Կարո՞ղ էր արդյոք Քոչարյանը հավերժացնել իր իշխանությունը։ Իհարկե պետք է փաստենք, որ 2008 թ․ քաղաքական իրավիճակը բոլորովին այլ էր և որևէ կերպ հնարավոր չէ հավասարության նշան դնել արդի Հայաստանում տիրող իրավիճակի հետ։ Սկսենք նրանից, որ Քոչարյանն իր կառավարման գրեթե ամբողջ ընթացքում (Հոկտեմբերի 27-ից հետո) թիկունքում զգացել է Սերժ Սարգսյանի և նրա թիմի ծանր շունչը։ Վերջին երկուսը մշտապես սուր մրցակցության մեջ են գտնվել, իհարկե շահերի համընկման տեսանկյունից մրցավազքն այդ երբեմն փոխարինվել է ժամանակավոր դաշինքներով և համագործակցությամբ։ Այսինքն՝ դեռևս Քոչարյանի կառավարման ժամանակաշրջանում Սարգսյանը իշխանությունը ժառանգելու վճռական հայտ է ներկայացրել և այս տեսանկյունից երկրորդ նախագահին չափազանց դժվար կլիներ չեզոքացնել ներիշխանական իր բավականին ազդեցիկ հակառակորդին։ Իրավիճակն այլ էր նաև ընդդիմադիր համակարգում։ Նշենք, որ 2007-08 թթ․ քաղաքական ընդդիմությունը չափազանց զորեղ էր և մեծ ժողովրդականություն էր վայելում՝ պատրաստ լինելով ամեն պահ վերցնել իշխանությունը։ Այսինքն իշխանությունը հավերժացնելու ճանապարհին Քոչարյանը կունենար բավականին լուրջ արգելքներ՝ հանդիպելով ինչպես ներիշխանական, այնպես էլ՝ ընդիմադիր հակառակորդների սուր դիմակայությանը։ Բայց նույնիսկ այս անհաղթահարելի թվացող արգելքների առկայությամբ, Քոչարյանը կարող էր այդպիսի ռիսկի գնալ։ Չէ՞ որ երկաթով ու արյամբ հարց լուծելը հոգեհարազատ է նրա գործելաոճին և այդ գործիքակազմի կիրառմամբ միգուցե նրան հաջողվեր չեզոքացնել իշխանության բոլոր հավակնորդներին։ Ի դեպ հետխորհդրային տարածքի բոլոր այն երկրների առաջնորդները, որոնք ընթացել են իշխանության հավերժացման ճանապարհով, Քոչարյանից ոչ պակաս զորեղ հակառակորդներ են ունեցել, բայց կարողացել են հաղթանակած դուրս գալ «գահի» համար մղվող պայքարում։ Այսինքն, չի բացառվում, որ երկրորդ նախագահն էլ կկարողանար չեզոքացնել բոլորին։