Արմենը տոգորված էր անկարողության զգացումով և չէր կարողանում աղոթել։ Շիրակի նկարագրած ջարդերը վերակենդանացրել էին այն իրադարձությունները, որոնք նա փորձել էր ջնջել իր հիշողությունից. կապը կտրած ամբոխի դաժանությունն ու նենգությունը, հոշոտված մանուկների, գլխատված տղամարդկանց, այլանդակված կանանց դիերը։ Մի՞թե ոչինչ չէր կարելի անել, որպեսզի դա չկրկնվեր։ Նա իր կյանքն արդեն ապրել էր և պատրաստ էր իրեն զոհաբերել երիտասարդներին փրկելու համար, նրանց, ում Տեր Խորենը անվանեց ապագայի սերմնացան։ Որքան մտածում էր, այնքան Շիրակի և Սարգիս Զորյանի ծրագիրը անիրականանալի էր թվում։ Իսկ Սվասի աչքի ընկնող քաղաքացիների ժողովը ոչ մի էական բան տալ չէր կարող։ Բացի դրանից, նրան հուսահատեցնում էր Տեր Խորենի ինքնաբացարկը՝ «ամենքն իր համար», որ նա հայտարարեց քողարկված ձևով։ Դա նրան բնորոշ չէր։ Բոլոր փորձությունների ժամանակ նա հավատ և հոգեկան ուժ էր ցուցաբերել։ Քահանայի բարոյալքությունը պատճառաբանված էր, ուստի իրավիճակը պետք է որ հուսահատական լիներ։ Որպես նախկին ձկնորս՝ Արմենը մտածեց, որ հորիզոնը պատել են փոթորիկ գուշակող ամպերը, և որ իրենք չէին խուսափելու տառապանքից։ Նա Թովմասի ձեռքն իր ափի մեջ վերցրեց։