Ահա թե ինչպես է կրկնվում պատմությունը։ Ուրեմն, Սերո Նիկոլայի, պարզապես պիտի կտրվի այն ձեռքը, որը բարձրացվում է մեր ժողովրդի վրա, պիտի ելնենք նրա դեմ, ով (ինչպես հայտնի հեքիաթում) մեզ ուզում է խաբել՝ դռան ճեղքից ցույց տալով ոչ իր ձեռքը։ Եվ, ի վերջո, մենք էլ այնքան անպաշտպան չենք։ Հայ ժողովուրդը պետք է մշտապես ունենա իր ինքնապաշտպանական հզոր բանակն ու ուժը, մշտապես՝ ինչ կարգեր ու բարքեր էլ լինեն, որովհետեւ, դրանից բացի մնացած բոլոր միջոցներն ու ուղիները սխալ են։ Բավական է, որքան հավատացինք ու կոտորվեցինք։ Մեր խորհրդախաբկանքով տարված` անհեռատես մի շարք ղեկավարների մեղքով դարի սկզբին ձեռքից տվինք այնքան երազած ու այնքան դժվար ստեղծած Հայաստանի անկախությունը։ Վերջնականապես ճանաչենք մեր թշնամիներին, ու եթե նրանք դեռ փորձում են մեզ «բարեկամ» կանչելով՝ մեր թիկունքը դանակ խրել, մենք էլ մի քիչ ճակատային չլինենք ու իմանանք, թե ինչ ենք անում... Ինչո՞ւ պիտի թշնամին իմանա, թե մենք իր մասին ինչ ենք մտածում, կամ՝ ինչ ենք մտադիր անել առաջիկայում։ Մեր քայլերը նրանք չպիտի իմանան, այլապես միշտ մենք հանկարծակիի կբերվենք, ոչ թե իրենք... Մենք, սիրելի Սերո Նիկոլայի, մի անգամ չենք խոսել այս հարցերի շուրջ՝ ե՛ւ Երեւանում, ե՛ւ այստեղ՝ Արցախում։ Ձեր կյանքի ու պայքարի փորձը հուշում են անսխալ։ Ժամանակի զգացողությունը միշտ էլ ուժեղ է Սերո Սպարապետի մեջ - դա, անշուշտ, մեր ժողովրդի մշտապես արթուն ոգու թելադրանքն է...