Ֆրիդրիխ II-ի հավաքած զորքը իր թվով արշավանքի սկզբում հավաքած զորքի միայն ստվերն էր։ Նա հասկանում է, Սուրբ Երկրում հաջողության հասնելու միակ հույսը դա Երուսաղեմի կապիտուլյացիայի համար բանակցությունն էր, քանի որ այուբյանների դեմ պայքարելու ուժ չուներ։ Ֆրիդրիխ II-ը իր բանակը ցուցադրաբար տեղաշարժում է դեպի հարավ ափի երկայնքով։ Դա բավական է լինում, որպեսզի համոզի սուլթան ալ-Քամիլին մտնելու բանակցությունների մեջ։ Եգիպտացիները զբաղված էին Սիրիայում ապստամբության ճնշմամբ, դրա համար համաձայնվում են խաչակիրներին զիջել Երուսաղեմը և մի նեղ միջանցք ափի երկայնքով։ Բացի դրանից, Ֆրիդրիխ II-ը ստանում է Նազարեթը, Սիդոնը, Յաֆֆան ու Բեթղեհեմը։ Մյուս տարածքների մասին պատմաբանները լռում են։ Փոխարենը մուսուլմանները պահպանում են վերահսկողությունը Երուսաղեմում Տաճարային լեռան և մզկիթներ ալ-Ակսայի և Գմբեթավոր Ժայռերի վրա։ Արաբական աղբյուրները ավելացնում են, որ Ֆրիդրիխ II-ին պայմանագրով արգելվում էր ամրություններ վերականգնել Երուսաղեմում։ Պայմանագիրը կնքվել է 1229 թվականի փետրվարի 18-ին՝ սահմանելով 10 տարվա հաշտություն։