Ինչպես	որ	մեկ	ամպի	տրաքոց	կամ	սաստիկ	թոփի	ձեն	մեկ	ձորի	խփում, քարափները	դղրդում, թնդում, մարդի	անկաջները	խլանում, մի	քիչ	ժամանակ	շշմում	ա, ու	գլուխդ	սկսում	ա	դժժալ, պտիտ	գալ, աչքերդ	սևանում, մութ	ու	խավար	քեզ	կոխում, խելքդ	թռչում, մնում	ես	քարի	պես կանգնած, ոտքդ	ու	ձեռքդ	թուլանում, ջանդ	սրսռում, լեզուդ	կպչում	ա, էլ	չէ՛ս	իմանում, թե	ո՞ւր ես՝ երկրո՞ւմը, թե	դժոխքումը, է՛ս	հանգին	Աղասու	հոր	ոսկերքը	սարսափեցան, է՛ս	հանգին	ուշ	ու միտքը	թռավ, մնաց	սառած, փետացած	ու	աչքերը	չռած՝ քցեց	է՛ս	կողմն, է՛ն	կողմը: Ծերությունը ջանն	առած՝ մի	ոտը	հողի	երեսին, մյուսը՝ գերեզմանումը, աշխարքի	վրա	է՛ն	մեկ	պտուղն	ուներ, է՛ն	մեկ	զավակը: Նրան	մտիկ	տալիս	հենց	իմանում	էր, թե	աշխարքի	թագավորն	էլ	ա	ինքը, շահն էլ: Նրան	ջիրիդ	խաղալիս	տեսնելիս՝ հենց	իմանում	էր, թե	ոտը	գետնից	կտրվել	ա, թև	առել, թռչում. ծերությունն	էլ	էր	մոռանում, մահն	էլ, դժոխքն	էլ	արքայությունն	էլ: է՛նպես	էր	կարծում, թե	նո՛ր	ա	ծնվել, ու	ուրախությունիցը	ճխում, ճչում, ոտին-գլխին	էր	անում	ու, ինչպես	ութ տարեկան	երեխա, խնդում, ծիծաղում: Նրա	անունը	որ	տալիս	էին, լերդի	ծերը	խաղում	էր, սիրտն ուզում	էր	պատռի: Ամեն	մեկ	նրա	աչքերին	պաչ	անելիս, ամեն	մեկ	նրան	խտիտն	առնելիս՝ հենց գիտում	էր, լիս	ա	վեր	գալիս	գլխին, պատերը	վարդ	են	դառել, դաշտ	ու	սար` ծաղիկ: Նրա ճակատին	մտիկ	տալիս, նրա	բոյն	ու	սուրաթը	աչքովն	ընկնելիս` նրա	համար	նոր	արեգակ	էր բացվում, ուզում	էր	սիրտը	ճղի	ու	նրան	մեջը	դնի: