Հովսեփ Օրբելի. Առաջին տպավորությունը, որ ունեցա նրան տեսնելով, պատկառանքի զգացողությունն էր: Գեղեցիկ արտաքին ուներ, պահվածքը նույնպես գեղեցիկ էր: Զարմանալի մի պարզություն ուներ, որի շնորհիվ ծանոթության հենց առաջին րոպեներից ազատ ու անկաշկանդ էիր զգում քեզ: Շշմելու աստիճան զարմանք ապրեցի, երբ առաջին անգամ նրա տանը հյուրընկալությունից հետո, հրաժեշտի պահին բռնեց վերարկուս, որ հագնեմ: Ես՝ երեկվա դպրոցականս գլուխս կորցրած կարողացա միայն բացականչել. «Ի՞նչ եք անում»: Նա մեղմ ժպիտով պատասխանեց. «Սա ամեն մի տանտիրոջ պարտականության մեջ է մտնում»: Միշտ այդպես, իր օրինակով սովորեցնում էր… Ես նրա մոտ հաճախ էի գնում: Երբեմն նրան չխանգարելու համար նստում էի առանձնասենյակի մի անկյունում և նկարում: Այդպես ծնվեցին նրան պատկերող ճեպանկարների շարքը, որին հաջորդեց մեկուկես մետր չափով նրա դիմաքանդակը, որը կերտեցի մեր ինստիտուտի արվեստանոցում: Իսկ 1957-ին, երբ առաջարկություն ստացա մասնակցելու Մոսկվայում անցկացվելիք հայկական մշակույթի տասնօրյակին, ես ներկայացրի նոր, փայտից ստեղծված «Հովսեփ Օրբելի» աշխատանքը, որը հիմա գտնվում է Ծաղկաձորի թանգարանում: Տարիներ անց ձեռնամուխ եղա նրա մահարձանի ստեղծմանը: Առհասարակ, միշտ այն կարծիքն եմ ունեցել, որ հայ մշակությի և պատմության խոշորագույն ներկայացուցիչները պետք է Օրբելու պես փառահեղ և իմաստուն եղած լինեն: Եւ գործը սկսելիս բնավ ձգտում չունեի նատուրալիստական նմանություն պահպանել: Ես ուզում էի ստեղծել համահավաք մի կերպար: Սա չի նշանակում, որ ես լիովին հեռացել եմ նրա կերպարից: Չէ, իհարկե: Ընտրված նյութը գրանիտ էր, որ ինքին հեշտ լուծումներ չի ընդունում և մղում է փիլիսոփայական խոր ընդհանրացումներով իրականացնել մտահղացումդ: Այդպես՝ քանդակային արվեստի պլաստիկ միջոցները օգտագործելով իմ կարողությունների սահմաններում, փորձեցի ստեղծել Մեծ մարդու և Իսկական մտավորականի կերպարը: