Ա­րեւ­մուտ­քը հան­դուր­ժո­ղու­թեամբ եւ բա­րե­կա­մա­կան կա­պե­րու պահ­պա­նու­մի նա­խան­ձախնդ­րու­թեամբ հան­դի­սա­տես ե­ղաւ (ու կը շա­րու­նա­կէ ըլ­լալ) Էր­տո­ղա­նի բե­մադ­րու­թիւն­նե­րուն՝ պատ­ճա­ռա­բա­նե­լով, որ ի­րա­ւա­սու չէ ­Թուր­քիոյ ներ­քին գոր­ծե­րուն մի­ջա­մուխ ըլ­լա­լու։ (Ն­ման ե­րե­ւոյթ տես­նո­ւած էր Բ. Աշ­խար­հա­մար­տը կան­խող տա­րի­նե­րուն ալ, նոյ­նինքն ­Գեր­մա­նիոյ մէջ ­Հիթ­լէ­րի մե­նա­տի­րա­կան ու ազ­գայ­նա­մո­լա­կան քայ­լե­րը դի­տո­ւած էին հան­դուր­ժո­ղու­թեամբ…)։ ­Մա­մու­լին, ընդ­դի­մա­դիր­նե­րուն եւ տա­կա­ւին՝ քիւր­տե­րուն ու այլ փոք­րա­մաս­նու­թեանց դէմ էր­տո­ղա­նեան բռնա­դա­տու­թիւն­նե­րը միայն բա­նա­ւոր ար­ձա­գանգ­ներ գտան ան­ցեալ տա­րի­նե­րուն, մինչ­դեռ եւ­րո­պա­կան եր­կիր­ներ, մէ­կը միւ­սին ե­տե­ւէ, կար­միր գոր­գե­րով ու լայն ժպիտ­նե­րով դի­մա­ւո­րե­ցին Էր­տո­ղանն ու ա­նոր պա­տո­ւի­րակ­նե­րը՝ նա­խա­րար թէ այլ։