Այս չորրորդ անգամն է, որ լինում եմ այս քաղաքում, ուր բազմաթիւ ծանօթներ ու ընկերներ ունեմ։ Սիրում եմ այցելել վաստակաշատ եւ սփոփանքի կարօտ, քաղաքային առօրեայ հեւքից դուրս մնացած մարդկանց։ Պարկ Ավէնյուի ամենաբարձր շէնքերից մէկի պատուհանից դիտում եմ շուրջբոլորս փռուած քաղաքը։ Գիշեր է։ Ամէնուրեք ողողուած է գոյնզգոյն լոյսերով, որոնց ցոլքից երկինքը չի երեւում։ Թւում է այնպէս, թէ մենք՝ ինքներս երկնքում ենք։ Քաղաքի վրայ մի անբացատրելի տխուր վարագոյր է իջել։ Շէնքերն էլ ասես լուռ են, իրար անհաղորդ, մենակ ու անմխիթար, նման ինձ հիւրասիրող տանտիրուհուն։