Վարդանը դանդաղ ճանապարհ էր հարթում ամբոխի մեջ։ Նա իր ողջ էությամբ զգում էր հայերի նկատմամբ թշնամանքը։ Փողոցի անկյունում ստվար մի ամբոխ փակել էր երթևեկությունը։ Մորուքավոր մի մարդ հանդիմանում էր տղամարդկանց և քարոզում էր իր սեփական սրբազան պատերազմը։ Նրա ճառն ուղեկցվում էր հավանության բացականչություններով։ Գլուխները տաքանում էին, երիտասարդները գնում էին տեղահան անելու իրենց ընկերներին։ Վարդանը կանգ առավ ամբոխի մոտ։ Նրա սիրտն արագ էր բաբախում։ Նա իրեն ի զորու էր զգում ուժերը չափելու ցանկացած հակառակորդի հետ անհատական մենամարտում, սակայն վրդովված ամբոխները նրա սրտում անբնական մի վախ էին արթնացնում։ Միգուցե դա կապված էր իր մանկության տարիներին տեղի ունեցած մի միջադեպի հետ։ Նա չգիտեր։ Նա մի քանի անգամ խորը շունչ քաշեց և վերագտնելով լիակատար ինքնակառավարումը, կանգնեց ասպանդակների վրա։