«Նիկոյանի հանձնաժողովից ասում էին՝ չոր գյուլլա էր, եկել ա, կպել ա, ի՞նչ սնայպեր, ի՞նչ բան: Գնդակը մի պստիկ պղնձի կտոր էր, ջուրը լվացել-տարել ա՝ Նիկոյնանն էր ասում: Չենք գտել՝ ասում էր: Բանից դուրս է գալիս՝ լավ էլ գտել են, լավ էլ փոխել են: Իմ որդուն հենց իրենց հատուկ ջոկատայիններն էին խփել, սնայպերական հրացանից: Այն, ինչ էսօր ասում են, ես ասել եմ դեռ տասը տարի առաջ: Երեխու մոտ կանգնած ոչ մի ցուցարար չի եղել: Ես ինքս գնում էի դատախազություն, ասում էի՝ պարոն Հարությունյան, ասա ինձ, ինչ հեռավորությունից են իմ որոդուն խփել, մ՞ի թե կրիմինալիստ չունեք, չեք կարողանում ասել, այդ գնդակը ինչ հեռավորությունից է կպել իմ երեխու վզին: Վահագն Հարությունյանը ոչ մի բան էլ չէր ասում՝ գառի անմեղ աչքերով նայում էր երեսիս ու լռում էր: Ես իր հետ եմ միշտ խոսել: Միշտ նա է իմ երեխու գործով զբաղվել: Ես ուրախացա, որ ամեն ինչ բացահայտվել է ու բոլոր ծնողները ուրախացան», — հիշում է Ռուզաննա Հարությունյանը: