2017թ. մենք ականատես եղանք Թուրքիայում առաջին անգամ վերջին կես դարում ընտրախախտումների։ Մյուս կարևոր հանգամանքն այն է, որ դատարանները բոլորովին զրկվել են ինքնուրույնությունից։ Ամենացցուն դեպքը, որը հաստատում է այս միտքը, տեղի ունեցավ վերջերս. նախկին ընդդիմադիր «Zaman» թերթի լրագրողներին ազատ արձակելու սահմանադրական դատարանի հունվարի 11-ի որոշումը ՍԴ-ից ավելի ցածր կարգավիճակ ունեցող դատարանները հրաժարվել են կատարել։ Ազատ դատարանների բացակայությունը փաստացի նշանակում է, որ իշխանությունների համար անցանկալի համարվող ցանկացած մարդ կարող է հեռացվել, մեկուսացվել կամ պատժվել՝ առանց արդարացման որևէ հնարավորության։ Սա, բնականաբար, նախընտրական ժամանակահատվածում ուղղված է առաջին հերթին ընդդիմության ուժերը թուլացնելուն։ Սա է պատճառը, որ մեծացել է Թուրքիայից քաղաքական ապաստան փնտրողների թիվը։ Անազատության և ավտորիտարիզմի այս միջավայրը ամրագրվեց նաև օրերս Freedom House միջազգային կազմակերպության կողմից հրապարակված զեկույցում, որում Թուրքիան տեղ է զբաղեցրել անազատ պետությունների շարքում։ Ըննդիմադիր կամ այլախոհ զանգվածներին լռեցնելու և իշխանության համար լրացուցիչ ազդեցություն ապահովելու համար Էրդողանը և իր թիմը հետևողականորեն ստեղծում և զարգացնում են ոչ պաշտոնական զինված խմբերը (informal security structures)։