Հոգևոր էության ծայրամասերում մարդն էլի մերկ է վայրենում նման: Անգամ, այսպես կոչված, Աստծուն էլ գտնի, նա մնում է մերկ. կմախք է: Պետք է նորից կյանք մտնել մարմին առնելու համար: Բանը պետք է մարմին դառնա, անձը ծարավ է: ...Եթե ամենակարևորը ապրելն է, ուրեմն կապրեմ... Մինչև հիմա փորձել եմ թանկագին կաշիս փրկել, ոսկորներիս վրա մնացած մսի կտորները պահպանել: Սրանից հետո վերջ: Համբերությանս բաժակը լցվել է: Մեջքս սեղմած պատին` էլ նահանջելու տեղ չունեմ: Պատմականորեն մեռած եմ: Եթե ինչ-որ բան կա հանդերձյալ կյանքում, ես հետ կոստնեմ: Գտել եմ Աստծուն, բայց նա անզոր է: Ես միայն հոգեպես եմ մեռած: Ֆիզիկապես ողջ եմ: Բարոյապես էլ` ազատ: Աշխարհը, որից հեռանում եմ, գազանանոց է: Լույսը բացվում է նոր աշխարհի` ջունգլիի վրա, որտեղ սրամագիլ լղար ուրուներ են շրջում: Եթե ես բորենի եմ, ուրեմն լղար եմ ու սովահար. ճամփա եմ ընկնում փորս կշտացնելու: