Այս արագության դարում մարդը չի հասցնում շատ բան բռնել: Այնքա՜ն բան կա սովորելու: Բայց քանի որ հազիվ ենք հասցնում խորանալ մեկ ուղղությամբ, այլ բնագավառներում մնում ենք երեխայի այն տարիքին, որտեղից պոկվել ենք: Ահա հակասություն և մեր մեջ: Այսօրվա մարդու բոլոր «ճյուղերը» չէ, որ հավասար են իրար: Դա որքան բնական, նաև անցողիկ է, կարմրուկ հիվանդության նման: Մեր երկրում ինձ ավելի շատ դուր են գալիս մերձբալթյան ժողովուրդները: Երևի նրա համար, որ ունեն էտիկայի աստիճանի բարձրացված կենցաղ: Մեզ վրա ազդել են նաև անցյալի պարտադրվող ժառանգություններ, սովորույթներ և բաներ, որոնց թերությունը դեռ չենք կարող նկատել: Բայց մի բան պարզ է. ձեռքերն արդեն բացվել են մեծ, գիտակցական ազատությունների համար: Պետք չէ որոնել ժամանակակից մարդուն, այն մենք ենք՝ դու, նա, մյուսը, ես, մյուսները և մեզնից ավելին չենք կարող լինել, կարևորը՝ պա-կաս չլինելն է: Ու եթե մենք տրված հնարավորությունները գնահատել, պաշտպանել, արժեքավորել կարողանանք, արդեն հասած կլինենք մեզ՝ ժամանակակից մարդուն: