Թամանյանի գծագրերում հայկական հին ճարտարապետությունը նոր օրերի շունչն ու ոգին առած, սկսեց հառնել և իր հռչակված, հարուստ, գոթականը սնած ավանդները բերել նոր Երևանին, Անին դարերի հեռվից իր պարզ ու վսեմ ներդաշնակությունն էր բերում հայոց նոր մայրաքաղաքին` իր արժանավոր ժառանգին, Զվարթնոցը իր կամարների ու խոյակների խիզախ թռիչքը, Հռիփսիմեի տաճարը՝ երգող համամասնության զարմանալի գաղտնիքը, Աղթամարը՝ քանդակազարդ որմերի զվարթ ոգին… Իմիջիայլոց նշենք նաև, որ Թամանյանը հեշտ ու հանգիստ չէ, որ կարողանում էր անել այդ ամենը, քանի որ այդ տարիների ճարտարապետական մթնոլորտը, որ զանազան հոսանքների, զանազան իզմերի տրամադրություններով էր լի, փորձում էր նորի անունից հակադրվել Թամանյանին ու նրա սկզբունքներին։ Այդ էր պատճառը, որ Թամանյանի դասական, պարզ ու վսեմ կառույցների հարևանությամբ երբեմն բարձրանում էին նաև շենքեր, որոնք հաշվի չառնելով ոչ միայն հայկական ճարտարապետության ավանդները, այլև տեղանքի ու շինանյութի առանձնահատկությունները, տհաճ աներդաշնակություն էին մտցնում Թամանյանի ճարտարապետական համանվագի մեջ։ Սակայն Թամանյանի անհատականությունը վիթխարի էր և հաղթահարելով այդ խոչընդոտները, իր ոճը, իր ստեղծագործական ոգին պարտադրեց քաղաքին։