Տդամարդիկ իրար նայեցին և սրտնեղած տեսքով կիսաշրջան կատարեցին։ Նրանք դանդաղում էին, և Վարդանը հրամայեց արագացնել քայլը։ Նա կանգնեցրեց ևս երեք զինվորի, որոնք փախչում էին խռովարարներից, և երկուսին, որոնք թաքնվել էին փակուղում։ Ցուցարարների կողմը դժկամությամբ գնացող յոթ տղամարդուն դիմացը գցած, Վարդանը շարունակեց իջնել բլուրն ի վար։ Այժմ նա լսում էր ոռնոց, որը հիշեցնում էր ալեբախության աղմուկը։ Շուտով այն վերածվեց խլացնող բղավոցի։ Մարդիկ արագ բառեր էին վանկարկում. «Հայե՜ր, մար-դա-սպան-նե՜ր»։ Դպրոցի մոտից փողոցը ուղիղ անկյան տակ թեքվում էր։ Անկյունադարձին Վարդանը շլացավ հազարավոր ջահերի լույսից, նրան թվաց, որ ինքը զգում էր աղաղակող այդ բերանների շունչը։ Ամբո՜խ։ Նմանվելով հեղեղատը լցվող հրահեղուկի՝ ամբոխը լցրել էր փողոցը և երկու կողմերից հասնում էր մինչև շենքերի ճակատները։ Հոծ զանգված կազմելով այն ձգվում էր մի քանի հարյուր մետրի վրա, հասնելով մինչև հաջորդ շրջադարձը։ Եվ շարունակվում էր դրանից այն կողմ։