Չգիտեմ՝ «Գարունի» համարներում նրա լուսանկարը պարբերաբար հանդիպելո՞ւց էր, պահվածքի անբռնազբոսիկությունի՞ց, թե՞ զինաթափ անելու չափ անմիջական ժպիտից, բայց Լևոն Անանյանի հետ իմ ու երևի թե յուրաքանչյուրի ծանոթությունը ավելի շատ հին ու թանկ բարեկամի վերստին հանդիպելու զգացողությամբ է ուղեկցվել: Չհավատալու չափ ապշելու էր՝ մի՞թե բոլորին կարդում է, մի՞թե բոլորին գիտի, ու մի վայրկյան չէր թողնի կասկածես՝ հաջորդում էր անունդ, հոդվածիդ վերնագիրը, կամ բանաստեղծությունիցդ մի տող, կամ պատմվածքիցդ մի անուն… Մեծերի հետ ուրիշ, մեծերի հետ ճանապարհ էր անցել, իրար լավն ու վատը գիտեին, առավելություններն ու հատկապես թերությունները գիտեին, քեֆ-ուրախությունների ժամանակ՝ իրար տեղը տեղին գովել ու վեճերի ժամանակ՝ միմյանց ինչ-ինչ հուշերով ու ռեպլիկներով սաստել գիտեին. երիտասարդների հետ պետք է դժվար լիներ, բայց Լևոն Անանյանի՝ հարաբերություններ ստեղծելու, կառուցելու, պահպանելու և զարգացնելու շշմելու տաղանդը հատկապես երիտասարդների հետ շփումներում դրսևորվեց: Ու երևի պատահական չէ, որ Գրողների միության նախագահ դառնալուց հետո առաջին գործերից մեկը հենց Երիտասարդական սեկցիան վերականգնելը եղավ, արդեն 35-40 տարեկան, նույնիսկ ավելի՝ 90-ականներին գրականություն մտած ու անգիրք մնացած գրողների համար «Մուտք» մատենաշարի ստեղծելը եղավ, Երիտասարդ գրողների ծաղկաձորյան հավաքները վերականգնելը եղավ, Միության կազմը երիտասարդներով համալրելը եղավ… Եվ իր բազմազբաղության, անընդհատ դեսուդենության, յուրաքանչյուր գրական իրադարձության մասնակից լինելու, խոսք ասելու, բանակցություններ վարելու այդ ամբողջ վազվզոցի մեջ Լևոն Անանյանը երիտասարդ գրողների հետ շփումն ու աշխատանքը միշտ առաջնահերթ համարեց: