Մարդիկ գալիս՝ պատրաստւում, աշխատում, թրծւում եւ վերջում էլ յոգնած հեռանում են: Նրանց հետ ունեցածս շփումներից պարզ է դառնում, որ յաճախ դուրս գրւած ծախսերը դիտարկւում են միայն հէնց դրանց ծախսատարութեան ակնոցից: Մինչդեռ, նրանք մօտկից են ծանօթ, թէ իւրաքանչիւր երիտասարդի եթէ ներգրաււած չտեսնես միութեան յարկի տակ, թէկուզ որեւէ աշխատանքի մաս չկազմած, նա իր ժամանցը կը տեսնի միութեան քթի տակ՝ փողոցների մայթերում եւ այլն... որ շարունակես՝ այլ զրոյցի թեմա կը դառնայ, սակայն սա լաւ օրինակ մեզ՝ բոլորիս, որ ծախսատարութիւնը ամէն բանով տարբեր է ներդրումային իմաստով երանգաւորւած ուղղւածութիւնից: