Եղանակը	հանդարտ	էր	և	ոչ	ցուրտ: Ծովի	հայելանման	մակերեսն	անդրադարձնում	էր	երկնքի	մուգ	կապտագույն կամարը: Դեպի	ձախ	փայլում	էին «Սև» ու «Սպիտակ» կոչված	քաղաքիկների	բյուրավոր	էլեկտրական	լամպարները, ինչպես	խոշոր	ադամանդներ, հետզհետե	աղոտանալով	բնության	լույսից: Հարյուրավոր	գործարանների	ծուխն	ուղիղ գծով	բարձրանալով	երկնակամարը — երկինքը, սքողել	էր	սև	շղարշով: Դեպի	աջ	երևում	էր	Բաիլով	կոչված	թերակղզին` իր	ծովային	զորանոցներով	և	գողտրիկ	եկեղեցիով, որի	սոխաձև	գմբեթները	երկնակամարի	վրա	նկարվել	էին	որպես միգային	աշտարակներ, որոնք, կարծես, լուռ	խորհրդակցության	մեջ	էին	արարչի	հետ: Այնտեղ	ավելի	հեռու, լեռան հետևից	ցցվել	էին	նավթային	բուրգերի	սուր	գագաթները: