Երկու կանգուն բարձրությամբ գորշագույն մի սալ, որն իր ստորին մասի եռամատով ագուցված է ժայռ-պատվանդանին, Փայտակարանի արձակ հարթության մեջ երևում է մի քանի հրասախ հեռավորությունից: Դա Արտաշես արքայի սահմանաքարն է Վրկանա ծովի ափին, Հայքի հարավ-արևելյան ծայրում: Նրա վրա արամեերեն գրված է. «Կանգ առ, աստ երկիրն է հայոց»: Արտաշեսն այդպիսի սահմանաքարեր է դրել այնտեղ, ուր վերջանում է հայերենը: Հայերենով գծեց ու սահմանաքարերով հաստատեց Հայքի եզրերը: Բայց, իհարկե, տերության բոլոր եզրերում չէ, որ նա սահմանաքարեր դրեց: Նրա սահմանաքարերը, որպես հավերժական պահակ-զորականներ, զգաստաբար տնկվեցին Հայքի արևելյան կողմի ողջ երկարությամբ, հարավային և հյուսիսային կողմերի մեծ մասում: Այնպես որ տերության սահմանաքարակիր եզրերը նման էին աղեղնալարի: Չի ամբողջանում, ինչպես աղեղի լարը` ձգափոկը կիսաշրջան է տալիս, բայց` ոչ շրջան: