­Հի­ւանդ բան­տար­կեա­լը Ե­ղի­շէ ­Չա­րենցն էր։ ­Բա­րե­կամս ա­ռա­ջին ան­գամ ճա­շը տա­նե­լիս ճա­նա­չում է, բայց հսկի­չի ներ­կա­յու­թեամբ ո­չինչ չի կա­րո­ղա­նում հարց­նել կամ խօ­սել հե­տը։ Այս­պէս շա­րու­նակ, մի քա­նի ա­միս, մին­չեւ ­Չա­րեն­ցի մա­հը։