Ըստ Զելիհայի' խղճահարությունը բարդ խնդիր է: Համենայնդեպս, շատ բաների դեմ կարող էր պայքարել, բայց ոչ խղճահարության: Անմիջապես իրեն հավաքեց, նորից սկսեց քայլել: Մեկ կրունկով մի կերպ' շուտով կարողացավ հեռանալ այնտեղից: Երաժշտությունը փչացնող կեղծ նոտայի պես կաղալով արագ սահեց անձրևանոցներով բազմության մեջ: Հասարակությունը դարչնագույնից ու մոխրագույնից վերածվել էր թանաքագույնի: Դարչնագույնի ու մոխրագույնի մեջ Զելիհան նման էր կտորին պատահական խառնված մորեգույն թելի: Զելիհան աններդաշնակ գույն էր: Սակայն բազմությունը նրա աններդաշնակությունը կլանելու և իր տեմպին հարմարեցնելու չափ աշխույժ ու ամբողջական էր: Հասարակությունը մասերի ամբողջություն չէ: Հարյուրավոր շնչող, քրտնող, տառապող մարմիններից բաղկացած կույտ չէր. անձրևի տակ մի մարմին էր: Շնչող, քրտնող, տառապող մի մարմին: Ամռանը թե ձմռանը, արևին թե անձրևին, տարբերություն չկա. Ստամբուլում քայլել' նշանակում է քայլել հասարակության հետ: