Կհիշեր փայտե օրորոցը, որ իր մանկությունն օրորեց յոթանասունյոթ տարի առաջ: Ներողամիտ ժպիտով կպատմեր երեխայական «գժություններից»։ Կասեր, որ երբ սովորեց գիրկապ անել, խաղերը դարձան գիրք ու ընթերցանություն։ Կարդում էր՝ գիշերը կրճատելով։ Կարդում էր մեծ հայրենակցի՝ Պռոշյանի գրքերը, և Միկիտան Սաքոն, յասավուլը դարձան իր խղճի անձնական թշնամիները։