Ք.ա. XVIII դ. առաջին կիսուն հայկական լեռնաշխարհի Հայկազուններուն գլխաւորած պետական կազմաւորումները այնպիսի հզօր ուժ էին, որ ի վիճակի էին տարածաշրջանի գերտէրութեան դէմ պայքար վարել երրորդ երկրի մը տարածքենրուն մէջ: Պատերազմի` այս հանգրուանի, գլխաւոր արդիւնքը բաբելոնի յառաջխաղացման կանխումը եղած է եւ հակամարտութեան տեղափոխումը Իրանական բարձրավանդակի արեւմուտք, այս քայլով կը բացառուէր հայկական լեռնաշխարհի բնակավայրերուն աւերումը: