Դու սխալվելու իրավունք ունես: Միշտ: Մեզանից ո՞վ չի սխալվում: Ես էլ սխալվում եմ ամեն քայլափոխիս, բայց զղջում եմ, չէ՞: Եվ քո բոլոր սխալներին էլ տեր եմ: Կյանքովս եմ տեր: Այդպես է, երբ սիրում ես. իսկ ես քեզ հո սիրում եմ: Քեզանից երբևէ հրաժարվել ե՞մ: Ուղղակի պիտի տեսնեմ, որ դու էլ սխալներիդ համար զղջում ես: Չես ասում՝ տո լավ է՜, ո՞վ է իմ դատավորը: Դատավոր, իրոք, չկա: Ուրիշների ասածն ինձ համար արժեք չունի: Մանավանդ որ հաճախ մի բարի պտուղ չեն իրենք էլ: Ես երբեք թույլ չեմ տալիս քեզ վրա բերան ծռեն, բայց քեզ ասում եմ՝ դու ես քո դատավորը: Դատավճիռդ էլ ընդամենը սխալիցդ ետ կանգնելն է: Ստիպողաբար չէ: Սեփական կամքով: Այդ ժամանակ է, որ իմաստ ունի դատավճիռը: