Վերջին հաշվով պատումային և վերլուծական (սյուժետային և անալիտիկ) արձակների միջև չկա չինական պարիսպ: Ամեն մի, իհարկե, գեղարվեստական մակարդակ ունեցող, պատումային երկ նաև վերլուծական է` կերպարներ, հարաբերություններ է վերլուծում և վերլուծական արձակի ամեն մի երկ նաև պատումային է` դեպք, ստիպված է պատմում: Գործի դնելով ինչ-որ չափում պայմանական այս սահմանումները, կարող ենք վստահորեն ասել, որ եթե Հր. Մաթևոսյանն առաջնակարգ վերլուծող է, ապա բնավ էլ նույնպիսի պատմող չէ: Պատմողն ակներևորեն զիջում է վերլուծողին: Իհարկե, բարեբախտություն է, որ հակառակը չէ, բայց իսկական բարեբախտությունն այդ երկուսի զուգորդումն է, դրանց ներդաշնակությունը: