— Ես Դսեղա աղջիկ եմ։ Էնենց էլած բաներն էլ գիտեմ, գիր շինածներն էլ գիտեմ։ Անուշն ու Մոսին մեր ազգից են էլել։ Ինչ գրել ա, ճիշտ ա գրել։ Համա Սաքոն սուտ ա, իրանից ա հնարել։ Մարոն էլ ա ճիշտ։ Պապերի օխնանքն էլ ա ճիշտ։ Քաջերի մասին որ գրել ա, Հովակիմը, Վերան, շատերը կային, չիմնընուն էլ ճնանչում էի, գնացին, բայց Թումանյանը գիր գրեց, մնացին… Է՜… Հեքիաթները, պատմությունները սաղ ճիշտ են։ Գիլանու մասինն էլ ա ճիշտ, Համբոն էլ ա ճիշտ, հազարան բլբուլն էլ ա ճիշտ։ Ինչ կա, ճիշտ ա, համա Սաքոն ճիշտ չի։ Էս տարսեն իսան եմ, ոչ իմ աչքով եմ տեսել, ոչ էլ իմ ականջով եմ լսել, որ չոբան Սաքոն խելագարված լինի, Թիֆլիսում իրանից ա հնարել։— Խոսում է Թումանյանի նոր քննադատը ու հանկարծ,— չասես թե վեհլն եմ անում, Օհանեսն էլ ա իմ տղեն, դու էլ…