Նա այսպես էր քարոզում. «Ով եմ ես, մեղավոր մի աղքատ, բայց Քրիստոսը ինձ հրամայել է քարոզել՝ երկուշաբթի օրը պաս պահեցեք, հայհոյանք մի տվեք, եկեք, համբուրեցեք ինձ, եւ թող ներվեն ձեր մեղքերը մինչեւ ձեր յոթերորդ սերունդը»: Ըստ տարբեր տեսակի հիվանդությունների՝ անում էր նաեւ այլ անմտություն ու խաբեություն, որոնցով «բոլորի միտքը իր կողմն էր գրավում, եւ այնքան մարդ էր հավաքվում նրա մոտ ժողովի, որ մինչեւ անգամ տեղը չէր բավականացնում: Եւ քանի որ ամառվա ժամանակն էր, մարդիկ, դուրս գալով դաշտերն ու սարերը, գիշերը այնտեղ էին մնում եւ կատարում էին զանազան չարիքներ..., եւ շատերը գնում էին ընծաներով, ոսկով, արծաթով, զվարակով, ոչխարով…, այլ երեցներ եկան եւ միացան նրանց՝ հարստության տիրանալու նպատակով: Մարդիկ ծառայում էին նրան, լվանում էին նրա ոտքերը եւ ջուրը շաղ տալիս իրենց ու ժողովրդի վրա…, որը լսելով Վանական մեծ Վարդապետը, նրա աշակերտ, այդ դեպքերը պատմող Կիրակոսը եւ ուրիշներ, զգուշության ու կշտամբանքի գիր գրեցին, իսկ Տեր Գրիգորիս եպիսկոպոսը Դադիվանքի առաջնորդը, եկավ «շատ քահանաների հետ այն գյուղը, քանի որ այն նրանց թեմի մեջ էր մտնում, խաչով, ավետարաններով եւ, գիշերային պաշտամունք կատարելով, խաբված մարդուն կանգնեցրին մեջտեղում, որպեսզի թերեւս նրա միջից դուրս ելնի պիղծ ոգին:Եւ երբ նրան հարցնում էին , թե ինչ է տեսնում, ասում էր, որ երբ բերանքսիվայր ընկնում է երկրի վրա, երկրից (Աստված) իրեն է երեւում եւ խոսում իր հետ: