Հակառակ դիրքերից համոզում են, որ շինությունն արդեն փլուզման եզրին է ու այն նորոգել-վերականգնելու համար տասներկու միլիոն ամերիկյան դոլար է անհրաժեշտ: Մինչդեռ քանդելու դեպքում ընդամենը` մեկուկես միլիոն է ծախսվելու: Իսկ որպես մոդեռնիստական ճարտարապետության նմուշ պատմամշակութային արժեք ճանաչելու փաստն էլ են նույն հեշտությամբ մերժում են, ասելով, թե շինարվեստի նման օրինակներ ներկայացնող որեւէ ցուցակում “Զվարթնոց” օդակայանի անվանուը չի նշված: Ասում են նաեւ, թե շինության տեղը հյուրանոց, ռեստորան կամ կենցաղ սպասարկան ու զվարճավայր կառուցելու ծրագիր չունեն: Սա էլ հիմնավորում են, նշված տարածքի թռիչքաուղիների հարեւանությամբ գտնվելու փաստով: Հիմա` ինչպիսի՞ լուծում է ստանալու հարցը եւ ովքե՞ր են դեմ եւ կողմ, տարբեր կարծիքներ արտահայտող երկու խմբերի ներկայացուցիչները: Պարզ է` նույն ազգի ներկայացուցիչներ են: Հայ է նաեւ տարածքի տերը: Բայց դե ամենքիս է հայտնի, բիզնեսը, որ է` նյութական արժեք ու շահ, հայրենիք ու ազգային պատկանելություն չի ճանաչում: Նույն այս արժեքը երկրպագողներն ահա` տարիներ է, ինչ շարունակաբար քանդել ու քանդում են Երեւանի բազում ու բազմապիսի շինություններ: Որպես հիմնական պատճառ նշելով, թե շենքը կանգուն պահելու համար հսկայական գումարներ են անհրաժեշտ: Դրա փոխարեն առաջարկում են իսկական “մոդեռն”, բարետես նոր ճարտարապետական մտքի թռիչք հանդիսացող նոր նախագծի իրականացումով, Երեւանի նկարագիրը փոխելով, արդիականացնել, ավելի գեղեցկացնել: Բայց երեւանցիները մշակված այս եղանակին էլ են ծանոթ: Գիտեն` հասարակական, կենցաղ-սպասարկման կամ մշակութային որեւէ շինություն եթե բարձիթողի վիճակում է հայտնվում, ուրեմն եթե ոչ վաղը, ապա հաստատ մյուս օրը , քանդվելու է դրսից եկած կամ ներսից հայտնված, երեւանցիների լավը կամեցող, նոր տիրոջ շռայլ խոստումների ուղեկցությամբ: Եւ քանդում են եւ նորն են կառուցում: Ճիշտ է, երբեմն էլ խոստումնազանց են լինում: Ինչպես, օրինակ Երիտասարդական պալատի պարագայում: Գնորդները պարզեցին, որ Ճապոնիայից հրավիրված ճարտարապետի մտահղացման իրականացումն ավելի քիչ շահույթ կբերի, քան քաղաքի բարձունքներից մեկը քար կտրելու հանքը բացելու ու երկրին քարով ապահովելու գործը: Քանդողների դիրքորոշումը, գործելակերպն, ամեն գնով իրենց ծրագրերը կյանքի կոչելու, մշակված եղանակները, ասացինք` հայտնի են: Ուժեղի մոտ միշտ թույլն է մեղավոր,- ասված էլ է հայտնի: Բայց ինչու՞, - հարցն էլ պատասխան ունի, որի փակագծերում գրվածը նույնքան ճշմարիտ է ու հայտնի: