Սուր­իոյ տա­րած­քին հա­յե­րու թուա­քա­նա­կին եւ տա­րած­ուած շրջան­նե­րուն մա­սին ճշգրիտ վի­ճա­կագ­րու­թիւն­ներ չկան: Կարգ մը հայ­կա­կան աղ­բիւր­ներ կը յի­շեն, թէ հա­յու­թեան թիւը Սուր­իոյ (Հա­լէ­պի նա­հանգ) եւ Լի­բա­նա­նի մէջ 1870-1890 տա­րի­նե­րուն գնա­հատ­ուած է մօ­տա­ւո­րա­պէս 85 հա­զար հա­յե­րով:Հայ­կա­կան մե­ծա­գոյն գաղ­թե­րը դէ­պի Սուր­իա իրա­կա­նա­ցած են Օս­ման­եան Կայս­րու­թեան հա­լա­ծանք­նե­րուն իբ­րեւ ար­դիւնք` 1876ին, 1895ին, 1909ին, եւ ան­շուշտ 1915-ի Ցե­ղաս­պա­նու­թեան ու հայ­կա­կան Կի­լիկ­իոյ Աղէ­տին` 1922ին, ստուա­րաց­նե­լով Սուր­իոյ տա­րած­քին հա­յու­թեան թիւը: Հայ­կա­կան վեր­ջին գաղ­թը դէ­պի Սուր­իա եղած է 1939ին, երբ ֆրան­սա­կան եւ թրքա­կան հա­մա­ձայ­նա­գի­րով Ալէք­սանտ­րէ­թի Սան­ճա­քը կցուե­ցաւ Թուրք­իոյ: Ապա, 1946ին, եւ յա­ջոր­դող եր­կու տա­րի­նե­րուն շուրջ քա­ռա­սուն հա­զար սուր­ի­ա­հա­յեր ու լի­բա­նա­նա­հա­յեր ներ­գաղ­թե­ցին հայ­րե­նիք: