Երբ մինչև Ադանա մեկ ժամվա ճանապարհ էր մնում, Վարդանը ճամփեզրին մի աղջնակ նկատեց, որը ձեռքը մեկնած ողորմություն էր խնդրում առանց նայելու հազվադեպ անցորդներին, որոնք էլ իրենց հերթին կարծես նրան չնկատեին։ Նրա խճճված մազերը թափված էին ուսերին և շրջանակում էին կեղտոտ դեմքը, որն այնքան նիհար էր, որ սև ու մարած աչքերը չափից ավելի մեծ էին թվում։ Նա ոտաբոբիկ էր, և նրա ցնցոտիները չէին ծածկում բարակ ձեռքերն ու ոտքերը։ Այդ տեսարանից ազդվելով՝ Վարդանը մոտեցավ և գրպանից հանեց մի մետաղադրամ։ Երեխան ութ կամ ինը տարեկան էր, սակայն փոշուց գորշ նրա մաշկի ու աչքերի տակի կապտուկների պատճառով ծեր կնոջ էր նմանվում։