— Որդի, — սկսեց	այրին, ծանր	հառաչելով, — բավական	է, ինչքան	խայտառակեցիր	քեզ, ծնողներիդ	ու	ամբողջ	մեր գերդաստանը: Դու	խելոք	տղա	ես, մանկությունից	եղել	ես	մտածող	ու	աչքաբաց: Հայրդ	գիտեր	այդ	և	դրա	համար	քեզ հանձնեց	իր	գործերը: Չե՞ս	մտածում, որ	արարմունքդ	դեմ	է	մեր	հայրերի	ու	պապերի	ավանդություններին	և	մեր	եկեղեցու սուրբ	օրենքներին: Տասնուհինգ	օր	առաջ	հայրդ	նստած	էր	ահա	այդտեղ, քո	նստած	բազկաթոռի	վրա: Խեղճ	մարդ, երբեք այնպես	մտահոգ	ու	տխուր	չէր	եղել: «Ոսկեհա՛տ, ասաց	նա, երազ	եմ	տեսել, շուտով	մեռնելու	եմ, ի՞նչ	անեմ	Սմբատի վերաբերմամբ, չեմ	ուզում	մեռնել	անհաշտ»: Նա	սկսեց	լաց	լինել, հեկեկալ	երեխայի	պես, հետո	ձեռքը	դնելով	ուսիս	վրա, երդվեցրեց	ինձ	ծնողներիս	գերեզմանով, մեր	զավակների	ու	եղբորս	սիրով, որ	ոտներդ	ընկնելով, աղաչեմ, պաղատեմ	քեզ խելքի	գալ: Նա	իր	կտակի	մեջ	քիչ	է	գրել, բայց	շատ	է	ասել: Գիշեր-ցերեկ	նրա	ուշքն	ու	միտքը	դու	էիր	միայն, դու, ո՛րդի: