Ասիկա ես անձնական փորձով գիտեմ: Երբ Մարսէյ դպրոց պիտի հիմնուէր, մարդ չէր հաւատար: Մեր ընկերներն ալ չէին հաւատար: Նոյնիսկ շատեր ըսին, որ պիտի ձախողի՛ անիկա, կը տեսնէք: Տարի մը ամբողջ, քահանայի պէս, դուռէ դուռ պտըտեցայ, եւ մարդիկ համոզուեցան, սկիզբը տատամսեցան, դպրոցը բացուեցաւ՝ դեռ չղրկեցին, առաւօտուն երկու աշակերտ էր, իրիկունը եղաւ չորս, իսկ այսօր մե՛ծ դպրոց է: Այդ կասկածողներուն, թերահաւատներուն թոռներն ու զաւակներն ալ եկան: Թոռներ ունեցող մարդու մը երբ հանդիպեցայ՝ ուրախութի՛ւնը պիտի տեսնէիր, անոր համար որ թոռներուն հետ հայերէն կը խօսի: Մօտեցումի՛ հարց է, ծրագիրի՛ հարց է, վստահութիւն ներշնչելո՛ւ հարց է: Վստահութիւն՝ այն իմաստով, որ եթէ որեւէ ծրագիր մշակենք, նախ մենք հաւատք պիտի ունենանք, որպէսզի անիկա իր լրումին հասնի: Առաջին օրը յայտարարեցի, որ այս դպրոցը մինչեւ պաքալորիա պիտի երթայ, որովհետեւ ծնողքի մը համար հարց է՝ նախակրթարանէն ետք ո՛ւր պիտի ղրկէ իր զաւակը: Միջնակարգէն ետք ո՛ւր պիտի ղրկէ: Եւ՝ գնա՛ց մինչեւ պաքալորիա: Ուրեմն՝ վստահութիւն ներշնչեց: Այս բոլոր հարցերը իրարու կապուած են, եւ մենք պէտք է գիտնանք, թէ որո՛ւն հետ ինչպիսի՛ ներդրում պիտի ընենք: Մարդկային եւ նիւթական ներդրումի հարց է: Ե՛ւ դպրոցներու պարագային, ե՛ւ հայրենադարձութեան պարագային, ե՛ւ մամուլի պարագային: