230 թ-ի գարնանը, փորձելով կանխել Հայոց արքայի հերթական տարեկան հարվածը, Արտաշիր I-ի գլխավորած Պարսից, Շարհատի գլխավորած Ադիաբենեի և Դոմիցիանի գլխավորած Քարակենեի թագավորությունների միացյալ բանակը անակնկալ հարված հասցրեց Հյուսիսային Միջագետքի ուղղությամբ, որից հետո հռոմեական բանակից ու նրա կազմում գտնվող Հայ ռազմիկներից գրավեց Բզաբդե ամրոցը,[6] իսկ Մեծ Հայքի թագավորության բանակից էլ՝ Արզնը[7]։ Սասանյանների հղացած հարվածը արևմտյան ուղղությամբ նրանց որևէ էական հաջողություն այնուհանդերձ չտվեց և արդյունքում հենց նույն 230 թվականին Հայոց արքան հերթական հարվածը հասցրեց Ատրպատականին ու Միջագետքին,[8] իսկ 231 թ-ին էլ ոչ միայն կրկնեց այն[9], այլև հասավ նրան, որ Արտաշիր I-ը իր բանակի մնացորդով նահանջեց մինչև Քուշանական թագավորության արևմտյան սահման։ Փաստորեն Հայկական վերջին գերիշխանության սահմանները հարավում հասան մինչև Կենտրոնական Միջագետք և Պարսքի հյուսիսային սահման։