Այդ երեկո Մարոյի ձայնը շատ հուզիչ էր, և երգերի խոսքերը նոր իմաստ էին ստանում։ Այն, ինչ նա երգում էր, այլևս սիրո բալլադ չէր թվում, ավելի շուտ ողբ էր, կարոտի լաց, ուր յուրաքանչյուր ոք կգտներ իր տագնապը, իր ամենաթանկագին բանը կորցնելու վախը։ Եթե Մարոն ճիգ չթափեր իրեն զսպելու համար, ապա կարտասվեր, և մյուսներն էլ նրան կմիանային։