Որովհետև պետք չէ ամեն ինչ հասցնել անհեթեթության աստիճանի: Անխնա անվանափոխություն սկսելով՝ մենք կմրոտենք այնպիսի մարդկանց անուններ, որոնց շնորհիվ, օրինակ, Հայաստանն այսօր ունի Գիտությունների ակադեմիա, ստեղծագործական միություններ, սպորտային ձեռքբերումներ, մետրոպոլիտեն վերջապես: Եկեք, ասենք, դադարենք Երևանի մետրոպոլիտենը անվանել Կարեն Դեմիրճյանի անունով, որի անհավանական ջանքերի շնորհիվ միայն այն ստեղծվեց: Անկախության քառորդ դարի ընթացքում չկարողացան կառուցել ոչ մի նոր կայան (բացի Չարբախի հրապարակից), նույնիսկ Աջափնյակում գրեթե պատրաստ կայանը դարավոր «պահածոյացման» ենթարկեցին: Ժողովուրդն ասում է, որպեսզի այդ բազմամարդ շրջանից բնակիչներ տեղափոխող վերգետնյա տրանսպորտի գծի տերերն իրենց եկամուտներից չզրկվեն: Դե եկեք անվանափոխենք…