Երեկոն	մութն	էր	այնչափ, որ	սև	բուրգերը	չէին	երևում: Մեքենաների	թանձր	շոգին	մթնոլորտը	տոգորել	էր խոնավությամբ	և	տարածել	անդուրեկան	հոտ: Նա	դուրս	եկավ	սև	հեղուկով	ապականված	մի	շավիղ: Ստեպ-ստեպ սայթաքում	էր, հազիվ	կարողացավ	հավասարակշռությունը	պահել: Ակամա	համեմատեց	իր	անցյալն	այդ	շավիղի	հետ: Ամբողջ	կյանքն	ընթացել	է	այսպիսի	սև, մթին, կեղտոտ	ու	լպրծուն	ուղիով	և	ապականվել	մինչև	ոսկորների	ծուծը: Մթության	մեջ	պատկերացան	ընկերների	շրջանը, զեխ	գիշերները, անբարոյական	կանայք: Եվ	նորից	զգաց	մի	անասելի զզվանք	դեպի	իր	անցյալը: