Երկայն	դույլը	ֆշշալով	դուրս	է	սողում, որպես	մի	վիշապ	իր	բնից: Քանի	մի	վայրկյան	նրա	կինամոնագույն	բծավոր	մեջքը փայլում	է	օդում: Նա	արագ	բարձրանում	է	վերև, նորից	կանգ	է	առնում, կարծես, հոգնած	և	մտածելով, զարկում	է	քիթն ինչ-որ	ամրության	և	իր	միջի	հեղուկը	թափում	չանի	մեջ: Գազախառն	նավթի	կաթիլները, բյուրավոր	փոշի	դառնալով, ցրվում	են	օդի	մեջ: