«Եւ ինչ­պէս կա­րող եմ չնշել Հա­մազ­գա­յի­նի կեդ­րո­նի այն նուիր­եալ անձ­նա­կազ­մին, ազ­նիւ եւ իրենց գոր­ծին նուիր­ուած մարդ­կանց, ի դէմս Յա­կոբ Հա­ւա­թեա­նի, ով­քեր ուժ եւ եռանդ չեն խնա­յում իրենց աշ­խա­տան­քում: Իւ­րա­քան­չիւր նկա­րիչ կամ ստեղ­ծա­գոր­ծող էլ, իր կող­քը նման նուիր­ուած եւ պատ­րաս­տա­կամ մար­դիկ տես­նե­լով, ան­շուշտ ու­րախ եւ ինք­նավս­տահ պի­տի զգայ»: