-Լավ է, որ 1991 թ.-ի հետ չենք համեմատում: Հիմա ցանկացած թիվ կարելի է ներկայացնել փոխկապակցված մեկ այլ թվի հետ, ասել՝ եղել է 5000 դրամ, դարձել է 55 հազար դրամ, 10 անգամ ավելացել է: Հետո ինչ, դրանից աղքատության մակարդակը իջե՞լ է: Օրինակ, 2018 թ.-ի բյուջեում որևէ խոսք չկա աղքատության, գործազրկության մասին: Արտագաղթի հետ կապված այսքան խոսում ենք, ժողովրդագրական խնդիրների մասին է նշվում, ասվում է նաև, որ ցանկություն կա 2040 թ.-ին 4 մլն բնակչություն ունենալ, բայց այս բյուջեի մեջ կա՞ մի այսպիսի ծրագիր, գաղափար, չկա՛: Ես ձեզ հավատացնում եմ, մանրամասն որ նայեք և փորձեք համեմատել նախորդների հետ, բյուջեի ընդունումը, կարծես թե, տեխնիկական խնդիր լինի: Ամեն տարի մի բյուջե ընդունվում է, հաջորդ տարվա բյուջեն ընդունելիս տնտեսական մոդելի փոփոխության մասին որևէ խոսք չի լինում: Մի կարևոր հանգամանք էլ կա, խոսում ենք, հետո էլի ենք խոսում բյուջեի, տնտեսության մասին, բայց ամենակարևորը այն է, որ Հայաստանի տնտեսական խնդիրների բանալին գտնվում է ոչ թե տնտեսական, այլ քաղաքական դաշտում: Քաղաքական որոշման դեպքում նոր փոփոխություններ կլինեն, և մենք այլ բյուջե, այլ տնտեսական հարաբերություններ կունենանք: Այդ դեպքում իսկապես զարգացում կլինի, և մենք չենք ունենա 2-3 տոկոս հարուստներ, որոնք տիրապետում են 80-90 տոկոս եկամուտներին: Սա իրականություն չի դառնա մինչև տնտեսական մոդելը չփոխվի: Եթե այն չի փոխվում, այս բյուջեներն արդեն հետաքրքիր չեն, նույն խոսակցությունը տարին մեկ լինելու է: