Քանի որ շատ երկար գրեցի (հուսամ` հնարավորինս քիչ ձանձրալի), մի երկու բառ էլ կուզեի եվրոպական արդի բանաստեղծությունից ասել, ավելի շուտ նորարարությունների, որ կան: էս դեպքում շատ հաճախ գործ ունենք ոչ այնքան բանաստեղծության, որքան կոլաժի հետ, որի մի մասնիկը նաև բանաստեղծությունն է, օրինակ` ֆրանսիացի Սիլվիեն Կուղտուն համադրում է բանաստեղծությունը երաժշտության հետ, օրինակ` «Ես քաք բանաստեղծ եմ» երկարաշունչ պոեմում: Արևմուտքում նաև տարածված է լեզուների համադրմամբ աշխատել, օրինակ` նյու-յորքցի Պիեռ Ժորիսը, ով անգլերենի պրոֆեսոր է, թարգմանիչ, համադրում է անգլերենն ու ֆրանսերենը, կրքի և ինտելեկտի խառնուրդ փորձում ստանալ: Տեսողական պոեզիայով է նաև զբաղվում, ինչը մեզանում գրեթե չկա, իսկ նրանք, ովքեր փորձում են, փորձը փորձի սահմանից չի անցնում: