Կանտաբրիյական ծովը կամ էլ թունդ քամին, որ փշրվում է Ռոնդի ժայռերին, վախեցնում են սսկված, ներփակ, լուսամատի շրջանակով բանտարկված գրանադացուն: Ձեռնասուն են դարձել ջուրն ու քամին, քանի որ տարերքների եռքը կոտրում է մարդկային ձայնաշարը և սրբում, հյուծում է մարդկային անհատականությունը, որը չի կարողանում գերիշխել այլևս և կորցնում է իր հորիզոնն ու երազը: Գրանադացին ամեն ինչ տեսնում է շրջված հեռադիտակով: Այդ պատճառով է, որ Գրանադան հերոսներ չի տվել, այդ պատճառով էլ նրա զավակներից ամենափառավորը` Բոաբդիլը, զիջեց քաղաքը կաստիլցիներին, այդ պատճառով էլ քաղաքը դարերով իր ապաստանը փնտրում է մեկուսացման մեջ, լուսնի լույսով նախշազարդված մլմլացող օջախների շուրջը: