Սովորաբար թատերական ինստիտուտներին մեղադրում են պրակտիկայից կտրված լինելու համար, իբր այնտեղ այնքան են ծանրաբեռնում տեսությամբ, որ պրակտիկայի համար ժամանակ չի մնում: Սակայն մեր ինստիտուտում հենց տեսությունն է անտեսվում: Մտածում են տեսություն է, կգան կսովորեն և զարկ են տալիս պրակտիկային: Իսկ երկու-երեք տարվա պրակտիկան կարո՞ղ է շոշափելի արդյունքներ բերել, և փաստորեն թատրոն են գալիս միայն իրենց գործնական պարապմունքներից առնված հմտություններով, որոնք շատ շուտով մաշվում են ու դերասանին թողնում մերկ: Տեսությունը հո գիրք կարդալը, տերմիններ իմանալը չէ՞: Տեսություն ասելով պիտի հասկանալ մասնագիտության մեջ գիտելիքների այնպիսի մի կուտակում, որը հնարավորություն կտա երիտասարդին ուզածդ պիեսը ուզածդ թատերական սիստեմով բամադրելու: Այսինքն մենք սովորեցնում ենք x,y պիեսը խաղալ, բայց չենք սովորեցնում այդ պիեսները բեմադրել: Կարևորն այն է, որ ռեժիսորը կամ դերասանն իմանա, թե տվյալ պիեսը ինչ սիստեմով բեմադրի, որպեսզի գեղարվեստական արժեք ունենա: Թե չէ միայն վերապրման թատրոնի սիստեմով – շատ կարևոր և նշանակալից սիստեմով – հնարավոր չէ ամեն ինչ բեմադրել: Արվեստագետը պիտի կարողանա ամեն անգամ գտնել նոր բանալի, իսկ գտնելու համար պետք է իմանալ: