Վայրկյանը	տագնապալի	էր: Արդեն	Գրիշան	կարծում	էր, թե	հակառակորդը	պիտի	հարձակվի	իր	վրա: Նա	պատրաստվեց պաշտպանվելու: Բայց	Միքայելը	ցնցվեց, նորից	ուշքի	եկավ, մի՞թե	չէր	երդվել	զսպել	իրեն: Նորից	պայծառ	կերպարանքը նկարվեց	նրա	աչքերի	առջև: Եվ	այդ	վայրկյանին	նրա	սրտում	զարթնեց	կյանքի	մի	այնպիսի	սեր, որ	երբեք	չէր	զգացել: Նրա	ձեռները	թուլացան: Գլուխը	թեքվելով	կրծքին` արտասանեց.