Վարդապետը երբ դուրս էր գալիս մեր տնից, ձեռքով նշան է անում ինձ, որ հետեւեմ իրեն։ Մի քիչ հեռանալուց յետոյ նա, չթողնելով ինձ ծպտուն հանել, մօրս տուած արծաթեայ լիրան դնում է ափիս մէջ ու շտապ քայլերով գնում։ Նրա այդ վեհանձն ու բարեսիրտ արարքի համար, այսօր, աւելի քան քառասուն տարիներ յետոյ, օտար այս քաղաքում նստած, ես յուզումով համակուած՝ օրհնում եմ նրա բարի յիշատակը։