Մտածելով	այսպես, Միքայելն	ընկերների	հետ	անցավ	սեղանատուն: Քնահարբ	Մոսիկոն «սպասվող	ճակատամարտի համար» իրեն	ուզում	էր	ամրացնել	մի	քանի	բաժակ	կոնյակով: Պապաշան	հոգնած	էր, ախորժակ	չուներ	քեֆ	անելու: Քյազիմ-բեգն	ասում	էր, թե	նա	ուզում	է	փախչել «նոր	որսի	մոտ»: Մելքոնը	դարձյալ	գանգատվում	էր	կնոջ	դեմ: Ախ, ի՜նչ երկնային	պատիժ	դարձավ	այդ	կինը	նրա	գլխին: Երևակայեցե՛ք, կնոջ	ծնողները	փեսային	են	մեղավոր	համարում	իրենց աղջկա	հիվանդության	համար: