Այժմ ևս առանձնակի սրությամբ է դրսևորվում մեր հին հիվանդություններից մեկը. նամակ գրելով մեր անելիքը ուրիշների վրա բարդելու, և մանավանդ` մեր միակ փրկությունը դրսից սպասելու սովորությունը: Արցախի հարցում այդպես եղել է միշտ: Արցախյան շարժում ասածը տարիներ շարունակ փաստորեն եղել է նամակների հղումը Մոսկվա. կուսքարտուղարներ Ա.Արութինևի, Ա.Քոչինյանի, Բ. Ուլուբաբյանի խմբի նամակները և այլն: Մինչ մերոնք նամակ էին գրում կենտրոն և գործն արած համարելով սպասում պատասխանի, ասել է թե փրկության ու ազատության, մյուս կողմն արդեն նստած էր լինում Մոսկվայում` իր ավանդական քաղաքականության գոհարները ձեռքերում, և գործը կարգադրում էր իր ուզածով: