Անցած տարիները չէին զրկել Տիրանին պատանեկան եռանդից, որը նրա հմայքի հիմնական մասն էր կազմում։ Ճակատի կնճիռները նրան լուրջ տեսք էին տալիս, նա գլխահակ էր քայլում, կարծես մտքերի մեջ խորասուզված լիներ։ Սակայն հենց որ սկսում էր խոսել, նրա շագանակագույն աչքերը բոցավառվում էին, նա ձեռքերն էր թափահարում, իսկ երբ լսում էր իր զրուցակցին, նրա ճակատը նորից կնճռոտվում էր, և նա հաճախակի ձեռքը տանում էր դեպի իր քթի ծայրը։