Հրանդ Տէօքմէճեան ,շոգեկառքին փայտէ գետնին վրայ ծալապատիկ նստած,աչքերը գետին խոնարհած կը մտածէր:Իր ամբողջ կեանքը շարժանկարի երիզի մը նման իր աչքին առջեւէն կ'անցնէր :Իր մանկութիւնը ,իր մայրը ,իր հայրը ,փոքրիկ քոյրիկը Սիրանիկը ,Սամաթիոյ իրենց համեստ տունը,տան առջեւի բակը ,ուր դրացի տան բնակիչ ընտանիքներու զաւակներուն հետ կը խաղաղային ամբողջ օրը:Կը յիշէր փողոցին անկիւնը գտնուող ծառը ,որուն վրայ կը մագլցէին ու երբեմն վար իյնալով կը վիրաւորուէին :Յետոյ իր դպրոցը ,իր ընկերները ,ուսուցչուհիները ,իր պատանութիւնը եւ........իր ամուսնութիւնը:Իր աչքերուն առջեւ կը պատկերանար իր առաջին զաւկին ,յետոյ երկրորդ զաւկին ծնունդը:Երջանիկ ու երանելի օրեր էին անոնք:Ինչպէ՞ս անցան այդ օրերը եւ ինչպէ՞ս եկան այս անիծեալ օրերը:Ին՞չ էր իր յանցանքը:Ամբողջ կեանքի ընթացքին ,ինք պարկեշտօրէն աշխատած,իր բոլոր տուրքերը վճարած ,պարզ ու համեստ խանութպան մը եղած էր միշտ: