Օրինակ՝ «Ես եմ» ծրագրի պարագայում, որքան էլ գաղափարը, նպատակները հասկանալի և ողջունելի են, այնուհանդերձ, կարող է մտավախություն առաջանալ, որ ներդրվում է ծառայության այնպիսի տեսակ, որը տանում է զինծառայության ոլորտում սոցիալական շերտավորման: Զուտ տեսականորեն կարող է առաջանալ իրավիճակ, երբ այս ծրագրի ներդրումը վերածվի սոցիալապես ապահովված ընտանիքների երեխաներին, նորակոչիկներին առաջնագծում ծառայելու հեռանկարից ազատելու լեգիտիմ միջոցի, որովհետև կարծես դեռ պարզ չէ՝ ինչպե՞ս է կազմակերպվելու նրանց ծառայությունը, ովքեր չեն ցանկանա ներգրավվել ժամկետային-պայմանագրային զինծառայության այս նոր համակարգում և ցանկություն չեն ունենա ծառայել ռիսկային զորամասերում: Եթե այս ծրագիրը ներդրվում է «Ազգ-բանակ» կոնցեպցիայի համատեքստում, ապա որևէ պարագայում չի կարելի թույլ տալ, որպեսզի ապահովված ընտանիքների, բարձրաստիճան պաշտոնյաների զավակների` առաջնագծում ծառայությունից խուսափելու կամ նրանց համար ծառայության արտոնյալ փափուկ ռեժիմներ ստեղծելու` ներկայումս դե ֆակտո գոյություն ունեցող իրողությունները դե յուրե արձանագրում ստանան, այսինքն` լեգիտիմացվի այդ երևույթը: