Ապրիլյան պատերազմից հետո երկու փորձ եղավ Վիեննայում և Սանկտ-Պետերբուրգում կողմերին առաջարկել վերսկսկել բանակցությունները: Նախապայման չէի ասի, բայց հայկական կողմն իրավացիորեն առաջ քաշեց հսկիչ մեխանիզմների ներդրման և դիտորդական առաքելության լիազորությունների ընդլայման հարցերը, որոնցից հե-տո նոր միայն կարելի կլինի քննարկել բանակցություների հնարավոր շարունակությունը: Այնպես որ այս պահին բանակցություններ չկան ու տեսնում ենք, որ Ադրբեջանը շարունակում է հրաժարվել այդ պայմանավորվածութ-յուններից: Հայկական կողմն էլ արդեն մի քանի անգամ հնչեցրել է, որ տվյալ իրավիճակում շատ դժվար է պատկե-րացնել վերադարձ դեպի մադրիդյան սկզբունքներ՝ հաշվի առնելով հասարակության մեջ առկա խորը ցասումը և այսօր որևէ իշխանություն պատրաստ չէ քննարկել ինչ-որ փոխզիջումներ առանց անվտանգության ռեալ երաշխիք-ների: Իսկ այդ երաշխիքը օրինակ կարող է լինել ԼՂՀ-ի անկախության ամրագրումը: Դա կարող է հիմք ծառայել ա-պագա հնարավոր քննարկումների, խաղաղարար գործողությունների համար: Այն, որ խաղաղարար ուժեր պետք է մտցվեն, միշտ եղել է բանակցային տրամաբանության տարր, բայց հիմա մենք քաջ գիտակցում ենք, որ առանց Լեռ-նային Ղարաբաղի ինքնորոշման իրավունքի միջազգային ճանաչման մյուս հարակից խնդիրները դեռ չեն կարող լուծվել: