Այդ անունների հիշատակության պես Թովմասը թուքը դժվարությամբ կուլ տվեց և ջանք գործադրեց արցունքները զսպելու։ Դե, իհարկե՜, ինքը հիշում էր։ Նա ջանում էր չմտածել Ազնիվ խանումի, Արմենի և Արաքսիի մասին, մոռանալ տեղահանվածների շարասյունը, սպանված երեխային վանքի բակում, քարանձավը, և եթե նրան հաջողվում էր, ապա նա գիտեր, որ այդ հիշողությունները հեռու չեն, իր սրտում են։