Դեռ երկուսի արանքում եմ, դա էլ է անսովոր․ մեկը քնում է մյուսի հաշվին, բայց պրոգրեսիվը, այնուամենայնիվ, ֆրանսերենն է, շատ եմ վախենում էդ լեզվով գրելուց, բայց ամեն անգամ երբ ինչ-որ բան եմ գրում, զարմանում եմ հեշտության ու հարազատության վրա՝ չհաշված, որ կան բառեր, որոնց ակամայից սիրահարվում եմ, ու, իմաստը չի պատճառը, երևի որ սկսեցի հենց էդ ոճով գրել՝ նախընտրած բառերի՝ անկախ իմաստից։