Արմէն Անոյշը կու տայ քահանայի մը տխուր մահը. «Տարիներ անցան։ Իմ արիւնոտ մանկութենէն վերջ ապրեցայ մթին պատանութիւնը մեր սերունդին, ճանչցայ մարդիկ, բարի ու չար, վեհանձն ու փոքրոգի, ճանչցայ գիրքերն ու անոնց ողբերգութիւնը, բայց երբե՛ք ես չկրցայ մոռնալ մագաղաթներէն յարեալ այդ ծերունի քահանան, անոր դողդոջուն շրթունքները, անոր սառած անկենդան նայուածքը, անոր խանձուած մօրուքը»։