Դազգահի վերին լայնադիր տախտակի վրա ամրացված էր մի ստվարաթուղթ, որի վրա կինը նկարել էր այն նախշը, որ ինքը պետք է գործեր առաջիկա ամիսների ընթացքում։ Երփներանգ մետաքսյա թելերի կաժերը ամրացված էին պատին, Հալիդեի ձեռքի տակ։ Ամեն անգամ թելը փոխելիս Հալիդեն գլուխը դարձնում էր դեպի Վարդանը և հայացք էր գցում նրա վրա։ Վարդանը մահճակալին նստած նայում էր կնոջը, սակայն նրան չէր տեսնում, և կինը դա զգում էր։ Նա հեռու էր, ինչպես նրա հետ հաճախ էր պատահում։ Կինը կուզեր, որ նա խոսեր, քանի ինքն աշխատում էր։ Այդքան կիրթ մարդը պետք է որ շատ բան իմանար։ Երևի նա մտածում էր, որ գեղջկուհին չէր կարող իրեն հասկանալ։ Կարևո՜ր չէր։ Սոսկ նրա ներկայությունը երջանկություն էր Հալիդեի համար։ Իր այրիության այդ երեք տարիների ընթացքում նա մոռացել էր, թե որքա՜ն դատարկ էր տունն առանց տղամարդու։ Նա սկսեց երգել՝ օրորելով իրանը ռիթմը պահելու համար։ Առանց իրեն հաշիվ տալու Վարդանը մրմնջաց այդ հին մեղեդին, որն ինքը շատ լավ գիտեր։