Նա	տեսնում	էր, որ	Միքայելը, որին	անդառնալի	կորած	էր	համարել	հոգու	խորքում, օրեցօր	դառնում	է	լրջամիտ. երես դարձնելով	քաղաքային	կյանքից, կարծես, խորասուզվել	է	ինքն	յուր	մեջ	և	այնտեղ	մաքրվում	յուր	անցյալ	կեղտերից: Ո՞վ է	պատճան	այդ	արմատական	փոփոխության: Իհարկե, ոչ	յուր	խրատներն	ու	քարոզները, այլ	ուրիշ, ավելի	զորավոր	բան: Եվ	մի	ներքին	ձայն	նրան	ներշնչում	էր` «Շուշանիկը»: