Նրա	աչքերի	մեջ	խաղաց	կիրքը, շրթունքներն	սկսեցին	դողալ: Շուշանիկի	շառագունած	այտերը	բորբոքել	էին	նրա արյունը: Նա	փորձեց	մոտիկ	նստել, գրեթե	թևը	բոլորովին	սեղմելով	օրիորդի	թևին: Օրիորդը	տեղից	շարժվեց, առանց նրան	նայելու: Միքայելը	մեջքը	կռթնեց	կառքի	մեջքին: Կամեցավ	բռնել	օրիորդի	ձեռը, որ, կարծես, անզոր	ընկած	էր ծնկան	վրա: Նույն	վայրկյանին	իր	վրա	հառած	տեսավ	մի	զույգ	աչքերը, այնքան	գեղեցիկ	և	միևնույն	ժամանակ, այնքան երկյուղալի, որ	թևերը	թուլացան: Սակայն	պղտոր	արյունն	արդեն	եռում	էր: Նա	բռնեց	Շուշանիկի	ձեռը, որ	հանգիստ ընկած	էր	ծնկան	վրա, և	ամուր	սեղմեց: