Վարդանն իր լուսամատից նկատեց լույսի ծովը քաղաքապետարանի հրապարակում, սակայն առանձնակի նշանակություն չտվեց։ Քաղաքապետարանը հեռու էր, և աղմուկը չէր հասնում նրան, որպեսզի Վարդանը գուշակեր հավաքի բնույթը։ Կաշվե պայուսակի մեջ նա հավաքել էր գույքի սեփականության մասին և այլ փաստաթղթեր։ Արդեն կես ժամ էր, ինչ նա այրում էր մնացած փաստաթղթերը իր սենյակի կանաչ նախշերով հախճապակյա սալիկներով պատված վառարանում։ Կրակը թեժ էր, և ծխնելույզի հիմքը կարմրել էր։ Սենյակում այնքան շոգ էր, որ նա ստիպված էր լուսամուտը բացել։ Նրա քեռորդի Տիրանի, հայկական ազգային շարժման ակտիվիստների և ղեկավարների, նույնիսկ նրա եղբայր Նուբարի, Արփինե մորաքրոջ նամակները մոխրի էին վերածվել։ Նա այրում էր իր քաղաքական հոդվածների օրինակները, երբ կրակոցներ լսեց։ Նա վազեց լուսամատի մոտ։