Հակոբ Օշականի «Հաճի Ապտուլլահ» վեպը գրվել է 1933 թվականին և դարձել «Հարյուր մեկ տարվան» վիպաշարի երկրորդ` հանգուցային օղակը, որում արտացոլվում են զուտ թուրքական բարքերը: Օշականն առաջին հայ գրողն էր, որ փորձեց հայ գրականություն բերել, գրական տարածքում ներկայացնել ու բացատրել թուրքին ու թրքությունը: «Թուրքի ներգրավումը, նրա մտածելակերպի և հոգեբանության խորը բացահայտումը վեպում պատմական երևույթ լինելուց բացի նաև նորություն էր հայ վեպում: Ընթերցողը գրականության միջով էր արդեն տեսնում իրեն ճնշող երկրի թուրք տիրոջ և հարևանի կերպարը, որի հետ ճակատագրորեն կապված է եղել իր կյանքը, որից անկախ երբեք չի ապրել»2: