Հայաստանի բանակցային դիրքերն ամրապնդվե՞լ են, Ռուսաստանը խզե՞լ է ռազմատեխնիկական համագործակցությունն Ադրբեջանի հետ, ԼՂ հարցով Մոսկվան որեւէ սկզբունքային հայտարարություն արե՞լ է: Ռուսաստանը միայն մի բան է արել՝ նպաստել է, որպեսզի ստատուս-քվոն պահպանվի: Բայց դա ի՞նչ է տալիս մեզ: Մանավանդ չկա երաշխիք, որ իրավիճակի փոփոխության դեպքում Ռուսաստանը չի նախաձեռնի ստատուս-քվոյի փոփոխություն եւ չի պարտադրի իրեն ձեռնտու լուծում: Այս համատեքստում հարց է առաջանում՝ արժե՞ հավիտենապես որեւէ որոշում չընդունել, նշանակում չանել՝ զգուշանալով Ռուսաստանի արձագանքից, եթե դրա դիմաց փոխհատուցում ունենալու հեռանկարը չափազանց մշուշոտ է: Ավելի պարզ ասած՝ եթե գրեթե ստույգ է, որ Ռուսաստանը երբեք չի ճանաչելու ԼՂ անկախությունը, չի լինելու Հայաստանի եւ Արցախի միավորման երաշխավոր, ապա ի՞նչ իմաստ ունի ստատուս-քվոն պահպանելու դիմաց մնալ Ռուսաստանի ազդեցության տակ, ինքնուրույն ոչինչ չձեռնարկել: Ի՞նչ է նշանակում, երբ Վազգեն Մանուկյանն ասում է, որ մենք գտնվում ենք անկայուն հավասարակշռության մեջ: Այսինքն Ռուսաստա՞նն է ապահովում Հայաստանի անվտանգությունը: Ումի՞ց: Իսկ եթե Հայաստանը գնա ճեղքմա՞ն, կարգավորի Թուրքիայի հետ հարաբերություննե՞րը, լուծի Լեռնային Ղարաբաղի խնդի՞րը: Չի՞ կարող: Դա՞ է ասում Վազգեն Մանուկյանը: Ավելի վտանգավոր բան դժվար էր պատկերացնել: