2013-ին որոշ ընդհատումներով գրվել էին բանաստեղծական շարքերը` «Երեքի ճանապարհը»՝ Ծաղկաձորում, «Խլահավերը»՝ Աչաջուր գյուղում, «Դեկտեմբերը»՝ Երևանում, ձմռանը: Հետո 2015-ին հանգամանքների բերումով հայտնվեցի Փարիզում՝ Ռեկոլեի ստեղծագործական տանը, և սկսեցի գրել «Առլեկինը» և «Բարձր խոտերի միջով» շարքերը: Շարքերը գրելիս հասկացա, որ գիրքը պտտվում է մի թխկենու, մի թռչունի և... չգիտեմ էլ ինչի շուրջը: Թե՛ նախորդած գրքերիս, թե՛ այս ժողովածուին հատուկ է մի բան. դրանք գրվել են միջակայքում, միջակայքի դուստրերն են: Ի՞նչ եմ հասկանում միջակայք ասելով. աշխարհագրորեն դրանք ամենից հաճախ ստեղծվել են երկու տարածությունների միջև, ասենք՝ գրվել են Երևանում, խմբագրվել և ավարտվել Ֆրանսիայում կամ հակառակը՝ գրվել են Ֆրանսիայում, և ես այդ տեքստերով վերադարձել եմ, դրանք ավարտել և հրատարակել եմ Երևանում: Եվ ինձ համար անմիջականորեն իսկապես մեծ հուզմունք է ամեն անգամ լույս տեսած տեքստերի մեջ ճանաչել այն, ինչ ես ապրել եմ սահմանից այնկողմ, և գուցե այն պատրանքը, զգացումը, որ ինչ-որ պահ կա գրվածքի մեջ, որտեղ տարածությունները հանդիպում են իրար, սահմանները գրկում են իրար, ջնջվո՞ւմ են, թե՞ փարվում են իրար, չգիտեմ, բայց, համենայն դեպս, հաջողվում է ստեղծել այդ թրթռուն, սահմանեզրային տիրույթը: