Երբ Վարդանը Մարոյին միացավ ննջասենյակում, նա արդեն անկողնում էր և վերմակր քաշել էր մինչև պարանոցը։ Վերմակը բարձրացնելով նրա կողքին պառկելու համար՝ Վարդանը նկատեց, որ բաց վզով և ժանյակներով զարդարված մետաքսյա գիշերանոցի փոխարեն, որը նա գնել էր այս առաջին գիշերվա համար, Մարոն հագել էր մյուս՝ բամբակյա գիշերանոցը, որն ավելի հարմար էր, սակայն գրգռիչ չէր։ Ուղերձը հասկանալի էր, հատկապես որ նրա աչքերը կարմրած էին։ Կողքի պառկած Վարդանը նայում էր Մարոյի գեղեցիկ կիսադեմին, երբ նկատեց նրա պարանոցին կախված մեդալիոնը։ Այդ մեդալիոնը։ Ինքն այն Մարոյին էր նվիրել Բերայի խանութներից մեկում, իրենց ամուսնությունից քիչ անց։ Մարոն բացեց մեդալիոնը, իրենց լուսանկարները ցույց տալու համար։ Վարդանը խաղում էր այդ զարդով, հիանալով, որ միայն զգացմունքային արժեք ունեցող այդ զարդը անցել էր բոլոր այդ տարիների միջով։