– Պակասը գրականության մեջ չէ, ընթերցողի մեջ է. Ցանկությունը, կամքը, իրենց իրականության ընկալումը, որը գրականությունն ունի, իսկ իրենք՝ ոչ: Սա է խզման պատճառը: Իսկ, եթե տեխնիկական տեսանկյունից քննարկենք, ապա ո՞ր տարիքում են մարդիկ ավելի շատ կարդում: Դպրոցում: Նշանակում է՝ ժամանակակից հայ գրականությունը պետք է դպրոցական ծրագրեր մտնի: Դպրոցների ուսուցիչները պետք է վերապատրաստման դասընթացներ անցնեն, որպեսզի չմերժեն իրենց քիմքին անհարիր, իրենց իմացած, պատկերացրած գրականությունից տարբերվող գրականությունը: Մինչդեռ գրականության ուսուցիչների մեծ մասը կարծում է, որ գրականությունը գեղեցիկ, գրական հայերենով գրված տեքստն է: Իսկ գրական հայերենով և՛ կենաց, և՛ ճառ է գրվում: Բնականաբար՝ սուր, «ոչ գեղեցիկ», իրենց պատկերացրած՝ «գեղարվեստական շարադրությունների» չնմանվող հայերենը նրանց մոտ միանգամից վախ, անհանգստություն, դիսկոմֆորտ է առաջացնում, որովհետև, նրանց պատկերացմամբ, գրականությունը աշակերտներին պետք է գրական, գեղեցիկ հայերեն խոսել սովորեցնի, գրագետ շարադրություններ գրել և այլն: