— «Հարգարժան պարոն Վարդան Պալյան։ Ժնևում վերջերս բացված մեր հաստատությունն ընդունում է հայ երեխաների, որոնք մեծ մասամբ, իհարկե, որբեր են։ Այս շաբաթ շվեյցարացի մի միսիոներ մեզ է հանձնել մի հայ երեխայի, որին անցած տարի ինքն ու իր կինը բերել են Բաղդադից։ Այդ երեխան, որը տասը տարեկան է և կրում է Թովմաս անունը, պնդում է, որ իր հոր անունն է Վարդան Պալյան։ Քանի որ ձեր անունն ինձ ծանոթ է բազմաթիվ հոդվածներից, ապա ես ինձ թույլ եմ տալիս գրելու թերթի հաշվին։ Կորցրե՞լ եք արդյոք Թովմաս անունով որդի։ Նա սևահեր է, շագանակագույն աչքեր ունի, կանոնավոր դիմագծերով կանոնավոր դեմք և մի քիչ ավելի բարձրահասակ է, քան իր հասակակիցները։ Չունենալով նրա լուսանկարը՝ ես այս նամակի վրա դնում եմ նրա խոսքերով իր հոր կնիքի պատճենը։ Ես աղոթում եմ Աստծուն, որպեսզի նա ծնողներին վերադարձնի այս տղային և անհամբեր սպասում եմ ձեր պատասխանին։ Անդրանիկ Բաղրամյան»։