– Անցյալ դարում, 60-ականների բումը եղավ մեզանում: Ժամանկաշրջանը կարծես նպաստավոր չէր, բայց ով շնորհք ուներ, կարողացավ ճեղքել արգելափակման պատնեշը ու ծնվեցին կինոարվեստի, գրականության ու պոեզիայի, ճարտարապետության գեղանկարչության բարձրակարգ գործեր: Իրականում ժամանակի այդ հարթությունում անքննելի բաներ էին կատարվում՝ երկակի ստանդարտներ էին՝ փակ-բացության անհասկանալի վիճակ էր, իբր բաց էր, բայց իրականում ոչ միայն փակ էր, այլև վերահսկվում-ղեկավարվում էր: Էս ամենի միջով անցել էինք: Բայց եկավ այն ժամանակը, երբ ինչպես խոստացվել էր երկրներ քանդվեցին, երբ ստոր մարդիկ, սրիկաներ մեջտեղ եկան, երբ ահավոր ծանր էր ու քաոսի մոտալուտ լինելը գաղտնիք չէր արդեն: Մինչդեռ պիտի իմանայինք մեր անելիքը: Անկախություն էինք հռչակել, պետությունն ունեինք, մերն էր, պիտի մշակված ծրագիրը հստակ ձևակերպումներով շարադրվեր, մեր ունեցած-չունեցածը կողք-կողքի դրվեր, ազնիվ ու անխարդախ գործելու ինստիտուտներ ձևավորվեր, որպեսզի երկիրը չտուժեր, որպեսզի բովանդակային լինեին մեզ առաջադրված հարցերի պատասխանները: Եւ ամուր մի պատվանդանի վրա պիտի դրվեր մեր պարտություններն ու մեր հաղթանակները: Եւ մեր էդ ունեցածի հիմքով երկրի կայացման ճանապարհը պիտի շարունակեինք: Մինչդեռ եթե անգամ միտքը, ասելիքը ի մի էր բերվել ու ծավալային բարդ լուծումներով երկրի մանրաքանդակն էր ստեղծվել, ապա այն տարվել ետնախորշի աննկատ մի տեղում էր դրվել: Գուցե՞ ֆակտուրայով արվեստի բոլոր օրենքներով արված գործ չէր: Ուրեմն, այդ օրենքներին տիրապետելով, պիտի ստեղծվեր: Ամեն ոլորտ իր կանոններն ունի՝ եթե տեսնում ես, որ ամեն մարդ իր գիտցած-հասկացածով է առաջ շարժվում և ամեն քայլափոխի պատրաստ է ծախել ու ծախվել, ապա քննադատելով ոչինչ չես անի: Մարդու բնույթը չի փոխվում՝ եթե ծախվող է, պիտի նաև ծախի: Բայց եթե նվիրյալ է, սիրում է իր երկիրը պիտի փորձի ծռված անիվն ուղղել: Ցավոք, անկախության տարիներից ի վեր երկրի ղեկին կանգնածներից և ոչ մեկը, այս խնդիրն իր առջև չդրեց: Ժողովուրդը բարդ վիճակում հայտնվեց: Մի կողմից պատերազմ է, մյուս կողմից՝ արտագաղթ: Եւ առաջին նախագահի օրոք սկզբնավորվածը շարունակական դարձավ: Մեկն է որոշում կայացնողը: Ստացվում է ավտորիտար վիճակ է, ինչպես ստալինյան էպոխայում, կարելի է դեմ գնալ և անդունդը գլորվել, կարելի է սոլժինիցյան՝ գոնե ձեռքդ խղճիդ վրա պահելու, սկզբունքը որդեգրել: Մեր պարագայում նույնիսկ այն նախագահը, որը խոսքի հանդեպ ակնածանք ու պատասխանատվություն ուներ, միանգամից ծերացավ: «Մուժիկին հարկավոր է մի զույգ կոշիկ» բովանդակությամբ հայտարարություններ անելով, հրապարակավ խոստովանեց, թե ինչ ընտրություն է կատարել ինքը: Հետո եկածների մասին չեմ էլ խոսում: «Չի ապրվել»,- Համո Սահյանի տողով ասած: Կենցաղի, սովորությունների մակարդակի վրա պահեցին ժողովուրդին: Մասնակից չդարձրին երկրի կայացման ընթացքին…ինչպես ասենք Գերմանիայում արվեց: Ավերված, պարտված պատմական փուլում բոլորն անխտիր, բոլորն համախմբված, միասին էին երկրի վերականգնողական աշխատանքներին լծվել: Լուսանկարներին ես նայում այդ շրջանում արված ու տեսնում ես, թե ինչպիսի ջանասիրությամբ են նորից քար տաշում, երկիրը ավերակներից, փլատակներից ազատում: Դա կուլտուրա է, դա մշակույթ ունեցող երկրի արժանապատվությունը վերականգնելու, հարուստ ավանդույթներ ունեցող ժողովրդի վարք էր: