Կ. Հակոբյան – Եվ այդ հարցում միջազգային քարոզչությունն այնքան զորեղ է, որ անգամ շատ գրագետ մարդիկ չեն անդրադառնում երևույթի էությանը, այն բանին, որ կա ծննդավայր, կա բնակության վայր և կա հայրենիք։ Այս երկարաձգվող անցումային կամ հետարդիականության դարաշրջանում փորձ է արվում կարևոր շատ արժեքներ, որոնց թվում է հայրենիքը, իմաստազրկել։ Սակայն, բարեբախտաբար, այն, ինչ սկսել է տեղի ունենալ Հայաստանում մեկ այլ հեռանկար է ուրվագծում։ Եվ, եթե մենք ուզում ենք որպես ազգ հզորանալ, պետք է ոչ թե լիովին կուլ գնանք ժամանակակից աշխարհի թելադրանքներին, այլ նաև մերը ունենանք, որով առաջնորդվենք և՛ Հայաստանում և՛ Հայաստանից դուրս: Ի միջի այլոց, հրեաները գուցե ավելի լավ են, այսպես ասած, ինտեգրվում, քան հայերը, բայց նրանք չշեղվեցին մեկ հայրենիք ունենալու նպատակից: Գուցե ոչ բոլորը, չգիտեմ, գուցե իդեալականացնում ենք հրեաներին ավելի, քան կան իրականում: