Ֆիլմերն ինձ մոտ, այո, հենց այնպես չեն ծնվում: Դրանք ունեն իրենց նշանակությունը, կապված են ժամանակի հետ: «Տարախարհիկներս» ձեռնարկելիս ես երկու խնդիր դրեցի իմ առաջ, մեկը, որ, համակարգչային խաղերով վարակված, երեխաների մոտ նահանջ են ապրում միջանձնային շփումները և, երկրորդ, երեխան կարող է մեծանալ բետոնի ու ապակու մեջ՝ այդպես էլ չիմանալով ճյուղ-ծառն ինչ է, կենդանին ինչ է: Երկուսն էլ խիստ կարևորության խնդիր էին ու են՝ մեկը բնությունից, մյուսը մարդու նախասկզբի մեջ դրվածից օտարվելու առումներով: Երբ անցա նկարահանումներին, վրա հասան մութ ու ցուրտ տարիները: Տաքանալու համար մարդիկ ծառեր էին հատում: Մտածում էի՝ ֆիլմն էլ ոչ մեկին պետք չէ: Սակայն անցանք այդ ժամանակները, ու կինոնկարն իր մեջ դրված իմաստով շարունակում է աշխատել: Արդի է թեման: Չգիտեմ: Ես իմ բոլոր ֆիլմերը սիրում եմ…