Պետք է համբերություն ունենալ և ցուցաբերել ղարաբաղյան հարցում: Ժամանակը մեր օգտին է աշխատում, թեպետ հայրենի ընդդիմադիրներն այլ կարծիք ունեն: Ալիևը հսկայական ճնշման տակ է, նա դարձել է 4 տիրոջ ծառա: Ամերիկացիներն ու թուրքերը նրան ստիպում են ոչ մի զիջման չգնալ հայերի հետ և պահանջել մինչև հողի վերջին թիզը, ռուսները պահանջում են չարաճճիություն չանել (ի դեպ, նույն փորձանքն ամերիկացիները խաղացին ճապոնացիների գլխին. երբ 1950-ականներին Խորհրդային Միությունը համաձայն էր նրանց վերադարձնել Կուրիլյան կղզիներից երկուսը, Վաշինգտոնից նրանց ասացին, որ պետք է պահանջեք ամբողջ չորսը, հակառակ դեպքում մենք էլ Օկինավան հետ չենք տա: Հետո, արդեն 60-ականներին, երբ ամերիկյան ռազմակայանները սնկի պես աճեցին ու հաստատվեցին Ճապոնիայում, ռուսներն ընդհանրապես հրաժարվեցին քննարկել կղզիների վերադարձի հարցը, քանզի Ճապոնիայի փաստացի օկուպացիան նախատեսված չէր 50-ականների պայմանավորվածությունների հիմքում): Մեկ անգամ Ալիևին հաջողվեց ոչ շիշը վառել, ոչ քյաբաբը` ապրիլյան պատերազմի ժամանակ, երբ նա պարտադրված էր այն սանձազերծել: Օրեցօր Ալիևի վրա ճնշումն աճում է, և ուշ թե շուտ նա կսայթաքի: Նա չի կարողանա երկար դիմանալ այս իրողությանը և անձամբ կփորի իր պետության գերեզմանը: Հայերիս գործ չի մնա անելու` անողը կանի: Մեզ պետք կլինի միայն համբերատար սպասել և, ամենակարևորը` անտեսել բոլոր հայ ընդդիմադիր և այլ դատարկ քաղաքական ուժերին: