Հատկանշական է, որ համաշխարհային քրիստոնեությունը ևս նույնությամբ պահպանեց մեր երկրի աստվածային և համամարդկային նշանակության ընդգծումը` մարդկության գոյության երկու սկզբնավորումն էլ (դրախտ և Նոյյան տապան) կապելով հայկական տարածքի հետ: Իսկ Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին` սկսած Եղիշեից մինչև սբ. Գրիգոր Տաթևացի, և մինչ օրս, հպարտությամբ և արժանապատվությամբ է մատնանշում մեզ բաժին հասած այդ աստվածային շնորհը: Եվ ընդհանրապես, հայ նախաքրիստոնեական և քրիստոնեական մշակույթն ու քաղաքակրթությունը ծայրից ծայր ներծծված է հայկականության արարչական և համամարդկային դերի սթափ, պատասխանատու, արժանապատիվ զգացողությամբ, գիտակցությամբ և ոգով: