Ասում են՝ Վարպետն իր երգերից շատերը գրել է բանավոր, մտքի մեջ, բառերը երգելու պես մրմնջալով... Միտքն այնքան է հստակ, ասես բառ չի դիպել։ Եվ բնական է, որ այդ երկերն էլ շարունակում են նույնակերպ շնչով ու կյանքով ապրել ապրողներիս մեջ, հաճախ էլ՝ երաժշտականացվելով։ Ինչպես, ասենք՝ շուշեցի Եգոր Առուստամյանի (հայտնի հայդուկ՝ Մենակ մականունով, Իսահակյանի ընկերներից էր) շուրթերին։ Խոստովանենք, որ Արցախում Վարպետի հանդեպ ժողովրդի կողմից տածվող վերաբերմունքի մեջ կա մի առանձնահատուկ զգացում, որն ավելի է, քան սերը։ Եվ դա բառերով ասելն անհնար է։ Բայց կա նաեւ ցավ այդ նվիրական ու անհուն զգացումի մեջ։ Մեր ժողովրդի մեծերի մեջ Իսահակյանն այն եզակին էր, որ խիզախեց շատ տարիներ առաջ հայ գրողի համար խստորեն արգելված ժամանակներում լինել Արցախում, որը նրա բնորոշմամբ...- «միշտ բարձրագլուխ է» ու «քաջերի օրրան»։ Խիզախեց, բայց... Խորհրդային դիտակը հետեւում էր նրան ամենուրեք։ Եվ հետեւանքը եղավ այն, որ ձերբակալվեցին մեծ թվով մարդիկ՝ բանաստեղծ, Արցախի գրողների բաժանմունքի ղեկավար Բոգդան Ջանյանը, ղզղալացի Զաքար Սուվարյանը, անունները շատ են։ Բանը հասել էր այնտեղ, որ Ադրբեջանի ղեկավար Մ. Բագիրովի ախորժակը բացվել էր այնքան, որ փորձեց բանտարկել անգամ... Վարպետին։ Եվ միայն Մոսկվայի միջամտությունը կանխեց այդ ոճրագործության իրագործումը։