Էս	միջոցումը	աստված	ինձ	մեկ	քանի երեխեք	էլ	հասցրեց, որ	պետք	է կարդացնեի: Սիրտս	ուզում	էր	պատռի, որ էս	էրեխեքանց	ձեռքն	էլ	ինչ	հայի	գիրք տալիս	էի, չէին	հասկանում: Ռուսի, նեմեցի, ֆրանցուզի, լեզվումը	ինչ	բան	որ	կարդում էին, նրանց	անմեղ	հոգուն	էլ	էին	էնպես բաները	դիր	գալիս: Ուզում	էի, շատ	անգամ, մազերս	պոկեմ, որ	էս	օտար	լեզուքը	ավելի էին	սիրում, քանց	մերը: Բայց	պատճառը շատ	բնական	էր. էն	լեզվըներումը	նրանք կարդում	էին	երևելի	մարդկանց	գործքերը, նրանց	արածներն	ու	ասածները, նրանք կարդում	էին	է՛ն	բաները, որ	մարդի	սիրտ կարող	է	գրավել, չունքի	սրտի	բաներ	էին, ո՞վ	չի՛	սիրիլ: Ո՞վ	չի՛	ուզիլ	լսիլ, թե	սերը, բարեկամությունը, հայրենասիրությունը, ծնողը, զավակը, մահը, կռիվը	ի՞նչ	զատ	են, բայց	մեր	լեզվումը	թե	էսպես	բաներ	ըլին, թո՛ղ	աչքս	հանեն: էլ	ընչո՞վ	էրեխին	քո լեզուն	սիրիլ	տաս, գեղըցու	վրա	ջավահիր ծախիր, հա՛, շատ	լավ	բան	ա, ամա	որ կարողություն	չունի, մեկ	կտոր	ճաթի	հետ	էլ չի՛	փոխիլ	քո	տված	անգին	քարը: է՛ս	հո	էս. Եվրոպիումն	էլ	որ	չէի	կարդում	բազի, գրքերում, թե	հայ	ազգը	պետք	է	որ	սիրտ	չի՛ ունեցած	ըլի, որ	էնքան	բաները	գլխովն անց	են	կացել, մեկ	մարդ	էլա	չի՛	դուս	էկել, որ	մեկ	սրտի	բան	գրի, ինչ	կա՝ եկեղեցու, վրա	ա, աստծու	ու	սրբերի, բայց	հեթանոս Հոմերի, Հորացի, Վիրգիլի, Սոֆոկլեսի գրքերը	էրեխեքն	էլ	գլխատակներին ունեին, չունքի	բոլոր	աշխարհի	բաներ	են: Թե	ասեի՝ բոլոր	եվրոպացիք	են	անխելք անհավատ, որ	աստծու	բանը	թողած	էսպես ծռտի-մռտի	բաների	հետ	էին	ընկել, հիմարություն	կըլեր: Թե	չէ, մեր	Նարեկը թողած՝ ախր	ինչպե՛ս	էին	նրանք	էն գրքերին	հավանում, լավ	գիտում	էի, որ	մեր ազգը	էնպես	չէ՛ր, ինչպես	նրանք	ասում էին, ամա	ի՞նչ	անես. անաղուն	շաղացի քարն	էլ	չի՛	պտիտ	գալիս, ո՞ւմ	ասես: