Իսկապես, այդ մասին մոռացել էինք։ Ասում եմ՝ կզեկուցեմ ինքս։ Ու Վիգեն Հայրապետյանը զեկուցման համար խոսքը տալիս է ինձ։ Կարծում եմ, պետք չէ լրիվությամբ մեջբերել խոսքս, բայց քսան րոպե խոսում եմ այն ամենի մասին, ինչի մասին 70 տարի խոսում ենք, ինչի մասին լռում ենք, ինչի մասին գիտե ամբողջ աշխարհը, ինչը իր հոգում մշտապես զգում է բազմադիմացկուն արցախցին։ Ապա մեկը մյուսի հետեւից ելույթ են ունենում մեր դեպուտատները։ Նրանց խոսքերից, Սերո Նիկոլայի, կրակ էր թափվում։ Իսկ մի հարս, որ զգեստի տակ թաքցրած թուր ուներ, կենտրոնական նստարանին էր նստել ու ամբիոնին մոտենալու հնարավորություն չուներ, տեղում կանգնել, դարձել էր կրակե մրրիկ...