Խոսքի առանցքը անմահության նյութն է: հյուլեն, ինչից կազմավորված է հավերժը, և այն ժամանակի հետ նույնացնելու թյուրիմացությունը, որի շփոթում հայտնվել էր ամենահին և ամենակարող տիրակալ Գիլգամեշը: Ահա նա, ով շվար ու հուսահատ ցցվել է ընկերոջ դիակի առջև և մտորում է ժամանակի կանգի կամ այն ետ շրջելու զորության շուրջ: Ի՞նչ է մահը: Թևաթափ ու անմխիթար է Գիլգամեշը: Բայց Իմաստունները բացում են նրան անմահության պտղի, դրա գոյության ու գտնվելու վայրի գաղտնիքը, և մարդը ելնում, ճամփա է ընկնում Եփրատն ի վեր` դեպի Հայկական բարձրավանդակը: Բայց այստեղ անմահության պտղի պահապան Ութնափիշտիմը մերժում է Գիլգամեշի խնդրանքը: Սակայն մի առասպել է պատմում նրան` իր առասպելը, որում այլաբանում է սեփական անմահության գաղտնիքն ու Մաշու (Մասիս) լեռան խորհուրդը: