— Ա՜յ	ադա, ա՜յ	ա՛դա, ա՛յ	ադա. էս	ժամիցը	հեռու	կենանք, լավ	կըլի, չունքի	ասում	են, թե	ֆլան թարըղին	մեկ	խան	էկել	ա, թե	քանդի, բիրադի	միջիցը	կանաչ	ու	կարմիր	ձիավորներ	էնքան	են դուս	էկել, որ	սար	ու	ձոր	բռնել, խանի	ղոնշունը	կոտորել, փախցրել, իրանք	է՛լ	ետ	գյում	են	էլել: Սրա	միջումը, ասում	են, սուրբ	Մողնու	մասունք	կա	թաղած, ու	դուք	լավ	գիտեք, որ	էս	գիժ	սրբի քյալլա	տալ	չի՛	ըլիլ: Մարդի	շլինքը	ծռվում, երեսն	ետևն	ա	ընկնում: Հազար	էսպես	բան	իմ աչքովն	էմ	տեսել: Հայ, թուրք, նասրանի՝ ամենն	էլ	նրա	ղուլն	են: