Այն,որ հայաստանի քաղաքական կյանքը պտտվում է գործող նախագահի շուրջ, դա նորություն չէ,դա կարելի ասել, արդեն աքսիոմատիկ իրականություն է,որը կարծես չի սակարկում նույնիսկ ընդդիմությունը։ Ամեն ինչ օրինաչափա է ու հասկանալի։ Գործիքակազմ չկա սրա դեմ, իսկ հաշվի առնելով ներկա իրողությունը, դժվար էլ լինի առաջիկա տարիներին։ Հետևաբար խոսքը նորից Սերժ Սարգսյանինն է լինելու,սակայն իր տարբերություն իր կառավարման նախորդ շրջանի՝ այս անգամ իրավիճակը որոշակիություն է ենթադրում, ապա վարչապետը բավականին կարևոր դեր է ստանձնում երկրի կառավարման գործում։ մի բան, որ խորթ է Սարգսյանին, նրա կառավֆարման ոճին, նրա քաղաքական մեթոդաբանությունը։ Պառլամենտական կառավարումը ըստ նոր սահմանադրության, լինելու է թափանցիկ կառավարման շրջան։ Հանրապետական վերնախավը չի դադարում դրա մասին խոսել, մատնանշելով ավելի շատ քաղաքական ազատություններ, ավելի շատ հակակշիռներ ինստիտուտների և այլն, և այլն։ Հակված չենք հավատալու հանրապետականների նման արձանագրումներին, հաշվի առնելով նախկինում նրանց հայտարարությունները արած գործի հետ բացարաձակ չեն բռնել, բայց այս անգամ ,հաշվի առնելով նոր համակարգի անդրանիկությունը, եկեք ենթադրենք,որ այդպես է։ Եվ ուրեմն, ապրիլից մենք ականատես ենք լինելու բոլորովին նոր Սերժ Սարգսյանի՝ թափանցիկ, հանրային շփումների մեջ ավելի ակտիվ, պարբերաբար պառլամենտում հայտնվող ու պատգամավորների հարցերին պատասխանող, բանավիճող, մի խոսքով լրիվ հակառակ այն կերպարի, որ այսօր ունենք։ Համաձայնենք, փոքր ինչ անսովոր կլինի նրան այդ դերում տեսնել, քանի որ թե իր նախագահության, ու թե առհասարակ իշխանական էլիտայում նրա հարատևության գաղտնիքը միշտ եղել են կուլիսները և ընդհատակյա ռեժիսորի ամպլուան նա ընտրել է ոչ թե պատահական, այն հենց սեփական կամոք։ Այդպես նա ավելի հարմարավետ է կառավարել, առաջնորդվելով՝ «որքան հնարավոր է քիչ աժիոտաժ» կարգախոսով։ Այդպիսի կառավարումը հնարավորություն է տվել նրան ասպարեզից հեռացնելու իր բոլոր քաղաքական օպոնենտնենրին, կրելու միայնակ ազդեցություն որոշումների կայացման համար, դառնալով գրեթե անհաղթելի։ Պետության կառավարման տեսանկյունից Սարգսյանի ժամանակաշրջանը կարելի է հակասական անվանել։ Ամենագլխավոր՝ 2008 թվականից սկիզբ առած համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի հետ մեկտեղ երկրի անվտանգության ու առաջընթացի գլխավոր նախապայմանը պետք է որ լիներ արդյունավետ կառավարումը, սակայն համակարգի միտումնավոր լղոզումն ու քաղաքացիական դաշտի խեղումը ոչ մի կերպ արդյունավետ համարել չենք կարող։