Հոր	առավոտյան	աղաղակը	սթափեցրեց	նրան: Մի՞թե	արդեն	լուսացել	է, և	նա	դեռ	անքուն	է: Այս	արդեն	խելագարություն է: Ախ, հիվանդի	այդ	սոսկալի	մրմունջներն	անգամ	չեն	խլացնում	նրա	սրտի	վիշտը	գեթ	մի	քանի	րոպե: Ախ, այս	տանը երկու	հիվանդ	կա. մեկին	հալածում	է	կրակի	սարսափը, մյուսին` հանցավոր	սիրո	ահը: Տարբերությունն	այն	է, որ	մեկը յուր	կսկիծն	արտահայտում	է	աղաղակներով, մյուսն	այրվում	է	ներքուստ	և	ստիպված	է	լռել, միշտ	լռել: Այլևս	բավական	է. թող	նա	կործանվի, բայց	կործանվի	գեթ	մի	անգամ	տանջված	կրծքից	սուր	ճիչ	արձակելով.