Սաքի	մենք	է՞նպես	չենք	անում, կոպիտ	գեղըցու	վրա	ի՞նչ	ենք	զարմանում կամ	ծիծաղում: Գրի	սևն	ու	սպիտակը	հո, էսպես	տեղը, տերտերներն	էլ բռանց	էին	ջոկում. ավետարան	կարդալիս	հազար	անգամ	յա	չեշմակը (գյոզլուկը) դզում, յա	տիրացվի, մղդսու	վրա	բարկանում, յա	գրակալը դոշըներին	քաշում, յա	գլուխ, երես	գրքի	միջումը	կորցնում, մեկ	պստիկ	մոմ	էլ ձեռներն	առնում, յա	մոնթի	գլխին	խփում, որ	մոմը	դուզ	բռնի: Շատ	անգամ	էլ, որդիանց	որդի, մեկ	փիս, անմարս, դժար, ատամ, գլուխ	կոտրող	բառ	էլ	որ	չէր ռաստ	գալիս, հենց	գիտես, թե	սատանի	թամքը	կորավ, շատ	կռանալուցը, մոմը	մոտ	բռնելուցը	յա	գիրքն	էր	էրվում, յա	նրա	միրուքը: Ամա	էսպես	բառեր վարավուրդ	էին	արել, մոտանալիս	կամ	գլխովն	էին	պտտում, կամ	մեկ	գիրն ասում, մյուսը	կուլ	տալիս. յա	թե	չէ՛	սխ	կարդալու	տեղ՝ սոխ	կամ	սխտոր ասում, ղս	ասելու	տեղ	ղսրախ, ու	ժամ	օրհնողն	էլ	յա	չոռ	էր	ասում, յա	չէ՛	լսում: Մեկ	գիր	պակաս	ժամանակին	հո, աստված	հեռու	տանի. ժամ	ու	ժողովուրդ, տերտեր, տիրացու	իրար	գլխով	էին	դիպչում. ամեն	բերնից	էնպես	մեկ	խոսք էր	դուս	գալիս, որ	զուռնի	փոխանակ	դափ	էին	ածում, մմի	տեղ	ցխավելը	յա քշոցը	կարդացողի	ձեռը	տալիս, տպողին	օրհնում, կազմողին	գովում	ու գեջդանգեջ, պրծնելիս, աստծուն	էնքան	իրանց	հոգու	համար շնորհակալություն	չանում, որքան	գրքից, ավետարանից	ազատվելու	խաթեր: Թե	մեկ	վարդապետ	էլ	պատահում	էր	էսպես	վախտը, աստված	հեռու	տանի, էշը	մնում	էր	ցխումը	խրված, կարդացողի	ոտն	ու	ձեռը	դող	էր	ընկնում, լեզուն կապվում: