Ես մտովի ոտքի կանգնեցի, անցա երկու թե երեք կարմիր-կլոր սեղանների արանքով, մոտեցա կնոջը և նստեցի նրա դիմաց: Հետո, ինձ թվաց, կինը ելավ իր աթոռից և քայլելով սրճարանի սեղանների արանքով՝ եկավ ու նստեց իմ առջև: Մեր աչքերը նայեցին իրար: Նա գեղեցիկ աչքեր ուներ, ճիշտ այն աչքերը, որոնք ես երազել էի իմ ամբողջ կյանքում՝ ծննդյանս օրից մինչև կեսգիշերային այդ պահը: Նրանք շփոթված, երջանիկ վախով նայում էին ինձ և հարցնում՝ դո՞ւ ես, թե՞ դու չես: Ի պատասխան ես հարցրի՝ ինչո՞ւ այսքան ուշացար: Նա չպատասխանեց, որովհետև իրեն մեղավոր զգաց: Ես ներեցի նրան, քանի որ ինքս էլ էի մեղավոր: Ես նրա շուրթերը չհամբուրեցի: Նա ինձ չգրկեց: Մենք չմերկացանք՝ անելու այն աստվածային բանը, որն ամեն օր ու գիշեր անում է երիտասարդ մարդկությունը: Մենք բախտի երկնագույն օդանավից ուշացել էինք հարյուր տարի: