Հայաստանեայց Առաքելական Ս. Եկեղեցին հաստատուած է Յիսուսի տասներկու առաքեալներէն՝ Ս. Թադէոս եւ Ս. Բարթողիմէոս առաքեալներու միջոցաւ, որոնք Յիսուսի Համբարձումէն եւ Ս. Հոգւոյ Գալուստէն ետք, 35-60 թուականներուն միջեւ, Հայաստան աշխարհ եկան եւ քրիստոնէական նոր կրօնին վարդապետութեան հունտերը տարածեցին հայոց մէջ։ Անոնք՝ Քրիստոսի Աւետարանին քաջ քարոզիչները՝ նահատակուեցան Հայաստանի մէջ։ Մինչեւ չորրորդ դար, Հայաստանի մէջ քրիստոնէութիւնը արգիլուած կրօն էր, եւ պետութիւնը խիստ հալածանք շղթայազերծած էր բոլոր անոնց դէմ, որոնք Աւետարանի վարդապետութեան կը հետեւէին եւ Քրիստոսը կը դաւանէին Տէր եւ Փրկիչ։ Իսկ չորրորդ դարուն, հայոց Տրդատ Գ. թագաւորի ժամանակ, շնորհիւ Գրիգոր Լուսաւորիչի քարոզութիւններուն, բժշկութեանց եւ ջանքերուն, երբ հրաշալի պարագաներու տակ Լուսաւորիչ բուժեց հոգեկան տագնապներով տանջահար եւ հալածախտով վարակուած հայոց Տրդատ արքան՝ քրիստոնէութիւնը Հայաստան աշխարհի ու հայ ժողովուրդի համար հռչակուեցաւ պետական պաշտօնական կրօն, 301ին։