«Ազգի» օգոստոսի 25-ի համարում իրազեկել էինք «Թուրքիշպրես» գերմանալեզու կայքի ծավալուն խմբագրականի մասին, որում հոդվածագիրը «փաստեր» էր ներկայացրել, թե Հայաստանում միշտ հակասեմականություն է նկատվել, իսկ սիրիական պատերազմի պատճառով Հայաստան արտագաղթած հալեպահայերի ներկայությունը խթանել է այդ տրամադրությունները: Թուրք, ադրբեջանցի գրագիրների նախասիրած այս թեման, որիՙ հատկապես գերմաներեն լեզվով տարածումը մեր հարեւանների համար, կարծում ենք, խիստ նպատակային է, թեեւ ենթադրելի արձագանք չի գտնում Գերմանիայում, բայցՙ ընթերցվում է: Իսկական լրագրությունը մի դեղատոմս է առաջարկումՙ ստուգի՛ր: Ուստի Երեւանում պատահական մարդկանց շրջանում հարցախույզ անցկացրեցիՙ կա՞ հակասեմականություն: Ու թեեւ մեր հարցն անգամ տարօրինակ էր ընկալվում երեւանցիների շրջանում, միեւնույն էՙ որոշեցինք մեր բարոմետրը ներկայացնել Հայաստանում հրեական համայնքի անդամների հետ հանդիպումից հետո: Սեպտեմբերին նրանք տոնում էին իրենց Նոր տարին, ինձ սուրճ, թխվածք ու շոկոլադ հյուրասիրեցին, ես էլ, կարճ հարցերս սուրճին խառնեցի ու նրանց հետ անկեղծ զրույցի առիթը պինդ բռնեցի: Մեր զրույցին մասնակցում էին հրեական համայնքի «Դավթի վահան» ռուսալեզու թերթի խմբագրակազմից Ադելինա Լիֆշիցը, Կարեն Հովհաննիսյանը եւ 1996-ից Հայաստանի հրեական համայնքը ղեկավարող Ռիմա Վարժապետյանը (Ֆելլեր):