Յեղափոխութիւնը, որ պիտի արմատախիլ ընէր տասնամեայ քրէաօլիկարխիկ համակարգը, անխուսափելիօրէն պիտի հարուածէր նաեւ Դաշնակցութեան եւ յատկապէս անոր պատած դիսկուրսը: Գաղափարական առումով դժուար էր Դաշնակցութեան համար հաշտուիլ եւ առերեսուիլ այն կատարուած իրողութեան հետ, որ ժամանակակից Հայ իրականութեան պատմութեան ամէնէն բեկումնային պահերէն մէկուն հետ անիկա ուղղակի աղերս չունենար: Աւելին՝ անիկա ոչ միայն առնչակից չէր յեղափոխական գործընթացներուն հետ, այլ ստեղծուած բողոքի ալիքը կու գար հարուածելու անոր իսկ իշխանական յենարանը: Հետեւաբար ունեցանք մէկ այնպիսի կացութիւն, ուր Դաշնակցութիւնը կը կորսնցնէր իր քաղաքական սանձը եւ իր ազդեցիկ աւանդական դերը (որ Հայաստանի մէջ արդէն տարինէրէ ի վեր կը նուազէր) եւ պէտք էր շատ արագ յարմարիլ նորաստեղծ իրականութեան՝ քաղաքականապէս չմեկուսացուելու համար: