Քահանան մոտեցավ ավանդատան խորքի պատի մոտ շարված երեք պահարաններին, բացեց առաջինը, հանեց պատարագի զգեստավորությունը։ Նա զգում էր Շիրակ Թևոնյանի հայացքն իր ծոծրակին՝ շատ ուշադիր հայացք, որն անհանգստացնում էր։ Նրան թվում էր, թե Շիրակը գուշակում էր իր մտքերը և բացահայտել էր այն, ինչ նա թաքցնում էր կնոջից և ծխի անդամներից՝ իր լիակատար հուսահատությունը։ Օ՜, Տեր Խորենը չէր ընկրկի, հակառակը՝ նա իր քաջությամբ օրինակ կծառայեր հոտի համար, կքարոզեր հույս ու համառություն, սակայն ինքն իրեն չէր կարող համոզել։ Նրան հետապնդում էր Քրիստոսի խոսքը. «Հայր իմ, եթե կարելի է, թող այս բաժակը ինձնից հեռու անցնի»։ Այդ բաժակը։ Այսօր Աստված այն հրամցնում էր մի ամբողջ ժողովրդի, ոչ թե Մարդ Աստծուն, այլ ընտանիքի մայրերին, գյուղացիներին, առևտրականներին, արհեստավորներին։ Ունե՞ր նա այդ իրավունքը։ Թեքե՞լ էր նա արդյոք իր դեմքը հայերից, որոնք սակայն պաշտում էին նրա անունը։ Ուրեմն նա դեռևս մարտիրոսների կարի՞քն ուներ։ Քահանայի գլխում գրեթե սրբապիղծ մտքեր էին ծագում, որոնք նա քշում էր կրկնելով. «Թող քո կամքը կատարվի։ Հարվածիր ինձ, բայց խնայիր մնացածներին»։