Ան­հա­տի նկա­րագ­րա­յին ախ­տա­ճա­նա­չում­ներ ու­սում­նա­սի­րող հայ հո­գե­բան մը հա­յը կը բնո­րո­շէ որ­պէս ան­հատ մը, որ ժա­մա­նա­կի ու վայ­րի ¥ան¤ներ­դաշ­նա­կու­մով միշտ ալ տար­բեր բան մը կը փոր­ձէ, քա­նի պա­հո­ւած է ու կը պա­հո­ւի իր ան­ձին մէջ, իր ան­ձի ե­տին։ Այդ պա­հո­ւած­քին մէջ, սա­կայն, նոյ­նիսկ ա­մէ­նէն պզտիկ հա­յը մեծ ե­րազ­ներ ու­նի։ Այդ­պէս կը բնո­րո­շո­ւի փոք­րիկ հա­ւա­քա­կա­նու­թիւն­նե­րու մտա­ծող­նե­րու պա­հես­տա­յին հան­գա­նա­կը։