Առաջին հեղեղներից կանաչել են հանդերը: Ցրտերն զգալի են, և այգի գնալու հավես չկա այլևս, իսկ խեղճ Լուսնասերը կռացել է թավայի վրա: Մայրամուտները կեսերկնքով են. չտեսնված ամպերը սրբել տարել են Լեռնապարը, և օտար փայլեր են սողոսկում ծածկերի տակ ու մարում են տաճարի զանգակատանը: Նորից անկեղծ կարոտով հնչում է ձայնը.