Էրիկ է, Ճուտո են ասում։ Սիրունի հետ երբ համբուրվեցին, չգիտեին, թե համբույրը ինչ է, չգիտեին՝ ոնց է լինում, որ սիրում են... Առաջին արթնացումի զգացումները ծառերի վրա ճառագող երամներ էին հիշեցնում, մեկ-մեկ էլ նմանվում էին կալի մեջ աշանի վրա «հարձակվող» հազարաթեւ ճպուռների։ Փրկություն չկա։ Բայց Սիրունին փախցրին։ Տանողը հենց այն լոլոզ տղան էր, որ Մարունց Սիրունին, համբույրի պահին, պոկեց Ճուտոյից՝ մի ապտակ էլ վրադիր թողնելով, ասաց՝ փսլնքոտին նայեցեք։ Ճուտոն ինքնաշեն հրաձիգով պիտի սպաներ լոլոզին, ընկերները չթողին, ասացին թող աղջիկը որոշի։ Աղջկան լոլոզը փախցրեց. տարին տարուն ծալվեց, երեխա չեղավ, էս կռիվներն էլ նոր էին սկսվել, լոլոզը խոպան գնաց ու էլ ետ չեկավ։ Սիրունը հորական տունն էլ չգնաց ամոթից, մի սենյակ վարձեց, մնաց ինքն իր հետ։ Ճուտոն մի օր, պատահմամբ, հանդիպեց ու ասաց՝ ո՞նց ես։ Հետո ճանապարհը էլի էր Ճուտոյին «պատահմամբ» տանում այնտեղ, իսկ Սիրունը ասում էր՝ չէ, դու դեռ տասնվեցն էլ չկաս, իմն էլ պրծել-գնացել է։ Ճուտոն տաքացավ, բայց ցուրտ խոսք չասաց, հեռացավ։ Հաջորդ օրը զինկոմիսարիատում էր. «Ուզում եմ գնալ ռազմաճակատ»։ «Փոքր ես, գոնե տասնյոթդ լրանա»։ «Չէ՛, գնում եմ, չուղարկեք՝ ինքս կգնամ»։ Մեկնելիս՝ Սիրունին այցելեց, թեկուզ «խռով» էր։ Սիրունը, երբ տեսավ կանչի թուղթը, չհավատաց աչքերին, նայեց, նայեց ու, միանգամից գրկելով Ճուտոյին, սկսեց լացել, ոնց թե, ախր, ոնց են թողնում, դու... Խնայեց ու չասաց՝ փոքր ես դեռ, նրանից ինքը երեք տարով էր մեծ։