Ճշմարիտի և ստի միջև պայքարը տարվում է ուսուցիչների միջև, ոչ թե հմտությունների միջև: Հավատարիմ առաջնորդները քարոզում են «Տեր Հիսուս Քրիստոսի ողջամիտ խոսքերը և աստվածապաշտության համեմատ վարդապետությունը», մինչդեռ ովքեր ախտոտում են եկեղեցին՝ «ուրիշ կերպ բան են սովորեցնում» (Ա Տիմոթեոս 6.3): Երբ գալիս է ժամանակը, որ այդ թափառող հոգիները այլևս «չեն համբերում ողջամիտ վարդապետությանը» (Բ Տիմոթեոս 4.3), նրանք «իրենց հատուկ ցանկությունների համեմատ վարդապետներ կդիզեն իրենց վրա, իրենց լսելիքների մարմաջելու պես»: Այստեղ կարևորն այն չէ, թե կունենա՞ք արդյոք ուսուցիչներ, այլ թե ովքեր կլինեն նրանք: