► Կանգնած փոխակերպված անապատի դիմաց՝ ես մանկական խաղերս եմ հիշում, հիշում եմ մեր այգին՝ մութ ու ոսկեզօծ, որ բնակեցրել էինք անհայտ աստվածներով, հիշում եմ անծայրածիր թագավորությունը, որ հյուսել էինք այդ մի քառակուսի կիլոմետրից և որ այդպես էլ մինչև վերջ չճանաչեցինք, մինչև վերջ չվերծանեցինք։ Մենք մի փակ քաղաքակրթություն էինք հիմնել, որտեղ յուրաքանչյուր քայլն իր համն ուներ, յուրաքանչյուր երևույթ իր իմաստն ուներ, որն անթույլատրելի էր այլուր։ Ի՞նչ է մնում այդ ամենից, երբ հասակ առնելով՝ սկսում ես ուրիշ օրենքներով ապրել, ի՞նչ է մնում մանկության կախարդական, սառցե կամ հուրհրատող այգուց՝ լի ստվերներով, որոնց գիրկը դառնալիս ամեն անգամ դրսից, մի տեսակ հուսահատ՝ քայլում ես ցածրիկ, մոխրագույն պարսպի երկայնքով, զարմանքով նայում անձուկ տարածության մեջ պարփակված այդ գավառին, որտեղ ժամանակին քո անեզրությունն էիր գտել, ու հասկանում ես, որ երբեք, այլևս երբեք չես վերադառնա այդտեղ, որովհետև ոչ թե այգին է պետք վերագտնել, այլ՝ վաղուց մոռացված խաղը։