­Նոյն­պէս գո­յու­թիւն ու­նին են­թա­կա­յա­կան հար­ցեր, գո­յու­թիւն ու­նին զգա­ցում­ներ, ո­րոնք կը թո­ւին անձ­նա­կան, օ­րի­նակ՝ հիաս­թա­փու­թիւ­նը, յու­սա­հա­տու­թիւ­նը, որ յան­կարծ հա­սա­րա­կա­կան կար­գա­վի­ճակ կը ստա­նան, երբ աննկա­տե­լիօ­րէն միա­ժա­մա­նակ կը հա­մա­ժա­մա­նա­կա­ցո­ւին, ինչ որ թե­րեւս ցո­լա­ցո­ւի տա­րի­նե­րու բե­րու­մով գո­յու­թիւն ու­նե­ցող կա­ցու­թեան տար­բե­րա­կի մը ի նպաստ քո­ւէի մը, զա­նա­զան շրջան­նե­րու ըն­թաց­քին գոր­ծա­դիր իշ­խա­նու­թեան գլուխ գտնո­ւող ան­ձե­րը փո­խե­լու նպա­տա­կով, քո­ւէի մը՝ որ հա­սա­րա­կա­կան բա­րօ­րու­թեան վրայ հիմ­նո­ւած ըլ­լայ, քո­ւէի մը՝ որ ա­ռա­ւել դե­րա­կա­տա­րու­թիւն տայ մին­չեւ օրս այդ կա­ցու­թիւ­նը չու­նե­ցող­նե­րուն։