Կյանքը մարդուն տրված է ապրելու, ոչ թե փնտրելու համար: Թումանյանի լեզվով եթե խոսեինք, կպատմեինք «Սնխելք մարդը» հեքիաթն ու վերջին երեխան էլ կհասկանար իրավիճակի անհեթեթությունը: Երբ ես փոքր էի, տխրում էի, որ անխելք մարդուն գայլն ուտում էի, մտածում էի, որ կարող էր հեղինակն այլ ավարտ մտածել, բայց այլ ավարտ չկա ու չի ակրող լինել: Արդեն օրիորդ դարձած աղջկան տրվեց հնարավորություն կանգ առնել, դուրս գալ այն փակ շրջանից, որի մեջ նրան ծնողները ներքաշել էի, բայց քայլած ճանապարհով հեշտ է գնալ, և նա ընտրեց այն, ինչ մանկուց մտել էր նրա մեջ: Պատմվածքն ինձ համար շա՜տ տխուր էր: Տխուր էր ամենից առաջ այն պատճառով, որ հազարավոր մարդիկ ապրում են հենց այսպես՝ դղյակի երազանքով, այնինչ կյանքն անցնում է նրանց կողքից և անցնում է անվերադարձ: