Հետաքրքրասերները դիտում էին ներկայացումը մի տեսակ սարսափով համակված և գիտակցում էին, որ իրենց առջև սուրբ մարդ էր։ Երբ սաման ավարտվեց, դերվիշը ոչ գլխապտույտ ուներ, ոչ էլ շնչառությունն էր խախտվել, մինչդեռ հանդիսատեսը ծանր էր շնչում։ Հակին շրջան կատարեց, և այդ խեղճ մարդիկ, որոնք միշտ չէր, որ կուշտ էին ուտում, իրենց գրպանների ամբողջ դրամը դրեցին թասի մեջ։ Մարդկային վստահության նման չարաշահումը միշտ վրդովում էր Վարդանին։ Եթե Փաշազադե Շահիր Միթադը ուզում էր միջոցներ հանգանակել իր վանքի համար, ապա կարող էր ավելի բարձր վարձատրություն պահանջել հարուստ վաճառականներից, որոնց ընդունելությունների ժամանակ խումբը ելույթ էր ունենում։