Արմանուշը գործիքների պայուսակի մեջ, ուր ամեն չափի մոտ հարյուր քառասուն բանալի կար, անհրաժեշտ բացիչը փնտրելիս պետքական ու անպետք մի քանի գործիք առավ ձեռքը: Մինչ անճարակ վերանորոգող քեռին խողովակներն էր նորոգում, անհնար էր ցնցուղ ընդունել, հետևաբար' գնաց հետևի կողմի ննջասենյակ, կամաց բացեց դուռն ու ներս նայեց: Տատիկը անկողնու մեջ կծկված թեթև խռմփացնում էր: Անհանգիստ քուն էր' ամեն վայրկյան պատրաստ ընդհատվելու: Կրկին երեխաներով ու թոռներով շրջապատված տարեց կանանց հատուկ բախտավորություն էր կարդացվում նրա դեմքին: «Գուցե երազում մեզ է տեսնում»,- մտածեց Արմանուշը: