Հանկարծ	նա	աչքունքը	սեղմեց, տեսողությունը	լարեց` երեսը	մոտեցնելով	լուսամուտի	ապակուն: Տիկին	Մարթան, գլխին մի	խայտաբղետ	մեծ	գլխարկ, որի	մի	զույգ	բարձր	փետուրները	դողում	էին, ինչպես	դրագունի «սուլթան», ուրախ-ուրախ խոսելով, անցնում	էր	մի	գեղեցկադեմ	երիտասարդի	հետ: Անծանոթն	ինչ	որ	ասում	էր, տիկինը	ծիծաղում	էր, աչքերը կոկետաբար	ճպճպելով: