Բայց ասելիքս հենց իմ ապրած շոկի մասին էր: Այն, ինչ զգացի ես հայտարարության թերթիկը կարդալիս, նման էր նույնիսկ ժամանակի միջով ճանապարհորդության: Պատկերացրեք` արդեն աշխատանքի մեջ ես, արդեն մաշել-պրծել ես կուտակված չարազաբդային ճարպերը, անցել ամենամոխրագույն առօրյայի եւ մեկ էլ` բախ, մայոնեզոտ չափալախ օլիվյե սալատով տոնածառի խաղալիքների եւ սերպանտինի փայլի ներքո: Ու քիչ մնաց.. Ումի՞ց եմ թաքցնում` լավ էլ կմճտեցի ինքս ինձ` այդ ժամանակային ապակողմնորոշվածությունից հետ գալու համար, սակայն ինչ-որ տարօրինակ զգացողություն,այնուամենայնիվ մնաց: Մոտավորապես այնպիսի զգացողություն, ինչպիսին կլիներ ժամկետանց ու մի քիչ թթված օլիվյե սալատ ուտելուց հետո: