Խոսքս հայացքների մասին է, վերելակում հանդիպող հայացքների: Եթե նկատել եք, մարդիկ` հատկապես անծանոթները, վերելակների մեջ կախում են գլուխները կամ, ասենք, ինչ-որ հեռավոր տեղ նայում: Իրար դեմքի չեն նայում: Եւ իրոք; Ախր ինչպե՞ս նայեն: Այդքան մոտիկից, շունչ առ շունչ, պռունկ առ պռունկ եւ մեկ էլ դրան գումարած` նաեւ հայացք առ հայա՞ցք: Մարդկանց հոգիները երեւում են աչքերի մեջ: Սրան ես, կարելի է ասել, հավատում եմ, եւ եթե այդպես է, ուրեմն մարդիկ խուսափում են անծանոթներին ցույց տալ իրենց հոգին: Չէ՞ որ անծանոթը կարող է անցնել սահմանը, նայել հեռուն, բացահայտել տարիներով թաքցրած գաղտնիքը, գործած մեղքերը... Այդ թվում` ենթագիտակցական մեղքերը: