Նրան տեսավ հարևաններով շրջապատված՝ թավշե թախտին նստած: Կզակը բարձրացրած, հոնքերը կիտած. երևում է՝ մտքերի մեջ էր խորասուզվել: Աչքերը հանգուցյալից չէր կտրում: Երբեմն-երբեմն մուգ մազերի փնջերն էր մտածկոտ քաշում: Արմանուշն ուզում էր նրա մոտ գնալ, երբ տեսավ, որ Զելիհա մորաքույրը հանդարտ նստեց դստեր կողքին ու դեմքի անհասկանալի արտահայտությամբ ականջին մի բան շշնջաց: