Իսահակյանի մեկնումից հետո սկսվեցին հալածանքներն ու ձերբակալությունները։ Տիգրան Գրիգորյանին հետագայում ազատեցին աշխատանքից, Բաքվում գործարանի դիրեկտորի պաշտոն զբաղեցնող նրա եղբայրը եւս ճանաչվեց «նացիոնալիստ», Բոգդան Ջանյան բանաստեղծն ու երկրի, հողի նվիրյալը Սիբիր աքսորվեց։ Նույն ճակատագրին արժանացավ եւ ղզղալացի Զաքար Սուվարյանը։ Վերջինս իր հետ Ամերիկայից բերել էր մի փոքրիկ, գրպանի ռադիոընդունիչ, որն էլ դիտվեց որպես Ամերիկային սովետի պետական գաղտնիքները հաղորդող լրտեսական սարք։ Դեհ, Զաքար դու Զաքար, եկ ու պատասխան տուր։ Զաքարին կանչում են Մարտունու շրջկենտրոն՝ հարցաքննության։ Գնում է։ Դատարանի շենքի առաջ դես է քայլում, դեն է քայլում՝ մտքերի ու ցավի մեջ կորած, ներս չեն «հրավիրում»։ Ծանոթ-բարեկամ, համագյուղացի, մեծ թե փոքր՝ ով ճանաչում է, խույս է տալիս։ Զաքարը հենց տեսնում է, որ ծանոթ դեմք է դիմացից եկողը, ուզում է մոտենալ, բարեւել, սիրտը բացել, վերջինս շրջվում է ու գնում։ Բա՞... Կատակ բան չէ. մարդը սովետի թշնամի է, Ամերիկայից ուղարկված լրտես։ Բերդաշենցի կոշկակար, ռանչպար Զաքարը։ Մինչեւ հիմա էլ Բերդաշենում հիշում են Զաքարին, երբ մեկի կոշիկը շատ է լինում դիմացկուն, գովելու համար ասում են. «Ոնց որ Զաքարի բադինկան լինի»։ Բայց չշեղվենք։ Ուրեմն, Զաքարը սպասում է դատարանի շենքի առաջ։ Հանկարծ, որտեղից-որտեղ, դեմից երեւում է մի համագյուղացի մեծատարիք կին՝ այա, որի համար քաղաքականություն-մաղաքականություն չկա։ Ձեռքը դնում է ճակատին այան, նայում-նայում, թե.