Նրա մշուշապատ պատասխանը, չգիտես ինչու, հանկարծ գրգռում է ինձ, բայց գերադասում եմ լսելու չտալ: Հետո մտածում եմ. վերջապես իմ ի՞նչ հոգսն է, թե մարդն ո՞ւր է գնում. երկու անիմաստ գիշեր և երեք անիմաստ ցերեկ է՝ լավ-վատ, քնած-անքուն, խոսելով-լռելով հարևանություն կանենք, հետո կգնանք՝ ամեն մեկս իր ճանապարհով և, ո՞վ գիտե, երբևէ կհանդիպենք նորից… Բայց մեջս ջղայնություն էլ կա և, ի պատասխան նրա մշուշապատ պատասխանի, ես մանրամասն սկսում եմ պատմել, որ Նյու Յորք եմ գնում, եղբորս հրավերով ու երևի մի ամիս կմնամ, իսկ թռչելու եմ 19-ին Փարիզի վրայով: