Հայրենի իշխանության բարեպաշտ ժառանգ Աթաբեգը օժանդակեց վանքի զարգացմանը. Նրա հրամանով իր հորեղբորդի ու առաջնորդ Հովհաննեսը 1271թ. Ավելացրեց կալվածքները: Նրա քույր, պարոն Ումեկի տիկին Մամախաթունը 1280թ. Ուխտի եկավ այստեղ: Դրանից ավելի առաջ, 1268թ., Ումեկի հայր Ճարը եւ մայր Մամխաթունը վանքի միաբաններ են դարձել: Ամարասի եպիսկոպոս Տեր Ներսեսը միաբան էր գրվել 1282թ., Սասնա Հանդաբերդցին՝ 1271թ., եւ ուրիշներ: Նմանապես նաեւ նրա պայազատներն ու Աղվանքի կաթողիկոսները վանքը բարենորոգեցին ու պահեցին մինչեւ ԺԶ դարի կեսը: Դրանից հետո այդ պատճառով էլ ընդհատվում են արձանագրությունները: Այդ դարից հետո, 1657թ. Թալիշի մելիք Հովսեփի՝ որդի Աբովը նորոգել է Գանձասարի երկու եկեղեցիների տանիքը եւ քանդված պատերը: Եւ այդ տեղը մեծ պատվի արժանացավ՝ այնտեղ վերոհիշյալ սրբերի մասունքները զետեղելու շնորհիվ: Եւստաթեւոսի աշակերտը Ս. Թադեւոսի եւ Ս. Լուսավորչի մասունքները բերել էր Հունաստանից: Լուսավորչի թոռ Գիրգորիսը մի մասը տարել էր եւ պահել Ճիղբք աշխարհի Ցռի քաղաքում: Նրա նահատակությունից հետո մասունքները պահվեցին Հակա գյուղում: Դրանք հայտանբերվելով Վաչագանի օրերում՝ բերվեցին Ամարաս, միացվեցին մյուս մասին. Այդ տեղափոխության մասին վկայում է պատմիչը: