Պակաս մխիթարական է նկարչության բաժինը: Դա աչքի է զարնում մանավանդ այն պատճառով, որ հայ նկարիչները միշտ էլ իրենց անհատականությամբ աչքի են ընկնում նույնիսկ միութենական ցուցահանդեսներում: Կարելի է տառացիորեն թվել մի քանի աշխատանքներ, որոնք ինչ-որ չափով առանձնանում են այդ գորշ ու տխուր ֆոնի վրա: Նույնիսկ տաղանդավոր նկարիչներ Մարտին Պետրոսյանը, Էդմոնդ Զաքարյանը, Ռոբերտ Էլիբեկյանը ներկայացված են ոչ այնքան հաջող: Շատ շռայլորեն է ցուցադրված Արամայիս Ավետիսյանը: Նա մի նկարիչ է, որը, անկասկած, զգում է գույնը, բայց այնքան է անկյանք նրա կոմպոզիցիան, այնքան է թույլ նրա գծանկարը, որ բոլոր կոնստրուկտիվությունից զուրկ աշխատանքները բառացի կերպով փուլ են գալիս: