Տրդատ — Մի գաղտնիք էլ հաղորդեմ ձեզ: Երբ մենք մենակ ենք, միայն երկուսով, նա հաճախ իմ անունն է տալիս, որ ես չեմ լսել վաղուց: Նա ինձ հիշեցնում է իմ ինքնությունը, իմ հոգնությունը, իմ մեջքի ցավը, իմ թաքուն երազանքները և իմ թուլությունները վերջապես, որ ինձ արգելված է ի ցույց դնել, և այդ արգելքը միշտ խոցում, միշտ վիրավո-րում է ինձ… Տո՛ւր իմ անունը, Գրիգոր… Գոնե վերջին անգամ լսեմ քո բերանից…