Արարատը ձյունամած էր, դաշտի վրա մոլեգնում էր քամին, մեքենայի ծածկոցի վրա մեկը պահում էր համաձայնագրի թղթերը, ինքը սառած մատներով գրողի եւ պետական գործչի ստորագրությունն էր դնում իրականության վավերագրի տակ, եւ հետո խմած կոնյակը մեր մեջ խայտում էր այնպես, ասես Ավարայրում հաղթել էինք կամ Կարսի դաժան պայմանագիրն էինք չեղյալ ճանաչել: Երկրի ամբարները դատարկ էին, ճամփաները՝ փակ, քաղաքի փողոցները՝ ձյունախեղդ, մարդիկ՝ ուրվականակերպ, Ինքը Երեւան էր վերադառնում հպարտ: Որովհետեւ Հայրենիքի երեսունվեց սյուներից ամեն մեկն իր բաժին ծանրությունը կրում էր թիապարտի համբերությամբ եւ պայծառ հավատով, որ Գալիք մի օր Արարատյան դաշտում, ինչքան էլ ձմեռը սառնամանաիքոտ լինի, ծաղկելու է գանգուր ծիրանուտը: Գրողի իր Ժամանակն ու իրականությունը մեկտեղվել էին, եւ դա բոլորիս աստեղային ժամն էր: Եւ հիմա ինչու՞ է հիշել եւ հիշեցրել երեսունվեց սյուների խորհուրդը: Երեւի տագնապ ունի, թե իրականությունը փախչում է գրողի իր Ժամանակից: Այդպես եմ հասկանում, որ էսսեների այդ տասնամյա շարքը գրվել է հավատով, որ կյանքն, այնուամենայնիվ, Արարատի պայծառ հայացքի ներքո չի հեռանում իր աստեղային ժամից: Կամ՝ չպիտի հեռնա: Այլապես դարձյալ «ավաղ»-ներ պիտի ասենք: