Հիմնավորումներն էլ, թե «Օսիպյանը պրոֆեսիոնալ է կատարել վատ հրամանները ու նույնքան պրոֆեսիոնալ կկատարի նաեւ լավ հրամանները» հիշեցնում են Եվգենի Զամյատինի «Վիշապը»: Գրել է 1918-ին: Գործողության վայրը սառնամանիքից քարացած Պետերբուրգն է, գործող անձինք՝ «վիշապամարդիկ»: Նրանցից մեկը՝ հրացանն ուսին, պատմում է, թե ինչպես հենց նոր հրացանի շեղբով խոցեց ինտելիգենտ արտաքինով մեկին: Հետո նույն այս վիշապը հանկարծ նկատում է գետնին ընկած սառչող ճնճղուկին, վերցնում նրան, տաքացնում իր շնչով ու բաց թողնում երկինք: Տեսնելով թռչող ճնճղուկին՝ «վիշապը մինչեւ ականջները բացեց իր բերանը՝ հումանիստական ժպիտով: Երիտասա՛րդ էր, սենտիմենտա՛լ…»: