Որքան էլ պատմագիտությունը փորձել է հայ հեթանոսական դիցարանի գահին որևէ ուժ բազմեցնել այս կամ այն տեսքով` չի ստացվել, չի ստացվի, որովհետև դա կեղծիք է, հորինվածք: Սա լեզվի հունականացման փորձի կամ նրան ասորական թեքում տալու դարավոր խեղաթյուրման արդյունք է: Բուն նպատակը աշխարհընկալման արմատի հետքը կորցնելն էր, շեղելը: Իրականում մեր դիցարանը ուղղաձիգ չէ, և ստորակարգում չկա այնտեղ: Այն շրջանաձև է, և ոչ մի աստվածություն գերապատվություն չունի: Հարթության վրա շրջան է, տարածության մեջ` գունդ: Այն գոտևորող աստվածությունները հսկում և արտացոլում են նրա ներսում ընթացող երևույթները: Շրջանի կամ գնդի կենտրոնում կանգնած է Անտեսանելի և Անշոշափելի արարչությունը, հավերժական այլակերպությունը: Նրա ժամանակային միավորը հեթանոսական մեսիան է` իր սև և սպիտակ շների հետ, պատկերային տեսքը երկնակամարն է, աստղազարդ երկինքը, իսկ ձայնային ամփոփը` (360о = 36 տառ) հայկական այբուբենը: