Ամեն	առավոտ, տնից	դուրս	գալիս, նա	համբուրում	էր	երկուսին	էլ, և	սրանով	սահմանափակվում	էր	նրա	ծնողական զգացումը: Մինչ	նա, փոքրիկին	գրկած	ուզում	էր	հանգստացնել, որ	դադարի	լաց	լինել, տիկինը	ժպտում	էրք	նայելով Սուրյանին: Եվ	նրա	աչքերը	արտահայտում	էին	ծաղր	Իսահակի	հայրական	փաղաքշանքին	դեպի	զավակները: