Երբ Արմանուշը վեց տարեկան էր, մի օր մայրիկի հետ մեքենայով գնում էին, ու հանկարծ բենզինը վերջացավ, մնացել էին ճանապարհի մեջտեղը: Պետք էր մի ժամ սպասել մինչև ճանապարհով ուրիշ մեքենա անցներ: Ռոզը սկսեց մեքենա կանգնեցնել, և մի բեռնատար վերցրեց նրանց: Բեռնատարի մեջ երկու կոպիտ, խոշոր մարդ կային, նրանք սարսափելի էին և անճոռնի: Առանց մի բառ ասելու նրանց հասցրին լցակայան: Երբ լցակայանի մոտ իջան, ու բեռնատարը տեսադաշտից կորավ, Ռոզը փաթաթվեց Արմանուշիև: Շրթունքները դողում էին: Խուճապահար լաց եղավ. «Աստվա՜ծ իմ, ես ի՞նչ արեցի, բա որ վատ մարդիկ լինեին: Մեզ կարող էին փախցնել, հարձակվել մեզ վրա, կարող էին սպանել, ոչ ոք չէր գտնի մեր մարմինները: Ինչպե՞ս կարողացա նման վտանգի դիմել»: