«Մարդիկ արդեն հին իներցիայով ասում են` դե աշխատանք լինի՝ աշխատենք, հետո հարց ու փորձ ենք անում, ու պարզվում է, որ այդ նույն գյուղից, որտեղ կառավարությունից աշխատանք էին պահանջում, 50 մետր հեռավորության վրա գտնվող ձեռնարկությունում թափուր աշխատատեղ կա, բայց սեփականատերը տարիներ շարունակ չի կարողանում աշխատող գտնել: Ինչու՞, որովհետև մարդիկ չեն ցանկանում աշխատել նպաստից չզրկվելու համար», – ասել է Փաշինյանը: Փաշինյանի ասածում ճշմարտության մեծ բաժին կա, բայց միայն՝ հաշվի առնելով Հայաստանի տնտեսության բնույթը, որը կառուցվել է վերջին տարիներին ընթացքում: Այն կառուցված է պարզ սկզբունքի վրա՝ ոչ մի լումա չներդնել աշխատատեղերի ստեղծման վրա՝ խթանելով աշխատանքային միգրացիան եւ «անվճար» տրանսֆերտների հոսքը: Երկար տարիներ պետական գործիքների միջոցով (հարկային տեռոր, օլիգարխների սեփականության ու եկամուտների իրավական պաշտպանություն, հողօգտագործողների ճնշում) «հաջողվել է» հասնել նրան, որ բնակչության մեծ մասին զրկել են սեփականությունից: Դա վերաբերում է ինչպես հողին, որը շահավետ չէ մշակել ու բերք ստանալ, այնպես էլ փոքր ու միջին բիզնեսին, որին խոշոր ընկերություններն աստիճանաբար կլանել են: Հայաստանում մնացել է գյուղական եւ քաղաքային լյումպենը, որը կամ չնչին աշխատավարձով պիտի աշխատի լատիֆունդիստների ու մոնոպոլիստների համար, կամ էլ մեկնի Ռուսասան: Շատերը երկրորդ ճանապարհն են ընտրել, որովհետեւ Հայաստանում ստացած աշխատավարձով հնարավոր չէ ընտանիք պահել: Իրավիճակը փոխելու համար պետք է արմատականորեն փոխել սոցիալ-տնտեսական քաղաքականության նկատմամբ վերաբերմունքը: Կառավարությունը պետք է սովորի փող ներդնել երկարաժամկետ նախագծերում, Սերժ Սարգսյանի կառավարության պես չվախենա ներդրումներից: Հայաստանում նրա կառավարման 10 տարիներին յուրահատուկ վիճակ է ստեղծվել՝ արտասահմանում աշխատած փողը հոսում էր երկիր, եւ պետությունը գումար չէր ծախսում մարդկանց պահելու վրա: Ավելին, պետությունը ներդրում չէր անում Հայաստանում, որ փաստորեն խթանի արտագաղթը: Հիմա էլ ներդրումների մասին չի խոսվում, մարդկանց նախատում են, որ չեն ցանկանում ժամանակը ծախսել գրեթե անվճար աշխատանքի վրա: Կամ Նիկոլ Փաշինյանին ճիշտ չեն տեղեկացնում, կամ էլ նա փորձում է ինչ-որ բան թաքցնել, օրինակ, աշխատանքային միգրանտների հայրենադարձման ծրագրի բացակայությունը: Ամերիկան 1929 թվականի մեծ դեպրեսիան հաղթահարել է ճանապարհաշինական խոշոր ծրագրի շնորհիվ, որը ներդրումներ է ներգրավել եւ աշխատատեղեր ստեղծել: Գերմանիան նույնպես մինչեւ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը ներդրումներ է արել ճանապարհաշինության մեջ: Որքան էլ Նիկոլ Փաշինյանը փորձի ամոթանք տալ չաշխատողներին, քանի դեռ իրական փողեր չներդրվեն աշխատատեղերի ստեղծման մեջ, մարդիկ չեն աշխատելու: Իսկ եթե նպաստները կտրեն, նրանք կհեռանան արդեն ոչ թե փող աշխատելու, այլ մշտական: Ռուսաստանն էլ հեշտ անձնագիր է խոստանում բոլոր «հայրենակիցներին»: