Այսօր, ամբողջովին հակառակ կարծիք ունիմ այս եղանակին նկատմամբ: Ինչպէ՜ս չսիրել այս գեղեցկութիւնը: Երկինքէն գոյներ կը թափին, աշուն կը հոտի մթնոլորտը, ամառուան տաքէն ետք՝ մեղմ զեփիւռ: Պէտք է վայելել բնութիւնը. ուստի՝ կ’որոշեմ երթալ բուսաբանական այգի: կը կոխկռտեմ գոյզգոյն տերեւներուն վրայ, խշրտոցէն հաճոյք կը ստանամ: Կը քալեմ խորերը եւ ոտքերս տերեւներու խտութեան մէջ կը խրուին: Կ’ուզեմ մանկանալ ու տերեւները բուռիս ծէջ առած՝ գլխէս ի վեր կը նետեմ, բնութեան խելագարումին մասնիկը կ’ուզեմ ըլլալ, քակել ներքին սանձերս, թօթափել ամէն տեսակի յոգնութիւն, ցաւ, լուացուիլ ու նորոգուիլ: Այո՛, բնութիւնն ու մարդը ներդաշնակ են: Ինչպէ՜ս թախիծ տեսնել այս ամէնուն մէջ, երբ վերազարթնումի գաղափարը կայ հոն: Բնութիւնը կը մերկանայ, որպէսզի լոգանք ստանայ, մաքրուի՝ կրկին զգեստաւորուելու նոր հանդերձանքով: Ինչո՞ւ տխրութեան վերածել այս պահը, երբ բնութիւնը իր տերեւափաթին մէջ ուրախ է, պարի մէջ է, ընդամէնը յոգնած մասնիկներէն կը ձերազատի՝ վերընձիւղուելու համար: