«Հօրս գործունէութիւնն ու կեանքը այնպէս դասաւորուած էր, որ ինքն իր ընտանիքի կեանքէն շատ երկար ժամանակահատուած բացակայ մնաց: Երեք-չորս տարեկան էի, երբ Արցախեան շարժումը սկսաւ եւ այդ ժամանակներէն սկսեալ` անընդհատ հօրս բացակայութիւնը նկատած եմ, բայց, միաժամանակ, կը հասկնայի, որ ինքը ինչ որ կարեւոր գործի, կարեւոր առաքելութեան վրայ է: Սկիզբը Արցախեան շարժումն էր, յետոյ` քաղաքական կեանքը Հայաստանի մէջ, այնուհետեւ` 90-ականներու կէսերուն, այն ժամանակուան վարչակարգին կողմէն անոր ձերբակալութիւնն էր, երեք տարի բանտին մէջ, յետոյ նորէն վերադարձ քաղաքական ասպարէզ. միշտ այդ բացակայութիւնը եղած է, բայց, անոր զուգահեռ, այն կարճ ժամանակահատուածներուն, զորս մենք կրցած ենք իր հետ անցընել, ան կրցած է ճիշդ արժէքներ եւ ճիշդ դաստիարակութիւն սերմանել իմ եւ ընտանիքիս մէջ», ըսաւ Յովհաննիսեան: