Ապա անդրադառնալով Մեսրոպեանի առաքելութեան` ամենապատիւ հոգեւոր տէրը յայտնեց, որ ան լիուլի արդարացուցած է իր գոյութիւնը շնորհիւ այն անյողդողդ հաւատարմութեան եւ սկզբունքներուն, որոնցմէ ներշնչուած են իր հիմնադիրները` տէր կանգնելով Ցեղասպանութենէն զերծ մնացած ու գաղթած հայ ընտանիքներու զաւակներուն, ջամբելով անոնց մտքի ու հոգիի սնունդ, առանց որոնց ազգ մը կը դադրի ազգ ըլլալէ եւ գոյատեւելէ: Այս սերունդին շնորհիւ է, որ Մեսրոպեանը հասցուցած է հոյլերը աշակերտներուն, որոնք արդիւնաբերած են այլազան մարզերու մէջ` մշակութային, գեղարուեստական, դաստիարակչական, տնտեսական, քաղաքական ու հոգեւոր գետնի վրայ: Հոգեւոր տէրը ըսաւ, որ անոնք եղած են ընտանիքի տիպար հայրեր ու մայրեր, որոնց առաջին մտահոգութիւնը ըլլալով իրենց զաւակները այս դպրոցը ղրկելը, ապահոված են անոնց կրթութիւնը` հիմնուած ազգային, քրիստոնէական ու բարոյական արժէքներու վրայ: