Վեր­ջին տաս­նա­մեա­կին, հայ­րե­նի գրա­կան-ա­կա­դե­մա­կան գոր­ծու­նէու­թիւ­նը զգա­լի աճ մը ճանչ­ցաւ` կա­պակ­ցա­բար հրա­տա­րակ­չա­կան գոր­ծին, ու յատ­կա­պէս՝ խորհր­դա­յին տաս­նա­մեակ­նե­րու ար­գի­լո­ւած-ան­տե­սո­ւած հե­ղի­նակ­նե­րու եւ եր­կե­րու: Աճ մը, որ հա­կում ու­նի շա­րու­նա­կո­ւե­լու — մաս­նա­կի վերհրա­տա­րա­կու­թիւն­ներ (եր­կե­րու, հա­զո­ւա­դէ­պօ­րէն՝ նաեւ ամ­բող­ջա­կան գոր­ծի). կամ՝ ա­սոնց նո­ւի­րո­ւած մե­նագ­րու­թիւն­ներ, եր­բեմն ծա­ւա­լուն. եւ վեր­ջա­պէս՝ ա­ւե­լի յա­ճա­խա­կի՝ պար­բե­րա­կան մա­մու­լի վեր­լու­ծա­կան յօ­դո­ւած­ներ կամ հա­մա­ռօտ ակ­նարկ­ներ: