Դպրոցում դուք մեզ հարցնում էիք, թե ինչպիսի հերոս է այսինչ ստեղծագործության այնինչ կերպարը։ Մենք ասում էինք, որ դրական հերոս է։ Մեզ ասում էիք, որ չէ, դրական հերոս չէ։ Ուրեմն բացասական է, պատասխանում էինք մենք, և միշտ ճիշտ էր դուրս գալիս։ Հետո, շատ տարիներ հետո, դասագրքերից ու դպրոցի պատերից դուրս մենք տեսնում ենք շատ մարդիկ, որոնք դրական չեն։ Նրանք նաև բացասական չեն։ Նրանք ոչ սև են, ոչ սպիտակ. նարնջագույն են, կանաչ, կապույտ, շագանակագույն ու մանուշակագույն են և այլն։ Նրանք նույնիսկ հերոս էլ չեն, պարզապես մարդիկ են, որոնց մեջ երբեմն ինչ-որ բան է փշրվում, որոնք երբեմն ինչ-որ բան են գտնում, իսկ հաճախ էլ ծիծաղում են ու թաքուն լաց լինում։