Իր քարոզի մի այլ բաժնում շեշտեց, որ՝ «Ս. Սարգիսը քրիստոնէական եկեղեցու կեանքում հանդիսացաւ այն անձը, որ ոչ միայն իր «Ես»-ը մոռացաւ, այլ այն ինչ որ ունէր իբրև պաշտօն, դիրք և հեղինակութիւն, բոլորը մի կողմ դրեց և միայն ու միայն Քրիստոսին ընդունեց և Քրիստոսի սիրով սկսեց ապրել և գործել: Քրիստոնէական այդ ուժեղ և նւիրական հաւատքով է, որ, որպէս զօրավար, գործեց: Բայց զօրավարի իր հանգամանքն արժէք չունէր իր համար, նա այդ օգտագործում էր հաւատքը տարածելու, յանուն Քրիստոսի»: