Սիդը շուրջն էր նայում, կարծես մնացած ամեն բան կարգին էր՝ շունը հաչում է, ծառը կանաչ է, արևը շողում է: «Իսկ ինչո՞ւ սպասել, եթե կարելի է նրանց աշխատանքի տեղում բռնացնել,- մտածեց Սիդը,- հա, հենց այստեղ, մոտ երկու հարյուր մետրի վրա պետք է որ խանութների շարք լինի»: Սիդն արագացրեց քայլերը: «Ահա, խանութները երևում են արդեն: Մի քիչ էլ: Ահա: Հասանք»: Հասնելով առաջին խանութին՝ Սիդը մի պահ կանգնեց: «Լավ, պետք է մտնել: Իսկ ի՞նչ պետք է հարցնեմ: Դե լավ, կհարցնեմ այնպիսի բան, որ չեն ունենա, պարզապես պետք է տեսնել, թե նրանք ինչպես են պահելու իրենց»: Ներս մտավ: