Այսօրվա մեր եթերն ինձ պատկերանում է հանց ձմեռվա նեղ ու ձմեռվա գորշ ու կողպած երկինք, որտեղից երկիր վայրէջք կատարող մրսած, կուչ եկած ճնճղուկներն իրարից կեր ու փշրանք են փախցնում ու ծտան պաշար: Ծտան պաշար, որ «մեծահոգաբար» իրենց են նետում նրանք, ովքեր «մեծահոգաբար» տիրություն են անում հայոց այդ «ազատ» հայտարարված, բայց իրականում՝ գերված եթերում: