յատկապէս Միջին Արեւելքի երկիրներ՝ Սուրիա, Լիբանան ապաստանած, որբացած ու գաղթական հայութեան բեկորներ՝ հրաշքով ազատուած, ծնողազուրկ մանուկներու եւ պատանիներու համար, Միջին Արեւելքի Ամերիկեան Բարեսիրական Հաստատութեան (American Near East Relief Organization) հիմնած պատսպարանը՝ «Թռչնոց Բոյն»ը, եղաւ մարդախնամ այն հաստատութիւնը, որ աւելի քան 90 տարիներ, իր գուրգուրոտ թեւերուն ներքեւ պատսպարեց, խնամեց ու դաստիարակեց, բազմահազար որբացած մանուկներ։ Արդարեւ, Դանիացի իշխանազուն ընտանիքի զաւակ, քոյր Մարիա Ճագըպսըն, որ այդ տարիներուն, 18 տարեկան պարմանուհի մըն էր, ստանձնեց «Թռչնոց Բոյն»ի խնամատարութիւնն ու վարչական տնօրինումը։ Անոր գուրգուրոտ եւ մայրական խնամքին յանձնուած էին Եղեռնին զոհուած ծնողներու շուրջ չորս հազար որբեր, որոնք այս հաստատութեան մէջ պատսպարուեցան, սնունդ, խնամք եւ ուսում ստացան, ապա ընտանիք կազմեցին ու հայ կեանքի զանազան բնագաւառներէն ներս բերին իրենց շինիչ նպաստը։ Մայր Մարիա 1928-1960, շուրջ երեսուն տարիներու նուիրեալ կեանք մը զոհաբերեց քրիստոնէական ու մարդասիրական որբախնամ այս հաստատութեան, ու երբ իր 77 տարեկան հասակին վախճանեցաւ, փափաքեցաւ, որ թաղուի իր սիրած ու փայփայած «Թռչնոց Բոյն»ի շրջափակը։ 1970 թուականէն սկսեալ, «Թռչնոց Բոյն»ի կալուածը եւ հաստատութեան վարչական տնօրինումը վստահուեցաւ Մեծի Տանն Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան։ Այսօր, թէեւ տարագրութեան մութ տարիներն ու հայութեան մռայլ օրերը անցած են, սակայն դեռ եւս կան բաժնուած ծնողներու զաւակներ, ծնողազուրկ որբեր եւ ընկերային ծանր պայմաններու մէջ եղող անպատսպառ ու անտէր հայ մանուկներ ու երեխաներ, որոնք Ճիպէյլի «Թռչնոց Բոյն» մարդասիրական հաստատութեան հոգածու խնամքին յանձնուած՝ ձրիօրէն կը ստանան պատսպարան, խնամք, ուսում եւ քրիստոնէական հայեցի դաստիարակութիւն։