-Բանաձևի պաշտոնական անվանումն է «101 տարի առաջ հայերի և այլ քրիստոնյա փոքրամասնությունների դեմ իրագործված Ցեղասպանության հիշատակում և ոգեկոչում»: Սակայն գերմանական լրատվամիջոցներում այն ակնառու կերպով խուսափողականորեն հիշատակվում է որպես «Հայաստանի վերաբերյալ բանաձև», այլ ոչ որպես փաստաթուղթ, որի հիմքում ընկած է Ցեղասպանության իրավական ճանաչումը: Դժվար է հստակ ասել՝ որոնք էին քվեարկությանը մասնակցած խորհրդարանականների (ընդհանուր թվով 598 պատգամավորների կեսի) գլխավոր շարժառիթները: Բանաձևը Գերմանիայի խորհրդարանականների կողմից իրենց առջև դեռևս 2015թ. դրված խնդրի շարունակությունն էր, որն այն ժամանակ այդպես էլ մնաց չլուծված: Հարյուրամյա տարելիցին ընդառաջ Գերմանիայի խորհրդարանի երեք խմբակցությունները ներկայացրին բանաձևի իրենց նախագծերը. բոլոր երեքում էլ առկա էր իրավաբանորեն պարտավորեցնող միակ եզրույթի՝ «Ցեղասպանության» գերմաներեն հոմանիշը (‘Voelkermord’): Սակայն գործադիրը՝ Կանցլերի վարչակազմն ու արտգործնախարարությունը, իշխող Պահպանողական-Սոցիալդեմոկրատական կոալիցիայի կողմից առաջադրված փաստաթղթից դուրս մղեցին «ցեղասպանություն» բառը: Այդ եզրույթը վերականգնվեց միայն Ֆրանցիսկոս Պապի՝ 2015թ. ապրիլի 12-ի ուղերձից հետո, սակայն արդեն շատ ուշ էր, որպեսզի հարցը դրվեր ապրիլի 24-ի քվեարկությանը: 2015թ. մայիսին բոլոր երեք փատաթղթերն էլ ներկայացվեցին խորհրադարանի Արտաքին հարցերի հանձնաժողով՝ հետագա քննարկման ու խմբագրման համար: 2016թ փետրվարի 25-ին, իշխող կոալիցիայի կողմից ստանալով միջխմբակցային բանաձև մշակելու խոստում, «Կանաչների» խմբակցությունը պաշտոնապես հետ վերցրեց իր նախագիծը, որը վերջնականապես հրապարակվեց հունիսի 2-ին: