Թոռն անհամբեր սպասում էր այն հատվածին, որ շուտ իմանա՝ պապի մեղքը ո՞րն է։ Իսկ պապը չէր շտապում։ Նրա սիրտն արդեն Վարդնոցում էր, իրենց անուշ յայլաներում՝ Դժուկում, ուր առավոտից իրիկուն վազում էր անսանձ քամու հետ, իջնում էր Բաթմանա ջուր, գլուխը մտցնում պաղ ալիքների մեջ ու շունչը պահում։ Սաֆարը, աչքերը փակ, մի պահ շունչը պահեց։ Թոռանը թվաց, թե պապը շնչահեղձ է լինում և ձեռքը թափով ցնցեց. «Բաբո՛, ինչ եղավ քզի...»։ Պապը, հանգիստ շնչելով, աչքերը բացեց. «Լաո՛, իմ գլուխ Բաթմանա ջրի մեջ էր...»։ Ծերունին թաշկինակով դեմքն ու մազերը չորացրեց. «Ինչ անուշ ջուր է, հովցավ իմ սիրտ»։ Թոռը անհանգիստ շարժումներ արեց. պապը վաղո՜ւց Աշնակում չէր։