Հայկական ավանդույթի համաձայն, Թովմասին անվանել էին հորական պապի պատվին։ Երեխան Վարդանի բերկրաքն էր ու հպարտությունը, քանի որ նրա մեջ ինքն իրեն էր նշմարում։ Սակայն ի՞նչ ապագա էր սպասում նրան այս երկրում։ Վարդանը ցանկանամ էր, որ Թովմասն իր պես անհոգ ու երջանիկ մանկություն ունենար՝ հագեցած խաղերով և կյանքի՝ նախապատրաստող բազում մանր հայտնագործությունների հրճվանքով։ Սակայն վրա հասած խառնակ ժամանակաշրջանը դրա հնարավորությունը չէր տալիս։