Եվ, վերջապես, պակաս կարևորություն չի ներկայացնում նաև Պողոս Մակինցյանի կարծիքը Տերյանի Պետերբուրգ մեկնելու կապակցությամբ. «Այս վերջին տարիների ընթացքում (Մոսկվայի համալսարանի ուսանողական տարիներ— Վ. Թ.) նա շարունակ հարց է տալիս— ահա ավարտեց համալսարանը— հետո՞: Եվ այս հետոն նրան սարսափ էր ազդում: Պարզ բան է, նա չի մտնում ծառայության որևէ պետական գիմնազիա, ուրեմն մնում է ուսուցչություն անել հայ դպրոցներում: Նախ ուսուցչությունը, ապա հայ իրականությունն ու միջավայրը ահ ու սարսափ էին ներշնչում նրան: Նա ըմբռնում էր, որ եթե ինքը դառել է Տերյան— դա մեծ քաղաքում, կուլտուրական միջավայրում ապրելու արդյունք է: Ուսուցչի տաժանակիր աշխատանքը, այն էլ խուլ գավառում— այդ ուղիով արդեն գնացել են մեր գրողներից ոմանք և կորել որպես գրողներ: Նա չէր ուզում «կյանք մտնել» և վճռեց շարունակել իր կյանքը համեստ, ուսանողական եղանակով, բազմաթիվ զրկանքներով ու նեղություններով, բայց կուլտուրական կենտրոններում»: