Իսկ խղճի պահպանությունը մերձավորի հանդեպ պահանջում է, որպեսզի երբևիցե չանենք ոչ մի այնպիսի բան, որը, ինչպես մենք գիտենք, կարող է նեղացնել կամ գայթակղել մերձավորին՝ թե գործով և թե խոսքով, թե տեսքով և թե հայացքով, քանզի թե ձեռքով, ինչպես հաճախ եմ կրկնում, թե նույնիսկ հայացքով կարելի է վիրավորել եղբորը: Կարճ ասած՝ մարդ չպետք է մտադրված անի այնպիսի մի բան, որի նպատակը մերձավորին վիրավորելն է: Սրանով արատավորվում է նրա խիղճը՝ գիտակցելով, որ այդ բանը արված է՝ եղբորը վնասելու և տրտմեցնելու համար, և սա էլ նշանակում է պահպանել խիղճը մերձավորի հանդեպ: