Պա­տերազ­մը քա­նի մը տա­րի առաջ մին­չեւ հե­ռատե­սիլի կամ հա­մակար­գի­չի ճեր­մակ պաս­տա­ռէն մեր առօ­րեան խան­գա­րող սեւ ճան­ճի մը ազ­դե­ցու­թիւնը կը թո­ղեր միայն, բայց այ­սօր շատ աւե­լի շօ­շափե­լի իրա­կանու­թիւն մըն է, զոր կը տես­նենք ամէն օր մե­զի իրենց նի­հար թա­թիկ­նե­րը մեկ­նող մա­նուկնե­րու աչ­քե­րուն մէջ։ Վէ­պին գլխա­ւոր կեր­պա­րը՝ Հրայր, ծանր տագ­նապ մը ու­նի իր հո­գիին խոր­քը. տա­կաւին մա­նուկ՝ կորսնցու­ցած է իր եղ­բայրը՝ Հրան­դը, որ տու­նէն ելած էր հաց առ­նե­լու ու չէր վե­րադար­ձած, դառ­նա­լով ռմբա­կոծու­մի մը զո­հը։ Սա­կայն հա­կառա­կոր­դին ռմբա­կոծու­մը չէր միակ յան­ցա­ւորը Հրան­դի սպա­նու­թեան մէջ. Մա­րոնեան ըն­տա­նիքէն ներս տի­րող լա­րուա­ծու­թիւնն էր որ զին­քը դուրս նե­տած էր փո­ղոց՝ միայն թէ դադ­րէր հօր, մօր ու եղ­բօր վէ­ճը, թէ ո՛վ պի­տի եր­թար ու հաց առ­նէր։