Տասներորդ օրը, երբ սպառվել էին փամփուշտի, սննդամթերքի, հույսի վերջին պաշարները, օսմանական կանոնավոր զորքը թնդանոթներով մոտեցել էր սարի կատարին: Ժողովուրդը, գլուխը կորցրած, խուճապահար փախչում էր: Հիվանդներից ու ծերերից շատերը ոտքերի տակ մնացին, բարձր ժայռից մի քանի կույս աղջիկներ անդունդը գահավիժեցին։ Իրենց դիակները թողած՝ մարդիկ փախչում էին: Անդոկ սարը դժոխք էր։