Նման գրքի հրապարակման ցանկություն կար վաղուց, բայց այդ ուղղությամբ քայլեր սկսեցի նախաձեռնել 2011 թվականի աշնանից: Որպես առաջին քայլ դիմեցի Ազգային անվտանգության ծառայություն` խնդրելով տրամադրել ինձ խորհրդային տարիներին քաղաքական նկատառումներով դատապարտված անձանց դատավճիռները: Դիմումը ներկայացնելուց մի քանի օր անց ինձ հրավիրեցին ԱԱԾ եւ սկսեցին մանրակրկիտ քննարկել խնդրանքս հնարավորինս ճշգրիտ ու բարձրորակ իրականացնելու ուղիները: Նախ` պետք է ճշգրտվեին ցուցակները, իսկ դա, ըստ մեր զրույցի, պետք է անեի ես: Այնուհետեւ ԱԱԾ արխիվների վարչությանը ժամանակ էր հարկավոր` գործը ցանկալի մակարդակով անելու համար: Ես համաձայնեցի ցուցակներին առնչվող իմ ունեցած տեղեկություններն ի մի բերել ու ճշգրտել, իսկ նրանք խոստացան քսան օրվա ընթացքում ինձ տրամադրել իրենց արխիվում պահվող բոլոր անհրաժեշտ դատավճիռները: Այս զրույցից մի քանի օր անց ԱԱԾ-ից նամակ ստացա, ըստ որի, համաձայն Արխիվների եւ Տեղեկատվության մասին օրենքների` դիմումս մերժվում է: Մերժումն ստորագրել էր նույն պաշտոնյան, որն ինձ հետ ամենայն պատրաստակամությամբ ու մանրամասնորեն քննարկել էր դիմումիս ընթացք տալու ծրագիրը: Հաջորդ օրվա իմ հարցին, թե դա ինչ է նշանակում, նա պատասխանեց, որ ինձ ուղղված մերժման գրության մեջ իրեն է պատկանում միայն ստորագրությունը, իսկ տեքստի հեղինակները բոլորովին այլ մարդիկ են, եւ այդ մերժումն այլ առանձնասենյակում է գրվել: