«Սկու­տեղ»ը ու­նի լա­տինա­կան ծա­գում՝ scutella, որ նուազա­կանն է scutra բա­ռին։ Կը նշա­նակէ «ափ­սէ, պնակ, սկա­ւառակ»։ Հ. Մա­նուէլ Վրդ. Ջախ­ջա­խեանի «Բառ­գիրք ի բար­բառ հայ եւ իտա­լական» աշ­խա­տասի­րու­թեան մէջ (1837, Վե­նետիկ) տրուած է հե­տեւեալ բա­ցատ­րութիւ­նը. «ՍԿՈՒ­ՏԵՂ կամ սկտեղ, պնակ ի ձեւ վա­հանի»։ Ար­մատն է scutum բա­ռը։ Վեր­ջինս, շատ հե­ռու է խո­հանոց­նե­րէն եւ ար­քունի սե­ղան­նե­րէն։ Ան կը նշա­նակէ՝ վա­հան. քա­ռան­կիւն, փայ­տեայ, կի­սա-գլա­նաձեւ վա­հան՝ որ Հռո­մը կը գոր­ծա­ծէր։ Ամե­նէն նշա­նաւո­րը ան՝ որ ոս­կեայ էր, Ծե­րակոյ­տի կող­մէ Ք.Ա. 27 թուակա­նին Օգոս­տոս կայսրին նուիրուած էր եւ կը խորհրդան­շէր չորս սկզբունքներ. արիու­թիւն, գթու­թիւն, ար­դա­րու­թիւն, բա­րեպաշ­տութիւն։ Առա­ւելա­բար, պատ­մութեան մէջ կան յի­շումներ, թէ Բիւ­զանդիոնի դի­մաց, Ասիական ափե­րուն վրայ փռուած Խրի­սոպո­լիս քա­ղաքը՝ հոն տե­ղակա­յուած վա­հանա­կիր զօ­րագունդե­րու ներ­կա­յու­թեամբ կո­չուե­ցաւ «Skutarion»։ Ան մե­րօրեայ Սկիւ­տար (Üsküdar, Eksüdar, Escutaire, Scutari) քա­ղաքն է՝ Զ. Ասա­տու­րի, Ե. եւ Պ. Դու­րեան­նե­րու, Գ. Կիւլպէն­կեանի, Կ. Եազ­մա­ճեանի, Օ. Չիֆ­թէ-Սա­րաֆի, Գ. Նո­րատունկեանի, Յ. Հինթլեանի, Հ. Նա­զարեան­ցի, , Շ. Պէր­պէ­րեանի, Լ. Շան­թի, Զ. Եսա­յեանի, Ս. Գա­րամա­նու­կի ծննդա­վայ­րը եւ ներշնչման աղ­բիւրը։