Նա	այնպես	ամուր	սեղմեց	Անուշի	հաստ	թևերը, որ	խեղճ	կինը	ցավից	ճչաց: Թող	ինքը	խոստովանի	իր	բերանով, այսպես	է կամենում	և	հրամայում	Պետրոսը: Դավաճանությունը	ժխտել	չի	կարող, ահա	փաստը — նրա	մի	քանի	րոպե	առաջ	գրած նամակը: Աստված	ինքն	է	օգնել	Պետրոսին: Զուր	չէին	նրա	կասկածները, որ	այսօր	այս	անսովոր	ժամին	եկավ	տուն: Ի՞նչպես, նա	ամբողջ	օրը	խանութում	արյուն	քրտինք	թափի, շան	պես	չարչարվի, սրան	ու	նրան	գլուխ	տա	հինգտաս արշին	բան	ծախելու	համար, հարյուր	անգամ	մեջքից	թեքվի, վաղ	աշխատի, պատիվ, անուն	ստեղծի, իսկ	կնիկն անառակությո՞ւն	անի...