1990թ. Թուրքիայում սկսված «ինքնությունների թույլտվության» շրջանում ալևիների ինքնության զարթոնքի պոռթկումով «Ողջ երկրում, ինչպես նաև Եվրոպայում հայտնված ալևի միգրանտների շրջանում առաջացան ալևիական միավորումներ: Ալևիական մտավորականներն ու հասարակական առաջնորդները մտադրվեցին որոշակիացնել ալևիական ինքնությունը, ալևիական ավանդույթները, ալևիների պատմությունը»[2]: Եթե, ըստ Martin van Bruinessen-ի, քեմալիզմի շրջանում ալևիները վարժվել էին ալևիզմն ընկալել ավելի որպես դեմոկրատական սոցիալական գաղափարախոսություն, քան կրոնական ինքնություն, ապա կրոնական միասնականացման պաշտոնական քաղաքականությունը նրանց հարկադրեց վերսկսել բանավեճը ալևիական սոցիալ-կրոնական ինքնության շուրջ՝ առիթ տալով ալևիզմի վերազարթոնքին և ալևիների մասնավոր ինքնության խնդիրների քննարկումներին: Ալևիական միավորումները վերսկսեցին ալևիների կրոնական առանձնահատկությունը մեկնաբանող աշխատանքներ, նոր քննարկումներ սկսվեցին ալևիզմի ծագման շուրջ: Դերսիմցիների ալևիական ինքնության նոր փնտրտուքը սկզբում խրախուսվում էր նաև իշխանությունների կողմից, հավանաբար այն պատճառով, որպեսզի Դերսիմը հակադրեին և մեկուսացնեին սուննի-քրդական թափ հավաքող էթնո-ազգայնական շարժումից: Նույնիսկ «Հյուրիյեթ» թերթի 1976 թ. մի հոդվածում առաջին անգամը լինելով հայտնվեց «Ալևիստան» բառը՝ նկատի ունենալով Դերսիմը[3]: Սակայն Դերսիմի ալևիների ինքնության զարթոնքի այդ հզորությունը վախեցրեց իշխանություններին: Ալևիներն ինքնակազմակերպվում էին ոչ թե որպես թուրքական հավաքականության մաս՝ քրդական շարժումների դեմ, այլ որպես մասնավոր ինքնությամբ փոքրամասնություն՝ իր մասնավոր պահանջներով: Ակտիվացան լռության մատնված տերմիններ՝ ալևի, զազա, կըզըլբաշ: Եվրոպայում հայտնված զազախոս ալևիների և սուննիների մի մասը զազայերենով նույնիսկ հրապարակումներ սկսեց՝ քրդական ընդհանուր զանգվածի մեջ մասնավորեցնելով զազախոսների թեկուզ լուսանցքային, բայց առանձին տեղը:1980թ. վերջերին «Զազա» պարբերականը նոր տերմին մտցրեց շրջանառության մեջ՝ «Զազաիստան», որպես զազաների հայրենիք, նկատի ունենալով Դերսիմը և զազախոս սուննիներով բնակեցված Մուրադ (Արածանի) գետի վերին հոսանքները: