Մեր նոր ուղևորը կոչվում էր Պետյա Նեմչիկ, անունը Խաիմ էր, բայց փոխել էր, դարձրել Պետյա: Նա գեներալ էր, բայց ոչ զինվորական գեներալ, և ոչ էլ նահանգային, այլ հասարակական մի ընկերության տեսուչն էր և շրջագայում էր աշխարհով մեկ, ինչպես Մաքս Բերլյատը: Բայց նա բոլորովին այլ մարդ էր, ուրախզվարթ և շատախոս, մանավանդ բոլորին հայտնի՝ իր անեկդոտներով: Ու չնայած անունը Պետյա էր և իր ճաշակով գեներալ-տեսուչ, բայց նա էլ նույնպիսի սովորական հրեա էր: Նա սիրում էր հրեաներին և սիրում էր ծիծաղաշարժ և անեկդոտներ պատմել ու պատմել հրեաների մասին: Ու երբ մտավ վագոն և տեսավ Մաքս Բերլյանտին՝ «Բեսարաբացի» թերթը վրան քաշած, հասկացավ, որ այդ մարդը ոչ մի կապ չունի Կրուշևանի ու նրա թերթի հետ և իսկույն մտածեց. Ա՛յ քեզ նոր անեկդո՜տ: Կամոքն Աստծո, ինքը ա՛յ թե բան կունենա պատմելո՜ւ: Եվ ինքն էլ վազելով կայարան՝ վերադարձավ «Բեսարաբացի» թերթի համարով, քաշեց վրան, ծածկվեց և նույնպես քնեց: