Բռնադատությունը արդյունավետության քաղաքական բարոյականության կրողն է: Այն մերժում է բարի նպատակների, ասենք` արդար և իրավահավասար աշխարհի ստեղծման համար «միջոցների մեջ խտրություն չդնելը»: Մարդուն բնորոշ է ապագայում իր գործողությունների հետևանքները անտեսելը: Այստեղից են գալիս բռնի միջոցներով խաղաղության պահպանման խելահեղ փորձերը` ուրիշների ազատությունը խլելով ազատություն նվաճելը: Միջոցները գերակշռում են զուտ ձևական նպատակներին: