Թովմասը ոտքի կանգնեց՝ դժվարությամբ պահպանելով հավասարակշռությունը մի կույտ վերմակների վրա։ Իրենցից առաջ մինչև հորիզոն ձգվում էր մի շարասյուն, որի երկայնքով գնում և գալիս էին ձիավորները։ Երեխան երբեք այդքան մարդ չէր տեսել։ Նրանք բազում էին, և նրանց սայլերը փոշի էին բարձրացնում, որը կախված էր մնում անշարժ օդում։ Նա հետ նայեց և տեսավ, թե ինչպես է քաղաքից դուրս հոսում մարդկային անսպառ գետը։