Ստացվեց, որ մեր անցյալ սերունդներին պատերազմ պարտադրվեց և միայն պատերազմից հետո ծնված սերունդին բախտ վիճակվեց ապրել առավել հանգիստ, շնչել «սեփական թոքերով»: Անցյալ սերունդները հնարավորություն և ժամանակ չունեցան վայելելու իրենց տառապանքի քառորդը և այսօրվա սերունդի մոտ է միայն, որ համեմատաբար երևում է առվի երկու ծայրը՝ ծնունդից մինչև մահ: Բայց արդյո՞ք կկարողանանք բավարարել մեր ներքին ծարավը կյանքի, տեխնիկայի ու ժամանակի տվածով: Այստեղ՝ այդ օբյեկտիվ կերպով եղած խզումը մեղմելու և նրան հասնելու հատվածը կարճելու համար հոգեկան ի՞նչ կարգավորիչ ու պոտենցիալ ունենք: