«Մահացել չէ, է՜,— ծերունին վիրավորված նայում է հարսին, ապա` ինձ,— Հաճարկուտի ճղոպրի ծառը տեսել ես… Սաքին էդ ճղոպրին է։— Խռոված երեխայի պես շուռ է գալիս, դեմքն անում պատի կողմ և` փակում խոսքը,— ճղոպրին ու տափը նա պահեց, Սաքին պահեց, դարբին էր, բայց հրացան էր պատրաստում։ Անտեր աշխարհ էր, խլող-խլողի էր։ Թե Սաքին չէր եղել, ճղոպրուտն էլ ձեռքներիցս կառնեին, ոնց որ է է՜ն տափը խլեցին»։