ԱՐՇԱԿ.- Ամոթ, ամոթ քեզ, Սերոժ։ Էն բաքվեցի, սումգայիթցի տուն-տեղ, կին-երեխա կորցրած տղերքը մի տես ոնց են կռիվ տալիս դիրքերում, տես ինչ հերոս տղերք են դառել... Կյանք են տալիս, վրեժ են առնում... Բա նրանց նամուսից էսքան քո մեջ չկա՞... (Մատով ցույց է տալիս)։