Այդ վերջին հարցը համընկավ Վարդանի մտքերի հետ։ Տղաներից մեկը նրան Թովմասին էր հիշեցնում՝ թե՛ տարիքով, թե՛ կեցվածքով։ Ինքը շատ բան կզոհաբերեր՝ միայն թե իր որդին այս երեխաների պես անհոգ լիներ։ Զգացմունքները դժվարությամբ թաքցնելով՝ նա պատմեց Կոստանդնուպոլսի, Կապույտ մզկիթի, նավահանգստի մասին, ուր հեռու երկրներից նավեր էին գալիս։ Նրա շուրջը նստոտած երեխաները լսում էին մինչև մի կին նրանց կանչեց ճաշելու։