Այդ օրերին փորձում էի հետևել հեռուստաեթերին, մամուլին, սոցցանցերին. բոլորն աշխատում էին «ամենը դեպի ճակատ» ռեժիմով։ Եվ պայմանական բաժանումը քաղաքացիական հասարակության, համացանց քշված համեմատաբար անկախ ԶԼՄ-ների, կուսակցական ընդդիմության մի կողմից ու իշխանության՝ մյուս. բոլորը նույն բանն էին ասում։ Դա անվանեցին աննախադեպ կոնսոլիդացիա։ Ընդդիմադիր պատգամավորներն ու քաղաքական գործիչները խոսում էին ադրբեջանական քաղաք գրավելու անհրաժեշտության մասին, մյուսն առաջարկում էր միջուկային զենքով հարվածել Բաքվին։ հասարակական կազմակերպությունները, խաղաղարարները, լրագրողները՝ բոլորը նույն երանգն էին ստացել։ Բանակը, պաշտպանության նախարարությունն ու նախագահը, որոնք քննադատության էին ենթարկվում վերոհիշյալ անձանց կողմից, դարձան տեղեկատվության ամենալեգիտիմ ու ամենավստահելի աղբյուրը։ Զինվորականները, որոնք տարիներով քողարկում են սպանություններն ու խոշտանգումները բանակում, հանկարծ վերածվեցին միակ ճշմարտության աղբյուրի` նրանց սկսեցին համատարած տարածել ու վստահել։ Լրագրողները շտապեցին առաջնագիծ։ Շատերն ընդունում էին, որ այնտեղից հնարավոր չէ լրագրությամբ զբաղվել, բայց շարունակեցին լրացնել ընդհանուր պատկերը։ Ակնհայտ էր, որ այնտեղից իշխանություններին ու ռազմական ղեկավարությանն անցանկալի տեղեկություն հնարավոր չէր լինի տրամադրել։ Որքան ավելի «մոտ ես դեպքերին», այնքան ավելի անհնարին է միլիտարիզմի քարոզին չաջակցելը։ Ներգրավվեցին նույնիսկ նրանք, ովքեր ինձնից էլ, քեզնից էլ ավելի հաճախ էին հայ֊ադրբեջանական խաղաղարար նախագծերին մասնակցում, «կամուրջներ կառուցում», «քանդում» միֆերն ու «թշնամու կերպարը»։