Զարգարյանը	հաղորդեց	ուրախալի	լուրը: Երկու	վաղաժամ	թառամած	կանայք, սև	հագնված, որոնցից	մեկը	քույրն	էր, մյուսը` եղբոր	կինը, ուրախության	թեթև	կռինչ	արձակեցին: Շուշանիկի	մելամաղձիկ	դեմքի	վրա	փայլեց	լուսավոր	ժպիտ: Եվ	նա, ճակատի	վրա	թափվող	շոկոլադի	գույն	թանձր	մազերը	հետ	տանելով, նայեց	հոր	երեսին: Անդամալույծն	ուրախ չէր	եղբոր	հաղորդած	լուրին	կամ	գուցե	թաքցրեց	ուրախությունը: Այդ	պահին	նա	բարկացած	էր, որովհետև	տաք կերակուրն	ուշացրել	էին: Մի	քանի	րոպե	առաջ	հայհոյել	էր	կնոջը, եղբորը, ամբողջ	ընտանիքին	և	ամբողջ	աշխարհին: Բոլորը	նրան	թշնամացել	են	և	դիտմամբ	քաղցած	են	թողնում, որ	սովից	մեռնի: Լսելով	եղբոր	խոսքերը, թե	այսուհետև պիտի	ապրեն	հանքերում, նա	առողջ	ձեռով	հրեց	կերակրի	ամանը	և	գոչեց.