Գարշահոտ մածուկը կամաց-կամաց լվացվում էր նրա մարմնից՝ իր հետ տանելով սև ու գանգուր մազերը։ Թովմասը ջրում էր կնոջ թևատակերն ու թևերը, սակայն իրականում նշան էր բռնում սուր և մուգ պտուկներով ստինքներին, որոնք մտովի համեմատում էր փոքր սեխերի հետ։ Էմելից չվրիպեց Քենանի հայացքը, որով նա Թովմասին հասկացնում էր, որ ինքը ավելի ցած պետք է նայեր։ Երբ երիտասարդ կինը պտտվում էր, նրա ոտքերն իրարից հեռանում էին և երևում էր նրա ցայլքը։ Լեյլան նկատեց տղաների խորամանկությունը և ժպտաց։ Նրա թաց մազերից ջուրը հոսում էր և կաթիլներով էր պատում նրա մաշկը, որր թուխ էր և հարթ։ Նրա մարմինը նույնքան ձիգ էր թվում, որքան Ռըզա բեյի այգում տեղադրված արձանների մարմարը, որոնց դուրս ցցված մասերը Թովմասն ու Քենանը երբեմն շոյում էին։ Տղաները դեմ չէին լինի, եթե Լեյլան նրանց խնդրեր իր մարմինը տրորել քիսայով կամ էլ գոնե մեջքը օճառել։