Քիչ անց նրանք հասան Ղալաթասարայի վարժարանին, Վարդանը շարունակեց ճանապարհը ուղղահայաց նեղ փողոցով և առանց վարանելու կանգ առավ այն շենքի առջև, ուր ապրում էր իր քեռորդի Տիրանը։ Արամը գերադասեց ներքևում մնալ, իսկ Վարդանն արագ բարձրացավ և, հասնելով բնակարանի դռանն ու հետևելով ժամանակին իրենց սահմանած պայմանական նշանին, երեք երկար զանգ հնչեցրեց, իսկ հետո՝ երկու կարճ։ Մի թուրք բացեց դուռը և պատասխանեց, որ ինքն արդեն մի քանի ամիս ապրում էր այդ բնակարանում։ Նա չգիտեր, թե ուր էր տեղափոխվել նախկին վարձակալը։ Հիսաթափված՝ Վարդանն իջավ այն հույսով, որ Տիրանին գոնե չէին ձերբակալել իր գործունեության համար։ Արամը նստել էր սանդուղքի առաջին աստիճանին և հոգնած տեսք ուներ։ Ճանապարհորդությունը բեռնատար վագոնով երկար էր տևել և դժվարին էր, իսկ նրանք քայլել էին ավելի քան մեկ ժամ։