Օրիորդի	դեմքով	անցավ	դժկամության	ժպիտը: Նա	մտածեց, որ	Միքայելը	դարձյալ	ուզում	է	փորձի	ենթարկել	իր ամոթխածությունը: Նա	հետ	դարձավ	և	քայլերն	ուղղեց	դեպի	տուն: Մի	րոպե	Միքայելն	ընթանում	էր	նրա	հետ	լուռ: Նա կանգ	առավ, ձեռը	սեղմելով	ճակատին, ասե՞ր, արդյոք, բոլորը, ինչ	որ	կուտակվել	էր	սրտում, թե՞	զսպեր	հպարտությամբ: Օրիորդը	հետ	նայեց	և	նույնպես	կանգ	առավ, հարկավ, քաղաքավարության	համար: Նրա	դեմքի	անտարբեր արտահայտությունը, աչքերի	մեջ	խաղացող	թեթև	արհամարհանքը	կատաղեցնում	էին	Միքայելին, միևնույն	ժամանակ ճնշում, հաղթահարում: