Արդեն մի շաբաթ աշխատանքի չեմ գնում: Ուշացումների, ցրվածության պատճառով ասել են ինքնակամ դիմում գրեմ: Բանաստեղծության նման դիմում գրեցի, բոլորի հետ գրկախառնվեցի, համբուրեցի, դժվարությամբ շենքից դուրս եկա: Ճանապարհին մտա խանութն, ուր տեսել էի փարաջանովյան գույներով մի գեղեցիկ զգեստ: Գնեցի: Մի շաբաթ է պատուհանի առջև նստած՝ ուտում եմ, կարդում եմ, արագ զուգարան եմ գնում, վերադառնում, նորից նստում, սպասում պառավիկիս: Մի շաբաթ է չկա: Հազվադեպ մարդիկ են երևում տանն ու չքանում: Ուզում եմ, բայց չեմ որոշում գնալ նրա տուն: Անհասկանալի վախ եմ զգում: