Սարգիս Զորյանը տեղեկացել էր իրավիճակին մեկ ժամ առաջ։ Նրա զարմիկներից մեկը «Քաջերի» ջոկատում էր և Շիրակ Թևոնյանը նրան էր դիմել ուսուցչի օգնությունը ստանալու համար։ Սարգիսն այժմ համամիտ էր ապստամբների ղեկավարի հետ և կողմնակից էր այն ծրագրին, որը վերջինս իրեն էր ներկայացրել։ Չորս ամսականից մինչև տասնհինգ տարեկան տասնմեկ երեխաների հայր լինելով, նա չէր կարողանում նրանց պատկերացնել Շիրակի նկարագրած մահվան քարավաններում։ Նա չէր ուզում նաև, որ իր աշակերտներն այդ բախտին արժանանային։ Եվ այդ պատճառով ուսուցիչը պատրաստ էր ամեն ինչի։