Յս­տա­կաց­նենք սկիզ­բէն՝ մեր ը­սե­լիք­նե­րը կ’առն­չո­ւին վար­քագ­ծա­յին ու քա­ղա­քա­կան կե­ցո­ւածք­նե­րու եւ ոչ թէ զգա­ցա­կան դրսե­ւո­րում­նե­րու։ Օ­րի­նա­կի հա­մար, ա­նի­մաստ բան է ը­սե­լը, որ այ­սինչ ժո­ղո­վուր­դը շատ ռազ­մա­պաշտ է, կամ՝ խա­ղա­ղա­պաշտ։ Այդ­պի­սի բան չկայ։ ­Բայց կա՛ն ռազ­մա­պաշտ, կամ խա­ղա­ղա­մէտ քա­ղա­քա­կա­նու­թիւն վա­րող, այդ­պի­սի վար­քա­գիծ ու­նե­ցող պե­տու­թիւն­ներ, քա­ղա­քա­կան միա­ւոր­ներ։