Մեր տունն անկասկած քիչ֊քիչ ավելի մարդկային դիմագիծ կստանա։ Նույնիսկ մեքենան հետզհետե կատարելագործվելով՝ քողարկվում է իր գործառույթի ետևում։ Ու թվում է՝ մարդու բոլոր արդյունաբերական ջանքերը, հաշվարկները, գծագրերի վրա անցկացրած անքուն գիշերներն ընդամենը հանգել են այդ պարզությանը՝ որպես միակ տեսանելի արդյունքին, ասես բազում սերունդների փորձն է անհրաժեշտ, որպեսզի հետզհետե հղկվի սյան, նավի ստորին մասի կամ ինքնաթիռի իրանի կորը, մինչև հասնենք կնոջ ստինքների կամ ուսի պարզ մաքրությանը։ Արտաքուստ թվում է, թե ինժեներների, գծագրողների, հետազոտական գրասենյակների հաշվարկողների աշխատանքը հղկելու և ջնջելու, այս կամ այն համակցումը պարզեցնելու, թևի գծագրությունը հավասարակշռելու մեջ է, մինչև ինքնաթիռի իրանին ամրացված թևին փոխարինի կատարյալ բացվածք ունեցող մի ձև՝ վերջապես ազատված իր պատյանից, իբրև ինքնաբուխ, առեղծվածայնորեն փոխկապակցված մի ամբողջություն՝ օժտված ներքին այն որակով, որ հատուկ է բանաստեղծությանը։ Ու թվում է՝ կատարելությանը հասնում ես ոչ թե այնժամ, երբ այլևս ավելացնելու ոչինչ չունես, այլ երբ այլևս սրբագրելու ոչինչ չկա։ Հասնելով կատարելության գագաթին՝ մեքենան անհետանում է։