— Թա՛գուհի	ջան, էս	ի՞նչ	ա, քո	հարսանիքի	պա՞րն	եմ	գալիս. փեսեն	ո՞ւր	ա, տերտերն	ընչի՞ համար	չի՛	գալիս: Հինեն	ի՞նչ	տեղ	ա, բերեք	որ	աղջկանս	ձեռները	կարմրացնեմ: Դափ	ու	զուռնեն ընչի՞	չեն	ածում: Ա՜յ, ղոնաղներ, ի՞նչ	եք	էդպես	պարապ, կտրի	ծերին	կանգնած	մնացել ձեռըներդ	ծոցըներդ	դրել... Ինձ	չե՞ք	սիրում... Պար	էկե՛ք, է՜... հարսանքավորն	էդպես	բաշիբոշ կկանգնի	ու	թամաշա	կանի՞... Խարջն	իմն	ա, հո	ձեր	քիսիցը	չի	գնում. կերե՛ք, քեֆ	արե՛ք, իմ որդուս	արևն	օրհնեցե՛ք: Մեկ	աղջիկ	ունիմ, որ	աչքիս	լսի	հետ	չե՛մ	փոխիլ, նրա	խաթրն	էլա չունիք, որ	մեկ	ուրախություն	անեք, սիրտս	հովանա: Հա՞... քնա՞ծ	եմ, թե՞	զարթուն, թե	գլուխս վրես	չի՛... Բաժինքը	հազիր	ա... Չէ՛, չէ՛…	փեսեն	հո	Թիֆլիզ	գնաց, էսպես	թեզ	չէ՛ր	կարալ	ետ դառնալ... Սրանք	ո՞ւր	են	էկել…	Թուրքը	հո	հայի	հացը	չի՛	ուտիլ... Հա՛, հա՛, հմիկ	իմացա. մեր ճանանչներն	են, էկել	են, որ	երեխիս	հարսանքի	ուրախությունը	տեսնին... Լաց	մի	ըլիլ, երեսիդ մեռնիմ... Թագուհի	ջան, ջանս	ու	հոգիս	քեզ	մատաղ, քանի	որ	գլխիդ	սաղ	եմ, ո՞վ	հադդ	ունի, որ քո	մեկ	մազին	դիպչի…	Մազերդ	ոսկեթել, թա՛գուհի	ջան. ունքերդ	վարաղով	քաշած, ո՛րդի	ջան. օրորոցիդ	մատաղ	գնամ, Թագուհի	ջան... Վարդի	պես	բաց	էլած, մանիշակի	պես	փընջված, իմ ա՛րև, իմ	կյա՛նք, իմ	թա՛գ	ու	պարծանք	որդի	ջան... Աչքերդ	բա՛ց	արա, աչքերիդ	ղուրբան	ըլիմ. բերանդ	բա՛ց	արա, էդ	աննման, վարդահոտ	բերնիդ	մեռնիմ... Քո	խեղճ, պառավ	մորն	է՛դպես	ես սիրում... է՛դպես	ես	իմ	սիրտը	շահում... Թե	ամաչում	ես, ասեմ, որ	էս	կանգնողները	հեռանան: Ա՜յ մարդիկ, հեռացե՛ք, կորե՛ք, իմ	աղջկա	աչքին	մե՛ք	երևալ: Բան	ու	գործ	չունի՞ք, գնացե՛ք	ձեր տունը. Ի՞նչ	եք	էստեղ	կիտվել: Ի՞նչ	անամոթ	մարդիկ	եք, տո՛, ձեզ	չե՞մ	ասում, քոռացե՞լ	եք... Արի՛, գնա՛նք	բաղը, թա՛գուհի	ջան, անումիդ	մեռնիմ. ծառերը	ծաղկել	են, քո	ծաղիկ	երեսին ղուրբա՛ն: Դաշտերը	կանաչել	են, քո	կանաչ	արևին	մատաղ	գնամ: Ուր	ենք	մնացել	էստեղ, գնա՛նք, տեսնի՛նք, ուրախանա՛նք...