Այժմ դյուրին է ցույց տալ, որ իմ, ինչպես նաև իմ ընկերների վեպերը ավելի սուբյեկտիվ են, քան Բալզակինը։ Ո՞վ է նկարագրում կյանքը Բալզակի վեպերում։ Ո՞րն է այն ամենագետ պատմիչը, որ միաժամանակ հայտնվում է ամեն տեղ, որ տեսնում է միաժամ տնակ իրերի ուղիղ և շրջուն կողմը, որ միաժամանակ հետևում դեմքի և գիտակցության շարժմանը, որ գիտե բոլոր դեպքերի ներկան, անցյալը և ապագան։ Այդպիսին աստված կարող է միայն լինել, միայն աստված օբյեկտիվ լինելու հավակնություն կարող է ունենալ։ Մինչդեռ մեր գրքերում, ընդհակառակը, մարդն է, որ տեսնում է, զգում, երևակայում, մարդ, որ գտնվում է ժամանակի և տարածության մեջ, իր հույզերով պայմանավորված մարդ, ինչպես դուք և ես։ Եվ գիրքը ուրիշ ոչինչ չի բերում, քան հեղինակի անհավաստի, սահմանափակ փորձը: Եվ վերջապես մեր երկրագնդի, ներկայիս մարդն է իր սեփական պատմիչը։ Անկասկած, բավական է աչք չփակենք այս փաստի վրա, որպեսզի նկատենք, որ մեր գրքերը բոլորի խելքի բանն են, պայմանով, որ մարդիկ հաշվի առնեն, որ ինչպես գրականության մեջ, այնպես էլ կյանքում, պատրաստի գաղափարներ չկան։