«Դեմոկրատիա» բառը ժամանակին ժողովրդավարություն թարգմանելով, կարելի է ասել՝ մեծ սխալ են թույլ տվել, որովհետեւ ժողովուրդը երկրի ամբողջ բնակչությունն է, իսկ, օրինակ, Հին Հունաստանում դեմոսն ամբողջ բնակչությունը չէր, ստրուկներն ու մյուս անազատները դեմոսի մեջ չէին մտնում, ու, հետեւաբար, նրանք պետության գործերին խառնվելու, ընտրելու եւ ընտրվելու իրավունք չունեին: Հիմա մեր հասարակության մեջ ազատ մարդիկ չկան, մեր բնակչությունն իրականում ոչ թե քաղաքացիներից է բաղկացած, այլ հպատակներից։ Իհարկե՝ մեր մեջ կան մարդիկ, որոնք ազատ մարդու, այսինքն՝ քաղաքացու հոգեկերտվածք ունեն, ու չնայած մեր Սահմանադրության մեջ գրված է, որ մենք քաղաքացիներ ենք եւ մենք ենք իշխանության կրողը մեր երկրում, սակայն մեր այդ իրավունքն արգելափակված է։ Այսինքն՝ նույնիսկ հոգեկերտվածքով իսկապես ազատ մարդիկ եւս զրկված են իրենց քաղաքացիական իրավունքներից ու ազատություններից, եւ դրա հիմնական պատճառն այն է, որ մեր ազգակիցներն ու համերկրացիները, այսինքն՝ Հայաստանի բնակչության գերակշիռ մասը, այսօրվա դրությամբ քաղաքացիական գիտակցությունից զուրկ հպատակների ու տարաբնույթ խառնամբոխի հավաքականություն է: Եթե, օրինակ, Հին Հունաստանում, ինչ-որ դեմոկրատական քաղաք-պետությունում հանցագործ տարրերը զավթեին իշխանությունը եւ դեմոկրատական կարգերն արգելեին, ապա դժվար թե ստրուկներն ու ամեն տիպի իդիոտներից (իդեաներից զուրկ, ապաքաղաքական մարդիկ) կազմված օխլոս-խուժանը վրդովվեին դրանից: Ընդհակառակը, իրավազուրկ հոգեխեղված մարդիկ ազատություն չեն սիրում, նրանց հոգեհարազատ է բռնատիրությունը: