Ինստիտուտում սովորելիս, ինչպես և աշխատելու հետագա ողջ ընթացքում ես մեծ մասամբ զբաղվել եմ ինքնադաստիարակությամբ: Եվ ինչպե՞ս էի ինքնադաստիարակվում/ հետևում էի ինքս ինձ ու իմ արածին, լավ իմանալով, որ անձնական օրինակը ավելի մեծ ազդեցություն կարող է ունենալ: Թե չէ սովորաբար ինստիտուտում ուսանողներին մի բան ես քարոզում, իհարկե համոզված, որ դու ճիշտ ես, հետո նույն ուսանողը գալիս է թատրոն, որտեղ պիտի աշխատենք միասին, և տեսնում է, որ քո ասածն ու արածը հակասության մեջ են: Պարզ է, որ դերասան դարձող նախկին ուսանողդ էլ չի հարգի քեզ` էս ի˜նչ մարդ է, կասի, մեզ մի բան է սովորեցնում, ինքն այլ կերպ է աշխատում: Կարծում եմ, որ արվեստում շատ կարևոր է ազնիվ իդեալներ ունեցող մարդը, ինչ-որ մի բանի սկզբունքայնորեն ծառայելու նրա հաստատակամությունը: