Հարությունը դեռ մանկությունից հետաքրքրվում էր իր հայրենի գյուղի հուշարձաններով, որի դարավոր սրբավայրերում էին հանգչում Աշոտ Ա Բագրատունու և Գևորգ Մարզպետունու մասունքները: Այդ երանելի օրերից նրա հոգում խոր հետք էր թողել ընտանիքով ուխտագնացությունները դեպի այդ սրբավայրերը: Հայրենի եզերքի հետ կապված վաղնջական հուշը նրա հոգում ապրեց առհավետ: Անցնելով գաղթի, սովի ու զրկանքների միջով` մի օր էլ նա հայտնվում է Երևանի, հետո Էջմիածնի որբանոցներում: 1918-23թթ. մանկատունը դարձավ նրա ապաստանը: Այստեղ էլ Մարութ Մնեյանը անվանափոխվում է` դառնալով Հարություն Մնացականյան: