Մարդկությունը, հատկապես հնդեվրոպական լեզվաընտանիքի ժողովուրդները, ծանոթանալով հայ ժողովրդի պատմությանը /նաև մշակույթին/, որից սկիզբ են առնում նաև հնդեվրոպացիների նախնիների՝ արիական ցեղերի պատմությունն ու մշակույթը, անկասկած նոր հայացքով կնայի Առաջավոր Ասիայի այն մասին, որը հայտնի է Հայաստան ու Հայկական լեռնաշխարհ անուններով: Հայաստանն իր արժանի տեղը կզբաղեցնի հնագույն ժողովուրդների /որոնց մեծ մասն անհետացել է/ շարքում, իսկ հայ մարդը, որտեղ էլ որ լինի, Հայաստանում թե դրսում, իրեն շատ ավելի ուժեղ ու հպարտ կզգա որպես հայ ոգու, հայոց հնագույն պատմության ու մշակույթի կրող: Հայոց պատմությունը /նաև մշակույթը/ կարելի է օգտագործել նաև որպես յուրատեսակ «զենք», այցեքարտ ու բանալի, որը կարող է շատ դռներ բացել ու բարյացակամ վերաբերմունք ապահովել հայոց հանդեպ: Այդ այցեքարտը կամ յուրատեսակ «զենքը» կարող են օգնել հայ դիվանագետներին արտաքին քաղաքականության ոլորտում: Հնդեվրոպական ժողովուրդներ ն իրենց հայացքը վերջապես կարող են դարձնել դեպի Հայաստան, երբ իրենք իրենց համար պարզեն, որ այստեղ են իրենց արմատները, իրենց հնագույն պատմության ու մշակույթի ակունքները, և որ Հայաստանը նաև իրենց հնագույն հայրենիքն է՝ նախնիների բնօրրանը, երկիրը, հողը: Իսկ որ նախնիների երկիրը, հողն ու արմատները շատ կարևոր են յուրաքանչյուր ժողովրդի ու անհատի համար, դատարկ խոսքեր չեն: Հիշենք ամերիկացիների ու անգլիացիների համարյա միշտ միասին հանդես գալու քաղաքականությունը, սլավոնական ժողովուրդների բարեկամական հարաբերությունները, արաբական ու թուրքական ժողովուրդների համերաշխությունը և այլն: Ավելորդ չէ հիշել Թուրքիայի նախկին վարչապետ Թուրգուտ Օզալի մի հայտարարությունը՝ արված 1990-ական թթ. սկզբներին Թուրքմենիայում: Օդանավից իջնելիս նա հայտարարեց. «Ես ուրախ եմ, որ ոտք եմ դնում իմ նախնիների հողին»: Եվ սա այն դեպքում, երբ թուրքերը փորձում են ամբողջ աշխարհին ապացուցել, որ իրենք Փոքր Ասիայի հնագույն բնակիչներն են և որ այդ տարածքը իրենց հայրենիքն է: Հողի, երկրի /նաև նախնիների երկրի/ արմատների ուժը շատ մեծ է, այնքան մեծ, որ չի գործում ՈՒինսթոն Չերչիլի «Չկան հավերժական բարեկամներ և հավերժական թշնամիներ քաղաքականության մեջ» ասույթի ուժ ստացած արտահայտությունը: Այս մտորումը բարի ցանկության կամ առասպել չէ: Ապագան անպայման ցույց կտա հարցին այսպես մոտենալու ճշմարտացիությունը: Հնդեվրոպական (արիական) ժողովուրդներին պետք է տալ իրենց նախնիների երկրի ու հողի ուժը: