«Չասես՝ մեզ թողեց, փախավ Ռուսաստան, հիմա լեզու է թափում։ Չէ, ախպեր ջան, դու ինձ գիտես... Ես դրանցից չեմ, աջ ձեռքս էլ քո աչքի առաջ, թողել եմ Ողտամեջքի կռվում։ Բայց դու հո տեսա՞ր, թե ոնց քշեցին, հա, բա քշել չէր, ի՞նչ էր դա... Գլուխդ չցավացնեմ՝ ամեն ինչ ինձնից լավ գիտես։ Մի բան եմ խնդրում։ Եկող ամսվա՝ մայիսի 11-ին, իմ ծնված օրը, գիտես, ժամը 21-ին ուղիղ, կանգնիր մեր տան առաջ, տանձենու տակ, նայիր լուսնին, ես էլ այստեղից եմ նայելու, մեր հայացքները լուսնի վրա հանդիպեն, մի քիչ կարոտս մեր տան քարերից, մեր սարերից, բոլորիցդ առնեմ... Գալը դժվարացել է, մի տարվա աշխատանքի փող է հարկավոր, որ թողնեն ինքնաթիռին մոտենամ... Որ իմանաս, թե ինչ եմ քաշում։ Էստեղ էլ մի բան չէ։ Ցերեկները ռուսաստանցի եմ՝ էս բազարում, էն խանութում, էս փողոցում, գիշերները՝ ղարաբաղցի եմ՝ Մեծ ձորում, Ղուզեն տափում, Սաքունց սարում։ Լեզուս ռուսերեն, երազս՝ հայերեն...»։