Նամակն ուղարկելուց հետո (ականջդ կանչի, Բակունց Ակսել, նամակ ասացի՝ «Նամակդ» հիշեցի) որոշեցինք հետքերով գնալ, ասել՝ այսպես ու այսպես, ո՞նց կարող է մի ամբողջ պետություն թողնել, որ Արցախում նման անարդար-անազնիվ բաներ կատարվեն։ Գնացինք։ Այս տարվա հունվարին խորհրդային գնդակներով իր տան բակում զոհված տաղանդավոր քանդակագործ Արմեն Հակոբյանն էր, մանկագիր Գուրգեն Գաբրիելյանն էր, բանաստեղծ Հրաչյա Բեգլարյանն էր, ժողովրդական դերասան Բենիկ Օվչյանն էր, վաստակավոր դերասանուհի Ժաննա Գալստյանն էր, սոցիալիստական աշխատանքի հերոս Գոհարիկ Սարինյանն էր, կոմպոզիտոր Էդուարդ Ղազարյանցն էր, դերասան Վաչիկ Սարուխանյանն էր եւ ես (ի դեպ, կինս՝ մարզային գրադարանի բաժնի վարիչ Բելա Հակոբյանը եւս մեզ հետ էր՝ խմբից դուրս)։ Ինձ նշանակել էին պատվիրակության ղեկավար։