Մարդը ներքևի գյուղում հարսանիքի է լինում և հարբած, գիշերվա կեսին խելքին փչում է ոտքով վերադառնալ տուն: Ճանապարհն անցնում էր վիհերի, ձորերի միջով, բայց կոմունիստական հաստ ասֆալտով: Երբ այլևս չեն երևում գյուղի լույսերը, նա լսում է մոտեցող գայլերին ու, շուռ գալով, տեսնում է փայլատակող աչքերը, սրանք շուտով շրջապատում ու քայլում են նրա կողքերից, հետևից, մի քանիսն էլ դիմացն ընկած վազելով սպասում են՝ այդ ընթացքում անգամ գզվռտվում-խաղում են, մինչ մարդը երկու մետրի չափ հասնում է՝ նրանք սառում են. այն պահն է, երբ հեգնանքով նայում են մարդուն, որ արդեն կանգնել է, եթե չքայլի՝ իրենք կմոտենան, ու մարդը նորից քայլում է, որովհետև տարիներով նախիր է տարել սարերը և, թվում է, ինչ-որ բան գիտի գայլերի բնավորությունից…