Աստղերը	հետզհետե	կորցնում	են	իրենց	փայլը, էլեկտրական	լույսերը	հանգչում, ձայներն	ու	դղրդյունները	սաստկանում: Նավերն	ու	շոգենավերը, որ	իրենց	խարիսխների	վրա	հանգստանում	են	ամառային	երթևեկությունից	հետո, մեղմիկ օրորվում	են	ծովի	երեսին` որպես	վիթխարի	կարապներ: Պատանի	ձկնորսները	պատրաստում	են	ուռկաններն	ու կարթերը, որ	իրենց	օրվա	պարենը	հայթայթեն: Նավաստիները	լվանում	էին	իրենց	նավերի	տախտակամածները, երգելով այն	առողջ, առնական	ձայներով, որոնց	մեջ	զգացվում	է	անապական	ջրերի	տարերային	զորությունը: Անթիվ	հակերով	ու տակառներով	ծանրաբեռնված	փայտյա	երկայն	կայարանների	վրա	աշխատում	են	հազարավոր	բանվորներ	նավերը դատարկելով, նավերը	լցնելով	միշտ	մեջքից	թեքված, միշտ	նայելով	դեպի	երկիր	որպես	անբան	գրաստներ, որոնց բնությունը	ձեռներ	չի	տվել: