Իբրահիմը միշտ հպարտությամբ երանգավորված երջանկության զգացում էր ապրում, երբ ձի հեծած առաջնորդում էր իր վարժեցրած գունդը, որը նա ընտրյալ էր համարում։ Սակայն այս հանձնարարությունը հակասում էր իր սկզբունքներին ու գաղափարներին, որոնք ինքը պաշտպանել էր մի քանի տարի առաջ որպես Իթթիհատի գործուն անդամ։ Զուտ ռազմական տեսակետից դա ուժի և ռեսուրսների անիմաստ վատնում էր։ Երկիրը զրկվում էր հայերի բանիմացությունից շատ կարևոր և բազմաթիվ ասպարեզներում։ Վարդանի ձերբակալությունը անդադար տանջում էր նրան։ Ինքը ոչինչ չէր կարող անել ընկերոջ համար։ Ինքը Սվասից կբացակայեր առնվազն մեկ, միգուցե և երկու շաբաթ։ Իր վերադարձի պահին Վարդանը կարող էր արդեն կախաղան հանված լինել։