Նարեն պատմում է, որ շատ տարբեր ազգերի մարդիկ էին գալիս ֆիլմի պրեմիերիային, մասնակցում էին ֆիլմի ցուցադրությանը անգամ՝ 2-րդ, 3-րդ անգամ: «Այս ֆիլմը պատրաստելով ես հասկացա, որ իսկապես արվեստը կարող է բուժել. ես տեսա մարդկանց, որ լացելով դուրս էին գալիս կինոդահլիճից, կարևոր է, որ իմ հոգին կարողացավ իրենց հոգուն դիպչել: Ես ցանկանում եմ ավելի մարդկայնացնել այս հարցը և արթնացնել մարդկային սրտերը: Այս ֆիլմը շատ փոքրիկ քայլ էր ընդամենը, բայց եթե կարողանանք միշտ այդ փոքր քայլը անել, մի օր այն մեծ քայլ կդառնա»: