Հալիդեն հետևում էր Քերիմին։ Նրա հայացքը դատարկ էր, ինչպես հաճախ էր պատահում։ Ինչի՞ մասին էր մտածում։ Այս երկու տարիների ընթացքում, երբ նրանք հանդիպում էին շաբաթը մի քանի անգամ, Հալիդեն այդպես էլ նրան չէր ճանաչել։ Նա կռահում էր, որ այդ ամաչկոտ մարդու էության մեծ մասն իր համար անհասկանալի էր մնալու։ Օրինակ, նրա զգացմունքները: Նա իր հետ մեղմ էր, ջերմ և մտերմիկ, սակայն իրեն որպես քույր էր ընկալում։ Քերիմը միակն էր, որից ինքը կընդուներ ամուսնության առաջարկը։ Սակայն այդ առաջարկը երբեք չէր հնչել։