Շատ վաղ հասակից նրա մեջ նկատվում է բացառիկ հակում դեպի ուսումը, ուստի որոշակի նախակրթություն ստանալուց հետո 14 տարեկանում տարվում է Սյունյաց աշխարհում գործող Հայոց համալսարանը և աշակերտում սբ. Հովհան Որոտնեցուն: 25 տարեկանում Երուսաղեմի Սրբոց Հակոբյանց տաճարում ստանում է կուսակրոն քահանայի կարգ: 2-3 տարի հետո ստանում է վարդապետության, իսկ 40 տարեկանում` ծայրագույն վարդապետության աստիճան: Հովհան Որոտնեցու մահից հետո ողջ միաբանության հավանությամբ հաջորդում է նրան և գրեթե ողջ կյանքն անցկացնում Տաթևի վանքում: Միայն վերջին 1-2 տարիների ապրում է հայրական ծննդավայր Արճեշի շրջանի Մեծոփա վանքում: Այստեղ փորձում է վերացնել Աղթամարի կաթողիկոսության վրա դրված բանադրանքը, սակայն տեղի Դավիթ կաթողիկոսից մերժվում է ու վերադառնում Տաթևի վանք: Մեկ շաբաթ հետո` դեկտեմբերի 25-ին, Ստեփանոս Նախավկայի տոնի օրը, ավանդում է իր մաքուր հոգին առ Աստված` ասելով. «Ժամանակը եկել է, որ մեռնեմ և գնամ դեպի իմ միջնորդը` Սբ. Գրիգոր Լուսավորիչը»: