Արցախյան ազատամարտի մասնակից, երգիչ, երգահան Դավիթ Ամալյանը մի անգամ զրույցի ժամանակ նշեց, որ Արցախում ոչ թե իրենք` զինվորականները հաղթեցին, այլ այն կանայք ու տատիկները, ովքեր Շուշիից եկող արկերի տարափի տակ ավլում էին Ստեփանակերտի բակերը, փողոցներն ու մայթերը: Դժվար է չհամաձայնել հարգարժան Ամալյանի հետ. այո’, այդ տատիկները տերն էին իրենց սրբազան հողի և հաստատակամ էին այն համոզման մեջ, որ այն ոչ ոք չի կարող խլել իրենցից: Նույնկերպ կարելի է մտածել նաև մեր Մայր հանրապետության հավաքարարների մասին. նրանք իրենց լուռ աշխատանքով ամեն օր մեզ պատգամում են` սա մեր Հայրենի’քն է, մեր դե’մքը, մեր պատի’վը, մեր ապագա’ն, մի’ ապականեք արյունով սրբացած մեր հողը: Ցավոք, նրանց մենք չենք հանդիպում, և նրանց ձայնը մինչ օրս մեզ չի հասել: