«Ա­յո՛» քո­ւէն խլե­լէ ետք, Էր­տո­ղան կը խոս­տա­նայ «յա­ւե­լեալ բա­րե­կար­գում­ներ» կա­տա­րել, սկսե­լով դա­տա­րա­նա­յին կա­լո­ւա­ծէն։ ­Նոր դրու­թիւ­նը նա­խա­գա­հին ի­րա­ւունք կու տայ ըստ կամս հրա­մա­նա­գիր­ներ ար­ձա­կե­լու, նա­խա­րար նշա­նա­կե­լու ու վար առ­նե­լու, խորհր­դա­րա­նը ի­րո­ղա­պէս խրտո­ւի­լա­կի վե­րա­ծե­լու, ստի­պո­ղա­կան վի­ճա­կի դրու­թիւն յայ­տա­րա­րե­լու եւ մա­հա­պա­տիժ կի­րար­կե­լու, որ­պէս­զի քիւր­տեր, ընդ­դի­մա­դիր­ներ եւ այ­լա­խոհ­ներ չէ­զո­քաց­նէ ա­ռանց հա­շո­ւե­տո­ւու­թեան։ ­Սա ար­դէն Եւ­րո­պա­յի մէջ ո­րոշ ա­հա­զան­գեր հնչե­ցու­ցած է։ Ան նաեւ կրնայ օ­րէնք­նե­րը այն­պի­սի «բա­րե­լա­ւում­նե­րու» են­թար­կել, որ կա­րե­նայ նա­խա­գա­հա­կան, նե­րո­ղու­թի՜ւն՝ սուլ­թա­նա­կան ա­թո­ռին վրայ մնալ մին­չեւ… 2034։