Էրեխե՛ք, ձեր	ջանին	մեռնիմ, ձե՛զ	եմ	ասում	իմ	դարդը, ձեզ	հմար	եմ	գրում, ձեր	երեսին	ղուրբան, հողումն	էլ	ըլիմ, էկե՛ք, վրես	կանգնեցե՛ք, թե	ազգասիրությունն	ու	հայրենասիրությունը	ձեզ վնաս	տա, անիծեցե՛ք	ինձ, թե	օգուտ՝ օրհնեցե՛ք	ու	լսեցե՛ք	ձեր	ընկերների	լացն	ու	սուգը, նրանց հորնըմոր	կսկիծն, ու	ձեր	հորնըմոր	ծոցում	դինջ	հանգստանալիս՝ ասածներս	մտքըներդ	բերե՛ք: Խլղարաքիլիսեցոց	անմեղ	երեխեքանց	ձենը	քանի	անկաջներդ	ընկնի, փառք	տվե՛ք	աստուծուն, որ	էնպես	երկնքի	տակի	ծնվեցի՛ք, որ	ձեր	աչքը	էսպես	բան	չտեսավ, նրանց	ծոցումը	մեծացաք, նրանց	կաթովն	ապրեցիք	ու	նրանց	արինը	չխմեցիք, նրանց	դոշի	վրա	քնեցիք	ու	չմորթվեցիք, նրանց	կռան	վրա	խաղացիք	ու	ո՛չ	նրանց	մեռած, կտրատված, թիքա-թիքա	արած, արինաթաթախ	լաշի	վրա	ընկաք	ու	լալով, արտասնքով	նրանց	արինը	չծծեցիք: Կենդանի	մոր փորից	դուս	էկաք, նրանց	սերը	վայելեցիք	ու	ո՛չ	թե	նրանց	ճղած , փորը	դուք	կենդանի	մտաք, ու ձեր	գլուխն	էլ	նրանց	սրտումը	արինաթաթախ	ցցվեց: Բարձի	վրեն, յորղան-դոշակի	տակին նրանց	խտտեցիք, խնդացիք	ու	ո՛չ	հողի	միջումը, քարերի	վրա, նրանց	արնումը	թավալ	տալով՝ ձեր	արինն	էլ	հետը	խառնեցիք: