Մայրը հիշում է՝ մի օր Մհերին կրկին կանչեցին հետազոտության, ասեց, չէ՛, էլ չեմ գնալու, անմիաստ չեմ հետաձգի, գնալու եմ ծառայության․ «Ասում էր՝ մա'մ, գնալու եմ բանակ, սենց չի լինի։ Գնամ, գամ, տեսնեմ ինչ ենք անում։ Ծնկի ցավեր ուներ, խնդրում էի՝ դիմի, գնա հոսպիտալ, գոնե մի քիչ բուժվես, ասում էր՝ էհ, հավես չունեմ։ Լավ ա, ամեն ինչ լավ ա։ Բայց ես հո գիտեի, որ ցավում էր»։