Այս ճաշկերույթը նրան կրկին հիշեցնում էր, որ իր համար ոչինչ ավարտված չէր, և եթե նա պատասխանում էր տան տերերին կամ գլխով էր անում, ապա թաքցնելու համար, որ ինքը նրանց ուշադիր չէր լսում։ Մարոյի բացակայությունն այդ պահին նա գրեթե ֆիզիկապես էր զգում։ Չէ՞ որ իրենք այնքան անգամ էին ճաշել այդ սեղանի շուրջ և Մարոն նստում էր Արամի նստած տեղում։ Չնայած ինքը շատ ուրախ էր կրկին Մեսրոպյանների տանը սեղան նստելու, սակայն չէր կարողանում կենտրոնանալ։ Նա հիշում էր Սվասի իր տան ճաշասենյակը, Թովմասի տարեդարձի ճաշկերույթը, որը փաստորեն իրենց համար հրաժեշտի ճաշկերույթ էր, գրամոֆոնի երաժշտությունը, որը ոչ ոք չէր լսում, երգող Մարոյի հիասքանչ ձայնը, տան դռանը կապված պոնիի մասին մտածող Թովմասի երջանիկ դեմքը, Ազնիվ խանումի, Արմենի, Արաքսիի տխուր աչքերը...