­«Մեծն ­Վար­դան ստու­գիւ մեծ մարդ է, թէ որ այ­սօր գար եւ մե­զի դէմ խա­չա­կիր մը հա­նէր՝ խիստ պզտիկ մարդ մը կը դառ­նար: Ուս­տի ե­թէ հա­յը, զոր քննե­լու սկսար, դա­րուս լու­սա­ւո­րու­թեան եւ­քա­ղա­քակր­թու­թեան հետ չքա­լէ, նոր բան մը հա­ղոր­դած չես լի­նի ինձ՝ ե­թէ ը­սես թէ նոյն հա­յը ­Տիգ­րա­նայ, Տր­դա­տայ եւ ­Վա­րազ­գա­տայ որ­դին է միայն: ­Հի­մա Տր­դա­տայ մի ձե­ռամբ եր­կու ցու­լե­րու եղ­ջիւ­րը թա­փող ոյ­ժը ի­րեն թա­գա­ւո­րու­թիւն մը շա­հել տա­լու ա­ռիթ մը չէր լի­նէր, վասն­զի՝ շո­գի եւ բա­րո­յա­կան զօ­րու­թիւն ու­նինք, եւ ոչ սրտեայ եւ քա­ջա­մար­տիկ ­Վա­րազ­դատ մը ա­րիա­բար ձի աշ­տա­նա­կե­լուն՝ կայ­սեր մը շնորհն ու ­Հա­յաս­տա­նի գա­հը պի­տի ստա­նար,…