Ընթերցում եմ այս բազմաթիվ տարակարծիք ու տարատառ գրառումները և հոգուս խորքում մի ցավ ու դառնություն եմ զգում` մեր հասարակության որոշ մասի մոլորությունների կապակցությամբ: Ինչքան հեշտությամբ հավատում են ամեն մի շահամոլի կամ արկածախնդրի տխմար հայտարարություններին և սկսում իրենց ներդրումն անել կեղծիքի մեջ: Նորից եմ հիշում մեր մեծ գրողների անկեղծ խոսքերը հայ ժողովրդի մասին: Դ. Դեմիրճյանը սրտի ցավով գրել է. «Այնտեղ ուր ամեն մի ուրիշ ցեղ, ուրիշների միայն սերը կարող էր վաստակել, հայը գտնում է հնարը ատելություն առաջ բերելու... Տաղանդ է իր դեմ ատելություն ստեղծելու»: Ա. Իսահակյանն իր նամակներից մեկում գրել է` «Մի ռուս զինվորի ներկայությունը Հայաստանի սահմանի վրա արժե հազար Ազգերի Լիգա, հազար Մագդոնալդ, հազար Լլոյդ Ջորջ, և Վիլսոն: Սա կատարյալ ճշմարտություն է»: