Այլ դրվագ. Հայոց Մուշեղ սպարապետը գերում է պարսից Շապուհ թագավորի կանանոցը և այն անխաթար վերադարձնում տիրոջը։ Ոչ, նա չէր մոռացել, թե Հայաստանը նվաճելու ցավագարությամբ տառապող Շապուհն ինչպիսի ստորությամբ է վարվել հայ ազնվական կանանց ու Փառանձեմ թագուհու հետ, անպատվել, ապա սպանել նրանց, սակայն չէր կարող հավասարվել չարագործին, որովհետև իր դիմաց անպաշտպան կանայք էին, ոչ թե տղամարդ թշնամիներ։ Մարդկային այս մեծագործությունը զարմանալի շարունակություն է ունենում` հիացած ու երախտապարտ պարսիկը հայոց հեծյալ սպարապետին պատկերել է տալիս իր արքայական թասին և ամեն անգամ խմում նրա կենացը։