Այս տեսանկյունից, գալիք արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններին չմասնակցելու վերաբերյալ Ռոբերտ Քոչարյանի որոշումը կարելի է ստրատեգիական անվանել, քանի որ դրանով Երկրորդ նախագահը Նիկոլ Փաշինյանին զրկում է իր կերպարից՝ ընդհանուր թշնամի կերտելու, ասել է թե՝ մանևրելու հնարավորությունից, միևնույն ժամանակ, քաջ գիտակցելով, որ այս պահին իր շանսերը բավականին ցածր են: Նույնը վերաբերում է նաև ՀՀԿ-ին՝ այս քաղաքական ուժը խորհրդարանական արտահերթ ընտրություններին մասնակցել-չմասնակցելու վերջնական որոշում դեռևս չի կայացրել: Հաշվի առնելով ՀՀԿ-ի այսօրվա վարկանիշը, այն, թե ինչպես է հասարակությունն ընկալում կուսակցությանը, չի բացառվում, որ Քոչարյանի օրինակին հետևելով, հանրապետականները նույնպես զերծ մնան ընտրություններին մասնակցությունից։ Մյուս կողմից՝ Փաշինյանը հայտարարում է, որ կար բարիկադներ կառուցելու ժամանակ, և կա բարիկադները քանդելու ժամանակը: Թվում է, որ ստեղծվում է ընտրության համար, այսպես ասած, իդեալական միջավայր, համերաշխ և հանդուրժող քաղաքական մրցակցության դաշտ, որտեղ իրենց հարմարավետ կզգան բոլոր ուժերը: Սակայն ՀՀԿ մասնակցությունը ենթադրելու է միջավայրի կամ ավելի շուտ հանրային տրամադրությունների ռադիկալացում, ինչը, միանշանակ, ձեռնտու է ներկա իշխանություններին: Սակայն եթե ՀՀԿ-ն որոշում կայացնի չմասնակցել, ապա կստացվի, որ գալիք համապետական ընտրություններում Փաշինյանը, հասարակությանը սևերի և սպիտակների բաժանելու, հակահեղափոխության սպառնալիքի խաղաքարտը խաղարկելու, ասել է թե՝ իրավիաճկը ի օգուտ իրեն ռադիկալացնելու հնարավորություն չի ունենա, իսկ երեկվա ՏԻՄ ընտրությունները ցույց տվեցին, որ այդ դեպքում Փաշինյանի թիմի հաղթանակը անչափ համեստ է, բացի այդ, կարող են լինել նաև անակնկալներ՝ պարտությունների տեսքով: