Երբ շատերն անքնության դեղահաբ կուլ տալով քուն մուրացին, ԻՆՉ-ՈՐ ՄԵԿԸ ամբողջ գիշեր սեր խմորեց ու լուսադեմին հաց թխեց, որ առավոտյան հազարավոր՝ խղճի ձեռը տանջված ու անքուն մնացածներ, նշխարքի պես բերանը դնեն մրմնջած աղոթքով հարստացած հացը...ու կյանքդ շարունակվեց...