Ընդունենք, որ իրավիճակը շտկելն այնքան էլ հեշտ չէր, հասկանալի է, որ հրապուրիչ չէ բանտային պայմաններում բժիշկ աշխատելը: Ի դեպ ասվածը չի վերաբերում միայն մեր երկրին: Մի շարք միջազգային հետազոտություններ փաստում են, որ աշխարհում բանտային բժկության ոլորտում աշխատող բժիշկների մեծ մասն աշխատում է նաև այլ հաստատություններում, և ընդհանրապես բժիշկները, որպես աշխատավայր, քրեակատարողական հիմնարկները դիտում են ոչ առաջնային տեղերում: Հաշվի առնելով այս ամենը՝ բազմաթիվ աշխատանքային քննարկումների և մասնագիտական խորհրդատվությունների արդյունքում պայամանվորվածություն ձեռք բերվեց ՀՀ առողջապահության նախարարության և Մխիթար Հերացու անվան պետական բժշկական համալսարանի հետ կնքելու համաձայնության հուշագիր: Այս հուշագրով մենք փորձում ենք լուծումներ տալ տարիների ընթացքում համակարգի առջև ծառացած մի քանի խնդրի: Նախ՝ կարգավորվելու է ՀՀ քրեակատարողական հաստատությունների բուժանձնակազմի համալրման հարցը: Երկրորդ՝ մոտ ապագայում ապահովվելու է բանտային (պենիտենցիար) բժշկության, ինչպես նաև հարակից մասնագիտություններրի գծով համապատասխան կադրերի պատրաստումը: Առողջապահության նախարարության և բժշկական համալսարանի հետ շարունակական և հետևողական աշխատանքի շնորհիվ վերապատրաստվելու և կատարելագործվելու է ՔԿՀ-ների բուժանձնակազմը: Եվ որ ամենակարևորն է՝ որակապես լավանալու է բանտային բժշկությունը, ինչը այս պահին բոլոր շահագրգիռ կողմերի և առաջին հերթին հենց դատապարտյալների մեծ ցանկությունն է: Հուսով եմ մոտ ապագայում կբացառենք բուժօգնության ուշացման, բժիշկների գերբեռնվածության մասին վկայող նամակներն ու հրապարակումները: Հուսով եմ կբացառենք նաև ինքնաբուժության դեպքերը :