Խոտերի մեջ կչկչալով փախան չալպտուրիկ հավերը. փախուստը ետևից առաջնորդում էր խոշոր աքաղաղը։ Հայկուհին նայեց աքաղաղին. օջախի կրակները վարից լուսավորում էին դեմքը` ստվերներ գցելով վեր, ինչից դեմքն արտասովոր գծագիր և արտահայտություն էր ստացել։ Բայց ոչ, միայն ստվերները չէին պատճառ, աղջկա դեմքն առհասարակ էր տա-րօրինակ, և աքաղաղին հետևող այդ ժպիտը` նույնպես։ Դա մանկամիտի, խենթի ժպիտ էր` ծուռ, լարված, բնազդային անսքող փայլատակումներով։