Պարանն	ուղղահայաց	բարձրանում	է	վեր, ինչպես	օդային	օձ, բուրգի	ծայրում	փաթաթվում	է	մի	անիվի	և	թեքվում	ցած: Նրա	ծայրին	կապված	է	մի	քանի	սաժեն	երկայնությամբ	մետաղյա	դույլ: Երբ	գլանն	արձակում	է	պարանը, դույլը	սրընթաց գնում	է	հորի	մեջ: Զարկվելով	երկաթի	պատերին, դղրդալով	ընկնում	է	ստորերկրյա	լճի	մեջ	և, խուլ	շառաչյուններ արձակելով, նորից	բարձրանում	է	վեր` թանկագին	հեղուկով	լի: Այդ	հեղուկն	օր-օրի	վրա	պիտի	ավելացնի	Ալիմյանների հարստությունը, այնինչ` Սմբատը	նրա	խշշյունի	մեջ	անգամ	լսում	է.