Այս նամակը դեռևս անավարտ էր, երբ համացանցում հաղորդում ստացվեց այն մասին, որ ԳՊՀ այն դասախոսները, որոնց անունները վկայակոչվել են իրականում անանուն նամակի տակ, դիմել են «Euro Lur»-ի խմբագրությանը՝ ժխտելով իրենց իրազեկությունն, առնչությունն այդ զրպարտչագրին. դա, իհարկե սպասելի էր՝ նախ՝ առաջին՝ նրա համար, որ այդ անձինք սեփական դեմք ունեն և անհրաժեշտության դեպքում նրանք իրենց անունից հանդես կգան. նրանց բոլորովին էլ պետք չէ ուրիշների գրածի տակ իրենց անունները դնել կամ անանուն նամակներով հանդես գալ, երկրորդ՝ դրանք լուրջ մարդիկ են, շատ լավ են հասկանում, որ նման լուրջ բաներով (սուտ, թե ճիշտ) հանդես գալու համար պետք է անվիճարկելի հիմքեր ունենալ և դրսևորել պատշաճ պատասխանատվություն: Սա հասկանալի է և, այնուամենայնիվ, ինչ-որ մեկը կամ ինչ-որ անձինք դա արել են՝ գրել են այդ անանուն նամակը և չի բացառվում, որ արհեստական լարվածություն ստեղծելու կամ այլ հետին նպատակով կարող են կրկնել իրենց փորձերը՝ թեկուզ և հանուն առաջին էֆեկտի... (Մինչև պարզեն, ստուգեն, «համացանցից հանեն», պատասխանեն ևն, մարդիկ կարող են, առավել ևս ակնհայտ սուտ լուրերից, վիրավորանքներից, մեղադրանքներից ևն, ծանր վիճակների մեջ հայտնվել, և դա, անկասկած, որոշ հաճույք կպատճառի նման նամակների հեղինակներին. նրանց ի՞նչ, թե ո՞ւմ հետ, ի՞նչ կարող է կատարվել…). ուստի այդ նամակին պատասխանելը, անկախ ամեն ինչից, իմ կարծիքով, անհրաժեշտ էր, մի բան, որն էլ ես արեցի: Իսկ ինչ վերաբերվում է «Euro Lur»-ի արտահայտած մտադրությանն՝ այդ հարցով լրացուցիչ ուսումնասիրություն կատարելու, ապա դրան պետք է հավանությամբ վերաբերվել, քանզի, ինչպես ես մինչ այդ էլ նշեցի, նման բաներն ամբողջ հանրությանը մատուցելու համար նախապես գոնե որոշ ճշգրտումներ պետք է անել… Համենայնդեպս, տեղի ունեցածի համար «Euro Lur»-ի խմբագրության կողմից ներողամտություն հայցելը դրվատելի է: