Երբ անհատը ճարահատ մնայ իր հա­կառա­կոր­դին հետ մատ­նուած տա­րակար­ծութիւ­նը ոչ մի կերպ լու­ծե­լու, կը դի­մէ մար­դասպա­նու­թեան եւ ան­շուշտ կը դառ­նայ ոճ­րա­գործ, որ ծանր յան­ցանք է բո­լոր օրէնքնե­րու սահ­մա­նու­մին մէջ։ Իսկ երբ պե­տու­թիւն կո­չուած հա­մակար­գը մատ­նուի նոյն անե­լին, երբ չյա­ջողի բա­նակ­ցութիւննե­րու մի­ջոցաւ լու­ծում մը գո­յաց­նել առ­կայ խնդի­րը հար­թե­լու հա­մար կը դի­մէ բիւ­րա­ւոր­նե­րու մար­դասպա­նու­թեան եւ ինչ զար­մա­նալի է, որ դար­ձեալ աշ­խարհի բո­լոր օրէն­քի դիր­քե­րը կ՚ար­դա­րաց­նեն այդ ոճի­րը, մար­դասպա­նու­թիւնը դի­տելով իբ­րեւ պե­տու­թեան օրի­նական իրա­ւունք։ Թե­րեւս ճիշդ ալ այս պատ­ճա­ռաւ ազ­գե­րը կը ձգտին իրենց սե­փական պե­տու­թիւնը կեր­տե­լու։ Մեր ժա­մանակ­նե­րը բազ­մա­թիւ փոր­ձեր կը ներ­կա­յաց­նեն ապա­ցու­ցե­լու հա­մար, թէ մարդկա­յին զար­գա­ցու­մի իբր հե­տեւանք գո­յացած պե­տու­թիւն հաս­կա­ցողու­թիւնը ու­րիշ նշա­նակու­թիւն մը չու­նի, քան մար­դասպա­նու­թեան իրա­ւունք շնոր­հել։ Այս միտ­քե­րուն կը տա­րուինք թեր­թե­րէն հե­տեւե­լով մի ոմն Իրաք­ցի երի­տասարդ Ալիի տխուր պատ­մութեան։ Ալի իր երկրի մէջ տի­րող խռո­վու­թիւննե­րէ փախ­չե­լու հա­մար ապաս­տա­նած է քա­ղաքա­կիրթ աշ­խարհի եր­կիրնե­րէն Ֆին­լանտիա։ Իր ետին թո­ղած է ծննդա­վայ­րը եւ այդ ծննդա­վայ­րի հետ կա­պուած բո­լոր բար­դութիւննե­րը։ Կը փոր­ձէ նոր կեանք մը կազ­մել իրեն բո­լորո­վին ան­ծա­նօթ երկրի մը մէջ եւ յանձն կ՚առ­նէ այդ օտար երկրի հա­մակեր­պե­լու բազ­մա­տանջ պայ­քա­րը։ Սա­կայն քա­ղաքա­կիրթ աշ­խարհը մտա­հոգ է Ալիի իր երկրին մէջ յայտնու­թե­նէն։ Վախ ու սար­սա­փի մէջ է եւ չու­զէր, որ իր սո­վորու­թիւննե­րուն ու բար­քե­րուն ան­ծա­նօթ այս օտա­րակա­նը սպառ­նայ իր տա­րինե­րու ըն­թացքին գո­յացու­ցած կեն­ցա­ղին։ Այդ իսկ պատ­ճա­ռաւ ալ Ալին ետ ուղղար­կեց դէ­պի իր եկած դժոխ­քը։