Դոմենիկոսը սարսափահար ետ ընկրկեց, անջատեց մեքենան: Էկրանը դատարկվեց: Նա դեռ երիտասարդ էր` երեսունվեց տարեկան: Կարող էր շարունակել կյանքը հին հունով: Սակայն կրկին նրա աչքի առաջ կենդանացան այն վերջին օրհասական պահի մարդկային ջղաձգված դեմքերը: Դոմենիկոսը մտածեց` կարո՞ղ է դարձյալ գործ ունենալ տեխնիկայի հետ: Մտածեց` իր մեքենան ծնվել էր ժամանակից շուտ, իսկ ինքը երբևէ ճիշտ ժամանակ չէր ունենա: