Պղնձե	հսկայական	կաթսաների	հնչյունները, շերեփների	զրնգոցը, ծառայողների	գոռում-գոչյունները, քաղցած	խուժանի կառաչյունը, իրարու	խառնվելով	ասիական	բազարի	տպավորություն	էին	գործում: Կոպտությունը, կեղտը, կերակուրների գոլորշին, ցնցոտիների	հոտը	նողկանք	էին	ներշնչում	կուշտ	և	անտարբեր	դիտողին: Մի	կույր	հայ, փայտով	անխնա հարվածում	էր	աջ	ու	ձախ	իր	համար	ճանապարհ	բանալով	դեպի	այն	կողմ, ուսկից	կերակուրների	հոտն	էր	գալիս: Մի պատանի	պարսիկ, նրա	փեշերից	քաշելով, աշխատում	էր	ինքն	առաջ	ընկնել: Մի	ռուս	անդամալույծ	սայթաքեց, ընկավ	մի ասորի	կնոջ	վրա	և	կատաղությունից	խածնեց	նրա	գարշապարը: Մի	կարմրերես	լեզգի, որի	թևերը	մինչև	արմունկները կտրած	էին, հարձակվում	էր	սրա	ու	նրա	վրա	և	ատամներով	խլում	մսի	կտորները	և	գրեթե	առանց	ծամելու	կուլ	էր	տալիս: Թափառաշրջիկ	շների	մի	ոհմակ	խառնվել	էր	մուրացկաններին	և	մռմռալով	կրծոտում	էր	գետնի	վրա	թափված	ոսկորներն ու	լակում	կերակրի	կեղտոտ	հեղուկը: Մերթ	ընդ	մերթ	գործակատարներն	ու	ծառաները	միահամուռ	ուժերով	հարձակվում ու	հետ	էին	մղում	խուժանը, բայց	ոչինչ	չէր	օգնում	որևէ	կարգապահություն	վերականգնելու: