Ամեն	մարդ	փորձած	կրլի, որ	մութը	ժամանակի	մարդ, որ	մեկ	գերեզմանատան	կամ	մեկ քանդված	եկեղեցու	ղրաղով	էլ	ա	անց	կենում, սիրտը	թուլանում	ա, ջանը	զարզանդում, հազար միտք	հոգին	կտրատում, քարերն	էլ	դև	համարում	ա	հարամի, որ	իրան	կամենում	են	ուտիլ, շատ անգամ	ուշագնա	էլ	ա	ըլում: Սրա	պատճառը	բոլոր	էս	ա, որ	մարդ	սովոր	ա, ինչ	տեղ	տուն	ա տեսնում	յա	շինություն, կարծելով, թե	մարդ	էլ	կըլի, ու	ետո, որ	ձեն	չի	լսում, էնպես	կարծում	ա, թե	անպատճառ	չար	հոգիք	են	էնտեղ	բնակում. թե	չէ	մեռելի	չոր	մարմինը	յա	խարաբա	պատերը ի՞նչ	զորություն	ունին, որ	մեզ	ի՞նչ	անեն: էլ	ո՞վ	սիրտ	կաներ	ապա	կամ	եկեղեցու	մոտանա, յա մեկ	բուրջ	մտնի, էն	էլ	է՛ն	երկրումը, որ	ամեն	քարի	տակի	հարիր	գլուխ	էր	կտրվում, ամեն	մեկ ձորում	հազար	լաշ	հոգին	զոռով	տալիս: