- Մենք, կ’ըսէին, անտեղեակ էինք թէ ճիշդ ուր կը գտնուէինք: Վերեւը` հեռուն կռիւ կար Խանի վրայ, ներքեւը` կռիւ կար մեր խումբի վրայ: Մեզի սաստիկ հրաման եղաւ մեր բռնած տեղը հաստատուն նստիլ, մեր բռնած հողը, քարը, բնաւ բաց չթողնել, մինչեւ որ մէկը 10 չգլորէ, եւ գիշերը միայն նոր հրամանի սպասէ: Գիշերը եղաւ, բոլորը սպաննուած էին: Ես ինձ մենակ գտայ, մի ուղղութիւն բռնեցի եւ այստեղ դուրս եկայ: