Իմանալով գրողի դիրքորոշումը բարոյական աշխարհում, դժվար չէ հասկանալ, թե նա ինչու է սիրում «Մենք ենք, մեր սարերի» հովիվներին` Զավեն Քոչարյանին, Պավլեին, Ավագին, Իշխանին: Նրանք աշխատավոր մարդիկ են, բառիս ամենասքանչելի իմաստով` մշակ: Սրանով, այս հեղինակի համար, ամեն ինչ ասված է: Ոչինչ այնպես չի շարժում նրա խանդաղատանքը, ինչպես աշխատանքի, գործ անելու պատկերները, ասենք Իշխանը` ուժի գերագույն լարումով եզանը փրկելիս կամ հուժկու Պավլեն` հունձ անելիս: Ահա ինչու այնքան դառն է նրա հեգնանքը, երբ բանը հասնում է կուտակելու, շահելու տենչով բռնված մարդկանց, աշխատավորին իր գործից զզվացնող և մանավանդ՝ հողի աշխատավորին հողից կտրող անհատներին: