Իրականությունը զավեշտի էր նման… ստեղծվածները տանում էին Ստեղծողին խաչելու, մեղավորները՝ Արդարին, ժամանակավորները՝ Հավիտենականին… իսկ Նա համբերում էր: Համբերում էր նաև այն ժամանակ, երբ լպիրշ մի ավազակ հանդուգն հայացքով ծաղրում էր նրան ու ասում՝ եթե Աստծո որդին ես… Իսկ Նա համբերում էր…