Նախ պէտք է հասկանանք, թէ ի՞նչն է մեզ խանգարում Երկինք գնալու: Խնդիրն այն է, որ մեր մեղաւոր բնութիւնը խանգարում մեզ յարաբերուելու Աստուծոյ հետ: Մենք մեղաւոր ենք մեր բնութեամբ եւ մեր կատարած ընտրութեամբ: «Որովհետեւ բոլորը մեղանչեցին եւ Աստուծոյ փառքից պակասեցին» (Հռոմ. 3.23): Մենք ինքներս չենք կարող փրկել մեզ, «որովհետեւ շնորհով փրկուած էք հաւատքի միջոցով, եւ այս ոչ թէ ձեզնից է, հապա Աստուծոյ պարգեւն է. ոչ թէ գործերից, որ մէկը չպարծենայ» (Եփես. 2.8-9): Մենք արժանի ենք մահուան եւ մեր տեղը դժոխքն է, «որովհետեւ մեղքի վարձքը մահ է» (Հռոմ. 6.23):