Չնայած մոր ժպիտին և սիրալիր տոնին, Մարոն հասկացավ, որ իրեն վտարում են սրբավայրից։ Անատոլիայի բոլոր մայրերը ամուսնուն կորցնելուց հետո տեղափոխվում էին իրենց զավակներից մեկի մոտ և իրենց պարտքն էին համարում վարել նրանց տնտեսությունը։ Ազնիվ խանումը բացառություն չէր կազմում, և դա նրա և Մարոյի շարունակական ընդհարման պատճառ էր։ Եվրոպական սկզբունքներով դաստիարակված լինելով՝ Մարոն ծիծաղելի էր համարում այդ ավանդույթը։ Միգուցե այն իմաստ ուներ հարուստ մահմեդականների ընտանիքներում, ուր պետք է մեկը լիներ, որը կկարգավորեր բազմաթիվ կանանց մրցակցությունը, կդաստիարակեր արյունակից քույրերի ու եղբայրների բազմությունը և կկազմակերպեր ծառայողների ամբոխի աշխատանքը։ Սակայն այս տանը... Վարդանն ու Մարոն չէին ուզում իրենց հարկի տակ բնակվող աղախիններ ունենալ, որոնց կարիքը սակայն զգացվում էր այդ մեծ տանը։ Ոչ այն պատճառով, որ փողն էին խնայում, այլ իրենց մտերմությունից չզրկվելու համար։ Շաբաթը մի քանի անգամ գալիս էին տնային աշխատողներ, իսկ ուրբաթ օրերը՝ լվացարարուհին իր դուստրերի հետ, և սպիտակեղեն էր լվանում։