Նկարիչն ավարտում է Երևանի գեղարվեստի ինստիտուտը նույն այն թվականին՝ 1965-ին, երբ տողերիս հեղինակն իր հայրենի Ախալցխայից թռավ Ռուսական կայսրության հյուսիսային մայրաքաղաք, որպեսզի տարիներ անց բանար կիսաառեղծվածային և թախծի գաղտնի շերտերը այդ ազնվական նրբաճաշակ ու աշխարհի: Թախիծը՝ տիեզերք է պատանու համար, հենց դա է նա բերում Հայաստանի բնապատկերին: Նա, սերունդը: Ո՞ւր եք, Սպարտակ և Արթուր, Ժան և Սվետլանա, Ավետ և Արտավազդ… 20-րդ դարը տիրապետում է ինտելեկտուալ վիթխարի հնարավորոթյունների, ավելին՝ մշակվել է ենթագիտակցության ողջ բնախոսությունը, և գեղանկարիչները, ճարտարապետները, բանաստեղծներն ու քանդակագործները հեղինակել են այնքան շատ մանիֆեստներ, որի մասին չէին կարող երազել իսկ ոչ բարձր դասականության շրջանում, ոչ էլ իտալական Վերածնության օրոք: Քանդակն ու նկարը սկսեցին շարունակվել բառի մեջ, իսկ բառը նստեց ականջի մեջ: Քաղաքակրթությունը տեղափոխվում է տեսա-լսողական տարածք: Ձգողության կենտրոնը թեքվում է դեպի աշխարհի մեխանիկական իմաստավորումը: Մարդկային երևակայությունը հարվածի տակ հայտնվեց, խոցվեց, այն էլ՝ չափազանց ծանր, ոչնչացման սպառնալիքի տակ է: