Տիկին Ալիսի իւրայատուկ բնաւորութիւնը նրան տարբերում էր բոլորից եւ դա նրա անկեղծ մարդասիրութիւնն էր, անկեղծ ուշադրութիւնը, անկեղծ սէրը, որը ցուցաբերում էր իւրաքանչիւր անհատի թէ՛ մեծի եւ թէ՛ փոքրի հանդէպ, մէկ խօսքով օժտւած էր մարդկային լաւագոյն արժանիքներով: Անչափ հաճոյախօս էր եւ ընդհանրապէս այնպէս էր թւում, որ անհոգ է նա, սակայն վստահ, որ նա էլ ունէր իր մտահոգութիւնները, ինչպէս իւրաքանչիւր անձ այս Երկիր մոլորակի վրայ, սակայն երբեւիցէ եւ ոչ մէկի մասնակից չդարձրեց: Միշտ բոլորը նրան տեսան ժպտերես եւ անչափ ուշադիր բոլորի հանդէպ, անչափ բարի եւ լաւ ընկեր էր, վշտակից եւ ցաւակից էր բոլորին եւ անկեղծ ուրախ բոլորի յաջողութիւններով: Ունէր հիանալի զաւեշտախառն պատմելու կարողութիւն, որով դառնում էր հաւաքականութիւնների փնտրւած եւ սիրւած անձը: Դաստիարակեց զաւակներ, ովքեր նոյնպէս գործօն անհատներ են եկեղեցական եւ ազգային կեանքում: