- Ինչ-որ իմաստով հարցը ինձ չպետք է հասցեագրված լիներ, այլ հենց ընդդիմությանը`ինչպես է նա պատրաստվել ընտրություններին: Բայց ես փորձեմ պատասխանել հետևյալ կերպ: Ռուսական արտահայտություն կա` «Կռվից հետո պետք չէ բռունցքները թափահարել»: Կռիվը ինչ-որ իմաստով ընտրությունների օրն է և այն ամենը, ինչ նախորդում է ընտրությունների օրվան: Նախագահական այս ընտրությունների իրականությունն այն էր, որ մի կողմից կար պետական մեքենան, մյուս կողմից` շատ փոքր, բավական սահմանափակ հնարավորություններով ընդդիմադիր կուսակցություն, որը, կարծում եմ՝ նույնիսկ շատ մեծ ցանկության դեպքում հնարավորություն չուներ ռեսուրսային հակակշիռ ապահովելու: Սակայն իմ կարծիքով` մեր երկիրը կարող է ունենալ նորմալ քաղաքական համակարգ միայն այն դեպքում, եթե երկրում իրենց ազդեցությամբ լինեն մի քանի համաչափելի ընտրական մեքենաներ, մի քանի համաչափելի կուսակցություններ: Մեզ, իսկապես, կուսակցապետություն պետք չէ, քանի որ կուսակցապետության արդյունքն այն է, ինչ տեսնում ենք: Մեզ պետք են մի քանի ուժեղ կուսակցություններ, որոնք իրենց ռեսուրսներով` մարդկային, ֆինանսական, կազմակերպչական, հակակշռեն իրար: Եթե այդ հակակշիռները առաջանում են, բնակչությունը ընտրության հնարավորություն է ունենում: Այսօր այդ հակակշիռը չկա: Ես կարծում եմ, որ հիմա դիմել Սահմանադրական դատարան, չդիմել Սահմանադրական դատարան... գնացքը անցել է: Ընդդիմությունը պետք է ընդունի այն արդյունքը, որը կա, թեկուզ չցանկանալով, որովհետև դա այն արդյունքն է, որը իրավական դաշտում ամրագրվել է: Եվ, իմիջիայլոց, նախորդ բոլոր ընտրություններում էլ մենք դա տեսել ենք: Այդ արդյունքը ամրագրվում է և գնում է առաջ: Նաև պետք է հետևություն անել` պետք է կառուցել այդ ամենը, պետք չէ սպասել ընտրության օրվան, հինգ տարի հետո նորից ընտրություն է լինելու, հինգ տարին այդքան մեծ ժամկետ չէ, պետք է այդ ռեսուրսային բազան կառուցել: Բայց այստեղ առաջ է գալիս շատ կարևոր մի հարց, և ես կարծում եմ՝ այդ հարցը դրված է ամբողջ հասարակության առաջ. ընդդիմությունը այդ ռեսուրսները չունի, որովհետև մեր երկրում ռեսուրսներին տիրապետում են այն մարդիկ, որոնք իշխանությանը մոտ են կանգնած: Եթե մենք ուզում ենք, որ երկրում առաջանա նորմալ բազմակուսակցական համակարգ, երբ կուսակցությունները հավասար ռեսուրսներ են ունենում իրար հետ քաղաքական պայքար ծավալելու համար, մենք պետք է հասկանանք` մյուս կուսակցությունները ինչպես պետք է աջակցություն ստանան: Այն այլընտրանքը, որ այսօր տեսել ենք, «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունն է, որն իր ռեսուրսները ստանում է մեկ շատ հարուստ անհատի հնարավորություններից, բայց այդ անհատը իրականում կարողանում է պարտադրել կուսակցությանը: Մենք տեսանք, որ նա հրաժարվեց մասնակցել նախագահական ընտրություններին, և այդ հսկա կուսակցությունը, որը երկրորդ տեղն էր ստացել խորհրդարանական ընտրություններին, փաստորեն ինքնաչեզոքացվեց: Մենք` որպես հասարակություն, երևի շահագրգռված չենք դրանում, շահագրգռված ենք տեսնեու մրցակցություն, տեսնելու պայքար, բայց դրա համար հասարակությունը պետք է ընտրի կուսակցություններին, այն կուսակցությանը, որին ինքը հարում է, և աջակցի ընտրություններին, նաև ռեսուրսներով աջակցի: Գալ հրապարակում գոռալ կամ կռիվ անելը բավարար չէ: Այդ մոդելը անցյալի մոդելն է, այդ մոդելը ցույց տվեց, որ բերում է արյան, բայց չի բերում զարգացման: Եթե մենք ուզում ենք զարգացում, մենք պետք է ունենանք բազմակարծություն, բազմակուսակցականություն և իրական բազմակուսակցականություն, ոչ թե կուսակցություններ, որոնք մի մարդու թատրոն են, գրանցված են արդարադատության նախարարությունում: Դրա համար պետք է աջակցություն հասարակության կողմից: