Շուշանիկը	տակավին	լուռ	էր. մերթ	կարմրում	էր, մերթ	գունատվում, մերթ	ուզում	էր	քայլերն	արագացնել	և	շատով	տուն հասնել, մերթ	վախենում	էր` մի	գուցե	այսպիսով	դրդի	Միքայելին	ավելի	համարձակ	դառնալու: Միևնույն	ժամանակ, ակամա	հետաքրքրվել	էր	երիտասարդի	զգացումներով	և	ուզում	էր	լսել	նրան: Վախենալով	և	դողալով` նա	ցանկանում	էր իմանալ, վերջապես, ի՞նչ	է	պահանջում	իրենից	այդ	մարդը: Երբ	Միքայելը	լռեց, նա	մտածեց, ի՞նչ	պատասխանի: Նա կարծում	էր, թե	պարտավոր	է	անպատճառ	մի	բան	ասել: Նրա	սրտում	հղացավ	կարեկցության	պես	մի	բան, որ, սակայն չկամեցավ	արտահայտել: Միևնույն	ժամանակ	զգաց, որ	Միքայելի	ասածներն	անկեղծ	են: Այս	անկեղծությունը բարձրացրեց	նրա	աչքում	այն	մարդուն, որի	մասին, նա	այնքան	ստոր	գաղափար	ուներ: