Երկուսն	էլ	զգում	էին	անհարմարություն, երկուսն	էլ	ուզում	էին	այսօր	ուղիղ	նայել	միմյանց	երեսին	և	չէին	նայում: Իսկ երեխաները	զբաղված	էին	իրենց	խաղալիքներով, նայում	էին	մեկ-մեկ, հրճվում, բացականչում: Նրանց	մանկական մետաղահնչյուն	ձայների	մեջ	ծնողները	զգում	էին	սուր	կշտամբանք: Անտոնինա	Իվանովնան	մտածում	էր. արդյոք անիրավ	չի՞	վարվում	այդ	մարդու	հետ, արդյոք	մշտական	դժբախտությունների	գլխավոր	պատճառն	ի՞նքը	չէ: Մի՞թե	չէր կարող	լինել	ավելի	զիջող, քան	հակաճառող: Ինչո՞վ	են	մեղավոր	այդ	մանուկները, որոնց	քաշքշում	են	հանքերից	քաղաք և	քաղաքից	հանքերը, ստիպում	վարել	ինչ-որ	անապատային	կյանք: Ինչո՞վ	պիտի, վերջապես, պսակվի	այս	անորոշ կացությունը: Նրանք	սխալվել	են, էհ, ի՞նչ	արած, մի՞թե	համառությամբ	պիտի	բարդացնեն	այդ	սխալի	հետևանքները: