Իսկ մինչ այդ նա թրծվել էր ձախողումների, տարակույսների, երջանկության, մարդկային ու արվեստային փորձությունների բովում, կտրել անցել անդրաշխարհիկ հորիզոնները, որոնք իմաստության, արդարության և երախտագիտության նոր էջ էին բացում: Ըստ էության իմաստությունը հենց երաշխիքի զգացումն է առ կենաց հրաշքը, առ զարմանքի ակնթարթը: Իմաստունները հասու չեն խորամանկության, ինչպես և խորամանկները՝ վեհանձնության: Երևանն ընդունեց նկարչին, և նա մտավ նրա աշխարհը, իբրև մեկը շատերից: Մեկը շատերից, որ իր դեմքն ուներ, մեկը շատերից, թեև քանի՞սն են այդ շատերը: Պարզվում է, որ շատերը քիչ են, քչերը սակավաթիվ են, իսկ վերջիններս ընդամենը միավորներ են…