էս	հալին	մտան	Երևան, գնացին	բերդը: Կնանոնցը	քարով, փետով	դեն	արին, մարդկերանցը ներս	քաշեցին, ու	անկուշտ	Երևանի	բերդը	ատամները	սրեց, որ	էս	նոր	Էկած	ղոնաղներին	էլ փորումը	լավ	տեղ	տա, մարսի: Երկար	վախտ	դեռ	նրանց	ձենը	բերդիցը, կնանոնցը՝ դրսիցը, իրար էին	հասնում, իրար	գլուխ	լալիս, մինչև	քամին	բոլորի	ձենն	էլ	կտրեց, — աշխարքը	դինջացավ, դահիճքը	կատաղեցին: Էս	միջոցին	խաբար	հասավ	Սահակ	աղին: Էս	Երևանու	հայերի	փրկիչը, որ ազգով, պապով	Էնքան	հոգի, տուն	ազատել	էին	բանտից, մահից, սրից, թրից, որ	թիվ	ու	համար չկա: Ձին	թամքած՝ տանը	հազիր	էր. թռավ	ձիու	քամակը	ու	նոքար, բեքար	առաջն	արած՝ է՛ն սհաթին	հասավ	բերդի	դուռը, որ	կնիկ, օղլուշաղ, քար, հող	ուզում	էին	պոկեն, գլխըներին	տան, բայց	քարն	Էնքան	անիրավ	չէր, որքան	անաստված	ֆառաշները: Ձին	որ	չքշեց	մեկի	վրա	ու ղամշով	գլխին	տրաքացրեց, տասը	տեղ	գունդ	ու	կծիկ	անելով	մնաց	քամակի	վրա	ընկած: