…Այդ գիշեր թաղայինի գրասենյակում լույսը երկար վառվեց: Ծանոթ պաշտոնյաններն էին այստեղ… «Հույժ գաղտնի» կնիքով ծրար էին ստացել. «24 ժամվա մեջ ապահովել Բոյաջյանների ելքը երկրից, չթույլատրել ոչ մի շփում ծանոթների, հարևանների, բարեկամների հետ»: Մադամ Բոյաջյանին խնդրեցին անաղմուկ պատրաստվել մեկնելու երկրից: Անասելի ուրախության հետ Բոյաջյաններին տխրություն էլ պատեց՝ ոչ մեկին հրաժեշտ տալու իրավունք չունեին: Լուսադեմին, երբ մեր թաղը դեռ անուշ քնի մեջ էր, հատուկ մեքենաներով Բոյաջյաններին դուրս հանեցին Փոսից: Այս ամենի ականատեսը միայն հասարակական արտաքնոց վազող Անդոն էր եղել, բայց բնական կարիքը նրան թուլ չէր տվել ոտքը կախ գցել… Հետո, երբ Անդոն իմացել էր կատարվածի մասին, ասել էր. «Մինչև մտա, դուրս եկա (արտաքնոցը նկատի ուներ) մսյո Վահեն ու մադամ Բոյաջյանը Փարիզ էին հասել»…