Նա	կանգ	առավ: Նրա	նիհար	ու	երկայն	մատները	ցնցողաբար	թերթում	էին	գիրքը: Վաղաժամ	թառամած	դեմքի	վրա հայտնվեց	մի	նոր, տակավին	Շուշանիկին	անծանոթ	մռայլ	գիծ: Ներվային	արագ	շարժումով	դեն	շպրտեց	գիրքր, կոր մեջքն	ուղղեց	և	երերվող	ձայնով	շարունակեց: Թող	չկարծի	Շուշանիկը, թե	նրա	հորեղբայրը	դեմ	է	առհասարակ	սիրո զգացմանը: Ո՛չ, նա	էլ	քիչ	թե	շատ	հասկանում	է	ու	զգում: Նրա	սիրտը	մարմնի	պես	չոր	չէ: Երբեմն	այդ	սիրտը	բաբախել	է: Եվ	եթե	այսօր	այսպես	նա	ընկճված	է, պատճառը	հենց	սերն	է... դժբախտ	սերը: Նա	մի	խեղճ	վարժապետ	էր	Թիֆլիսում, դաս	էր	տալիս	մի	հարուստ	վաճառականի	երեխաներին: Դա	մի	կոպիտ	բռնակալ	էր	ընտանեկան	կյանքում: Առաջին	կնոջը թաղելուց	մի	տարի	անցած	ամուսնացել	էր	մի	թարմ	օրիորդի	հետ, որի	ծնողներր	շատ	աղքատ	էին: Դավիթը, հենց առաջին	տեսնելուց, թույլ	տվեց	իրեն	աններելի	տկարություն: Տիկինն	անտարբեր	էր	կամ	գուցե	այդպես	էր	ձևանում: Դավիթը	հափշտակվեց, երևակայեց	աններելի	բաներ, հետո	անգիտակցաբար	նրա	մեջ	զարգացավ	մի	անհավասար	սեր, գուցե	ճիշտ	այնպիսին, ինչպես	ներկա	դեպքում... Եվ	դժբախտացավ: