Լաւագոյն «թեստը»՝ որոշելու, թէ արդեօք կարող ենք ազնւօրէն, մաքուր խղճմտանքով խնդրել Աստծուն այս կամ այն գործունէութիւնը օրհնելու եւ իր բարի նպատակներով գործածելու, հետեւեալ խօսքն է. «Ուրեմն ուտէք, թէ խմէք, ինչ գործ էլ որ անէք, ամէն բան Աստուծոյ փառքի համար արէք» (Ա Կորնթ. 10.31): Եթէ կասկածի տեղ կայ, թէ արդեօք այս կամ այն բանը գոհանցնում է Աստծուն, ապա լաւ կլինի ձեռնպահ մնալ: «Ամէն բան, որ հաւատից չէ, մեղք է» (Հռոմ. 14.23): Հարկ է յիշել, որ մեր մարմինը, ինչպէս եւ մեր հոգին, փրկագնուել են եւ պատկանում են Աստծուն: «Չգիտէ՞ք, որ ձեր մարմինները Սուրբ Հոգու տաճար են, որ ձեր մէջ է, եւ որն Աստծուց ունէք, եւ ձերը չէք: Քանի որ մեծ գնով էք գնուել, ուստի փառաւորեցէ՛ք Աստծուն ձեր մարմնի եւ ձեր հոգու մէջ, որոնք Աստծունն են» (Ա Կորնթ. 6.19-20): Այս մեծ ճշմարտութիւնը պէտք է մեծապէս առնչուի այն ամենին, ինչ անում ենք եւ ուր որ գնում ենք: