Այդպիսին է տիեզերական մեր գոյության դիցաբանությունը։ Բայց կործանվեցին հին աստվածները եւ սկիզբ առավ պատմության նոր ժամանակագրությունը, եւ նոր աստվածը չկռահեց իրերի նախաստեղծ բնույթը՝ հայոց ոգու ձգտումն ուղղելով երկնային իմաստության։ Իսկ այստեղ, երկրի վրա հայտնված «մի շեյթան» անվանափոխում է մեր լինելության ձեռակերտերը, երկրամասի վրա դնելով վաչկատունի բարբարոս թաթը։ Պատմության այս հեգնանքը բանաստեղծը փորձում է մեկնել Վաչագան թագավորի տեսիլքում։ Կարդալով Գյուտ կաթողիկոսի թուղթևուղերձը Նահապետ Վաչեին, նա կռահում է ճակատագրական սխալը՝ որ առանձնանալով անապատում, իր հետ վերցնում է միայն Ավետարանը, մոռանալով Առանի նիզակը։ Արցախական աշխարհում ցամաքում են աղբյուրները, երկնքում փակվում են հավքի թեւերը, խլանում են զանգերի երանավետ ղողանջները եւ երազային տեսիլում հրեշտակը Վաչագանին պատմում է Մռակածի անտառներում խռոված Եղջերուի մասին, որին միայն հայտնի էր Առանի նիզակի գաղտնիքը։ Իսկ այդ նիզակը.