Երբ հասա այս քաղաքը, կանգ առա փողոցներից մեկում, ճամպրուկները դրեցի՝ շունչ քաշելու, այնպիսի մի վիճակում էի, կարծես թե շատ գիշերներ առանց դադարի վազել եմ: Այս քաղաքում սպիտակեց մորուքս, և ահա նրա կողքին կործանվում էի: Տարբեր հնարքներով ուզում էի դուրս լողալ, ոտքերիս տակ դատարկ, փափուկ էր: Բռնածս պոկվում, մատներիս արանքից հոսում, գնում էր: Մկաններս աստիճանաբար թուլանում էին: Հոգնություն, հետո՝ թախիծ: Հենարան չունեի, ուզում էի մնալ մակերեսին, գոնե այն դիրքով, որ կայի մինչև հիմա: