Այս տօնախմբութիւնը խորհրդանիշն է հայ կնոջ ոգիին եւ նուիրումին: Հայ կինը ազգային գոյութեան ուխտը իրեն համար դարձուց աղբիւր ներշնչումի, իր շուրջ գոյատեւումի պայքարը մղող բոլոր ազգակիցներուն համար: Արիւն չթափեց իր հերոս հայրերուն ու եղբայրներուն նման, սակայն արիւն ներարկեց: Երդիք տուաւ պանդուխտին, յոյս ներշնչեց լքուածներուն, լոյս ջամբեց մանուկ ու պատանի սերունդներուն, ու մանաւանդ ներշնչեց քաջութիւնը « ես հայ կին եմ » ըսելու, հպարտութիւնը՝ հայ մայր ըլլալու եօթը երկինքներու տակ ծնած ու մեծցած, ուսած եւ մայրացած հայուհիին: Հայ Օգնութեան Միութիւնը օգնեց բոլոր անոնց որոնք պէտք ունէին բարոյական եւ նիւթական իր աջակցութեան: Օգնեց նախ ու ամենէն աւելի հայ կնոջ տիպարին ուր գիտցաւ դրապէս պատասխանել հայ ժողովուրդի հաւաքական գոյութեան համար իրեն ուղղուած կոչերուն. յանձնառութիւններ եւ պատասխանատուութիւններ ստանձնեց , ընդառաջեց ժանտ վտանգներու դէմ պայքարելու հրաւէրին, արժեցուց վստահութիւնը ցիրուցան մեր բեկորներուն, ու հայուհին մղեց հայօրէն ու մայրօրէն կազմակերպուելու հրամայականը փաստի վերածելու: