Երեխան զենքից չէր վախեցել։ Նա սովոր էր զենքի։ Կիրակի օրերը Վարդանը նրան հաճախ տանում էր սարերը զենքին վարժելու և կրակել սովորեցնելու համար, քանի որ ինքն էլ կրակել էր սովորել գրել սովորելուց առաջ։ Թովմասն արդեն չէր վրիպում թիրախից, երբ կրակում էր թե՛ Մարոյի թեթև հրացանից, թե՛ ծանր ատրճանակից։ Թովմասը լավ չէր հասկանում, թե ինչ էր կատարվում եկեղեցում, սակայն բոլորը դողում էին և նրանց սարսափը վարակիչ էր։ Նույնիսկ իր կնքահոր դեմքը լարված էր։