Տան մոտից ավանակ հեծած մի ծերունի էր գալիս։ Երբ նա հավասարվեց Վարդանին, վերջինս ճանաչեց Օսմանին, որն արդեն իսկ Պալյանների խոհարարն էր, իր ծնվելուց առաջ։ Նրա մեջքը կորացել էր, իսկ դեմքը տխուր էր։ Նա ոտաբոբիկ էր, հագուստը կեղտոտ էր և մաշված։ Կկոցելով աչքերը՝ նա նայեց այդ օտարականներին։ Համոզված լինելով, որ ծերունին իրեն չէր ճանաչի, Վարդանը ողջունեց նրան.