Պալյանները, ընտանյոք հանդերձ, դուրս եկան Արմենին ու Արաքսիին դռան շեմին դիմավորելու համար։ Թովմասը քար կտրեց տեսնելով թամբած պոնիին, որին առաջնորդում էր կնքահայրը։ Շարժվելու և խոսելու ունակությունը կորցնելով` նա նայում էր, թե ինչպես էին նրանք մոտենում։ Իր ամենանվիրական երազանքն իրականանում էր։ Եկեղեցու դեպքերից հետո նրա մեջ արմատավորված վախը, որից նույնիսկ նրա փորն էր ցավում, անհայտացավ։ Կարմրին տվող շագանակագույն մորթով, կատարյալ համամասնություններ ունեցող կենդանին շեկ բաշ և պոչ ուներ։ Շունը հաչեց, իսկ պոնին նրան պատասխանեց երկար խրխնջոցով։ Դրանից Թովմասը երկար և մի քիչ նյարդային ծիծաղեց։ Նա գամվել էր վերին աստիճանին, չնայած ուզում էր վազել պոնիի մոտ։ Մի քանի րոպե առաջ ինքը խոստացել էր Ազնիվ խանումին, որ նախ կողջուներ հյուրերին, շնորհակալություն կհայտներ նվերի համար, իսկ հետո միայն կվերցներ ընծան։