Ես նրան փորձեցի բացատրել. իսկ Ձեր կարծիքով նման իրավիճակներում որտե՞ղ պետք է կանգնի արցախցի գրողը. եթե մեքենայում գտնվող կալանվածների մեջ չէ, ուրեմն պիտի լինի այդ մեքենայի ճանապարհին։ Կամ չեք անցնի, կամ կանցնենք մեր վրայով՝ ճչում էր Հրաչյայի տղան։ Ըստ երեւույթին մեր այս խոսքերը (երեւի նրանց մեջ էլ հասկացողներ լինում են մեկ-մեկ) որոշ չափով ազդեցին գնդապետի վրա, նա տոնը փոխեց, սկսեց ինձ բացատրել զինվորական ուժերի գործի կարեւորությունը մեծ հայրենիքի անվտանգության գործում եւ այլ հարցերի մասին... Մենք վիճում էինք ինքնամոռաց, ասում այն ամենը, ինչ պիտի ասվեր երեւի... Վեճի մեջ են մտնում արդեն մեր շուրջը հավաքված ստեփանակերտցիները, հրապարակը կամաց-կամաց լցվում է մարդկանցով, զինվորականները սկսում են տեղի տալ։ Մեքենան նորից ետ-ետ է գնում, կալանավորներին իջեցնում են պարետատան նախասրահում։ Իմ եւ տեղում անմիջապես հավաքված ընկերների հորդորները՝ ընկերներին ազատելու մասին, իզուր են անցնում։ Պարետատան աշխատողներին հարկավոր էր ընդհարում ստեղծել, հարկավոր էր աղմուկ հանել, հարկավոր էր Բաքվին ցույց տալ «պարետի հավատարմությունը», հարկավոր էր... Ահա թե ինչու մեր թախանձանքներին ուշադրություն չդարձրին, ինչքան էլ մենք ասացինք, որ իրենց այդ քայլով նորից են քրքրում առանց այդ էլ քրքրված մեր վերքերը, ժողովրդի վերքերը... Իսկ հիմա, մանավանդ, առիթը կա, որպեսզի արդբեջանական կառավարական վերնահարկի առաջ մոլորված խորհրդային զինվորը «մաշտի հուբաթ» պարի... Այդ պարը «կոմենդատուրան» չտեսնված լավ է կատարում։ Իսկ ո՞վ է ասել, թե լավ շաբաշը չի անդրադառնում պարի որակական կողմի վրա... Հիմա այդ պարը քաղաքական իմաստ էլ է ձեռք բերել։ Մարզի հեռուստատեսությունը չի գործում, իսկ ռադիոն գործում է միայն պարետերեն... եվ այդ պարետերեն գործող ռադիոն թուրքաշեշտ քարոզներով անընդհատ արցախցիներին հիշեցնում է՝ կամ «մաշտի հուբաթ» պարի մեջ մտեք, կամ ազատեք արցախյան հողը։ Պարետի ասելով` այդ հողը Մաշտի հուբաթինն է եղել... Այս մասին հիշեցումները դարձել են ավելի հաճախակի, չէ՞ որ ինչպես մարտի 20-ի «Իզվեստիայում» է գրված, Ղարաբաղին ժողովրդական օգնություն ցույց տալու համար ստեղծված ադրբեջանական կոմիտեն 1990 թվականը հայտարարել է «Լեռնային Ղարաբաղի տարի»։ Ուրեմն, ըստ նրանց, մեկ տարում Արցախը պիտի հայազերծել։ Եվ այդ նպատակով չէ՞ր, որ ուզում են փակել նաեւ մեր միակ թերթի՝ «Սովետական Ղարաբաղի» ճշմարտախոս բերանը, այդ նպատակով չէ՞ր, որ խմբագրի տեղակալին՝ Արկադի Ղուկասյանին, որի ամեն մի հոդվածը ռումբի պես էր պայթում թշնամիների գլխին, ռուսաստանյան բանտ նետեցին։