Արամի արձանի կանգնեցումը չի կարելի մեկնաբանել որպէս անհատի պաշտամունքի դրսեւորում: Ընդհակառակը, սա յարգանք է մէկ սովորական մահկանացուի, ով ծնւել էր Սիւնիքում, մեծացել Շուշիում, կուսակցական գործունէութիւն ծաւալել Բաքւում, Թիֆլիսում ու Կարսում, ապա անցել Վան, կազմակերպել տեղի հայութեանը, Մեծ եղեռնի օրերին կազմակերպել Վանի ինքնապաշտպանութիւնը եւ հիմք դրել հայոց պետականութեան վերականգնմանը, անցել Երեւան, առաջնորդել մայիսեան ճակատամարտերն ու ՀՀ հիմնադրութիւնը: Եւ որպէս սովորական մահկանացու ինքը եւս վարակւել էր ժողովրդից բծաւոր տիֆով եւ ընդամէնը 40 տարեկանում մահացել: