579թ. ընդհատվել էր նրա գործունեությունը, որն ուղղված էր հոգու փրկությանը, երբ հայր Պելագիուս II-ը նրան ձեռնադրեց սարկավագ և որպես պատվիրակ ուղարկեց Կոստանդնուպոլիսի կայսրություն: Գրիգորին անհանգստացնում էին հակասող մտքերը. մնալ վանքի ստվերում և, միևնույն ժամանակ, հավատարմորեն ծառայել եկեղեցուն: Քերոլ Ստրոուն իր ուսումնասիրությունների արդյունքում նշել է, որ Գրիգորը կարողացել է իր առաքելությունները և ստացած հանձնարարությունները կատարել մեծ նվիրումով. երկրային կարիերան, ներգրավվածությունը աշխարհիկ գործերին, որպես զոհաբերություն՝ հնազանդություն Աստծուն, ինչպես և վանական կյանքում, բարելավել մարդկային ոգին: Այդ ճանապարհին նրան սպասում էին մեծ դժվարություններ, որոնք հաղթահարելու համար նա ստիպված էր դրսևորել խոհեմություն, առաքինություն, հոգեկան հավասարակշռություն և աշխարհիկ կյանքի գայթակղություններին չտրվելու կամք: Գտնվելով Կոնստանդինապոլսում , Գրիգորը շարունակում է իր կյանքի այն էտապը, որն ուղեկցվում էր սուրբ Անդրեի վանքի վարդապետների ընկերակցությամբ, իսկ հանգստի ժամերին նա մեկնաբանում էր աստվածաշնչյան «Գիրք Հոբին»: Որպես Հռոմի եկեղեցու ներկայացուցիչ, նա դիմել է Տիբերիոս II Կոնստանտինին, իսկ հետո Մավրիկիոսին, որպեսզի պաշտպանեն Հռոմը լանգոբարդ- բարբարոսներից, որոնք վերջերս բնակություն էին հաստատել հյուսիսային Իտալիայում եւ նրա որոշ կենտրոնական շրջաններում: Բայց բյուզանդական իշխանությունը, որն առաջատար էր, կատաղի պայքար էր մղում պարսիկների դեմ և դեպի արեւելք էր քշում նրանց, սակայն չէր կարող պայքարել մի քանի ճակատով: