Մի քանի օր յետոյ, երկրի մակերեւոյթից 11.800 մետր բարձրութեան վրայ թռչում եմ դէպի Բուենոս Այրէս։ Օդանաւում ճամբորդները թխմուել էին։ Աթոռ-ները նեղ են, իրար կիպ կպած։ Աջ կողմս նստել էր մի ման–կամարդ կին՝ թուխ մազերով եւ երկարաւուն դէմ–քով։ Անուշադիր մի շարժումով նա իր ըմպելին թա–փեց տափատիս վրայ եւ հազար ներողութիւն խնդրե–լով՝ սկսեց իր թաշկինակով չորացնել դրա թողած հետքե-րը։ Ուշադրութիւնս գրաւեց նրա ձեռքի ա–պարան–ջանը, որից կախուած էին մի քանի օսմանեան ոսկե–դրամներ։ Մտածեցի, թէ նա պէտք է Մերձաւոր Արեւելքից լինի, թուրք կամ արաբ։