Հիրիկն իրենցն է՝ այդ իր փթթուն գեղեցկությամբ, բնածին նազանքով, կնոջն անհարիր խելքով, հասուն մտածողությամբ: Չի կարող պատահել, թյուրիմացություն է, շփոթ, բնությունն այդպիսի խաղեր չի անում, եթե ինքն աղջիկ ունենար՝ ճիշտ ու ճիշտ նրա նման կլիներ: Հիրիկն ինքն է՝ այս ժամանակվա մեջ, ուր մարմին չունեցող ամոթխած իղձերը վայրէջք են կատարում իրական հողին ու խոսում իրենց մասին: Ինքն անհարկի գաղտնամիտ է եղել, անհարկի հպարտ, Հիրիկը ժամանակի անսխալ ծնունդն է՝ թե խելքով, թե համարձակությամբ: