Վարդանի մեկնելու նախօրեին Արուսյակը հնդկահավ մորթեց և ճաշկերույթ կազմակերպեց, որին հրավիրված էր նաև Քերիմը։ Նրանք երկու շիշ սպիտակ գինի խմեցին, որը պատրաստել էր հույն գինեգործը՝ ուսուցչի հարևանն ու ընկերը, սակայն ճաշը ամենևին էլ տոնական չէր։ Մթնոլորտը ծանր էր. իսկ ճաշկերույթի մասնակիցները լարված էին։ Յուրաքանչյուրը շատ բան ուներ ասելու, սակայն անհրաժեշտ խոսքերը չէին հնչում, քանի որ չափից ավելի ծանրաբեռնված էին զգացմունքներով։ Լռությունը պերճախոս էր, հայացքներն՝ է՛լ ավելի։ Երբ Քերիմը դռան մոտ գրկեց Վարդանին, նա պարզապես ասաց ուսուցչին.