Կինը սկսեց շնորհակալություն հայտնել, և նորից ու նորից շնորհակալ լինել, իսկ ես այդ ժամանակ բոլորովին դատարկ և մութ սենյակի մի անկյունում նկատել էի մի տղայի, որը մեջքը մեզ արած, աթոռի առաջ ծնկի իջած կարծես բան էր գրում։ Այո՛, իսկապես որ գրում էր. թուղթը դրված էր նրա առաջ, աթոռի վրա, իսկ թանաքամանը կողքին էր հատակին։ Ինչպե՞ս կարող էր նա գրել այդ մթության մեջ։