Եռագրության առաջին հատվածը վերնագրված եւ նվիրված է Իվետա Մուկուչյանի տատին` մայրիկի մորը, ով մահացել է Իվետայի ծնունդից առաջ։ Թեեւ նրանք հանդիպելու եւ շփվելու հնարավորություն չեն ունեցել, այնպիսի աննկարագրելի կապ է ստեղծվել իր եւ Իվետայի միջեւ, որ բառերով դժվար է բնութագրել։ «Նա ինձ անսահման հարազատ մարդ է, իմ խիղճը, ճիշտ դատողության ուժը»։