Հավասարապես տիրապետելով բոլոր նյութերին, Խոջաբաշյանը դրանք ենթարկում է իր կամքին: Պետրոսյան Յուրին և Շիրազ Արան, որոնք մեզ համար ծանոթ անուններ են դեռ նախընթաց ցուցահանդեսներից, նորից են ներկայացրել իրենց փայտե փորագրությունները: Պետրոսյանի «Խաղաղ քնի մեջ» աշխատանքը կոմպոզիցիոն տեսակետից ընդհանրապես լավ է գտնված, բայց դժբախտաբար հաջող չի լուծված աջ մասը, որոշ չափով աշխույժ չէ ձևի տեսակետից, կորցնում է ընդհանուր լարվածությունը, բայց, չնայած այս ամենին, մենք մի անգամ ևս համոզվում ենք, որ գործ ունենք ընդունակ քանդակագործի հետ, որ դիտողներին դեռ շատ ու շատ կուրախացնի իր ստեղծագործություններով: Նրանց ստեղծագործությունների կողքին կախված է Ռաբեն Ղևոնդյանի «Քոչարի» նկարը, որը բարելյեֆի է նման: Ղևոնդյանը հաջող պաշտպանեց դիպլոմը և, եթե խոստովանենք, նրանից կարելի էր սպասել ավելի լուրջ մոտեցում դեպի ստեղծագործությունը: Մեր արվեստում բարելյեֆին նմանեցման օրինակ կա Երվանդ Քոչարի «Սասունցի Դավթի» համար արված գծանկարչական թերթիկներում, բայց այն, ինչ տրամաբանական է մի դեպքում, պարզունակ է մի ուրիշ դեպքում, և այնքան էլ լավ ճաշակի վկայություն չի դառնում: Այդ մասին կարելի էր լռել, բայց որքան ավելի ընդունակ է մարդը, այնքան ավելի մեծ պահանջներ է ներկայացվում նրա ստեղծագործություններին: