Վախից կամ տխրությունից առաջացող տոնուսի պակասը, շնչառական խանգարումները շատ լավ են խորհրդանշում այն սահմանը, որ գոյություն ունի իսկական ապրումների և պարզապես պահվածքների միջև: Վերջապես, դրանք պահվածքի հետ մտնում են մի ամբողջական սինթետիկ ձևի մեջ, և հնարավոր չէ ուսումնասիրել առանձին վերցրած. պերիֆերիկ տեսության սխալն հենց այն է, որ ապրումներն ուսումնասիրում է առանձին վերցրած: Մինչդեռ դրանք չեն կարող հանգեցվել ինչ-որ պահվածքի: Մենք կարող ենք չփախչել, բայց չենք կարող ինքներս մեզ արգելել, օրինակ` դողալը: Ես կարող եմ գերլարումով վեր կենալ աթոռից, իմ մտքերի ընթացքը շրջել աղետի մասին մտածելուց և սկսել աշխատել, բայց ձեռքերս ինձ չեն ենթարկվի: Ուրեմն պետք է արձանագրել, որ ապրումը չի կարող պարզապես խաղացվել, դա մարմնի պահելաձևն է ինչ-որ որոշակի վիճակում, վիճակն առանձին կեցվածք չի առաջացնում, պահելաձևը առանց վիճակի ընդամենը կատակերգություն է. ապրումն ի հայտ է գալիս ցնցված մարմնում, որն իրեն պահում է որոշակի ձևով: Անհանգստությունը, ցնցումը կարող են ավելի երկար գոյություն ունենալ, քան պահվածքը, բայց պահվածքը ցնցումի ձևն է և նշանակությունը: Մյուս կողմից, առանց ցնցման` պահվածքը կլիներ ընդամենը նշանակություն, զգացական սխեմա: Որպեսզի հավատանք մոգական պահվածքների գոյությանը, պետք է ապրած լինենք հուզական ցնցում: Որպեսզի ապրումային գործընթացը հստակորեն պատկերացնենք` ելնելով գիտակցությունից, պետք է հիշենք մարմնի կրկնակի բնույթը, այն է` մարմինը մի կողմից ներկայանում է որպես աշխարհում գոյություն ունեցող օբյեկտ, մյուս կողմից` անմիջականորեն ապրվում է գիտակցության կողմից: Դրանից հետո մենք կարող ենք հասկանալ էականը, ապրումը հավատի երևույթ է: Գիտակցությունը չի սահմանափակվում ընդամենը իրեն շրջապատող աշխարհի վրա տարբեր զգայական նշանակություններ պրոյեկտելով. այն ապրում է նոր աշխարհը, որն ինքը ստեղծել է հենց հիմա: Նա այդ աշխարհն ապրում է ուղղակիորեն, դրանով հետաքրքրվում է, իր վրա զգում այն հատկությունները, որ ուրվագծել են մեր պահվածքները: Դա նշանակում է, որ այն ժամանակ, երբ բոլոր ճանապարհները փակվել են, գիտակցությունը նետվում է ապրումի մոգական աշխարհը, նետվում է` ամբողջովին վերստեղծելով` որպես նոր գիտակցություն նոր աշխարհին դեմ-հանդիման, և այն ամենաանձնականը, որ իր մեջ ունի, իր կարծիքն է աշխարհի մասին, ինքն իր մեջ իր ներկայությունը` այս բոլորի միջոցով է գիտակցությունը կառուցում իր նոր աշխարհը: Հուզմունքի մեջ գտնվող գիտակցությունը շատ նման է քնած գիտակցությանը: Առաջինը, ինչպես և երկրորդը ինքն իրեն նետում է նոր աշխարհի մեջ, որպես սինթետիկ ամբողջություն ձևափոխելով իր մարմինն այնպես, որ կարողանա այդ նոր մարմնով ապրել և ընկալել նոր աշխարհը: Այլ կերպ ասած` գիտակցությունը փոխում է իր դիտանկյունը` որպես գիտակցությանն անմիջապես հատուկ աշխարհի մասին տեսակետ, անցնում է պահվածքի մակարդակին: Ահա թե ինչու հոգեբանական գործընթացների արդյունք շատ երևույթներ ամենաառօրեական խանգարումների հիմքում են. դրանք նման են կրծքահեղձուկին, ջերմին և այլն: Դրանք իրենցից ներկայացնում են ընդամենը մարմնի ամբողջական և շատ սովորական ցնցում: Եվ մարմինն ինքը ներկայանում է որպես գիտակցության` իրերի վերաբերյալ տեսակետի մթագնում այնքանով, որքանով որ գիտակցությունը իրականացնում և անմիջապես ապրում է այս մթագնումը: Ուրեմն ճիշտ է, որ վերջինս ընկալվի որպես սինթետիկ երևույթ` առանց մասերի բաժանվելու: Բայց քանի որ, մյուս կողմից, մարմինն իր է իրերի մեջ, գիտական վերլուծությունը կկարողանա տարբերակել կենսաբանական մարմինը, մարմին-իրը, այս կամ այն օրգանի բորբոքումը: