— Նա՛նի	ջան, նա՛նի. ա՛խր	մի	աչքդ	էլա	բա՛ց, ա՜յ	քո	չարը	տանիմ: Մեզ	ո՞ւր	բերիր	էստեղ, էս մեռելները	հո	մեզ	կուտեն, մեր	ճարն	ո՞վ	կըլի, որ	դու	էլ	քնում	ես, աչքդ	չե՛ս	բաց	անում: Վե՛ր	կաց, գնա՛նք	տուն, քանի՞	լաց	ըլիս, քանի՞, մեր	ափուն	հո	կորել	չի՞, էլ	ետ	կգա, ի՞նչ	էս	էդքան	սուգ անում: Մեզ	թաղի՛ր, նա՛նի	ջան, մեզ	մորթի՛ր, ջուրն	ածի՛ր. մեզ	հարամին	կգա, կտանի, մեզ	ի՞նչ կանես	էս	չոլումը: Նա՛նի	ջան, նա՛նի. Էդ	սի՛րուն	երեսիդ	ղուրբան, ընչի՞	չես	մեկ	խոսք	էլա ասում, ախր	քո	երեխեքը	չե՞նք, ի՞նչ	արինք, որ	էդպես	մեզանից	նեղացար: էլ	քո	սիրտը	չե՛նք կոտրիլ, քո	հոգուն	մատաղ, թաք	ըլի	մեզ	սիրես, մեզ	պահես, մեզանից	էլ	չխռովիս: