Սա ի՞նչ անեծք է՝ ընդմիշտ սեպ լինել թուրքական աշխարհի երկու հատվածների միջեւ՝ դրանով բարդացնելով անվտանգային միջավայրն, իսկ փոխարենը չստանալ ոչինչ կամ գրեթե ոչինչ: Եթե այդ հարցում կա միջազգային լայն կոնսենսուս, այսինքն ուժային բոլոր կենտրոնները Հայաստանը դիտարկում են որպես թուրքական աշխարհը բաժանող սեպ, բայց միաժամանակ էլ գործնականում չեն աջակցում, որպեսզի նրա ազգային շահերն իրացվեն ԼՂ-ում եւ Նախիջեւանում, ապա ի՞նչ իմաստ կա հավատարիմ մնալ ոչ հրապարակային համաձայնություններին: Ժամանակը չէ՞ դուրս գալ աշխարհաքաղաքական անեծքի կամ թուղթուգրի կախարդանքից եւ փորձել այլ ընտրություն: Հայաստանի անկախությունը 100 տարի առաջ հռչակվել է, երբ ժամանակի այրերը քաղաքական հեռատեսություն են ունեցել հրաժարվելու «սեպի» դերակատարությունից եւ թուրքական աշխարհի երկու հատվածների միջեւ կամուրջ լինելու առաքելություն են ստանձել: