Քսան տարի առաջ` 1992 թվականի հունիսի 13-ին, «Երեւան» միացյալ կամավորական ջոկատի ուղղաթիռի անձնակազմը` Ռուբեն Բաղդասարյանը, Ատոմը, Սամվելը, Լեւոնը եւ մյուս տղաները, Մարտակերտի շրջանի Քոլատակ գյուղի երկնային բարձունք բարձրացան` կատարելու հերթական մարտական առաջադրանքը: Հակառակորդը մեծ ուժեր էր կուտակել` դիրքերը չհանձնելու վճռականությամբ: Ռուբիկը, որ ուղղաթիռի գնդացրորդն էր, առաջարկեց ուղղաթիռը հնարավորինս ցածր, արագ պտույտներով վարել, իսկ ինքը այդ ընթացքում շանթահարում էր ոսոխի շարքերը` նոսրացնելով դրանք: Ռուբիկը միշտ էլ օդային գրոհներում հաղթող էր, մարտական առաջադրանքը հպարտությամբ էր կատարում: Ուղղաթիռը խուսանավում էր, եւ տղաները` Ռուբիկը, Ատոմը, տեղացի Սամվելը, որ կամավոր ուղեկցորդ էր դարձել, անվրեպ էին գործում: Նրանք նույնիսկ ուշադրություն չդարձրին, որ դիպուկազարկի երկրորդ հարվածը դիպավ ուղղաթիռի թեւին. շարունակեցին գրոհը: Թշնամու երրորդ կրակոցը ճակատագրական եղավ` բաքը բռնկվեց: Վերջին պահին Ռուբիկը դուրս նետվեց վայր ընկնող ուղղաթիռից… Այնտեղ, որտեղ 20 տարի առաջ վայր էր ընկել ուղղաթիռը, այսօր հուշաքար է կանգնեցված, որ հավերժացնում է Ռուբենի, Լեւոնի եւ Ատոմի հիշատակը: