«­Տա­րածս կե­րա­կուր­նե­րից շատ քիչ էր ու­տում, ո­րով­հե­տեւ ա­նո­րակ էին, ան­համ, օ­րի­նակ՝ ա­ղի ձու­կով ա­պուր, կի­սաեփ սեւ հաց, կամ կա­ղամ­բի մնա­ցորդ­նե­րով ա­պուր, ա­ռանց իւ­ղի կամ ճար­պի։ Գ­նա­լով նրա ցա­ւե­րը ու­ժե­ղա­նում էին. նա այ­լեւս չդի­մա­նա­լով՝ սկսում էր գոռ­գո­ռալ, հայ­հո­յել, ա­ղա­ղա­կել։