Ուրեմն՝ փառք ու հազար փառք մեր հայկյան ոգուն, որ այդպիսի ընթացք տվեց արցախյան համազգային շարժմանը։ Արթուն էինք, ավելի, կրկնակի, բազմակի արթնացանք։ Գուցե ինձ մեղադրեք, բայց չեմ կարող չասել, մեր հերոսների արձանների ձեռքից պիտի սուրը վերցնենք ինքներս, բավական է, որքան հուշարձաններ կերտեցինք սրերով։ Մեզ դա հարկավոր է խաղաղությունը պաշտպանելու համար, ոչ թե հարձակվելու, դուք դա ինձնից հարյուր անգամ լավ գիտեք։ Ժողովուրդ ենք հին ու հնագույն, ուրեմն՝ պիտի մեզ պահելը լավ իմանանք։ Իմ համբերությունը արդեն սպառվել է։ Իմ տանը, իմ դռանը, իմ փողոցում, իմ հողում գալիս են ու կրակում են ինձ վրա... Ո՞նց հանդուրժել։ Ո՞նց ներել։ Մենք մա՞րդ չենք, մենք սիրտ չունե՞նք, մենք երեխա ու ծնո՞ղ չունենք։ Լռում ենք, թե՝ մենք քաղաքակրթված ենք, մենք... Այո, քաղաքակրթված ենք, բայց ոչ նրա համար, որ մեր քաղաքակրթությունը մեզ համար սուր դառնա ու մեր փորը խառնի։ Պիտի զենք առնել, երբ մտնում են տունդ, թե՝ պիտի սպանենք...