Ես ոչ մի կերպ չէի կարողանում համակերպվել առակի այդ դասի հետ, ինչը ես վերագրում եմ ոչ թե իմ ինքնահաճությանը, այլ ավելի շուտ մանկության տարիքի հակասություններին, քանի որ մանկությունը բարոյական առումով կատարյալ չէ: Ես խղճում էի ճպուռին և ինչ որ ժամանակ մրջյուն տեսնելիս չէի կարող ոտքս վրան չդնել: Այդ ոչնչացման ձևով (և ինչպես ես եզրակացրել եմ այն ժամանակվանից, այդ ձևը հատուկ է մարդուն), ես փորձում էի հայտնել իմ դժգոհությունը խելամտության և առողջ բանականության հանդեպ: