Քույրս սրտակեղեք զանգում-զանգում է, չի սպասում, որ պատասխանեն, բղավում է՝ դեղին փորիկով ծիածանափետուր հավքն էր եկել: Պտտվեց, պտտվեց, լուսամուտիդ խփվեց ու ընկավ: Ժամեր անց կտրուկ վեր թռավ՝ ավելի գունավոր, ավելի հրեղեն, ճախրում է մեր տան վերևում, լույսի հետագիծ է թողնում ինքնաթիռի պես, չի հեռանում: Որտե՞ղ ես, ոչինչ չեմ հասկանում, ոչինչ չենք հասկանում, տագնապում ենք: Մայրիկը ձեռքերն է կոտրատում, ասում է՝ իզուր է, եդեմական հավքերին չես սանձի, նրանք սրընթաց են, նրանց ոչինչ չի կանգնեցնի… միայն առեղծվածը: