Ինչպես նկատելի գեղարվեստական արժեք ունեցող ամեն մի գրվածքի, Հր. Մաթևոսյանի գրվածքների գաղափարն էլ դժվար է իսկույն բերել մի ընդհանուր հայտարարի ու երկու խոսքով ձևակերպել գրողի ասելիքը: Պատճառը ոչ թե գաղափարի անորոշությունն է (ընդհակառակը` դա շատ է հստակ), այլ հարուստ լինելը: Համենայն դեպս կարելի է նկատել, որ գրախոսվող գիրքն ունի երկու գլխավոր շեշտ` աշխատանքի, աշխատավորի, հոգս քաշողի, կյանքը հարստացնողի դրվատանքը և, այդ վերաբերմունքի պարտադիր անդրադարձմանը` արհամարհանքը կյանքը կողոպտողի, անաշխատ վայելողի հանդեպ: Քիչ չեն գրողներ, որ առաջնորդվում են գաղափարական այս ազնիվ դիրքորոշմանը, բայց քիչ են գրողներ, որ իրենց ասելիքն ու դիրքորոշումը, համակրանքն ու հակակրանքը կարողանում են դարձնել այնքան տպավորիչ ու միաժամանակ անտարակուսելիորեն հավաստի գեղարվեստական կերպարներ, ինչպես այդ անում է Հր. Մաթևոսյանը: Դրա հիմքը ոչ միայն տաղանդն է, այլև ստեղծագործական ամուր նախասիրությունը` մշտապես ելնել սեփական, թեկուզ և ոչ այնքան մեծ, կենսափորձից, իր տեսած ու ապրած կյանքի զննումներից: