Ճիշդ ամիս մը անց, Մարտ 10-ի թիւով, «Կոչնակ» կ’աւետէր, թէ արդէն լոյս տեսած էր Պէշիկթաշլեանի հատորը։ Խմբագրական իր սիւնակին մէջ ան խանդավառօրէն կը գրէր, որ մօտաւորապէս 500 գրասէրներ շուտափոյթ ընդառաջեր էին թերթին կոչին ու առաջուց բաժանորդագրուեր գիրքին։ «Ժողովրդային այս հնչուն համակրութիւնը,– կը գրէր թերթը,– ապացոյց մըն է թէ Ամերիկայի հայ գաղութը Ատլանտեանի այս հեռաւոր ափերուն վրայ դեռ վառ կը պահէ իր սրտին մէջ գուրգուրանք մը իր ազգային մշակոյթին եւ իր դասական գրականութեան նկատմամբ»։