Ահա, օրինակ, կարդում ենք գրախոսվող գրքի չորրորդ ուժեղ գրվածքը` «Օգոստոսը» («Սարերից», «Ալխոյից», «Կայարանից» հետո): Պատմվածքն սկսվում է այսպես. «Անդրոն սայլ է սարքում, սռնին տաշի` լուծը պիտի խանձի. լծի ծակերն անելը րոպեի գործ է, բայց դեռ մի քանի ճաղ պակաս է: Տնաշեններն էնպես են բանեցնում, կարծես ամեն անգամ երկնքից է ընկնում: Ճիշտն ասած, լավ էլ անում են. աշխօրն աշխօր է, իսկ ահա ուրիշները չարչարվում են բաց արևի տակ: Իրիկունը պիտի գյուղամեջ իջնել, եզ խնդրել Սանասարից. փայտը սարում պիտի որ վերջացած լինի: Կգնա, կովերը կտեսնի, Աշխենը լավ մածուն կունենա, մածուն կուտի…»: