Երբ Արմենը մենակ մնաց, նրա տրտում մտքերը վերադարձան։ Նա կանգնած էր շագանակենու ստվերում և վիրավոր ոտքն էր շփում։ Նա զարմանում էր, որ ցավն իրեն զգալ էր տալիս այդքան տարի անց։ Հին վերք էր, որ ստացել էր 1894 թ. ջարդերի ժամանակ, երբ ինքն ու Արաքսին հազիվ էին մազապուրծ եղել։ Տրապիզոնում ապրող իրենց զավակներն ու թոռներն այդ բախտին չէին արժանացել...