Գրասենյակի դռնից նայում եմ Հաճարկուտ սարին։ Գյուղեզրին է սարը, բազմանիստ, բարձր, անտառոտ և կրծքին բացատ ունի։ Բացատը արևի պես ճառագում է, բռնում է հայացքդ, գլուխդ խոնարհում ես` կոպերդ խուտուտ է տալիս, շրջվում ես ծոծրակիդ ես զգում բացատի հայացքը։ Հանկարծ ինձ թվում է, թե Հաճարկուտ սարը հոգնած ժամանակ նստում է իր այդ բացատում, հանգստանում է, իրարից լույս ու արև խլող ծառերը բացատն են ժողովվում` ի հանդես լույս ու արևի, սարը այդ բացատով է նայում աշխարհին, աշխարհը` սարին։