Դարեր առաջ մի տափաստանում ապրում էին ուժեղ ու համարձակ մարդիկ: Անտառները շրջապատել էին տափաստանը: Տափաստանի շուրջն էին հավաքվել բոլոր ծառերը, նրանց ճյուղերը խճճվել էին: Տափաստանի շուրջբոլորը անտառներ էր, ծառեր: Անտառը փակ էր, դուրս գալու ճանապարհ չկար: Այնտեղ չէր հասնում արևի ճառագայթները: Տափաստանում ապրող մարդիկ կարոտ էին արևի լույսին: Մարդիկ կարոտ էին լույսի ու մաքուր օդի: Մի անգամ ուրիշ ցեղերից եկան և բնիկներին արտաքսեցին մութ անտառ: Մարդիկ վախեցած էին, ճանապարհ չկար անտառից դուրս գալու: Այնտեղ կային շատ ճահիճներ, ոչ ոք չգիտեր, թե ինչ աներ: Մարդիկ ուզում էին վերադառնան և ստրուկ ընկնեն այն օտար ցեղերի մոտ, ովքեր նրանց արտաքսեցին անտառ: Մարդկանց մեջ էր նաև Դանկոն: Նա չի թողնում, որ մարդիկ գնան իրենց թշնամու մոտ և ստրուկ ընկնեն և որոշում է, որ պետք է մարդկանց օգնի՝ ճիշտ ճանապարհ ընտրելու համար: Նրան լսում են և հետևում են մարդիկ: Անտառի հոտն ու մթությունը խանգարում է բոլորին: Հանկարծ փոթորիկ է սկսվում: Անտառը ավելի է մթնում: Բոլորը նայում են Դանկոյին, մեղադրում նրան: Նրանք բոլորը վստահել էին Դանկոյին, բայց հիմա նրանք էլի չգիտեն, թե ուր և ինչպես գնան: Բոլորը Դանկոյին սպառնում էին և ասում, որ նա բոլորին խաբել է և կորցրել անտառում և, որ նա պետք է մահանա: Դանկոն ճնշված էր, բոլորը նրա շուրջն էին հավաքվել, բայց միևնույն ժամանակ նա իր մեջ ուժ է գտնում և վերջապես որոշում է, որ պետք է թեկուզ իր մահով պետք է օգնի մարդկանց: Նա հանում է իր սիրտը, պահում վերև: Անտառը լուսավորվում է: Մարդիկ ապշահար հայացքով նայում էին նրան: Սրտից հոսում էր արյունը: Նրանք անտառում մի քիչ առաջացան, սիրտը սկսեց ավելի ու ավելի շատ լույս տալ: Անտառը լիովին լուսավորվեց: Դանկոն խելահեղ ծիծաղեց և մահացավ: Իսկ սիրտը նրա կողքին էր և լուսավորում էր անտառը: