Շատի	բերնի	ջուրը	հետը	գնում	էր: Շատ	անգամ, քեֆը	քոք	ժամանակին, տերտերն	էլ	ի՛ր	ձենի	հունարն	էր	ուզում	նշանց	տա, ու	կամ	Վիրապի	հետ	էր բաս	մտնում, գոռում, կամ	թե	չէ «Երևեցավ	խնկաբերիցն» ասում, խալխի թասըները	վեր	դնիլ	տալիս, կամ	ձեռըներին	բանդ	անում. ամա	էնպես	մեկ մխոտ, ճոթռած, ճղլանի, քացախած	ձենով, որ	մարդի	գլուխը	տեղիցը	պոկ	էր գալիս: Քեդխուդեքը	հո, մաջալ	չէին	տալիս. Ինչ	բերանները	գալիս	էր, հենց է՛ն	էին	քյոնդալանա	ասում, զռում, էնպես, որ	խեղճ	սազանդարի	ասածը բերնումը	հարամ	էր	ըլում: