Այս պարադոքսը չի արժեզրկում բաց հասարակության հայեցակարգը: Հակառակը` այդ հայեցակարգը դարձնում է ինքնահամաձայն: Վերջին հաշվով բաց հասարակությունը հիմնված է այն դրույթի վրա, որ բացարձակ ճշմարտությունն անհասանելի է մեզ համար: Սակայն այդ պարադոքսը շատ է փոքրացնում բաց հասարակության հայեցակարգի միջոցով համաշխարհային անվտանգության ճարտարապետությունը կառուցելու հնարավորությունը: Նախ, դրա համար անհրաժեշտ է ընդհանուր համաձայնություն, որ բաց հասարակությունը ցանկալի նպատակ է: Երկրորդ, բաց հասարակության գաղափարներից բխող հետևանքների մասին մի քանի համաձայնություն ընդունելու անհրաժեշտություն կա: Վերջապես, այդ նպատակներից բխող մի քանի իրավական ինստիտուտ հիմնադրելու անհրաժեշտություն կա: Վերջին պահանջը չափազանց էական է, քանզի հենց այդ իրավական ինստիտուտներն են, որ սահմանում են վերոհիշյալ նպատակներն ու դրանք իրականացնելու ուղիները: