Քսաներորդ դարավերջի բարդ, հակասական քաղաքային կյանքի համապարփակ, անկանոն ռիթմը ներխուժում է բանաստեղծությունների մեջ, տակնուվրա անում պոետական մտածումների համար, մեկընդմիշտ փակ թվացած մարդկային գորշ առօրյան: Կենցաղային մանրուքները, շուկայական հոգեբանությունը, մեր կյանքի մեջ արմատացած պրակտիցիզմը դառնում են այն թիրախները, որոնց վրա անվրեպ կրակում է Հովհ. Գրիգորյանը։ Նրա եր-գերում իրականությունը չի տրոհվում պոեզիային «հարմար» և ոչ այնքան «հարմար» կամայական բաժանումների, ամեն ինչ հետաքրքրում է բանաստեղծին, յուրաքանչյուր պրոզայիկ, անգամ գռեհկացված ըմբռնման մեջ բանաստեղծական անտես տարր կա, որի վրայից նա խնամքով մաքրում է մոռացությունից և անգործածությունից առաջացած ժանգը: Բառի յուրովի «բանաստեղծական» վերածնունդը դառնում է գեղարվեստական խնդիր, ուր հեղինակի վերաբերմունքը վճռում է պոետական վիճակների ընտրությունը: Հ. Էդոյանը ուղղակի գրում է, որ նոր պոետը «ձգտում է հասնել իրերի էությանը: Իրերը փոխադրվում են բառի մեջ, բառը դուրս է գալիս իր նեղ իմաստից: Օրերի ընթացքն անցնում է բառի միջով, որ պոետը ձգտում է կանգնեցնել խոսքի ստրուկտուրայում: Բանաստեղծության մեջ նա կարծես փորձում է վերակառուցել անցնող օրվա կոնստրուկցիան» (Տե՛ս` Հ. Էդոյանի «Բառի որոնումը» հոդվածը, «Սովետական գրականություն», 1971, թիվ 1):