1942 թվականի սեպտեմբերին, Ստալինգրադի պաշտպանության օրերին, թշնամու` գերի վերցրված մարտիկների մեջ էր հեռաչափող Աիդա Ալավերդյանը: 1943 թվականի փետրվարին 17526 համարի տակ նրան փոխադրեցին Ռավենսբուրգի համակենտրոնացման ճամբար: Սարսափելի ծանր օրեր ապրեց Աիդան: Նա աշխատում էր Բերտրիբի ֆաբրիկայում: Սաբոտաժի ու անորակ արտադրանքի համար կալանավորուհիները ենթարկվում էին ծանր խոշտանգումների: Որքան խստանում էր ճամբարային ռեժիմը, այնքան ռազմագերիները արիանում եւ համարձակ էին դառնում` չկորցնելով ազատագրման հույսը: Աիդան կապված էր ճամբարում պայքարող հակաֆաշիստ կանանց հետ եւ գտնվում էր հսկողության տակ: Շուտով նրան տեղափոխում են 32-րդ բարաք, որը նախատեսված էր ավելի վտանգավոր կալանավորների համար: Այստեղ նա ծանոթանում է Գերմանիայի աշխատավոր ժողովրդի առաջնորդ Էռնեստ Թելմանի կնոջ` Ռոզա Թելմանի հետ, սերտ կապեր է ստեղծում Նաթելլա Տատվանիձեի, Օվսաննա Ավագովայի, Նինա Եֆրիմովայի, ինչպես նաեւ շատ հակաֆաշիստ չեխուհիների, գերմանուհիների, ֆրանսուհիների հետ: Տիրապետելով ֆրանսերենին` Աիդան ռուսերեն թարգմանեց լյուքսեմբուրգցի Լիլիի` ռուս կանանց նվիրված բանաստեղծությունը: 1945 թվականի ապրիլի 30-ին խորհրդային զորքերը ազատագրեցին Ռավենսբուրգի համակենտրոնացման ճամբարի գերիներին` որոնց մեջ էր աննկուն ոգու տեր Աիդա Ալավերդյանը: