Ջոկատը կոչված էր ճակատում և թշնամու թիկունքում ցանկացած մարտական գործողության մասնակցելու, ընդ որում՝ ոչ միայն Ճարտարի ուղղությամբ, այլև ցանկացած վայրում և պահի, երբ ի հայտ գար դրա անհրաժեշտությունը: Փաստորեն, ստեղծվում էր մի հատուկ նշանակության ջոկատ, որի մարտիկներից ոմանք, ճիշտ է, անցել էին Աֆղանական պատերազմի բովով, սակայն հիմնական մասը չուներ և չէր էլ կարող ունենալ անհրաժեշտ պատրաստվածություն. նրանք հողի ազնիվ մշակներ էին, որ նոր էին ելել աշակերտական սեղանից կամ բուհում ուսումը թողած՝ անվտանգ ու խաղաղ մայրաքաղաքից վերադարձել էին հայրենի եզերքը պաշտպանելու: