Կուզենայի, շատ կուզենայի հիմա մի բան բեմադրել ժողովրդի ոգուն հարզատ: Մենք պետք է վեր հառնենք մեր փլատակներից, բարոյապես վսեմանանք ու վերականգնենք մեր ուժերը. որտեղի՞ց բռնել, ինչից սկսել: Եվ միշտ թատրոնի վրա է դրվել առաջ նայել տալու, նրա ոգին ամրացնելու մեծ առաքելությունը: Հիմա մեզ հարկավոր են այնպիսի պիեսներ, որոնք մարդուն ցույց տան ողբերգական վիճակներից դուրս գալու ճանապարհներ: Հիշենք Քրիստոսի տառապանքները, մարդ որ աշխատում է իր վերքերը բուժել և առաջ գնալ, նույնիսկ խաչելության պահին էլ նա փրկության մասին էր մտածում: Աշխարհի կուտակած փորձը ասում է, որ մարդը մեռնելիս էլ պիտի կարողանա մեջը պահպանել փրկության ոգին, համբարձման ոգին: