Նրան	շրջապատել	էին	Զարգարյանները: Մի	ձեռը	դրած	գլխատակին, մյուսն	անզոր	ձգաձ	կրծքի	վրա, շրթունքները կրծոտելով, աշխատում	էր	զսպել	անտանելի	ցավերը: Շուշանիկը	լուսամուտի	առջև	օգնում	էր	բժշկին	ինչ-որ	փաթաթան պատրաստելու: Նա	հոգնած	էր, ուժասպառ, հազիվ	կարողանում	էր	կանգնել	ոտքի	վրա: Ահ, որքա՜ն	նա	զգացել	էր	ու ապրել	այս	մի	քանի	ժամվա	ընթացքում	և	ո՜րպիսի	հեղաշրջում	էր	տեղի	ունեցել	նրա	հոգու	մեջ: