Ո՞վ եմ վերջապես... Հարցը փիլիսոփայական լուծում է գտնում հուշերի յուրօրինակ վերադարձի մեջ. կա գոյության եւ ստեղծումի տիեզերական մի խորհուրդ, որ կոչվում է կյանք, որ դրված է հողեղեն կերտվածքի կենսաբանական բջիջներում, ցեղի հարատեւության, բնության ապրումի հավերժական հոլովույթում, որ կարելի է թարգմանել միայն բանաստեղծությամբ։ Եվ այն, որ զգացմունքի արթնացման ռոմանտիկական հասակում հաճույք էր պատճառում իրերի ընթերցումը, այժմ արդեն իմաստ է ստանում բնության ու պատմության բնազանցական /մետաֆիզիկական/ ներհայեցության, եւ աշխարհն արդեն ոչ թե պատկեր է, այլ պատկերացում՝ «Ձինև սարերի մասին է եւ սարերից անմիջապես երկինք անցնող քայլերի...», «Քարըև ձեռքով ետ հրված պահերի մասին է եւ ծոցը մեղավորաբար չբացած հովիտների...», «Ծաղիկը և Անահիտի մասին է եւ Աստծո քայլերը հսկող մոր աչքերի...»։ Իսկ երբ պատկերը վերացարկվում է պատկերացումի, այլ էություններ են հայտնաբերում իրերը եւ երեւակայությունը ձեւաստեղծում է շարժման միստերիան.