Պաշտպանական գերատեսչության ղեկավարի փոփոխությունը համընկավ այն ժամանակահատվածի հետ, երբ բանակաշինությունը հասել էր մի հանգրվանի, որից հետո առաջընթացի ու զարգացման համար անհրաժեշտ էին առաջին հերթին հոգեբանական, բարոյական ու գաղափարական խթաններ՝ ազգի համահավաքության, ներքին հանդուրժողականության, հավատի ու վստահության շեմը քայլ առ քայլ բարձրացնելով, ազգը համախմբելով այն ամուր ու կենտրոնաձիգ առանցքի շուրջ, որը կոչվում է հայրենիքի պաշտպանություն: Պաշտպանության նախարար Վիգեն Սարգսյանը առաջ քաշեց Ազգ-բանակ հայեցակարգային գաղափարը, որի հենքային դրույթները հասկանալու համար պիտի սահմանել, թե ի՞նչ է խորհրդանշում բանակը այս համատեքստում: Բանակը սոսկ զինված մարդկանց խումբ չէ, որը կռվում է հակառակորդի դեմ ու պաշտպանում Հայաստանի Հանրապետության ու Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության տարածքային ամբողջականությունը, բանակը ազգի կեցության, երկրի անվտանգության, անկախ պետականության գլխավոր երաշխավորն ու խորհրդանիշն է, ու Ազգ-բանակ կոնցեպցիան ժողովրդի ներքին դիմադրողականությունը բարձրացնելու, հայրենիքի պաշտպանությանը հասարակության յուրաքանչյուր անդամին մասնակից դարձնելու, ժողովրդի պաշտպանունակությունը ամրապնդելու, երկրի անվտանգությունը ազգային-պետական գաղափարախոսության ամենագերակա գաղափարը հռչակելու, հայրենիքի պաշտպանի կերպար ձևավորելու ու այս ամենը խոչընդոտող բոլոր երևույթները մերժելու ծրագիր է ենթադրում: Այսինքն՝ մենք խնդիր ունենք հավաքելու ազգի տարամիտված ներուժը՝ բարոյական-գաղափարական նպաստավոր դաշտ ձևավորելու, մեր համազգային նպատակների ու յուրաքանչյուրիս քաղաքացիական պարտքի գերակայությունները սահմանելու, յուրաքանչյուրիս ջանքերը ճիշտ ուղղորդելու, հոգեբանական վերելքի խթաններ ստեղծելու ճանապարհով: