Սա ըստ Թադեի վանքի արձանագրությունների «շինեց Գետամեջ սուրբ վանքը», որը նույն Ծարի վանքն է ավանի հարավում՝ գեղեցիկ մեծ եկեղեցով,որը շատ հին է, եւ նրա տեղի ու շինության մասին վկայում է արձանագրությունը.« Այն ժամանակ, երբ թաթարները տիրել էին շատ երկրների, մինչեւ օվկիանոս մեծ ծովն ու Ստամբուլ,Պոնտոսից մինչեւ Եփրատ գետը տիրելով գոռոզաբար,մեծ հարկեր էին պահանջում՝ նեղություն պատճառելով բելորին, մեծերին ու փոքրերին մատնելով մահվան ու գերության: Տեր Հովհաննես Դափյանց, խղճուկ, տկար եւ նվաստ հոգի, այն ժամանակ, երբ մենք նեղության մեջ էինք, մեր նախահայրերից մեզ հրաման հասավ գնալ մեր առաջին հայրապետների աթոռը՝ հռչակված Հաղպատ վանքը եւ դարձի բերել մեր հարազատ ավագ եղբայր, հռչակաավոր քաջ զորավար Հասանի հայրենի եւ սեփական տունը, եկեղեցուն եւ քահանաներին սիրող նրա որդի Գրիգորին, բարեհամբավ իր տիկին Ասփային, որը Սյունիքի կողմերի իշխան, մեծ կոմս Տարսայիճի դուստրն էր: Եւ մենք նայելով ձորակներին, ուր այստեղից, այնտեղից հոսում էին ջրեր, տեսանք որ նրանց միջեւ մի գեղեցիկ բլրակ կա, ես հավանեցի, մտա անապատ ու սկսեցի կառուցել մի մատուռ: Եւ այդ նպատակի համար եկավ գավառի իշխաան, մեր եղբորորդի Գրիգորը, որն իշխում էր նաեւ շատ այլ կողմերի եւ կամեցավ կառուցել սուրբ Աստվածածինը, որպես միջնորդ մեզ եւ բոլոր քրիստոնյաների համար: Ես Տեր Հովհաննեսի շինության սկիզբը դրեցի ՉԺ 1261 թվին»: