Ալեքպեր. — Վերջերս Պրահայից ինձ հյուր էր եկել մի ադրբեջանցի՝ Չեխիայի քաղաքացի։ Նա ինձ հարցրեց՝ «Չե՞ս կարոտում»։ Ասացի՝ ոչ։ «Ընդհանրապե՞ս չես կարոտում»։ Երդվում եմ՝ չեմ կարոտում, ինձ չի ձգում։ Չեմ ուզում գնալ ու, հավանաբար, երբեք այլևս չեմ տեսնի այդ քաղաքը։ Իսկապես այլևս չեմ ուզում գնալ այնտեղ։ Ասա՝ արյո՞ք ես ունեմ բարոյական իրավունք խոսելու մի բանի մասին, երբ թե՛ հոգեպես, թե՛ ֆիզիկապես այսքան օտարացված եմ։ Այդ տարածաշրջանը, այդ երկիրը, այդ մարդիկ ինձ չեն հետաքրքրում։ Ունե՞մ արդյոք բարոյական իրավունք խոսելու մեր խնդիրների, այդ տարածաշրջանի խնդիրների մասին, երբ այդ տարածաշրջանի հետ այլևս որևէ կապ չունեմ։ Դու այդտեղ ես՝ էդ քաքի մեջ, դու իրավունք ունես, իսկ ես փախել եմ։