«Տե՛ր Աստված, մեռա՞ծ եմ, թե՞ երազ է»,- մի աղոտ միտք մշուշեց Դուռեին: Մի կերպ նստեց: Շոշափեց որովայնը: Աղիքները դուրս էին եկել: «Տե՛ր, ուժ տուր հասնեմ ձորաբերանին, ու մի քանի վայրկյանից ամեն ինչ կվերջանա»,- Դուռեն կամաց մոտենում էր փրկարար անդունդին… Հանկարծ ականջին երեխայի լացի ձայն հասավ, ծանոթ էր… Սթափվեց, հիշեց ամեն ինչ, նույնիսկ ասկյարի արյունոտ դեմքը, սրի փայլը… Ձայնի ուղղությամբ չորեքթաթ շտապեց: Երեխան այնքան էր տանջվելով անձայն լացել, որ թաշկինակը թրջվել, բերանից դուրս էր եկել: Դուռեն վիրավոր առյուծի նման ձգվեց` հայացքը շրջելով երկինք: Ուզում էր դառնորեն անիծել հայի անզոր Աստծուն, ամենքին ու ամեն ինչ, բայց ժամանակ չկար: Տղային փրկել էր պետք: Այդ միտքը ջնջել էր ցավի զգացողությունը: Գրպանում միշտ թել ու ասեղ էր պահում: Նա դուրս եկած աղիքները տեղավորեց որովայնում և սկսեց կարել: Սովից այնքան էր նիհարել, որ մաշկը ձգելու հարկ չկար: Այդպես նա գլգիլի պարկի բերանը կամ պատռված տեղերն էր կարում: Հետո ցավազրկող խոտեր ու ծաղիկներ հավաքեց, վերքը մշակեց, բուժիչ և ուժ տվող բույսեր կերավ… «Նարեկը» համբուրեց, ծոցում տեղավորեց և, տղային գրկած, շարժվեց Անդրանիկ փաշի գնացած ճանապարհով: Ոլորանին շրջվեց: Կամեցավ հայացքով հրաժեշտ տալ աղջկա շիրմին, հանկարծ մի մութ ձայն հուշեց… Տղան կապտել էր: Երեխային պառկեցրեց ծաղիկների վրա և շտապեց քիչ հեռվում աղմկող զուլալ առվակից ջուր բերելու: Կաշվե գդակով ջուր վերցրեց ու շտապեց տղայի մոտ: Դեմքին ջուր շաղ տվեց, շփեց ճակատը: Երեխան չշարժվեց, շուրթերի արանքից արյան առաջին կաթիլներն ընկան…