- Հիշում եմ մանկությանս բոլոր տաքուկ կտորները: Դրանք հիմնականում կապված են հորաքրոջս հետ, ով ցավոք, մահացել է: Ռուսաց լեզվի և գրականության ուսուչուհի էր: Շատ էի սիրում նրան: Ինձ համար նա մի գեղեցիկ հուշ է: Ես 3 տարեկանում «Եվգենի Օնեգին» էի արտասանում. հորաքույրս էր սովորեցրել: Հիշում եմ` ամեն առավոտ, նախաճաշից հետո Կիսլովոդսկում գնում էինք այգի` զբոսնելու: Մեզ հետ շոկոլադ էինք վերցնում և անպայման «Բելոչկա»: Եղևնիների տակ նստում էինք, շոկոլադը բացում և սպասում` մինչև սկյուռիկներն իջնեն, վերցնեն: Իմ գաղափարն էր, որ անպայման «Բելոչկա» շոկոլադով հյուրասիրեինք սկյուռիկներին, ոչ թե մեկ այլ: Հիշում եմ իմ մեծ, կարմիր «Զիլ» մակնիշի խաղալիք մեքենան` լույսերով, ջրի շիթերով, գրեթե իմ չափերին էր: Այդ տարիներին երազում էի հրշեջ դառնալ: Եվ պատանեկության տարիքից հիշում եմ այն պահերը, երբ կարդում էի Ալեքսանդր Դյումայի «3 հրացանակիրները»: Իմ ամենասիրած գրքերից մեկն է: Ինձ համար տղամարդկությունը, բարությունն, անձնվիրությունը, մարդու ասպետ տեսակ լինելը խտացված են հենց այդ հերոսների մեջ: Մինչ օրս ես այդ գրքով եմ ապրում: Այդ չափանիշներն առաջնային են ինձ համար` պատիվ, տղամարդկություն, հարգանք` կանանց, մեծահասակների նկատմամբ: Դրանք արմատավորվել են իմ մեջ, և տղամարդու` հակառակ պահվածքը շատ խորթ է: