Մի օր`շաբաթ երեկոյան, երբ ես 4 կամ 5 տարեկան էի, ծնողներս առաջին անգամ ինձ կինոթատրոն տարան: Դա օպերայի մասին ինչ-որ վավերագրական համր ֆիլմ էր: Աներևակայելի չափերի հսկայական էկրանի վրա մարդիկ բացում էին իրենց հսկայական բերանները, իսկ բարձրախոսներից ոչ մի ձայն դուրս չէր գալիս: Բայց շուրջբոլորս այդ օպերան անգիր գիտեին ու ավելի ու ավելի բարձր էին ձայնակցում: Դա կինեմատոգրաֆի հետ ծանոթանալու լավագույն եղանակն է: Հետո ես դիտեցի Սպիտակաձյունիկի ու 7 թզուկների մասին ֆիլմը: Այն ժամանակ ինձ թվում էր, որ դա աշխարհի ամենահիանալի բանն էր, ու ես սիրահարվեցի Սպիտակաձյունիկին: Դրանից քիչ առաջ ինձ համար 7 թզուկների տեսքով 7 կտոր օճառ էին գնել: Եվ ամեն օր ես ձեռքերս լվանում էի թզուկներից մեկով: Իսկ երբ նայեցի մուլտֆիլմը, ես օճառը մի կողմ դրեցի: Ես վախեցա, որ պարզապես թզուկները կվերջանան ու կանհետանան: