Ըստ Յով­հաննէս տա­ղասա­ցի, սա 1600-ական­նե­րուն էր, ծխա­խոտն էր չա­րը եւ փու­թով պէտք էր հե­ռանալ ան­կէ. «՛ի այլ ոչ խմէ ինքն զթու­թուն (ծխա­խոտ), փու­թով գտնէ զգթու­թիւն»։ Բա­բելո­նը եղաւ նաեւ չար։ Վա­հան Տէ­րեանի խօս­քով՝ «Բա­բելոնն է եղել մեր ախո­յեանը՝ տե՛ս- ան­հետ կո­րել, ան­ցել է - չար մշու­շի պէս»։ Նոյն տղան հա­կադ­րեց «չար»ը եւ մեր տոհ­մը. «Չա­րու­թեան դէմ վեհ­սիրտ միշտ»։ Եւ Ալիք, հի­մա քե­զի ներ­կա­յաց­նեմ հայ բա­նաս­տեղծնե­րու ամե­նաչա­րը. Եղի­շէ Չա­րեն­ցը։ Այո, դժո­ւար է հա­ւատալ, չա՛ր, ան՝ որ քե­զի յայտնի է իր անոյշ եւ արե­ւահամ քեր­թո­ւած­նե­րով։ «Չա­րենց» մա­կանու­նի ծա­գու­մը ու­նի երեք բա­ցատ­րութիւն։ Մէ­կը այսպէս է. բա­նաս­տեղծը «Չա­րենց» մկրտո­ւեր է, որով­հե­տեւ ման­կութե­նէն եղած է չար երե­խայ։ Անոր այնքան «չար» ըսեր են, որ մնա­ցեր է՝ Չա­րենց։ Իսկ ին­քը բա­նաս­տեղծը կու տայ այսպի­սի մէկ բա­ցատ­րութիւն. «Աշ­խարհում բա­րու դի­մակի տակ շատ յա­ճախ չարն է թաք­նո­ւած, ես էլ իմ հո­գու բա­րի բո­վան­դա­կու­թեանը, այսպէս ասած, չար անուն եմ տո­ւել»։