ԱԲԵՂԱ – Մարդու հոգի՜ն: Շա՜տ հաճախ մարդը ստիպում է իր հոգուն անել այն, ինչը հոգին չէր ուզի անել, երազել ու բաղձալ այն ամենը, ինչը հոգու համար դառն է ու արտասվալի: Եվ ամեն անգամ հոգին աղոտանում է մի քիչ, և մարդը դանդա՜ղ խավարում է: Զարմանալի է. մարդ գիտակցում է այդ ամենը, բայց չի օգնում իրեն, իսկ Աստծուց օգնություն է խնդրում այն ժամանակ, երբ գիտի, որ չի՛ ստանա: