«Լավ սերմը պիտի լինի պարարտ հողում: Մենք չենք կարողանում պարարտ հող ստեղծել: Մենք տալիս ենք ամենաընտիր սերմացուն, բայց հետո ինքներս մոլախոտի պես խեղդում ենք»: Երկու տարի առաջ «Երևակին» տված հարցազրույցի ժամանակ Վարդան Պետրոսյանը չէր էլ կարող մտածել, որ փոխաբերական իմաստով արված համեմատությունը ուղիղ իմաստով սեփական ճակատագիրն էր դառնալու: Իսկ ինչո՞ւ միայն սեփական: Դա հենց մեր ճակատագիրն է՝ անընդհատ վերածվել դատարկ ու անպտուղ հողի, ուր միայն մոլախոտեր են աճում: