Ճիշտ	նույն	պահին	Սմբատը, առանձնացած	իր	սենյակում, խորին	մտախոհության	մեջ	էր: Միայն	վաղվա	հանդիպումը	չէր նրա	մտորումների	առարկան, այլև	մի	քանի	ժամ	առաջ	տեսած	պատկերը, երբեք	նրա	վրա	ոչ	մի	հայ	կին	տպավորություն չէր	գործել: Այժմ	նրա	առջև	ամեն	վայրկյան	պատկերանում	էր	մի	աղքատ	ընտանիքի	զավակ, մի	համեստ	աննշան	աղջիկ: Հաճախ, հանքային	գրասենյակում	եղած	ժամանակ, կից	սենյակից	լսում	էր	անդամալույծի	անվերջ	տրտունջները	և երեխաների	լացը: Մանկական	աղաղակների	և	հիվանդի	տխուր	մրմունջների	մեջ	լսվում	էր	օրիորդի	մեղմիկ	ձայնը, որ անդորր	տպավորություն	էր	գործում	նրա	փոթորկված	հոգու	վրա: Այդ	ձայնի	ազդեցությամբ	նրա	մեջ	ծագում	էին անսովոր	մտքեր: Մտքեր, որոնք	դիամետրալ	կերպով	հակասում	էին	նրա	նախկին	գաղափարին` հայ	կնոջ	մասին: Եվ	նա ամաչում	էր	այդ	գաղափարից, զգալով	խղճի	խայթոց...