Օրինաչափորեն որպես առաջնային գործիք պետք է օգտագործվի քաղաքակրթական երկու հակադիր և հակամարտող համակարգերի գործոնը: Այսինքն խնդիրը միայն չի սահմանափակվում երկու տարբեր կրոնական ուղղությունների հակամարտության շրջանակներում: Լինելով իսլամական քաղաքակրթության բաղկացուցիչ մասնիկները, ուղղություններն այդ հարյուրամյակների ընթացքում վերածվել են ենթաքաղաքակրթությունների: Արդյունքում գործ ունենք երկու հակադիր քաղաքական ու մշակութային համակարգերի և միջավայրերի հետ, որոնք ռեալիզացվում և կայանում են կրոնի և նրա համապատասխան դրույթների միջոցով: Իրանում պետական կրոն է հռչակված 12-ական շիականությունը, իսկ Սաուդյան Արաբիայում՝ սուննի Իսլամը, իսկ ավելի կոնկրետ՝ վահաբիզմը: Կրոնական ուղղություններ, որոնք չեն կարող ունենալ երկխոսության որևէ եզր: Վերոհիշյալ տրամաբանությամբ առճակատումը կարող է ընդգրկել Միջին Արևելքից մինչև Հյուսիսային Աֆրիկա ընկած տարածքները: Սիրիայում Սաուդյան Արաբիան ուժեղացնելու է «ընդդիմության» կամ էլ ընդդիմադիր դիրքերից հանդես եկող ահաբեկչական խմբավորումների դիրքերը՝ ունենալով մեկ նպատակ՝ տապալել Ասադի ռեժիմը և ընդհանրապես ալավիական կլանը: Մեծ է նաև Աֆղանստանում «Տալիբան» շարժման ակտիվացման հավանականությունը: Թերևս առավել բարդ իրավիճակում է հայտվում Յեմենը, որն ամեն վայրկյան կանգնած է տրոհման սպառնալիքի առջև: