Չաքմաքչյանն այդ պահին մոր աչքերում երևած վախն ամբողջ կյանքում չի մոռանա: Ինչքան էլ հարգանք տածեր այդ մարդու հանդեպ, ինչքան էլ իրեն դուր գար որդուն քահանայի հագուստով մեծ մարդ տեսնելու գաղափարը և, ի վերջո, որքան էլ ցանկանար, որ միակ որդին Աստծուն ծառայեր, Շուշանն այնպես ցնցվեց, ասես դիմացինը մանկագող էր, որն ուզում է իրեն երեխայից բաժանել: Հայաստանից եկած վանահայրը, զգալով, որ կինն անցյալում մութ պատմություն է ունեցել, չպնդեց, հասկացավ և գլուխն օրորեց: Բաժանվելուց առաջ շոյեց Շուշանի ձեռքը, ասաց, որ մայր ու որդի պատասխանատու են միմյանց համար և երկուսին էլ օրհնեց: Հետո գնաց և այլևս երբեք այդ հարցը չկրկնեց: Այդ օրն այս ամենին ականատես Բարսամ Չաքմաքչյանը մի կասկած ապրեց, որ երբեք չէր զգացել և երբեք չէր զգալու. մարմնով անցնող սարսուռի զգացողություն: Միայն երեխային կորցրած մայրը կարող է երեխային հեռու ուղարկելու մտքին այդպես վերաբերվել: Գուցե Շուշանն այլ ժամանակ այլ վայրում թողած տղա ունի... Այժմ մոր սուգը պահող Բարսամ Չաքմաքչյանը չէր հասկանում, թե ինչու հիշեց այս պատմությունը, ինչու չի կարողանում քաջությունը հավաքել և աղջկան ասել ճշմարտությունը: