Հիվանդության ախտորոշման առաջին օրերին Նելլին դեռևս աշխույժ էր, իսկ հիմա արդեն թուլացել է, տաքություն և հոդացավեր ունի: «Ցույց ա տալիս, ձեռքը դնում է ծնկներին, ասում՝ պապ, ստեղս ա ցավում: Ես չեմ կարողանում դիմանալ էդ ամենը տեսնելուն. դուրս եմ գալիս հիվանդանոցից ու չգիտեմ՝ էլ ինչ անեմ: Էդ ամենը կինս ա տեսնում: Ամեն անգամ սրսկվելիս, դեղ ստանալիս էրեխեն սկսում ա լացել... Կնոջս համար էլ ա դժվար. էդ ամենը տեսնելը հնարավոր չի ուղղակի: Պունկցիա անելուց երեխան էնպես էր գոռում.. .ես ինձ մի կերպ եմ զսպում, հավաքում, որ կարողանամ երեխայիս փրկել»,- Ալբերտի հետ զրույցը չշարունակեցինք. նրա աչքերն արդեն լցվել էին: