Սովորել է ծննդավայրում, այնուհետեւ՝ Սև լեռների Արքակաղին վանքում, ստացել վարդապետի աստիճան: Վ. Այգեկցին իր ճառերն ու քարոզները համեմել է առակներով ու զրույցներով, որոնք ավելի հեշտ ընկալելի են դարձրել քարոզվող գաղափարները: Դրանով Վ. Այգեկցին նաև հայ գրականության մեջ մտցրել է մի նոր տեսակ՝ առակավոր ճառեր: Խրատների մեջ ներառված առակների համար հիմնական աղբյուրները եղել են Եզոպոսյան առակները և «Բարոյախոս» ժողովածուն: Միջնադարում Եզոպոսից թարգմանված 60 առակներից Վ. Այգեկցին իր ճառերի մեջ փոխադրել է 13-ը, դրանց աշխարհիկ բարոյախոսությունը փոխարինելով հոգեշահ խրատներով: