Աչ­քա­ռու է եւ անհ­նար՝ չնկա­տել, որ մեր եր­կի­րը օ­րէց-օր հե­ռա­նում է ա­ռողջ բնօ­րի­նակ հայ­կա­կան մի­ջա­վայր ու հա­յու օր­րան լի­նե­լուց եւ այն տպա­ւո­րու­թիւնն է ստեղծ­ւում, թէ ոչ ոք պատ­կան մար­մին­նե­րի շրջա­նակ­նե­րում մտա­հո­գո­ւած է մեր ինք­նու­թեան պահ­պան­ման, վե­րա­կանգն­ման ու նաեւ զար­գաց­ման խնդիր­նե­րով։ ­Մենք այն միա­միտ­նե­րից չենք, ո­րոնք կար­ծում են, թէ կա­խար­դա­կան փայ­տի­կի մի­ջո­ցով կա­րե­լի է հար­ցեր լու­ծել կամ կար­գա­ւո­րել։ Այդ ա­նե­լու հա­մար տա­րի­ներ են պէտք՝ պա­րու­րո­ւած ճգնան­քով եւ քա­ղա­քա­կան կամ­քով։