«Դադարների» շարունակությունը նոր անակնկալներ է բացահայտում արցախյան բնաշխարհի հոգեւոր ու ֆիզիկական կազմույթում։ Աներեւույթ մի ուժ մարդկանց մղում է դեպի ինչևոր բարձունք, նպատակ եւ նրանք իրենց էության անգիտակից բնազդներում հայտնաբերում են տակավին անհայտ ինչևոր նվիրում, կամքի գերագույն լարում եւ ինքնակայացման անդիմադրելի ձգտում։ «Մարդն ինքը ճանապարհ է, անցնում է բոլոր մարդկանց միջով. անցնում է բոլոր ծառերի, քարերի, ջրերի, ծաղիկների, տիեզերքի, ամեն մի հյուլեի միջով։ Եվ միայն ու միայն այդ ճանապարհին են կատարվում աշխարհի ամենամեծ հայտնությունները՝ կրակի գյուտից մինչեւ Էյնշտեյն ու Հրանտ Մաթեւոսյան, մինչեւ արցախյան ժենգյալով հաց, մինչեւ ատոմային ռումբ ու մինչեւ... սերը»։ Այլապես որտեղի՞ց եւ ի՞նչ հրաշքով պիտի ծագեր ԷրիկևՃուտոյի եւ Սիրունի ինքնաստեղծման ու ինքնաարարման հեքիաթը, մի իսկական սիրավեպ՝ հայտնության պես գեղեցիկ եւ առաջին մեղքի պես մերկ ու անդիմադրելի։ «Մի գիշերում երեք անգամ խնձորենին ծաղկեց... Առավոտյան խնկահոտն ու թեթեւ մոմածուխը սենյակը լցրել էին ախորժելի բուրմունքով։ Ճուտոն հրաժեշտի համբույր տվեց Սիրանին, ասես ծաղկի կոկոնի էր կպչում, վախենում էր, թե թերթիկը կընկնի։ Եվ ժամանակ հետո, երբ Սիրանը ռազմաճակատ ապսպրեց՝ թե «բան ունեմ ասելու», Ճուտոն կռահեց իսկությունը։ ...«Կռիվ է։ Ո՞վ կարող է ասել, թե դրանից հետո ինչ էր մտածում Ճուտոն, երբ նստեց տանկի իր օթյակում, ոչ ոք չգիտե, բայց մի բան անկասկած է։ Նրան հաղթել չի լինի»։