Մուրին երբեք, ոչ մի անգամ ոչինչ չի խնդրի ոչ մեկից։ Տվողից գոհ է, չտվողից այնքան էլ դժգոհ չէ։ Գլուխը չի ծռի, չի խեղճանա, խղճմտանք շարժելու ոչ մի փորձ չի անի, կարեկցանք չի հարուցի իր հանդեպ, ընդհակառակը, մեկ-մեկ էլ նախահարձակ է լինում, երբ չտեսնելուն են տալիս ունեւորները.«Աշխարհքս կոխած ուտում եք, է՜, իմ փայն էլ բերեք»։ Այնպես որ՝ ոչ միայն գիտե, որ աշխարհքից ինքն էլ իր «փայն» ունի, այլեւ համոզված է, թե իր «փայը» ուր է կորչում։ Մեկ էլ տեսար՝ Մուրին իրենից դուրս եկավ, պայթեց.