Բազկաթոռի ծայրին նստած Վարդանը ուդ էր նվագում, երբ Մարոն մտավ հյուրասենյակ երկնագույն մետաքսից տնային զգեստը հագած և անշարժացավ դռան բացվածքում։ Նրա գանգուր մազերը թափված էին ուսերին՝ ընդգծելով նրա գեղեցիկ դեմքը։ Նրան չշփոթեցնելու համար Վարդանը աչքը չէր կտրում ուդի լարերից։ Մարոն նստեց բազմոցին, տաք թեյի բաժակի առջև։