իանալի արդյունք, ուրախանում է Մեծ քուրմը և գնում է զեկուցելու Հայկազունի հերթական արքային իր այդ կարևոր հայտնագործության մասին: Ինչ անել, նստած մտածում են երկրի առաջին դեմքերը, Մեծ քուրմը օրացույցին ձեռք տալը համարում է սրբապղծության պես մի բան, դե իսկ Հայկազունի հերթական արքան էլ, ընդհանրապես, նույնիսկ տեսականորեն չի ուզում թույլ տալ այն բանը, որ իր հեռավոր, փառահեղ ու արդեն աստվածացված նախնու օրացույցում մի որէև բան փոխվի: Ի վերջո քաղաքական համապատասխան կամքի դրսևորման արդյունքում մ.թ.ա. մոտավորապես 2000 թվականներին ընդունվում է քաղաքական մի որոշում՝ օրացույցին, ամսանուններին և օրանուններին ձեռք չենք տալիս, իսկ խնդիրն էլ լուծում ենք այսպես.