Հիտլերյան Գերմանիայի և նրա դաշնակիցների ջախջախումից հետո Արևելյան և Կենտրոնական Եվրոպայի երկրներում ոչնչացվեցին ֆաշիզմ ծնող ներքին ուժերը՝ մոնոպոլիստական կապիտալը, խոշոր հողատիրությունը, և հաստատվեցին ժողովրդա-դեմոկրատական կարգեր։ Սակայն արևմտյան երկրներում պահպանվեցին կապիտալիստական մոնոպոլիաները, երկար տարիներ ֆաշիստական վարչակարգը պահպանվեց Իսպանիայում, ազատության մեջ մնացին բազմաթիվ ռազմական հանցագործներ, որոնք աստիճանաբար վերսկսեցին իրենց գործունեությունը, քողարկվելով տարբեր ցուցանակներով, բայց չվախելով իրենց հիմնական նպատակները։ Նեոֆաշիստական կազմակերպություններ առաջացան Իտալիայում, Արևմտյան Գերմանիայում, Ավստրիայում և այլուր։ 1967 թվականին (մինչև 1974) ռազմա-ֆաշիստական դիկտատուրա հաստատվեց Հունաստանում, 1973 թվականին՝ Չիլիում, որտեղ սակայն աճող դիմադրություն են ցույց տալիս երկրի հայրենասերները։ Հակաֆաշիստական շարժման համար երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո առավել բարենպաստ պայմաններ կան, քան մինչպատերազմյան շրջանում։ Այժմ, երբ սոցիալիզմի համաշխարհային սիստեմը վերածվում է հասարակական զարգացման վճռական գործոնի, դեմոկրատիայի կողմնակիցները շատ ավելի ուժեղ են։ Համաշխարհային ասպարեզում ուժերի հարաբերակցությունը շարունակվում է փոփոխվել հօգուտ սոցիալիզմի, բանվորական և ազգային-ազատագրական շարժման։