Առաջին Աշխարահամարտի տարիներուն, միջազգային հանրութեան վերաբերմունքը մեղմելու եւ օտարներուն խաբելու մտադրութեամբ, Թուրքիայի կառավարութիւնը պատերազմի ժամանակ իր իսկ կազմակերպած ջարդերէն փրկուած շուրջ 3500 հայ որբերու համար, կայսրութեան տարբեր քաղաքներու մէջ որբանոցներ կը բանայ: Այդ հաստատութիւններուն մէջ երիտթուրքերը անուղղակիօրէն կը շարունակէին ամբողջ ազգ մը բնաջնջելու իրենց հրէշածին ծրագիրը՝ մանկահասակ որբերուն բռնի թրքացնելով կամ սովամահ ընելով: