Լավ է ապրել: Լիքըծոց աղջիկ էր: Մատանին, Մելիքի տված մատանին ցավեցնում էր մատը: Արևը պակասեց աշխարհում, մատների արյունը պակասեց: Բարակեց մատնեմատը, ընկնում-կորչում էր, մատանին թելով կապած էր պահում: Հալվեց, մաշվեց աշխարհում շատ բան ու դրա հետ և մատանին։ Մի քանի տարի էլ բութ մատին դրեց։ Ե՞րբ էր, կոտրվեց, ու հիմա, ամեն անգամ, մատներին նայելիս, նշանված օրերն է հիշում…