Մի առիթով Հովհ. Գրիգորյանը, խոսելով բանաստեղծության նորագույն նշանակության մասին, ինքնատիպ դիտարկում է անում. «Դժվար չէ նկատել չափածո խոսքի ժանրային դեմոկրատացումը` «հաշտության» եզրեր որոնելը գրական մյուս ժանրերի հետ» («Գրական թերթ», 20 հունվ., 1984): Չնայած երևույթը քննվում է համաշխարհային գրական զուգահեռներում, այուամենայնիվ, եզրահանգումը բխում է բանաստեղծական խոսքի սեփական փորձից: