Սակայն մինչև հիմա այդ ինչպե՞ս են ապրել պոետները, փիլիսոփաները, արվեստագետները, բոլոր այդ մանր արտադրողները, որոնք հանդիսանում են մարդկային ցեղի հպարտությունը: Ապրեցին, ինչպես որ կարողացան: Նրանք ապրեցին տնտեսական մեխանիզմի անստուգության շնորհիվ, և մեկը` շատ վատ, մյուսը` բավական լավ: Վեռլենը դրամաշորթության և ողորմությունների միջոցով, իսկ Վիկտոր Հյուգոն միլիոններ է թողնում… Սենյակային իմ փոքրիկ արտադրողներից կան, որ հարստությունների են արժանանում, կան, որ սնանկանում են: Ավելի մեծ է նրանց թիվը, ովքեր կողմնակի այլևայլ արհեստներով են իրենց գլխի ճարը տեսնում, մի քանի լար պետք է ունենալ սեփական քնարի վրա: