Էրդողանը կարողացավ գրագետ օգտագործել իրեն հավատարիմ ուժերի ողջ պոտենցիալը՝ դեպքերի զարգացման առաջին ժամերից քաղաքացիներին կոչ անելով գրավել հանրային տարածքները (օդանավակայան, կամուրջներ, հրապարակներ, փողոցներ) և չթողնել զինվորականներին երկրում հաստատել իրենց իշխանությունը։ Հեղափոխությունների հարուստ փորձ ունեցող Թուրքիայում սա առաջին դեպքն էր, երբ քաղաքացիները հեղաշրջման գործընթացում հանդիսացան հեղաշրջման սուբյեկտ, ոչ թե օբյեկտ։ Եվ սա ներկա թուրքական քաղաքական կյանքի գլխավոր փոփոխություններից է։