­Կար­ծում եմ, որ Ար­ցա­խի հար­ցը մեզ հա­յե­րիս հա­մար լու­ծո­ւած է 1988 թո­ւա­կա­նի ­Փետ­րո­ւա­րին, երբ որ Ար­ցա­խի ժո­ղո­վուր­դը ոտ­քի ե­լաւ իր ազ­գա­յին ա­զա­տագ­րա­կան պայ­քա­րի հա­մար։ ­Լու­ծո­ւեց 1991 թո­ւա­կա­նին, երբ որ մենք քո­ւէար­կե­ցինք յա­նուն ա­զատ եւ ան­կախ Ար­ցա­խի, լու­ծո­ւեց ռազ­մի դաշ­տում, երբ որ տղա­քը ոչ միայն Ար­ցա­խից, այ­լեւ ­Հա­յաս­տա­նից եւ Ս­փիւռ­քից ե­կան եւ պաշտ­պա­նե­ցին այդ եր­կի­րը։ Այդ հար­ցը մենք լու­ծել ենք։ ­Մեր բո­լոր ջան­քե­րը այ­սօր պէտք է ուղ­ղո­ւած լի­նեն նրան, որ­պէս­զի բա­ցատ­րենք ար­տա­քին աշ­խար­հին, թէ հնա­րա­ւոր չէ վե­րա­դարձ­նել Ար­ցա­խը դէ­պի ան­ցեալ։ Այն ճա­նա­պար­հը, որ ան­ցել է Ար­ցա­խը, հնա­րա­ւոր չէ շրջել, հնա­րա­ւոր չէ Ար­ցա­խը կրկին դարձ­նել ինչ որ մի միջ­նա­դա­րեան թրքա­տի­րա­կան հա­մա­կար­գի մաս։