Պարտեզի արևմտյան պատի վրայով Մարոն հորիզոնին էր նայում։ Արևը հենց նոր թաքնվել էր Ամանոսի լեռնաշղթայի հետևում։ Այնտեղ Միջերկրական ծովն էր։ Ալեքսանդրետ նավահանգիստն էր այնտեղ, իսկ Կոստանղնուպոլիսը մի քանի օրվա նավարկության հեռավորության վրա էր։ Գլուխն աջ կողմր դարձնելով՝ Մարոն տեսնում էր այլ, ավելի տպավորիչ լեռներ՝ Անատոլիան, որտեղից իրենք եկել էին։ Ուղիղ հյուսիսում Սվասն էր։ Մյուս կողմում մզկիթն ու մինարեթը փակում էին տեսադաշտը։ Մարոն իրեն բանտարկված զգաց պատերի ու լեռների քարերի մեջ։ Նա մուտք էր գործել մի աշխարհ, ուր իր ճակատագիրը կախված էր գեթ մեկ տղամարդուց։