Պատանին կը ժպտէր: Ո՜ւհ, այդ ժպիտը. – խելայեղօրէն ջղային, հիսթերիք: շրթունքներու անկիւնները ջղաձգօրէն կը ցնցուէին, մեղմ ու փափկաթեւ ժպիտին հետ խառնելով թունաւոր, գուժկան բան մը... Ժպիտ մըն էր ան՝ շաղախուած արցունքի կայլակներով եւ արեան շիթերով: