Այս բնութագրումը կարելի էր սպառիչ համարել, եթե տեղի չունենար այն թռիչքը, որ բանաստեղծն ի հայտ բերեց պոետական իր նոր շարքերով: «Քրիստոսի ծաղիկները» ասքի չափածո միջնորդումները (ընդհատումները) տաղաչափորեն մի անհատ էին գծում, որի գաղտնիքը հայտնի էր միայն բանաստեղծի ներզգայությանը: Պատկերացումի մետաֆորն այստեղ գծում է միստիկական անուրջի, բառերը կարծես անջատվում են նյութական խտությունից եւ նույնանում երեւակայությամբ միայն բանաձեւելի խորհրդանիշի: «Երկիր դրախտավայր» փիլիսոփայական նախերգանքում Հակոբյանը ասում է, թե ինքը ժամադիր լինելով հավերժության վայրկյանին, ձգտում է հեռավոր եզերքներում որոնել «տիեզերական այս թոհուբոհի մեջ բզկտվող աշխարհի ամենամեծ սերը»: Վերերկրային այս եզերքի հայտնությունը եղավ «Թեւերի հեռուն» շարքը: