ՈՒրիշ օր էր բացվել։ Եվ սարը իր իսկական տեղում չէր, այսինքն՝ այնտեղ չէր, ուր միշտ նրան տեսնում էինք. չգիտեմ՝ առաջ էր անցել, թե ետ, բայց իր տեղում չէր։ Ավելի ճիշտ՝ այն տեղը, ուր գտնվում էր, էլի իրենն էր, բայց նախկին տեղից հեռացել էր, թեկուզ՝ մեկ սանտիմետր, թեկուզ մեկ միլիմետր, բայց նախկին տեղից հեռացել էր։ Ասում են՝ սարերը սովորություն ունեն, գիշերները, լուսնալույսով հարբում, շրջագայություն են անում երբեմն։ Դա լինում է հազար տարին մեկ։ Էդ մեկի օրն էր։ Էդ մեկի պահն էր։ Ես ու Մեծ սարը հանդիպեցինք։ Կռիվ էր։ Տարին՝ սեւ սանդաքար։ Բա, ասում են՝ սարը սարին չի՞ հանդիպում։