…Մենք սպասում էինք փոստատարին, որը գալու էր ու լուր էր բերելու իմ երկու ճակատային եղբայրներից։ Դա մանկությունից մնացած ամենավառ պատկերն է, ամենատպավորիչը, ամենահուզականը։ Մայրս հյուրասիրում էր փոստատարին, եւ նա գալիս էր նաեւ այն ժամանակ, երբ պիտի ասեր, որ լուր չունի։ Լուր չունենալը նույնպես լուր էր։ Պատերազմ ասելիս՝ ես պատկերացնում եմ փոստատարին սպասող ընտանիք՝ հուսավառ ու տագնապած, այդ բառերի ամբողջ տարողությամբ։