Առանց որևէ բան ավելացնելու Վարդանը հեծավ Հուր Կրակին և արագ հեռացավ։ Այս մտածելակերպը հատկանշական չէր Իզեթի համար, որը գթասիրտ և հանդուրժող մահմեդական էր։ Այն, որ նա այդ օրին էր հասել, նշանակում էր, որ հասարակական խաղաղությունը շատ արագ էր խաթարվում։ Դա կարելի էր կանխատեսել։ Տեղահանությունը նոր շունչ էր տալիս բնակչության մի մասի ատելությանը քրիստոնյաների նկատմամբ։ Շատերն այդ որոշումն ընկալում էին որպես խրախուսանք իրենց ատելությունն արտահայտելու համար։ Հայերը պետք է քավության նոխազ դառնային բոլոր անհաջողությունների և խաբեությունների համար։ Դա կարող էր միայն բռնությամբ ավարտվել։