Ես այլևս ոչինչ չասացի, պարզապես մեկ օր ժամանակով վերցրեցի նրա ստեղծագործություններից մեկը (նա ինձ տվեց իր վեպը, որը գրել էր 13 տարեկան հասակում) և մի քանի րոպե հետո հեռացա գյուղից: Իսկ վեպը... Դա պարզապես վեպ չէր, այլ մի ամբողջ փիլիսոփայական մտքերի հավաքածու, ինչքան որ կարող էր վերարատադրել 13-ամյա երիտասարդը: Այն գրված էր այնպիսի թեթևությամբ, այնպիսի պարզությամբ, որ հաշված րոպեներ պահանջվեցին, որպեսզի ընթերցեմ ամբողջ 300 էջը: Ես այն ընթերցեցի 3 կամ 4 անգամ, որից հետո, երբ հասկացա, որ արդեն լուսացել է, միանգամից վազեցի ավտոբուսի կայարան և ուղևորվեցի դեպի գյուղ: Աշոտն, ինձ տեսնելով, իհարկե, զարմացավ, սակայն չկորցնելով իրեն՝ միանգամից առաջարկեց սեղան նստել: Ես քաղաքավարի ներողություն խնդրեցի, որ առայժմ ստիպված եմ մերժել իր առաջարկը, ապա խնդրեցի, որպեսզի ինձ ուղեկցի որդու մոտ: