Ամէն բանէ առաջ, եկեղեցին պէտք է գիտնայ Յետվիժումնային ախտանիշին մասին: Առանց գիտնալու այս երեւոյթին մասին՝ տեղի կու տանք թիւր մեկնաբանութիւններու, դաժան յարձակումներու եւ անողոք դատապարտութիւններու: Այո՛, շատ ճիշդ է դէմ դնել վիժումին եւ այդ ուղղութեամբ աշխատանք տանիլ. Կաթողիկէ եկեղեցին մեծ օրինակ կը հանդիսանայ, որմէ պէտք է սորվինք: Միւս կողմէ, եկեղեցիներ այնքան կը կեդրոնան կիներու վիժումի դիմելու մտածումներուն եւ վիժումի արարքին վրայ, որ կ’անտեսեն յետագայ դառն փորձառութիւնն ու անբաղձալի իրականութիւնը: Հետեւաբար, վիժումի դիմած կիներ բնաւ փորձութիւնը չեն ունենար դիմել եկեղեցի՝ օգնութեան նպատակով կամ սոսկ մեղայի դարձով, որովհետեւ կը կարծեն որ դատապարտական խօսքերէ զատ ուրիշ ոչինչ պիտի լսեն: