Եթե անկեղծ՝ մարկեսյան պատկեր էր՝ երկու հակաբևեռ պարտնյորների, գեոխաղացողների, մշակույթների, մենթալ պլանների։ Մարկեսը շա՜տ կնախանձեր։ Նրանց ահավոր քաղաքավար, արտաքուստ հանդարտ նեյրոլինգվիստիկայի խորքում դետոնացիայի այնպիսի փոխարկերպումներ էին ընթանում, որ «չափիչ» գործիքի էներգետիկ կանգ կառաջանար․ Արմեն Սարգսյանը գաղափարա-պետականա-ապաքաղաքական դիրքերից վերջինիս «ցուցանում» էր, որ բոլոր դեպքերում ինքն է այս պահին խաղի տերերից մեկը՝ ոչ միայն աշխարհի կողմից իր ընդունելության մակարդակով ու հիերարխիայում, այև՝ իրավաբանորեն․ և իր՝ փոքր-ինչ այլ դիրքորոշման դեպքում հնարավոր է՝ հայաստանյան քաղաքական քարտեզի ու տախտակի բավականին հետաքրքիր գեներացում, այլակերպում, իսկ ինքն, ահա, դա չի անում, որովհետև ևս կողմնակից է, որ Նիկոլը ամբողջական պատասխանատվություն ստանձնի, և․․․ կարողանա դուրս գալ այդ պատասխանատվության տակից․․․ եթե կկարողանա։