Տնկած	ծառերդ	փուշ	են	դառել, ինձ	սպանում, պահած	ծաղկըներդ	կրակ	են	դառել, ինձ	էրում, խորովում, ման	էկած	տեղերդ՝ աչքիս	լսումը	մզրախի	պես	ցցվում, սիրտս	դուս	ճոթռում: Ո՞ր կորչիմ, որ	ձենս	օքմին	չիմանա, ո՞ւր	գնամ, որ	աչքս	քո	տեսած	բաներն	էլ	չտեսնի, միտքս	քո ասած	խոսքերն	էլ	չհիշի՛	ջանս	քարանա, որ	էլ	անունդ	չտամ, սիրտս	ջուր	կտրի, որ	էլ	քո	սերը չզգամ, ումբրս	փչանա, օրս	խավարի, որ	երկընքի	տակին	էլ	չասեմ, թե	ե՛ս	էլ	եմ	մեր, ե՛ս	էլ	որդի բերի, ի՛նձ	էլ	մեկ	օր	աչքալիս	տվին, ե՛ս	էլ	մեկ	օր	որդու, զավակի	արևի	ձենը	պետք	է	ածեի, ես	էլ որ	աչքս	խփեի, մեկ	բուռը	հող	դո՛ւ	պետք	է	երեսիս	քցեիր, դո՛ւ	իմ	նաշը	խտտեիր, դո	ւ	իմ	լաշը հողին	տայիր, դո՛ւ	վրես	սուգ	անեիր, գլխիս	վրա	կանգնեիր	ու	էդ	ազի՛զ, էդ	սո՛ւրբ	բերնովդ ասեիր. «Հոգիդ	լի՛ս	դառնա, ա՜յ	իմ	մեր, ա՜յ	իմ	մեր. ի՞նչ	կըլեր, որ	մեկ	էլ	աչքդ	աչքիս, բերանդ բերնիս	առներ, ու	հետո	աստված	հոգիս	տաներ»: