Դուրեան մշակուած գրագէտ մըն էր նաեւ, գեղապաշտ բանաստեղծ մը։ Իր «Հովուական Սրինգ»ը (1909) ու աւելի ուշ հրատարակեալ «Սրբազան Քնար»ը (իր բոլոր բանաստեղծութիւններուն հաւաքումը, ինքնագիր ու թարգմանածոյ, 1936) կրօնական նուրբ ու իմացապաշտ խոկումներու հորիզոն մը կը բանան մեր առջեւ, թելադրիչ զօրութեամբ ու անդրադարձումներու մղող ներուժով մը։