Չափաբերական մատեաններում հանդիպելով ինձ ծանօթ ազգատոհմերի նախապապերի անուններին (Բադալ, Յակոբջան, Հայրիմ)՝ բոլոր կասկածները փարատուեցին՝ Դուլուսը նոյն Տոլորսը դուրս եկաւ: Ապացոյց կարող է հանդիսանալ նաեւ այն, որ նշուած բառարանի 5րդ հատորում (էջ 116 Տոլորս) եւ առաջին հրատարակութեան քառահատորի 2րդ հատորում (էջ 158 Դուլուս) երկուսի տեղը (Տոլորսի եւ Դուլուսի) նշւում է նոյն՝ Տաթեւից 21 քմ. հիւսիսարեւմուտք: Հետաքրքիր է, որ Դուլուս անունով մի հին հայկական գիւղ է եղել նաեւ նախկինում Արցախի պատմաշխարհագրական տարածքում ընդգրկուած, իսկ հետագայում Ատրպէյճանի Խանլարի շրջանի մէջ ներառուած Մարտունաշէն գիւղի մօտ: Ըստ նոյն տեղանունների բառարանի՝ պահպանուել են գիւղի աւերակները, կիսաւեր եկեղեցին եւ գերեզմանոցը: Այն գտնւում է Գետաշէնից 4քմ. հեռաւորութեան վրայ եւ գետաշէնցիները այդ տեղանքը դարեր շարունակ օգտագործել են, որպէս այգիներ: Այդ մասին վերջերս իմացայ գետաշէնցի իմ բարեկամներ Սաթիկ Աթանեսեանից եւ Վասիլի Նալբանտեանից: Ե՞րբ է այն հիմնուել, ե՞րբ է աւերուել՝ մենք չենք կարող պարզել, եւ դա մեր խնդիրն էլ չէ: Իսկ այս մասին յիշատակում ենք միայն մի միտումով, ինչո՞ւ Դուլուս, պատահակա՞ն է ծնուել նոյնանուն այս գիւղը մեր ՏոլորսԴուլուսից զգալի հեռաւորութեամբ: Նման պատահականութեան անկարելի է հաւատալ, մանաւանդ, այդքան ինքնատիպ, եզակի անուանումով: Գուցէ՞ գիւղը հիմնուել է այս նոր վայրում ՏոլորսԴուլուսից ինչինչ պատճառներով արտագաղթածների կողմից: Չի բացառւում: Կամ էլ ինչ որ արհաւիրքի հետեւանքով աւերակուած այս գիւղի ողջ մնացած բնակիչները արտագաղթել եւ բնակութիւն են հաստատել Տոլորսում՝ նրան տալով նաեւ իրենց հարազատ բնակավայրի անունը: Դարձեալ չի բացառւում… Տոլորս անուամբ մի լեռնագագաթ կայ Փոքր Կովկաս լեռնահամալիրում: