-Մեկն առանց մյուսի չի լինում: Քանի երիտասարդ էի, մտածելակերպով ավելի շատ ռեալիստ էի: Հետո սիրտս միացավ ուղեղիս: Հետո շատ բաներում սկսեց հաղթել կենցաղը: Հետո… Ի՞նչ ասեմ, մի խոսքով` կյանք է` զգացմունքից բանականություն, բանականությունից զգացմունք անցումներով, ու դու այդ անցումների մեջ երկու քարի արանքում հայտնված մարդ ես մի կյանքը մի մարդու համար սարսափելի քչության դառը զգացողությամբ: Ճիշտ հասկացիր` անհանգստությունը ֆիզիոլոգիական առումով հետևում մնացած շատի ու դիմացն եղած քչի համար չէ, թեպետ դա էլ քիչ բան չէ: Անհանգստությունը մեջդ եղած կուտակումների ու դրանք հասցնել չկարողանալու տագնապի մեջ է: Մինչդեռ ասելիք ունես չափի բերելու, գույն, պատկեր, թրթիռ ունես ամբողջացնելու: Ո՞ր մեկն ասեմ: Ճամփա է, որ ջահելությանդ խենթ-խելառ օրերին կորցրած ժամանակի թերպտղության հետևանքները հաշվի առնելով` պիտի ջանաս նվազագույն կորստով անցնել, մինչև մեղավոր հոգիդ Տերն առնի իր թևերի մեջ: