Մի	օր	Անտոնինա	Իվանովնան	Միքայելին	հաղորդեց, թե	Շուշանիկի	հայրը	գրեթե	խելագարվել	է: Նա	այժմ	տանջվում	է սարսափի	մանիայից, և	սարսափի	առարկան	կրակն	է: Ամեն	օր	քնից	զարթնում	է	թե	չէ, սկսում	է	գոռալ	և	լաց	լինել երեխայի	պես: Նա	միշտ	կրկնում	է, թե	Դավիթն	ուզում	է	իրեն	դուրս	տանել, ձգել	կրակի	մեջ, այրել: Անտոնինա Իվանովնան	խորհուրդ	է	տալիս	տնեցիներին` հիվանդին	տեղափոխել	քաղաք, բայց	հիվանդը	չի	ուզում	սենյակից	անգամ դուրս	գալ, կարծելով, թե	իրեն	պիտի	ձգեն	խարույկի	մեջ: