Աղբյուրի ծորակից զուլալ ջուր էր հոսում և հավաքվում էր ավազանի մեջ, այնտեղից էլ փողրակով հոսում էր դեպի ոռոգվող այգիները։ Սակայն այդ ջուրը ոչ ձրի էր, ոչ էլ առատ տարագիրների համար։ Գյուղացիներին հատուցելու պատրվակով ոստիկաններն այն վաճառում էին։ Դրամ չունեցողները ստիպված էին ապավինել իրենց հայրենակիցների գթասրտությանը։ Ազնիվ խանումը վճարեց բազմաթիվ ընտանիքների համար։ Կամաց-կամաց, հաղթահարելով ոստիկանների վախը, գյուղացիները սկսեցին մոտենալ այդ կեղտոտ, տենդագին աչքերով և լարված դիմագծերով գյաուրներին։ Նրանք առաջարկում էին գնել այն մթերքը, որ ունեին՝ կարտոֆլ, սոխ, այծի պանիր։ Մարոն մի գեղջկուհուց մի հաց գնեց դրա դիմաց տալով շափյուղայով զարդարված մի ականջօղ։ Երկչոտ հայացքով կինը մրմնջաց. «Թող Աստված ձեզ պահապան լինի», և արագ վերադարձավ իր տունը։