Քիւրտերու մեծ աւատապետը կը նստէր Բոհտան, բայց անոր ստորադրեալ բոլոր աւատապետները կ’իշխէին Վասպուրականի ամբողջ գաւառներու մէջ: Այս աւատապետներէն մին կը նստէր Գեաւաշ եւ անոր իշխանութիւնը կը տարածուէր մինչեւ Հայոց Ձոր եւ երբեմն նոյնիսկ Վան: Անգամ Վանի մէջ, մինչեւ 1840 թուականները կը նստէին քիւրտ թոռուններ, որոնք միայն անուանապէս կ’ենթարկուէին «ռոմին» եւ փաստօրէն ինքնիշխան էին: Մեծ աւատապետ մը կը նստէր նոյնիսկ Պայազիտ: Քրտական գրեթէ ինքնիշխան այս աւատապետները իրենց կարգին կ’իշխէին աւելի մանր աւատապետներու վրայ, սակայն բոլորն ալ կ’ենթարկուէին, թէկուզ անուանապէս, Բոհտանի աւատապետներուն: Քիւրտերու աշիրէթապետները ունէին իրենց բերդերը եւ իրենց զինուրական ոյժը` կազմուած իրենց աշիրէթներէն: Անոնք կը հաւաքէին հարկեր, իւրայատուկ ձեւով: Կիսավայրենի եւ ազատասէր այս աւատապետները անկարող էին անշուշտ սերտ կապ ունենալ իրարու հետ եւ ստեղծել իրենց սեփական պետութիւնը` բոլորովին անկախ օսմանցիներէն: Ատոր մեծապէս կը վնասէին աւատապետներու իրարու հետ ունեցած անհամաձայնութիւնը, անոնց ծայր աստիճան ագահ եւ գիշատիչ բնաւորութեան գիծերը: Անոնք շարունակ պատեազմներու մէջ էին եւ այդպէսով կը տկարացնէին զիրար: Ատոր ոյժ կու տար նաեւ ռոմը, որ բաժան բաժան ընելով անոնց հսկայական ոյժը, կը հաստատէր իր ազդեցութիւնը Վասպուրական աշխարհի մէջ: Բայց քրտական այդ կռիւները թանկ կը նստէին թէ՛ քիւրտ եւ մասամբ նաեւ հայ ժողովուրդի վրայ: Վրէժ առնելու համար իրենց հակառակորդ աշիրէթներէն, կռուող կողմերը կ’աւերէին ամբողջ աշխարհը, կ’այրէին եւ քարուքանդ կ’ընէին հակառակորդի իշխանութեան տակ գտնուող գիւղերը, կը կոտորէին կամ կը գերէին ժողովուրդը, որպէսզի, այդպէսով, քայքայէին իրենց հակառակորդը տնտեսապէս եւ տկարացնէին զայն ֆիզիքապէս: Հայ տարրը կը դառնար իրարու հակառակորդ աշիրէթներու քաւութեան նոխազ եւ կը փճանար: