Հոգեւոր ուրախութեամբ կը տօնենք տարւոյն երրորդ տաղաւարը, ժողովրդական աւանդական կոչումով Վարդավառը, իսկ եկեղեցական տօնացոյցին համաձայն Քրիստոսի Պայծառակերպութեան տօնը։ Հայ քրիստոնէական իրականութեան մէջ Վարդավառի տաղաւարին ուրախութեան մէջ իրարու հետ կ՚ընդելուզուին մեր ժողովուրդի նախաքրիստոնէական շրջանի աւանդութիւններն ու քրիստոնէական հաւատքի սկզբունքները։ Մեր եկեղեցին ի սկզբանէ իմաստութիւնը ունեցած է պահել հինը, զայն զգեստաւորելով նոր զգեստով։ Այսինքն այն աւանդութիւնները որոնք չեն վնասեր մեր քրիստոնէական հաւատքի սկզբունքներուն՝ պահուած են, միշտ թագադրուելով քրիստոնէական հաւատքի սրբութիւններով ու սկզբունքներով։ Վարդավառի տաղաւարին իրարու վրայ սրսկուած ջուրին ընդմէջէն յիշած ենք ջուրին մաքրիչ յատկութիւնը, մեր մկրտութեան սուրբ ուխտը։ Արձակուած աղաւնիներուն մէջ տեսած ենք առ Աստուած ներկայացուած խաղաղութեան խնդրանքներու առաքումը եւ աստուածապարգեւ խաղաղութեամբ օրհնուելու մեր յոյսն ու հաւատքը։ Վարդավառի կարմիր վարդին մէջէն յիշած ենք մեր հաւատքի կեանքի պայծառազարդումը՝ Քրիստոսով, Սուրբ Հոգիի ներգործութիւնը՝ հրեղէն զօրութեամբ եւ քրիստոնէական հաւատքի օրհնութեանց վարդաբոյր գեղեցկութիւնը։ Նաեւ մեր ժողովուրդը իր կարեւոր սուրբերէն Ս. Վարդան Մամիկոնեանի վարքին ընդմէջէն տեսած է հաւատքի վառ կրակի խորհուրդը եւ երանաշնորհ Մաղաքիա Պատրիարք Օրմանեանի բառերով Աւարայրի Զօրավարը կոչած՝ «բոսորափայլ արեամբ ներկեալ Վարդակարմիրն Վարդանայ յազգէն Մամիկոնի»։