«Երա՛բ, որ	սիրտս	հանեմ, էս	թղթումը	դնեմ, երա՛բ, որ	բաց	անես	ու	հազար	թուր	միջումը	ցցված տեսնիս, կիմանա՞ս	էն	ժամանակը, թե	Նազլուդ, քո	ջրատար	Նազլուդ, ի՞նչ	ցավ	ա	քաշում, ի՞նչ օրումն	ա, ի՞նչ	հալումն, իմ	գլխի՛	տեր, իմ	ըմբրի՛	թագավոր, Ա՛ղասի: Ո՞ր	սարեր	են	առաջդ կապել, ո՞ր	գետեր	ճամփեդ	կտրում, ո՞ր	ձեռն	ա	թևիցդ	բռնում, ետ	քաշում, ա՜յ	իմ	թագ	ու պարծանք, որ	էսպես	ինձ	կրակում	թողել	ես. ինձ	դժոխքը	ղրկում, դու	արքայությունը	վայելում, ինձ	սուրը	քաշում, դու	ձեռներդ	լվանում, ինձ	դիվանոնցը	տալիս, դու	հրեշտակների	միջին	արևիդ ձենն	ածում	ու	երեսդ	էլա	չե՛ս	ետ	դարձնում, որ	ինձ	հողը	դնես: Ա՛ղասի	ջան, Ա՛ղասի, երաբ սիրտդ	քա՞ր	ա	դառել, երաբ	աչքդ	ծաղիկ	ու	թուփ	էլ	չի՞	տեսնում, երաբ	երեսդ	մի	երկնքին	չե՞ս քցում, որ	տեսնիս, թե	ի՞նչ	մրրած	ամպեր	են	առաջիդ	կանգնած, ինչ	կրակ	է	վերևիցը	վեր թափում. չե՞ս	իմանում, միթե, ա՛նիրավ, ա՛նջիգյար, թե	էս	Կրակն	ու	էս	բոցը, էս	ծուխն	ու	էս ամպը	ի՛մ	բերնիցն	են	դուս	գալիս, ի՛մ	սիրտս	ա	քուլա-քուլա	իրանից	հանում, վերևն	աստղերը խավարացնում, բռնում, ներքևը	սար	ու	ձոր	պապանձացնում, անձող	շինում: