Հրճուանքը ակնյայտ էր Գէորգին աչքերուն փայլքէն հեռաձայնային այս զրոյցի պահուն, անձ մը եւս համոզած էր հայրենիքէն բնակարան գնելու, իր բարեկամներէն՝ Ենովքը, որ եւրոպական քանի մը երկիրներու մէջ բնակարան ունէր արդէն, ինչո՞ւ չունենար նաեւ հայրենիքի մէջ, ու կամաց-կամաց քանի մը բարեկամ ալ եթէ կարողանար համոզել, իր գնած տան հայրենի այդ աւանը կը շէննար, բայց հայրենիքը շէնցնելէն աւելին էր իր խորհածը. վաթսունի մօտեցած իր տարիքին ընթացքին անցած էր Գամիշլիէն Լոս Անճելըս, ապրած էր հոն, մաքառած կեանքի բազում դժուարութեանց դէմ, օտար միջավայրին ընտելացումը երբեք դիւրին չէր եղած իրեն համար, պահ մը մտածած էր հայրենիք հաստատուելուն մասին, այցելած էր ատենին հայրենիքը, փորձած էր հոն ապրիլ, սակայն ապրուստի դժուարութեանց դիմանալը հնարաւոր էր, այո՛, բայց միայն ապրուստ՝ առանց ապագայի, առանց զաւակներուն լաւ ապագայ մը կարենալ հոգալու, ուստի որոշած էր գաղթել Լոս Անճելըս, բայց միշտ ալ մտքին մէջ պատկեր մը կար գծուած, նպատակ մը, հեռանկար մը, որ միմիայն կը միտի սերունդ մը փրկելու գաղափարին: