-Նա ուրիշին է սիրել, ես դա հետո իմացա,-ասես երազի մեջ՝ հիշում էր Արսենը:-Այդ տղան՝ Մեսրոպ Միհրանյանը, եկել է ուզելու՝ Հասմիկի եղբայրը դուրս է արել, թե գոնե ծնողներիդ հետ գայիր, անտեր աղջի՞կ ես գտել, մեզ ամբողջ Երևանն է մատով ցույց տալիս: Հորը խնդրել է, նա էլ գյուղացի մարդ, քաղաքի վարք ու բարքից աչքը վախեցած, հրաժարվել է խնամախոսելուց, էդ ժամանակ որոշել են միասին փախչել: Երեք օր մնացել են Ծաղկաձորում, ինչ-որ հյուրանոցում, թե ծանոթի տանը, հետո եղբայրը գտել է նրանց, մեծ աղմուկ դրել, կռիվ-պատերազմ սկսել, ստիպված՝ Գեղամ Ոսկանյանն է խառնվել: Հասմիկին ուժով ետ են բերել տուն, տիկին Զեփյուռը նույնիսկ ինքնասպանության փորձ է արել, մի խոսքով՝ միջնադարյան տեսարան: Ասում են՝ Թումանյանն ,,Անուշը,, որտեղից է գրել, ի՛նչ մի դժվար գործ է, շուրջդ նայես՝ օրը տասն Անուշ կգտնես: Ոչ իրադարձություններն են փոխվում, ոչ մարդիկ, ամեն ինչ կարուսելի նման պտտվում է: Եղբայրն էլ, գիտես, հոր հետ մինչև վերջ չհաշտվեց, քրոջը չներեց ու առաջին առիթից օգտվելով՝ Ամերիկա չվեց: