-Իհարկե մենք մեկ մեդիաընտանիք ենք, բայց Հայաստանի Հանրապետության լրագրողը Արցախի մասին գրելիս չի կարողանում մինչև վերջ անկեղծ խոսել։ Ես էլ, Արցախի մասին գրել եմ միշտ մի տեսակ կեսբերան, մի տեսակ տան հիվանդ երեխայի պես, որին չես ուզում նեղացնել, քննադատել՝ հակառակորդի չարախնդալը մտքումդ պահած, նաև պատերազմի ուրվականի հետ ապրող մարդկանց տառապանքը հաշվի առնելով, չգիտեմ...բայց սա սխալ է, սա առողջ չէ, հարկ է վերանայել այս մոտեցումը, համաձայն եմ քո գնահատականի հետ՝ սա մեկուսացում է։ Ավելին ասեմ, այսպես մենք արգելակում ենք Արցախի զարգացումը, կարծրացնում ենք իշխանությանը, հանրային միտքը, գաղափարները թողնում ենք խոհանոցներում։ Պոտենցիալ ներդրողն ի վերջո մոտ չի գա փակ տեղեկատվական տարածքին կամ մոտ գալով կհուսախաբվի և մենակ կմնա իր խնդիրների հետ։Մենք պիտի ուժ գտնենք մեր մեջ այս կարծրատիպը ջարդելու. որքան հնարավոր է շուտ։