1975-ի հունիսին Փարիզի խոշորագույն ցուցահանդեսային սրահներից մեկում բացվում է Գառզուի վիմագրությունների և օֆորտների «Նոր հայացք» ծավալուն ցուցահանդեսը: Այն նկարչի անցած արդեն մեծ ճանապարհի ակնառու հանրագումարներից մեկն էր: Այս ցուցադրանքով արվեստասերին է ներկայանում «մարդաբնակ» բնապատկերի վարպետը: Գառզուի բոլոր նմանօրինակ կտավներում ներկա է մարդը: Մարդիկ կան միջին պլանում. մանր ու հազիվ տեսանելի, ծառերի բների մեջ կորած, այդ բների ստվերները դարձած: Եվ այն տպավորությունն է ստեղծվում, որ մենք այնուամենայնիվ գործ ունենք «անմարդաբնակ» բնության հետ, իսկ եթե որսորդներին նկատում էլ ենք, ապա, միևնույնն է, նրանք ոչնչով չեն խախտում բնության կուսական վիճակը, նրա նախաստեղծ գեղեցկությունը, իսկ իրենք էլ ընթերցվում են որպես այդ բնության մասնիկներ: