Մեկ	տափարակ, դուզ	տեղ	բաց	ա	ըլում	հանկարծ	տեսնողի	առաջին	մեկ	մեծ	դաշտ` չորս	կողմը սարերով	պատած, աջ	ու	ձախ	սևին	տալիս, ու	քանի	գնում	ա	մարդ, ամպ	ու	դուման	քաշվում, պարզում	են, ու	հենց	իմանում	ես, թե	առաջիդ	մեկ	էնպես	քաղաք	ա	բաց	ըլում, որ	հազար-հազար կենող	միջումն	ունի, ու	ցրտի	յա	շոգի	ձեռից	բեզարած՝ ուզում	ես, որ	շտապիս, գնաս, մեկ աստվածասերի	դռան	վեր	գաս, դինջանաս, էլ	ետ	ճամփեդ	բռնես, գնաս: Մեկ	տեղից	ահագին բերդի	պարիսպն	ա	քեզ	խաբում, մեկ	տեղից՝ զարմանալի	եկեղեցքանց	գըմբեթն	ու	մեծությունը, մյուս	տեղից՝ բարձր	մինարեթքը, քոշք	ու	սարայի	գլխները: Մտքումդ	ասում	ես, թե	էս	տեսածդ մեկ	մեծ, զորեղ	թագավորի	թախտ	պետք	է	ըլի. Էստեղ	ոսկին	ու	արծաթն	աղբի	հետ	պետք	է խառը	ընկած	ըլի, Էստեղ	օրը	հարիր	քարվան	ներս	մտնի, հարիրը	դուս	գա: Հենց	իմանում	ես, թե ցերեկը	թոզն	ու	դումանն	ա	աչքդ	բռնում, գիշերը	մութն	ու	խավարն	ա	քեզ	խաբում, որ	ինս, ջինս, մարդ, անասուն	չե՛ս	տեսնում, հենց	ջամդաքակեր	ագռավներն	են	աչքերիդ	սևին	տալիս: Մարդ չի՛	կա	մոտիդ, որ	հարցնես, գիր	չե՛ս	կարդացել, որ	իմանաս. մտքիդ	հետ	ընկած` տեսածդ	հրաշք կարծելով	յա	աչքակապություն, որ	հանկարծ	գլուխդ	չես	բարձրացնում, ա՜խ, սի՛րելի	իմ հայազգի, ջանդ	դող	ա	ընկնում, կռներդ	թուլանում: Հենց	իմանում	ես, թե	մեկ	վիշապ	յա	մեկ հարամի	հենց	Էն	սհաթին	ա	մտել	ու	բոլոր	կենողներին	յա	կուլ	տվել, յա	սուրը	քաշել, յա	գերի արել, ինքն	էլ	փախել: Ուզում	ես, որ	աչքդ	խփես, ետ	դառնաս;