-Երբ Ոդիսևսն ու իր ընկերները երկար նավարկումից հոգնած` մի կղզի են տեսնում, իջնում են, խարույկ են անում, որ տաքանան ու ընթրեն, հանկարծ կղզին դղրդում է սարսափաձայն. պարզվում է` իրենց գտած կղզին քնած կետաձուկ էր: Սարսափահար փախչում են, որ կեր չդառնան: Ինձ թվում է` արվեստի տնեցիները միշտ նման «կղզիների» վրա են ծնվում ու ամեն օր ապրում են իրենց վերջին օրը: Բացի այդ, էս օրերին այնքան շատ են էդ թեման ծամում` է՛լ նկարելով, է՛լ գրելով, ուղղակի ասել-խոսելով, որ ուղղակի անհետաքրքիր է: Իսկ ինքնին աշխարհի վերջը շատ զիլ բան է թվում, հաճույքով կմասնակցեի: