Երբ ես Սունդուկյանի թատրոնում էի, Աճեմյանի ժամանակ էր, ինձ ասում էին. ճկուն չես, այսինքն` չես հարմարվում, զիջումների չես գնում, չես հաճոյանում, սրա կամ նրա կողմը չես անցնում: Իսկ ես հանգիստ էի. այ մարդ, ինչ գործ ունեմ որևէ կողմ անցնելու կամ չանցնելու հետ, ես միայն պետք է ձգտեմ մտածածս իրականացնել: Մեր միջավայրում նման պահվածքը, իհարկե, տարօրինակ տպավորություն էր թողնում, և ես մի տեսակ խաղից դուրս էի մնում: Փաստորեն թատրոնում երևում էի միայն ներկայացում բեմադրելու ժամանակ, իսկ մնացած օրերին կոլեկտիվից կարծես հեռու լինեի: Մի բան, որ անկեղծ ասած, ինձ դնում էր նեղ վիճակի մեջ, որովհետև պահեր էին լինում, երբ միջավայրի աջակցությունը պահանջ էր դառնում: Գիտեք, ես մի տեսակ ամաչկոտ եմ, շուտ նեղացող, խռովկան: Հենց որ մի բան է լինում, էլ չեմ հարցնում ինչն ինչոց է. չե՞ք ուզում աշխատեմ` չեմ մնա… Բնավորությունս շատ է խանգարում թատերական կոլեկտիվում նորմալ աշխատելուն: Ես իրոք քանի˜ տեղ եմ եղել: Հայաստանում չկա մի թատրոն, բացի շրջանայիններից, ուր ես բեմադրություն արած չլինեմ: Հիմա, երբ կողքից նայում եմ թեկուզ Լենինականի թատրոնի վերջին պատմություններին, համոզվում եմ, որ ոչ այնտեղ, ոչ էլ որևէ այլ տեղում ինձ չեն նեղել: Ինքս եթե մի քիչ պնդերես լինեի, հարձակողական բնավորության տեր, անշուշտ կմնայի ու կշարունակեի աշխատանքս: Ինչքան բան արեցինք Լենինականում այն մի քանի տարին: Սակայն չկարողացա մնալ: Ի՞նչ անեմ, հենց զգում եմ, որ դադարում են գործի մասին մտահոգվել` այլևս մնալ ու աշխատել չեմ կարողանում: