Մենք կապ հաստատեցինք նաև Միացյալ Նահանգներում բնակվող Էռնա Յուզբաշյանի հետ, ով այդ օրերին ևս ակտիվորեն հետևում էր Հայաստանում տեղի ունեցող իրադարձություններին. «Երբ լսեցի նախկին նախագահի հայտարարությունը՝ կապված Մարտի 1-ի հետ, դա ինձ այնքան զայրացրեց, որ ես որոշեցի իմ բողոքն այդ կերպ արտահայտել՝ հրաժարվելով վաստակավոր արտիստի իմ կոչումից։ Ասեմ, որ այդ կոչումն ինձ երբեք էլ ոչինչ չի տվել։ Դա ստանալու միտքը եղել է իմ պրոդյուսեր Էմիլ Կարատովինը։ Նա շատ էր ուզում, որ ես ստանամ այդ կոչումը, որն ինձ պետք չէր ո՛չ այստեղ և ո՛չ այնտեղ։ Հրաժարական տալուց հետո նրան շատ եմ ցավեցրել»,- ասում է տիկին Յուզբաշյանն ու ավելացնում, որ կարծես թե ճակատագրի հեգնանք լիներ, որ հեղափոխության օրերին ինքը հնարավորություն ունեցավ հրաժարվելու այն կոչումից, որը ստացել էր բավականին ուշացած. «Կոչումն ինձ ուշացումով էին տվել։ Ես Հայաստանի անունը միջազգային հարթակներում հնչեցրել եմ դեռ ԽՍՀՄ տարիներից։ Ես ու Գվերցիտելին միասին մասնակցում էինք մրցութի։ Նա զբաղեցրեց 3-րդ տեղը, իսկ ես՝ 1-ին։ Նրան բնակարան ու վաստակավոր արտիստի կոչում տվեցին 18 տարեկանում, իսկ ես միայն 56 տարեկանում ստացա, և ինձ ամեն անգամ երեսով էին տալիս, որ շնորհակալ լինեմ»։