Իր կարգ մը քերթուածները դասագիրքերու մէջ անցան իր ողջութեան իսկ։ Զորօրինակ «Անառակը» կամ «Օշական»ը, որոնք ասեղնագործուած ոսկեթել ժանեակներու պէս հիւսուած են՝ շքեղօրէն ու նկարչագեղ ճարտարութեամբ։ Անոնք շատ սիրուած կը մնան առ այսօր, կրնան արտասանուիլ բեմերէ, թէեւ հեղինակին հայերէն լեզուի արտասովոր բառամթերքն ու Ս. Գիրքէն քաղած յատուկ անուններու ծանր տողանցքը կրնայ դժուարութիւններ յարուցել շատ-շատերու համար։ Ճի՛շդ է Մուշեղ Իշխանի դատումը.«Դուրեանը ըմբոշխնելու համար պէտք է ունենալ կրօնական եւ գրական որոշ պատրաստութիւն։ Հասուն տարիքի եւ աստուածաշնչական պատմումներու տեղեակ մարդոց քերթողն է ան» («Արդի Հայ Գրականութիւն», Գ. հատոր, Պէյրութ, 1975)։