Ե­թէ, Աս­տո­ւած մի ա­րաս­ցէ, Ադր­բե­ջանն ու­նե­նար նման հա­մա­կարգ եւ ըն­դա­մէ­նը ցու­ցադ­րէր իր զօ­րա­հան­դէ­սում, ի՞նչ էին ա­սե­լու նոյն այդ շրջա­նակ­նե­րը, շնոր­հա­կա­լու­թի՞ւն էին յայտ­նե­լու ռուս­նե­րին եւ ­Հա­յաս­տա­նի իշ­խա­նու­թիւն­նե­րին, որ խու­սա­փել են, նրանց ներ­կա­յաց­րա­ծի հա­մա­ձայն, բա­ցար­ձա­կա­պէս ան­պէտք այդ հա­մա­կար­գը ձեռք բե­րե­լուց… Ո՛չ, չկաս­կա­ծէք՝ նրանք ամ­բողջ կո­կոր­դով բղա­ւե­լու էին, որ «ռազ­մա­վա­րա­կան դաշ­նա­կից» ­Ռու­սաս­տա­նը հեր­թա­կան հա­րո­ւածն է հասց­նում ­Հա­յաս­տա­նի թի­կուն­քին, իսկ այս­տեղ շա­րու­նա­կում են 80ա­կան­նե­րի զէն­քով զի­նել զի­նո­ւոր­նե­րին: