Ստացանք անհրաժեշտ բոլոր պահանջագրերը դեպուտատներից արտահերթ նստաշրջան հրավիրելու մասին։ Կարծես թե ամեն ինչ ճիշտ էր գնում։ Բայց, ահա, մարզսովետի գործկոմի նախագահ Օսիպովը ասում էր այն, ինչ կարգադրում էր Կեւորկովը։ Մի քանի անգամ, մի խումբ բանվոր դեպուտատների հետ, մտանք Օսիպովի մոտ, բացատրեցինք, հասկացրինք, բայց էլի... չհասկացավ։ Մեզ անընդհատ խաբում էր, մինչեւ ե՞րբ։ Որոշեցինք առանց իրեն նստաշրջան անցկացնել։ Պատասխանատու գործ ենք ձեռնարկել, ինքներս էլ պիտի տեղ հասցնենք... Եվ ահա գալիս է փետրվարի 20-ը։ «Խորհրդային Ղարաբաղի» խմբագրության՝ Գ. Գաբրիելյանի սենյակում նստած, կազմում էինք այն դեպուտատների ցուցակը, որոնք հասցնում էին ինչ-որ ձեւով ընկնել մարզկենտրոն։ Պետք էր քվորում ապահովել։ Ճանապարհները փակ էին։ Դեպուտատներից շատերը մոտակա գյուղերից գալիս էին ոտքով, ձիով։ Ծմակներով։ Ինչպես որ ստացվում էր։