Հետո առաջ անցնելու համար գաղտնագիր էր պետք: Այդ բավական բնական տեղական սրճարանը տեսականորեն բաց էր բոլորի համար, բայց գործնականում բաժանված էր մշտական այցելուների միջև: Որպես կանոն, որովհետև երբեմն ոչ մշտական զրուցակիցներ էլ էին հայտնվում, բայց խմբի կորիզը մոտավորապես նույնն էր: Կայք մտնելուց հետևի ուրվագիծը մարում էր և խաղից առաջ բացվող թատրոնի վարագույրի պես երկու կողմի բաժանվում: