- Ես մի համոզմունք ունեմ ու պիտի հիշատակեմ Բեռնարդ Շոուի խոսքերը` «Գրքի մահվան մասին բոլոր կարգի խոսակցությունները չափազանցված են»: Գիրքը կա, գիրքը ապրում է, և առանց գրքի հնարավոր չէ պատկերացնել ո´չ այսօրը, ո´չ վաղը, ո´չ միլիոն տարի հետո: Եվ գիրքը միակն է, որ կարող է ապրել և ապրեցնել: Դու չես կարող համակարգի էկրանին մեկ ժամից ավելի կարդալ. հնարավո´ր չէ: Համակարգիչը, տեխնիկայի զարգացումը անհրաժեշտություն են. դրանց շնորհիվ հնարավոր է ինչ-որ ժամանակ նույնիսկ դու օդի մեջ էլ տեսնես այն ամենը, ինչ այսօր փնտրում ես համակարգչային էկրանին... Բայց տեխնիկայի որևէ միջոց չի կարող փոխարինել գրքին: Գիրքը միշտ ուղեկցելու է մարդ արարածին և միշտ լինելու է: Դա իմ խորին համոզմունքն է: Երբ ինձ ասում են, որ մեր ժամանակներում գիրք չեն կարդում, ես առաջարկում եմ ցանկացած պահի գալ մեր գրադարան: Օրվա բոլոր ժամերին` վաղ առավոտից մինչ ուշ երեկո, ուսանողներ են նստած գրքերի առջև: Արգելել եմ պատճենահանել, արգելել եմ գրքի էջ նկարելը: Գիրք կարդում է թե´ ուսանողը, թե´ դասախոսը: Հասել ենք նրան, որ տարեկան 3 մլն տպագիր նյութի ընթերցանություն ունենք: Այդպիսի ցուցանիշ մեր հանրապետության բոլոր բուհական գրադարանները միասին չունեն: 14 հազար ուսանող ամեն օր օգտվում է գրադարանից: Ամենամեծ խնդիրն այն է, որ մենք չգնացինք հին, տրորված ճանապարհով: Գիրքը իր ուրույն տեղն ունի, տեխնիկական միջոցներն` իրենց: Մենք երկու մոտեցումը միավորեցինք: Եվ ստացանք ցանկալի արդյունքը` գիրքը հասցրեցինք ֆակուլտետներ: Չորս ընդարձակ ու հագեցած ընթերցասրահներ ունենք. պատմության ֆակուլտետում, բանասիրականում, կուլտուրայի ֆակուլտետում և կենտրոնական մասնաշենքում` երկուսը: