«Եթե մեկը տեսախցիկ կամ ձայնագրիչ ունի, դա դեռ չի նշանակում, որ նա լրագրող է»,- ասաց պարոն Սարգսյանը: Կրկին ճիշտ է: Իրականում այստեղ սադրիչները ծպտվում են որպես «լրագրողներ» և փաստերի փոխարեն իրենց քարոզչությամբ հեղեղում են լրագրերը, որոնք կարող էին սուպերմարկետների բուլվարային թերթեր լինել, եթե Երևանում լինեին սուպերմարկետներ, իսկ հայերն ավելի հետաքրքրվեին Էլվիս Պրեսլիին տեսնելու բախտ վիճակված «լրագրողների» պատմություններով: Ես չեմ ասում, թե այդ ստահակներին պետք է ծեծել, բայց եթե նրանց ծեծում են, դա պետք է անել նրանց «լրագրության» և ոչ թե քաղաքական հայացքների համար: