Արտաշը չկար ու չկար՝ ոչ զոհվածների, ոչ էլ անհայտ կորածների մեջ, բայց մի օր հայտնվեց շենամեջում՝ մաշված-մաշված, թշերը բերանում կուլ գնացած, աչքերը կորած, սմքած, ոսկորներն են վրան ու մի կաշի։ Նայում ես՝ մի շունչ է, գալիս է, գնում։ Գերի էր ընկել։ Մարդաքյան էին տարել թուրքերը, օր ու գիշեր բանեցնում էին, գերյալների ցուցակում էլ անունը չկար, պատահմամբ «Կարմիր խաչի» ընկերության մի քրոջ միջոցով է հայտնվել ու փոխանակվել, եկել… Խելքը տեղն է, պատմածը լսում ես ու… եւ հավատում ես, եւ չես հավատում։ Պատմում է, որ Հովսեփանց Ուրայի հետ մի խմբում էին, թուրքերը տարել էին Հովսեփավանից՝ ավտոբուսով, իբր՝ որ անձնագրերը ստուգել-ճշտելուց հետո, ետ բերեն… Տղերքը մի քանի օրում չոր ու ամայի տեղում ավան էին հիմնել՝ Խոջալուին դիմակայելու համար, Նորագյուղի ձախափնյակում։ Մինչեւ հիմա էլ կա ավանը, այդտեղ մարդիկ են ապրում։ Բա էդպես ո՞նց կլինի՝ .գազազել էին ազերիները, էն տանելն էր, որ տարան։ Քար էին բարձում, թե տարեք։ Ու ամենից շատ չարչարում էին Ուրային, նա էր Հովսեփավանի հիմնադրման «մեղավորը»։