Եվ այսպես, մոտենում ենք այն խոշոր հարցին, թե մեր կյանքը արդյո՞ք իմաստ ունի։ Ո՞րն է արդյոք այդ իմաստը։ Ո՞րն է երկրագնդի վրա մարդու տեղը։ Անմիջապետ կարելի է հասկանալ, թե ինչո՞ւ բալզակյան առարկաները այդքան հաստատուն էին, նրանք պատկանում էին մի աշխարհի, որի տերը մարդն էր։ Այդ առարկաներն էին` կալվածքը, սեփականությունը, որոնց մարդը տիրում էր ու շահույթ էր ստանում։ Այդ առարկաների և նրանց տիրոջ միջև նույնության կապ կար, պարզ ժիլետը իրենից խարակտեր և միաժամանակ սոցիալական դրություն էր ներկայացնում արդեն։ Մարդը ամեն ինչի պատճառն էր, տիեզերքի բանալին, աստվածային և իր բնական իրավունքի տերը։ Այս ամենից այսօր մեծ բան չի մնացել։ Այն օրվանից, երբ բուրժուազիան կամաց-կամաց կորցնում էր արդարացումները և առավելությունները, միտքն անջատվում էր իր հիմնական խարիսխից, ֆենոմելոգիան պրոգրեսիվորեն գրավում էր փիլիսոփայական հետազոտությունների ամբողջ տարածությունը։ Ֆիզիկան հայտնագործում էր ընդհատունության օրենքը, հոգեբանությունն էլ զուգահեռ կերպով արմատական փոփոխություններ էր կրում։