Այս վերադարձը վկայում էր նրա սիրո մասին։ Այդ գաղափարը ծագեց նրա գլխում և նրան շփոթեցրեց։ Ինչպես էին նրանք վերականգնելու նախորդ ձմեռվա մտերմությունը։ Այնքան ժամանակ էր անցել... Շփոթված Արուսյակը կանգ առավ Վարդանից մի տասը քայլի վրա։ Վարդանը, ուսապարկը գետնին դնելով, շոյում էր Կուրտի գլուխը, որը թաթերը նրա ուսերին էր դրել։ Արուսյակին նա էլ ավելի գեղեցիկ թվաց, ավելի խոշոր, ավելի ուժեղ։ Նրա հոգում տենչն ու հուզմունքն իրար էին խառնվել։