Դեր Զորի անապատների կիզիչ արեւի տակ խանձւած դէմքերով, պատառոտւած ցնցոտիներով, կիսամերկ ու բոկոտն բեկորները մեր ազգի, երբ հանդիպեցին հիւրընկալ սիրիացի եւ լիբանանցի ժողովրդին, չձերբակալւեցին եւ ո՛չ էլ ցանկապատւած ճամբարներում արգելափակւեցին մինչեւ իրենց ճակատագրի յստակեցումը, այլ՝ եղբայրական օգնութիւն ստացան նրանցից: Նրանք իրենց առօրեայ հացը կիսեցին աքսորական մեր ժողովրդի զաւակների հետ, իսկ տեղական իշխանութիւնները ո՛չ միայն ապահով երկինք տւեցին նրանց, ո՛չ միայն վաւերաթղթային հպատակութիւն շնորհեցին, այլեւ լիիրաւ քաղաքացու բոլոր իրաւունքները, խորհրդարանական մակարդակի վրայ: Դաժան գաղթականութեան հետեւանքը մեղմացաւ, բալասանւեց ու սպիացաւ, հիւրընկալ երկրների եղբայրական ձեռքի մեկնումով եւ հարազատի վերաբերմունքով: