Այս տարվա ապրիլմեկյան ծիծաղի օր-տոնը խաթարվեց Եվգենի Եվտուշենկոյի մահվան լուրով, միանգամից անհետացավ կատակելու ցանկությունը: Ռուսական պոեզիայի վերածնունդի չորս խորհրդանիշերից մեկը, ով ապրեց ամենաերկար կյանքը, հեռացավ երկինք՝ընկերների մոտ՝ Բելլա Ախմադուլլինայի, Անդրեյ Վոզնեսենսկու և Ռոբերտ Ռոժդեստվենսկու, թողնելով մեզ՝ ընթերցողներիս, իր բանաստեղծություններն ու արձակը: Եվտուշենկոյի մասին գրում ու խոսում էին տարբեր բաներ, այդ թվում ոչ այդքան հաճելի, երբեմն նույնիսկ կեղտոտ բաներ, սակայն համաձայնենք՝ ապրել գրեթե 85 տարի, լինել պայծառագույն պոետ ու «աշխարհի քաղաքացի» ու բանբասանքների չարժանանալ, դա միայն սրբերին է տրված, որոնցից մեր ժամանակը զրկված է: Առավել ևս, որ այդ բանբասանքներ մեջ (ինչպես ցանկացած բանբասանքի) կասկածի հսկա մի բաժին կա, ու ոչ թե նրա համար, որ մահացածի մասին կամ լավն են խոսում, կամ չեն խոսում ընդհանրապես, ոչ, պարզապես պարապ- խոսացողները միշտ էլ եղել ու լինելու են: