Լավ, սա էլ դնենք մի կողմ։ Պատկերացրեք, թե այսքան տարիների ընթացքում քանի-քանի զինվորներ կարող էին բուժվել նախարարությունների կորպորատիվների, թանկարժեք խմիչքների, ռեստորանային «քեֆերի» հաշվին։ Զինվորները ավելի լավ կսնվեին, ավելի լավ սպառազինություն կունենային և այսպես շարունակ։ Եվ չկենտրոնանանք միայն բանակի վրա, առհասարակ՝ Հայաստանի քաղաքացիները ավելի լավ կապրեին, թոշակառուները արժանապատիվ թոշակներ կստանային, իսկ ուսուցիչներն էլ չէին ստորացվի 50-60 հազար դրամ աշխատավարձերով։ Այսինքն ստացվում է այնպիսի մի իրավիճակ, որ պետական բյուջեն թալանվում է միաժամանակ երկու ճանապարհներով։ Առաջինը անօրինական ճանապարհն է՝ կոռուպցիան, իսկ երկրորդը՝ օրենքով թույլատրելին, որն իհարկե խնայողությունների անհրաժեշտություն ունեցող աղքատ երկրի տեսանկյունից անթույլատրելի է։ Եվ այս ցինիկ իրականության պայմաններում իրեն ծաղիկներով շրջապատող Վիգեն Սարգսյանը համարձակվում է ժողովրդից փող խնդրել, երբ «ժանտախտի օրերին» պետական պաշտոնյաները միլիոններ են ծախսում իրենց «քեֆերի» համար, իսկ քաղաքացիները քաղցած են ու մրսած։