Ամեն ճամփորդության ժամանակ սովորաբար այսպես էր լինում: Բայց որքան անցնում էին տարիները, այնքան նա օտարանում էր մարդկանցից: Մենությունն ավելի ու ավելի էր համակում նրան, պարուրում, ասես կաթիլ-կաթիլ լցնում նրա էությունն իր ահարկու ուժով: Ու հիմա արդեն, երբ գործով գյուղ էր գալիս, ջանում էր հնարավորինս քիչ մնալ այնտեղ: