Քանի	Քանաքռու	աստղը	ծռվել, հազար	հարուստ	տանիցը	քառասուն	տուն	էին	մնացել	ու	էն	էլ աղքատ, ողորմելի, օրեն	հացին	կարոտ, էս	սուրբ	եկեղեցին	էլ	մնացել	էր	ամայի: Տարենը	մի անգամ	էին	էնտեղ	ժամ	ասում, էն	էլ	սուրբ	Ասավածածնի	տոնին: էստուր	համար	դուռ	ու	հայաթ բաց	էր	մնացել: Հենց	մեկ	քանի	ծունր	դրեց, էրեսին	խաչ	հանեց	ու	ուզում	էր, որ	սեղանն	էլ համբուրի, գնա	իր	բանը, էնպես	գիտես, թե	թևիցը	քաշեցին: էնպես	որ	սառած, կանգնած	մնաց ո՛չ, հանկարծ	մեկ	երեխի	ձեն	ընկավ	անկաջովը: Կարծում	էր, թե	երազ	ա	տեսածը, յա	միտքն	ա իրան	խաբում: Մի	քիչ	էլ	որ	անկաջ	դրեց, մեկ	ուրիշ	ձեն	էլ	ընկավ	անկաջը, ու	պարզ	լսում	էր, որ մեկ	երեխա՝ ձենը	փորն	ընկած, հեկեկում	էր: