Ան­շուշտ կա­րե­լի է տա­կա­ւին եր­կար «զրու­ցել» ­Թուր­քիոյ հա­յոց կեան­քին ու կեն­սա­կեր­պին, հայ կի­նե­րու մտա­ծե­լա­կեր­պին եւ այլ հար­ցե­րու մա­սին, բայց հոս վերջ կը գտնէ մեր հե­ռա­կայ զրոյ­ցը ­Սե­լի­նա ­Տո­ղա­նի հետ, որ այն­քան պատ­րաս­տա­կամ եւ ան­մի­ջա­կան գտնո­ւե­ցաւ՝ հա­կա­ռակ իր շատ բազ­մազ­բաղ ա­ռօ­րեա­յին, ո­րուն հա­մար ալ կը յայտ­նեմ իմ ան­կեղծ շնոր­հա­կա­լու­թիւնս՝ մաղ­թե­լով ի­րեն, որ շա­րու­նա­կէ կի­նե­րու ի­րա­ւունք­նե­րուն պաշտ­պան մնալ եւ աշ­խա­տիլ, որ ո­րո­շում­ներ առ­նող մա­կար­դակ­նե­րու վրայ ի­րենց տե­ղը ու­նե­նան կի­նե­րը եւ ե­րի­տա­սարդ նոր սե­րուն­դի ան­դամ­նե­րը։