Մի կողմ նստած Շահանեն արդեն տասներորդ անգամ կարդում էր իր նշանածի նամակը, որը նա Բաղդադից էր գրել։ Լեյլան մատների ծայրերով հպվում էր սազի լարերին՝ նվագակցելով սկեսուրի միալար մենախոսությանը և կկոցած աչքերով նայում էր իր ընկերուհիներին, և նրա հայացքը հատկապես երկար կանգ էր առնում Մարոյի վրա, որի վարքագիծը վերջին օրերին նրան տարօրինակ էր թվում։ Էմինեն ննջում էր, և նրա ճակատով քրտնքի կաթիլներ էին հոսում։ Սաֆիյեն աջ ձեռքով հովհարն էր թափահարում, իսկ ձախ ձեռքի մատով հետևում էր գոգին դրված գրքի տողերին։ Մարոն միակն էր, որին հետաքրքրում էր Բույուկ խանումի պատմությունը։