Նախ լսենք հայերենի ուսուցիչներին (Երևանի դպրոցներից). Ուսուցչանոցում՝ «Զոնտիկիս ռուչկան էլի պոկվեց», «Ճիշտն ասած՝ պադյոմն ավե­լի հեշտ էր, քան սպուսկը», «Լարյոկում չկար, շատ լավ չամադաններ էին, բայց զամոկը շուտ ա փչանում», «Պրոսպեկտի վրա են ապրում», «Յուբկայիդ պլեչիկներ դիր», «Հենց էդ մոմենտին պրիոմնիկը փչացավ, պլաստինկա էլ չէր նվա­գում», «Այո, անպայման ռայոն պիտի գնամ», «Շատ մինիատյուրնի աղջիկ է»։ «Մի հատ սեռի բուխանկա կառնես, մի հատ՝ սպիտակ»: «Էս կլուբնիկայից վերցրու», «Չէ, մերսի, ճիշտն ասած՝ գնում եմ փոստ, պասիլկա ունեմ։ Պասպորտդ վերցրե՞լ ես: Դե մաղարիչ պիտի անես:- Մարոժնի՞»: