Ժողովուրդը պետք է ապրի և չպիտի թողնի, որ մոռացության խոտ ու մացառների տակ կորչեն, անհայտանան իր նախնիների գերեզմանները, սակայն, նաև որպեսզի ապրելով ապրեցնի նրանց հիշատակը, իր խնդությամբ մեղմացնի նրանց դառնացած հոգու մորմոքը, արցունք կաթեցնի նրանց շիրիմների վրա, սակայն, առավել՝ կենսական ուժի, կորովի կենարար անձրև տեղա այն ծառի արմատներին, որ Հայաստան է կոչվում, և հավատացեք, մեռած ճյուղերն անգամ կպարալակալեն…