Թուրքիան, իհարկե, հումքային հզոր պետություն չէ, սակայն արդեն փորձում է դառնալ Արևմուտքի էմիսարն ու իրեն հռչակել տարածաշրջանային առաջնորդ: Այս հանգամանքը, բնականաբար, այնքան էլ Արևմուտքի սրտով չէ, որովհետև Անկարայի հզորացումը կարող է վտանգ սպառնալ հենց Արևմուտքին: Ուստի, որոշակիորեն աջակցելով Քրդական բանվորական կուսակցությանը` Արևմուտքը ջանում է ապակայունացնել իրավիճակն ու Սիրիայից հետո` հարձակում գործել Թուրքիայի վրա` ամեն ինչ պատճառաբանելով թուրք-քրդական բախումներով և երկրում ժողովրդավա րության հաստատման միտումներով: Բնավ էլ պատահական չէր ԱՄՆ հետաքրքրությունը հայ-թուրքական սահմանային քարտեզի հանդեպ: Սա հուշում էր, որ Վաշինգտոնը կամենում էր ունենալ տարածաշրջանային տարանցիկ ճանապարհներ, Հայաստան-Թուրքիա հաշտեցմամբ լուծել Թուրքիայի հպատակեցմանն ուղղված մի շարք հարցեր: Պաշտոնական Անկարան չհասկացավ, որ այդ քարտեզի պարտադրումը և իր կողմից ճանաչումը կարող էր նվազեցնել Արևմուտքի հավակնությունները: