Թերևս սխալ չի լինի ասել, որ Հր. Մաթևոսյանի գրվածքներում հանդիպող, պատումի ազատ շունչը կաշկանդող անմատչելիությունները ըստ հնարավորին խիտ շարադրելու ձգտման արդյունք են, որոշ դեպքերում էլ` պարզապես խառը մտածողության արդյունք: Բայց այդ ձգտումը լավ է այն դեպքում միայն, երբ ձգտում չի երևում, պատումը չի կաշկանդվում, շարունակում է ենթարկվել բնական ռիթմի, ազատ շնչառության օրենքներին: Ի՞նչ խտացում` պարզության, մատչելիության կորուստի գնով: Քիչ է պատահում, երբ հայ արձակագիրը կշտամբվում է չափից ավելի խիտ գրելու և ոչ թե հակառակ մեղսագործության մեջ: Բայց գուցե և սխալն այս կշտամբա՞նք է, որ գրողին կարող է տանել սեփական յուրահատկություններն անէացնելու կամ դեպի պարզունակ շարադրանքը տանող ճանապարհով: Ոչ էլ այն է մեր ուզածը, որ նա գրի, ասենք, Վախթանգ Անանյանի ոճով, որքան էլ այդ ոճը, գոնե ինձ համար, ունի իր անկրկնելի թովչանքը, իրեն միայն հատուկ համն ու հոտը, նախանձելիորեն ազատ ու առողջ շնչառությունը: Ոչ էլ նույնիսկ Ստ. Զորյանի նման, որքան էլ նրա ոճն ունի անտարակուսելի դասական արժեք և որքան էլ զորյանական արձակի կարծես թե թերագնահատվող ավանդները թանկ են մեզ համար: