Բայց քար կտրելը, պարսպից դուրս թափելը գործի մի մասն է միայն. անհրաժեշտ է դեռևս ընտելացնել, ձեռնասուն դարձնել այդ քարը, շունչ ու կյանք պարգևել նրան, և ավելին` կանխապես ապահովել նրա պաշտպանությունը «հացի իշխանության» դեմ մղվելիք պայքարում։ Չէ որ հացը, եթե նրան չենթարկես քեզ, կարող է քեզ ուտել։ Սա է «Բովտուն» վեպի գլխավոր միտքը, սրանով է պայմանավորված մարդու և «հացի խնդրի» հարաբերությունը, որը շատ կարևոր է Գալշոյանի համար։