Այս խոսքերը Սաթենիկ տատիկը լսում էր իր թիկունքից եւ նրա լուռ արտասվելը ոչ ոք չէր տեսնում։ Սաթենիկ տատիկը արտասվում էր ոչ թե իր, այլ ընտանիքի համար, որովհետեւ այն իր կերպարը կորցնում էր, ձուլվում էր, օտարանում էր ինքն իրեն։ Շատ չանցած, ծոռնիկներից մեկը, որ ավելի սրտաբաց էր, չի թողնում Նկարը աղբանոց նետեն, տանում, կախում է Սուրո պապիկի այգում կառուցած հյուղակի պատից։ Ճիշտ է, այգում ցուրտ էր, սառնամանիք էր, բայց...Տատն այստեղ անհամեմատ լավ էր զգում իրեն։ Հող, ծառ, այգի, ծաղիկ, ջուր, երկինք... Մի խոսքով, իր աշխարհն էր ու ինքը։