Քույրեն սկսում են Նաստենկային ահավոր նախանձել շքեղության մեջ ապրելու համար, գաղտնի տան բոլոր ժամացույցների սլաքները մեկ ժամ հետ են տանում և փակում պատուհանների փեղկերը, որպեսզի Նաստյան վերջալույսը չտեսնի: Երբ վերջինս բացում է փեղկը, հասկանում է պատահածը, դնում է մատանին ու ակնթարթորեն վերադառնում կղզի: Բայց արդեն մթնշաղը խտացել էր, և հրեշը մահանում էր: Նաստյան շատ է վշտանում և խոստանում է նրան այլևս չլքել: Նա սկսում է լաց լինել, բայց նրա առաջին արցունքների հետ կղզին լուսավորվում է, իսկ հրեշը վերածվում է մի գեղեցիկ արքայազնի ու աղջկան ասում. «Խղճացիր ինձ, աննման գեղեցկուհի, այլանդակ հրեշի կերպարում: Այժմ սիրի՛ր մարդկային կերպարում:»