Ի՞նչ անուն տալ մեր ժողովրդին աղքատության դուռը հասցնելու և արտագաղթի ճամփան բռնելու, երկրի կառավարումը դեպի միակուսակցական համակարգ տանելու, ամբողջ հարստությունը մի խումբ մարդկանց սեփականությունը դարձնելու, Ջավախքում տիրող վիճակի նկատմամբ անտարբեր կեցվածք ընդունելու, գիտության զարգացման և հայ գիտնականների դերն անտեսելու, կրթական համակարգը փորձադաշտ դարձնելու, օտարի ազդեցությունը մեծացնելու, Ամուլսարի շահագործման աշխատանքները չդադարեցնելու, հանքերը օտարների կողմից անխնա շահագործելու, երկիրը աղանդավորներով լցնելու, հայ ընտանիքին (որը մեր գոյության հիմքն է) սպառնացող ինչ-ինչ օրենքներ մեջտեղ բերելու և շատ ու շատ ուրիշ խնդիրներ ոտնահարող մեր իշխանությունների վարած քաղաքականությանը: Քառորդդարյա ՀՀ և Ղարաբաղի իշխանությունների վարած քաղաքականության արդյունքում մեծացել է «հայաստանցի» և «ղարաբաղցի» շեշտադրումը, մոռանալով այդ վերջածանցի խաղացած վնասակար դերը մեր պատմության մեջ: ՈՒզում եմ մեջբերել Ա. Ահարոնյանի՝ 1930 թ. Սորբոնի համալսարանում կարդացած դասախոսությունից. «Ազատությունը մեր հայրենիքի դուռը ծեծեց, բայց մենք հայ չէինք, այլ թուրքահայ, ռուսահայ, պարսկահայ, ամերիկահայ, նաև՝ ղարաբաղցի, վանեցի, մշեցի, երևանցի, կարինեցի և նրան՝ մեր փրկչին, չհասկացանք: Եվ ազատությունը մեր դռանը լացեց, մղկտաց ու հեռացավ»: