Կը կարդայ հայը անոր գործերը եւ կարծես, ինքն իրեն կ’ըսէ. «զարմանալի է, եթէ ես բանաստեղծ ըլլայի, ճի՜շտ այսպէս պիտի գրէի»: Հայ է, հայ հոգով էրած: Հայ է, հայու պէս է զգացած: Վերջապէս – հայ է, հայու պէս է մտածած: