Մամեդը նորից հիշեց, որ վիլիսը իրեն չհասավ, ինքն իր մեջ դրանից կրկնակի զայրացավ։ Զայրույթից ավելի կորցրեց իրեն, ինչ որ բան կատարվեց ներսում, թե արյան բնույթը դարձավ անուղղելի։ Տեսավ, որ խնդրանքն ավելորդ է, ձեռքերը դես ու դեն տարավ, մի քար ընկավ ձեռքը, փորձեց նրանով խփել ինքն իրեն, սպանել, զարկել եւ Հարոնին, բայց չէր կարող ոչինչ անել, թույլ էր, քարը ընդամենը դիպավ մի ուրիշ քարի, վերջինս էլ գլորվեց թույլ-թույլ, ապա անհայտացավ ու գիշերային թփուտների մեջ պահված մի քանի հավքերի թեւահարումն ու կռինչը բարձրացրեց օդ։ Մի ժպիտ էր թառել Հարոնի շուրթերին, ոչ ոք դա տեսնել չէր կարող։ Քմծիծաղ էր։ Մի պահ մոտիկից լսվեց քրքիջ։ Ապա սարսափազդու մի խռմփոց սկսեց գալ։ Հարոնին թվաց, թե ինչ որ մեկի հետ կռիվ է տալիս թուրքը։ Կանչեց նրան։ Պատասխանը շնչահեղձ բառեր էին ու ցնցումներ։ Դա տեւեց մի ժամ, թե մի հավիտենություն, չհասկացավ Հարոնը։ Գիշերն ամեն ինչ առավ իր թեւերի տակ՝ ուշ հայտնվելու համար մեղավոր-մեղավոր, մեկ մութն էր կույր շեղբի նման խրվում վերքերի մեջ, մեկ ամայությունն էր հսկայական կարպետի պես պատառոտում իրեն։