Էս	խառը, դառը, ալեկոծյալ	ժամանակին	էր, որ	մեր	իգիթ	Աղասին	հինգ	տարի	սարեսար, քարեքար	ընկած, հինգ	ընկերիցը	իրեքը	կորցրած, երկուսը	քամակին, մեկի	անունը	Կարո, մյուսինը՝ Մուսա, մեկ	տասըքսան	քրդստանցի	հայ	էլ	իր	թրի	տակը	բերել, սար	ու	ձոր	չափելով՝ ման	էր	գալիս: Մեկ	օր	Անի	ըլում, մեկ	օր` Ղոշուվանք, ու	էստեղ — էնտեղ	չափմիշ	անելով՝ գլուխը պահում	էր, որ	յա	իր	ջիգրը	հանի, յա	մեկ	հազար	մարդ	էլա	սպանի, հետո	հողը	մտնի, որ	սրտումը դարդ	չըմնա: Ավելի	Անի	էր	նրա	բնակության	տեղը, որտեղ	որ	հարիրավոր	ղզլբաշի	գլուխ	էր թրին	մատաղ	արել: Էստեղից	էր, որ	վրա	հասավ	ու	իր	չար	թշնամի	Հասան	խանին	ճանկեց, ամա ջահելությունն	ու	խաչապաշտությունը	նրան	գլխից	հանեցին, նա	խաբվեց	ու	հազիր	ձեռն	ընկած ֆորսը	էլ	ետ	բաց	թողեց: