Հայելու առաջ հերթով փոխում եմ ունեցածս երեք փողկապները և տասը, թե տասներկուերորդ փորձից հետո քարանում. սկուտեղի վրա երկու գավաթ սուրճ էր, շոկոլադը բյուրաղապակյա ամանի մեջ և… ոչ մի և՝ չորաբլիթները չկային: Ես նորից եմ նետվում խոհանոց և առաջինը տեսնում եմ որբ ու անտեր ամանը՝ սեղանի վրա մնացած, հետո մորս, որ դուրս է նայում պատուհանից: Եվ հանկարծ ինձ թվում է՝ նրա աչքերում մի չասված բառ կա, որ ես երևի թե պիտի վերծանեմ, բայց… ոչ հիմա: Ես սահուն, իսկը մատուցողի շարժումով սեղանից պոկում եմ ափսեն ու արագություն հավաքում դեպի աշխատասենյակ: Դռանը չհասած, աչքի անկյունով տեսնում եմ մորս, որ ձեռքով անորոշ շարժում է անում, կարծես փորձում է ետ պա-հել… ժամանակ չունեմ, նրա աչքերի մեջ հանկարծ երևակված ինչ-որ բանն էլ ինձ տագնապեցնում է, բայց այդ ամենը՝ հետո… Իսկ հիմա ես նորից կտեսնեմ նրան կամ նրա՝ իմ փրկությունը սեփականաշնորհած աչքերը: