Քանի նա մատներն էր մարզում տարբեր մեղեդիներ նվագելով, ներս մտան Թովմասն ու փոքրիկ թրքուհիները և լուռ նստեցին գետնին, թախտի մոտ։ Վարդանը հին հայկական երգեր կատարեց` մեղմ տխրությամբ համակված մեղեդիներ։ Իրենից անկախ Մարոն ուղեկցում էր ուդին իր ջերմ և դողդոջուն ձայնով։ Աչքերը փակ, ձեռքերը ծնկներին, նա երգում էր իրանը ճոճելով, կարծես երեխա օրորեր։ Երբ բարձր նոտաներ էր վերցնում, նրւս պարանոցի հիմքում մի երակ էր պրկվում։ Թովմասն այդ երակին էր նայում, երբ մտածում էր երգի այն բառերի մասին, ուր սիրահարները ողբում էին իրենց բաժանումը։