Թէեւ Ստե­փանա­կեր­տի խորհրդա­նիշն է «Պա­պիկ-Տա­տիկ» կո­թողը (իս­կա­կան անունն է «Մենք ենք, մեր սա­րերը», քան­դա­կագործ Սար­գիս Բաղ­դա­սարեան, ճար­տա­րապետ՝ Յու­րի Յա­կոբեան, տե­ղադրուած է 1967-ին), որի մա­սին ասում են, որ դա եր­կա­րակեաց­նե­րի պա­տուին կա­ռուցո­ւած աշ­խարհի առա­ջին յու­շարձանն է, քա­ղաքը ուղղա­կի բու­րում է երի­տասար­դութեամբ։ Ամէն քայ­լա­փոխին քա­ղաքը բա­ցական­չում է «Իմ սի­րուն քա­ղաք», «Իմ գա­րուն քա­ղաք», «Մեր ազ­գի ու­ժը միաս­նութեան մէջ է»։ Չա­րենցն էր յի­շեց­նում մեզ. «Ո՛վ հայ ժո­ղովուրդ, քո միակ փրկու­թիւնը քո հա­ւաքա­կան ու­ժի մէջ է»։ Հաս­կա­նում եմ աշ­խարհաս­փիւռ հա­յերին, որոնք հանգստի են մեկ­նում հէնց հանգստա­նալու հա­մար եւ անվտանգ տեղ փնտռում իրենց ըն­տա­նիք­նե­րի հա­մար։ Սա­կայն Ար­ցախ այ­ցե­լելը դա սո­վորա­կան զբօ­սաշրջու­թիւն չէ, այլ՝ զբօ­սաշրջու­թիւն յա­նուն ինքնութեան բա­ցայայտման եւ ինքնա­ճանաչ­ման։ Ան­պայման այ­ցե­լէք ո՛չ միայն «Զո­հուած ազա­տամար­տիկնե­րի թան­գա­րան»-ը, այլ նաեւ «Ան­յայտ կո­րած ազա­տամար­տիկնե­րի թան­գա­րան»-ը։ Նա­յէ՛ք երի­տասարդնե­րի դէմ­քե­րին։ Պէտք չէ նրանց հան­գուցեալ հա­մարել։ Ո՛չ, եթէ այդպէս կար­ծենք, ապա մենք բո­լորս էլ ի ծնէ հան­գուցեալ­ներ ենք, քան­զի վեր­ջում պի­տի մեռ­նենք այսպէս թէ այնպէս։ Ու­րեմն ամէն մահ այսպէս թէ այնպէս բռնի է։ Բայց կայ գի­տակ­ցեալ մահ. երբ մեռ­նում ես յա­նուն կեան­քի։ Եւ այս երի­տասարդնե­րի մա­հը կեան­քի կոչ է. եկէ՛ք եւ ապ­րէ՛ք այս հո­ղի վրայ, որի հա­մար մենք կեանք ենք տո­ւել։ Դեռ շէն-շնորհքով կեանք չմտած։ Բա­ցի թան­գա­րան­նե­րից քա­ղաքի ամէն հիմ­նարկում զո­հուած աշ­խա­տակից­նե­րի պատ­կերնե­րը կա­րելի է տես­նել պա­տերին, ինչպէս նաեւ կայ Երեւանի Եռաբ­լուրի նման Ստե­փանա­կեր­տի զի­նուո­րական պան­թէոնը։ Մի մեծ պա­տի վրայ դի­մաւո­րում են հե­տեւեալ խօս­քե­րը.