Այսպէս ըսած էր Գէորգ հանդարտօրէն իր աղջկան հետ խօսած պահուն: Միտքը հանգիստ է Գէորգին, քանի իր երեք դուստրերը հայ երիտասարդներու հետ որոշած են շարունակել իրենց կեանքի ուղին: Առաջին ու մեծ մտահոգութիւնը յաղթահարած է ան, իր դաստիարակութեան արգասիքը կը տեսնէ, անքուն ու մտահոգ գիշերներուն, հազարումէկ հարցման նշաններու շարաններուն, որոնք կը գոյանային երբ դուստրերէն մէկը ընկերովի տեղ մը կ՚երթար. փախուստ չկայ օտարներու հետ հաղորդակցումէն, փախուստը, մէկուսացումը հիւանդագին վիճակներու արդիւնք կու տան, Գէորգ միշտ փորձած է հանդարտութեամբ դիմել, յատկապէս երբ հարցը կը վերաբերի աղջիկներէն մէկուն, երբեք իր ներսի փոթորիկը չէ յայտնած անոնց, միշտ ալ համաձայնած է անոնց ծրագիրներուն, պտոյտներուն, «…զգո՛յշ»ը կցելով իր համամտութիւնը հաստատող արտայայտութիւններուն ետին, աղջիկներն ալ սորված էին ու միշտ ժպիտով կը միանային հօր «…զգո՛յշ»ին: