Ե­թէ ա՛յս է ի­րա­կա­նու­թիւ­նը, ու­րեմն կը մնանք միայն մենք՝ եր­կիր այ­ցե­լող բծախն­դիր զբօ­սաշր­ջիկ­ներս, եւ մեր կող­քին ալ ապ­րուստ մը ա­պա­հո­վե­լու հա­զար ու մէկ մտա­հո­գու­թիւն­ներ ու­նե­ցող ճնշո­ւած ­Հա­յաս­տա­նի բնա­կիչ­նե­րը: ­Մե՛նք պէտք է տէր կանգ­նինք մեր ար­ժա­նա­պա­տո­ւու­թեան: ­Պէտք է պահ­պա­նե՛նք մեր մշա­կու­թա­յին ար­ժէք­նե­րը եւ մեր ազ­գա­յին ար­ժա­նա­պա­տո­ւու­թիւ­նը. եւ ին­չո՛ւ չէ, հարկ ե­ղած պա­րա­գա­յին ալ, պէտք է զգու­շաց­նենք եւ գի­տակ­ցու­թեան կան­չենք մեր ղե­կա­վար­ներն ու պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րը.