Իթթիհատականները եւ մանաւանդ ալ կուսակցութեան կեդրոնական վարչութեան երեք գլխաւոր դերակատարները Տոքթ. Պահատտին Շաքիր, Տոքթ. Նազըմ եւ Զիյա Կէօքալփ շատ երկար քննարկեցին այս նիւթը։ Նախագիծներ, ծրագիրներ մշակեցին։ Մանաւանդ 1912-ի Պալքանեան պարտութենէն ետք շատ աւելի ծաւալուն դարձան այդ աշխատութիւնները։ Վերջապէս հասան հետեւեալ որոշումին։ Պոնտացի, կապադովկիացի եւ Եգէականի յոյները պիտի աքսորուին դէպի Յունաստան։ Հայերը եւ անոնց հետ միասին ասորիները, էզտիները եւ այլ քրիստոնեայ տարրեր պիտի բնաջնջուին։ Քիւրտերը մեծաւ մասամբ իսլամ ըլլալնուն դիւրին պիտի ըլլայ անոնց ձուլումը։ Պիտի բռնագրաւուի անոնցմէ մնացած հարստութիւնը եւ այսպէսով ալ Օսմանեան տնտեսութիւնը ազգային դիմագիծ պիտի ստանայ։