Յուրահատուկ ճարտարապետական կառույց էր կինո «Մոսկվան» թե՛ արտաքինից, թե՛ ներսից: Մարդ եթե անցնում էր կինո «Մոսկվայի» կողքով, ակամա հայացքը գցում էր շենքին: Այդ «խորհրդային մոդեռնի» ոճով կառուցած շենքի հեղինակներն էին տաղանդավոր ճարտարապետներ Տիրան Երկանյանը եւ Գեւորգ Քոչարը: Ի դեպ, Գեւորգ Քոչարը 1937 թվականին ձերբակալվում եւ աքսորվում է Նորիլսկ, եւ գծում է այդ քաղաքի գենպլանը, որը լավագույնն է ճանաչվում ողջ Հեռավոր Հյուսիսում: Կինո «Մոսկվան» կառուցվել է 1935-36 թթ. Սուրբ Պողոս-Պետրոս քանդած եկեղեցու տեղում: Երկար ժամանակ կինոթատրոնի առջեւի հրապարակում դրված էր փարիզահայ տաղանդավոր քանդակագործ Անդրեաս Տեր-Մարուքյանի հեղինակած Խ. Աբովյանի արձանը, որը նայում էր դեմքով դեպի ռուսական թատրոնը: Սա մեր քաղաքի մինչպատերազմյան շրջանի այն բնույթի շինություններից էր, ինչպես օրինակ Կենտրոնական Ունիվերմագը, Պետբանկը, «Երեւան» հյուրանոցը, Հայպետհրատը, բնակելի շենքը Պարոնյան փողոցի, որոնք անմիջապես տպավորվում են մարդու հիշողության մեջ: Կինո «Մոսկվայի» յուրաքանչյուր ճարտարապետական մասնիկը արձագանքում են իրար, լրացնում, շենքը շատ օդային է, թեթեւ, անբռնազբոսիկ, հենց արտաքին տեսքից երեւում է, որ սա ուրախության, տոնի վայր է: Մուտքի հյուրընկալ կիսակլոր աստիճանները, նուրբ ու գրավիչ բազալտե սյուները, մեծադիր ապակեպատ դռները, լուսաշատ եւ թեթեւ, մանավանդ մոդեռնին հատուկ շենքի վերին հարկի ռոմբաձեւ թեք պատուհանները: Այս պատուհանները, իրոք, շատ բնորոշ են կինո «Մոսկվային», դրանք ասես նոր շունչ էին տալիս շենքին: Եվ կարծես ուրիշ ոչ մի տեղ Երեւանում չկային: