Քար	ըլեր` կպատռվեր	էս	խոսքերիցը, ի՞նչ	թե	Հասան	խանը՝ աշխարքի	տերը, երկրի	քանդողը: Ամեն	բանը տարավ	համբերությամբ, ձեն	չի՛	հանեց: Քուրդ	ասեր, օսմանցի	ասեր	նրան	էս	խոսքերը, ե՞րբ	էնքան	կցավեր. հայից	էսպես	թուք	և	մուր	ստանա, որ	մինչև	էն	օրը	խո՛տ, ա՛ղբ	էր	համարո՞ւմ: Հայը	նրա	հավատը	ոտի	տակ	տա՞: Արինը	կոխեց	աչքերը, մեռած	հոգին, հենց	գիտես, նոր	շունչ	առավ. ատամները	ղըրճըտացրեց, աչքերը	կայծակին տալով	տեղիցը	վեր	թռավ	ու	կատաղածի	պես	ղամեն	հանեց, վրա	պրծավ.