Կարելի է միայն երեւակայել վայրկյանի տեւողության հոգեբանական ժամանակը, որ ինքնին չափազանց նեղ է մարդկային գոյության կենսասֆերայի ամբողջությունը պահպանելու համար. «Իմ ապրած ժամանակի մեջ կան վայրկյաններ, որ փաստորեն ինձ շրջանցել են»։ Եվ սակայն ունիվերսումի օրենքներն այնքան անընդգրկելի ու ամենազոր են, որ նրա բոլոր ենթականերն ունեն իրենց պատկերն ու հակապատկերը եւ քանի որ իրականի ու իդեալականի հակադրությունը բացարձակ է, ուստի ինչ-որ տեղ այդ հակադարձությունները միանում են։ Արվեստի ու փիլիսոփայության հանդիպման այդ կետում Վարդան Հակոբյանն ստեղծում է իր ուտոպիան, իր հոգեւոր կացության հանգրվանը, որի միացնող գաղափարը բանաստեղծությունն է.