Անձ մը խորհեցէք, որուն կեանքը գրեթէ նոյնացած է իր եկեղեցւոյ հետ, որուն աւազանէն ծնած էր արժանանալով Երկնաւոր Հօր որդեգրութեան։ Մկրտութեան աւազանին առջեւ արտասանուած «հաւատք, յոյս եւ սէր», ինչպէս նաեւ «մկրտիլ եւ արդարանալ, մաքրիլ ի մեղաց, ազատիլ ի դիւաց եւ ծառայել Աստուծոյ» բառերը իրենց իմաստը գտած էին հանգուցեալի կեանքէն ներս։ Աստուծոյ ծառայել բառերը յիրաւի արժեւորուած էին իր բոլոր գործունէութեանց մէջ։