Գրադարան-ընթերցարանն	արդեն	բացվել	էր: Տիկինը	սպասում	էր	իրիկնային	կուրսերի	թույլտվության: Նա	տեսնում	էր, որ	իր	գործերը, առանց	Շուշանիկի, շատ	էլ	հաջող	չեն	ընթանում: Միայն	օրիորդը	գիտեր	մշակների	հետ	վարվելու եղանակը, և	այժմ, երբ	նա	տնից	դուրս	չէր	գալիս, շատ	քչերն	էին	գրադարան	մտնում	գիրք	վերցնելու: Տիկինն	զգում	էր, որ նրանց	գրավելու	ձևը	դեռ	չի	սովորել, և	սրա	պատճառը	բացատրում	էր	յուրովի: Նա	գործում	է	խելքով, իսկ	Շուշանիկը` զգացումներով: Այդ	աղջիկը, որպես	գթության	քույր, խնամում	է	հիվանդներին	ու	վիրավորներին, կարում	ու	կարկատում անտուն-անտերների	համար, գրում	ու	կարդում	անգրագետների	համար	ոչ	իբրև	օգնող, այլ	իբրև	մերձավոր, արյունակից: Նա	երբեք	չի	մտածումմ	թե	մի	որևէ	կարևոր	գործ	է	կատարում: Անում	է	այն, ինչ	որ	թելադրում	է	սիրտը, և	անում	է	այնքան հասարակ, այնքան	անփույթ, որքան	իր	ծնողների, հորեղբոր	ու	հորաքրոջ	համար: Այնինչ, իր` Անտոնինա	Իվանովնայի գործունեության	մեջ	կա	սիստեմ, հաջորդականութւուն, հասուն	և	զարգացած	մտքի	ձգտում: Ո՛չ, այսքանը	բավական	չէ, պետք	է	գործի	մեջ	մտցնել	ավելի	զգացում, քան	խելք, ավելի	ցանկություն, քան	կամքի	ուժ: Բացի	դրանից, չպիտի	միշտ մտածել, արդյոք, արածդ	կարևո՞ր	է, թե՞	ջուր	ծեծելով	ես	զբաղված: