Իրականությունն այն է, որ մարդու արարչագործությունը աննպատակ ու փուչ չէ: Արարչագործության նպատակն այն է, որ մարդը հասնի այնպիսի կատարելագործման, որն արժանի է նրա դիրքին: Միևնույն ժամանակ բնական աշխարհն ու մարդու աշխարհիկ կյանքը միայնակորեն չեն կարող նրան հասցնել արժանի կատարելագործման: Քանի որ այս աշխարհը ժամանակավոր ու անցողիկ է, մինչդեռ մարդը խիստ կերպով հակված է գոյատևման ու հավերժական կյանքի և իհարկե օժտված է հավերժական կյանքի ունակությամբ: Հետևաբար աստվածային իմաստնության կամքով պիտի իրագործվի մարդու արարման նպատակը և նա արժանի դառնա իրեն արժանի հատկանիշներին: Անկասկած այս նպատակի լիարժեք իրագործումն աշխարհում հնարավոր չէ: Հետևաբար անհրաժեշտ է, որ մարդու կյանքը մահից հետո շարունակվի, որպեսզի ցանկալի կատարելագործման հասնի: