Մարոն շարունակեց փողոցին նայել։ Դաշնակիցները հեռանում էին։ Նրա հավատը չէր գալիս, որ օսմանյան բանակը կարողացել էր հաջողությամբ դիմադրել Ֆրանսիայի ու Մեծ Բրիտանիայի ուժերին։ Եթե դա ճիշտ էր, ինչպես հայտնում էին պաշտոնական լրատվամիջոցները որ ռուսները շրջափակված էին իրենց սահմանի մոտ և որ բրիտանացիները կանգ էին առել Միջագետքի հարավում, ապա Օսմանյան կայսրության փլուզումը, որը բոլոր հայերի թաքուն ցանկությունն էր, այդքան շուտ տեղի չէր ունենա, և քրիստոնյաների տեղահանություններն ու ջարդերը կշարունակվեին։ Ուրեմն՝ այն հայուհիները, որոնք փակված էին հարեմներում, և նրանց երեխաները, որոնք դաստիարակվում էին որպես մահմեդականներ, պետք է Աստծուն փա՞ռք տային։ Տարագրության քառուղիներում տառապող և անապատում տեղադրված ճամբարներում մեռնող իր հայրենակցուհիների համեմատությամբ, նույնիսկ նրանց համեմատությամբ, ովքեր վերապրում էին կեղծ անունների տակ կամ էլ ձևանում էին, որ հավատափոխ էին եղել, Մարոն արտոնյալ անձի տպավորություն էր թողնում։ Հանկարծ նա ամոթ զգաց իր սև մետաքսյա զգեստի և ոսկե ապարանջանների համար։