— Մոնտիելը շատ հարուստ է,- ասաց նա: Իրականում այնքան հարուստ չէր, որքան թվում էր, չնայած ոչ մի բանի առաջ կանգ չէր առել հարստանալու համար: Մի քանի տուն այն կողմ, զանազան հնոտիներով լեփ-լեցուն մի տան մեջ, ուր անկասկած վաճառվում էր ամեն ինչ, նա ապրում էր հանգիստ, վանդակը վաճառելու լուրին անտեղյակ: Նրա կինը, որ մշտապես վախենում էր մահվան սպառնալիքից, ճաշից հետո փակեց դուռ ու լուսամուտ և բաց աչքերով երկու ժամ պառկեց կիսախավար սենյակում, քանի դեռ Խոսե Մոնտիելը վայելում էր ետճաշյա քունը: Կինը վեր թռավ ձայների ժխորից, բացեց ճաշասենյակի դուռը, տան դիմաց տեսավ մարդկանց բազմություն և Բալթազարին` վանդակը ձեռքին, բազմության կենտրոնում, ճերմակազգեստ, նոր սափրված, պատվասիրության այն անմեղ արտահայտությամբ, որով աղքատները գնում են հարուստների տուն: