Սենյակում երեքով ենք՝ բժիշկը, սիրելի գործընկերուհիս՝ Շուշանը, ու ես։ Ես ու Շուշանը թեյ ենք խմում, բժիշկը՝ սուրճ։ Բժիշկը խոսում է Շուշանի աչքերի գեղեցկության մասին, ասում է, որ մարդու աչքերը հոգու հայելին են։ Հետո մեզ է միանում 45 տարվա մանկավարժը Բուժականից, որը իմ նախկին ակնարկի հերոսն է ու եկել է մի քանի թերթ վերցնելու։ Շուշանը փսփսում է ականջի տակ՝ մեր սենյակը լավ մարդկանց պակաս չունի։ Երեքով ինչ-որ բան են զրուցում երկնքի, սիրո ու ներդաշնակության մասին… Ձայնս փոքր-ինչ բարձր էր։ Ես կրկնում եմ հարցս, որ տվել եմ հարցազրույցի սկզբում։