Վարպետները մտքում հերթական անգամ հաճույքով հիշեցին դղյակատիրոջ մայրիկի բարեմասնությունները: Դղյակատերը դա զգում էր վարպետների աչքերից և շրթունքների աննշան շարժումներից: Ապացուցել չէր կարող, և ինքն էլ վարպետների ոչ միայն մայրերին, այլև բոլոր ողջերին ու մեռածներին էր հիշում... Երբ մտովի սիրտը հովանում էր, բարձրաձայն ասում էր՝ «Դե լա՛վ, անու՜շ լինի...»: Ռուբենն ու վարպետները իրար լավ էին հասկանում և բավարարվում էին մտասույզ հայհոյանքներով: Մի անգամ շուրթերը թեթև չպչպացնող վարպետին Ռուբենը անակնկալ նեղը գցեց՝ «Էդ ու՞մ ես մտքիդ մեջ հայհոյում»: Վարպետը ինքն իրեն չկորցրեց՝ «Շեֆ ջան, բոլոր սրբերին աղոթք եմ մրմնջում, որ երկա՜ր կյանք ունենաս...»: Թեև այդ օրվանից վարպետներն այլևս չէին համարձակվում շրթունքները անձայն շարժելով մտքում հայհոյել, բայց դղյակատերը բոլոր խոսակցությունների վերջում կրկնում էր իր մտքի հայհոյանքը՝ չմոռանալով «Դե լա՛վ, անու՜շ լինի...» վերջաբանը: