Մի անգամ էլ իրեն այդպիսի վիճակում տեսա, երբ լսեցինք Սեւակի ողբերգական մահվան մասին։ Այդ ժամանակ պապան անճանաչելի էր, եւ, չգիտես ինչու, մեր տուն եկան Կարեն Դեմիրճյանը, ԿԳԲ-ի շեֆը, Կենտկոմից մարդիկ, բոլորը լցվեցին մեր տուն։ Մամայի հետ առանձնացանք, ասեցի՝ մեր տուն ինչի՞ են եկել, ասեց՝ հորիցդ վախենում են, որ հանկարծ որեւէ բան չանի։ Ու դրա համար նրա կողքին էին, հանգստացնում էին, տնային կալանք չէր, բայց չէին թողնում, որ տնից դուրս գար, որովհետեւ խոսում էին, որ սարքած է եղել։ Հիշում եմ՝ պապան անճանաչելի փոխված մարդ էր՝ չէր ուտում, հայհոյում էր, առանձնանում՝ լաց էր լինում, գալիս էր աչքերը կարմրած։