Դա նրան չէր հաջողվել, քանի որ Հակոբը դստերն ամեն ինչ թույլ էր տալիս, իր հետ տանում էր գործնական ճանապարհորդությունների արտասահմանյան երկրներ և նրան ներշնչում էր անկախ գաղափարներ, որոնք ավելի կսազեին տղայի։ Մարոն ուղեկցում էր հորը նույնիսկ փասիանի որսի։ Իր մանկության և պատանեկության տարիներին Մարոն մշտական հակամարտության մեջ էր մոր հետ։ Նրանք վիճում էին ինչպես մանրուքների, այնպես էլ կարևոր բաների կապակցությամբ։ Նրանք, իհարկե, չէին կռվում, և նրանց միջև բուռն բացատրություններ տեղի չէին ունենում, դա պարզապես տիրակալ բնավորության տեր մարդու և կամակորի խուլ պայքար էր։ Միայն ամուսնությունից հետո Մարոն մտերմացավ մոր հետ։ Այսօր Ազնիվ խանումը հպարտանում էր իր դստերով և գնահատում էր նրա վճռականությունը։ Ի վերջո, նրանք շատ նման էին միմյաց։ Ոչ մեկը, ոչ մյուսը թույլ չէր տալիս, nր իրեն որևէ բան պարտադրեին։ Ազնիվ խանումը երջանիկ էր իր փեսայի տանը։ Նրա միակ մտահոգությունը Կոստանդնուպոլսից հեռու մահանալն էր։ Նա ամեն օր խնդրում էր Արարչին՝ այնպես անել, որպեսզի իրեն թաղեին Հակոբի կողքին, հայկական գերեզմանատանը, Շիշլի թաղամասում։