 Վերջացա՜վ… Կյանքս մաշվեց, վերջացա՜վ. Ինչ հույս արի` փուչ ելավ, Ինչ խնդություն` վերջը ցա՜վֈ  Այս քառյակում Թումանյանը ուզում է ասել վաղ թէ ուշ լքելու ենք այս կյանքը ...առանց մեզ թէ մեր հետ կյանքը շարունակվում է....բոլորս էլ ունենում ենք հույսեր,բայց,երբ բանը հասնում է մահին դրանք դառնում են փուչ բաներ:Եվ լինում են ուրախություններ կյանքում,նաև ցավ`այս պարագայոյմ ցավը ֆիզիկականի մասին չէ,և այդ ամեն ինչը վաղ թէ ուշ մոռացվում է`երբ մահն է մոտենում...