Բայց	Անուշի	երկարատև	սառնությունը	մի	օր, վերջապես, կասկած	ձգեց	նրա	սիրտը: Այդ	կինը, չնայելով, որ	ամիսներով Պետրոսի	քաղցր	խոսքին	չի	արժանանում, վերջին	ժամանակ, կարծես	կյանքից	գոհ	է	ավելի, քան	երբևէ: Զուգվում	է, զարդարվում, հետևում	արտաքինին	այնպես, որպես	երբեք	չի	հետևել	և... երիտասարդանում: Օ՜օ, ինչ	հիմարն	է	Պետրոսը, ինչո՞ւ	մինչև	այժմ	ուշ	չի	դարձրել	այս	հանգամանքի	վրա: Կասկածը	քանի	գնում	նրա	մեջ	զորանում	էր: Իսկ	այն	գիշեր, երբ	Անուշն	այնպես	խիստ	հրեց	նրան	իրենից	և	փախավ	մյուս	սենյակ, այլևս	զգաց	պահանջ	իր	դրությունն	ստուգելու: Մի օր	սովորական	ժամանակից	վաղ	տուն	եկավ: Ալիմյանը	ևես	ժամ	առաջ	էր	միայն	հրաժեշտ	տվել: Պետրոսը	չվհատվեց, չար	կասկածն	ասում	էր, թե	անպատճառ	մի	բան	կա: