-Շատ զվարճալի պատմություն պիտի հիշեմ։ Ընկերս՝ Համլետը, մի օր ցույց տվեց իր գրած բանաստեղծությունները։ Ես կարդացի եւ ասացի, որ ինքս ավելի լավ կարող եմ գրել։ Եվ գրեցի մի ամբողջ տետր։ Տարիներ անց կրկին կարդացի այդ բանաստեղծությունները, բայց արդեն տպագրված. դրանք Իսահակյանի բանաստեղծություններն էին։ Ես չեմ հասկանում այն մարդկանց, որոնք գրում, հետո մշակում են բանաստեղծությունը։ Բանաստեղծությունը ջրի կարկաչի պես է, արեւի լույսի պես, ինքնաբուխ, սքանչելի, ավարտուն։ Ես երբեք չեմ ճգնել թղթի առաջ, ամեն ինչ եղել է ինքնաբերաբար, հեշտ։