Զանգի՛, Զանգի՛, գեղեցի՛կդ	իմ	Զանգի՛: Քո	երկնանման	երեսը	տեսնելիս, քո	տխուր	ձենը	լսելիս, քո	սուրբ	ջուրը	բերան	առնելիս, քո	ծաղկազարդ	ձորերի	միջումն, քո	զորավար	ափների	ղրաղին, քո	սիպտակ, լուսաթաթախ	փրփրի	տակին, քո	պարկեշտ	Մամբռու	ափին, քո	խնկահոտ	ծառերի տակին, քո	անմահական	ծաղկների	միջին, քո	Էդ	տրտում, դառնավարան	լացի, բոթի, սգի	ձենն առնելիս, քո	սիրուն	աչքերի	աղի	արտասունքը	տեսնելիս	բաս	ի՞նչ	կըլեր, որ	քո	բախտավոր, վաղուց	հեռացած, մեր	գլխիցը	պակսած	մեծազն, քաջազոր, աշխարհասասան, անհաղթելի, անպարտելի	իշխանաց, աշխարհակառույց	թագավորաց, մեծազոր, քաջաբազուկ	հսկայից, տարաբախտ, վատաբախտ, թշվառացյալ, գերեվարյալ. տատանյալ, տարտամյալ, զուրկ, թափուր, սրախողխող, քարակոշկոճ, հայրենամերկ, կենսակորույս, տնանկ, սգավոր, աղքատ, չքավոր	որդիքը	ու	թոռունքը	մեկ	միտք	անեին, գլխըներին	վա՜յ	տայի, իրանց	սև	օրը	լաց	ըլեին, թե	ո՞վ	քեզ	առաջ՝ ուրախ	ձայնիվ, բարձրադիր	ճակատով, երկնանման	պատկերով, արծվահայաց աչոք, հսկայական	դիմոք, քաղցրամոք	ժպտիվ	ողջույն	տվեց, քո	համն	առավ, «քո	լեզուդ	ծծեց, քո ջուրը	խմեց,» քո	ծաղկըներիցը	խնդալով, ցնծալով	հոտ	քաշեց, որ	քաղցրահամ	պտղըները ախորժանոք	ճաշակեց, քո	հով, զովարար	ղրաղին	Էկավ, բազմեց, քո	սուրբ, անարատ	գիրկը համբուրեց, քո	անուշահոտ	վարդը, քո	պարկեշտ	մանիշակը	ողջագուրելով, խանդազատելով քաղեց, «ծոցը	դրեց,» ու	պերճ	դիմոք, վսեմ	ծանրությամբ	իր	քաջ	բազուկը	վրեդ	մեկնելով, տարածելով	ու՝ իշխանական	զորությամբ, խորհրդածու	ուշիմությամբ	էդ	սուրբ	ափներիդ, էդ ազնիվ	ձորերիդ, էդ	անդրդվելի	քարափներիդ	սուր	նայելով, էդ	անահ, քաջ	սրտիդ, էդ	փրփրուն, ամեհի, սարսափելի	ալյացդ	երկա՜ր	հիացյալ, ապշյալ	մնալով՝ խրոխտ	ձայնիվ, հզոր	շրթամբք, վճռահատ, ազդու	բարբառով, երկնալից	բերանով, քերովբեական	լեզվով	գոչյաց.