Մանկաբարձուհին նայում է տղայի բութ դեմքին և նրան թվում է, որ նույնիսկ օդը ծանր է, և ահա մի փոքր էլ և փուլ կգան պատերը, չկարողանալով տանել արտասովոր մարդու ճնշող ներկայությունը։ Երկյուղից կորցնելով իրեն և արդեն զգալով ուժեղ ատելություն դեպի այդ մարդը, Մարիա Պետրովնան վերցնում է իր կապոցը և շտապ-շտապ հեռանում։