Ես կը լսեմ հայերէն խօսակցութեան ձայներ, բայց վախնալով թուրքերէն, եւս երկու ժամ կը պահուիմ: Վերջապէս դուրս կու գամ եւ երիտասարդի մը, որ արմենական էր, կը հարցնեմ Արամի տեղը, յայտնելով իմ ով լինելը; Ան զիս իր հետ կ’առնէ եւ այգիներու միջով կը տանի եւ կը հասցնէ «Դրախտ» ուրտեղ մեր ընկերները յաճախ կը պահուէին: Հոն կը գտնեմ Արամը, Վարդանը եւ միւս ընկերները: Անոնք բոլորը կը զարմանան երբ կը տեսնեն զիս, որովհետեւ վարժապետը, ինձմէ առաջ հասած լինելով հոն, պատմած է որ զիս ձերբակալած են: Ողջագուրումներէ յետոյ, ընկերները կը փոխեն իմ տարօրինակ շորերը եւ զիս կը դարձնեն «Պարոն Ռուբէն»: