Ի դէպ, այս մօտեցումը նոր չէ, որ կը գործնականացուի։ Տարիներ տեւած Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմի աւարտին, երբ բոլոր հիմնական «խաղացողներ»ը յօժարակամ կերպով համաձայնեցան մասնակցիլ Սէուտական Արաբիոյ Թաէֆ քաղաքին մէջ տեղի ունեցած համաժողովին (1989), որուն աւարտին ալ հոն կայացուած համաձայնութիւնը յայտնի դարձաւ, որպէս Թաէֆի համաձայնագիր, քաջ կը գիտակցէին, որ երկիրը իրողապէս «հիւանդ» է։ «Հիւանդ է» այն առումով, որ երկար տարիներ Լիբանանը կառավարող մարոնի համայնքը «ամէն բան իր ձեռքին մէջ առնելով» կարողացած էր ստեղծել մենատիրական իշխանութիւն։