Ի՛նչ	խեղճ, ողորմելի	մերն	էր	անում, աստված	հեռու	տանի, քար	չէ՛ր	մնացել, որ	զլխին	չի	խփի. հող	չէ՛ր	մնացել, որ	վրեն	չածի: Ձագը	կորած	հավի	պես	մեկ	դես	էր	վազում, մեկ՝ դեն, մեկ	գլխին տալիս, մեկ՝ ոտին: է՛նքան	էր	ծնկներին, գլխին	խփել	հարայ	տվել, լաց	էլել	մազերը	պռճոկել, երեսը	չանգռել, կտրատել, որ	էլ	ո՛չ	աչքումը	լիս	կար, ոչ	ջանումը` թաղաթ, ո՛չ	բերնումը՝ լեզու: էնպես, հենց	ձենը	փորն	ընկած, շունչը	կտրված՝ ոտին-գլխին	էր	անում, ինքն	իրան	ջարդում, գլուխը	քարեքար	տալիս, յա	սուրութմիշ	ըլելով, գետինը	լիզելով` ֆառաշների	ոտներն	ընկնում	յա ձեռըները	բռնում, որ	թուրը	խլի, իր	սիրտը	խրի, յա	թե	չէ, սրանք	էլ	որ	դոշին	չէին	խփում	յա քացով	տալիս, դեն	քցում, ընկնում	էր	ջուխտ	ձեռով	աղջկա	վրա	յա	ճտովը	ու	էլ, թեկուզ	քացով էին	խփում	գլխին, թեկուզ	դմբզով (մուշտով), թեկուզ	ղամշով	յա	թվանքի	դուռթմով, էլ	պոկ	չէր գալիս, էլ	չէ՛ր	իմանում: Ուզում	էր, որ	փորը	ճղի	ու	իր	հոգու	սիրելին	էլ	ետ	ներս	տանի: