Երկար ժամանակ Արամոն ուզում էր գրել, բայց չէր ստացվում, ինքն իրեն ձեռ էր առնում՝ քիմիկոսն ուր, բանաստեղծությունն ուր, ախր ես որտեղի գրող եմ որ... Բայց եւ այնպես, արցախյան շարժման շեմին, շրջափակման մեջ, գրել է Արցախին նվիրված, անվարժ տողեր, որ ռազմադաշտում, դադարի պահերին՝ եթե լինում էին մեկ-մեկ, հաճախ էր մտաբերում... Ինքնալիցքավորում էր դա յուրովի, հույսն իր վրա կենտրոնացնելու պահ.