Մեչդների	ոսկեվարաղ	գլխըներին	արեգակի	շողքը	դիպչելիս, պլպըլալիս, հենց	իմանաս, էն	իրանց	միջի	անսիրտ նամազ	անողների	անխղճմտանք	հոգու	շնչովը	փքված՝ ուզում	ըլեին	աստծուն	փառաբանություն, աղոթք	անելու տեղը, որ	երկրին	խաղաղություն, դինջություն	տա, սոդոմական	կրակն	ըլեին	ուզում	երկնքիցը	վեր	ածիլ	տան, որ սար, ձոր	էրեն, խորովեն, տակով	անեն: Հայի	թշնամի	մոլլեն, որ	գիշեր-ցերեկ	ուզում	էր, որ	յա	քրիստոնեության անունը	վերանա, յա	Հայ	ազգի, մինարեն	որ	չէ՛ր	նի	ըլում, որ	ազան	տա, ու	իրան	հավատացյալ	ժողովուրդքը գան, իրանց	իմամներին, իրանց	Ալուն, Մուրթուզալուն	աղոթք	անեն, որ	էն	դինումը	դժողքի	փայ	չըլին, ձեռն անկաջին	որ	չէ՛ր	դնում	ու	ծվում, հենց	իմանաս, հայի	համար	սադայելյան	փողն	ըլի	փչում, որ	իրանց	գլուխը	լան, չունքի	շատ	անգամ	էր	պատահում, որ	մեկ	խեղճ, անճար	գեղըցի	հայ, որ	բազարն	էր	գալիս	էս	հադաղին, որ	իր առըտուրն	անի, մեկ	քանի	շահի	ձեռք	քցի, որ	տանի, իր	քյուլֆաթներին	պահի, է՛ն	տեղն	էին	քցում, է՛նքան	էին ոտին, գլխին	վեր	հատում, որ	հացն	էլ	էր	մոռանում, էկած	ճամփեն	էլ, իր	օղլուշաղն	էլ	չունքի	բեղաֆիլ	մեկ	թուրքի շորի	դիպած, մուռտառած	էր	ըլում: