Մեկն անընդմեջ սեղմում է միևնույն ստեղնը... Ստեղնը մեխի պես աստիճանաբար խրվում է ուղեղիս մեջ՝ անասելի ցավ պատճառելով... Մատի ծանրությունից ստեղնը դժվարանում է շնչել, բայց ստիպված աղմկում է, տնքում է, հևում է, կաղկանձում է... Անսպասելիորեն այդ հնչյունը լսվում է պարզ ու մաքուր, նորածին հնչյունի պես... Ստեղնը հոգեվարքի մեջ է...