-Ճիշտ որ,- ասաց Վիլսոնը։ - Շատ-շատ մեռնենք, ինչպես Շեքսպիրն է ասում։ Տեսնեք կհիշե՞մ։ Ինչ հրաշալի տողեր են։ Մի ժամանակ հաճախ էի հիշում։ Ապա, տեսնենք. «Աստված է վկա, ինձ համար հոգ չէ։ Մարդը մեռնում է՝ այն էլ մեկ անգամ։ Քանզի մահապարտ ենք մենք աստծո առաջ, արդյո՞ք նույնը չէ, երբ պիտի մեռնենք»։ Հրաշալի տողեր են, այնպես չէ՞։ Նա չափազանց հուզվեց՝ արտասանելով իր կյանքում մեծ կարևորություն ունեցող այս խոսքերը։ Բայց առաջին անգամ չէր, որ մարդիկ իր աչքի առջև հասունանում էին և անկախ այն բանից նրանք քսան տարեկան էին թե՝ ոչ, նա հուզվում էր։