Զրուցելով մի շարք բուհերի ռեկտորների հետ, մենք ստացանք «գոհացուցիչ» պատասխաններ: Նրանք պնդում էին, որ ստիպված են բարձր վարձեր սահմանել, որովհետև չափազանց քիչ են բյուջետային հատկացումները, որովհետև իրենք ստիպված են լուծել բուհի առջև դրված բոլոր նյութական խնդիրները` սկսած գույքի ձեռքբերումից մինչև աշխատավարձեր: Նրանք կարծես թե ճշմարտությունն էին ասում, սակայն հենց այսպիսի ճշմարտությունն էլ մեր երկրում խաթարում է սոցիալական արդարությունը, առավել մեծացնում անդունդը աղքատների և հարուստների միջև, անգամ մասնագիտության ընտրությունը վերածում սոցիալական անջրպետների հաղթահարման: Եթե այսօր` անցումային շրջանի, երկրում անհաղթահարելի դարձած գործազրկության պատճառով շատերը հասել են աղքատության, արդյո՞ք նրանց երեխաները երբեք հույսեր չպետք է փայփայեն, որ կարող են ընդունվել այսպես կոչված «էլիտար» ֆակուլտետներ և հետագայում լուծել իրենց նյութական բարօրության խնդիրները… Արդյո՞ք աղքատությունն էլ դառնալու է ժառանգական…