Սա գիրք է բարու ու սիրո մասին եւ նաեւ այն մեծ սրտի մասին, որ բաբախում է աշխարհի բոլոր հայերի սրտում, ասել է թե՝ նաեւ հեղինակի՝ տիկին Ռոզմարիի. «Ես ոչ մի ժողովրդի ու պետության հանդեպ արգահատանքի զգացում չունեմ եւ անմեղ զոհերի կրած դառը չարչարանքի մասին պատմելով՝ քայլ եմ անում կանխելու, աշխարհից արմատախիլ անելու դժբախտությունները։ Եվ փափագում եմ այն օրվա մասին, երբ իրականություն կդառնան փոխըմբռնումն ու համերաշխությունը բոլոր ժողովուրդների հոգում եւ պետություններում… Ապրում եմ այն օրվա սպասելիքով, երբ եղեռնագործ թուրքերը մեզ կասեն. «Ցավում ենք մեր նախնյաց` ձեզ պատճառած տառապանքի ու տանջանքների համար։ Եկեք այսօր ձեռք ձեռքի տանք ու լավագույն ապագա կերտենք հանուր մարդկության համար։ Խորապես համոզված եմ, որ այդ օրը, միմիայն այդ օրը խաղաղություն կգտնի մեծ հորս հոգին, որի արյունով ներկվեցին Խոյ քաղաքի սալահատակները եւ մեծ մորս՝ Արուսյակի հոգին, որի աճյունը հանգչում է Թեհրանի հայոց գերեզմանատանը»։