IIHF-ը կազմավորվել է 1908 թվականին[1]: Սկզբում տեղի են ունեցել Տափօղակով հոկեյի Եվրոպայի առաջնություններ 1910 թվականից, սակայն 1920 թվականի Օլիմպիական խաղերում հոկեյի մրցաշարը հայտնի դարձավ որպես առաջին աշխարհի առաջնություն: 1920-ից 1968 թվականները տափօղակով հոկեյի օլիմպիական չեմպիոնները համարվում էին նաև տվյալ տարվա աշխարհի չեմպիոններ: Առաջին անգամ որպես առանձին մրցաշար անցկացվել է 1930 թվականին, որին մասնակցել է 12 հավաքական: 1931 թվականին ներդրվեց խմբային փուլի ձևաչափը, որի հաղթողները պայքարում էին մեդալի համար: Այս ձևաչափը օգտագործվեց մինչև 1992 թվականը, փոքր փոփոխություններով: 1951 թվականին 13 հավաքական բաժանվեցին երկու խմբի: Առաջին խմբի հավաքականները պայքարեցին մեդալների համար, մյուս վեցը վարկանիշի համար: 1990 թվականին IIHF-ը որոշեց ներդնել փլեյ-օֆֆ փուլի ձևաչափը: Քանի որ IIHF-ը մեծացավ, ավելի շատ հավաքականներ սկսեցին մասնակցել Աշխարհի առաջնությանը և ներդրվեցին նոր զամբյուղներ, որոնք հետագայում վերանվանվեցին դիվիզիոններ: