Երբ ես առաջին անգամ պատմել է իմ դուստրերին’ մայրը, ես պատրաստվում էր լինել ոգեւորվում, երբ Cali (մեր դուստրը) ասաց իր առաջին սուտը, Նա նայեց ինձ մաքուր արհամարհանքով – որը, առաջին մտքի, է ճիշտ պատասխանը. Սա էր, եւ քանի որ մենք բոլորս գիտենք, պառկած է մի վատ սովորություն. Եթե ​​մենք ունեինք լավ ծնողներին, էինք պատժվում, երբ մենք էինք բռնել սուտ. Իմ ծնողները տեսան պառկած է որպես մեկը վատթարագույն իրավախախտումների. Սա մասամբ այն պատճառով, որ դա ցույց է տալիս, պատրաստակամություն է չհնազանդվել, այլեւ այն պատճառով, որ ստիպում է մեզ զգալ, այնքան անօգնական. Երբ ինչ - որ մեկը, շատ լավ է պառկած պատմում է ձեզ, որ սուտ է, Այստեղ է, որ գործընթացը, որ նրանք օգտագործվում է քաշեք այն;