«Իշխանանց իշխան Սարգսի դուստր, բարեպաշտուհի Դոփը, որի ամուսինն էր բարեպաշտ Խաթրա Գրիգորը, իսկ նրանց որդին՝ քաջ ու հաղթող զորավար, Ականի, Հանդաբերդի, Սոթքի, Շաղղաքի եւ բազում այլ գավառների մեծ իշխան Հասանը, ամենից շատ սիրում էր իր հայրենի Ծար գյուղը եւ քաջության պարգեւները, որոնք տրված էին հայոց աշխարհակալների կողմից որպես արյան գին: Նա ուներ Քրդի դուստր Մամքանին, իրենց որդի բարի Գրիգորյանին նրա ամուսինն էր Ասփը՝ Սյունյանց կողմերի իշխան, Տարսայիճ կոմսի դուստրը: Նա շատ ունեցվածքով ու ծախսերով փարթամացրեց Ստաթե վանքի սուրբ միաբանությունը, որովհետեւ կառուցեց տաճարը, դարպասը եւ այլ ուրիշ արդյունավետ գործեր արեց: Իսկ մյուս որդին՝ Տեր Հովհաննեսը, կառուցեց Գետամեջ սուրբ վանքը: Գրիգորի որդի Վահրամը եւ սրա որդի Սարգիսը եւս բազում օգտակար գործեր կատարեցին: Դրանցից մեկը Տաթեւ, Խթրի, Գետամեջի, Ծար գյուղաքաղաքի վանքերի գեղեցիկ զանգակներն են, որ կան մինչեւ օրս: Սրա որդին էր Հասանը, որից էլ սկսվում է Դոփի ցեղը, որոնք են Շահնշահը՝ Ուլուբեկանց Պապը, Ալբուղինը՝ Հայտնեցուց Պապը, Ջահանշենը՝ Շահանղեցուց Պապը: Հասանի որդին էր Ապուղենը , նրա որդին՝ Դուրսուն, իսկ նրա որդին՝ Այտինը: Եւ սրա ժամանակ, իսմայելացիների հզորացման, հայոց թագավորության թուլացման ու հայոց իշխանների ցիրուցան լինելու ժամանակ, այլազգիները հարձակվեցին եւ Մուլք մեծ իշխանին՝ Բեթալ Հասանին, ամորձատեցին «մալ արարին»: Պարոն Այտինը գնաց դիվան, երեք տարի աշխատեց եւ, շատ բան տալով, այլազգիների ձեռքից ազատեց վանքերը, որոնք Տերը կտա իրեն որպես վարձ իր ծառայության համար»: