Ծնաւ Ներսէս յամին 1153. եւ էր հայր նորա Օշին իշխան Լամբրոնի, յորմէ Ներսէս զմականունն կալաւ Լամբրոնացի։ Մայր նորա Շահանդուխտ Պահլաւունի, դուստր եղբօր Շնորհալւոյն, յարգանդէ նուիրեաց զնա Աստուծոյ. այլ յետ ծննդեանն ստրջացեալ՝ մինչդեռ տատանէրն ՚ի խորհուրդս իւր, յառողջանալ մանկանն ընծայեաց զնա ՚ի վանս Սկեւռայ, ուր եւ զարգացաւ նա՝ հրաժարեալ յաւագութեանց յորս ինքնակալն Մանուէլ հրաւիրէր զնա։ Եւ յառաջադէմ լեալ ՚ի գիտութիւնս, ուսաւ նա եւ զյոյն եւ ըզլատին եւ զեգիպտական դպրութիւնս։ Ձեռնադրեցաւ նա յութուտասանամենի քահանայ ՚ի հօրեղբօրէ մօր իւրոյ ՚ի Շնորհալւոյն. եւ ՚ի յաջորդէ նորա ՚ի Տարսոնի ՚ի տիս քսանեւերից ամաց։ Եւ ՚ի յաջորդ ամի, ըստ խնդրոյ միանձանց՝ առ որս երթեալ ստէպ եւ առանձնացեալ ճգնէր, ձեռն էարկ ՚ի վաստակս յայս մեկնութեան սրբոյ պատարագին, որ նախընծայ երախայրիք են երկասիրութեանց երանելւոյս։ Վասն որոյ եւ ինքն իսկ ՚ի մատենի աստ առ միանձունսն բարբառելով ասէ. «Աղաչեմ զիջանել առ իմ տկարութիւն եւ մանկական իմաստ, որ ՚ի սիրոյ ամենեցուն եկի յայս յանդգնութիւն՝ ծերունեացն եւ կատարելոցն հասակաւ ուսուցիչ լինել»։