Միւս կողմէ, ճիշդ չէ անհարկի փոխառութիւններու տարափը բարդել խորհրդային շրջանին վրայ ու աւաղել. «Թէ ի՞նչու այդքան շուտ աղաւաղուեցաւ լեզուն, բացի պետական իրաւական համակարգէն, ուր հայերէնը մնաց մաքուր, յստակ չէ»։ (Արդեօք պետական իրաւական համակարգի լեզուն իսկապէս մաքո՞ւր մնացած է խորհրդային շրջանին)։ Անշուշտ, այդ շրջանին նման փոխառութիւններ քիչ եղած չեն, յատկապէս մեծածաւալ՝ ստալինեան շրջանին, եւ ապա նուազելով՝ 1960-ական թուականներէն։ Ասիկա շատ աւելի հին գործընթաց մըն էր։ Կը բաւէ կարդալ Թիֆլիսի «Մշակ» օրաթերթի հիմնադիր Գրիգոր Արծրունիի դիմանկարը Յակոբ Պարոնեանի «Ազգային ջոջեր»-ուն մէջ՝ նշանաւոր հրապարակագրի լեզուէն հետեւեալ մէջբերումով կամ նմանակումով (օտար բառերուն գէթ մէկ քանին՝ սենատ, սենատոր, լեքիդիմական, կրեդիտ, այժմէական գործածութիւն ունին արեւելահայերէնի մէջ, իսկ մինիստր-ը 1990-ին միայն դարձաւ «նախարար», այդ ալ՝ դժկամ ձայներով առընթեր).