«Խե՜ղճ պապ, երկրորդ անգամ ես թաղում քրոջդ աղջկան։ Դրա համար էիր գերեզմանոցում ականջդ դրել հանգուցյալի դեմքին. մեկ էլ տեսար Եղսոն ճչա՜ց։ Հիսուն տարի այդ ցավը բզկտել է քո տանջված հոգին։ Իմ բարի պապ, մեղավոր աշխարհի մեղքերն էլ քեզ վրա ես վերցնում»,- կարեկցանքով շշնջաց Սամվելը, պինդ գրկեց պապի գլուխն ու մեկիկ-մեկիկ մտաբերեց նրա խոսքերը. «Տե՛ր Աստված, ինչի՞ զիմ անմեղ հոգին սարքիր մեղավոր...»։