Վերը բերված բնորոշման հիման վրա ագնոստիցիզմը կարող է համարվել «թույլ» աթեիզմ[42], սակայն ագնոստիկոսների մեծամասնությունը բաժանում է իր հայացքները աթեիզմից, որը համարում է ոչ ավելի հիմնավորված, քան թեիզմը[43]: Աստծո գոյություն ունենալու կամ չունենալու մասին գիտության ենթադրվող անհասանելիությունը դիտվում է այն բանի հատկություն, որ աթեիզմը զերծ չէ կույր հավատքից[44]: Աթեիստների սովորական պատասխանը այն է, որ չապացուցված կրոնական պնդումները արժանի են նույնքան թերահավատության, որքան ցանկացած այլ չապացուցված պնդումները[45], ու որ Աստծո գոյություն չունենալու անապացուցելիությունը չի ենթադրում, որ նրա գոյություն ունենալն ու չունենալը հավասարապես հավանական են[46]: Շոտդալնդացի փիլիսոփա Ջոն Սմարթը նույնպես հաստատում է, որ «երբեմն մարդ, ով իրականում հանդիսանում է աթեիստ, կարող է ինքն իրեն կոչել ագնոստիկոս փիլիսոփայական սկեպտիցիզմի չմտածված ընդհանրացման պատճառով, որը հետ է պահում մեզ այն դատողությունից, որ մենք որևէ բան գիտենք, երևի միայն բացի մաթեմատիկայից ու ֆորմալ տրամաբանությունից»[47]: Որպես հետևություն՝ հայտնի աթեիստ-գրողներից ոմանք, օրինակ՝ Ռիչարդ Դոքինզը, գերադասում են տարբերակել թեիստական, ագնոստիկական ու աթեիստական հայացքներ ըստ հավանականության, որը վերագրվում է «Աստված գոյություն ունի» դատողության ճշմարտացիությանը[48]: