Հանդիպումներ հետեւաբար որոնք կը կատարուին աւետարանական հոգիով, ոչ լոկ իբրեւ Եկեղեցապետներ այլ նաեւ եւ յատկապէս իբրեւ հոգեւոր անձեր, որոնք իրենց պատկան եկեղեցական ու ազգային հաւաքականութիւններու ընծայած փոխադարձ փորձառութիւններէն ու յանձնառու պատասխանատուութիւններէն անդին, կ՛ապրին Քրիստոսի հետ ունեցած իրենց նաեւ անձնական հանդիպումի հարուստ փորձառութիւնը եւ ասոր առաջարկած հրամայականներու նուիրականութիւնը այնպէս ինչպէս կ՛ապրէր ու կը գործէր մեծ Առաքեալը Քրիստոսի Պօղոս, երբ կ՛արտայայտուէր ըսելով, ՛՛ Քրիստոսի սէրը կը ստիպէ մեզ՛՛: Այս կնիքն ու նկարագիրը ունեցող հանդիպումներու ընթացքին կը մաքրուին ու կը սրբագրուին պատմութեան աղօտ էջերը որոնք կը կրեն հնութեան թերութիւնները, եւ ուր դիմացինը կ՛ընկալուի իբրեւ այլ «ոմն Քրիստոս», ուր կը վերակազմուի, դարերու ընթացքին հատումներու ենթարկուած, անձեռագործ պատմուճանը Քրիստոսի իր վայելչութեամբ, որով կը շնչէ Քրիստոսի ՛՛խորհրդական մարմինը՛՛ եւ կը դառնայ կենսունակ ներշնչում, որպէսզի իր անդամները գործեն համերաշխօրէն եւ ներդաշնակ, գերազանցելով ամէն կարգի խութերն ու անհասկացողութիւնները, որոնք կը պահանջեն լուծումներ` տրուած` աւետարանական հոգիով, այսօրուան մարդուն, իբրեւ կատարեալ վկայութիւնը Քրիստոսի սիրոյն հետեւորդ եւ անոր կամքին գործադիր Եկեղեցիի մը: