Կութայի «պատմութիւն»ը եւ անոր շուրջ «հիւսուած» ընդհանուր առանցքը նոր չէ: Այդտեղ գոյացած տագնապը եւ հոն տիրող իրավիճակը ունի ամենաքիչը երեք տարուան վաղեմութիւն, որուն ընթացքին ալ այդ շրջանները «համտեսած» են «տեսակ-տեսակ» ահաբեկչական խմբաւորումներու «բարիքներ»ը: Յիշեցնենք, որ Սուրիոյ տագնապին առաջին տարիներուն այդ շրջաններուն մէջ ամենէն աւելի տիրական ուժը հանդիսացած է Սուրիոյ «Ազատ բանակ»ը, որուն հիմնական հովանաւորը յատկապէս Սէուտական Արաբիան էր, որ աւելի ուշ մեծ ջանքեր գործադրեց, որպէսզի «Ազատ բանակ»ին ուժը նօսրանայ եւ անոր տեղ հրապարակ գան աւելի ծայրայեղական ուժեր, ինչպիսին են՝ «Ճայշ ալ իսլամ»ը, «Ճունտի ալ շամ»ը եւ յատկապէս «Ֆայլաք ալ ռահման»ը։ Այս բոլոր ուժերու մէջ ալ կարեւոր ներկայութիւն ունեցող պէտք է համարել «Ալ նուսրա» ճակատը։ Սուրիոյ «Ազատ բանակ»ը տիրական դէմք ըլլալէ դադրելէ ետք՝ իր դիրքերը կը զիջէր «Ալ նուսրա» ճակատին, որ կը համարուէր իսլամական շերիաթի համար եւ իսլամական «շերիաթ»ով պատերազմող զինուորական գլխաւոր ուժը, անշուշտ մինչեւ «ԻՇԻՊ»ի («Իրաք-Շամի իսլամական պետութիւն» ահաբեկչական խմբաւորում) առաջին երեւումները: Սուրիական պատերազմական օրագրութեան մէջ յատկանշական փուլ կը համարուի «Ճայշ ալ իսլամ»ի որպէս կազմակերպուած ուժ հրապարակ դուրս գալը, որուն երբեմնի առաջնորդ Զահրան Ալլուշ քանիցս կը յայտարարէր, որ իրենք դէպի Դամասկոս «պիտի քալեն»: Զահրան Ալլուշ կը սպաննուէր 2015 թուականի Դեկտեմբերին ու անոր մահէն ետք ալ ի յայտ կու գար, որ բոլորին համար այդքան «վտանգաւոր» եւ կազմակերպուած ուժ մը համարուող «Ճայշ ալ իսլամ»ը նախատեսուածին պէս չունի գետնի վրայ առկայ «սթաթիւքօ»ն փոխելու ունակութիւնը: Այդ ժամանակաշրջանին «Ճայշ ալ իսլամ»ի հիմնական «հովանաւոր»ը Սէուտական Արաբիան էր, որ դրամական մեծ յատկացումներ կը կատարէր Ալլուշին եւ անոր խմբակիցներուն՝ յանձնարարելով անոնց, որ հնարաւոր բոլոր միջոցները գործադրեն «ծունկի բերել»ու համար Սուրիոյ կառավարութիւնն ու յատկապէս նախագահ Պեշար Էսատը: