Հենց այդպես էլ արեցին։ Արաքսին ու Արմենը մի կողմից, իսկ Ազնիվ խանումն ու Գյուլուն՝ մյուս կողմից։ Զույգ աղջիկները գրկել էին Մարոյին աջ կողմից, իսկ Թովմասը փարվել էր նրա կրծքին։ Ազնիվ խանումը «Հայր մերը» մրմնջաց։ Աստղերը շատ մոտ էին թվում։ Մեջքին պառկած Մարոն դրանց էր նայում մի տեսակ հուսահատությամբ։ Մինչև երեխաների քնելը նա նրանց ցույց էր տալիս համաստեղությունները և ասում դրանց անվանումները։ Մտովի նա լսում էր Վարդանի ձայնը, երբ նա իրեն էր սովորեցնում տարբերել աստղեըը։