Սկզբում	Սմբատն	զգաց	մի	տեսակ	արհամարհանք	և	նույնիսկ	նողկանք	դեպի	այդ	մարդիկ: Ահա	ձրիակերների	մի ավելորդ	տարր, մի	տեսակ	խոց	հասարակական	մարմնի	վրա: Ընկերական	շրջաններում, ուսանողական	որոշ	խմբերի ազդեցությամբ, շատ	անգամ	էր	դատապարտել	տնտեսական	աշխարհի	այն	տարրերը, որոնք	ո՛չ	աշխատավորներ	են, ո՛չ արդյունաբերողներ: Այժմ	արհամարհանքը	փոխվեց	մի	այլ	զգացման: Արդյոք	արդարացի՞	է	թեկուզ	այդ	խումբ-խումբ ժողովված	մարդկանց	դատապարտել	իբրև	պարազիտների: Արդյոք	թեթևամտություն	չէ՞	երևույթը	պարսավել` առանց պատճառները	քննելու: Եթե	միջնորդը	պարազիտ	է — պարազիտ	է	նաև	արդյունաբերողը, հանքատերը, գործարանատերը, կալվածատերը, վաճառականը, խանութպանը, ուրեմն	և	ինքը` Սմբատը...