-Այն ժամանակվանից, երբ իսլամն արգելեց ալկոհոլը: Այսինքն' մի ամբողջ հավերժություն,- մրթմրթաց Հարբեցող Ծաղրանկարիչը:- Մտածե՛ք օսմանյան պատմության մասին: Տասնյակ գինետներ, տասնյակ խորտիկներ... մարդկանց քեֆը տեղն է եղել: Մենք ազգովի գժվում ենք ալկոհոլի համար, ինչո՞ւ չենք ընդունում: Տարվա մեջ տասնմեկ ամիս զվարճանում ենք, հետո խուճապով զղջում. Ռամազանի ամբողջ ամիսը պաս պահող ու սուրբ ամիսն ավարտվելուն պես ալկոհոլին վերադարձող հասարակություն է: Որ այս երկրում շարիաթ չկա, որ կրոնավորներն ուրիշ տեղերի չափ հաջողություն չունեն, այս խմիչքի' ավանդույթը վառ պահող մշակույթին ենք պարտական: Կարճ ասած, Թուրքիայում դեմոկրատիային նման մի բան եթե կա, պարտական ենք ալկոհոլին: