Մեծ հաշվով ժամանակաշրջանը կարող ենք բնորոշել որպես «ծույլ» նախագահների շրջափուլ՝ Մերովինգների ժամանակաշրջանի Ֆրանկական պետության օրինակով։ Նախագահը պետության գլուխն է, բայց իրականում նա անմասն է առանցքային որոշումների կայացման պրոցեսներից։ Իշխանությունն ամբողջությամբ կենտրոնացած է վարչապետի ձեռքում։ Մերովինգների շրջանում իրավիճակը բնորոշվում էր որպես «ծույլ» թագավորների ժամանակաշրջան, քանի որ թագավորները մեկուսացված էին պետության կառավարման գործից եւ այդ գործընթացները ստանձնել էին մայորդոմները։ Կամ էլ՝ նախագահին տրվել է միջնադարյան գերմանական կայսեր կարգավիճակ։ Ֆորմալ առումով կայսրն ուներ կատարյալ իշխանություն, իսկ մնացյալ իշխաններն ու թագավորները վասալական կախվածության մեջ էին գտնվում նրանից։ Բայց փաստացի նա որեւէ իշխանություն եւ ազդեցություն չուներ եւ սահմանափակված էր միայն իր տիրույթներում եւ ոչ ավելին։ Հայաստանի նախագահը նույնպես սահմանափակված է միայն իր նստավայրով և գեղեցիկ ծիսակարգերով։