Միջին եւ հետին դարերում ամբողջ երկիրը երկու գավառի տրոհված է թվում Դիզա կամ Դիզակ եւ Վարանդա, իսկ նախապես, ըստ Վարդան աշխարհագիր, հայտնի է եղել մի՝ Դիզափայտ անվամբ, որը այլազգիները Տուզախ էին կոչում նաեւ անցյալ դարում: ԺԷ դարի վերջին մի արձանագրությունում (որը շուտով կընդօրինակեենք) այդ կողմերը Դիզայի փոխարեն կոչվում են Վարանդայի եւ Քոչիզուի երկիր: Այս տեղում անունով մի գյուղ է հիշվում ԺԶ դարից Առաքել պատմիչի կողմից: Նա ասում է, որ Արցախից գաղթածների հետ դուրս են նաեւ Քոչիզու գյուղից մելիք Փաշիկը, Դիզակից՝ մելիք Սուջումը: ԺԶ դարի վերջին Դիզակից ամբողջությամբ Պարսկաստան են քոչում եւս չորս գյուղ: Երկրի մելիքները հիշվում են եւ դրանից հետո. Այնպես՝ Նադիր Շահից հետո՝ ոմն Հասանը (թերեւս Ջալալյան), որը Վարանդայի մելիքն էր, որին սպանեց իր եղբորորդի Շահնազարը եւ խլեց իշխանությունը, մինչեւ որ Փանա խանը տիրեց Ղարաբաղին, օգտվելով երկրի տեր հինգ մելիքների անմիաբանությունից: Նա այնուհետեւ շուռ եկավ Ռուսաստանից եւ խնամիացավ խանի հետ՝ նրան կնության տալով իր դստերը եւ իր բաժնից նրան նվիրելով Շուշի քաղաքը: