­Մեր ծպտեալ, իս­լա­մա­ցո­ւած հա­յերն ար­ժա­նա­ցել են նոյն ճա­կա­տագ­րին (մի­գու­ցէ եւ ա­ւե­լի վատ), ինչ­պէս եւ տա­րա­ծաշր­ջա­նի ողջ բնակ­չու­թիւ­նը: Ն­րանք խտրա­կա­նու­թեան են են­թարկ­ւում, ան­կախ նրա­նից՝ որ­տեղ են գնում: Քր­դե­րին խտրա­կա­նու­թեան են են­թար­կում «ի­րա­կան» քուրդ չլի­նե­լու հա­մար: ­Թուր­քե­րը նրանց նոյ­նիսկ ա­ւե­լի շատ են խտրա­կա­նու­թեան են­թար­կում եւ հե­տապն­դում, քա­նի որ նրանց ու­ղեղ­նե­րը լո­ւա­ցել եւ լցրել են հա­յե­րի դէմ ա­տե­լու­թեամբ եւ վա­խով, թէ իբր նրանք են ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան մե­ղա­ւոր­նե­րը: Ե­թէ ծպտեալ, իս­լա­մա­ցո­ւած հա­յերն ընտ­րում են ­Պո­լիս գնա­լու ճա­նա­պար­հը, ա­պա խտրա­կա­նու­թեան են են­թարկ­ւում այն­տե­ղի հա­յե­րի կող­մից: ­Մին­չեւ որ նրանք չեն բա­ւա­րա­րում ­Պոլ­սոյ ­Հա­յոց պատ­րիար­քա­րա­նի ան­հիմն ու խիստ պա­հանջ­նե­րը եւ մկրտւում որ­պէս քրիս­տո­նեա­ներ, հայ հա­մայն­քը նրանց չի ըն­դու­նում: