Անվերջ	կասկածներից	Անուշն	օր-օրի	վրա	դառնում	էր	մռայլ, մարդատյաց: Գոռում	էր	երեխաների	վրա	տեղի	անտեղի, ծեծում, հալածում	սենյակից	սենյակ, շրթունքներն	անխնա	կրծոտելով	սուր	ատամներով: Անգործությանը	նրա ամենապաշտելի	կուլտն	էք: Ինը	տարվա	ընթացքում	տանը	մի	օր	մատը	մատին	խփած	չկար: Նստում	էր	ամբողջ	ժամերով լուսամուտի	առջև	և, գլուխը	ձեռի	ափին	հենած, նայում	էր	դեպի	դուրս, այն	դիմացի	տան	լուսամատներին, ուր	բնակվում էր	մարդուն	դավաճանող	գեղեցկուհին: Նա	այժմ	էլ	նախանձում	էր	այդ	կնոջը, որովհետև	նրա	սիրականը	գրեթե	ամեն	օր այցելում	էր: Իսկ	ի՜նքը	հազիվ	սկսել	էր	ապրել, և	ահա	երանության	գավաթը	դեռ	չպարպված, հանկարծ	ընկնում	է ձեռներից	և	փշրվում: