Գուրի Եթերը մի քանի արհեստների է տիրապետում. ժամանակին եղել է լուսանկարիչ, աշխատել է «Վրաստան» եւ «Փարոս» թերթերում: Այնուհետեւ գրամեքենաներ, կարի մեքենաներ է վերանորոգել, նույնիսկ լվացքի մեքենաների շարժիչներ է փաթաթել, էլեկտրական լարեր է փոխել: «Մարդը չի կարող միայն բանաստեղծ լինել. եթե միայն բանաստեղծ լինես, Պետրոս Դուրյանի նման կապրես ընդամենը 20 տարի, այդպես լարված նունիսկ 5 տարի ապրել հնարավոր չէ, դրա համար Միսաք Մեծարենցը չդիմացավ, որովհետեւ միայն բանաստեղծ էին, ուրիշ գործի չէին տիրապետում, իսկ ուղեղը չի դիմանա դրան»,- մեկնաբանում է Գուրի Եթերը: Փոքր տարիքում կարմրուկից սկսվել է Գուրիի հիվանդությունը, երեք տարի անընդմեջ ջերմություն է ունեցել, նյարդային համակարգը խախտվել է, եւ հիմա նա դժվարությամբ է քայլում ու շարժում վերջույթները: Բարձրագույն կրթություն չի ստացել, բայց ազատ ունկնդրի կարգավիճակով մասնակցել է ԵՊՀ բանասիրության ֆակուլտետի դասընթացներին: Ստեղծագործել սկսել է վաղ տարիքում: Բանաստեղծությունների առաջին գիրքը` «Յոթ անունը», տպագրել է 1983-84 թթ.: 1986-ին լույս է տեսել «Վեց անուն»-ը, 1982 թ.-ին` «Հեթանոս աշխարհ»-ը: Դրանից հետո գրքեր է խմբագրել: «Չգիտեմ` 55 տարեկանից հետո հնարավո՞ր է լավ բան գրել, թե՞ ոչ: Համո Սահյանն ապացուցեց, որ հնարավոր է, Շիրազն էլ ապացուցեց, ամեն դեպքում, մեկն էլ ես եմ, երեւի կկարողանամ ապացուցել»,- ասում է նա: Գուրին այժմ ուզում է պատմվածքներ գրել հաշմանդամների, հանցագործների, խուլ ու համրերի, կաղերի մասին: Գրելու է պատմություն այն մասին, որ ոտքերից տկար մարդը կարող է առողջ մարդուց էլ առողջ ապրել, ամենասիրուն կնոջ հետ ամուսնանալ, 8 երեխա, թոռներ, ամենալավ այգին ու մեղուներ ունենալ եւ ոչ մի բանում չպարտվել: Իր գլուխգործոցը «Սեւ աղվեսն» է համարում, որի վրա հիմա աշխատում է: «Վրաստանն է սեւ աղվեսը»,- ասում է նա: «Սեւ աղվեսը» արձակ ստեղծագործությունների ժողովածու է, որտեղ ամփոփված է Ջավախքի անցյալն ու ներկան: «Սեւ աղվես»-ում նաեւ 40 ժողովրդական երգ է լինելու, որոնք այսօր արդեն գոյություն չունեն, ոչ մեկը գրառված չէ. այն երգերն են, որոնք Արդահանում հայերն են երգել` կիսաթուրքերեն-կիսահայերեն: Գուրին մշակել է դրանք, դարձրել հայերեն: Մի քանիսը երգում է նաեւ նրա աղջիկը` Անին: