Ձորից ելնող կածանի սկզբին քարե պարսպին կպել, ավելի ճիշտ քարաքոսի պես մամռել ու համակ լսողություն էր դարձել մի տղա: Բայց ոչինչ էլ չէր լսում` բացի անընդմեջ կրկնվող մի ձայներգումից, ինչպես զանգն իր ղողանջը: Այդպես էր, քանզի էգ գայլի անպատասխան կանչերը բվվում էին ձորով մեկ ու տարածվում գյուղի վրա, իսկ տղան անտարբեր էր այդ ձայներին: Անգամ երբ գայլը մի քար գլորեց պարսպից, նա դարձյալ անդրդվելի էր այդ խուլ ու համր կեցվածքի մեջ, անհաղորդ: