Վիեննայի բանակցությունները, ըստ էության, կայացան զուտ այն պատճառով, որ դրանում անմիջականորեն ներգրավված էին ԵԱՀԿ ՄԽ երեք համանախագահող երկրների արտաքին գերատեսչությունների ղեկավարները։ Փաստը, որ Սարգսյան-Ալիև երկկողմ ձևաչափով հանդիպում չկայացավ, և որ մինչև վերջին պահը կողմերը չէին հստակեցնում՝ կլինի՞ նախագահների հանդիպում, թե՞ ոչ, հաստատում է, որ ոչ միայն կողմերի միջև չկա տետ ա տետ բանակցելու ցանկություն, այլև որ արդեն ՄԽ համանախագահների ռեսուրսը չի բավարարում` կողմերին բանակցային սեղանի շուրջ նստեցնելու համար։ Մյուս կողմից` Սերգեյ Լավրովի և Ջոն Քերիի անմիջական ներգրավումը ու հատկապես նրանց միասնական հանդես գալու հանգամանքը բանակցային գործընթացը շարունակելու, այսինքն` լայնածավալ պատերազմից առժամանակ խուսափելու թույլ երաշխիքներ են ստեղծում։