Սարգիս Զորյանը ծնկի իջավ խաչերի առջև, որը նա փորագրել էր պատին, և սկսեց աղոթել։ Երեք տղամարդ նրան մոտեցան։ Մնացածները անշարժ կանգնած լռում էին։ Վարդանը կանգնած մնաց լուսամատի տակ և նայեց նրանց, ում միացել էր նախօրեին՝ իր դատավարությունից հետո։ Նրանք Վարդանին տարօրինակ կերպով հանգիստ թվացին։ Նրանք անտարբերությամբ էին ընդունում մահը և իրենց ժամանակը սպանում էին խաղեր խաղալով և առօրեական զրույցներ վարելով։ Այդ հնազանդությունը նա նկատել էր նաև առավոտյան բակում հանդիպած այլ բանտարկյալների վարքագծում։