Ան­շուշտ ե­թէ Յու­նաս­տա­նի տնտե­սա­կան կա­ցու­թիւ­նը ան­հատ քա­ղա­քա­ցիին վրայ ծանր կը կշռէ, բնա­կա­նա­բար նոյն հե­տե­ւան­քը պի­տի ու­նե­նայ տո­ւեալ հա­ւա­քա­կա­նու­թեան վրայ, այս պա­րա­գա­յին՝ յու­նա­հայ հա­մայն­քին վրայ։ Ազ­գա­յին Ա­ռաջ­նոր­դա­րա­նի եւ ա­նոր հո­վա­նիին տակ գոր­ծող կա­ռոյց­նե­րուն, հայ­կա­կան միու­թեանց, կազ­մա­կեր­պու­թեանց միա­ւոր­նե­րուն, ո­րոնք ի­րենց գոր­ծու­նէու­թիւ­նը ա­ռաջ տա­նե­լու եւ պա­հե­լու հա­մար նիւ­թա­կան կա­րիք­նե­րու կը կա­րօ­տին, եւ պէտք է շեշ­տել, որ Ազ­գա­յին Ա­ռաջ­նոր­դա­րա­նը եւ հա­մայն­քէն ներս գոր­ծող մար­մին­ներն ու միու­թիւնն­նե­րը ոչ-շա­հա­բեր կա­ռոյց­ներ են։ Ու­րեմն, նման ծանր կա­ցու­թեան մէջ, բնա­կա­նա­բար տրա­մա­բա­նու­թիւ­նը կը թե­լադ­րէ նո­ւա­զա­գոյ­նի ի­ջեց­նել ծախ­սե­րը եւ ա­ռա­ւե­լա­գոյն չա­փով օգ­տա­գոր­ծել ե­կամ­տա­բեր կա­րե­լիու­թիւն­նե­րը. խու­սա­փիլ ա­ւե­լորդ եւ ան­տե­ղի ծախ­սե­րէ, մա­նա­ւանդ մսխում­նե­րէ։ Պէտք է զա­նա­զա­նել դրամ ծախ­սե­լը՝ դրամ խնա­յե­լէն։ Այ­սինքն՝ գոր­ծի մը պա­հան­ջած գու­մա­րը չտրա­մադ­րե­լը չի նշեա­նա­կեր խնա­յո­ղու­թիւն ը­նել։ Աշ­խա­տանք մը ինչ որ անհ­րա­ժեշտ ծախս կ­՛են­թադ­րէ՝ ա­տի­կա պէտք է տրա­մադ­րո­ւի, այ­լա­պէս գոր­ծը կը կա­ղայ եւ ար­դիւն­քը պա­կա­սա­ւոր դուրս կու գայ։ Խ­նա­յել կը նշա­նա­կէ ճիշդ տնտե­սել, անհ­րա­ժեշ­տին հա­մար ծախ­սել։