Հարութը պատմեց, որ անմահական խնձոր է փնտրում՝ տատիկի համար։ Մայր ձիթենու ճյուղերը, ասես քամուց, միանգամից իրար եկան, ալիքվեցին ու հենց Հարութից ու Աղավնուց մի քիչ հեռու հողից բարձրացավ մի խնձորենի։ Դա այն կախարդական ծառն էր, որին փնտրում էին Հարութն ու Աղավնին։ Խնձորենու ճյուղերը համարյա հասել էին գետնին՝ վաղահաս բերքի ծանրության տակ։ Խնձորենու տակ մի ճերմակամորուս պապիկ, բահը ձեռքին կանգնել, նայում էր դեպի Արարատի գագաթը, այնպես, ինչպես նայում են երիտասարդության տարիներին անցած ճանապարհին։ Հարութն ու Աղավնին առանց բառերի հասկացան, որ նա Նոյն է։