Հսկա մի աստղ համրաքայլ տիեզերք բարձրացավ` փառահեղ արժանումի ծանոթ ճամփաներով… Չանախչիից մինչև Մարս կորստի ցավից խելացնոր հանուրը Որդեկորույս, սեփական մաշկի վրա զգալով կորստի մրմուռը` կսկիծը թափորի, հայացքը Բարձրյալին, պահանջում էր գեթ պատասխանն «Ինչո՞ւ»-ի: Ինչո՞ւ Պարույր Սևակը: Մի՞թե նրա եղերական մահով պիտի ամրագրվեր ու վավերագրվեր քրիստոնեկան հավատքի մեծ խորհուրդը` Աստված ընտրյալներին է նախապատվություն տալիս: Ինչո՞ւ Պարույր Սևակը…. քանզի մարտափող էր, ղողանջ` արթնության, ի զեն` պայքարի: Մարտիկ` ոչ միայն գաղափարի, այլև` ոգու: Զորավար էր, առաջնորդող ոգի` համազգային զարթոնքի ղողանջ, արծվաթռիչք էր շանթաշառաչ. 1960-ականներից Հայոց պահանջատիրության բռունցքը սեղմվում էր տարեցտարի, և պիտի պոռթկար ցասման հուժկու ու անմեհի մի ալիք: Այն կանխել էր պետք, պատնեշել: Եվ արեցին. ի կատար ածվեց դարի մեծագույն հանցանքը, ոճիրը` ոճրաց: Պարույր Սևակի ֆիզիկական մահվան ծրագիրն ի գործ ածվեց. 1971թ. հունիսի 17-ին հայ ժողովրդի ՄԵԾ մտքի ֆիզիկական բացակայությունը ոգուն «պատվեց» հավերժ անմահության, հար զարթոնքի պատգամի. «Մենք ծնվել ենք, աշխարհ եկել Ո´չ թե թվալ-երևալու խաբեությամբ, Այլ լինելո՜ւ, Ա´յն, լինելու, ինչ կանք իրոք…»: «Մի´ վախեցեք Կեղծի մասին ճիշտ գրելուց, Նա դրանից կքչանա».