Հետևյալ	օրը	երկու	ժամին	տիկինը	Սմբատի	հետ	մտավ	մի	ընդարձակ	հյուրասենյակ, որ	կահավորված	էր	ամենայն շռայլությամբ: Այստեղ	ամեն	ինչ	կար, բացի	ճաշակից	ու	նրբությունից: Արդեն	հավաքվել	էին	բավական	թվով	հյուրեր, և շարունակ	գալիս	էին	նորերը: Սմբատը	ներկայացրեց	ամուսնուն	բոլորին, որ	մեծ	մասամբ	նրա	ազգականներն	ու ազգականուհիներն	էին: Շուտով	Անտոնինա	Իվանովնան	շրջապատվեց	հետաքրքիր	տիկինների	ու	օրիորդների	մի խմբով: Սկսեցին	կշտամբել	իրանց «հարսին», որ	ճգնավորի	կյանք	է	վարում, ոչ	մի	տեղ	չի	երևում, «մարդու	տեղ	չի	դնում» ազգականներին: Անտոնինա	Իվանովնան	պաշտպանվում	էր, որքան	կարող	էր: Այս	անծանոթ	շրջանում, ուր	խորին ասիական	տարազների	հետ	խառնվել	էին	եվրոպական	վերջին	տարազի	զգեստները, նա	զգում	էր	իրան	մի	տեսակ	քաոսի մեջ: Չգիտեր	ինչ	խոսեր, ինչպես	պահեր	իրեն, ինչով	հետաքրքրեր	իրան	զբաղեցնողներին: