1946 թվականին նորից պատմության ինստիտուտի ասպիրանտ է, միաժամանակ աշխատում է Պատմության թանգարանի հնագիտության բաժնում: Շարունակում է մասնակցել Դվինի և Կարմիր բլուրի պեղումներին: 1948թ. պեղումներ է կատարում Սևանի ավազանում և հրատարակում «Արևի պաշտամունքը Հին Հայաստանում, ըստ բրոնզե պեղածո իրերի» աշխատությունը: 1949թ. նշանակվում է Հայաստանի պատմության թանգարանի հնագիտության բաժնի վարիչ: Սակայն նա նախանշված մի երկրային առաքելություն ուներ. հոգին անմնացորդ կապված էր Հայաստանի գեղատեսիլ բնակավայրերից ու հնավայրերից մեկին՝ Սևանի ավազանին: Պետք է մի նոր աշխարհ բացեր և իր գիտական հիմնավորումներով նոր էջ գրեր հայ հնագիտության պատմության մեջ: Պետք է հայտնաբերեր Հայաստանի ամենանշանավոր բրոնզեդարյա հնավայրերից մեկը՝ Լճաշենը: «…Պրպտել ու գտնել լճի հազարամյա գաղտնիքը, սառը ջրերի տակ թաքնված մարդկային մտքի գոհարները»,- միշտ սիրել է կրկնել հնագետը: