Ժամանակ կար, երբ ինքս տասնութ տարեկան նոր համալսրան ընդունուած ուսանող էի, իմ ընկերներն ու ծանօթները կարծես խօսքերնին մէկ ըրած միշտ նոյն բանը կը կրկնէին երբ Վիգէնին անունը կը տրուէր. «շատ լաւ տղայ է»: Այդ ժամանակ կարծես ամբողջ Երևանը Վիգէնին գիտէր: Եւ ինչու՞ մեղքս պահեմ, ինծի համար հաճելի էր լսել այդ գնահատանքը: