Միևնույն է, աններելի մեղք էր. Աստծուն չի կարելի անձնավորել, մարդկային հատկանիշներով պատկերացնել: Զելիհան ամբողջ մանկության ընթացքում դժվարանում էր կանգնեցնել իր երևակայությունը. եթե Ալլահին անձնավորելը ճիշտ չէ, ապա ինչո՞ւ են նրան նկարագրում մարդուն հատուկ ածականներով: Ամեն ինչ տեսնում էր, բայց աչքեր չուներ, ամեն ինչ լսում էր, բայց ականջներ չուներ, ամենուր հասնում էր, բայց ձեռքեր չուներ... Զելիհան ութ տարեկանում այս տեղեկություններից մի եզրակացության հանգեց. Արարիչը կարող է նման լինել արարածներին, բայց արարածներն Արարչին' ոչ... կամ էլ ճիշտ հակառա՞կն էր: Մենք կարող ենք նրան նման լինել իսկ նա մեզ՝ ոչ: Քազանջըների ընտանիքի մեծերին եթե հարցներ, հաստատ ականջները կձգեին, նա էլ ոչ ոքի չզայրացնելու համար լռել է, Արարչի հետ կապված բոլոր առեղծվածները պահել է իր մեջ: