Հրավառության վերջին բռնկման հետ, երբ հազիվ փլվում է Գրանադայի վրա նրա ավարտական որոտը, մի մարդու պես բոլորը լքում են քաղաքը, և այն հանձնում ամռան տապին, որն անցնում է ակնթարթորեն: Սպիտակ ծածկոցներով բազմոցները թափուր են, պատշգամբները` փակ: Նրանք, ովքեր մնացել են, տեղափոխվում են բակ կամ ներքնահարկ, սառցաջուր են ծծում բուրավետ վարդագույն կավե կժերից: Ապրում ու մտածում են գիշերով: Դա այն պահն է, երբ ողջ քաղաքը գրանադինա և ֆանդանգո է երգում կիթառի նվագի ներքո` այնպես հովվերգական ու այնպես քեֆովցած հեռու-հեռուներով: Այսպես է եղել հավիտյանս հավիտենից: Անցած ամառ, երբ ես ընկերներիս հետ, որոնք բոլորն էլ պարզ մարդիկ են, երգում էի` մեր կողքին ռումբ պայթեց, գոնե մեկը հոնքը շարժեր: Միայն մեկը հավանություն տալու պես ասաց` ինչ լավ համընկավ: Այսպես է բանը: Բայց այսօր ես կիթառ չունեմ, դուք գրանադինա չեք լսի: Մի ուրիշ անգամ: Բայց հենց ամռանն են երգում գրանադինան, նաև ռոմանսներ: