Հերնումերդ	առաջիս	կանգնել, խնդում	են, հրճվում	են, քե՛զ	են	կանչում, թագ	ու	պսակ, լիս	ու ծաղիկ	քե՛զ	վրա	են	վեր	գալիս, քե՛զ	պետք	է	զարդարեն, թագավոր	ու	նահատակ	քո	առաջն	են եկել, բոլորը	տեսնում	եմ, բոլորի	միջումն	դո՛ւ	ես	արեգակի	պես	փայլում, բաս	էս	ի՞նչ	տխուր	ձեն ա, որ	անկաջս	ա	ընկնում, բաս	էս	ի՞նչ	կոծ, կսկիծ	ա, որ	վեր	ա	ըլում. բաս	ո՞ւր	ա	Նազլուդ, ո՞ւր	քո ջիվան	երեխեքդ, որ	թողել	գնում	ես, չե՛ս	հարցնում, բաս	էս	ի՞նչ	քարեր	են, որ	չոքած	տեղս ծնկերս	ջարդում, մաշում	են. չէ՛, վա՜յ	իմ	գլխիս, արևիս. դո՛ւ	ես	երկնքումը, ե՛ս, ե՛ս, ողորմելիս միայն	երկրումը, էս	փուչ	աշխարքումը, էս	խավար	տարտարոսումը, էս	փշալից	ձորումը, ե՛ս՝ առանց	քեզ. Մոսին, ու	ո՛չ	Աղասին, մարմինն, ու	ոչ	հոգին, լաշը	դարտակ, բայց	ո՞ւր	հրեշտակն: Քե՛զ	հետ	կյանք	քաշեցի, առանց	քեզ	թո՛ղ	չըլի. քո	կողքին	արևս	բայց	էլավ, առաջին՝ քոնը	մեր մտավ, էս	շունչը	կրակ	կդառնա, ինձ	կէրի, էս	հողը	դժոխք	կդառնա, ինձ	կմաշի, էս	մարմինը, որ ինձ	պետքը	չի՛, քե՛զ, թո՛ղ	քեզ	ղուրբան	ըլի, քե՛զ, ինձ	ո՞ւր	ես	թողում, դու	գնում, ինձ	ո՞ւր	ես թաղում, դու	թռչում, երկիրն	մեկտեղ	վայելեցինք, օրորոցում, չոլում	դու	էիր իմ	կենաց	ընկերը, դու՝ իմ	սրտիս	սիրեկանը, ես՝ քո	ազիզ	բարեկամը: Մկամ	հերնըմեր, որ	քեզ	լաց	չըլին, ազգական, սիրելի՝ վրեդ	չկանգնին, բաս	քո	ջրատար	Մոսին՝ քո	պահած	որդին, քեզ	կուղարկի, ինքը կմխիթարվի՞, քեզ	հոգին	կտա, որ	հետդ	չի՛	գա՞, չէ՛	չէ՛, էդ	սուրբ	երեսիդ	մեռնիմ, որ	էլ	չեմ տեսնիլ. դու	գնա	արքայությունը, ինձ	տա՛ր	դժոխքը, տա՛ր, էս	աշխարքն	էլ	չի՛	կարող	ինձ	պահիլ. մարմնիս	աչքը	քեզ	չի	տեսնում, հոգուս	աչքը	հո	բա՞ց	կըլի, քո	ջանին	մեռնիմ, թե	երկնքումն	էլ քեզ	չկարենամ	խտտիլ, գրկիլ, հետդ	խոսալ, մոտդ	նստիլ, հրեշտակ	տեսնելիս, գլխովդ	շրջելիս, դրախտումը	նայելիս, լիսն	վրեդ	գալիս, որ	քեզ	տեսնիմ, քե՛զ, Ա՛ղասի	ջան. սուր	խրեն	սիրտս, էլի կխնդամ, կրակ	վառեն	գլխիս, էլի	կցնծամ, տա՛ր, տա՛ր	քո	բարեկամն, թե	չէ	ես	կգամ, որ	ետ չմնամ... Ա՜խ...