Մահարի կրցաւ գոյատեւել աքսորի դաժան պայմաններուն մէջ եւ, վերջապէս, Խրուշչովի օրով «անպարտ» արձակւեցաւ եւ վերադարձաւ հայ գրականութեան, որպէսզի կարենայ վկայել խորհրդային «դրախտ»-ի էութեան՝ հոգեբարոյական արհաւիրքին մասին: