Սոչիում մայիսի 14-ին Փաշինյանի հետ առաջին հանդիպմանը Պուտինը փաստորեն երկու անգամ շնորհավորեց նրան՝ տետ առ տետ, ու ԵՏՄ նախագահների ֆորմատով, իսկ հենց այդ հանդիպումից հետո արդեն՝ մայիսի 15-ին, Փաշինյանը ստացավ նաև Թրամփի շնորհավորանքը, այն դեպքում, երբ ապրիլի 11-ին արտահերթ ընտրությամբ վերընտրված Ալիևը բավական երկար էր սպասել Թրամփի շնորհավորանքին: Եվ առավել ևս, որ Թրամփի շնորհավորանքը այդ մասով Ալիևին գուցե ոչ այնքան ոգևորության, որքան մտահոգվելու առիթ էր: Թրամփը նշել էր, որ սպասում է Ադրբեջանի գործակցությանն ու աշխատելու պատրաստակամությանը, ինչը, երբ հնչում է ԱՄՆ նախագահի շուրթերից, ավելի շատ նկատողություն է այսպես ասած ուշանալու համար, քան շնորհավորանք: Ահա այս ֆոնին կազմակերպվող Թրամփ-Պուտին հանդիպմանը հարավկովկասյան ռեգիոնը, ըստ երևույթին, առավելապես ուշադրության կարժանանա առկա ստատուս-քվոյի վերհաստատման մասով, ինչը կարող է լինել անվտանգության և կայունության գրավական: Իհարկե դա չի կարող լինել այդ հարցում Հայաստանի հանգստանալու առիթ կամ պատճառ, սակայն, իհարկե կապահովի հայկական պաշտպանունակության գլխավոր գործոնին նպաստող միջազգային մթնոլորտ: Դա Հայաստանի համար կապահովի նաև այլ ուղղություններով առավել կայուն աշխատանքի դաշտ և հնարավորություն, հանրագումարում իհարկե պաշտպանունակության գործակցի աճով: