Տեր Խորենը, վեղարը գլխիին, մտավ եկեղեցի։ Նրան էին հետևում Սարգիս Զորյանը և մի պատանի։ Փոքրավորն ու սարկավագը կրում էին կարմիր ժամաշապիկներ, որոնք քահանայի շուրջառի պես զարդարված էին ոսկեթել նախշերով և խաչերով։ Ուսուցչի ուսին դրված փորուրարը վկայում էր, որ նա սարկավագ էր։ Միգուցե Սարգսի վրա Աստծու երանություն էր իջել, քանի որ նա հանգիստ ու անվրդով էր։ Տեր Խորենը նույնպես հանգիստ էր, և նրա դեմքն այլևս հուսահատություն չէր արտահայտում։ Երկու տղամարդն էլ վստահ տեսք ունեին, և պատարագի ծեսի անդրդվելի ընթացքը հավատացյալներին շարունակականության մնայնության զգացում էին ներշնչում։ Քահանան ճոճեց բուրվառը և ծնկի իջնելով բեմի առջև, ուր կանգնած էր Սուրբ սեղանը, միալար ձայնով սկսեց շարական երգել, իսկ հավատացյալները ձայնակցեցին նրան։ Տեր Խորենի սկզբում դողդոջուն ձայնը կամաց-կամաց ամրացավ։ Նրան նորից համակել էր հավատքն առ Արարիչ, և նա պատրաստ էր անմնացորդ ենթարկվելու նրա կամքին։ Չնայած դրան, նա չէր կարողանում ազատվել այն մտքից, որ հաղորդության խորհուրդը, որ ինքը պետք է մատուցեր, հիշեցնում էր Խաչելությանը նախորդող Խորհրդավոր ընթրիքը։