Պատանդ վերցնելն այնքան լայն տարածում ուներ ասորեստանյան ռազմական իրավունքում, որ Թիգլաթպալասար Ա-ն միայն մեկ արձանագրության մեջ վեց անգամ նշում է այս մասին: Այն կարող էր պայքարը դադարեցրած հակառակորդի դեմ ձեռնարկվող հսկայական միջոցառման վերածվել: Այսպես` Նաիրյան 60 «թագավորներին» հպատակեցնելուց հետո Թիգլաթպալասար Ա-ն բոլորի արու զավակներին պատանդ է վերցնում: Կան արձանագրություններ, որտեղ հատուկ շեշտվում է արքայազներին սպանելը, հետևաբար ասորեստանցիները առանձին դեպքերում նույնիսկ այնպիսի «մարդասիրական» քայլի, ինչպիսին պատանդ վերցնելն է, չէին դիմում: