Եվ Մուրին այնքան գեղեցիկ էր դագաղի մեջ ու այնքան ջահել։ Ոչ ոք գրեթե չէր ճանաչում։ Ո՞վ գիտե՝ ո՞ր վառված օջախից է քամին պող նետել այստեղ, որ մարմրեց, մարմրեց ու անհայտության մեջ հանգավ վերջապես։ Մուրուն տեսնելով, ամեն մեկը իր կորուստն էր սգում, իր կորցրած հարազատի համար լալիս, սիրտը թեթեւացնում...