Այս բոլոր մտքերը, սիրելի՛ Իբեն, մեր հպարտությունից զատ այլ ակունք չունեն, մեր չնչինությունը մենք չենք զգում ու, թեև այդպիսին ենք, կամենում ենք ինչ-որ բան լինել Տիեզերքում, որևէ դեր խաղալ այնտեղ և կարևորություն ներկայացնել: Մենք երևակայում ենք, որ այդ կատարյալ էակի անէացումով կարող է քայքայվել ողջ բնությունը և չենք հասկանում, որ աշխարհը մեկ մարդով ավելի կամ պակաս լինելով, ինչ եմ ասում, բոլոր մարդիկ միասին վերցրած, հարյուր միլիոն այսպիսի մոլորակներ, ընդամենը մեկ փոքրագույն, չնչին ատոմ են, որն Աստված տեսնում է իր ամենակարողության անեզրության շնորհիվ: