Սեւանը եւ նրա հետ կապուած ոռոգման ցանցի կենսունակութեան խնդիրը նորութիւն չէ եւ գրեթէ դարաւոր է՝ մնալով անլուծելի եւ անհանգստացնող։ Նախկին վարչակարգի օրերին, երբ ի՞նչ եւ ինչպէ՞ս անելու հրամանները Մոսկուայից էին հասնում. Սեւանը եղաւ առաջին զոհերից մէկը եւ դեռ երեսունական թուականներից սկսուեց նրա բռնաբարումների շարքը, որ կարծէս թէ շարունակուում է մինչ այսօր։ Ուռալեան բոքսիտի հանքանիւթերը Երեւանում ձուլելու առիթով Սեւանի կղզին դարձաւ թերակզի եւ մօտ կէսդարեայ ճիգերը դրական մեծ արդիւնք չեն ապահովում, եւ մեր այրերի մի մասի ջանասիրութեամբ այն շարունակում է վատթարանալ։ Բամբասանք չէ, երբ ոռոգման նպատակով լճից ելած ջրի կէսից աւելին կորչում է աննպատակ եւ անյայտ է, թէ 300 միլիոն դրամաշնորհը, որ այդ խնդրոյ կարգաւորման համար էր նախատեսուած եւ գիւղացիներից գանձուած գումարները ո՞ւմ գրպաններն են մտել՝ առանց ցանցի բարեկարգման աշատանքների։ Լրացուցիչ ջրառումի խնդիրը (40 միլիոն խոր.մ.) այնքան կարեւոր է, որ այն քննարկուեց Ազգային Ժողովում։