«Երկ­րի մը մէջ, ուր սահ­մա­նադ­րու­թիւ­նը կ­՛ե­րաշ­խա­ւո­րէ կրօ­նա­կան ա­զա­տու­թիւ­նը, ըն­դու­նե­լի չէ պե­տու­թեան մի­ջամ­տու­թիւ­նը կրօ­նա­կան ղե­կա­վար­նե­րու ընտ­րու­թեան մէջ։ ­Բայց պէտք չէ ան­տե­սել նաեւ մեր հա­մայն­քի ան­դամ­նե­րուն մե­ծա­մաս­նու­թեան կրա­ւո­րա­կան կե­ցո­ւած­քը։ ­Կար­ծէք վեր­ջերս բա­րե­փո­խում մը կը զգա­ցո­ւի այս գծով։ ­Բայց ներ­կա­յիս լուրջ խնդիր է՝ մնա՞լ ­Թուր­քիա, թէ՞ մեկ­նիլ (­Թուր­քիոյ քա­ղա­քա­կան կա­ցու­թեան հե­տե­ւան­քով)։ ­Քայլ մը՝ ո­րուն կրնան դի­մել ա­նոնք, ո­րոնք պայ­ման­նե­րը ու­նին հե­ռա­նա­լու այս երկ­րէն։ ­Հե­տե­ւա­բար, կա­մաց-կա­մաց, ե­թէ ­Թուր­քիան կա­րե­նայ շունչ մը առ­նել, մենք ալ պի­տի ու­նե­նանք կա­րե­լիու­թիւ­նը վե­րա­նո­րո­գե­լու մեր հաս­տա­տու­թիւն­նե­րը»։