Խնդիրը հանրային-քաղաքական պատասխանատվության տիրույթ ապահովելն է, երբ հարցը մշտապես ենթակա կլինի սկզբունքների շուրջ քաղաքական և հանրային քննարկումների, այսինքն՝ կլինի քաղաքական կյանքի կարևոր օրակարգային հարցերից, քաղաքական ավանդույթների սյուներից՝ ինչպես որևէ կայացած քաղաքական համակարգով պետականության պարագայում, մշտապես հանրային, այսպես ասած, աչալուրջ հայացքի և ճնշման տակ պահելով թե՛ իշխանությանը, թե՛ ընդդիմադիր հավակնություն ունեցող միավորներին: Որպեսզի ոչ միայն իշխանությունը չափելի լինի, այլ ընդդիմություն եզրն էլ Հայաստանում դադարի չափվել սոցիալ-պոպուլիզմի աստիճանով ու գեղարվեստականությամբ: