Ազգային պետություն ստեղծելուն զուգընթաց և՛ հրեաները, և՛ հայերն սկսում են փոխել իրենց հայացքը աշխարհի նկատմամբ՝ ձևափոխելով ոչ միայն առաջադրված խնդիրների հերթականությունը, այլև այդ խնդիրների բովանդակությունը: Անհրաժեշտ է բաց լինել աշխարհի առջև (հատկապես ազգամիջյան ամուսնությունների առումով), պայմանով, որ այսպես կոչված գենոֆոնդը կամ «ազգային միջուկը», որը կազմում է ազգային տեսակի հիմքը և նրա աշխարհընկալումների արտահայտիչն է, մնա անձեռնմխելի: