Աբեղան պառկեց մահճին, աչքերը փակեց: Գնաց հազարամյակների միջով, տեսավ, որ ինքը եղել է միշտ, տառապել, փնտրել է ու չի գտել, տեսել է ու չի ընկալել, կանչել է ու ինքն իրեն է լսել, մենակ է եղել ու բոլորի հետ, եղել է, չի եղել…