Մինչեւ պատերազմն սկսվելը Աշոտն էր ինքը, կռվի տարիներին փոխվեց։ Մեկ էլ կտեսնեիր, կասեր՝ տղերք, թուրքերը Կանաչ թալայի ճանապարհը ականապատում են, կամ՝ Կաթնամար աղբյուրի մոտ ասկյարների մի խումբ կա։ Սկզբում տղերքը չէին հավատում, կամաց-կամաց, համոզվելով ասածների ճշմարտության մեջ, տեսան, որ մարդը ներքին լսողություն ու ներքին տեսողություն ունի. յոթ սարի ետեւում էլ իմանում է, թե ինչ է կատարվում։ Ինքը՝ Աշոտն էլ, սկզբում չգիտեր իր այդ «տվովի» հատկանիշների մասին, թե՞ չկային դեռ դրանք։ Մի անգամ, երբ Հարոսի ու Արմանա խութի արանքում ընկած Գողաձորում էին, ուր ցերեկն անգամ մթին ու անտեսանելի է լինում ճամփադ, Աշոտն ասաց. «Տղերք, պատրաստվեք, երկու կիլոմետրի վրա, Երինջայի ֆերմայի մոտ, թուրքերը մեր ճամփին դարան են մտել»։ Այդպես էլ եղավ։ Հրաշք է դա։ Նախապես իմանալով, մերոնք շրջափակման մեջ առան ազերիներին ու ջախջախեցին, երկու հոգու էլ գերի վերցրին։ Տղաները մի երկու անգամ կատակով ուզում էին իմանալ՝ հո գաղտնի ռացիա չունի Աշոտը, հո որեւէ տեղից չի՞ տեղեկանում։ Բայց պարզվեց, որ այդ մարդու «ռացիան» իր մեջ է։ Ու այդ օրից ընկերները նրան կոչեցին Ռացիա Աշոտ։ Տարան հետախուզական ջոկատ եւ որտեղ վճռական մարտեր էին գնում... Ռացիա Աշոտն այնտեղ էր։