Փումփուշ մամիկը, հագի սև շորերի ծալքերը իրար տալով, դռան ծերպից ներս է նայում,- Թամա՜ր, Թամա՜ր… Կրակ ուտեն հիմիկվանե՛ր, աչքաբաց են, ծակաչք են:- Կռացած Փումփուշ մամիկը՝ աչքերը հողին, յազմայի մեջ սեղմված հայացքը հողին, էլ երկինք չի տեսնում, էլ աստված՝ չի։ Փումփուշ մամիկը՝ հազար տարեկան… Ինչո՞ւ հազար։ Հազար, էլի՛։ Քիչ առաջ Սալուտի գերեզմանոցում էր, նստել էր մի տապանաքարի, գրերը ծածկել ծալ-ծալ փեշերով, մնացել էր երկու բառ՝ «Այս է տապան…»։ Նկարիչը գծում էր մի սև յազմա, ծերության մամուռ բռնած մի կես ճակատ, մի զույգ երիտասարդ աչք: