Թէ Գեր­­­մա­­­­­­­նացի­­­ները եւ թէ Օս­­­մանցի­­­ները կրցած էին հաս­­­նիլ Պա­­­քու, մէ­­­կը Վրաս­­­տա­­­­­­­նի վրա­­­յով, միւ­­­սը Հա­­­յաս­­­տա­­­­­­­նի, կրցած էին պար­­­տութեան մատ­­­նել Բրի­­­տանա­­­ցինե­­­րուն եւ վեր­­­ջիննե­­­րուն հայ եւ այլ դաշ­­­նա­­­­­­­կից­­­նե­­­­­­­րուն իրենց ճամ­­­բուն վրայ։ Հա­­­յերը քա­­­ղաքա­­­կան գետ­­­նի վրայ պար­­­տո­­­­­­­ւած էին թէ Պա­­­թու­­­մի եւ թէ Թիֆ­­­լի­­­­­­­սի մէջ, պար­­­տո­­­­­­­ւած կողմ էին թէ Երե­­­ւանի եւ թէ Պա­­­քուի ռազ­­­մա­­­­­­­ճակատ­­­նե­­­­­­­րուն վրայ։ Սա­­­կայն, ձե­­­ւով մը, կրցած էին կեն­­­դա­­­­­­­նի մնալ 1918ի Մա­­­յիսէն Նո­­­յեմ­­­բեր եւ կրցած էին Պա­­­տերազ­­­մի ընդհա­­­նուր յաղ­­­թա­­­­­­­կան կող­­­մին դաշ­­­նա­­­­­­­կիցը ըլ­­­լալ։ Իրենց ձեռ­­­քը բան մը ու­­­նէին ի վեր­­­ջոյ նոր ժա­­­մանա­­­կաշրջա­­­նին հա­­­մար՝ դաշ­­­նա­­­­­­­կից մը որուն անունն է Մեծ Բրի­­­տանիա։