Հիմա Ձեզ այդքան հուզող համարձակության մասին: Հարցնում եք՝ «ի՞նչն էր խանգարում Ձեզ 1984-ին նիստերը վարող Լիգաչովին ասելու այն, որ չեք ասել: Հավանաբար հայրիկը խրատական իր խոսքերը (նկատի ունեք «վրացի կոմունիստը նախ վրացի է, հետո՝ կոմունիստ, իսկ հայ կոմունիստը սկզբում կոմունիստ է, հետո՝ հայ) դեռ չէր ասել: Գուցե և ասել էր: Բայց»: Նախ, ես այդ օրինակով ընդգծել եմ Ձեր գովերգած խորհրդային երկրի ամբողջատիրական համակարգի էությունը, որտեղ առանց քննարկելու և իրական քվեարկություն անցկացնելու ընտրություններում 99,9 %-ով հաղթում էր «կոմունիստների և անկուսակցականների բլոկը», քանզի ուրիշը չկար: Երկրորդ՝ համարձակությունը պետք է դրսևորվի տեղին և նպատակային: Ինչ վերաբերում է Ձեր «բայց»-ին, ներկայացնեմ…. Նույն 1984-ին ԽՍՀՄ կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի անդամների այց կազմակերպվեց Լենինի տուն-թանգարան: Լենինի աշխատասենյակում փակցված քարտեզներից մեկի վրա կարմիր գծերով ՀԽՍՀ-ից առանձնացված էին տարածքներ, որոնք պետք է մտնեին Վրաստանի և Ադրբեջանի կազմի մեջ: Դիմեցի գիդին, նշելով, որ այս կարմիր գծերը չէին կարող Լենինի կողմից գծված լինել, նախ այն պատճառով, որ 1920-ականների սկզբին այդ հարցը դեռ օրակարգում չկար, իսկ հետո արդեն՝ Լենինը գամված էր անկողնուն և ի վիճակի չէր ինչ-ինչ հարցեր առաջ քաշելու: «Այն արված է հետագայում»,- ասացի ես: Ներկայացնողը իմ առաջ քաշած հարցին որևէ բացատրություն չտվեց: