Տպավորիչ էին համալիրում գտնվող փոքրիկ եկեղեցիները… Չեմ կարող մոռանալ այն, որ ծածուկ մուտքերով հայտնվեցինք անդունդ-բացվող պատուհանի առջև կանգնած. աշխարհը մեր ափի մեջ էր… չերգել չէի կարելի… երբ այցելում ենք եկեղեցիներ, սովորության համաձայն երգում ենք “Սարերի հովին մեռնեմ” ստեղծագործությունը, բայց Տաթևում երգեցինք “Տեր ողորմյա”-ն. եկեղեցիներում ձայնի ելևէջները ավելի քան ազդեցիկ են լինում: Նույնիսկ մեզ համար զարմանալի էր, որ դա մենք ենք երգում ու մեր ձայնի լսելիականությունը /ակուստիկան/ կարող է այդքան տպավորիչ լինել…