այպանում էր անծանոթ մարդկանց: Սովորական դարձած լռության և բոլորին լռեցնելու չափ անսպասելի նախադասությունների արանքում երբեմն կանգ էր առնում, ակնհայտ խուճապով աչքերը կկոցում էր, դեմքին դատարկ արտահայտություն էր երևում: Այդպիսի պահերին չէր կարողանում հասկանալ, թե ինչու են այս բոլոր մարդիկ հավաքվել հյուրասենյակում և ինչու են այսքան լալիս: Նիհարած այտերով, հինայով ներկած կարմիր մազերը շարֆի տակից դուրս պրծած, վայրկյան առ վայրկյան փոխվող մայրամուտի պես նստած էր: