– Ես գոնե մի դեպք չեմ հիշում, որ Արտավազդ Տիգրանյանն իր աշխատավարձը մինչև վերջին կոպեկն ստանար: Եթե կեսն էլ ստանար՝ լավ էր: Որովհետև սար գնար թե ֆերմաները՝ պետք է աշխատողների ու նրանց երեխաների համար անպայման նվերներ տաներ: Գալիս էր, ինձնից պարտք վերցնում, նվերներ առնում, աշխատավարձին պարտքը ետ տալիս: Ամեն անգամ ասում էի՝ այ ընկեր Տիգրանյան, դու նախագահ ես, տնօրեն ես, հո բարեգործական կազմակերպություն չես: Ասում էր՝ բարեգործները պոզերով չեն լինում: Ասում էի՝ դե մի օր էլ ընտանիքիդ համար բարի գործ արա՝ աշխատավարձդ տուն տար: Չէ, չէր լսում, թեկուզ մի անգամ չլսեց: Դրա համար էլ հենց սարերում կթվորները լսում էին, որ նախագահը պիտի գա, ուրախությունից աշխարհով մեկ էին լինում: Մենակ նվեր չէր տանում՝ ամեն կարգի հարց լուծելու տաղանդ ուներ, անասնապահությունից էլ էր հասկանում, այգեգործությունից էլ, տո մեղվապահությունից էլ, չնայած ինքը բանաստեղծ էր ծնվել ու բանաստեղծ գնաց: