Ուր­կէ՞ պի­տի գայ ա­ռաջ­նոր­դող միտ­քը, ե­թէ ոչ մտա­ծո­ղէն` մտա­ւո­րա­կա­նէն: Այդ միտ­քը պի­տի ար­տա­յայ­տէ միայն դրա­մագ­լո՞ւ­խը, միայն գործ­նա­պա՞շ­տը, ար­դեօք օ­տա՞­րը ընդ­հան­րա­պէս: ­Ներ­կայ ժա­մա­նակ­նե­րուն ար­դէն հա­մաշ­խար­հա­յին մասշ­տա­պով այդ­պէ՛ս է, իսկ ար­դիւն­քը բո­լո­րիս աչ­քին առ­ջեւն է. սար­սա­փազ­դո՛ւ է: ­Սոկ­րա­տես­նե­րը ի­րենց վե­րա­պա­հո­ւած յա­տուկ կա­րե­ւոր տե­ղը պէտք է ստանձ­նեն «պո­լիս»ը՝ քա­ղա­քը հե­տաքրք­րող գոր­ծե­րուն մէջ: