[3] Այս առումով հատկանշական է, որ վրաց պատմիչը («Քարթլիս-Ցխովրեբա», Լեոնտիոս Մրովելի «Վրաց թագավորների, նախահայրերի և տոհմերի պատմությունը») հայտնում է, որ Միհրանը որդին էր <Խոսրով Արտաշիր Սասանյանի>: Այս առումով կարծում եմ, որ կոնկրետ այս դեպքում <Խոսրով>-ը չունի հատուկ անունի իմաստ, մանավանդ որ քննարկվող ժամանակահատվածում նման անունով որևէ գահակալ Սասանյանների գահին չի եղել, և իրականում այն պետք է ընկալել իր ուղիղ իմաստով, որպես <բարեհամբավ> կամ <բարի լուր ավետող>: Այսպիսով, եթե խնդրին մոտենանք այս կերպ, ապա կստացվի, որ Միհրանը որդին էր բարի լուր ավետած Արտաշիրի, որին պարսկական ավանդույթն իհարկե կարող էր այս կերպ կոչել՝ նկատի ունենալով Սասանյանների տոհմի իշխանությունը հաստատած և առաջին գահակալը լինելու հանգամանքը: Ողջ վերոգրյալը հաստատվում է նաև քաղաքական դեպքերի տրամաբանությամբ, երբ քիչ հետո Մեծ Հայքի թագավորության գահին է հաստատվում արդեն Շապուհ I-ի որդի Որմիզդը: