Հայոց մեջ առաջին անգամ «պարոնը» գործածվել է Կիլիկյան Հայաստանում: Նշանակել է «իշխան, մեծավոր»: Առաջացել է ֆրանսերեն բարոն` «իշխանավոր», բառից, որը գալիս է գերմաներեն բարո` «ազատ մարդ» նշանակությունից: Արևմտահայերը հետագայում գրել են պարոն, որ կարդան բարոն: Մենք հիմա պարոն գրում, պարոն արտասանում ենք: Հարց է առաջանում՝ ինչո՞ւ, երբ մենք ունենք մի քանի հիանալի բառ: Դրանցից առաջինը «տիար» բառն է: