Այլեւս կարելի չէր երկար սպասել, ուստի ինծի շալակ կու տան պարկ մը իւղ եւ ես ինկած գիւղացիի մը ետեւը, իբր անոր ծարան, օր ցերեկով եւ աննկատելի նոյնիսկ հայերու ուշադրութենէն, իբրեւ խեղճ թշուառական մը, դուրս կու գամ գիւղէն: Դժուար թէ ոեւէ մէկը կասկածէր թէ ով եմ ես: Ծպտուած էի գիւղացիի արտաքինի տակ. համարեա կիսամերկ էի եւ բոպիկ: Իմ առաջնորդը շատախօսին մէկն էր: Երբ քիւրտի մը հանդիպէր, կը սկսէր զայն զբաղցնել խօսակցութիւններով, որպէսզի ես անցնիմ առանց ուշադրութիւն գրաւելու: Պայմանաւորուած ենք, որ ես խուլ ու համր ձեւանամ, որպէսզի բարբառս զիս չմատնէ: Այս ձեւով կը շարունակենք մեր ճամբան ու կը հասնինք Բերկրի: Կ’անցնինք զօրանոցի առջեւէն: Զինուորները պատի տակ նստած` խօսքեր կը նետեն մեզի, բայց ես ոչ կը լսեմ եւ ոչ ալ կը պատասխանեմ: Անոնցմէ մէկը կը մօտենայ ինծի, ձեռը կը խոթէ շալակիս մէջ ու բղուղէն բուռ մը իւղ կը հանէ: Առաջնորդս կը պաշտպանէ զիս ու իմ շալակը, բայց զինուորը աքացի մը կու տայ ինծի ու ես կը շարունակեմ ճամբաս: Ինծի զարմանք պատճառեց այն, որ մի այլ զինուոր նկատողութիւն ըրաւ իւղը առնող զինուորին, Աստուծոյ պատժածին աքացի տալուն համար: ԹԷեւ մի բուռ իւղ հանած են շալակիցս եւ աքացի մըն ալ տուած, բայց ես գոհ եմ, որ թեթեւ ազատեցայ այդտեղէն: