Ես իմ ուսանողական ընկերներից փոքր-ինչ շուտ վերադարձա Ղարաբաղ եւ միանգամից ներգրավվեցի Ղարաբաղում գործող գրոհային ջոկատներից մեկում: Բայց դա ծածուկ էի պահում, լուր տարածելով, թե իբր մեկնել եմ Ռուսաստան: Արայիկը իմանալով այդ` հավաքում է մեր գյուղի ուսանող տղաներին ու ասում բառացի հետեւյալը. «Ամոթ է, մեր ընկերն այնտեղ կռվում է, իսկ մենք այստեղ չգիտես ինչով ենք զբաղված, ում է պետք մեր իրավաբանությունը, մեր տնտեսագիտությունը, մեր բանասիրությունը, երբ հիմա, հենց էս րոպեին հայրենիքը մեր կարիքն ունի»: Արայիկի առաջարկով տղաները Երեւանում մասնակցեցին երկշաբաթյա բանակումների եւ վերադարձան հայրենի Ճարտար գյուղ` հայրենիքը պաշտպանելու: Արայիկը եկավ ու միանգամից ներգրավվեց ակտիվ գործողությունների մեջ: Ցավոք, հենց առաջին մարտական գործողության ժամանակ Արայիկը մահացու վիրավորում ստացավ եւ գյուղ հասցնելու ճանապարհին մահացավ ներքին արնահոսությունից: Նրա հուղարկավորության օրը ես երդվեցի գյուղում կազմավորել հատուկ ջոկատ եւ այն անվանակոչել Արայիկի անունով` որպես բարձր, աննկուն ոգու եւ անսահման հայրենասիրության խորհրդանիշ: Ի պատիվ մեզ եւ ի հիշատակ իմ հերոս ընկերոջ, հպարտությամբ հայտարարում եմ, որ Ճարտարի «Արայիկ» հատուկ ջոկատը փառապանծ մարտական ուղի է անցել` մարտի դաշտում չկրելով ոչ մի պարտություն: