Ընկի՛ր	գերեզմանի	վրա, Ա՛ղասի	ջան. էս	գերեզմանը	քո	արնի	գինն	ա, քո	աչքի	լիսն	ա	էստեղ թաղած, երեսդ	հողին	տո՛ւր, որ	բալքի	հողն	էլ	նրա	մուրազը	տա, բալքի	հողիցն	էլա	գալդ	իմանա ու	գերեզմանումն	էլա	դինջանա: Ա՜խ, ի՞նչ	կըլեր, որ	էնքան	ցավը	քաշեց, մեկ	օր	մեկ	ձենն	էլա իմանայի, մեկ	օր	մեկ	խոսք	էլա	ասեր, որ	սրտումս	դարդ	չմնար, ինձ	էսպես	չէրեր, չխորովեր: Ա՛խ էլ	որ	քաշում	էր, էն	կրակված	շունչն	էր	երեսիս	դիպչում, լաց	էլ	որ	ըլում	էր, էն	գետանման արտասունքն	էի	միայն	տեսնում, մեկ	աչքն	էլա	չէր	բանում	կամ	գլուխը	բարձրացնում, որ	բալքի երեսն	երեսիս	առներ, աչքը՝ աչքիս, որ	մեկ	սիրտս	հովանար, մեկ	լացը	դինջանար, աչքս	իրան տայի, որ	ինչ	արտասունք	ուներ, ինձ	բաշխեր, գետնին	վեր	չածեր, սիրտս	իրան	հանեի, բաշխեի, որ	բոլոր	ցավն	ինձ	տար, ես	էլ	անկորուստ	էսօր	քեզ	ամանաթ	տայի, որ	քանի	տեսնիս, իմանաս, թե	քո	խեղճ, անճար	Նազլուդ	քո	սիրովն	մե՜ռավ, քո	կարոտովն	գետինը	մտավ, որ	քանի	նրա անունը	տաս, հրեշտակ	էլ	որ	ըլի, էլ	թամահ	չանես, էլ	է՛ն	բարձի	վրա	ուրիշ	գլուխ	չդնես, որի	վրա որ	քո	հարազատ	Նազլուդ	հոգին	տվեց, որ	է՛դ	դոշդ	էլ	ուրիշի	դեմ	չանես, որ	նազլվի	ջանը	հանեց, է՛դ	լեզուդ	ուրիշի	ջան	չասի, որ	Նազլվին	կրակ	դառավ, էրեց: