Անդոնը նայում էր մանկության կրկնվող հեքիաթին, գյուղի անմարդաբնակ ու կիսաքանդ տներին («Այստեղով անցել են թուրքերը») ու չէր հասկանում, թե ինչպես կարող է պատահել այն, ինչ պատահել է։ Եւ առավոտի գեղեցկությունը, թվում էր, վշտերի մեջ խորովվող նահապետին անուղղակիորեն ծաղրում է։ Հանկարծ կողքին հայտնվում է փոքր տղան՝ Մուրադը։ Գերիների փոխանակման օրն էր։