Ես մի խթանիչ, ավելի ճիշտ՝ խթանող ունեմ։ Արիկ Նազարյանն է։ Մշտապես պահանջում է, որ իրեն օպերատիվ ռեպորտաժներ տամ մեր անցկացրած գրեթե յուրաքանչյուր օրվա մասին։ Հետո նա դրանք հավաքում է համակարգիչով եւ ինքն էլ նյութերն ուղարկում ողջ աշխարհով մեկ։ Այդպիսով նա օբյեկտիվորեն խաթարում է գրքի վրա աշխատելու ընթացքը։ Բանն այն է, որ գիրքը գրում եմ հենց նավում, մշտապես Երեւան ուղարկելով արդեն պատրաստի, հերթական 30-40 էջը։ Դա սրբազան պարտականություն է։ Եւ մինչ «Հայոց Աշխարհ»-ում խելքի կբերեն գրքիս լրագրային տարբերակի հերթական գլուխները, «Կիլիկիան» հասցնում է մեծ հեռավորություններ հաղթահարել։ Այնպես որ, ընթերցողը մեր նավարկությանը հետեւում է հիմնականում օպերատիվ ռեպորտաժների միջոցով։ Պետք է խոստովանեմ, որ դրանցից շատերը գրեթե առանց փոփոխությունների, շատ օրգանապես ձուլվում են գրքի հենքին։ Այս պահին էլ այդպես է։ Գրքիս մեջ եմ տեղադրում այն ռեպորտաժը, որը կարող էր եւ չլինել, բայց կա մի հանգամանքի պատճառով։ Բանն այն է, որ «Կիլիկիա»-ից ուղարկվող ռեպորտաժներում մեր վերապրած բոլոր վտանգների մասին չէ, որ գրում եմ։ Սակայն այս անգամ այնպես ստացվեց, որ անձնակազմի անդամների տնեցիները կատարված դրամայի մասին տեղեկացան այլ աղբյուրից։ Բայց ավելի լավ է ընթերցողն այդ մասին իմանա վերը հիշատակված ռեպորտաժից, որը թերթերում եւ ինտերնետում լույս է տեսել «Կիլիկիա»-ին դարձյալ փրկեցին դույլերը» վերնագրով։