Ես ժառանգական բռնադատվածի ընտանիքից եմ, եւ բոլորովին զարմանալի չէ, որ ինքս էլ հայտնվեցի այդ կարգավիճակում։ Իմ պապը եղել է Օշականի սբ․ Մեսրոպ եկեղեցու քահանան։ Ձերբակալվել է 1937թ․։ Մայրս հոր կալանավորման երրորդ օրը հոր համար ուտելիք է տանում։ Ոչինչ չասելով` ուտելիքն ընդունում են։ Ութերորդ օրը նույնպես տարել է։ Այս անգամ հանձնուքը վերցնելուց հետո նրան է մոտենում մեկը եւ ասում. «Քույրիկ ջան, այս գիշեր բոլոր 30 քահանաներին, այդ թվում եւ քո հորը, գնդակահարել են։ Էլ ուտելիք չբերես»։ Մայրս արտասվելով վերադարձել է տուն ու հոր գնդակահարված լինելու լուրը փոխանցել է եղբայրներին։ Եղբայրներից մեկը, կարճ ժամանակ անց, կալանավորվում եւ սպանվում է, իսկ մյուս եղբայրը կալանավորվում է 1946թ․ եւ, չդիմանալով դաժան պայմաններին, ինքնասպան է լինում կալանավայրում։ Երկու քեռիներս էլ մեղադրվել են ազգայնական ու դաշնակցական լինելու մեջ։ Սրանք այդ տարիներին լայն տարածում գտած համընդհանուր մեղադրանքներ էին։ Հայրս նույնպես կալանավորված է եղել, բայց գործը դատապարտման չի հասել։ Երբ հայրս ձերբակալված է եղել, մեր հարեւաններից մեկը մորս խորհուրդ է տվել, որ նա ինձ տանի եւ տեղավորի ռուսական մանկապարտեզում։ Ասել է, որ այդ քայլով գուցե հնարավոր լինի ազատել ընտանիքը ազգայնականի ու դաշնակցականի «խարանից»։ Մայրս այդպես էլ արել է։ Ես հաճախել եմ ռուսական մանկապարտեզ, իսկ դպրոցս եղել է հայկական։