Սկիզբ առավ Սիրանույշի բեմական գործունեության ամենահասուն շրջանը։ Անցյալում կատարած ամենացայտուն մի քանի դերերին միայն անդրադառնալով՝ ձևերի, խոսքերի ու շարժումների զարմանալի ճկուն կերպապնակով արտիստուհին ստեղծում է նոր հրաշալի կերպարաշար՝ Մագդա, Մեդեա, Կրուչինինա, Մարիա Ստյուարտ... Վերադառնալով Թիֆլիս՝ Օֆելիայից, Դեզդեմոնայից, Կատարինեից, Գոներիլից հետո կերտում է Համլետի իր մանրակրկիտ մշակված տեսիլքը։ Ըստ Լևոն Քալանթարի, ստեղծագործական անհագ պապակի և ձգտումների լայնության վկայությունն էին տղամարդկանց դերեր կատարելու մասնագիտորեն չարդարացված նրա փորձերը՝ Ռայխշտադի դուքսը, Նապոլեոն, Համլետ։ Սրանք իրենց բեմական տեխնիկայի աներևակայելի վիրտուոզությամբ ինքնըստինքյան ապացույցն էին այն բանի, թե ինչպես պետք է աշխատել դերի վրա ու հաղթահարել դրա հետ կապված դժվարությունները։ Սումբատով – Յուժինի «Դավաճանություն» պիեսում Զեյնաբի ( 1904 ) փայլուն մարմնավորումից հետո ոչ ոք այլևս չի կասկածում, որ Սիրանույշը ողբերգական շնչի դերասանուհի է, «արվեստի այն բարձր աստիճանը, որից հետո ավելին պահանջել անկարելի է»։ Նրա հուզումնառատ խաղի մեջ նկատվում է մի հզոր կիրք, որը կերպարին, անկախ ապրած ժամանակներից, կապում է արդիականության հետ։ Նրա անզուգական կատարումների ներգործությամբ հանդիսատեսն Ադամյանի մահից հետո վերստին անհագ կարոտով ձգտում է դեպի թատրոն։ Երիտասարդությունը երկրպագության փառացույցեր է կազմակերպում՝ ձեռքերի վրա բարձրացրած առաջնորդելով ներկայացումից հետո, ձիերի փոխարեն լծվելով կառքին։ Կապը ժողովրդի հետ Սիրանույշի գործունեության անքակտելի մասն է դառնում, ամրագրվում ուղևորություններով գավառական քաղաքներ, արվարձաններ, ակումբներ։ «Միանձնուհու կյանք վարող ոսկեգիսակ փարթամ կինը» անձնական կյանքի դառնությունների մխիթարությունը գտնում է ժողովրդի գրկաբաց սիրո մեջ, դառնում համընդհանուր պաշտամունքի առարկա՝ ամենևին չլինելով արտիստական շուքի սիրահար։ 15-ամյա ընդմիջումից հետո երբ կրկին հանդես է գալիս Եգիպտոսում, առաջին իսկ՝ «Տոսկա» ներկայացմամբ գնահատվում է եվրոպական հռչակավոր անուններին համահավասար. «Մեծ արվեստագետ, որի համար արվեստը գաղտնիք մը չունի այլևս»։ Բաքվի ազգամիջյան արյունահեղ ընդհարումների պատճառով հրաժարվում է Թիֆլիսում նշել բեմական 30-ամյակը։ Քանի՜-քանի՜ անգամ է հետաձգել իր մեծարման հանդեսները... տարիներով։ 1909-ին իրեն գեղարվեստի տաճարին ծառայելու առաջնորդած տիկին Հրաչյայի ուղեկցությամբ երբ ի վերջո մեծ շուքով կայացել է «ազգային ստեղծագործության լուման համաշխարհային մշակույթի գանձանակի մեջ ձգած» արտիստուհու հոբելյանական երեկոն, «մի փոքր ազգի քաղաքակրթության տոնի» է վերածվել ինքնաբուխ։