Ավելին այն տպավորությունն է, որ «արքան», իսպառ, զրկվել է հիշողությունից, թեև նրան շարունակ հիշեցնում են «պրիվետ Ռոբի» ու դրան Պապլավոկ սրճարանում հաջորդած զարհուրելի սպանության, իր օրոք մի քանի տասնյակ քաղաքական սպանությունների ու քաղբանտարկյալներով լեցուն բանտերի, մայրաքաղաքի կենտրոնի տասնյակ հազարավոր բնիկ ընտանիքների ունեզրկման ու վտարման, դատական համակարգի նկատմամբ բռնաճնշումների ու որոշ դատավորների նկատմամբ (օրինակ Պարգև Օհանյանի) ուղղակի հաշվեհարդարի, վերջապես երկրի թալանի ու տնտեսության հարաճուն օրիգարխացման, ու բազում այլ փաստերի մասին։ Բայց մարդը իր ոճի ու տարերքի մեջ է, ինչպես և ...նրան սպասարկող քաղաքական շարասյունը։ Թեև վերջին «զինվորների» համար ծուղակում հայտնված «արքան», ավելի շուտ, խորտակված նավից մնացած այն փոքր հատվածն է, որից բռնվելով, իրենց կարծիքով, կարող են անվնաս ափ դուրս գալ։ Սակայն մյուս տախտակի «արքան» լավ գիտի, որ ցուգցվանգի հասած պարտիան իմաստ չունի շարունակել։ Երևի, նաև, այդ պատճառով է անցել ընդհատակ»: