Առանց հրաւէրի սպասելու, նա մաքրում է մի կաղամբի կոթ եւ սկսում ախորժակով ուտել։ Այնուհետեւ պատրաստւում է տնօրհնէքի արարողութեան. »Ամէն, ալէլուիա՜, ալէլուիա՜, ալէլուիա՜...«։ Երկիւղածութեամբ ենք համբուրում վարդապետի ձեռաց խաչը։ Մայրս խաչահամբոյրի իբրեւ նուէր մի մետաղադրամ է դնում նրա ափի մէջ, դա արծաթեայ մէկ լիրա էր, որն այդ ժամանակ մեծ արժէք ունէր։