ԽԱՉԻԿ ԹԷՕԼԷՕԼԵԱՆ.- Համաձայն չեմ այս ձեւակերպումին: Որքան ալ Կարօ Փայլանի նման երեւոյթ մը խանդավառէ որոշ անձեր՝ այդ անձերուն թիւը շատ փոքր է, եթէ դուն Ամերիկա բնակիս, կը տեսնես, որ ամերիկացի այն սփիռքահայերը, որոնք քիչ թէ շատ հետաքրքրութիւն մը կը տածեն իրենց համայնքէն դուրս, «իրենց ձեւով» կ՛ապրին իրենց հայկականութիւնը: Անոնց համար հայ ըլլալը, կամ հայ մնալը Զատիկին ու Կաղանդին եկեղեցի երթալ է, իրենց զաւակը շաբաթը երկու օր հայերէն սորվելու ուղարկել է, տարին անգամ մը կազմակերպութեան մը նուիրատուութիւն ընել է. այդ է իրենց հայութիւնը: Անոնք, որոնք աւելի շատ կը զբաղին հայութեամբ, առաւել գործունեայ են՝ ո՛չ իբրեւ էթնիք հայ, այլ՝ իբրեւ իսկական սփիւռքահայ, միայն իրենց համայնքի մասին չեն մտածեր, այլ Հայաստանի մասին ալ կը մտածեն, թրքահայութեան մասին չեն մտածեր: Իրականութիւնն այն է, որ Եղեռնը, զայն ճանչցնելու շարժումը, որ 1965էն ի վեր՝ 50 տարի զբաղեցուց մեզ, ի՛նչ արդիւնք ունեցաւ դրական կերպով՝ տակաւին արժեւորուած չէ, որովհետեւ կազմուեցաւ երկու սերունդ, որոնց համար քաղաքականացումը կը նշանակէր այդ մէկուն մասին մտածել եւ հիմա յստակ չէ, թէ ի՛նչ պիտի ընենք: Ի վերջոյ Արեւմուտքի մէջ Պոլսոյ մասին մտածող սփիւռքահայերու թիւը շատ քիչ է եւ շատեր տգէտ են, միայն անուններ է որ գիտեն՝ Հրանդ Տինք, Կարօ Փայլան եւ այլն, որոնք զգացական զեղումներ կը յառաջացնեն: