Մութը	գետինն	աոավ: Մատդ	որ	կոխեիր	մարդի	աչք, չէ՛ր	տեսնիլ: Ամպերը	սարերիցը	գլխները բարձրացրին, ոտները	կտրեցին, չանկ	ու	դուման	սար	ու	ձոր	բռնեց: Հենց	գիտես՝ հազար	վիշապ բերանները	բաց	արած, գալիս	են, որ	սար	ու	ձոր	կուլ	տան: Կայծակը	էստեղ-էնտեղ	որ չախմախին	չտվեց, սարըցիք	իմացան, թե	ի՞նչ	խաբար	ա. տավար, ոչխար	աղալի	մեջն	արին, թվանքներն	առան, շները	բաց	թողին, չունքի	լավ	գիտեին, որ	գողի, հարամու, ջանավարի	ղզղուն վախտը	հենց	էս	ա: Ամպերը	որ	թոփ	ու	թոփխանեն	չսարքեցին, ո՛վ	ոտ	ուներ, փախավ, ո՛վ	աչք ուներ, փակեց, օղլուշաղը	ալաչուխի	տակն	արեց, ճրագ, կրակ	հանգցրեց, որ	աչքը	մի	քիչ	էլա բան	տեսնի, ու	հենց	ոտի	վրա՝ ամենը	մի	կտոր	հաց	առան, էն	էլ	գոտիկը	դրին, չկերան, որ տեսնին, թե	վերջըները	ի՞նչ	կըլի, ի՞նչպես	կլուսանա: Մեկ	բարակ	կարկուտ, անձրևի	հետ	խառը, Էկավ, վրըներովն	անց	կացավ: Երկինք, գետինք	սկսեց	կրակվիլ: Կայծակը	որ	չէր	ղամշում սարերի	գլխին, ուզում	էին, թե	հազար	գազ	խոր	գնան: Ամպը	որ	չէր	թոփի	բերանը	բաց	անում, գետինն	ուզում	էր	հազար	կտոր	ըլի	ու	հոգին	տա: Ճրագ	չկար, որ	մարդ	տեսնի, ձեն	մարդի անկաջ	չէր	հասնում: