Սկզբում երկչոտ ձայները լցվեցին, հարստացան արձագանքներով, լցրեցին նեղ ձորը և բարձրացան լեռներից վեր։ Ողորմածության պահ չարչարանքի գագաթնակետին։ Նույնիսկ ոստիկանները կանգ առան լսելու և ոչ մեկի մտքով չանցավ ընդհատել գյաուրների այդ արարողությունը։ Այդ իրադարձությունը խորհուրդ ուներ։ Մարդիկ աղոթում էին նրանց համար, ում անգերեզման էին թողել վանքի առջև, նախորդ գիշեր մահացած կանանց համար, հեղեղատի խորքում ընկած տղամարդկանց համար։ Եվ բոլոր նրանց համար, որ ընկնելու էին այս անվերրջ ճանապարհին։ Շատերը մտածում էին, որ իրենք էլ շուտով «կանցնեն վերին Երուսաղեմով»։