Շատ	անգամ	սիրտը	բերանն	էր	գալիս, որ	իր	ցավերն	ասի, ամա	լեզուն	չորանում	էր, պապանձում, երեսը	կարմրատակում, չէ՛ր	գիտում, թե	ի՞նչ	ջուղաբ	տա. դողդողալով	սարերն	ու ծառերն	էր	նրան	նշանց	տալիս: Ընկերքն	էլ	էին	մնացել	մաթալ, որ	մի	ֆռսանդ	էր	ճարում, էլ	հաց ու	ջուր	միտքը	չէ՛ր	բերում, գլուխն	առնում, կորչում, ու	սար	ու	ձոր	պետք	էր	ոտնատակ	տված, որ նրան	մեկ	տեղ	քնած	քթել	էին: