Նվագելու ընթացքը այնքան ցավոտ էր. արցունքներն ուղղակի հորդում էին աչքերիցս՝ լվանալով դաշնամուրի վրա տարիներով կուտակված փոշին: Ամեն վարկյանի հետ մի օր էի ապրում՝ աղոտ հիշելով մորս երգերը: Այնքան ցավ էր կուտակվել մեջս այդ օրվա ընթացքում, որ կարծես մի ամբողջ կյանք էր անցել: