Ձյունը դարս-դարս կիտվել էր՝ մի օրվա չէր, երկու օրվա չէր։ Հետո սառել, ասես ձվի կեղեւով պատվել էր, վրայից էլ երկինքը թեթեւ ճերմակափոշի էր ցրել՝ արցախցիներս «պենջարփսոկ» ենք ասում։ Շուշին քերծի վրա է, Քարինտակը՝ ներքեւ։ Շուշիում որքան էլ ապրեր ազերին, մեկ է՝ Շուշին նրանը չէր դառնա։ Աստված վկա։ Բայց Շուշի խցկված ազերին վերեւն ու ներքեւը խառնել էր իրար, գյուղը պահում էր կրակի տակ։ Թիվը՝ 1992։ Ամիսը՝ հունվար։ Օրը՝ 26-ին։ Քարինտակը զարթնում է... օղակի մեջ։ Մինչեւ ատամները, չէ, ատամներն էլ զինած ազերիներն ընտրել էին աֆղանական տարբերակ։ Ուր նայում ես՝ ձեռք-ձեռքի տված, ասես՝ սառցալուլաներից սարքված, ասկյարներ են. մի մասն էլ Չուրչուռի կողմից մտել, վերցրել է «Գարաժներ» տեղամասը՝ դարձնելով հենակետ։ Դիրքավորված ենիչերները փողի տակ էին առել երեւացող բոլոր ուղիները։