Գնա՛նք	Երևանու	բերդը, օրը	մթնում	ա, խավարը	բռնում, աչքերս	սևանում, սիրտս	տրորվում, ու ինչ	տեղ	որ	ծնել	եմ, է՛ն	հողն	էլ	ա	աչքիս	փուշ	դառել, սրտիս՝ դանակ: Ղուշն	իր	բունը	սիրում	ա, ես	իմ	հողը	ատում. փնովում, չունքի	լսած	ու	տեսած	բաներս	կրակ	են	դառել, սիրտս	էրում, փոթոթում, չունքի	Երևանա	բերդի	հողի	ու	ջրի	շատ	փայը, հե՛նց	բռնիր, հայի	արընով	ա շաղախած, ի՞նչպես	անեմ, ո՞ր	ջուրն	ընկնիմ, որ	սիրտս	հովանա, յա	մեռնիմ, պրծնիմ, ու	էս դարդերը	ինձ	սաղ-սաղ	չուտեն, չսպանեն: