­Գոր­ծիս բե­րու­մով, 1939 թ. գտնւում էի ­Լե­նի­նա­կա­նում (Ա­լեք­սանդ­րա­պոլ)։ Անս­պա­սե­լի կեր­պով հան­դի­պե­ցի բա­րե­կամ­նե­րիցս մէ­կին, ո­րի բան­տար­կու­թեան մա­սին լսել էի։ Երբ ի­րեն տե­սայ, զար­ման­քով յայտ­նե­ցի ու­րա­խու­թիւնս, որ ա­զա­տո­ւել է եւ հե­տաքրք­րո­ւե­ցի, թէ ին­չո՛ւ էր բան­տար­կո­ւել։ Ն­րա պատ­մու­թիւ­նը շատ կարճ էր ու պարզ։ Ի­րեն յանձ­նո­ւած է ե­ղել 2000 ռուբ­լի, որ­պէս­զի դպրո­ցի ներ­կե­լուն եւ վե­րա­նո­րոգ­ման հոգ տա­նի, սա­կայն ին­քը դրա­մը ծախ­սել է եւ ժա­մա­նա­կին չի կա­րո­ղա­ցել ճա­րել ու վե­րա­դարձ­նել։ Այդ պատ­ճա­ռով դա­տում են բա­րե­կա­միս եւ մէկ ու կէս տա­րո­ւայ բան­տար­կու­թեան վճիռ ար­ձա­կում։ Վ­ճիռն ան­մի­ջա­պէս գոր­ծադր­ւում է եւ նրան բան­տար­կում Ե­րե­ւա­նի բան­տում։