Զաքարի ուսանողական ընկեր Անդրանիկի պատմածը. «Մենք ապրում էինք Զաքարի հետ վարձած տանը։ 1989 թվականն էր։ Պառկած եմ անկողնում և ուզում եմ շուռումուռ գալ։ Զգում եմ՝ մեջքս դիպչում է ինչ-որ կոշտ բանի։ Նայում եմ մահճակալիս տակ՝ ահագին ավտոմատներ են դարսված։ Զարմացա՝ ե՞րբ էր հասցրել մի գիշերվա մեջ մենակ այդքան զենք տեղափոխել, որ ո՛չ ես, ո՛չ էլ տանտիրուհին գլխի չէինք ընկել։ Զաքարը զենք է հասցրել Ղարաբաղում գրեթե ամենուր, զենքի բազաներ ստեղծել, առաջին հեռարձակվող զինատեսակն է հասցրել Ղարաբաղ։ Մեծ հայրենասեր էր Զաքարը։ Նրան ժամանակը չէր հերիքում։ Զօրուգիշեր աշխատում էր Շուշիի քարտեզի վրա, թե որտեղից հարմար կլինի մտնելը։ Դիվանագետ էր, Վոլսկու միջնորդությամբ գերիներ էր ազատել Աղդամից։ Զենք-զինամթերքից բացի, հագուստ էր հասցնում զինվորներին և ոչ միայն նրանց։ Արցախի երեխաների համար մարզահագուստ էր բերել։ Նա կռվում էր քաջի պես։ Միշտ ամենավտանգավոր կետերում էր։ Մի օր էլ ինձ ասաց. «Անդո՛, գիտե՞ս, ես եմ առաջինը ջոկատի տղաների հետ մտնելու Քարվաճառ»։ Նրա ասածը արած էր»։