Երիտասարդ Աբեղան դուրս ելավ խցից: Երկարատև աղոթքից հետո լուսավոր օրը մի տեսակ անիրական թվաց նրան: Երանություն էր խոնարհ տապանաքարերին ու խաչքարերին՝ շոշափելի, փշաքաղող: Կարծես երազում լիներ: Եկեղեցու պատի վրայով վազ տվեց մի փոքրիկ մողես: Քարերը տաք էին, արևոտ: Ներքևում ծովն էր: Աբեղան անշտապ իջավ դեպի ծով: