Ամբոխավարութեան եւ ժողովրդայնացման յառաջացուցած յու-զական վիճակը քաղաքացին կը զրկէ իր ժողովրդական իրաւունքէն, այն պատճառով, որ ան հագնի ուրիշի միտքերը, կը դադրի ինքնուրոյն մտածելէ: Առանց կացութիւններու իմաստուն ճանաչման, որ վիճար-կումի եւ համապատասխան եզրայանգումի նախապայմանն է, հասարակաց շահերու ըմբռնումով որոշում չի կայացուիր: Հարկ է նաեւ ընդունիլ, որ քաքականութիւնը ամբողջովին զերծ չի կրնար ըլլալ զգացականութենէ, յուզումէ: Բայց քաղաքական իսկական առաջնորդը պիտի գիտնայ զգացականութիւններու փոփոխութիւններէն վեր գտ-նուիլ: Քաղաքական առաջնորդը նկատի կ’ունենայ հանրային կարծի-քի գնահատման հարցախոյզներու արդիւնքները, այս՝ տուեալ պահու մը յուզական մթնոլորտը, որ մնայուն չէ, փոփոխական է, արեւածաղիկի նման կը փոխուի առաւօտէն մինչեւ երեկոյ: