Ու մինչ դու հեգնած դեմքով կհայտարարես, որ հոգնել ես կյանքից ու որ քեզ էսպիսի ճակատագիր պետք չեր, որ ատում ես սրտիդ՝ որ մտածել չգիտի, որ երազում ես , որ մի օր ուղղակի ամեն ինչ վերջանա, որ "Ուրա էտ երջանկությունը Է՞ ", որ սաղ էլ նույնն են․․․․․քո միջի մի մասնիկ, դանդաղ նստած կրկնումա, որ ամեն ինչ կախվածա քեզնից ու մենակ քեզնից, որ մարդ ունակա կառավարել կյանքը, որ թո շրջակա աշխարը ու թե հենց քո ասած էտ ճակատագիր կորվածը ենթարկվում են քո իսկ ուղեղին ու քմահաճույքին․․․