Եկեղեցին նաեւ կարեկցանք ու սէր քարոզող, ներողամտութեամբ իր մեղաւոր զաւակները գրկաբաց ընդունող մարմինն է: Այո՛, հակառակ որ անիկա դէմ է մարդկային կեանքն ու արժանապատուութիւնը վիժումով ոտնակոխած բոլոր արարքներուն, միւս կողմէ ան երբեք չի զլանար ընդունիլ վիժումի դիմած կիներուն ապաշխարութեամբ մղկտացող սրտերը, որոնք կ’ապաւինին Աստուծոյ ողորմութեան: Գիտութիւնը այսօր կը փաստէ, որ վիժումի դիմած կիներուն մեծագոյն տոկոսը կ’ունենայ հոգեբանական լուրջ հարցեր: Եկեղեցւոյ խնամքին է յանձնուած հոգեւոր եւ այլ կարիքները իր սիրելի զաւակներուն եւ հակառակ որ եկեղեցին դէմ է վիժումի գաղափարին, ան խորապէս կը հասկնայ կեանքի մէջ առնուած որոշումներուն բարդութիւնը ու միշտ սիրով կ’ընդունի իր գիրկը զղջումով եւ ապաշխարութեամբ վերադարձող բոլոր զաւակները: Ո՛չ միայն այս: Եկեղեցին ի՛նք նախաձեռնութիւնը կ’առնէ կորսուած ոչխարները գտնելու, որոնք տարբեր մեղքերու ու անոնց հետեւանքներուն պատճառով հոգեկան տուայտանքներով ներքնապէս կը շիջին: