Իր բազմազբաղ ուսումնասիրությունների ընթացքում Չամչյանցը աչքաթող չի արել սելջուկ թուրքերի յաթաղանից փրկված հայերի վիճակը, որոնք իրենց բնօրրանում և հարևան երկրներում սփռված, կանգնել էին ուծացման եզրին: Նա իրեն նվիրում է գաղթօջախների հայ երեխաների հայեցի դաստիարակության և կրթության, հայկական ավանդույթներն ու մշակույթը պահպանելու գործին: Հիմնականում Մերձավոր Ասիայի հայկական գաղութներում բացում է ազգային դպրոցներ, որպես ուսուցիչներ հրավիրում եվրոպայում կրթություն ստացած երիտասարդներին, այդ դպրոցների համար գրում է ուսումնական ծրագրեր և ուսուցման մեթոդիկա, շեշտը դնելով ազգային լեզվի և հայագիտական առարկաների վրա, ինքն էլ գրում է և 1779թվ. լույս է ընծայում այդ դպրոցների համար «Քերականություն հայկազյան լեզվի» դասագիրքը, որով դասվանդվում են հայոց դպրոցներում շուրջ 70 տարի, և վերահրատարկվում 15 անգամ: