Նմանօրինակ գործիչների վարքը խորհրդանշում է ազգային դեմք ու դիմագիծ կորցրած Թուրքիայի քաղաքացի լինելը: Իսկ ահա Գարո Փայլանը ու նրա համախոհները նոր իրողության ծնունդ են խորհրդանշում: Գարոն իր գործունեությամբ մարմնավորում է պայքարի այն մոդելը, որը ազգային արժանապատվության դիրքերում է ամրացած, որը չի հանդուրժում նվաստացուցիչ զիջողականություն, առավել ևս՝ ազգային վշտի ուրացում: Ի դեմս Գարոյի գործողությունների՝ մենք տեսնում ենք նոր մարտավարություն, որը արցունք չի թափում, այլ ձայն է բարձրացնում: Ընդ որում «ձայն է բարձրացնում» ոչ թե լալահառաչ քարոզչությամբ, այլ գործով՝ հստակ ու շեշտակի: