Ասում են` բանակը մեր կյանքի հայելին է: Բայց ինչո՛ւ միայն բանակը: Մի՞թե մեր կյանքի արտացոլանքը չենք տեսնում դպրոցում, բուհական կառույցներում և այլուր: Սակայն հատկապես կարևորում եմ դպրոցն ու բանակը, որովհետև մարդը` որպես անհատականություն, կայանում է այս երկու բացառիկ կարևոր հաստատություններում` ավելացրած ընտանիքը: Այսինքն` արական սեռի չափահաս ներկայացուցիչը, որ զորակոչվում է բանակ, ներկայացնում է հասարակության պատկերն ընդհանրապես և իր ընտանիքի ու դպրոցի պատկերը` մասնավորապես: Այսինքն` ընտանիքն ու դպրոցն են դաստիարակում ապագա զինվորին: Իսկ տղամարդու կերպարը լիովին ձևավորվում, կոփվում, ամբողջանում է բանակում: Այստեղ արդեն զինվորը նաև հասարակության բարոյակա՛ն նկարագրի համար է պատասխանատու դառնում` լինելով նրա մի մասնիկը կամ, ինչպես ասում են, հայելային արտացոլումը: