Գրեթէ տասը տարի կÿընէ նաեւ, որ բոլոր կապերս խզուած են հայրենիքի մէջ ապրող դասընկերներուս թէ ծանօթներուս հետ։ Բնաւ գաղափար չունիմ, թէ ո՞ւր են հին ընկեր-ընկերուհիներս. երեւանցի եւ ղարաբաղցի դասընկերներս, անոնց ծնողները, եւ այլն։ Հին լուրեր կան միայն հոսկէ-հոնկէ ստացուած։ Ո՛չ հեռաձայնի թիւ մը, ո՛չ օրինաւոր հասցէ մը։ Ինչ որ ունիմ՝ պաշտօնական կառոյցներու տեղեկութիւններն են, քաղուած՝ համացանցէն։ Բայց նաեւ սանկ, խորհրդաւոր անորոշութիւն մը, միստիք ուժ մըն է կարծես, որ իմ քայլերս կÿառաջնորդէ դէպի անկանխատեսելի անակնկալներ։ Ու ես այնքա՜ն ինքնակամօրէն տրուած եմ այդ ներքին թելադրանքին, տակաւին Գանատայէն դուրս չեկած, որ նոյնիսկ յստակօրէն չեմ գիտեր, թէ ո՛ւր պիտի իջեւանիմ։ Մէկ խօսքով՝ ամէն բան ձգեր եմ բախտին, թէեւ մեծ է տրամադրութիւնս՝ Հայաստան քանի մը ամիս մնալու, աշխատելու (եթէ գործ ճարուի), նախագահական ընտրութիւններու պատմական օրերու մթնոլորտին հաղորդուելու եւ քաղաքացիին առօրեային մասնակցելու։ Արցախն ալ ունիմ այցելութիւններու օրակարգիս վրայ։ Այս անգամ աւելի երկար մնալու տրամադրութեամբ։ Այս հոգեվիճակով է, որ դուրս կու գամ Գանատայէն` «Աստուած կÿօգնէ, զիս մէջտեղ չի ձգեր» նախադասութիւնը անդադար դարձնելով ուղեղիս մէջ։