Ալբերտ Սարգսյանն իրեն փորձել է փայտի ու մետաղի մեջ, բայց նրա քանդակարվեստի հիմնական նյութը եղել է քարը՝ մարմարը, տուֆը, բազալտը... մի խոսքով՝ ցանկացած քարատեսակ, որով հարուստ է արցախյան հողը։ Վարպետի խոստովանությամբ՝ քարն ավելի մոտ է իրեն, քան, օրինակ, մետաղը. ՙԱյդ նյութը ես զգում եմ զգացական ավելի նուրբ մակարդակի վրա, նրան դիպչելն իսկ հոգեհարազատ է ինձ, իսկ աշխատանքային պրոցեսը՝ առավել հետաքրքիր։ Անհրաժեշտ է լինում գործի դնել ոսկերչական հմտություններ՝ նրբին ճշգրտությամբ քերելով կտոր առ կտոր, որպեսզի քարի վրա աստիճանաբար պատկերվեն դիմագծեր` եթե դա դիմանկար է, կամ այլ կերպարների ու կոմպոզիցիաների ճշգրիտ ուրվագծերն ու ձևերը։ Պետք է շատ ուշադիր ու զգույշ լինել, որպեսզի ավել բան չքերես, և դա իր ուրույն գրավչությունն ունի՚։