Չգիտես ինչու` միշտ մտածել եմ, որ մեր շրջապատի ամենահայրենասեր մարդիկ մեր շենքերի մուտքերը, բակերն ու փողոցներն ավլող մարդիկ են: Ուշ գիշերները կամ վաղ առավոտյան, երբ բոլորը դեռ քնած են, դուրս են գալիս այս մարդիկ և սկսում իրենց գործը: Լուռ են նրանք, շրջապատի նկատմամբ` գրեթե անտարբեր: Լինելով մեզանից մեկը, միաժամանակ ուրույն են իրենց ներաշխարհով, իրենց աշխարհով ու փիլիսոփայությամբ: Մեր և իրենց միջև տարբերությունը նաև այն է, որ մենք գրեթե ոչինչ չգիտենք նրանց մասին, հաճախ չենք էլ գիտակցում նրանց գոյությունը, այնինչ, նրանք ամեն ինչ գիտեն մեր մասին, հատկապես` հայրենիքի, հայրենի հողի հանդեպ մեր վերաբերմունքի, մեր խոսքերի ու իրական վարքուբարքի միջև առկա խզման կամ համադրման աստիճանի մասին: