«­Գիրք ­Ճա­նա­պար­հի»ին մէջ ­Չա­րենց միա­ձու­լեց մեր ներ­կան՝ մեր ան­ցեա­լին ու ա­պա­գա­յին հետ։ ­Հոն տե­ղադ­րո­ւած գրու­թիւն­նե­րը մէ­կա­կան ճամ­բոր­դու­թիւն­ներ են ներ­կա­յէն ան­ցեալ ու ա­պա­գայ։ ­Կո­մու­նիս­տա­կան բռնա­տի­րա­կան ու այ­լա­մեր­ժա­կան դրու­թեան ներ­քեւ նման «ճամ­բոր­դու­թիւն» ոչ միայն խա­փա­նե­լի էր, այ­լեւ վտան­գա­ւոր։ ­Միայն ­Չա­րենց, իր յե­ղա­փո­խա­կան յանդգ­նու­թեամբ, կրնար նման «ճամ­բոր­դու­թիւն» կա­տա­րել՝ ազ­գա­յին ներ­կա­յէն դէ­պի ան­ցեալ ու ա­պա­գայ։