Կար ժամանակ, երբ հայ եկեղեցին, հայ ազգն ի մի բերող աշխարհայեցողության դեր էր ստանձնել։ Դա մեր պատմության ամենակենսիմաստ հղացումներից մեկն է եղել։ Հայի կամքը երբ ածանցվել է ատվածայինին՝ միշտ փառահեղ հաղթանակներ է գրանցել։ Առանց էութենական խորքի իմաստ չունի մարդկային կամքը։ Որտեղ էության բարձր զգացում կա, այնտեղ կա գոյությունը բնազանցելու, այսինքն՝ աստվածայինով լցնելու պահանջ։ Այսօր սոցիալական այն բարեփոխությունները, որոնք կիրառվում են մեր երկրում, իրականում չեն բխում Հայաստանի ուրույն նկարագրից։ Ընդհանրապես սոցիալական վիճակն անցավոր է, կա միայն ոգու և արյան հավիտենականություն։ Ոգին ու արյունը կարող են կազմել գոյիմաստ աշխարհայեցողության հիմք և սոցիալական հեռահար ու ծավալուն, ազգանպաստ պետական ծրագրեր։ Խոսքն այն մասին է, որ տնտեսաքաղաքական մեր բոլոր խարխափումները պայմանավորված են հայկականորեն հիմնավորված պետական ծրագիր չունենալով։ Մեր ամեն ինչն իր վրա է վերցնում մի քանի տարով իշխանության եկած որևէ կլան-կուսակցություն։ Իշխանությունը ցուցադրաբար ականջալուր է լինում միայն ժողովուրդ-ամբոխին՝ արհամարհելով ժողովուրդ-մտավորականին։ Ցավն այն է, որ մեզ թվում է՝ մեր իրարահաջորդ իշխանությունների մոտ ազգայինի գիտակցումն է պակասում, այնինչ էականում նրանք ժողովրդավարությունն ու բաց հասարակությունը դավադրաբար օգտագործում են իրենց ժողովրդի դեմ։ Մեր պետությունը առևտրային գրասենյակից պետք է վերածվի ազգային ոգու ճեմարանի։ Առանց ոգու իմացության ճակատագրի դուռը բացում ենք հակառակորդ գոյամրցակցի կամքով։ Եթե այսօր տնտեսական գործոնը ճանաչենք որպես պետականության միակ շարժիչ ուժ և մասոնականության զոհը դառնալով, ներքաշվենք դիվանագիտական խարդավանքների մեջ, ուրեմն մեր պատմության, եթե ոչ վերջի, ապա ամենաողբերգական էջը գրած կլինենք։