Բոլորը, նույնիսկ Զեյնաբն ու Ջամիլան, որոնք իրենց մեղավոր զգացին, քար կտրեցին։ Բոլորը, Թովմասից բացի, որն ուտում էր մեքենայաբար՝ աչքը իր պոնիից չկտրելով, միտքը հեռու։ Մարոն, շփոթվելով, չգիտեր, թե իրեն ինչպես պահեր։ Նա աղերսող հայացք գցեց ամուսնու վրա։ Վարդանը խոսեց հանդարտ, սակայն վստահ ձայնով.