-Չէ, մնում է նա, ով մնում է, անկախ նրանից՝ գնացած է, թե մնացած,- այս միտքը Արուսին թվում էր ներքին ձայնի ու չմեղավորի արդարացման կանչ։ Բայց դա էլ էր ընդունելի. «Կյանքը վշտի շերտավորում է մարդու մեջ. ամեն շերտը մի աստիճան է՝ ոտքդ պահ տաս, որ չընկնես։ Մեր մի արմատը ցավի մեջ է դալարում։ Աշխարհք է, էլի։ Մենք ենք էսպես ստեղծել»։