Առանց կանգ առնելու նա շարունակեց ճանապարհը։ Նա ձանձրացել էր թղթերից և զեկույցներից, Իթթիհատի տեղական անդամների վեճերից, որոնք արտոնություններ էին պահանջում, հոգնել էր բաշխման իրականացմանը հետևելուց, ձեռքի տակ եղած սուղ միջոցներով տիֆի համաճարակը զսպելու ջանքերից, հոգնել էր պատերազմից։ Նա պատրաստվում էր իններորդ անգամ հայր դառնալ և այդ պատճառով վանում էր այդ բազմաթիվ մահերի մասին մտքերը։ Մահեր, որոնց մեջ նա իր մեղքի բաժինն ուներ։ Նա կուզեր իրեն համարել այն արդար մարդը, ինչպիսին իր կարծիքով եղել էր մոտ անցյալում, որը շահասեր էր, բայց մեծահոգի, անխիղճ էր գործարքներում, սակայն հարգում էր Ղուրանի պատվիրանները։ Սակայն նա չէր կարող ջնջել իր կյանքից այն, ինչ պատահել էր վերջին երկու տարիների րնթացքում։