Այժմ, թեև ես կենտրոնացել եմ Սեբաստիայի գավառի վրա, բայց չմոռանանք, որ մանկուց գիտեի` իմ պապերի, իմ ծնողների, ուրեմն նաև իմ բնիկ հայրենիքը Բասենն է: Ժամանակի տեսակետից, երբ դեռ փոքր էի, որքան մոտ էի Երկրին: Ընդամենը տեղահանությունից տասներկու տարի էր անցել` ֆիզիկապես ես Լենինականում էի, բայց այդ ի՞նչ ջրաղաց էր, որը հիշելիս մայրս խորը հառաչում էր, ասելով` էրթայի Երկիր, մեր ջրաղացը տեսնեի, նոր մեռնեի: Ո՞ւր մնացին սև հողերով արտը, կարմիր ու սպիտակ հողերով մե°ր արտերը, ո՞ւր է Գռնով աղբյուրը (որի ջրից մայրս խնդրեց մահվան մահճում), գյուղը երկու մասի բաժանող գետը, բոլորը, բոլորը մորս պատմածներով տեսել եմ և ներառել իմ մեջ, այնքա¯ն խորը, որ նաև մտել է իմ բանավոր և գրավոր խոսքի մեջ: