-1990-ից ի վեր մենք շատ բարդ ու դժվարին ճանապարհով անցանք: Երկրի կյանքում տեղի ունեցած և արձանագրված ամեն մի խոտորում անմիջականորեն ազդեց թատրոնի վրա: Երևի պատճառներից մեկն այն էր, որ թատրոնը, քան արվեստի մյուս տեսակները, սերտորեն կապված է կյանքին, իրականությանը, այն անմիջականորեն անդրադարձնում է կյանքը, մեր շուրջ տեղի ունեցողը: Եղան ժամանակներ, երբ թվում էր, թե այլևս թատրոն չենք ունենալու, թե աստիճանաբար գնալու ենք թատրոնի կորստին: Բայց, փառք Աստծո, կարողացավ թատրոնն ինքն իրեն պահպանել, ինքն իրեն սատարել: Արվեստի ուժի արգասիքն է սա: Փոփոխություններ, անշուշտ, եղել են հանրային ու պետական վերաբերմունքի մեջ: Այսօր առավել ճկուն են դարձել այն ծրագրերն ու մոտեցումները, որոնք որդեգրել են պետական և համայնքային կառավարման մարմինները: Կան հստակեցված հայեցակարգեր, կա թատրոնի հանդեպ հոգածություն: Իհարկե, դեռ ոչ այն, ինչը մենք ենք ուզում, ինչն անհրաժեշտ է թատրոնի գործունեության համակողմանի ապահովման համար: Սակայն հազիվ թե այսօրվա իրավիճակը հնարավոր լինի համեմատել այն օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ անկումներին, որոնք ունեցանք 1990-ականներին: Հանրային տրամադրության մեջ էլ շրջադարձ նկատվել է: Մենք կորուստներ շատ ունեցանք արժեքային համակարգերի մեջ, շատերի մոտ փոխվեց պատկերացումը թատրոնի ու թատերական ստեղծագործության մասին: Ոմանք թատրոնն ընկալեցին իբրև էժանագին հումորի վայր, ոմանք թատրոն բերեցին որակներ, որոնք ոչ միայն մերժելի, այլև խորապես դատապարտելի են: Բայց այսօր արդեն վերադառնում ենք թատրոնի դերի ու նշանակության, նրա բարձր առաքելության դիրքերին: