Փետրվարի կեսն էր, կեսօր։ Վարդանը, բրդյա վերարկուն ուսերին, թիկնել էր այգու ցանկապատին և հսկում էր ոչխարներին ու այծերին, որոնք արածում էին դեզի հիմքի մոտ, երբ հայտնվեց Քերիմը։ Կուրտը նրան դիմավորեց ուրախ հաչոցով։ Նա գլխին մորթե գլխարկ էր դրել, որն իջեցրել էր ականջների վրա, և փաթաթվել էր մի վերարկուի մեջ, որը տձևացել էր տակից հագած բազմաթիվ հագուստների պատճառով։ Նրա ուրվագիծը արջ էր հիշեցնում։ Տանը չհասած՝ Քերիմը ուրախ բղավեց.