Նկարչուհին ապրել է մոտ մեկ դար՝ վրձինը ձեռքին, իսկ կյանքի վերջին տարիներին, ի մի բերելով արածն ու չարածը, գրել է իր «Կյանքի դավթարը» պատումների գիրքը: Նա իրեն բնորոշ անկեղծ շարադրանքի միջոցով, իր անձնական դիտարկումներով վերլուծել է իր՝ որպես կնոջ, ապրումները, պատմել կյանքի բարդ, դժվարին տարիների ու երջանիկ դիպվածների մասին, անդրադարձել իր տաղանդավոր մտավորական-ընկերներ Մարտիրոս Սարյանի, Սեդրակ Առաքելյանի, Վազգեն Առաջին կաթողիկոսի, Ինդիրա Գանդու և այլոց հետ իր հանդիպումների թանկ հուշերին: Գրքում նա իր տեսանկյունից վերանայել է նաև Խորհրդային և հետպատերազմյան տարիները` փորձելով իր վերաբերմունքն արտահայտել այդ տարիների հետևանքների վերաբերյալ: