Սակայն ես բոլորովին էլ պատահաբար խոսակցություն չբացեցի Վահեի մասին։ Այն ժամանակ, երբ «Արմենիան» կառանվեց Սան Պեդրոյի նավամատույցում, մեծ բազմության ներկայությամբ Վահեն իր կրքոտ ելույթում ընդգծեց, որ վերջին տարիներին իր աչքի առջեւ առաջին անգամ է տեսնում համերաշխաբար միասին հավաքված ոչ միայն տարբեր քաղաքական կուսակցությունների եւ կազմակերպությունների ներկայացուցիչների, ոչ միայն այսպես ասած՝ դիմությանն ու ընդդիմությանը, այլեւ միասնական Հայ Առաքելական եկեղեցու երկու թեւերը, որոնք «Արմենիա»-ի կողքին երգչախումբ կազմած հնչեցրին լեգենդար «Կիլիկիա» ժողովրդական երգը։ Միայն հետո Վահեն խոստովանեց, որ վաղուց է տարված, ինչպես ինքը խոստովանեց՝ ոչ թե Էջմիածինն ու Անթիլիասը միավորելու անիրական թվացող գաղափարով, այլ բուռն ցանկությամբ, որ նրանք փոխգործակցեն ձեռք ձեռքի, ուս ուսի։ Եւ դա կարեւոր է, մանավանդ եթե հաշվի առնենք անվերջանալի տնտեսական ճգնաժամերի եւ տեղայնացված պատերազմների հետեւանքով աշխարհում ստեղծված բարդ իրավիճակը։ Վահե Կարապետյանի նման խենթերը, ինչպես հայտնի է, գնահատվում են միայն ապագայում։ Կուզենայի, որ դա հիմա տեղի ունենար։