Հայաստան կատարած իր վերջին այցի ժամանակ այսպես խոսեց Ռոզի Արմենը` հաստատելով այն մեծ ճշմարտությունը, որ տարիներ շարունակ ինքն ապրել է երգով ու ժողովրդի սիրով, որ այդ սերն է իրեն ուժ ու կորով տվել: 1961 թ. առաջին անգամ հանդես է եկել ֆրանսիական ազգային հեռուստատեսությամբ, ձայնագրել իր առաջին ձայնասկավառակն ու դարձել նշանավոր: Երգչուհու առաջին հաջողությունները ոգևորել են նրան և հարազատներին, ֆրանսիական էստրադա բերել մի չափազանց ինքնատիպ անուն, Ռոզիին տարբերել արդեն նշանավոր դարձած անուններից: Ֆրանսիան էստրադային երգն ընկալում և ընդունում էր Էդիթ Պիաֆի մաներայնությամբ և սկզբունքներով: Ֆրանսիայի համար ընդունելի էին կատարման այն ձևերը, որոնք բերել ու հաստատել էին Ազնավուրը, Ժակ Բրելը, Միրեյ Մաթիեն: Ռոզի Արմենն իր տաք արևելյան երգեցողութ յամբ հայտնություն էր ֆրանսիական էստրադայի համար, նա ժխտում էր կատարման մի շարք ավանդույթներ և հաստատում սեփական ներկայությունը, գլխավորապես դիմում քնարական երգերի կատարմանը` առաջնային դարձնելով հույզի գերակայությունը: Շարլ Ազնավուրը, լսելով Ռոզի Արմենի կատարումները, գրեց.