Երբ թրքա­կան զօր­քը ե­րեւ­ցաւ ­Սար­դա­րա­պա­տի մա­տոյց­նե­րուն եւ փոր­ձեց յա­ռա­ջա­նալ դէ­պի Ե­րե­ւան, սկզբնա­պէս սար­սափն ու խու­ճա­պը հա­մա­կե­ցին ողջ հա­յու­թիւ­նը։ ­Բայց ­Մար­տի վեր­ջե­րուն ժո­ղո­վուր­դին կող­մէ Ե­րե­ւա­նի «դիկ­տա­տոր» կար­գո­ւած Ա­րա­մը շատ ա­րագ յաղ­թա­հա­րեց բա­րո­յալ­քու­մի այդ հո­գե­վի­ճա­կը եւ, Ե­րե­ւա­նի Ազ­գա­յին ­Խոր­հուր­դին ու ա­նոր ա­ռա­ջա­ցու­ցած ­Յա­տուկ ­Մար­մի­նին ամ­բող­ջա­կան գոր­ծակ­ցու­թեամբ, բո­լոր ու­ժե­րով ու ան­պայ­ման յաղ­թե­լու վճռա­կա­նու­թեամբ՝ դէ­պի կռո­ւի դաշտ ու սրբա­զան գո­յա­մարտ մղեց ողջ Ե­րե­ւա­նը։