Կամրջի	ծայրին	հայտնվեց	մի	ռուս	բանվոր, բարձրահասակ, լայն	թիկունքով: Նա	աջ	ուսի	վրա	նստեցրել	էր	մի	հայ բանվորի, ձախի	վրա` մի	լեզգի	բանվորի: -Երկուսն	էլ	հարբած	էին	և	գրկել	էին	միմյանց: Չուպրովը	խլեց	մեկից «հարմոնիան» և	սկսեց	նվագելով	անցնել	կամուրջով, իր	կապտագույն	փոքրիկ	ուրախ	աչքերը	հառած	մյուս	ափին: Նրա թևերը	հոլանի	էին, կուրծքը	բաց	կարմիր	շիլա	շապիկը	ուռել	էր	թեթև	քամուց, նա	ինքն	էլ	բավական	հարբած	էր, բայց հավասարակշռությունը	պահում	էր: Այնինչ, կամուրջը	չէր	դիմանում	ծանրությանը: Չուպրովը	ցած	եկավ	և	մի	քանի հսկայական	քայլեր	անելով	լճակի	մեջ, անցավ	իր	բեռան	հետ	մյուս	ափը: