Երբ մենք ելույթներ էինք ունենում, Կեւորկովը, նստած Բագիրովի ականջի տակ, թարգմանում էր մեր խոսքը։ Տեսնելով, որ երկու ժամից ավելի ժամանակ է անցել եւ «ղեկավարները» նստել են նախագահությունում ու միտք չունեն դուրս գալու՝ նստաշրջանը տապալելու նպատակով, նորից խոսք խնդրեցի։ Տեսնեիք, Սերո Նիկոլայի, թե այդ Բագիրով կոչվածը ինչպիսի քծնանքով ու արեւելյան շողոքորթությամբ էր այդ պահին վերաբերվում մեզ հետ... Բարձրանալով տեղից, ասացի, որ պիտի խոսեմ միայն հայերեն... Բագիրովը տեղն ու տեղը «հովանավորում» է, ասելով՝ խնդրեմ, խնդրեմ, մեծ սիրով կլսենք... Եվ այնպիսի տոնով էր ասում, կարծես «դեմոկրատիայի» ամբողջ ուժը ցանկանում էր տեղավորել իր այդ մի հատիկ «խնդրեմ» բառի մեջ։ Դա դահլիճում հումորիկ ժպիտ առաջացրեց։ Եվ ով-ով՝ արցախցիներս գիտենք, թե որքան անթույլատրելի էր մինչ այդ Բաքվից եկած որեւէ ներկայացուցչի ներկայությամբ հայերեն շշնջալն անգամ։