Հովհաննես Հովհաննիսյանը նույնպես խոսեց հասարակական ճնշումներից` ասելով, որ նախարարությունում ակնկալում էին հանրային համակրանքի արժանանալ, այնինչ լավագույն դեպքում քար լռություն էր, իսկ որոշ դեպքերում հանրությունը պաշտպանում էր անտառը հատողներին: