Այս դեպքում գործում է «սրտի օրենքը», ըստ որում սրտի կծկումը ուղիղ համեմատական է մկանաթելերի ելակետային երկարությանը, այսինքն կծկման նախորդող (հանգստի վիճակում գտնվող) մկանաթելերի երկարությանը: Այս օրինաչափությունը վկայում է սրտի կենսաբանական հարմարողականության բարձր մակարդակի մասին, քանի որ սրտի մկանաթելի ելակետային երկարությունը, կամ ձգվածությունը, որը նկատվում է նրա հանգստի (դիաստոլայի) վիճակում, կախված է սրտի խոռոչների արյունալցման աստիճանից. ինչքան մեծ է արյունալցումը, այնքան ավելի ուժեղ է կծկումը: