Ո՞ւմ	աչքը	էն	ուրախությունը	կտեսնի, ինչ	նրա	ընկերների	աչքը	տեսավ: Վրա	թռան, քաֆթառին դեն	քցեցին, ու	Մուսեն	որ	կուռը	չհանեց, կեսը, հենց	բռնի՛ր, ծամած	էր: Մեկ	սաղ	սհաթ	Աղասին նրա	դոշիցը	չէ՛ր	պոկ	գալիս: էնպես	գիտում	էր, թե	է՛ն	կյանքիցն	ա	վեր	էկել: Սարըցիք	էլ	էս ջիվան, իգիթի	սիրտը	տեսնելով՝ մնացել	էին	զարմացած, ու	սաղ	շաբաթը	հենց	է՛ն	էին	խոսում: