Տրդատ — Մտածիր և կտեսնես, թե որքան ճիշտ եմ ես… Այս ներքնակը, վերմակն ու սավաննե՞րը ինչու ես բերել… Դու կատարյալ խենթ ես… Ինչիս են պետք դրանք… Գիտես ինչ հաճելի է գետինը փորփրել ու քնել զով հողի վրա… (Դեպի դահլիճ): Ինչ եք ծիծաղում, կարծես ձեր պատմությունը այնքան լիքն է արքաներով, որ կարելի է նրանց դժբախտության վրա ծիծաղել… (Ինքն իրեն): Դժբախտություն` ձեր աչքերով, իսկ ինձ համար` երանելի կյանք…