Նրա	սուրբ	բարեկամությանն	եմ պարտական, որ	մունջ	լեզուս	բաց	արեց: Նա	գնաց	թե	չէ, կրակը	ջանս	առավ: Սհաթի	տասն	էր	աոավոտի: էլ	հաց, կերակուր	միտքս	չէկան: Ճանճը	առաջովս անց	կենալիս	ուզում	էի	սպանեմ, էնպես	էի վառվել: Հայաստան	հրեշտակի	պես առաջիս	կանգնել, ինձ	թև	էր	տալիս: Ծնող, տուն, երեխայություն, ասած, լսած	բաներ` էնպես	էին	կենդանացել, որ	էլ	աշխարքը միտքս	չէ՛ր	գալիս: Ինչ	խուլ, կորած, մոլորած	մտքեր	ունեի, բոլոր	բացվել, ետ էին	եկել: Նոր	էի	իմանում, որ	գրաբառ	ու ուրիշ	լեզվներ	մինչև	էն	սհաթը	միտքս փակել, բխովել	էին: Ինչ	որ	ասում	էի	կամ գրում	մինչև	էն	հադաղը, գողացած	կամ հնարած	բաներ	էին, էնդուր	համար	հենց մեկ	երես	բան	գրում	էի	թե	չէ, յա	քունս	էր տանում, յա	ձեռս	բեզարում: Գիշերվան մինչև	սհաթի	հինգը	ո՛չ	հացի	մտիկ	արի, ո՛չ չայի, չիբուխն	էր	իմ	կերակուրը, գրիլը՝ իմ հացը: Տանցոնց	խնդրելուն, նեղանալուն, խռովելուն	էլ	չէ՛ի	մտիկ	անում: Երեսուն թաբաղեն, էն	ա. լցվելով	էր, որ	բնությունը իր	պարտքը	պահանջեց, աչքերս	գնաց: Սաղ	գիշերր	ինձ	էնպես	էր	երևում, թե նստած	գրում	եմ. երանի՜	կըլեր	ինձ, թե	էն մտքերը	ցերեկն	էին	միտս	ընկել: