Պ.- Խնդիրը միշտ արդիական է եղել` հետխորհրդային ժամանակաշրջանից սկսած: Այն աւելի մեծ կարեւորութիւն ստացաւ, երբ բացուեց Վրաց ուղղափառ եկեղեցւոյ Գումբուրդոյի թեմը: Վրաց հոգեւորականները 2000-2001 թուականներուն այցելում էին գիւղ: Անյայտ պատճառներով եկեղեցւոյ քարերի հայկական արձանագրութիւններն էին ոչնչացւում, որոշները փոխարինուել են այլ քարերով: Ժամանակին Գումբուրդոյի ու Ազմանա գիւղերի մէջտեղում կար յուշաքար, որ եւս անյայտ պատճառներով այդտեղից անհետացաւ: Դա այդ գիւղերի սահմանային գիծն էր խորհրդանշում: Ազմանայում ժամանակին ապրել են թուրքեր, իսկ այդ քարի վրայ եւս կային հայկական գրութիւններ: Գնալով Գումբուրդրոյի խնդիրը խորացաւ, երբ վրաց հոգեւորականները սկսեցին այցելել այդ եկեղեցին: Առանց գիւղացիներին տեղեակ պահելու պեղումներ էին կատարում, տարածքից քարեր էին կորչում: Տեղի բնակիչները ժամանակ առ ժամանակ բարձրաձայնել է խնդիրը, այդ ընդվզումը միշտ կար: