Թվարկեմ մի քանի հիմնավորումներ: Նախ, կառավարման խորհրդարանական ձևի դեպքում գործադիրն ու օրենսդիրը՝ տարբեր քաղաքական ուժեր լինելու պարագայում, կարող են առաջացնել կառավարման ճգնաժամ: Կառավարությունն՝ ի դեմս ԱԺ-ի, պետք է ունենա իր ծրագրերը սատարող ու հաստատող գործընկեր մարմին: Հիմա այնպիսի իրավիճակ է, որ կառավարությունը չունի սատարող քաղաքական ուժ Ազգային ժողովում, և ցանկացած օրենսդրական նախագիծ կարող է սաբոտաժի ենթարկվել, ձգձվել, փոփոխվել: Հնարավոր է՝ խորհրդարանական մեծամասնությունը չխոստովանի, որ չի ուզում կառավարության ներկայացրած ինչ-որ օրենքի դեմ քվերակել, այլ փորձի տարբեր քննարկումներ ծավալել, երկարաձգել օրենքի ընդունման ընթացը կամ արգելակել դրա ընդունումը: