Բարսեղը մտքերի մեջ քուն մտավ: Տանը մարդ չկար, խանգարող չկար: Հեռախոսի զանգը նրան չէր արթնացնում, խորն էր քնում: Խոր քունը նրան տարավ Երևան՝ իր հարազատ քաղաքը: Նրան թվաց, թե երկար, շատ երկար ժամանակ է բացակայել: Ծանոթներ փնտրեց՝ չկային: Մոտեցավ մեկին, փորձեց հարցնել ժամանակը, օրը, տարեթիվը, պատասխանը չհասկացավ, ռուսա-անգլիա-պարսկա-ֆրանսերեն կամ ինչ-որ նոր լեզու էր: Շշմած ու շվարած՝ քայլեց դեպի օպերա: Մարդիկ, ինչպես միշտ, ճեմում էին: Դահլիճում նոր ներկայացում էր: Մուտքն արտոնված էր միայն գնողունակներին: Բարսեղը դռնապահին հարցրեց օպերայի տնօրենի մասին: «Ամերիկայում է»,- եղավ պատասխանը: