Եթե համաձայնվենք տարածված տեսակետի հետ, թե ուղիղ ժողովրդավարության առանցքային դրսեւորումներն են հանրաքվեն կամ պլեբիսցիտը, քաղաքացիների բովանդակային-քաղաքական նախաձեռնությունները, ավելի վաղ ընտրված քաղաքացիական ծառայողին` մինչեւ նրա լիազորությունների ավարտը, պաշտոնից ազատելու հնարավորությունը, ապա պետք է ընդունենք, որ Հայաստանի հասարակական-քաղաքական կյանքը տակավին հեռու է ուղիղ ժողովրդավարության սկզբունքներից: Եվ նույնիսկ հիմա մեզանում ավելի շուտ հեղափոխական առաջնորդի ժողովրդական հավանության ինստիտուտ է առաջարկվում: Դա ուղիղ ժողովրդավարություն չէ: Ուղիղ ժողովրդավարության ծիլերը կնշմարվեն, երբ քաղաքացիները կարողանան դառնալ այն հարցերի նախաձեռնողները, որոնց շուրջ որոշումներ են կայացվում: Ուղիղ ժողովրդավարությունը կարիք ունի այնպիսի պայմանների, որտեղ ցանկացած մեկի առաջարկած նախաձեռնությունները չեն անտեսվի ու չեն ճնշվի հենց սկզբից, այլ հնարավորություն կունենան օրակարգի մաս կազմել: Արդյոք նման բան հնարավո՞ր է հայ քաղաքական գործիչների կլանային մտածողության պայմաններում: