Ձյունիկը թեւերին է առնում Նկարը, բարձրանում, խառնվում երամին։ Երեսուներեք կռունկ է լինում երամի մեջ, փոխնիփոխ Նկարին իրենց թեւերին առնելով, գալիս, հասնում են հայոց բիբլիական երկիրը։ Սկզբում երեւում է Մասիսի գագաթը՝ ասես մշուշների միջով լողացող ճերմակ մի կռունկ, ապա Քիրսն ու Մռովն են հայտնվում ոսկե մթնշաղի մեջ։ Կռունկների երամը, սակայն, թռչում է դեպի Սպիտակաշեն, որտեղից աշխարհի չորս կողմերի վրա ցոլքեր էր տարածում Սաթենիկի շիրմի վրա բարձրացած անձեռակերտ եկեղեցին։ Ձյունիկը Նկարին իջեցնում է ուղիղ այնտեղ, ուր մի ժամանակ (ե՞րբ է եղել դա, որքա՜ն-որքա՜ն ջրեր են հոսել այդ օրից, քանի-քանի անգամ է մթնել օրը եւ լուսացել) ինքը՝ թեւը վիրավոր, իջել էր, Սիմոնի քարի մոտ։ Հենց որ Նկարը դիպչում է Սիմոնի շիրմաքարին, հանկարծ Սաթենիկի կարոտից շիկացած քարից լույս է բարձրանում, լույսի միջից դուրս է գալիս մի քսանամյա երիտասարդ, իսկ Նկարը ծաղկի պես փթթում-բացվում է, ասես հեքիաթում լիներ, նկարի միջից դուրս է գալիս տասնութամյա մի աղջիկ։