Ու կարծես նահատակների ոգու կանչից ծնվում է «Հաղորդություն» բանաստեղծական մեներգությունը՝ «Երգ երգոցի» բնաբանով. «Ես պարիսպ եմ. եւ իմ ստինքները աշտարակների նման են. ուրեմն նորա աչքի առաջ կլինիմ խաղաղություն գտածի նման»։ Եթե «Դրախտավայրի թունավոր ծաղիկ» փիլիսոփայական նախերգանքում սերը միֆականացված է, ապա «Հաղորդությունը» հուշում է զգացմունքի աշխարհիկ վայելքի հմայքը՝ թե աղջիկներն Արցախում ժպտում են անթերի եւ դրա համար հողի մեջ կենսավիշը շատ է, եւ մայրերը հղիանում են կրկնակի.