Ասեցին	ու	վիշապի	պես	ընկան	հարամու	քամակիցը, որին	ինչ	տեղ	հասցրին, էնտեղ փառչալամիշ	արին: Քար	ու	սար	աչքներին	լիս	էր	տալիս, կռըներին՝ ղվաթ: Հենց	իմանաս՝ հայոց մեծ	զորապետքը	կենդանացել, նրանց	սիրտ	ըլին	տալիս: Էսպես՝ միս	ու	աղցան	անելով	ընկան ետևներիցը: