Քանի որ մահվան կայուն ազդեցությունը, որ եվրոպացիներին թվում է, թե նկատել են Չինաստանում, ընդամենը պատրանք է և խենթություն: Անհամար շիրիմները, որտեղ, առանց սրբապղծության մասին խորհելու, թողնում ենք, որ նապաստակները ապաստանեն, մեր մեջ ուժեղացնում են այն զգացումը, թե մահվան մեր զգացողությունը նման չէ ձերինին:Սա ծանր քնքշություն է, սա նաև գիտակցումն է նրա, թե սահմանափակված չենք ինքներս մեզանով, որ ավելի շուտ տեղանք ենք, քան գործողության միջոց: Մեզանից յուրաքանչյուրը հարգում է իր մեռելներին, և նրանք խորհրդանիշներ են այն ուժի, որ մեզ ամփոփում է իր մեջ, և որը կյանքի եղանակներից մեկն է, չնայած նրա մասին գիտենք միայն այն, որ գոյություն ունի: Բայց մենք զգում ենք այս գոյությունը. այն մեզ իշխում է, ձևավորում, մինչդեռ չենք կարողանում ընկալել այն: Մենք ներծծված ենք նրանով, քանի որ մենք մարդիկ ենք, իսկ դուք՝ երկրաչափներ, թեկուզև աստվածության…