Չեմ կարող չարձանագրել նաեւ երկդիմի այն խաղի մասին, որը տեղի է ունենում առանձին անձերի եւ ղեկավար մարմինների միջեւ: Մի կողմից՝ խոստանում են, որ հարցը կլուծվի ուսումնական տարվա սկզբին, մյուս կողմից՝ պարտադրում ամբիոնի ղեկավարությանը խստորեն հետեւել որոշման կատարման առաջնահերթությանը՝ շեշտադրելով տարիքային առանձնահատկությունը: Այդպիսով, հնարավորություն չի ստեղծվում տարանջատել լավը վատից, աշխատողին՝ չաշխատողից, վաստակ ունեցողին՝ չունեցողից, վերջապես՝ նվիրյալին՝ ոչ նվիրյալից: Ասացե՛ք, մի՞թե նվաստացուցիչ չէ, երբ պաշտոնատար անձինք ՀՀ վաստակավոր գործչին, պրոֆեսորին պատասխանում են, թե այլընտրանք չկա, դա որոշման պահանջ է եւ վերջ: Իսկ երբ առաջ է քաշվում մարդասիրական հավասարության եւ համագործակցության սկզբունքը, պատասխանում են, որ ինչ-որ մեկը պետք է տա իր գրավոր համաձայնությունը՝ միաժամանակ խիստ զգուշացնելով, որ որոշման դրույթները չեն վերաբերում մրցույթով անցածներին: Հիշեցնենք, որ, նախեւառաջ, նման շեշտադրում չկա որոշման մեջ, քանզի, աշխատանքային օրենսդրության համաձայն, պայմանագրային աշխատողը նույնպես օգտվում է նույն իրավունքներից եւ համարվում է հիմնական աշխատող: Անընդունելի է նաեւ, երբ նշում ես համատեղության եւ մի քանի տեղ միաժամանակ աշխատելու մասին, ստանում ես պատասխան, որ դա իրենց գործը չէ, նրանց աշխատանքային գրքույկը գտնվում է համալսարանում, եւ իրենց չի հետաքրքրում, թե ուրիշ ինչ են անում: Ավելին, կրկնում են իրենց անհիմն բացատրությունը, որ դասախոսի աշխատանքային գործունեության սահմանը 75-ն է ու վերջ: Ո՛չ, ընկերներ, դուք չէ, որ պետք է սահման դնեք մարդկային կյանքին եւ նրա գործունեությանը: Հիշեցնենք, որ ՀՊՏՀ-ն մասնավոր բուհ չէ, այլ՝ պետական կառույց, որն առաջնորդվում է ՀՀ ԿԳ նախարարության օրենքներով եւ կանոններով, որոնցում երբեւէ չի նախատեսվել դասախոսական անձնակազմի տարիքային սահմանափակում: Հավելենք, որ գիտության դոկտոր կարող են դառնալ ե՛ւ 20, ե՛ւ 80 տարեկան անձինք: Իսկ եթե ընդունենք, որ նման որոշումը, ինչպես նշվեց վերեւում, բխում է ներկայիս իրավիճակից, հանդիսանում է որպես ուղեցույց, ապա վերլուծության թեմա է դառնում, թե ինչպես է այն իրականացվում առանձին ամբիոններում: Շրջանցել որոշման առաջին պարբերության մեջ նշված բոլոր 3 դրույթները եւ առաջին պլանի վրա դնել տարիքային առանձնահատկությունը, նույնն է, ինչ կիրառել նախկին իշխանությունների որդեգրած «մեր դեմ խաղ չկա» կարգախոսը: