Ահա այսպես ասաց Մեծ տատիկը կիրակի առավոտյան նախաճաշի սեղանի մոտ, երբ ինքնաեռն անկյունում եռում էր. Հինգերորդ Սուլթանը մլավում էր սեղանի տակ՝ սպաասելով մի կտոր պանրի, երբ թուրքացված «Սկսնակ» ծրագրից այդ շաբաթ դուրս մնացած մասնակիցը պատմում էր, թե ինչու իրեն չպետք է դուրս թողնեին, երբ Ասյայի ձեռքին բաժակը ճաքեց: Այնքան անսպասելի եղավ, որ Ասյան վեր թռավ: Միայն գիտեր, որ ամեն անգամվա պես մինչև բաժակի կեսը թեյի գույն էր լցրել, մեջը մի կտոր լիմոն գցել, մինչև վերջ ջուր էր լցրել, չորս կտոր շաքար գցել, հետո հենց ուզում էր մի կում խմել, այդ տհաճ ճտտոցը լսվեց: Բաժակը ծայրից ծայր ճաքել էր, ինչպես հողն է ճաքում ուժեղ երկրաշարժից հետո: Մի վայրկյանում բաժակի թեյը թափվեց, և ժանեկազարդ սփռոցի վրա մուգ սրճագույն հետք մնաց: