­Նա­թա­լին իր տան դռներն էր բա­ցել ա­ւե­լի քան 40 ազ­գա­կան այ­ցե­լու­նե­րի առ­ջեւ: Ն­րանց մի զգա­լի մա­սը ի­րար չէին ճա­նա­չում, եւ ըն­դա­մէ­նը լսել էին ի­րենց տա­տիկ­նե­րից ու պա­պիկ­նե­րից, թէ աշ­խար­հի ինչ որ մի ծայ­րում բնակ­ւում են ի­րենց ա­րիւ­նա­կից­նե­րը: Ի­րար գրկել էինք ու չէինք ու­զում հե­ռա­նալ… ­Կար­ծես փոր­ձում էինք ա­ւե­լի քան մէկ դար ա­ռաջ կա­տա­րո­ւած բա­ժան­ման ար­դիւն­քում ա­ռա­ջա­ցած անջր­պե­տը ջնջել…