Հայ պատմագրության մեջ կան վկայություններ, որոնք թույլ են տալիս այդ անունների ակունքները փնտրել Հայաստանում կապելով դրանք հայոց Անգեղ հնագույն թռչնակերպ աստծո /աստվածություն/ անվան հետ: VII դարի պատմիչ Սեբեոսը վկայում է, որ Հայաստանում եղել է Անգեղ /Անգղ/ թռչնակերպ հրեշտակ աստծո պաշտամունք, որն իրար հետ է կապել երկրային ու երկնային աշխարհները /Սեբեոս, Պատմություն, Ե., 2005, էջ 15, 55; Հայ ժողովրդի պատմություն, Ե., 1971, հ. 1, էջ 484/: Այս աստվածության պաշտամունքի կենտրոնը Մեծ Հայքի Աղձնիք նահանգի Անգեղ տուն /Angel tun/ գավառն էր: Անգեղ տուն գավառի կենտրոնը Անգղ բերդաքաղաքն էր /այժմ Էդիլ գյուղը Դիարբեքիրից հյուսիս, Արևմտյան Հայաստան/: Ինչպես նկատում ենք գավառը և բերդաքաղաքը իրենց անունները ստացել են Անգեղ աստծո անունից: Անգեղ աստվածության պաշտամունքի տարածվածության մասին են վկայում նրա անունը կրող բնակավայրերի առկայությունը Հայաստանում: Հիշատակենք մի քանիսը. Անգղ /Այրարատի Ծաղկոտն գավառ/, Անգեղի, Անգեղակոթ, Անգեղաձոր /Սյունիք/, Անգղ /Վանա լճի մոտ/: IV դարում գավառը հայտնի էր նաև Անգելենե /հռոմեական արտասանությամբ/ անունով /ՀՍՀ, հ. I, Ե., 1974, էջ 379/: Նշենք, որ լ-ղ անցումների բազմաթիվ օրինակներ կան հայոց լեզվում և հնդեվրոպական մյուս լեզուներում. Ալշե, Ալզի-Աղձնիք, Ալեքսանդր-Աղեկսանդր, ալփաբետ-աղփաբետ, Գալիա-Գաղիա, Անգլիա-Անգղիա և այլն: