Նախատոնական ու տոնական օրերին մեր հասարակության ուշադրությունը սեւեռվել էր նաեւ մեկ այլ խնդրի վրա։ Կյանքից անժամանակ հեռացել էր Հայաստանի պաշտպանության գործում մեծ ներդրում ունեցած՝ հայ ժողովրդի մտավորական զավակներից մեկը՝ Սարգիս Հացպանյանը, եւ հանրության խնդրանքն ու պահանջն էր, որ նրա աճյունն ամփոփվի Եռաբլուրում։ Սակայն այդ խնդրի շուրջ կար որոշակի անորոշություն, քանզի Հացպանյանն իր սկզբունքայնությամբ, անարդարությունների ու անօրինականությունների հանդեպ ըմբոստ պահվածքով մշտապես քննադատության թիրախում էր պահում գործող վարչախմբին, ինչի կապակցությամբ էլ բանտ էր նստել եւ, առանց ներում հայցելու, կրել սահմանված ողջ պատժաչափը։