Սարո Գալենցի խոսքը այսպես սահուն – աննկատ միացավ, ձուլվեց երաժշտության ձայներին: Ես դժվարանում եմ հիշել հուզմունքի այսչափ անկեղծ ու փխրուն պահ, դժվարանում եմ հիշել այսչափ կարճ, բայց խորությամբ այսքան ազդեցիկ խոսք: Տպավորություն կար, թե բառերը հուզմունքից կիսատ մնացին, սակայն ոչ՝ ամեն ինչ ասված էր.