Տասնիններորդը ամաչում էր, որովհետև… խղճում էր քսաներորդին։ Որովհետև նամակ էր գրելու նրա ընտանիքին, մխիթարելու էր… Իսկ պատերազմից հետո այցելելու էր նրանց, որպեսզի հնարավորին չափ օգնի… Եվ այդ բոլորը՝ ուրախությունից… Նա ուրախ էր, որ ինքը քսաներորդը չէ, որ ինքը չի մեռնելու… Նա հասկացավ, թե մարդիկ ինչքան փոքր են դեռ, ինչքան վախկոտ են։ Նա կարծում էր, թե ինքը միշտ ազնիվ մարդ է եղել։ Հիմա, առաջին անգամ կյանքում, նա ճանաչեց, թե ով է ինքը։ Բայց ինչո՞ւ նա թույլ տվեց իրեն այդպես վատ մտածելու իր մասին։ Դարձյա’լ ուրախությունից…