Այդպես էլ ավարտին չհասցնելով արևելյան գործերը՝ Ալեքսանդր Սևերոսն և իր մայրը պատերազմ էին սկսել գերմանացիների դեմ, սակայն, սանձազերծելով պատերազմ, երիտասարդ կայսրն ու նրա մայրը գործել էին խիստ անվճռականությամբ, ինչն էլ ի վերջո պայթեցրել էր բանակում նրանց դեմ վաղուց ի վեր առկա դժգոհությունը։ Արդյունքում 235 թ-ի մարտի 19-ին Ալեքսանդր Սևերոսն ու նրա մայրը ապստամբած զինվորների կողմից սպանվել էին, որից հետո ապստամբները կայսր էին հռչակել հասարակ ծագման տեր և զինվորներից սերող Մաքսիմինոս I Թրակիացուն (235-238)։ Հռոմեական կայսրությունում սկիզբ էր առնում նրա ամենամռայլ ժամանակաշրջաններից մեկը՝ այսպես կոչված «զինվորական կայսր»-ների խառն ու մեծ արյունով լի դարաշրջանը, որը վերջնականապես անցյալի գիրկն էր ուղարկելու ոչ միայն հռոմեական տերության հզորությունն ու փառքը, այլև հռոմեական ողջ ապրելակերպն ընդհանրապես և կայսրության ռազմական մեքենան՝ մասնավորապես, իսկ այս պայմաններում բարդանում էին նաև հայերի գործերը։ Մաքսիմինոսն ընդհանրապես, լինելով հսկայական բոյի և մեծագույն ուժի տեր, բայց որոշակիորեն արդեն տարիքն առած հզոր մի ռազմիկ, թերևս միայն իրեն հայտնի պատճառներով չէր սիրում հայերին, ընդ որում նրա վերաբերմունքը հայերի նկատմամբ չփոխեց նաև 237 թ-ի սեպտեմբերին Հռենոսի ճահճապատ անտառներում Հայկական օժանդակ զորաբանակի խիզախ մաքառումը[6], իսկ այդ պայմաններում Խոսրով I Մեծը որևէ կերպ չէր կարող հույս դնել հռոմեացիների աջակցության վրա։