Գտավանքից պակաս չէ նաեւ Ներս Միհրի վանքը, որը կոչվում է Ներսմիհրական միաբանություն ( ուխտ), ուր Վաչագանը տեղափոխեց սրբի նշխարքները, որի հետեւանքով էլ նրա անունը ընդհանրապես Ս. Եղիշե է կոչվում: Ինձ թվում է՝ Ներս Միհր իշխանը վանքը կառուցողն է, եւ թերեւս երկար ժամանակ վերակացուներ նշանանակվեցին նրա ցեղից այդ տեղի համար: Այդ է պատճառը, որ նրանք կոչվում են վանքի վանահայրեր, ինչպես օրինակ, սրբազան Քշիկը՝ Եղիա կաթողիկոսի օրոք, Ը դարի կեսին, Գտավանքի վանահայրը եւ ուրիշներ: Այն մասին մեզ քաջ հայտնի են դարձնում Աղվանքի կաթողիկոս Սիմեքվնի այն կանոնները, որոնք սահմանեց Եղիան, ըստ որի «շատերից տրտունջ եմ լսում, թե շատ տեղերում եկեղեցիներին վանականությամբ հանդերձ զինվոր մարդիկ են տիրում, որոնք իրենց չար գործերի պատճառով արժանի չեն եկեղեցի մտնելու, ուր մնաց եկեղեցական հասույթն ու հացը ուտելու: Այդ մասին էլ Ներս Միհրի վանահայր սրբազան Քշիկը գրել է, թե աղվանից իշխան Վարազ Տրդատը մի փոքրիկ գյուղակ է տվել սուրբ Խաչիս՝ սպասավորելու իր հոգու փրկության համար, իսկ այժմ Փուսան- Վեհ անունով հեծյալը, անառակ կյանք վարելով, գրածը մեջտեղ է բերում, թե Աղվանքի իշխանը իրեն է տվել այդ եկեղեցին վանականությամբ, որպեսզի ինքը հոգ տանի…: Եւ թող Փուսան- Վեհը չտիրի այդ եկեղեցուն՝ ըստ սուրբ հոգու հրամանի»: Եղիա կաթողիկոսը ժողովի կանոնների այս պատճենը տվել էր Քշիկին՝ պահելու, ինչը եւ նա կատարեց: