Էդ ասելուն պես մեր նախկին հիվանդ ընկերը արագ ձեռ ու ոտ ընկավ, գնաց սրճի հավարին: Երևի ոչ մի մատուցող չէր կարող այդքան ուրախ սուրճ մատուցել հաճախորդին, ինչպես հիմա առակագիր Ռաֆայել Վարազդատի Հայրապետյանը: Սեղանի շուրջ հրավիրվեցին մյուս պալատականները: Հովիկն ասաց` ես Հովիկն եմ: Հիմա կասեք` համ ջահել ես, համ քայլում եմ, ինչո՞ւ եմ պառկած: Վերջերս գլխիցս գլուխ չէի հանում. սկսել էր կարուսելի նման պտտվել: Ստիպված եկա: Ինչքան ուզեցին` ճարեցի-տվեցի, բայց էլի գլխապտույտս կանգ չի առնում: