Սակայն նման մոտեցումը, որը հիմնված է հեմոդինամիկայի համեմատաբար կոպիտ ֆիզիկական օրենքների վրա և ելնում է հասարակ լուսային մանրադիտության և դասական ընդհանուր էլեկտրոֆիզիոլոգիայի ու բիոքիմիայի տվյալներից, չի կարող նոր ուղիներ բաց անել սրտամկանի գրգռման և կծկման ժամանակ կատարվող առավել մտերիմ գործողությունները ուսումնասիրելու: Եթե հենվենք այն դրույթի վրա, որ սիրտը մի կենսաբանական մեքենա է, որի մեջ նյութերի փոխանակության քիմիական էներգիան վեր է ածվում մեխանիկականի, ապա հասկանալի պետք է լինի ժամանակակից գիտության կրքոտ պեղումները` պարզաբանելու քիմիամե-խանիկական այն ձևափոխումը, որը վերջ ի վերջո հասցնում է մկանային տարրերի կծկմանը: Օրգանի, հյուսվածքի կամ անգամ բջջի մակարդակին տարվող հետազոտությունները չեն կարող պարզորոշ պատասխան տալ ժամանակակից գիտության կողմից դրված հարցերին: Այսօր անհրաժեշտ է ճանաչել այդ քիմիամեխանիկական փոփոխության հյուլեական հիմքը, անհրաժեշտ է ճիշտ պատկերացնել սրտամկանի ուլտրակառուցվածքը, որը նոր հորիզոններ է բացում ֆիզիոլոգիական երևույթները ուսումնասիրողների աոաջ: Էլեկտրոնային մանրադիտությունը ավելի և ավելի է նեղացնում փոքր չափերի մասին մարդկային պատկերացման սահմանները, անգամ այն աստիճանի, որ ուլտրամանրադիտողների, թերևս և բոլոր կենսաբանների մոտ հասցնում է «նոր տեսակի նևրոզի» զարգացման: Սրտի կծկումը ֆիզիկական երևույթ է, այն ենթարկվում է ֆիզիկայի և կենսաբանության օրենքներին և իր հերթին ուղեկցվում է ֆիզիկական արտահայտություններով: Ժամանակակից էլեկտրոնիկայի նվաճումների և բժշկության մեջ նրանց օրեցօր ավելի լայն կիրառման պայմաններում հնարավոր է դառնում ուսումնասիրել այդ բարդ գործողության բոլոր մանրամասները: Այդ ճանապարհով այսօր շատ խոր ձևով քննարկվում են սրտի աշխատանքի ամենամտերիմ կողմերը, պարզաբանվում են նրա կինետիկական և պոտենցիալ հատկությունները, ախտորոշվում են սրտային հիվանդությունները և այլն: