Բայց	ինչ	կուզե	որ	աներ, Աղասին	իրանց	տանն	էնպես	էր, ինչպես	մեկ հարսը: Ղորդ	ա, մի	քիչ	ոտին-գլխին	արեց, ամա	էն	էլ	բարիկենդանի	հունարն էր: Շիրախանի	բալանիքն	ասես	թե	մառանի, մոր	ջիբումն	էր: Սա	էլ	հո	էնպես կապ	էր	ընկել, պպին	կանգնել, թե	ընչանք	ժամը	դուս	չի	գա, նրան, որ	մեռնի էլ, մեկ	կաթը	ջուր	չի	տալ: Աղասու	նշանածն	էլ	լավ	ոտին-գլխին	էր	անում, ամա	ի՞նչ	աներ	ջրատարը, ձեռիցը	մեկ	բան	չէ՛ր	գալիս: Անաստված	կեսուրը ո՛չ	մեկի	դնչին	էլ	չէ՛ր	նայում, չէ՛ր	մռում: Ամեն	բանը	իր	ձեռովն	էր	հազիր արել՝ արաղ, գինի, հավ, ձու, ոչխարի	միս, բայց, ժամը	չարձակված, վա՛յ նրան, որ	էստոնց	կշտովն	անց	կենար	կամ	մատը	դներ	վրեն: