Աստուածաշունչը յատուկ չի նշում, թէ մարդիկ երկնքից կարող են մեզ նայել, թէ ոչ: Ամենայն հաւանականութեամբ՝ չեն կարող: Ինչո՞ւ: Նախ՝ երբեմն կարող են բաներ տեսնել, որ վիշտ ու ցաւ կպատճառի իրենց, յատկապէս՝ մեղքը եւ չարագործութիւնը: Քանի որ վիշտ, արցունքներ, տառապանք չկայ երկնքում (Յայտնութիւն 21.4), թւում է՝ երկրային անցուդարձը տեսնելը անհնարին պիտի լինի երկնքի մարդկանց համար: Երկրորդ՝ երկնային բնակիչներն այնքան զբաղուած են Աստծուն երկրպագելով եւ երկնքի փառքերը վայելելով, որ հազիւ թէ յատուկ հետաքրքրութիւն տածեն երկրային կեանքի նկատմամբ: Այն փաստն իսկ, որ նրանք զերծ են մեղքից եւ վայելում են Աստուծոյ ներկայութիւնը երկնքում, վստահաբար շատ աւելին է նրանց ուշադրութիւնը գրաւելու համար: Թերեւս հնարաւոր է, որ Աստուած թոյլ տայ երկնքի մարդկանց՝ նայելու երկրի վրայ եղող իրենց սիրելիներին, բայց Աստուածաշունչը որեւէ հիմք չի տալիս ասելու, թէ իրաւ այդպէս է: