- Հեռուստատեսությանը ոչ թե որոշակի դեր է վերապահված կրթական համակարգում, այլ ամբողջությամբ կրթական ինստիտուտ է: Խնդիրն այն է, թե ինչպես ենք այն օգտագործում: Մեր դեպքում հասարակության մի հատվածն ընկալում է, նրա համար ակնհայտ է, թե ինչ նշանակություն կարող է ունենալ քրեական մշակույթի, ագրեսիայի, տարբեր ենթամշակույթների տարածումը: Սակայն այդ ակնհայտությունը բավարար չէ, պետք է ամբողջովին գիտակցենք, թե ուր ենք հասնելու: Հետազոտությունները հաստատում են, որ այսօր արդեն տեսանելի են բացասական հետևանքները: Խնդիրը բոլորովին էլ այն չէ, թե սպանության տեսարան դիտելով ինչ-որ մեկը կարող է նույն պահին գնալ և հանցագործություն կատարել: Վտանգն իրականում ավելի մեծ է. հանցագործ կենցաղը, քրեական բարքերը ներկայացվում են որպես սոցիալական մշակույթ: Դա ավելի երկարաժամկետ ազդեցություն է և առավել վտանգավոր: Պետք է ասեմ, որ այս խնդրին բախվում է ամբողջ աշխարհը: Տարբեր երկրներում տարբեր կերպ են պայքարում, մեզանում սակայն այս պահին չկա այնպիսի լծակ, որ պայքարի այս երևույթի դեմ: Կան իհարկե կամավորներ, ովքեր ցանկություն ունեն որևէ բան փոխել, սակայն ինստիտուցիոնալ մոտեցումը բացակայում է,- իր մտահոգությունն է հայտնում «Մաքուր եթերի պահանջ» նախաձեռնող խմբի անդամ, ԵՊՀ Հայագիտական հետազոտությունների ինստիտուտի գիտաշխատող Վահրամ ՄԻՐԱՔՅԱՆԸ: