Մեր ժամանակների մեծագույն վարպետներից մեկը՝ գեղանկարիչ-ակադեմիկոս Գրիգոր Խանջյանը, այդ աշխատանքները «հայտնություն» համարեց: «Նատյուրմորտներ հայ կերպարվեստում շատ են եղել,– գրեց նա,- դրանցում, սակայն, մեր կարպետը դարեր շարունակ լուռ ֆոն է եղել՝ երբեմն ակտիվ, երբեմն պասիվ: Բայց Սամվել Լաճիկյանի մոտ նույն կարպետը ոգի է առել, կյանք ստացել: Կարծում եմ՝ դրանք նոր խոսք են ոչ միայն երիտասարդ արվեստագետի ստեղծագործության մեջ, այլև մեր արվեստում ընդհանրապես»: