Հ­նա­դա­րեան ­Հա­յաս­տա­նում չկայ մի տեղ, մի ան­կիւն, որ չու­նե­նայ պատ­մա­կան հա­րուստ ան­ցեալ ու կա­րե­ւոր նշա­նա­կու­թիւն: Երկ­րի հա­րաւ-ա­րե­ւե­լեան մա­սում, լեռ­նե­րի մի­ջեւ, նեղ ա­րա­հե­տով հո­սող Ող­ջի գե­տի վե­րին հո­սան­քում է գտնւում ­Սիւ­նեաց աշ­խար­հի կենտ­րոն ­Կա­պան (­Ղա­փան) քա­ղա­քը, ո­րը՝ ու­նե­նա­լով հե­տաքր­քիր աշ­խար­հագ­րա­կան դիրք, միա­ձու­լո­ւած է բնու­թեա­նը, գտնո­ւե­լով ան­տա­ռի մէջ: Ա­հա այս ան­զու­գա­կան բնու­թեան գրկում ժա­մա­նա­կին ի­րենց հետքն են թո­ղել յոյ­նե­րը, ո­րոնք XIX դա­րում ե­ղել են ­Կա­պա­նի նշա­նա­ւոր հան­քար­դիւ­նա­բե­րող­նե­րը: