-Սաֆա՛ր, լաո՛, դու էս քանի ամիս քո ախպոր հետ հալալ ծառայեցիր։ Ձեր կյանքը ձեզ փեշքեշ կանեմ։ Ես հրեշտակ չեմ, հայերու հանդեպ շատ եմ մեղք գործել ու հոգի ունիմ տալու։ Իմ էրեխեք քզի շատ սիրեցին։ Ես քզի ու Դոնոյին թուրքին չեմ հանձնի։ Բո՛լ է, ինչ որ ծառայեցիք։ Մեծ աշխարհ է, կվախենամ, որ մի օր թուրք էդ նույն զուլում մեր գլխին բերի։ Գնացեք ձեր բախտի հետ։ Իմ հովիվներ ձեզի կտանին կհասցուն հայ գաղթականների խմբին, մեկ էլ տեսար՝ ձերոնցից մարդ գտաք։