Նա բոլորին միանման է սիրում, ասում է` եթե տարբերակեր, ապա միայն նրան, ով ֆիզիկապես խեղճ կլիներ, ինչպես, իր խոսքերով, ինքն է: Բնիկ տուրցխեցի գրողի նախնիները լեզգիների ներխուժման ժամանակ տեղափոխվել են Արդահան, այնուհետեւ կրկին վերադարձել Տուրցխ: 1947 թ. Ավետիսյանների մի մասը տեղափոխվել է Մախարաձեի շրջան` Շերոմ գյուղ, այդ թվում եւ բանաստեղծի ծնողները: Գուրին այնտեղ է ծնվել, 5 տարեկանում կրկին վերադարձել են Տուրցխ: Գուրիի անունը գրանցելիս գրել են «Ավետիսով Գուրիո», ազգանունը ինքն է հետագայում փոխել` Ավետիսյան: Իսկ մոր անունը եղել է Անթառամ, գրանցելիս դարձրել են Էթերի: Մոր անունն էլ դարձրել է իր գրական անվան մի մասը` Գուրի Եթեր: Մի քանի լեզուների վերլուծությամբ տալիս է իր անվան մեկնությունը. «գուրի» նշանակում է ավանակ, ետդարձ, գուրգուրել. նման անվանումով շրջան է եղել Վրաստանում: Ավետիսյանի սերունդը 750 «ծիլ» է տվել, բայց 600-ը գաղթել են Վրաստանից: Գյուղում այժմ 50 հոգի է մնացել: