Ներելը դիւրին բան կլինէր, եթէ միայն ներէինք նրանց, ովքեր վշտահար զղջումով գալիս եւ ներում են հայցում: Սուրբ Գիրքն ասում է՝ պարտաւոր ենք ներել մեր դէմ մեղանչողներին առանց պայմանի: Անկեղծ ներելու մերժումը զայրոյթ, դառնութիւն եւ դժգոհութիւն է ցոյց տալիս, որոնք ճշմարիտ քրիստոնեայի յատկանիշ չեն: Տէրունական աղօթքում Աստծուն խնդրում ենք ներել մեր մեղքերը, ինչպէս որ մենք ենք ներել մեր դէմ մեղանչողներին (Մատթէոս 6.12): Մատթէոս 6.14-15-ում Յիսուս ասում է. «Եթէ դուք մարդկանց իրենց յանցանքները ներէք, ձեզ երկնաւոր Հայրն էլ ձեզ կների: Իսկ եթէ դու մարդկանց իրենց յանցանքները չներէք, ձեր Հայրն էլ ձե՛ր յանցանքները չի ների»: Աստուծոյ ներման վերաբերեալ սուրբգրային այլ հատուածների լոյսով Մատթէոս 6.14-15-ի իմաստն այն է, որ նրանք, ովքեր չեն ներում ուրիշներին, իրենք իրապէս չեն զգացել Աստուծոյ ներումը: