-Քո եղբոր քիրվա Մամեդն եմ։ Մի երկու անգամ հանդիպել ենք։ Հանկարծ չքնես։ Հարոն։ Քնողը չի զարթնում... Չմեռնես ու ինձ մենակ թողնես... Հազիվ շշնջաց Մամեդը ու ինքն էլ չիմացավ, թե ինչպես հիշողությունը սեւեռեց մի կարմիր կետի, որը փարոս է հիշեցնում հեռու-հեռու ծովի խորքերում։ Ահա Կասպիականը՝ դեմը փռված, ափին՝ իրենց տունը։ Մայրը, կինը սեղան են գցում, հնչում է երաժշտություն, երեխաներն են խաղում շուրջը, աղմուկ է։ Աստղերը խաղում են ծովի ալիքներում, աչքով են անում իրար։ Եվ հանկարծ ջրերում լողացող կիսալուսինը բարձրանում է ինչ-որ մեկի ուսադիրների վրա, կենացի համար բարձրացված բաժակների մեջ պայթում ու արյունով ողողում իր երեսը. «Դու պիտի գնաս կռվի»։ «Ինչո՞ւ, ո՞ւր, ինչի՞ համար»։ «Պիտի գնաս։» Ծովը, երկինքը սեւանում են, մուր են դառնում բոլորի երեսին, իսկ կարմիր փարոսը լերդացած արյամբ է բուրում։ Մոր ճիչից վեր է թռչում ինքը։ Արթմնի երա՞զ էր, զառանցա՞նք։ Ախր, ինչ ունի ինքը այստեղ։ Այնպես էր ուզում ապրել։ Դժվարությամբ վերադարձավ իրական վիճակին։