Որոշումն ընդունվեց ծափերով ու մենք տեսանք, որ «բուռն», «երկարատեւ» եւ նման այլ հարկադիր ծափերից բացի կարող են լինել նաեւ սրտից եկող ծափեր։ Նստաշրջանն ինձ եւ ԼՂԻՄ մարզգործկոմի նախագահի տեղակալ Շմավոն Պետրոսյանին հանձնարարեց դուրս գալ ու ժողովրդի առաջ պաշտոնապես հայտարարել մեր որոշման մասին, կետերը բարձրաձայն կարդալ, որ լսեն մարդիկ... Արդեն ուշ գիշեր էր համարյա։ Բարձրախոսով, հենց մարզգործկոմի շենքի մուտքի մոտ, շունչս հավաքելով` շնորհավորեցի արցախցիներին, ամբողջ հայությանը, մեր ժողովրդի համար ամենագեղեցիկ ու ամենամարդկային, ամենաարդար որոշման առթիվ... Այդ օրվա մեջ է իմ կյանքի աստեղային պահը... Մարդիկ ուրախությունից չգիտեին ինչ անել, համբուրում էին մեկը մյուսին, ծաղիկներ էին նվիրում, խնդությունից լալիս էին...