Ինտիգային է ԼՂ խնդրում նաև արևմուտքի դիրքորոշումը, այն պետք է դիտարկել ավելի գլոբալ համատեքստում: Կա տեսակետ, համաձայն որի՝ ազդեցության գոտիների որոշակի բաժանում է տեղի ունեցել: Ըստ այդմ՝ Սիրիական ճգնաժամի կարգավորման առաջնային մանդատը վերապահվել է ԱՄՆ-ին, մեր տարածաշրջանը` Ռուսաստանին: Եթե այս տեսակետը ճիշտ է, ապա առնվազն ԱՄՆ-ն կոշտ չի հակազդելու Պուտին-Լավրով զույգի Ղարաբաղյան փաթեթին: Եթե Ռուսատանի և ԱՄՆ-ի միջև գոյություն չունեն վերը նկարագրված համաձայնությունները, ապա ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ամերիկյան և ֆրանսիացի համանախագահներն ամեն բան անելու են՝ կարգավորման ռուսական պլանը տապալելու և նախաձեռնությունն իրենց ձեռքը վերցնելու համար: Գուցե այս նպատակն է հետապնդում պաշտոնական Փարիզը Սարգսյան-Ալիև նոր հանդիպում Ֆրանսիայում կազմակերպելու նախաձեռնությամբ: Առայժմ դժվար է խիստ որոշակի կանխատեսում անելը: Հստակություն չբերեց նաև ԱՄՆ պետքարտուղար Ջոն Քերրիի հուլիսի 14-15-ը Մոսկվա կատարած այցը: Նա Պուտինի ու Լավրովի հետ քննարկել է ԼՂ հարցը, սակայն ինչքանով են մոտեցել կամ հակադրվել կողմերի դիրքորոշումը՝ հստակ հայտնի չեն: