— Պարոննե՛ր, — մեջ	մտավ	Մելքոնը	վիրավորված, — ես	հասկանում	եմ` ինչու	է	մեր	ընկերությունն	Ալիմյանին ձանձրացրել: Ես	այստեղ	սև	նավթի	փոխարեն, այսպես	ասած, մանիշակի	անուշ	բուրմունք	եմ	զգում, թարմություն, անմեղություն: Հըմ, Սուլյան, ինչո՞ւ	ես	դեսուդեն	մտիկ	անում: Կարծեմ, ամենից	առաջ	դու	ես	հասկացել	բանի	էությունը: Հիշո՞ւմ	ես	ասածներդ...