Ամենակարեւորն այն է, որ խոսքը հնչում է անընդմեջ, բայց լսող կարծես թե չկա ու ցանկություն էլ չկա լսելու կամ գուցե կարծում են, որ ամեն ինչ լավ է… Ես կարծում եմ խնդիրը ձեւակերպված չէ, ըմռնված չէ, իսկ այդ դեպքում տասը տարի հետո էլ մեր հանրակրթության վիճակը նույնն է լինելու: Այն քաղաքացին, որ այսօր աշակերտ է, տասը տարի հետո մտնելու է դպրոց եւ դասավանդի նույն սկզբունքով: Մեր հանրակրթությունը ուղիղ ձեւով մեր հասարակության հայելին է: Այսօր մեր քննարկումը երջանիկ բառով սկսեց, մեր հասարակությունը որքանով է երջանիկ, ես չգիտեմ: Որքանով, որ շփվում եմ տարբեր մարդկանց հետ, հասկանում ես իրենց ընկերային, անձնական, գործնական բոլոր հարաբերություններից, որ չբավարարված մարդկանց հասարակություն ունենք մեծամասամբ: Իսկ սա նշանակում է, որ մենք վերարտադրում ենք այն, ինչ ունենք…