Հ[այ] Բ[արեգործական] Ը[նդհանուր] Միութեան հիմնադիրներն են Եգիպտահայ երկու ծանօթ փաշաներ եւ ասոնց արբանեակ մէկ քանի պէյեր, եւ այս վերջիններուն խոհանոցէն կերակրուող կարգ մը մակաբոյծ «ազգային գործիչ»ներ։ Ուրեմն, Հ[այ] Բ[արեգործական] Ը[նդհանուր] Միութեան հիմնադիրները, ըլլալով ներհակ ու հակամարտ շահերու հետապնդող, ինչպէ՞ս եկան քով քովի. շատ պարզ է ատիկա. հայ յեղափոխական ոյժին դէմ կռուելու եւ Սուլթան Համիտի իշխանութիւնը յաւէրժացնելու համար էր որ եկան քով քովի։ Առաջին դասակարգը, այսինքն պէյերն ու փաշաները՝ սահմռկած այն ստիպողական կոչէն զոր հայ յեղափոխութիւնը կ՚ուղղէր իրենց, փութաց ձեւով մը կազմակերպուիլ եւ «ազգային բարեգործ»ի համբաւ շահիլ, որպէսզի այը համբաւին բարոյական ոյժին ապաւինած՝ կարենար արհամարհել հայ յեղափոխութեան ամեհի ճիգերն ու կոչերը։ Բայց անոնք դեռ ունէին երկրորդ նկատում մըն ալ, աւելի անձնական, աւելի շահախնդրական։ Ազգային հաստատութիւնները եւ կալուածները անխղճօրէն շահագործող, եւ զանոնք իրենց սակարանական խաղերուն գործիք ընող եգիպտահայ հարուստները, — որոնց տարեկան նուիրատուութիւնն իրենց շահագորումներուն տոկոսն իսկ չէ դեռ — Բարեգործական Միութեան անդամակցելով պիտի կարենային ըսել. «տեսէ՛ք. մենք անոր մէջն ենք, անոր կուտանք կոր արդէն. մենք անոր միայն կը վստահինք. ամէն ոք անոր պէտք է դիմէ»։