- Ցավոք, ինձ միշտ ընկալում են որպես կատակերգակի, մինչդեռ ես մեծ հակում ունեմ և դեպի դրամատիկական դերերը: Բայց լինել կատակերգակ` չափազանց դժվար է, որովհետև ամենադժվար բանը մարդկանց ծիծաղ պարգևելն է: Չեմ սիրում էժանագին միջոցներով ու հնարքներով ծիծաղ կորզելը: Մեծ լրջության և մեծ կենտրոնացումի մեջ է ծիծաղի արվեստը: Իմ հրաշալի ընկերները` Մհեր Մկրտչյանը, Արմեն Խոստիկյանը, Կիմ Երիցյանը սովորական կատակերգակներ չէին, նրանք չափազանց լուրջ մարդիկ էին, գուցեև` տխուր: Դեր պատրաստելիս ես երբեք չեմ մտածում, որ սա կատակերգական է, սա` դրամատիկական: Ես բեմ ու էկրան եմ բերում մարդկային բնավորություններ և ճակատագրեր: Եթե ծիծաղելի է իմ հերոսի վարքագիծը, ծիծաղելի է նրա փիլիսոփայությունը, ուրեմն` հանդիսատեսը կծիծաղի: Երբեմն ոմանք գլուխ են կոտրում հասկանալու, թե ինչու էր Չեխովն իր ստեղծագոր ծությունները կատակերգություններ համարում, երբ հանդիպում ենք ճշմարիտ ողբերգական կերպարների: Չեխովը հեգնում է իր հերոսներին, ժպտում, ծիծաղելի համարում նրանց ասպետականությունը, փիլիսոփայությունը: