Եվ, ահա, մի անակնկալ հանդիպում եւս, մի չափազանց ուշագրավ երեւույթ՝ «Meshuggah» շվեդական խումբը։ Նրա ձայնագրություններից առաջինը, որ հանդիպեց, 2002 թվականի «Nothing»-ն էր։ Այս Nothing-ը հետագայում կրկնվում է տարբեր տարիներին, այլեւայլ տարբերակներով, առհասարակ՝ Nothing-ով, ասել կուզի՝ ոչնչով կարծես թե ներծծված են խմբի բոլոր կատարումները, ոչինչն ասես նրանց ստեղծագործության առանցքն է։ Առաջին իսկ հնչյուններից սկանդինավյան պաղ թանձրությունն օվկիանոսային խորությամբ քեզ առնում է իր մեջ, մասնատում է բջիջ առ բջիջ, դարձնում ոչինչ, դու ոչինչ ես ոչնչի մեջ, եւ այս վիճակի զգացողությունն անիրական է, ֆանտաստիկ։ Թմբուկն ասես ոչնչին է զարկում՝ խուլ, տարաշխարհիկ դղիրդներ վերհանելով նրա ընդերքից, գիտառների լարերը՝ ասես ճոպաններ, ոչնչի վրայով են կապած, թանձր, սարսռեցնող թրթիռներ են տարածում, իսկ ձայնողները (երգող չես ասի) ասես քուրմեր են՝ թավ, սերտ, խզխզուն, անդինային… Եվ ոչինչը ներխուժում է աշխարհ… Ոչինչը ոչինչ չի պահանջում, չի պարտադրում, չի համոզում, չի սիրաշահում, ազատ ես քո զուգորդումներում, գոռա, ոռնա, լաց եղիր, խնդա, ճչա, թափահարիր ձեռքերդ, գլուխդ, պտտվիր, ոլորվիր, ձայնիր ու շարժվիր ոնց կուզես, ազատ ոչինչ ես ոչնչի մեջ… Nothing…