Չդիմանալով գայթակղությանը, նա մի անգամ էլ հայացք գցեց թեքության վրա, հոսանքով իջավ ցած ու լցրեց թասը։ Ոսկե հատիկները գնալով պակասում էին։ «Չորս, երեք, երկու, երկու, մեկ», — աշխատում էր տպավորել թվերը հիշողության մեջ, քանի դեռ առվակով ցած էր իջնում։ Երբ իր չարչարանքից հետո լոկ մի ոսկե հատիկ մնաց, նա ընդհատեց լվացումը, խարույկ պատրաստեց, թասը պահեց բոցի վրա, մինչև որ այն կապտասև գույն ստացավ։ Թասը քննադատորեն շուռումուռ տալուց հետո, մարդը գլխով հավանություն տվեց. այդ մուգ ֆոնի վրա ոչ մի, նույնիսկ ամենափոքրիկ ոսկե փայլք նրա աչքից չէր վրիպի։