Օսմանեան կառավարութեան աչքի փուշը դարձած Արամին որքան ատեցին, նոյնքան պատկառանքով անոր նայեցան Վան եկած ու գացած թուրք թէ քուրդ իշխանաւոր բէկերն ու փաշաները: Այն աստիճան, որ նոյնինքն թշնամին Արամի մէջ տեսաւ իր մեծագոյն ախոյեանը եւ «Արամ Փաշա» անւանեց հայ յեղափոխական առաջնորդին: