Նախորդ դարի 70-ական թվականներին, երբ Եվրոպայում, ԱՄՆ-ում և Կանադայում սկսվեց Հայաստանի ազատագրության գաղտնի բանակի՝ ԱՍԱԼԱ-ի ահաբեկչական գործունեությունը, և Արևմուտքում ահաբեկիչների դեմ կայացած դատաքննությունների ընթացքում հանկարծակի ի հայտ եկավ մոռացված Հայոց Ցեղասպանության փաստը, թուրքական քարոզչամեքենան փութով սկսեց հակափաստարկներ թխել։ Դրանցից մեկն էլ այն էր, որ Հայաստանը միշտ էլ իբր ագրեսիվ նպատակներ է ունեցել Թուրքիայի նկատմամբ։ Տենդագին շտապողականությունն էր պատճառը, որ թուրքերի հակափաստարկների հեղեղում երբեմն մեզ համար կարևորություն ներկայացնող փաստեր էին սպրդում։ Նման նյութերի շարքում առանձնակի կարևորություն ուներ, օրինակ, այն, որ 1925 թվականին Ռուսաստանի Դաշնության դեսպանը Բարձր Դռանը պաշտոնական նոտա է ներկայացրել՝ պահանջելով չեղյալ համարել 1921 թվականի ռուս-թուրքական համաձայնագիրը և ըստ թուրքական աղբյուրի՝ հայտարարել. «Մենք չենք կարող 25 տարի սպասել։ Այդ պայմանագիրը կնքվել է, որովհետև մենք թույլ էինք, իսկ հիմա մենք ուժեղ ենք և պահանջում ենք վերականգնել Հայաստանի սահմանները»։ Դրան անմիջապես արձագանքել է Թուրքիայի այդ ժամանակվա ամենահայտնի քաղաքական գործիչներից մեկը՝ Իսմեթ Ինենյուն՝ նշելով. «Նոր երկիրն անհրաժեշտաբար պետք է պաշտպանի իր միջազգային պարտավորությունները, իսկ 25 տարի հետո Թուրքիան, իհարկե, կվերադարձնի այդ տարածքները»։