Շենգավիթ, Մոխրաբլուր, Կառնուտ, Հառիճ, Ագարակ, Էլար, Ջրաշեն, Բերքաբեր և այլ հուշարձաններից պեղված նմուշների հարուստ ու բազմազան տեսականին հաստատում է Հայաստանի տեղաբնիկների ստեղծած նյութական և հոգևոր ինքնատիպ մշակույթի ուրույն տեղը Առաջավոր Ասիայի հնագույն քաղաքակրթության մեջ: Այս համատեքստում բացառիկ արժեք ունի Հայաստանի վաղ բրոնզեդարյան խեցեղենը՝ պատկերագրության ծիսա-հմայական բնույթով: Հարդարանքի մեջ գերիշխում են ոճավորված թռչունների և կենդանիների պատկերները, երկրաչափական զարդաձևերը, ելուստները, տարատեսակ կանթերը` արված փորագիր, գծագիր, վերադիր եղանակներով: