Այսպիսի անբացատրելի խռովք էր պատել հոգիս ճիշտ և ճիշտ 10 տարի առաջ, երբ անկատար մնացին Սիրանույշի 150-ամյա հոբելյանը նշանավորող թատերական համահայկական հրավառության երջանիկ մասնակիցը լինելու սրտատրոփ հույսերս։ «Արմմոնո» թատերական փառատոնի շրջանակներում ցուցադրվեցին «Երկյուղած լռություն» (բեմադրիչ՝ Գառնիկ Սեյրանյան, դերակատար՝ Հասմիկ Տեր-Կարապետյան ) և «Լինել...» (բեմադրիչ՝ Հակոբ Ղազանչյան, դերակատար՝ Լարիսա Կադիրովա ) «հոբելյանահենք» մենաներկայացումները։ Դրանց խաղարկումներին Երևանի պատանի հանդիսատեսի թատրոնում անմիջականորեն հաղորդակցված թատերապաշտների հանգույն ինքս էլ ուշի ուշով որոնեցի հայ բեմարվեստի մեծագույն պարծանքի 150-ամյակը հանրահռչակող նորանոր նախաձեռնություններ։ Ապարդյու՜ն։ Հակառակ հիմնավոր բազմաձայն ակնկալությունների։ Շուտով մարմրեցին այդ 2 առկայծումներն էլ։ Ապավինելով առավելապես Ռուբեն Զարյանի և Վահրամ Փափազյանի մեզ ավանդած գրականությանը՝ փորձեցի «Ավանգարդ» և «Թատրոն» պարբերականների էջերում արտահայտել սեփական հայեցակետս և վերստին կարևորել մեր ազգային թատերարվեստի անշփոթելի հմայքը համաշխարհային բեմում հաստատած մեծատաղանդ արտիստուհու առասպելական դերակատարությունը։ Քանի որ սկզբունքորեն չեմ հանդուրժում հանիրավի (գուցե միտումնավո՞ր...) ստվերումը ամենաարժանավորների, ինձ առանձնակի հարազատացավ իր շենշող փառքի մայրամուտի դառնությունը հեռավոր Կահիրեում ցմրուր ըմպած Սիրանույշը։ Խորասուզվելով նրա առեղծվածային արվեստի գաղտնարանում՝ դյուրությամբ համոզվեցի, թե բեմի ու կյանքի որքա՜ն ուսանելի դասեր կարող է քաղել ներկա թատերասերունդը։ Չէ՞ որ, ինչպես ինքն էր պնդում, իսկական արվեստը երբե՜ք չի ծերանում... Օրհնյա՜լ լինի ծնունդդ, Մերոպե, «փոքրիկ Աստղիկ», Հաջի Մեհրյուբե, հայ բեմի պարծանք ՍԻՐԱՆՈՒ՜ՅՇ...