Երբ ես փողոցում մտածեցի գազի մասին, նայեցի երկինք: Երկինքը զարհուրելի խավար էր, բայց պարզ կարելի էր տեսնել ծվենվող ամպերը, իսկ նրանց միջև՝ անհատակ սև խոռոչներ: Հանկարծ ես այդ խոռոչներից մեկի խորքում մի փոքրիկ աստղիկ նկատեցի և սկսեցի սևեռուն զննել նրան: Այն պատճառով, որ այդ աստղիկը ինձ միտք հուշեց. ես մտադիր էի այդ երեկո սպանել ինձ: Ես դա հաստատ մտադրել էի դեռ երկու ամիս առաջ և որքան էլ աղքատ էի, ինձ համար գնեցի մի հրաշալի ռևոլվեր և նույն օրն էլ լիցքավորեցի: Բայց արդեն երկու ամիս էր անցել, իսկ այն դեռ դրված էր տուփի մեջ: Սակայն ինձ համար ամենայն բան այն աստիճան միևնույնն էր, որ ուզեցի վերջապես որսալ պահ, երբ ամեն բան այդքան միևնույնը չի լինի. ինչո՞ւ էր այդպես՝ չգիտեմ: Եվ այդպիսով, այդ երկու ամսվա ընթացքում ամեն երեկո տուն վերադառնալիս մտածում էի՝ կգնդակահարեմ ինձ: Ես անընդհատ պահի էի սպասում: Եվ ահա հիմա այդ աստղիկը ինձ միտք հուշեց, և ես ենթադրեցի, որ դա անպայման կլինի հենց այս երեկո: Իսկ թե ինչո՞ւ աստղիկը այդպիսի միտք հուշեց՝ չգիտեմ: