Երբևէ Ագուլիսն ուներ ավելի քան 10 հազար բնակիչ, և Հայաստանի այդ մասի ամենանշանավոր քաղաքներից մեկն էր: Բայց աֆղանների արշավանքից հետո` 18-րդ դարում, այն դատարվեց, և հետագայում բնակչության թվաքանակը չգերազանցեց 3-4 հազարը, նրա բնակիչներն իրենցից ներկայացնում էին մարդկանց մի խումբ, որոնք տարբերվում էին իրենց դիալեկտով, որը կոչվում էր «լեզուն զոկի», և որում պահպանվել էին բազմաթիվ պարսկերեն և արեմերեն բառեր: Հայաստանի մյուս շրջանների հայերը լավ չէին հասկանում այդ լեզուն և այն համարում էին «հրեերեն»: