Բայց. ցավոք, այս հիասքանչ եկեղեցին, տասնամյակներ շարունակ թողնված լինելով բախտի քմահաճույքին, ամբողջովին ավերվում էր. ջրակալվել էր եկեղեցու ներսը, ճաք էին տվել պատերը, կիսափուլ էր տանիքը: Հայկական ուրույն ու հետաքրքիր զարդանախշերով շատ խաչքարեր, որոնք եկեղեցու զարդն էին կազմում ու նաև հիմնաքարը, պատերից դուրս ընկել ու շպրտված էին ուր պատահի: Միջնադարյան հայ քարագործների ձեռքով կերտված հայկական այդ մասունքները ժամանակներ առաջ փչանում էին, կորչում անհետ ու անվերադարձ: Բարեբախտաբար այսօր թեպետ դանդաղ, բայց աստիճանաբար վերականգնվում է եկեղեցին, շնորհիվ մի քանի նվիրյալների ժամանակին նախաձեռնած գործնական քայլերի, այդ թվում` տողերիս հեղինակի բարձրացրած հարցերի ...