Շուշանիկը	կերակրում	էր	անդամալույծին, երբ	հորեղբայրը	ներս	մտավ: Դա	միջին	հասակից	քիչ	բարձր, գունատ, բայց	ոչ հիվանդոտ	դեմքով	մի	աղջիկ	էր, հագնված, հարկավ, շատ	հասարակ	և	ուսերին	գցած	մի	մոխրագույն	ասվյա	շալ. որ ծածկում	էր	նրա	կանոնավոր	իրանը: Նրա	պարզ	գույնի	մտախոհ	աչքերից	բուրում	էին	հրեշտակային	հեզություն	և անսահման	համբերություն: Մի	ձեռին	կերակրի	ամանը, մյուս	ձեռին	գդալը — այդ	վայրկյանին	նա	հիշեցնում	էր	գթության անձնվեր	մի	քրոջ, որ	կարծես	իր	սրտի	վիշտն	ու	ուրախությունը	նվիրել	էր	ուրիշների	անդորրությանը: Բայց	նա	ավելի	էր, քան	մի	գթության	քույր. նա	մի	սիրող	դուստր	էր, որի	սիրտը	բաղկացած	էր	էոլյան	նվագարանի	լարերից: