– Վաղուց հենց պարն է կարևոր տեղ զբաղեցրել հայերի կյանքում. բոլոր ավանդույթները, ծեսերը և տոները իրականացվել և ուղղեկցվել են պարերով և պանտոմիմայով: Պարը պահպանում և սերունդից սերունդ էր փոխանցում ավանդույթները և ժողովրդական բանահյուսական արվեստը: Այդ իսկ պատճառով մեր համույթը ուղղակի պարարվեստ չէ։ Ամեն բան շատ ավելի խորն է: Բացի այդ, Արագածը ժամանակակից Հայաստանի ամենաբարձր լեռն է: Այնպես որ այս անվամբ մենք բարձր չափեզր հաղորդեցինք համույթին, ձգտում ենք համապատասխանել,- ժպտալով պատմում է Սուսաննա Ասատրյանը, պենզենյան «Արագածը» ստեղծողը, ոգեշնչողը և պահապան հրեշտակը: