Փաստորեն, ստացվում է, որ որքան տապալումներն ու խայտառկությունները շատ լինեն՝ այնքան լավ՝ ներքաղաքական ճակատում ազգային միասնության մասին դատարկ դատողություններ անելու, պարծենալու և շնորհակալություն հայտնելու առիթները կշատնան: Ստացվում է, որ Գալուստ Սահակյանը շնորհակալ է Հերմինե Նաղդալյանի գլխավորած ԵԽԽՎ հայստանյան պատվիրակությանը: Փորձենք հասկանալ՝ ինչով է վաստակել այդ շնորհակալությունն այս տիկինը: Երևի նրանով, որ լինելով օրինակ հայ-վրացական խորհրդարնական խմբի համանախագահ գոնե մի վրացի պատգամավորի հետ չէր կարողացել բարեկամական հարաբերություն ունենալ, որպեսզի այդ վրացի բարեկամը դեմ չքվեարկեր հայկական շահին: Նաղդալյանը նաև հայ-չինական խորհրդարանական խմբի նախագահն է, դրա արդյունքում հայտնի է, որ նրա բիզնեսները վաղուց հասել են հեռավար Չինաստան, իսկ ինչո՞վ արտահայտվեց դա ԵԽԽՎ-ում՝ տեսանք հակահայկական բանաձևերի քվեարկության ժամանակ, ու որ այսքանից հետո պարզվում է ԱԺ-ում Հերմիեն Նաղդալյանի աշխատանքը քննադատելը կոչվում է ԱԺ ամբիոնի անհարկի քաղաքականացում: Խնդիրը միայն Նաղդալյանին չի վերաբերում. նա ուղղակի առաջին պատահած օրինակն էր: Իշխանության մեջ շատ կան այնպիսիները, որոնք զբաղեցնում են ամենկարևոր օղակները, բայց երբ գալիս է պատասխան տալու պահը՝ մենք բախվում ենք 0 հաշվետվողականության հետ: Որևէ տապալում մեր իրականության մեջ երբեք պատասխանատվություն առաջ չի բերում և իշխանությունը միշտ մնում է նույն անկարող կադրերի հույսին: