«Եվ ես ջանասիրաբար կաշխատեմ, որպեսզի շարունակեմ կատարելագործվել։ Եղել են ժամանակներ, երբ ես «դոփում էի տեղում», մի քանի անգամ եղել են պահեր, երբ ինձ անհրաժեշտ էր շունչ քաշել, և ես զբաղվել եմ այլ գործերով։ Բայց, եթե ազնիվ լինեմ, ես երբեք չեմ մտածել մարտարվեստը ընդհանրապես թողնելու մասին։ Ես երջանկություն եմ ունեցել ունենալ երեք ծնողներ, որոնցից երկուսը, իմ համեստ կարծիքով, հրաշալի մարտիկներ են (Էլ Դակասկոս և Մալիյա Բերնալ): Ես կցանկանայի երբևէ սովորեցնել ուրիշներին այն ամենը, ինչ նրանք սովորեցրել են ինձ։ Վաղ մանկությունից լինելով նրանց աշակերտը` ես հասկացել եմ, թե ինչ է ծանր աշխատանքը. դա ինձ պատրաստել է դերասանի մասնագիտության համար։ Մտավոր և հոգևոր ասպեկտները օգնել են ինձ նույնքան, որքան ֆիզիկական ուսումը։ Ես կարծում եմ` դրանք նույնիսկ ավելի կարևոր են եղել։ Շնորհակալ եմ հայրիկ և մայրիկ»: