Ռ. Վ - Ես ծնվել եմ Դնեպրոպետրովսկում, «Հարսնացուն հյուսիսից» ֆիլմի նման ինձ հարս են բերել Հայաստան, ռուսերենին տիրապետում եմՙ որպես մայրենի լեզվի: Մեր ընտանիքներում պապ ու տատերն էին խոսում իդիշ, քանի որ եվրոպացի հրեաներ էին, մեզանից թաքուն էին խոսում: ԽՍՀՄ- ում ասիմիլացիան (ձուլումը) պրոպագանդվում էր: Այն ժամանակ ռուսական դպրոցն ամենաբարձր վարկն ուներ, նաեւՙ Հայաստանում: Տարիներ անցան, բարեփոխումների ականատես դարձանքՙ վերադարձ ազգային արմատներին: Հիմա երեխաներս տիրապետում են թե՛ հայերենին, թե՛ ռուսերենին, թե՛ անգլերենին, իսկ կրտսեր որդիսՙ եբրայերենին նաեւ: Իր համար դժվար չէր լեզուն սովորել, մեզ համար է դժվար: Մենք կիրակնօրյա կամ հանրակրթական դպրոց չունենք, ինչպես հույներն ու աորիները: Դրա անհրաժեշտությունը չկա, քանի որ նախՙ մեր թիվը քիչ է, հետոՙ խառնամուսնություններն են շատ: Չեմ կարող ասել, թե լրիվ ասիմիլացվել են, քանի որ հրեական արմատները, արյունն իր մասին հիշեցնում է, եւ բոլոր ընտանիքներում հպարտանում են դրանով: Կարելի էր ռադիո, հեռուստաժամ կազմել, սովորեցնել իդիշ կամ եբրայերեն, բայց չկա լսարան, որ կունկնդրի եւ կհասկանա: