Տասնամյակների սպասումը գնալով ավելի ու ավելի դաժան է դառնում: Շենքը` վերից վար, ջրի մեջ է, ներքևում կոյուղաջրերն են, վերևից` անձրևաջրերը: «Կրիշան փլված` գնում ա, էրեխեն քնած` վրեն կաթում ա»: Նադյան հայացքը որ կողմն էլ ուղղի` նույն պատկերն է` քարուքանդ ու խոնավ պատեր: