­Շի­րին­ճէ ու­նե­նայ շի­նա­րա­րա­կան կար­գին ծրա­գիր մը…։ Ոչ միայն այդ­տե­ղի պատ­մա­կան կա­ռոյ­ցին վնաս չհաս­ցուց ան, այ­լեւ ընդ­հա­կա­ռակն՝ կրնանք ը­սել, որ այդ գիւ­ղը վե­րա­ծեց զբօ­սաշր­ջա­կան հրա­շա­լի­քի մը։ ­Չեմ գի­տեր, սա­կայն, թէ բան­տէն ինչ­պէ՛ս եւ ին­չո՛ւ փա­խած է։ ­Բայց կ­՚են­թադ­րեմ, թէ ու­զած ըլ­լա­լու է ա­զա­տու­թիւ­նը վե­րագտ­նե­լով՝ շա­րու­նա­կել իր գրա­կան աշ­խա­տանք­նե­րը»։