Հայ միջնադարյան ժողովրդական մշակույթի խնդիրները, ըստ գիտնականի, գալիս են դարերի խորքից՝ նախաքրիստոնեական ժամանակներից, և նույնքան արդիական են նաև մեր օրերում․ - «Այս ամենի հետքերը կարելի է նշմարել նաև 20-րդ դարի խորհրդային և արդի իրականության մեջ: Իզուր չէ, որ 20-րդ դարի երկրորդ կեսի ականավոր արձակագիր Հրանտ Մաթևոսյանը ընդհանրություն է տեսել իր հայրենի Ահնիձորի և Քսենոֆոնի ժամանակի հայկական գյուղերի միջև: Եթե հայկական իրականությունը նկարագրող մի ավելի հին հեղինակ ունենայինք, նա կտար նաև նրա անունը, որովհետև առնվազն մեր թվարկությունից առաջ երկրորդ հազարամյակի կացութաևի հետքերը դեռ պահպանվում են ժողովրդական մշակույթի ծալքաշերտերում: Նույն կերպ կարելի է ասել հայոց լեզվի մասին, որ այսօրվա վիճակով այն շատ չի հեռացել գրաբարից, իսկ վերջինս էլ՝ Քսենոֆոնի ժամանակի հայերենից»: