Ցավ է զգում նաև իր մտերիմներից նրանց մտայնության համար, ովքեր պնդում են, թե իբր «ես իմ աստվածն ունեմ և իմ սրտում իմ ձևով հավատում եմ նրան, ի՞նչ պարտադիր է, որ Աստվածաշունչ կարդամ կամ եկեղեցի հաճախեմ»: Հիշեցնում է իր պատմությունը ու աղերսում, որ իր դառը փորձը դաս լինի իրենց համար: Խնդրում է բոլորին ընդունել մի պարզ, բայց հանրահայտ ճշմարտություն. առանց աստվածային գիտելիքի հավատը կարող է վերածվել մոլորության, որը տանում է դեպի կորուստ: Իսկ աստվածային միակ ճշմարիտ գիտելիքի աղբյուրն ԱՍՏՎԱԾԱՇՈՒՆՉՆ է: