«Այն ժամանակ այդ ոգևորության ալիքի վրա նաև «Մաշտոց» կոմիտեի միավորման ջանքերով դպրոցները վերափոխվեցին, հայ երեխաները սկսեցին հաճախել հայկական դպրոցներ, ինչպես նաև ընդունվեց «Լեզվի մասին» օրենքը: Բայց հետագայում արդեն կրկին լեզուն պաշտպանելու խնդիրը փաստորեն առաջացավ, ինչպես մի այսպիսի խաղալիք կա՝ ռուսներն ասում են «Վանկա-սանկա», հայերեն ասում են՝ «Կոստան-նստան»: Դա հետ եկավ իր տեղը, որովհետև հոգեբանություն չփոխվեց: Լեզվի տեսչությունը, որը այդ պետական քաղաքականությունը պետք է իրականացներ, ձևական բնույթ կրեց և լուծարեցին, փոխանակ կատարելագործելու, որ նորմալ աշխատեն: Սա է մեր իրականությունը»,-ասաց նա: