Սակայն, նախքան մեր վերադարձը, արդեն տեղյակ էինք այն ամենին, ինչ կատարվում էր Արցախում։ Ստեփանակերտցիներն արդեն դուրս էին եկել ցույցի։ Հյուրանոցի մեր համարով մեզ զանգում են Ստեփանակերտից, լսափողը վերցնում ենք։ Մի երկու րոպե բան չենք հասկանում, ապա պարզ լսում ենք «Հայաստան», «Արցախ», «Միացում» վանկարկումները։ Արցախում ժողովուրդը մեկ մարդու պես կանգնած է եւ պահանջում է մայր Հայաստանի հետ վերամիավորում, այսինքն՝ այն, ինչի համար մենք մեկնել էինք Մոսկվա։ Ուրախությունից արտասվում էինք... Ետդարձին, երբ Երեւանում էինք, Հայաստանի գրողների միության նախագահ, ազնվարյուն բանաստեղծ Հրաչյա Հովհաննիսյանի գլխավորությամբ մեր պատվիրակության պատվին կազմակերպվեց ջերմագին ընդունելություն։ Դա, անշուշտ, Դուք լավ եք հիշում, Սերո Նիկոլայի, ուր հուսո, հավատի եւ անզիջում պայքարի ու մաքառման խոսք էիք ասում Դուք, ապա՝ Վարդգես Պետրոսյանը, այնուհետեւ՝ Ռայա Խասապետյանը, Բակուր Կարապետյանը, ուրիշներ։ Պայքարի սկիզբը դրված էր։ Թե՛ 60-ական թվականներին, թե՛ հիմա ազգային ազատագրական շարժումը թափ առավ Արցախի գրողների միության նշանավոր նամակներով։ Ժողովուրդը ոտքի էր ելել։