Մինչ ավելի ու ավելի տագնապում ենք իմանալու, թե ուր ենք գնում, մինչ չենք հոգնում ինքներս մեզ հարցնելու վաղվա օրվա հավանականության մասին, մյուս կողմից ապրում ենք սարսափելիորեն առօրեական մի կյանք: Ապրում ենք օրը օրին, ինչպես այն դարաշրջաններում, որոնք ամենանեղվածն էին անմիջական պահանջներից, ինչպես մարդկության հնագույն ժամանակները: Բայց դեռ ավելին, կարծես վատթարացնելու համար մեր անորոշության զգացողությունը, չենք ընտելացել հրաժարվելու կանխատեսումներից, դեռևս կազմակերպված չենք` ապրելու համար լոկ ներկայի մեջ և ըստ պատահարի: Մեր խորին սովորույթները, մեր օրենքները, լեզուն, զգացումները, փառասիրությունները բեղմնավորված են մի ժամանակի մեջ և հարմարեցված են մի ժամանակի, որն ընդունում էր երկար տևողություններ, հիմնվում ու դատողություններ էր անում մի վիթխարի անցյալի վրա և նպատակակետ էր դարձնում մի ապագա` չափած-ձևած ըստ սերունդների: