Ճաքճքած սև կաշվից նստարանին թեք ընկած` նա դոդոշի էր նմանվում իր կախված և փայլուն այտերով, մեծ բերանով, պարանոցի բազմաթիվ ծալքերով և մեծ փորով, որի պատճառով նրա ձեռքերն ու ոտքերը շատ կարճ էին թվում։ Պոլսի ներքին գերծերի նախարարության իր ենթակետերը նրան «Վարազ» էին անվանում մանր կլոր աչքերի, ծանր շնչառության և, հատկապես, նրա զզվելի բնավորության պատճառով։ Գիրությունը Գանի բեյին ինքնավստահություն էր հաղորդում, քանի որ մանկության ընթացքում նա սովից շատ էր տառապել։ Նրա ընտանիքը, ինչպես նաև Կոնիայի շրջակայքում գտնվող իրենց գյուղի մնացած ընտանիքները, ամեն ձմեռ մի քանի ամիս սովի էր մատնվում։ Այժմ նա ուտում էր ինքնամոռաց կերպով, կարծես այդպիսով ընդմիշտ կարող էր հեռացնել սովի ուրվականը։ Այդուհանդերձ նա չէր կարողանում հագեցնել իր ախորժակը։