Գերեզմանի	ղրաղին	կանգնել	եմ, քե՛զ	եմ	կանչում, Ա՛ղասի	ջան, ձեռս	ու	դոշս	բաց	եմ	արել, քե՛զ եմ	կարոտ, ջանի՛դ	ղուրբան: Հողն	իմ	ձեռովս	եմ	առել, որ	երեսիս	քցեմ, որ	մատաղդ	գնամ, պատանս	ե՛ս	եմ	կարել, որ	մեջը	մտնիմ, Նազլո՛ւն	չարդ	տանի, խունկս	ու	մոմս	ու	ժամոցս	ի՛մ ձեռովս	եմ	տվել, ա՛նումիդ	մեռնիմ. էլ	ժամ	կամ	պատարագ, տերտեր	կամ	բաժակ	ինձ	չի՛ հարկավոր, երեսս	ոտիդ	տակը: Հազար	անգամ	հրեշտակիս	ոտն	եմ	ընկել, ետ	դարձրել, որ	մեկ	էլ ձենդ	լսեմ	էս	քառացած	անկաջովս, մեկ	էլ	երեսդ	տեսնիմ	էս	խավարած	աչքովս, մեկ	էլ	Էդ	սուրբ ձեռդ	էս	քարացած	դոշիս	կպցնեմ, մեկ	էլ	Էդ	ազիզ	պատկերը	էս	հող	դառած	երեսիս	դնեմ	ու	էս էրված, խորովված, քրքրված	հոգիս	ու	շունչս	քեզ	տամ, Ա՛ղասի	ջան. բաս	սիրտդ	Էնպես	մեռել, փետացել	ա, որ	էլ	ինձ	չե՛ս	սիրում: Ա՜խ, ի՞նչ	անեմ, ի՞նչ	ասեմ, սիրտս՝ լիքը, ձենս` կարճ, տեղդ` հեռու. Ո՞վ	մեր	դարդին	ճար	կանի»: