Երբ 60թ․-ին տեղափոխվեցինք Կասյան փողոցի վրայի բնակարան, դա երեւի թե պապայի ամենաեռուն ստեղծագործական շրջանն էր։ Իր ամենահասուն բանաստեղծությունները հենց այդ տանն է գրել։ Առանձնասենյակ ուներ, հենց մտնում էր աշխատելու, ձայն չպետք է հանեինք: Բայց քանի որ ամաչկոտ մարդ էր, ամաչում էր մեզ մի բան ասել: Ասում էր՝ Մանուշակ, երեխաներին ասա չաղմկեն, որովհետեւ միտքս որ գնում է, հետո էլ չեմ կարողանում բռնել։ Իսկ դա նշանակում էր, որ պետք է լռենք ու իրեն ծխախոտ հասցնենք, որովհետեւ ծխում էր մեկը մյուսի հետեւից։ Այդ ընթացքում հասցնում էինք միայն դուռը կամաց բացել, ուտելու մի բան դնել եւ հեռանալ։ Լինում էր, որ 10-12 օրով դուրս չէր գալիս սենյակից, բայց երբ դուրս էր գալիս՝ բաց, պարզ, պայծառ ճակատով, պարտքը տված մարդու դեմքով ու բանաստեղծությունների մի շարքով, որ թերթերում միանգամից մեծ արձագանք էր ստանում։ Երբ տատիկս՝ մամայիս մաման գալիս էր, ջղայնանում էր, թե՝ էսպես չի կարելի, էս մարդուն փակել եք, կալանավորել, մի բան տվեք ուտի։ Մաման ասում էր՝ մի խանգարի, իր համար ամենակարեւորը դա է, բայց մեկ է՝ տատիկս զոռով հաց, կաթ էր տանում, ու պապան արդեն իրեն չէր կարողանում մերժել։