2. Անդրադառնալով իրավակիրառական պրակտիկային, ՍԴՈ-787 որոշմամբ հանգամանալի վերլուծության չենթարկվեց առարկայական ընդդատության ինստիտուտի կիրառման ոչ իրավաչափ դրսևորումները, մասնավորապես` փաստելով քննության առարկա հարցի առնչությամբ ՀՀ դատարանների նախագահների խորհրդի 2008 թվականին ընդունված իրարամերժ որոշումները, չկարևորվեց ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` օրենքի միատեսակ կիրառությունը ապահովելու սահմանադրական գործառույթի անվերապահ իրականացման անհրաժեշտությունը` սույն գործով առաջացած վիճելի իրավահարաբերության կարգավորման, հետևաբար նաև ՀՀ Սահմանադրության 18, 19 հոդվածներով նախատեսված անձի իրավունքների արդյունավետ պաշտպանություն ապահովելու խնդրում (ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 25.09.2008թ. որոշմամբ սույն գործով դիմող կողմի վճռաբեկ բողոքը վերադարձրել է` համարելով դիմումատուի բարձրացրած հարցը ոչ էական` օրենքի միատեսակ կիրառությունն ապահովելու համար), քանի որ համոզիչ չէ նաև` անձանց իրավունքներն իրականացնելու և պաշտպանելու պայմաններին և կարգին վերաբերող, հետևաբար` օրենքով կարգավորման ենթակա հարաբերությունների (ՀՀ Սահմանադրության 83.5 հոդվածի 1-ին կետ) կանոնակարգումը Դատարանների նախագահների խորհրդի կողմից (ՀՀ դատական օրենսգրքի 72 հոդվածի 1-ին և 4-րդ կետերի դրույթների մեկնաբանմամբ): Իրարամերժ որոշումներ կայացնելու փոխարեն, ՀՀ դատարանների նախագահների խորհուրդը թերևս կարող էր իրացնել ՀՀ դատական օրենսգրքի 72 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ մասով նախատեսված իր գործառույթը: