Ամբողջ	գիշեր	Միքայելը	չկարողացավ	քնել: Մարութխանյանի	արյունը	հալածում	էր	նրան, բորբոքում	երևակայությունը, ինչպես	մի	ժամանակ	Հաբեթյանի	ապտակը: Ա՜խ, ճշմարիտ, որքա՜ն	դեռ	վայրենի	է: Եվ	դեռ	զարմանում	էլ	է, որ	մի	հեզ, հրեշտականման	էակ	ատում, արհամարհում	է	իրեն: