Ճամպրուկներս տեղավորելով, հոգնած նստեցի բազմոցին և աչքի տակով սկսեցի ուսումնասիրել այդ մեն-մենակ կայարան եկած մարդուն, որի հետ պետք է անցկացնեի առնվազն երեք օր,եթե իհարկե, գնացքը գնար չվացուցակով, մի հրաշք, որ մեր օրերին գիտաֆանտաստիկ ժանրին է պատկանում: Ուրեմն, նախ՝ Մոսկվա, ևս երկու նողկալի օր՝ այդ գորշ, անիմաստ քաղաք- մրջնանոցում, որը վերջին տարիներին նաև չարացած է, դժգոհ ու հուսահատ, և հետո պիտի թռչեմ Նյու Յորք: Հայրս հիվանդ է, երևի մահամերձ: Մահամերձ չլիներ, ամերիկացի կես-եղբայրս հազիվ թե ասեր՝ «Կաղաչեմ անհապաղ մեկնիս, եթե կըրնայիր երկու-երեք օրեն հոս ըլլալ…»: Անհապաղ… Ամերիկացու համար ինչ դյուրին է այդ բառը. ինքնաթիռի տոմսը կպատվիրի հեռախոսով, հինգ-տասը րոպեով կմտնի համապատասխան երկրի հյուպատոսություն, կնիք կդնեն անձնագրին, և այնտեղից էլ հենց կարող է գնալ ուղիղ… օդանավակայան: Իմ ձևակերպումները տևեցին երկու շաբաթից ավելի և դա մեզ համար ֆանտաստիկ արագություն էր, հազար ու մի մարդ միջնորդեց, զանգահարեցի-խնդրեցի սրան-նրան,իսկ ինքնաթիռի տոմսի վրա ծախսվեց տասը տարվա իմ ողջ խնայողությունը: Հիմա էլ այս նողկալի գնացքը: Ուրիշ ելք չկար, որովհետև ինքնաթիռներ չեն թռչում, բենզին չկա, իսկ Մոսկվա-Նյու Յորք ինքնաթիռը, բնականաբար մարտի 19-ին ինձ չի սպասի, եթե ուշանամ: Լավ-վատ, թեկուզև մեկ օրվա ուշացումով, գնացքը 18-ին երևի կհասնի Մոսկվա, ուրեմն կես ցերեկ ու մի գիշեր դեռ կմնա մինչ թռիչքս: