Ահա այստեղ է, որ ոգեւորությունը կարող է նվազել: Ինչու այս ակումբի ստեղծմանը չեն մասնակցել, ասենք, ԱՄՆ-ի, Գերմանիայի, Կանադայի, Շվեդիայի հայազգի գործարարները: Եթե նպատակը միայն Կարեն Կարապետյանին «պետք եղած ժամանակ» աջակցություն ցուցաբերելն է, ապա «ագրեսիվ բիզնեսը» կմղվի երկրորդ պլան: Երկրորդ պլան մղված բիզնեսը արդեն չի կարող ապահովել ներդրումներ, որոնց նպատակը մեծ շահույթներ ձեւավորելն է: Այսինքն ստացվում է փակ շրջան: Մյուս հարցը, որ առաջանում է, հետեւյալն է, իսկ մինչեւ հիմա նշված գործարարները ինչպիսի՞ կապեր են ունեցել Հայաստանի հետ, որքանո՞վ են փորձել այստեղ իրավիճակ փոխել, կամ որքանո՞վ են նպաստել, որ իրավիճակը Հայաստանում ավելի վատանա: Միայն «Քարֆուրի» հետ տեղի ունեցածը բավարար է պնդելու համար, որ «իրենց պահելաձեւով» ռուսաստանցի հայազգի գործարարները ոչ միայն չեն փորձել դրական փոփոխություններ գեներացնել Հայաստանում, այլեւ ամբողջ եռանդով նպաստել են, որ մեր տնտեսությունը դառնա ավելի մոնոպոլիզացված: Թերեւս հենց սրա մեջ է պետք փնտրել Կարեն Կարապետյանի այն հարցի պատասխանը թե «Ինչո՞ւ մենք չենք կարող լավ երկիր ունենալ, ինչո՞ւ ուրիշները կարող են, մենք՝ ոչ»: