«Ա՛ղասի	ջան, էս	ա	Նազլվիդ	հանգստարանը, է՛ս	հողին	նա	իր	ջանը	ղուրբան	տվեց: Հետս խոսում	չէր, որ	դարդն	իմանայի, ես	էլ	չոփ	էի	դառել, աշխարքն	աչքիս	փուշ	կտրել, որ	մեկ	մոտին նստեի, քրտինքը	սրբեի	կամ	մեկ	սառը	ջուր	տայի;	Ես	ի՛մ	տեղումն	էի	կրակի	միջումն	էրվում, սա` իր	բարձի	վրա. ես	ի՛մ	գլուխս	էի	բարձրացնում, որ	հոգիս	տամ, սրա	հրեշտակն	էի	տեսնում	գլխին պտիտ	գալիս. ես	ա՜խ	էի	քա՛շում, որ	ձենս	քո	անկաջն	ընկնի, սրա	անկաջն	էր	ընկնում, սրան էրում, մաշում: Ա՛խ, հինգ	ամիս	էսպես	տանջվեց, չարչարվեց	էս	խեղճ	ջրատարը. ո՛չ	դեղ	կարաց սրան	ետ	բերիլ, ո՛չ	դեղապետ. Ո՛չ	տերտեր, ո՛չ	հըսկումն, ո՛չ	աղոթք, ո՛չ	սրբություն: Մեկ առավոտ	էլ, ա՛խ, էն	սհաթը	գնա, ո՛չ	ետ	գա, աչքս	բաց	արի, որ	վեր	կենամ	կամ	երեսը	ծածկեմ, կամ	տեղը	փոխեմ, տունը	գլխիս	փուլ	էկավ. աչքերը	երկինքն	էր	քցել, երեսն	աղոթարանը, ձեռ	ու դոշ	բաց	արել, հենց	իմանաս	էն	ետին	սհաթին	էլ	իր	հրեշտակին	ուզեցել	էր	խնդրի՝ մի	քիչ համբերի, որ	բալքի	թե	էս	սհաթին	էլա	մեկ	դուռը	բաց	էիր	արել, մեկ	քեզ	տեսել	էր, մեկ	հասրաթդ առել	էր	ու	հետո	հոգին	տվել: