Գացինք միասին ծովափի պողոտան: Հոն նուագ կար եւ խուռն բազմութիւն մը կը զբօսնուր: Մենք խառնուեցանք այդ բազմութեան եւ սկսանք նոյնպէս զբօսնուլ: Յետ դարձայ եւ տեսայ, որ Սարգիսը մեզի կը հետեւի: Ես ուզեցի անոր նշանով մը հասկցնել որ ա՛յս է այն մարդը, զոր պիտի տեռորի ենթարկել: Բայց անպիտան Սարգիսը անմիջապէս մօտեցաւ մեզի եւ բազմութեան մէջ ատրճանակը դրաւ մարդուն ծոծրակին, մէկ հարուածով գետին փռեց զայն ու ինքն ալ, փախչող ժողովուրդի հետ խառնուելով, կորսուեցաւ: Ես նախ շուարեցայ այդ անսպասելի հարուածէն: Մի րոպէի չափ գամուած մնացի տեղս, բայց շուտով ուշքի գալով, ինքս ալ սկսայ փախչիլ: Ոստիկանները բոլոր անկիւններէն կը սուլէին եւ գնդակ կ’արձակէին, չեմ գիտեր որո՞ւ վրայ: Այդ գնդակներէն մէկուն վզզոցը կը լսեմ գլխիս վերը, բայց խառնուելով շուարած ամբոխին, կը ծլկիմ փողոցի անկիւնները ու կը մտնեմ սրճարան մը, ուրտեղ կը տեսնեմ, որ Սարգիսը հանգիստ նստած, սուրճ կը խմէ, կարծես ոչինչ պատահած չէ: Ես անոր ծանօթութիւն չեմ տար, ոչ մէկ խօսք կը խօսիմ հետը եւ լուռ դուրս կու գամ միւս դռնէն ու կ’երթամ ծանօթ մշեցիի մը տունը, եւ անոր ալ առանց որեւէ խօսք ըսելու կը պառկիմ հանգստանալու իմ յուզումները ծածկելու: Սուտ հիւանդ կը ձեւանամ այդտեղ մինչեւ միւս օրուան կէսօրէ ետքը, երբ հաստատ լուր կ’առնեմ, որ երկու վրացիներ ձերբակալուած են որպէս տեռորիստներ: Անոնց վրայ ատրճանակներ ալ բռնուած էին: Այդ լուրին վրայ կը յայտնեմ իմ տանտիրոջս իմ սուտ հիւանդ լինելուս պատճառը (արդէն սկսած էր կասկածիլ, որ ես անմասն չեմ այդ գործէն): Ամէն վտանգ անցած ըլլալով, միւս օրը ես կրկին կ’անցնիմ իմ գործին: