– Աղավնին քնքշորեն ձեռքում պահած տղուկին, աղջնակին, որ պոեզիա է, կանաչ աչուկներով քույրիկներին նաև ջրաշիթի դեմը փակող ջահելին, երկրի դրոշակը դեպի ապագան տանող պատանուն և այլոց ապրեցնելու մղումից ծնված նկարները մարդկային կյանքի նաև պատմության այլաբանություններ են: Նաև զգացողություններ են: Զգացողություններ կան, սակայն, որոնք պատերազմի, երկրաշարժի կամ պատահականության նետած քաոսից են ծնվում, որոնց առաջացրած ապրումները չես կամենում ֆոտոխցիկով ֆիքսել: ժամանակը որպես ընկեր ես ընկալում, բայց նույն այդ ժամանակի պարտադրած խելագար իրադարձությունների մասին միշտ չի, որ կարողանում կամ ուզում ես խոսել: Աշխարհը բովանդակազրկող երևույթների մասին պատմելու իմաստը ո՞րն է.- հարցով նախ ընդվզում, հետո իրականությունից մեկուսացնելով, մունջ մի տեղ ես փորձում քշել: Ինչու՞: