Ասացի, չէ՞, որ մանկությունս անցել է «Մոսկվա» կինոթատրոնի շրջակայքում: Պարզից էլ պարզ է, որ կինոյի պակասություն չեմ զգացել: Երազս էլ կինոյի նման մի բան էր, էլի: Իբր «Կինո-Մոսկվայի» ու նկարիչների միության շենքի արանքում, ուր ժամանակին, ասում են, եկեղեցի է եղել, երկու պատշար ինձ համար տուն են կառուցում: Առաջին պատշարը, իբր, իմ որդին էր, երկրորդ պատշարը նույնպես իմ որդին էր: Ես էլ, կառույցի կենտրոնում կանգնած, հրահանգներ եմ տալիս: Առաջին պատշարը, որ իմ որդին էր, բազալտե քարեր էր նետում երկրորդ պատշարին, որը նույնպես իմ որդին էր: Ինքն իրեն մատակարարելով` որդիս փութաջանորեն պատ էր շարում: Չեմ հիշում` քնո՞վ ընկա, թե՞ ինքս ինձ հետ շախմատ էի խաղում, ուշքի եկա, տեսնեմ` որդիս պատերը շարել-պրծել, բայց մոռացել է դուռ-լուսամուտ թողնել, ինքս էլ մնացել եմ տան ներսում: Դես եմ խփվում, դեն եմ խփվում` արձագանքող չկա: