Այն խոսակցությունից հետո, որի րնթացքում Ռըզա բեյն արտահայտել էր իր դիրքորոշումը, Մարոն այլևս պատրանք չուներ իր ապագայի վերաբերյալ, և նրա հոգին լի էր հուսահատությամբ, որը նա ջանում էր թաքցնել Թովմասին չփոխանցելու համար։ Այդուհանդերձ, դա նրան չէր հաջողվում։ Ոչինչ նրան չէր ուրախացնում, և նա մոռանում էր իր վիշտը միայն այն պահերին, երբ դասավանդում էր երեխաներին, դաշնամուր էր նվագում կամ էլ Սաֆիյեի համար կարդում էր «Մադամ Բովարի» վեպը, այն պարբերություն առ պարբերություն թուրքերեն թարգմանելով։