Այսօր կցանկանայի մեր ուշադրությունն կենտրոնացնել հիմնականում ներքին տնտեսական հարցերի վրա: Հաջող եւ անհաջող սեփականաշնորհման բազմաթիվ օրինակներ ունենք: Կարող եմ ավելացնել, որ վերջին ժամանակահատվածում կատարած սեփականաշնորհումն էապես տարբերվում է այն սեփականաշնորհումից, որ նախկինում եղել է Հայաստանում: Հիշում եք, վաուչերներով սեփականաշնորհումª մասսայական, առանց պարտավորությունների: Մարդիկ տեր էին դառնում անշարժ գույքի անգամ չպատկերացնելով, թե ինչպես պետք է աշխատեն, շատ դեպքերում նաեւ աշխատացնելու ցանկություն ու հնարավորություն չունենալով: Հիմա մենք փորձում ենք խոշոր ձեռնարկությունները սեփականաշնորհել այլ կերպª գործարկելու պարտավորություններով, կոլեկտիվի հետ սոցիալական հարցեր լուծելով: Նման ձեւով վերջերս սեփականաշնորհվեցին "Շողակն" գործարանը, "Ալմաստ" գործարանը, "Կանազը" համատեղ ձեռնարկություն դարձավ, "Լույս" գործարանը նույնպես նման գործընթացի մեջ է, "Դողագործի" վերաբերյալ հետաքրքիր պայմանագիր ենք կնքել: Ես համոզված եմ, որ այստեղ եւս մենք հաջողություն կունենանք, այսօր բանակցում ենք յումրի ապակու գործարանի, "Սապֆիրի" վերաբերյալ: Կարծում եմ, կկարողանանք գտնել այնպիսի սեփականատեր, որը ստանձնի գործարանն աշխատացնելու պարտավորություն: Վանաձորի քիմիական համալիրը նույն ձեւով սեփականաշնորհեցինք եւ արդեն դրական արդյունքներ ունենք: Նման օրինակները կարող եմ շարունակել: Վերջին մեկ-մեկուկես տարվա աշխատանքի ոճի եւ արդյունքի մասին արդեն կարող ենք խոսել: Այժմ մրցույթ է հայտարարված եւ նման խնդիրներ են դրված "Արարատցեմենտ", "Մարս" գործարանի համար, կբանակցենք Զանգեզուրի լեռնամետալուրգիական համալիրի շուրջ: Այս գործընթացի արդյունքն արդեն տարեվերջին կամ մյուս տարվա սկզբին ունենալու ենք: Ամենադժվարն, իհարկե, մնում է "Նաիրիտի" խնդիրը, որի վերաբերյալ փորձում ենք ծրագրային սեփականաշնորհման եղանակով լուծումներ գտնել: