Իսկ սպասելն ու հուսալը, կներեք, բայց դա հանցանքի շարունակություն է ու նրա ազդակը: Օրինակներ՝ ինչքան ուզեք. սումգայիթյան ջարդեր, Գուրգեն Մարգարյանի և Հրանտ Դինքի սպանությունները, բազմաթիվ մահացու հետևանքներով դիվերսիաներ հայ և ղարաբաղա-ադրբեջանական սահմանների երկայնքով, հայկական բազմադարյա մշակույթի բառացի ոչնչացում թուրք-ադրբեջանական տարածքում և այլն, և այլն և այլն: Ո՞վ է պատասխան տալու այս ամենի համար, Թուրքիա՞ն, որ լսել անգամ չի ուզում, որ մարդասպանի հետևում հանցակիցների մի ողջ բանակ կա, թե՞ Ադրբեջանը, որ ողջ աշխարհի աչքի առաջ հերոսացրեց մարդասպանին, որին սկզբնապես հոգեկան հիվանդ էր համարում: Չէ՛, սպասելով ու հուսալով, վախենամ՝ այս հայատյացատենդ հիվանդությունը դառնա վարակիչ: