Կամո Նիգարյանը սկսել է հետաքրքրվել վերացական արվեստով 1980-ական թթ., երբ լայն տարածում ստացավ ֆիգուրատիվ արվեստը կամ տրանս-ավանգարդը, որը ներառում է արվեստի բոլոր այն գործերը, որոնք պահպանում են իրականության հետ նմանությունը: «Նախակերպերում» տեղ է գտել մոտ հիսուն աշխատանք, որոնք բացահայտում են Նիգարյանի՝ փիլիսոփայականորեն հագեցված փնտրտուքի արդյունքները: Նրա կտավները, չնայած վերացականությանը, կոնկրետ իրադարձություններով և ժամանակի ոգով են ներշնչված և, այդ իսկ պատճառով, ընթեռնելի են: Վիգեն Գալստյանի խոսքով՝ դրանք համակարգերի և համակարգերի փլուզման մասին են: Նիգարյանի վերացական աշխատանքները կերտվել են ընդհատվող պարբերականությամբ՝ նրա ստեղծագործական ուղու վճռորոշ պահերին՝ ազդարարելով ստեղծագործողի գաղափարների և գեղագիտական մոտեցման փոփոխությունները: