Ու այսպես տարիները գնում էին, Նկարն էլ իր կյանքով էր ապրում։ Երբ Սուրոյին նեղացնում էր մեկը կամ քեֆին դիպչում էին, գալիս, Նկարի մոտ նստում ու թախծում էր, մի տեսակ լեզուն փոխած իր ընտանիքն էլ էր ասես երբեմն, մեղա Աստծո, օտար թվում Սուրոյին։ Նորից աշխատանքը հարստություն է բերում Սուրոյի ընտանիքին, աղքատությունը լքում է նրան։ Բայց Սուրոն արդեն ութսունն անց մարդ էր, մի օր էլ Սադայելը գալիս է ետեւից.