«Նոր ձայները» մեծ խանդավառությամբ գտան հասակակից օտարներին, անբարդույթ մտերմացան, քննարկեցին ուշագրավ մտահղացումներ: Առերևույթ ստվերում մնացած գործունյաներն էլ դյուրությամբ գտան իրենք իրենց ներկայացնելու հնարը: Ավագներից առավել հաջողեցին, քանի որ փոխըմբռնման լեզվական պատնեշներ չունեին: Այցեքարտեր փոխանակեցին, բայց նույնիսկ քիչ թե շատ «բարեկեցիկները» հրաժեշտի պահին թոթվեցին ուսերը` ո՞վ պետք է համապատասխան միջոցներ ապահովի «նոր ձայների» արդիաշունչ գաղափարների բեմավորման համար... ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի գլխավոր տնօրեն Իրինա Բոկովայի բովանդակալից ուղերձում ևս անտեսված չէին տնտեսական գործոնները: Բայցև ուղենշված չէին նյութական իրատեսական լծակները, որոնց հիման վրա Կոնվենցիային հետամուտ երկրների կառավարությունները պիտի մշակեն ստեղծագործական գործընթացի աճի, հայրենի և միջազգային շուկաներ մուտքի ապահովման արդյունավետ քաղաքականություն: Հյուրեկներն էլ, իրենց երեկոներն իմաստավորելիս նախապատվությունը տալիս էին մայրաքաղաքային խաղացանկի երիտասարդական ներկայացումներին: Ավելին, շողշողում էին Փոքր թատրոնում Վահան Բադալյանի բեմադրած «Ինձ մի լքիր» և «Ջոնաթան Լիվինգսթոն ճայը», Տիկնիկայինում` Զարուհի Անտոնյանի «Ամպից պոկված հեքիաթը» և ԵԹԿՊԻ առաջին կուրսեցի ներով բեմ բարձրացրած «Թմկաբերդի առումը» ներկայացումների նուրբ ու նորաոճ գեղագիտական վայելքից: «Թռիչք քաղաքի վրայով» թատերախաղում հմայվելով Նարինե Գրիգորյանի դերասանական արվեստով, հաջորդ երեկոյան գերադասում էին նրա «Դզին» մենաներկայացմանն անպայման հաղորդակցվել: Աիդա Սիմոնի «Պրո Շամիրամ» պարային պլաստիկ ներկայացումն անմիջապես նկատեցին փառատոների հանդիսատես-տնօրենները: Արամ Խաչատրյանի հանրածանոթ «Գայանեի» անանցողիկ արժեքավորությունը համադաշն ամբողջացրել էին Օպերայինի սիմֆոնիկ նվագախումբն ու տաղանդավոր պարախումբը: Հայաստանյան ներուժի ամենօրյա բացահայտում ներից գոհ էին բոլոր պատվիրակները, նույնիսկ թատերաքննադատները: