­Յատ­կա­պէս իր հե­տե­ւո­ղա­կա­նու­թեան շնոր­հիւ, սփիւռ­քա­հայ մա­մու­լի ա­ռօ­րեան յատ­կան­շո­ւե­ցաւ ­Հա­յաս­տա­նի պար­տադ­րո­ւած խորհր­դա­յին ի­րա­կա­նու­թիւնն ու, հե­ճուկս ու­ծաց­ման եւ ինք­նալ­քու­թեան բո­լոր ճնշում­նե­րուն ու հա­լա­ծանք­նե­րուն, հայ­րե­նի հա­յու­թեան ազ­գա­յին զար­թօն­քի պոռթ­կում­նե­րը ա­ռաջ­նա­հերթ կա­րե­ւո­րու­թեամբ լու­սար­ձա­կի տակ առ­նե­լու եւ լու­սա­բա­նե­լու՝ հու­նա­ւո­րե­լու հե­տե­ւո­ղա­կան ո­գո­րու­մով։ ­Նոյն 1970ա­կան­նե­րուն, ­Հայ­կա­կան Ս­փիւռ­քի քա­ղա­քա­կան եւ յե­ղա­փո­խա­կան զար­թօն­քի աշ­խու­ժաց­ման հո­սան­քին մէջ, ո­րուն ա­ռա­ջա­տար շար­ժի­չը ե­ղաւ ­Դաշ­նակ­ցու­թիւ­նը, ­Սար­գիս ­Զէյթ­լեան յա­տուկ դեր ու­նե­ցաւ՝ հայ­րե­նի ե­րի­տա­սարդ գոր­ծիչ­նե­րու եւ ա­զա­տա­խոհ մտա­ւո­րա­կան­նե­րու հետ կա­պե­րու հաս­տատ­ման եւ սեր­տաց­ման մէջ։