Անհայտությունից հայտնվեց շտապօգնության մի ավտոմեքենա և կույրի պես, լուռ ու խուլ մոտեցավ թռիչքադաշտին: Շուտով էլ երևաց երկրորդ մեքենան: Երրորդը: Չորրորդը: Հինգերորդը: Բոլորը՝ կույր, ինչպես ստվերներ: Վեցերորդը: Յոթերորդը: Շատ էին: Ես չկարողացա հաշվել: Ինձ խանգարում էր այն կնոջ ներկայությունը իմ հուզաշխարհի ծալքերում, որ տեսնեմ տասնվեցերորդ ավտոմեքենան և հաջորդները: Նրանք շարք կազմեցին թռիչքադաշտի ամբողջ երկայնքով: Ես գլուխս միանգամից շրջեցի՝ տեսնելու կնոջը. նա ինձ չէր նայում: Ես տեսա բուֆետապանուհու քնած ոտքերը: Հայացքս նրա փորը փաղաքշելով բարձրացավ վերև և մի քանի ակնթարթ կանգնեց կրծքերին, որոնք իրենց շնչառությամբ արձակել էին շրջազգեստի օձիքի կոճակները: Շուրթերին վարդագույն-բուրավետ ծաղկափոշի կար: Ես ցնցվեցի. աչքերը փակ էին: Եթե փակ են,- մտածեցի ես,- ուրեմն չեն տեսնում քնած ոտքերը: Ես սիրեցի բուֆետապանուհուն և խղճացի: Ես ցանկացա արթնացնել նրա ոտքերը և երկար նայում էի նրանց: Բայց նրանք չարթնացան: Նրանք չարթնացան ոչ այն պատճառով, որ խորն էին քնած, այլ ես էի արդեն ծեր: Նրանց կարող էր արթնացնել ուրիշ տղամարդ,- տրտմորեն մտածեցի ես,- մարդկության այն ուժեղ, երիտասարդ ու նոր սերնդից, որը չի ճանաչում ինձ, և ես չեմ ճանաչում նրան: