Հայտնագործություններն, իմ կարծիքով, հարկադրական բաներ են, եւ ոչ՝ հեղափոխական։ Եվ չի կարելի հայտնագործության օգնությամբ ազդել մարդկության ճակատագրի վրա։ Հայտնագործությունն առաջ է գալիս որպես հասունացած անհրաժեշտություն եւ շատ նախապատրաստված է լինում, թեեւ հանկարծակի հանդես եկածի տպավորություն է թողնում եւ պատկանում է ինչ-որ գյուտարարի կամ հանճարի, կամ էլ հետո է վերագրվում նրանց։ Սակայն տեսակն ինքը գաղափարները կրումէ իր ներսում։ Ես, այնուամենայնիվ, պատմաբան կամ փիլիսոփա չեմ, բայց ինձ, որպես գեղարվեստի ոլորտի ներկայացուցչի, ակնհայտ է, որ գեղանկարչությունը ծնվել ու զարգացել է որպես աշխարհը պատճենելու փորձ։ Ապա նրա ներսում սկսել է կատարելագործվել տեխնիկան, ի հայտ են եկել տեխնիկայի ոլորտի հայտնագործություննե րը։ Ասենք, Վան Էյկը հայտնագործեց յուղաներկ նկարչությունը։ Դրանից հետո սկսվել է այլ դարաշրջան։ Իսկ երբ շրջակա աշխարհն առանց զարգացման պատճենելու փորձը նկարիչների մեծ մասին մտցրեց ակադեմիական փակուղի, ապա դա ժամանակով համընկավ լուսանկարչական սարքի հայտնագործման հետ, որը չեղարկեց պատճենումի անհրաժեշտությունը, ազատեց գեղանկարչին այդ անհրաժեշտությունից, եւ այդ ժամանակ գեղանկարչությունն ինքնաբերաբար հետ շրջվեց դեպի աղքատ հարբեցողներն ու խենթերը՝ պայմանականորեն՝ դեպի իմպրեսիոնիզմ։ Առաջ չի գնում, վերադառնում է, ինչպես ոմանք են ասում՝ ի շրջանս յուր։ Այդպես էլ կինոն նախապատրաստվել էր վեպի զարգացմամբ, համենայն դեպս՝ Արեւմուտքում, 19-րդ դարում, ընդհուպ մինչեւ սերիական վեպը՝ սերիալները։