Ինչ-որ բան էր պակասում: Հավանաբար' Արմանուշն իր սահմանները հասկացել էր. Մետտին սիրահարվելու հնարավորություն չկար: Այդ բացահայտումն անելուց հետո իզուր մտածելու փոխարեն փորձեց վայելել պահը, և նրա հանդեպ ունեցած հետաքրքրությանը փոխարինեց մեծ համակրանքը: Տուն վերադառնալիս մեքենան կանգնեցրին ու մի քիչ քայլեցին Կոլումբոսի բուլվարով: Այդ պահին քամին փոխվեց, և Արմանուշը հանկարծ զգաց ծովի սուր, աղի հոտը, ցանկացավ լինել ծովի ափին, փախչել այդ պահից: Կրկին հասնելով «Սիթի լայթս» գրախանութ չկարողացավ իրեն զսպել ու հետաքրքրությամբ նայեց ցուցափեղկին, որովհետև այնտեղ իր ամենասիրած գրքերից մեկն էր տեսել «Դամբարան Բորիս Դավիդովիչի համար»: