- «Որ­դի» բա­ռը, Մհեր, սի­րեց բա­նաս­տեղծու­թիւն դառ­նալ, հէ­քիաթ դառ­նալ։ Շի­րազը, որ այ­սօր Վար­դա­պետին քով հան­գիստ կ՚ընէ, գրեց՝ «Որ­դիս, քեզ ի՞նչ կտա­կեմ…», Վա­հան Թո­թովեն­ցը՝ «Յով­նա­թան՝որ­դի Երե­միայի», Մու­րա­ցանը՝ «Հա­սարա­կաց որ­դե­գիրը», Աւե­տիք Իսա­հակեանը՝ «Որ­դիական սէր», Պա­րոյր Սե­ւակը՝ «Մայր ու որ­դի», իսկ Սիաման­թօն՝ «Հա­յոր­դի­ներ», բա­նաս­տեղծու­թիւննե­րու շարք, որուն հե­րոսն է Հա­յոր­դին։ Սիլ­վա Կա­պու­տի­կեանն ալ ու­զեց իր պատ­գա­մը տալ ու խրա­տեց. «Ու տե՛ս, որ­դիս, ուր էլ լի­նես... քո մայր լե­զուն չմո­ռանա՛ս»։ Բա­նաս­տեղծու­թեան անո՞ւնը՝ «Խօսք իմ որ­դուն»։ Գի­տե՞ս Մհեր, Մխի­թար Սե­բաս­տա­ցին ինչպէս կո­չած էր իր միաբա­նու­թիւնը… «Որ­դե­գիր կու­սին վար­դա­պետք ապաշ­խա­րու­թեան»։ Խա­չաձեւ յա­պաւու­մը անոր՝ «ՈԿ­ՎԱ», զար­դա­րեց Մխի­թարեան հրա­տարա­կու­թիւննե­րու տիտ­ղո­սաթեր­թե­րը, ինչպէս նաեւ՝ Պոլ­սոյ Փան­կալթի թա­ղամա­սի եկե­ղեց­ւոյ ճակ­տո­նը։