— Դու	զարմանո՞ւմ	ես, — շարունակեց	Միքայելը	դողդոջուն	ձայնով, — այսքան	խեղճացած	տեսնելով	ինձ: Ես	կկատաղեի, եթե	երեկ	ինձ	ասեին, թե	պիտի	գամ	և	ներողություն	խնդրեմ: Գրիշա, չես	կարող	երևակայել, թե	ինչ	է	կատարվում	իմ	մեջ: Այս	երեք	օրվա	ընթացքում	ես	ապրել	եմ	ավելի, քան	ամբողջ	կյանքումս: Խիղճս	տանջում	է	ինձ, որ	այնպես	վիրավորել	եմ քեզ: Խոստովանելով	իմ	մեղքը, կարծում	եմ, գոնե	մի	փոքր	կարող	եմ	թեթևացնել	սիրտս...