Պատերազմի ավարտից հետո, երբ փլուզվել էր Օսմանյան հսկայական տերությունը, և Գերմանիան էլ խաղից դուրս էր մնացել, Գյուլբենկյանը ստիպված էր նոր բանակցություններ սկսել հին և ասպարեզում հայտնված նոր գործընկերների հետ: Պատերազմում հաղթանակած Ֆրանսիան Միջին Արևելքի քարյուղի պահեստների տիրակալներից մեկը դառնալու նոր հավակնորդերի թվում էր: ԱՄՆ-ը նույնպես աչք էր դրել Միջագետքի և հատկապես` Հյուսիսային Իրաքի քարյուղի հանքերի վրա: Եվ Գյուլբենկյանի շնորհիվ, Թուրքական նավթային ընկերության կազմավորումից 14 տարի անց, նոր համաձայնագիր է կազմվում (պատմության մեջ հայտնի է «Կարմիր գծի» համաձայնագիր անունով) նորաստեղծ Իրաքյան նավթային ընկերության շրջանակներում, որի բաժնեթղթերը կիսվում են նախկին անգլիական և անգլո-պարսկական, նոր ֆրանսիական ու ամերիկյան ընկերությունների միջև, որոնք էլ դարձան քարյուղի ապագա հսկաները: Հետաքրքիր է, որ այս դեպքում ևս պահպանվեց ընդհանուր դրամագլխից Գյուլբենկյանին հասանելիք 5 տոկոսը, որի համար նրան սկսեցին կոչել «պարոն 5 տոկոս», և որը բազմապատկեց նրա միլիոնները: