Կեն­­­սա­­­­­­­գիր­­­նե­­­­­­­րը կը վկա­­­յեն, որ Աղա­­­սի Խան­­­ճեան մտա­­­ւորա­­­կան հա­­­րուստ պա­­­շարով եւ ազ­­­գա­­­­­­­յին ար­­­ժէքնե­­­րու խոր ճա­­­նաչո­­­ղու­­­թեամբ շնչող մարդ էր, որ սա­­­կայն իր սերնդա­­­կից պոլ­­­շե­­­­­­­ւիկ աղան­­­դա­­­­­­­մոլ­­­նե­­­­­­­րու ներշնչու­­­մով՝ փան­­­ջունիական ոճով յե­­­ղափո­­­խական մըն էր. իր առ­­­ջեւ բաց գտած դուռն ան­­­գամ կոտ­­­րե­­­­­­­լով մուտք կ՚ու­­­զէր գոր­­­ծել, որ­­­պէսզի նորն ու գա­­­լիքը սկիզ­­­բէն կեր­­­տե­­­­­­­լու ինքնավստա­­­հու­­­թեամբ յա­­­գենար եւ միեւ­­­նոյն ինքնավստա­­­հու­­­թեամբ խան­­­դա­­­­­­­վառէր «Ամ­­­բոխնե­­­րը խե­­­լագա­­­րուած»…