Վարչության որոշումը հաստատվում է քաղաքային դումայի 1900թ. մարտի 3-4-ի նիստում։ Սակայն քաղաքի բյուջեն աղքատիկ էր, և հնարավոր չէր անհրաժեշտ միջոցներ հայթայթել՝ շինարարությունը սկսելու համար։ Ուստի դուման և վարչությունը նպատակահարմար համարեցին ջրմուղ կառուցել, միևնույն ժամանակ` ձիաքարշ անցկացնելու գործը հանձնարարել մի անձի` կապալային հիմունքներով։ Կապալառուն պարտավոր էր 1,5 տարում շահագործման հանձնել ձիաքարշի գիծը և դրա հետ կապված բոլոր կառույցները՝ տաղավարներ, կամուրջներ և այլն։ Ձիաքարշի շահագործումից ստացվող շահույթի 20%-ը պատկանելու էր քաղաքին, իսկ 80-ը՝ կապալառուին։