Արեգակն	ուզում	էր	մեր	մտնի: Աղասին, որ	թաքուն	ետևիցը	դուս	Էկել	մեկ	թփի	տակից	անկաջ	էր անում, սիրտը	էրվում, չուզեց	ողորմելու	քունը	խառնի, մնաց	քարի	վրա	նստած	ու	աչքը	իր	ազիզ ընկերի	աչքին	քցած՝ սկսեց	իր	դարդերը	միտքը	բերիլ, իր	ջահելությունը	ֆիքր	անիլ	ու	մտքումն ասել. «Ա՜յ	ջիվան, ջիվան	տղա՛, լավ	իմանում	եմ՝ ի՞նչ	թուր	ա	Էկել, սրտիդ	դեմ	առել. ի՞նչ	կրակ	ա ընկել, լերդդ	էրում	ու	ջիգյարդ. Բայց	ի՞նչ	անեմ, ընչի՞	չես	սիրտդ	ետ	բանում, որ	մեկ	քո	ցավդ իմանամ	ու	էլած	կյանքս	էլ	քո	ուղուրիդ	մատաղ	անեմ: Ա՜խ, լավ	եմ	իմանում, ա՛զիզ	ջան, որ	սիրո թևը	երեսիդ	քսվել, սիրո	նետը	քեզ	էլ	ա	դիպել, բայց	ընչի՞	չես	պարզ	ասում, որ	գուխս	ետ	դնեմ, սիրածդ	գետնի	տակին	էլ	որ	ըլի, հանեմ, ձեզ	ձեր	մուրազին	հասցնեմ	ու	ես	էլ	ձեր	ոտի	տակին հոգիս	տամ: Մեր	ու	նշանած	գլխիս	կրակ	են	ածում, սար	ու	ձոր	ինձ, քիչ	ա	մնում, ուտեն, մեկ	քար չունինք, որ	գլխըներս	վրեն	դնենք, էլի	դու, ո՜վ	սեր, ո՜վ	բնություն, ուզում	ես	ցույց	տալ	քո զորությունը: Ա՜խ, ո՞ւր	կորչի	մարդ, որ	քո	ձեռիցը	պրծնի, քո	ցավը	չտեսնի: Առաջ	վառում, բորբոքում	ես	մեր	սիրտը, հետո	էրում, խորովում, առաջ	վարդի	հոտով	գալիս, մեր	սիրտը	մտնում, հետո	փուշ	ու	սուր	դառնում, մեզ	կտրատում»: