Արևելքի ուղղությամբ, աչքս ինչքան կտրում է, կետ եմ որոնում, մի հյուլե: Գերեզմանատան հարևանությամբ մշուշի պես երևում է բարձր, ձյունածածկ լեռը: Այնտեղից մշտապես սպասում էինք հպարտությամբ մեր թշնամու հարձակմանը: Իսկ գերեզմանոցում՝ ակացիայի տակ, թաղված է ավտովթարից զոհված ավագ որդիս՝ երիտասարդությանս պտուղը: Առաջնեկի իրավունքով՝ ուժիս և զորությանս սկիզբը: Նրան էի տվել իմ ամենալավը՝ նպատակասլացությունս, խիզախությունս, լայնատարած հեռուներ նվաճելու կատաղի խենթությունս, տոկունությունս: Նա, անցյալ պարունակների մի տեղից փո-խանցված, երկրավոր իմ մարմնի խոնջանքների ծնունդն էր: Կարող է, այդպես է՝ սերը և մարմնական մերձեցումը բացարձակ տարբեր բաներ են: