Սիլիկոնային հովտի եւ Թայվանի հայ-թեք համայնքների միջեւ աճող կապերը, օրինակ, երկու տնտեսություններին էլ մեծ շահույթ են առաջարկում: Սիլիկոնային հովիտը մնում է նոր արտադրանքի սահմանման եւ դիզայնի ու առաջատար տեխնոլոգիաների զարգացման կենտրոն, այնինչ Թայվանն առաջարկում է համաշխարհային կարգի արտադրություն, ճկուն զարգացում եւ ինտեգրում, նաեւ մուտք ապահովում դեպի Չինաստանի եւ Հարավային Ասիայի հիմնական գնորդներ եւ շուկաներ: Բայց այն, ինչ համեմատական օգուտի տնտեսական շահույթի դասական դեպք է թվում, հնարավոր չէր առանց թայվանցի ինժեներների տրամադրած հիմնական սոցիալական կառույցների, որոնք ապահովում են երկու տարածաշրջանների միջեւ ինֆորմացիայի շարունակական հոսքը: Այս հարաբերությունների փոխադարձ եւ ապակենտրոնացված բնույթն առանձնահատուկ է: 1980-ականներին Ճապոնիայի եւ ԱՄՆ-ի միջեւ կապերը ուղիղ էին, ու մեծ ընկերությունների միջեւ տեխնոլոգիաների փոխանցումը վերից վար սկզբունքով էր իրականացվում: Սիլիկոնային հովիտ-Սինչժու հարաբերությունները, հակառակը, բաղկացած են անհատ ներդնողների ու ձեռնարկատերերի, փոքր եւ միջին ընկերությունների, Խաղաղ օվկիանոսի երկու կողմերում գործող մեծ կազմակերպությունների միջեւ պաշտոնական եւ ոչ պաշտոնական համագործակցությունից: Այս համալիր խառնուրդի մեջ Թայվանցի ինժեներների եւ նրանց ամերիկացի գործընկերների միջեւ սոցիալական եւ մասնագիտական հարուստ կապերը նույնքան կարեւոր են, որքան ամենապաշտոնական կորպորատիվ միություններն ու գործընկերությունը: