Մեր պատգամն է, մեր կոչն է մեր ժողովուրդի զաւակներուն, յատկապէս այն անհատներուն, որոնք թերեւս անձնական պատճառներով հեռացած են եկեղեցիէն, անձնական պատճառները երբեք պատճառ պէտք չէ, որ հանդիսանան եկեղեցին հարուածելու, որովհետեւ իւրաքանչիւր հայ մարդ պիտի գիտնայ, որ եկեղեցին Աստուծոյ ձեռակերտն է։ Իւրաքանչիւր հայ մարդ նաեւ պիտի անդրադառնայ, որ հոգեւորականը օծեալ է, անոր ճակատը եւ աջը սրբալոյս միւռոնով օծուած են, մենք պիտի խոնարհինք համբուրելու նաեւ եկեղեցականին աջը, ատիկա ձեւականութիւն մը չէ, այդ խոնարհութեան մէջ մենք նաեւ երկիւղածութեամբ եւ խոնարհ կեցուածքով մեր յարգանքը, մեր խոնարհումը կը բերենք մեր հայրերուն նկատմամբ, եկեղեցւոյ հայրերուն նկատմամբ։ Մեր հաւատամքը կ՚ուզենք արտայայտել եկեղեցւոյ առաքելութեան նկատմամբ։ Հետեւաբար այս ուղղութեամբ կարելի է երկար խօսիլ, բայց մենք պիտի ուզէինք միայն աղօթքի հրաւիրել մեր ժողովուրդը՝ աղօթքը դարձնելու համար մեր կեանքի հայելին, մեր ներաշխարհի հայելին՝ տեսնելու, թէ ես ո՛վ եմ, դուն ո՛վ ես, իւրաքանչիւրս ինչպիսի կոչում ստացած է Աստուծոյ կողմէ, եւ Աստուծոյ կողմէ կոչում ստացող անձը միայն բարին պիտի արարէ: Աստուծոյ կողմէ կոչում ստացած հայ քրիստոնեան միայն ինքզինք պիտի ներխառնէ եկեղեցւոյ առաքելական, սրբազան եւ նուիրական գործին։ Աստուծոյ կողմէ կոչում ստացած քրիստոնեան՝ աշխարհիկ սպասաւոր թէ հոգեւոր սպասաւոր, ինքզինքին իրաւունք չի կրնար տալ մատնացոյց ընելու այս կամ այն եկեղեցականին հասցէին, նաեւ դատաւորի պաշտօնով հանդէս գալով։ Դատաւորը ինքն Աստուած է, եւ եկէք մենք բոլորս ծառայութիւն բերենք՝ մեր Սուրբ Եկեղեցին բերելու համար աւելի բարձր մակարդակի՝ յատկապէս այս օրերուն, երբ մենք ունինք նոր Հայաստան, նոր Հայաստանի մէջ կը շարունակէ շնչել, գործել մեր Մայր Սուրբ Եկեղեցին՝ Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինը, իր ողջ եկեղեցականութեամբ։ Մենք պիտի գուրգուրանք մեր եկեղեցականներուն՝ ամենախոնարհ աստիճանէն մինչեւ կաթողիկոսի աստիճանին վրայ գտնուողը, ցոյց տալու համար սէր եւ գուրգուրանք։ Որքան մօտենանք անոնց, այնքան կը զգանք, որ այնտեղ կայ բարի հոգի մը, այնտեղ կայ բարի սիրտ մը, որ կը բաբախէ իր ժողովուրդին համար․․․