Զահրատ քննադատութիւններուն դիմաց իսկ վերելքն ի վեր մագլցեցաւ: Իրեն ներշնչող եղան իր գրչակից եղբայրները՝ Զ. Խրախունի, Ռոպէր Հատտէճեան, Զաւէն Պիպէռեան եւ ուրիշներ: Ո՛չ յուսալքուեցաւ քննադատութիւններուն դիմաց, ո՛չ ալ աւելորդ խանդավառութեան յանձնուեցաւ: Միշտ իր ներքին կշռոյթը պահած եւ խորհողի ու բանաստեղծի գիտակցութեամբ ան շարունակեց ներքին մղումով ստեղծագործական իր աշխատանքները կատարել: Ան իր քերթողական արուեստին մասին վկայութիւն ընելով կ՚ըսէ. «Ես առանց որեւէ յաւակնութեան, գրեթէ խաղի համար սկսայ գրել, բայց ժամանակի մէջ լուրջ գործ դարձաւ կարդացողներուն կողմէ: Որոշ շրջան մը փորձեցի յանգաւոր գրել, բայց արագ հասկցայ՝ աղուոր չէ, իմս չէ: Փոխեցի ուղղութիւնը: Սկսայ պարզ գրել, առանց յանգի: Բայց չկարծէք գրածս բոլորովին անկաշկանդ է, իր ներքին կշռոյթը ունի, ներդաշնակ է, իր ներքին երաժշտութեամբ ու ներքին իմաստներով մէկ բանաստեղծական գրգիռ ունի… Քննադատներուն դիմաց իմ զէնքս իմ խօսքս եղած է… Աստուած եթէ ձիրք տուած է՝ մարդիկ չեն կրնար խլել զայն» :