Միտքը փոխակերպեց աշխարհը, և աշխարհը նրան մի լավ փոխհատուցեց: Նա մարդուն տարավ այնտեղ, ուր չգիտեր ինչպես գնալ: Նա մեզ տվեց ապրելու ճաշակն ու միջոցները: Շնորհեց գործելու կարողություն, որ հսկայական չափով գերազանցում է հարմարվելու զորություններին, և նույնիսկ տվեց անհատներին հասկանալու կարողությունը, նա մեզ ներշնչեց ցանկություններ և հասավ այնպիսի արդյունքների, որոնք շատ են գերլիացնում այն, ինչը օգտակար է կյանքի համար: Դրանով մենք էլ ավելի ենք հեռացել կյանքի ամենայն նախնական պայմաններից, քշված, ինչպես որ կանք` այնպիսի արագությամբ, որ մեծանում է տագնապալի դառնալու աստիճան` իրերի այնպիսի դրության մեջ, որի բարդությունը, անկայունությունը, բնորոշ անկարգությունը մեզ շփոթեցնում է, մեզնից խլում նվազագույն կանխատեսումը, զրկում մեզ ապագայի մասին մտածելու ամենայն հնարավորությունից, ճշտում կարողության ուսուցումները, որ մի ժամանակ սովորություն ունեինք հարցադրելու անցյալին, և որոնք իրենց թափի ու վայրիվերումների մեջ ներծծում են ամրանալու և կառուցելու ամենայն ջանք` լինի դա ինտելեկտուալ, թե հասարակական, ինչպես որ շարժուն ավազը ներծծում է ուժերն այն կենդանու, որն անզգուշաբար անցել է վրայով: