Աումբականները ստեղծագործությունը համեմատեցին Մարկեսի մյուս գրքերի հետ, համարելով, որ մենության և հերոսների մեջ սիրո բացակայության թեմաներով Մարկեսի այս գիրքը համեմատած իր մյուս գործերի՝ գտնվում է գագաթնակետում: Ակումբականները հիացած էին Մարկեսի լեզվով, մի քանի էջանոց նախադասություններով, Մարկեսի՝ ժամերով պատմելու բացառիկ տաղանդով և վեպում սյուժեի ու փիլիսոփայության խորը հագեցվածությամբ: