Մոտ քսան-քսանհինգ տարի առաջ էլ, երբ ինտերներտը զարգացած չէր, ընտրություների շրջանում հայտնվում էին թերթեր, որոնց միակ առաքելությունը լինում էր որևէ թեկնածուի նախընտրական շահերը սպասարկելը. լրագրողներին բարձր աշխատավարձով շահագրգռում էին, առավելագույնը կես տարի շահագործում, իսկ ընտրություններից հետո լրատամիջոցը փակվում էր՝ «փող չկա» պատճառաբանությամբ։ Հիմա ավելի հեշտացել է նման բան սկսել ցանկացողների գործը. լրատվական կայք բացելը օրերի խնդիր է, որևէ իրավական գործընթաց չի պահանջում, իսկ բացված կայքն էլ անմիջապես «բեյջ» է տրամադրում իր աշխատակցին, հետո էլ դիմում է հավատարմագրման։ Այդ «բեյջ» ունեցողներից շատերը կարող են նաև տարրական պատկերացում չունենալ լրագրողական պարկեշտության, էթիկայի և այլնի մասին։ Էլ չասեմ՝ «քոփի-փաստային» աշխատելաոճը, որին դավանում են նման կայքերից շատերը։ Այնպես որ՝ մեր գործընկերների մտահոգությունը հասկանալի է. կուզենային, որ բոլորն աշխատեն միևնույն իրավական դաշտում։