Գերմանացի նշանավոր գրող, հրապարակախոս, իրավագիտության դոկտոր, մեծ հումանիստ Արմին Թեոֆիլ Վեգները առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ հանդիսանալով Թուրքիայում գերմանական ռազմական միսիայի սանիտարական ծառայության աշխատակից, 1915 թ. հուլիս-օգոստոս ամիսներին շրջագայում է գրեթե ամբողջ Արևմտյան Հայաստանում, ականատես է դառնում արևմտահայության սարսափելի տեղահանությանն ու ցեղասպանությանը: Այնուհետև, աշխատելով ֆելդմարշալ ֆոն դեր Գոլցի շտաբում, ականատես է դառնում նաև անապատներ տեղահանված հայերի հանդեպ կատարված ոճրագործություններին: Այդ կապակցությամբ նա ԱՄՆ-ի պրեզիդենտ Վուդրո Վիլսոնին ուղարկած ՙբաց նամակում՚ գրեռլ է. ՙԵրբ թուրքական կառավարությունը 1915 թ. գարնանը ձեռնամուխ եղավ երկու միլիոն հայերին երկրի երեսից բնաջնջելու իր հրեշավոր ծրագրի իրագործմանը, Ֆրանսիայում, Անգլիայում և Գերմանիայում նրանց եվրոպական ընկերակիցների ձեռքերը շաղախված էին սեփական չարաբախտ արյունով, որը հեղում էին իրենց անըմբռնելի ցավոտ կուրությամբ, և ոչ ոք չխանգարեց Թուրքիայի խավարամիտ տիրակալներինª իրականացնելու այն տանջալից խոշտանգումները, որոնք կարող էին համեմատվել միայն խելագար հանցագործի գործողություններին: Այդպես նրանք մի ամբողջ ժողովրդիª տղամարդկանց ու կանանց, ծերունիների և երեխաների, հղի մայրերինու ծծկեր մանուկների քշեցին արաբական անապատները միայն մի նպատակով` սովամահության մատնել բոլորին՚: