Հասմիկը կանգնել է մի տղայի մոտ։ Կանգնել է կիպ-կպած, ասես սիրո մեջ մի գեշ վախ կա։ Ժպտում է։ Սպասումներից տղայի համար վիրավորվեցի ինձանից անկախ, հիշեցի նրանց միասին քայլվածքը, կտուց-կտցի զրույցները Ստեփանակերտի փողոցներում, վատ զգացի. այնպես ջերմ է ժպտում։ Մտքումս դառը, չբավարարվող խոսքեր կուտակվեցին։ Բայց քիչ անց զղջացի ծանր մտքերիս համար։ Այնքան անո՜ւշ է ժպիտը։ Ներիր ինձ, Հասմիկ։ Եվ ներիր դու, չվերադարձած տղա։ Իսկ ես որեւէ մեկին այլեւս ներելու տեղ չունեմ, առավել եւս՝ չներելու։