Ադրբեջաներենում երկու ուշագրավ բառ կա՝ «սֆթա» եւ «բալթաջի»: «Սֆթա»՝ նշանակում է առաջին անգամ, օրինակ` երբ ադրբեջանցի ջահել տղան գնում է ադրբեջանական բանակ, ուտում է այնտեղ տրամադրվող «առողջ սնունդը» /Զաքիր Հասանովի ականջը կանչի/, ամեն անգամ թեյի հետ էլ` երկու հատ ընկույզ՝ մեղրով, ու գիշերը բռնաբարում ծառայակցին, ընդ որում՝ առաջին անգամ, դա կարելի է կոչել «սֆթա»: Ի դեպ, «սֆթա» է կոչվում ադրբեջանական ազգային մի ծես, որի մասին դեռ կխոսենք: Իսկ «բալթաջի», բառացի թարգմանությամբ, նշանակում է կացնով մարդ, այսինքն` այդ երկրում այնքան շատ կան կացնով մարդիկ, ու դա այնքան նորմալ է, որ, օրինակ, Լենքորանի փողոցներում մեկը կացնով կարող է մտնել խանութ եւ, օրինակ, անանուխի ծամոն գնել: