Առաջին՝ խաչը	ձեռին, հայոց	քարոզում, զորք	էր	հավաքում, որ	գնան, արին	վեր	ածեն	իրանց ազգի	համար, երկրորդը՝ Երմալովի	խնդրքովը	եպիսկոպոսության	շորերը	փոխած, չերքեզի	շոր հաքած, յարաղ — ասպաբ	կապած՝ որ	Թիֆլիզու, Ղազախ-Բոռչալվի	միջովը	չէր	անց	կենում, հենց իմանում	էր	խալխը, թե	իրանց	փրկիչն	էր	գալիս: