Համաձայան 2018 թվականի փետրվարի 9-ին ընդունված եւ գործող ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 110-րդ հոդվածի քաղաքացիական գործի քննության ընթացքում պատասխանողի կողմից հայցապահանջները կամավոր կատարելու հետեւանքով գործի վարույթը կարճվելու դեպքում դատարանը դատական ծախսերի հատուցման պարտականությունը դնում է պատասխանողի վրա: Սույն օրենսգրքով` դրամական պահանջներով հայց ներկայացնելու համար դատական ծախսերի մաս կազմող պետական տուրքի չափը որոշվում է հայցագնի հիման վրա, որի մեջ մտնում են նաեւ պահանջվող տուժանքի (տուգանքի, տույժի) եւ տոկոսների գումարները: Սակայն սույն օրենքով չի հստակեցվում տուժանքի եւ տոկոսների հաշվարկման ժամկետները, դրանք սահմանվում են ստորադաս իրավական ակտով` Հայաստանի Հանրապետության դատարանների նախագահների խորհրդի թիվ 129 որոշմամբ, որով դատարանը հաշվարկում է վերը նշած տուժանքներն ու տոկոսները դատարանի վերջնական դատական ակտ կայացնելու օրվա դրությամբ: Ինչպես հայտնի է մեր դատական պրակտիկայում դատական գործերը դատարաններում կարող են քննվել ամիսներով ու տարիներով, եւ վերջնական դատական ակտը կարող է կայացվել քաղաքացու, նույն ինքը պատասխանողի կողմից, հայցապահանջը ամբողջությամբ կատարելու օրվանից հետո մի քանի ամիս անց միայն: Այդ պատճառով առաջարկում եմ նախ վերադաս իրավական ակտով` ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքով, ամրագրել տուժանքի եւ տոկոսների հաշվարկման ժամկետները, ինչպես նաեւ ազատել քաղաքացուն (պատասխանողին) անիմաստ եւ ոչ օբյեկտիվ գործոններով պայմանավորված լրացուցիչ գումարների վճարումից: