Գագիկ Բեգլարյանը քաղաքական դաշտում իր վերելքը սկսել է 1993թվին՝ ընտրվել է ՀՀ Գերագույն խորհրդի առաջին գումարման պատգամավոր, ժամանակ անց ստանձնել է «Կենտրոն» համայնքի թաղապետի պաշտոնը, որն էլ նրան դրդել է պաշտպանել թեկնածուական ատենախոսություն «թաղապետարանական» թեմայով, քանզի մեր պերսոնաժի պարագայում մի բան էր պարզապես շարքային թաղապետը ու միանգամայն այլ բան սոցիոլոգիական գիտությունների թեկնածուի կոչում ունեցող թաղապետը։ Արդար լինելու համար ասենք, որ գործունեության ստվերային կողմերը չհաշված (դրանք իրավապահ մարմինների խիստ մանրակրկիտ ուսումնասիրության թեմա են), Բեգլարյանը վայելում էր լավ թաղապետի համբավ, ուստի պատահական չէր Երևանի քաղաքապետի պաշտոնում առաջադրվելու և ընտրվելու նրա հայտը՝ մանավանդ, որ վերելակի դեր կատարող ուժերն ակնհայտ էին ու նրանց, իշխանության այդ փուլում, պակասում էին «քաղաքի տղա» պաշտոնյաները։