1875 թվական: Այդ տարին Պետերբուրգյան համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի ուսանող Միխայիլ Վրուբելը չափից դուրս գերված էր լերմոնտովյան «Դև» պոեմով: Ավագ քրոջն ուղարկած նամակներում Վրուբելը գրում է, թե ինչ անասելի զգացողություններ են իր մոտ առաջացնում խորը ողբերգական այդ սյուժեն ու Դևի և Թամարայի հիասքանչ կերպարները: Հպարտ ու միայնակ, սիրո ծարավով լցված, անկախ, դժբախտ ու հուսահատ Դևն այնքան մոտ էր Վրուբելին, ասես Լերմոնտովը հենց երիտասարդ նկարչին լիներ պատկերած: Չէ՞ որ Վրուբելը նույնպես իր մտերիմների հիշողություններում մնացել էր որպես ինքնամփոփ, լուռ, զուսպ ու սառը, ու ամենայն հավանականությամբ այս նմանությամբ էլ կարելի լինի բացատրել նրա յուրահատուկ, երբեմն նույնիսկ անառողջ ձգողականությունը դեպի պոետի ստեղծած կերպարը (Վրուբելը հոգեբուժարանի հաճախակի այցելու էր):