- Երեքուկես տարեկան էի։ Մեր լուսամուտը ծեծում էին,- հիշողության մեջ մնացած զարմանալի դաջվածքների պատմության կծիկն է հանգույց առ հանգույց բացում պատկառելի հոբելյանի նախաշեմին ՀՀ ժողովրդական արտիստ ԵՐՎԱՆԴ ՂԱԶԱՆՉՅԱՆԸ։ - Մայրս ասեց՝ չեմ բացի, մինչև լիազորին չկանչեք։ Գնացին, լիազորի հետ եկան, մայրս ի վերջո բացեց դուռը։ Խոսակցությունները մանրամասն չեմ հիշում, բայց հստակ հիշում եմ, որ մայրս սկսեց ինչ-որ իրեր դասավորել։ Հայրս ինձ համբուրեց ու գնաց։ Երբ 17 տարի անց տոհմիկ արևմտահայ Խաչատուր հայրս եկավ սիբիրյան աքսորից, պատմեցի՝ ապշեց , թե որչափ տպավորված եմ եղել։