Հովհ. Գրիգորյանի բանաստեղծությունները «զրույցներ» են մեր ապրած ժամանակի, աշխարհի, մարդկային ու հասարակական հարաբերությունների մասին: Հնարավոր է, որ այս կամ այն կետում «խստախոս» զրուցակիցը նաև սխալվի: Սակայն կարևորն այն է, ոը նա շարունակի հետամուտ լինել ճշմարտությանը կյանքում և նրա գծապատկերին` արվեստում: Անկեղծ ասած, չես էլ ուզում հավատալ «անսխալական» բանաստեղծներին, որոնք, ի վերջո քարոզիչներ են դառնում և ուրիշ ոչինչ: Իսկական բանաստեղծն օգնում է քեզ ապրելու նաև իր սխալներով: Ինչ վերաբերում է կառուցողական-գեղարվեստական նշանակության թերացումներին, ապա դա արդեն գրական տեխնիցիզմի և ճաշակի ըմբռնման հարց է: Այնուհանդերձ, երբեմն. Հովհ. Գրիգոբյանը, տարվելով այլաբանական մտածողության համակարգի խնդիրներով, դիմում է պատկերսատեղծ բարդույթների, որոնք, պատկերները, հեռանում են իրենց «կիրառական» դերից, հաճախ էլ խճողվում է, դառնում ինչ-որ տեղ ինքնանպատակ` հետապնդված գեղարվեստական միտքը: Կարծում ենք, որ հետագա ժողովածուներում բանաստեղծը խստապահանջությամբ կմոտենա գեղարվեստական նյութի ընտրությանը, ասելիքը կստանա թեմատիկ որոշակիություն: Պետք է նկատի ունենալ, որ «Դանդաղ ժամեր» ժողովածուն խաղում է որոշ չափով հեղինակի հատընտիրի դեր, որի հետևանքով այնտեղ առկա է թեմաների խայտաբղետություն: