«Լո՛, լո՛ ...» ձեն	տալով` քսանից	ավելի	ձիավոր	ժամի	դռանը	վեր	Էկան, բալուր	տվին	մեկ-երկուսի ձեռքը, որ	ման	ածեն: Հայի	երեխեքանց	ու	կնանոնց	սուգ	ու	շիվանի	ձենը	որ	ժամը	չէ՛ր	ընկնում, պատերն	էլ	սուգ	էին	անում. բայց	խեղճերը	չէին	իմանում, թե	ի՞նչ	բարի	հրեշտակ	ա	աստված նրանց	համար	ուղարկել: Հենց	գյուռ	արած, որ	ղալմաղալ	անելով	ներս	չընկան, էլ	չիմացան, թե մարդ	ա, որ	իրանց	գլուխը	կոտրում	ա, դև	կարծեցին	կամ	սուրբ. էլ	թրի, մզրախի	յա	ղալխանի վախտ	չէ՛ր: Քրդստանցի	հայերը	մաջալ	էլ	չտվին	աջամի	հայերին, շատին	հենց	կրակի	շամփուրն կամ	թերէրեցն	էին	բերանը	կոխում, գլխին, դոշին	քարով, փետով	ծեծում, որ	շուտ	չմեռնին	ու տանջվին: էլի	Աղասին	էր, որ	էս	կատաղությանը	չափ	դրեց, սպանածներին	դուս	ածիլ	տվեց, ու որը	սաղ	էին	յա	յարալու, ձեռ	ու	ոտք	կապիլ	տվեց	ու	ղրաղ	քաշիլ	տվեց: