Անլսելի հոգոցեց. մշուշի պես թանձր մի բան ծանրացել էր սրտին, շղարշել ուղեղը. հա°, իր կյանքը մամռակալած մատուռ է դարձել, այնպիսի մի բան, որ կորցրել է աղոթքի ոտնահետքը: Ապրեց վախվորած՝ ամբոխի մեջ իրեն կորցնել-գտնելով՝ գիշակերներին ի կեր: Ընկերության մեջ էլ սոսկ Աբել եղավ կամ պարսատիկի քար… Այո՛, հենց նրանք քանդեցին երազների դղյակը՝ թողնելով անտանիք, իսկ դրա վերևում չարախինդ ագռավներին, որ սպասումներից զեղվում-հալվում են…