2016 թ.-ին ՀԿ–ն իրականացրել է «Տեղական մակարդակով կլիմայի փոփոխության հարմարվո-ղականության գործողությունների պլանի մշակում» նախագիծը` Եվրոպական հանձնաժողովի, Ավստրիական զարգացման գործակալության և Ավստրիական Կարմիր խաչի ֆինանսա-վորմամբ: Նախագծում ընդգրկվել են Լոռու մարզի Մեծ Պարնի, Մարգահովիտ և Շիրակի մար-զի Բասեն համայնքները: «Նախագծի շրջանակում երեք համայնքների համար մշակվել է գործողությունների պլան և դասակարգվել ըստ առաջնահերթության, որոնցից երկուականն ընտրվել են հաջորդ մրցույթային փաթեթով իրականացնելու համար: 3 համայնքներում առանձնացրել ենք ամենահրատապ խնդիրները: Օրինակ` Բասեն համայնքը խմելու ջուր է ստանում դեռևս խորհրդային տարիներին անցկացված հին խողովակներով (ի դեպ մի հատվածը կառուցված է ազբեստե խողովակներով, որն անթույլատրելի է), բացի այդ ջուրը չի քլորացվում, այս ամենին գումարած` չկա ջրի խնայողության գաղափար, որովհետև չկա ջրաչափական համակարգ: Կլիմայի փոփոխության և անխնա օգտագործման հետևանքով աղբյուրի ջուրը պակասում է, սկսում են նոր աղբյուրներ աղբրակալել գյուղի ջրապահանջն ապահովելու համար: Այս գյուղում մենք ստանձնեցինք ջրի քլորացման, ջրատար խողովակի վթարային հատվածի վերակառուցման աշխատանքները: Մարգահովիտում ՀԿ-ն կիրականացնի էլեկտ-րախնայող լամպերով փողոցային լուսավորություն, և մանկապարտեզի տաք ջրամատակարարում` ֆոտովոլտային համակարգի տեղադրմամբ: Մեծ Պարնիում 23 հա գյուղատնտեսական անմշակ հողատարածքներ կվերականգնենք որպես վարելահող, կտեղադրվի ֆոտովոլտային համակարգ և էլեկտրախնայող լամպեր: Բայց տեղական մակարդակում խնդիրների լուծումը դեռ բավարար չէ, պարտադիր է մտածողություն ու մտահոգություն նաև պետական մակարդակով կրկնում է Արևիկ Հովսեփյանը, որը, ցավոք չկա. Բայց չէ՞ որ համապատասխան քայլերի արդյունքում մենք կարող ենք անգամ դառնալ մաքուր ջուր արտահանող երկիր: Մենք էլ բարձրադիր երկիր ենք, մեր բոլոր ջրերը անդրսահմանային են և չունենք բավարար քանակով ջրամբարներ, որ այդ հալոցքային ջրերը կուտակելու և չոր սեզոնին օգտագործելու համար: Չկա սրտացավություն ոչ մի մակարդակում, չկա պետական մտածողություն, պակասում է իրենց երկրի տեր զգացող մարդկանց քանակը, չկա երկրի զարգացման համար պատասխանատու մարդկանց բանակ…»: