Եւ ահա, մեծ դիկտատորի հավակնություններով այդ փոքրիկ մարդը նստած է ինձնից մի 15 մետր հեռավորության վրա, նրա պատճառով ես անձրեւի տակ կանգնած եմ, երբ տղաս հիվանդ սպասում է ինձ տանը, ու ես պարզ ու հստակ տեսա, թե ոնց եմ իմ գրպանից հանում երեւակայական ատրճանակը ու պահում նրա բոլորովին ճերմակած քունքին։ Հետո մի այլ տեսարան անցավ մտքովս՝ ավելի հարիր նրա ու նրա թիկնազորի լրջությանն ու թափին։ Ես սպասում եմ, երբ նա վերջապես դուրս կգա ու գրպանիցս հանում եմ ջրոցի խաղալու համար նախատեսված, մանկական, գույնզգույն ատրճանակը, որի մեջ ջրի փոխարեն «կիսլատա» է։ Չէ, ես սկզբունքորեն դեմ եմ բռնությանը։ Սկզբունքորեն ու գաղափարապես։ Ես ուզում եմ, որ մարդկանց դատի ու պատժի դատարանը։ Ես ոչ մեկի մահը չեմ ցանկանում։ Չկա երկրագնդի վրա այդքան արժեցող մեկը, որ կստիպի ինձ այդ կարգի չարանալ, անիծել եւ այդ կարգի բաներ։ Իսկապես չկա։ Բայց այս մարդիկ իրենց վախերով, թիկնազորով ու վեցնոցներով տեղով մեկ սադրանք են, որ մարդկանց բռնության զանազան մտքեր են ներշնչում։ Հենց այս մտքի վրա էր, որ թիկնազորի անդամներից մեկը մոտեցավ ու ասաց, որ հեռվում սպասենք։ Փաստորեն, ՆՐԱՆ նայել էլ չի կարելի։ Նույնիսկ ապակու հետեւից։ Երեւի վախենում են, որ աչքով կտանք, մուրազի վրա է մարդը։ Կամ էլ մեր առողջության մասին են մտահոգ։ Ասեցի, որ չեմ սպասի ընդհանրապես ու շարժվեցի դեպի տուն, շառից-փորձանքից հեռու։ Մի պահ կանգ առա ու նայեցի թիկնազորի գլխավորին, բերանս բացեցի ու լռեցի...