Բայց	ա՜խ, արինը	աչքըները	կոխած՝ հենց	քշեցին, գնացին, էլ	միտք	չարին, թե	Աղասին, ի՞նչ	նեղ սհաթի	միջում, ընկեր	ա	ձեն	տալիս, ընկեր	չի	կա. Ա՜խ	ա	քաշում, ձենը	լսող, իմանող	չկա: Թվանքները	որ	բիրադի	չճռռացին, հենց	իմանաս, թե	հոգին	ետ	Էկավ	տեղը: Վրա	թռավ	տեղիցը, ընկավ	ձիու	քամակն	ու	խելքը	կորցրածի	պես	էլ	չիմացավ, թե	ո՞ւր	ա	գնում: Թուրը	որ	մեկի քյալլին	չհասցրեց, գլխի	հետ	էրկու	կտոր	էլավ. ընչանք	թուրը	յա	ղամեն	կհաներ, պարանն ընկավ	ճտովն, ու	շատ	էլ	ուզեց, որ	ձին	առաջ	քշի, չէլավ. ձին	տակիցը	դուս	թռավ, ինքը	գետնին դիպավ, ու	չորս	աժդահա	տղամարդ	վրա	թափեցին: Նրա	շանը	վաղուց	էին	ուզում	սպանել, որ ձեն	չհանի: Բայց	շունը, շունը՝ էս	տիրասեր, հավատարիմ	կենդանին, տեսնելով, որ	իր	տիրոջն	էլ խեր	չի՛	անիլ, ընկավ	գնացածների	ետևիցը: Աղասու	ձեռները	կապեցին, բերանը	բամբակով լցրին, աղլխով	ղայիմ	հուպ	տվին, ու	աչքդ	բարին	տեսնի, մյուս	օրն	էր	թոփն, ու	Աղասու	ջանը: