Իսկ ի՞նչ կարող էր տալ Ստամբուլի օդանավակայանի ահաբեկչությունը Թուրքիայի իշխանություններին, որոնք կարող էին դիմել այնտեղ պայթեցում կազմակերպելուն. 1) Արդեն նշվեց, որ Ստամբուլի ահաբեկչությունը թուրք հասարակության ուշադրությունը մեծապես շեղեց Էրդողանի ներողության նամակից ու դրա արձագանքներից: 2) Պետք է հիշել, որ վերջին շրջանում Թուրքիան կարիք ուներ միջազգային հանրության աջակցության. նա շարունակ դժգոհում էր, որ միջազգային հանրությունը լայնորեն չի արձագանքում Թուրքիայում իրականացված ահաբեկչություններին, մինչդեռ Թուրքիան 2015թ. նոյեմբերի 13-ին Փարիզում և 2016թ. մարտի 22-ին Բրյուսելում կատարված ահաբեկչություններից հետո գտնվել է Արևմուտքի կողքին։ Ինչպես Ստամբուլի օդանավակայանի ահաբեկչությունից հետո հայտարարեց ԱՄՆ փոխնախագահ Ջոզեֆ Բայդենը, համայն աշխարհը պայթյունից հետո համախմբվեց Թուրքիայի շուրջ, կանգնեց նրա կողքին[167]: 3) Եվ, վերջապես, Ստամբուլի ահաբեկչությունը պարարտ հող ստեղծեց ռուս-թուրքական հարաբերությունների միջև սառույցի առավել հալչելու համար: Պայթյունից ժամեր անց՝ հունիսի 29-ին, Պուտինը, ինչպես և ակնկալվում էր, հեռախոսազրույց ունեցավ Էրդողանի հետ և խորը վշտակցություն հայտնեց օդանավակայանի ահաբեկչության կապակցությամբ[168] (Դմիտրի Մեդվեդևն իր հերթին ցավակցեց Բինալի Յըլդըրըմին[169])։ Ուշագրավ է, որ դրա հաջորդ օրը՝ հունիսի 30-ին, Պուտինը (Աթաթուրքի օդանավակայանի պայթյունի խորապատկերին) կառավարությանը կարգադրեց ձեռնարկել Ռուսաստանի ու Թուրքիայի միջև չարտերային չվերթների արգելքը վերացնել նախապատրաստող միջոցներ[170], և դա այն դեպքում, որ դեպի Թուրքիա զբոսաշրջային ուղեգրեր վաճառելու վրա արգելքը դրվել էր Ռուսաստանի քաղաքացիների անվտանգության ապահովման նպատակով։