Գունդը, իր թիկունքում թողնելով Հալիսը, հեռանում էր Սվասից և շարժվում էր դեպի բարձր լեռնաշղթան, որի կատարները ուրվագծվում էին երկնքի ֆոնին ծագող արևի ճառագայթների ներքո։ Ցրված գագաթների այս զանգվածում ինչ-որ տեղ գտնվում էր Կարաբայիր կապանը։ Լեյտենանտը, որը ծագումով Մարդինից էր, ատում էր լեռները, և իրենց ճանապարհին ծառս եղած այս սարերը նրան անանցանելի թվացին։ Նա հանկարծ անտանելի հոգնածություն զգաց։