Բոբիկ	ոտները	քարերն	էին	ճղում, բաց	գլխըները՝ արեգակը	էրում, փոթոթում: Շատ	մոր	երեխեն	գրկիցը	խլում էին	ու	կտոր-կտոր	անում, որ	երգին	գնա: Ո՞վ. երկինքը՝ աչքը	բաց, հանդարտ	մտիկ	էր	տալիս, երկիրը` բերանը փակ, անկաջ	էր	դնում. ում	տալիս	էին	էնպես	անմեղ	քոռփին, դեն	էր	քցում, մեկ	բուռը	հողի	էլա	արժան	չէ՛ր տեսնում: Վա՜յ	նրան, որ	կամ	սելի	ակն	էր	կոտրվում	յա	ձին	սովի	ձեռիցը	բեզարում, կամ	գրաստը	ծարավի, շոգի ձեռիցը	թուլանում, վեր	ընկնում. կամ	տիրոնջն	էլ	անասունի	հետ	էին	սպանում, կամ	սել, մանր	երեխեք	միջումը վեր	ընկած	յա	քնած	թողում	ու	տիրոնջը	թրածեծ	անելով	առաջ	քշում, հետ	ածում. Շատը, զորդ	ա, վազում, գնում էր, չունքի	ջանն	ազիզ	ա, բայց	շատը	գլուխը	դնում	սելի	վրա, աղաչանք	էր	անում, որ	կտրեն, մեռնի, պրծնի	ու	իր ողորմելի	զավակները	չոլումը	չթողա: