Պատմաբան Վլադիմիր Ղազախեցյանն իր «Հողային հարցը եւ հողային բարեփոխումները Հայաստանի Հանրապետությունում 1918-20թթ․» գրքում գրում է, որ Ջալալօղլի (ներկայիս Ստեփանավան) ուղարկած հեռագրերից մեկում (1919թ. հունվարի 6) շրջանային կոմիսարին տեղյակ էր պահվում, թե Ղարաղալայի նախկին ցարական ընտանիքին պատկանող կալվածքի գույքը զավթում են: «Կոմիսարին խնդրում էին միջոցներ ձեռնարկել այդ գույքը պաշտպանելու համար: Կալվածքը մինչ այդ մեծ չափով թալանվել ու ավերվել էր թուրք զավթիչների, ինչպես նաեւ` «տեղական ավազակախմբերի» կողմից: Այս կալվածքը, որը ցարական պետությունը գնել էր վրացի ազնվականներից, վարձակալության միջոցով վերածվեց զարգացած անասնաբուծական տնտեսության: