Մենք դեռեւս միայն մեկ հանգամանք կարող ենք արձանագրել. Հայաստանի Հանրապետությունը շարունակում է իր կամքին հակառակ պատկանել բոլոր նրանց, ումից առարկայորեն կախված է պետության գոյությունը եւ որոնց կյանքի վրա ակամա իր ազդեցությունն ունի հայկական պետությունը: Մինչ օրս քչերն են մտորում հետեւյալ հարցերի շուրջ. ո՞ւմ է պատկանում Հայաստանի Հանրապետությունը, եւ ի՞նչ իրավունքներ ու պատասխանատվություն ունի ինքը՝ Հայաստանի Հանրապետությունը: Յուրաքանչյուրն ունի իր տեսլականը, որը ձեւավորվել է ոչ թե այսօրվա իրողություններով, այլ պատմությամբ: Իրերի այսպիսի դրությունը խիստ դժվարեցնում է երկրի վիճակը, սակայն սա առարկայական իրականություն է, որը չի կարող անտեսվել: Ընդհակառակն՝ այս հանգամանքի գիտակցումը կարող է նպաստել ոչ միայն Հայաստանի Հանրապետության քաղաքական եւ իրավական մոդելի բարելավմանը, այլեւ ազգային անվտանգության կուռ համակարգի ձեւավորմանը, որն ի զորու է չեզոքացնել պետությանը սպառնացող ցանկացած վտանգ: Համակարգ, որը կկարողանա պաշտպանել պետությունը ցանկացած արտաքին էքսպանսիայից: Բացի դրանից, հնարավոր կլինի մշակել երկրի ներսում պետական իշխանության զավթման ոտնձգությունները սահմանափակող համակարգ: