Սուրաների միջև իմամը հանկարծակի դադարներ էր տալիս, ասես այդ սուրբ բառերի համն առնելու համար բերանը ճպճպացնում էր: Ցցված ադամախնձորն արագ իջնում-բարձրանում էր: Հանկարծակի նորից սկսում էր կարդալ: Ահա այս վերուվար անող ռիթմն էր պատճառ դառնում, որ արաբերեն մի բառ անգամ չիմացող և տեքստի իմաստը չհասկացող կանանց սիրտը դողա: Արցունքները չէին կարողանում զսպել, բայց փորձում էին իրենց լացով չխեղդել իմամի ձայնը: Չնայած ցածրաձայն էլ չէին լալիս, սգացող կանանց նվագախումբը նման էր մեկ ակորդ ունեցող երաժշտական գործիքի: