Իմ ալ նպա­տակս սահ­մա­նադ­րու­թեան այս փո­թոր­կոտ պայ­ման­նե­րուն մէջ ցե­ղաս­պա­նու­թեան խնդիր մը յա­րու­ցել չեր: Ար­դէն այդ ամ­պիո­նէն քա­նիցս ը­սած եմ «ցե­ղաս­պա­նու­թիւն» կամ «հա­յոց ցե­ղաս­պա­նու­թիւն» բա­ռե­րը: Ո՛չ մէկ խնդիր պա­տա­հած էր: Այս ան­գամ ալ իմ ե­լոյ­թին բնա­կան ըն­թաց­քին մէջ, ժո­ղո­վուր­դիս գլխուն ե­կած փոր­ձան­քը — ինչ­պէս միշտ կ­՚ը­նեմ — ցե­ղաս­պա­նու­թիւն կո­չած էի: