Նուվարիշ Ղարաբաղլին որքան էլ տանջահար էր, որքան էլ ուզում էր նստել, բայց չնստեց դռան մոտի նստարանին: Թվում էր՝ եթե հիմա նստի, ապա այլևս երբեք չի կարողանա վեր կենալ: Նա զգուշությամբ հայացք նետեց կաբինետի բաց դռնից ներս՝ սեղան, երկու հին աթոռ, բազմոց, չհրկիզվող պահարան, սառնարան, հին հեռուստացույց, էլեկտրական թեյնիկ, լվացարան… Գրպանից ծխախոտ հանեց, բայց դարձյալ չհամարձակվեց ծխել: Ավելի ու ավելի սուր զգալով մոտալուտ ործկոցը՝ շարժվեց պատուհանի կողմը և, դեռ չհասած այնտեղ, տեսավ, որ վիրահատարանի մյուս կողմից ևս նույնպիսի երկար միջանցք է ձգվում: Ի տարբերություն այս դատարկի, որի մուտքի մոտ գտնվում էր բժիշկ Ֆարզանիի առանձնասենյակը, այնտեղ կային բազմաթիվ պատուհաններ, և միջանցքի երկու կողմերում շարեշար հիվանդասենյակների գորշ երկնագույն դռները նայում էին մութ, մոխրագույն պատուհաններին: