Շուշանիկի	լուռ	ու	մեղմիկ	արցունքները	շարժում	էին	այրի	Ոսկեհատի	գութը: Նա	սիրեց	այդ	սիրուն	աղջկան	դեռ	այն ժամանակ, երբ	Շուշանիկը	ծառայում	էր	հիվանդ	Միքայելին	այն	խայտառակ	ծեծից	հետո: Այժմ	նայում	էր	մայրական գգվանքով, մխիթարում	և	երբեմն	շքեղ	մազերը	շոյելով	համբուրում	էր	նրան: Կողբա՞ն, արդյոք	իր	մահն	այդպիսի կսկիծով	նրա	հարազատները: Ահ, ի՜նչ	սիրող	դուստր, ի՜նչ	զգայուն	սիրտ: Ինչո՞ւ	նա	չէ	Ոսկեհատի	հարսը, Սմբատի	կինը, այո՜, հենց	այդ	աղքատ	աղջիկը, որ	իր	ավելի	քան	համեստ	սգազգեստի	մեջ	որքան	հեզ	է, նույնքան	գեղեցիկ: Ինչո՞ւ	այդ օտարուհին	է	նրա	թոռների	մայրը, նա, որին	ատել	է	և	երբեք, երբեք	չի	կարող	սիրել: Նրանք	միմյանց	չեն	հասկանում	և չպիտի	հասկանան	հավիտյան: