Նա	երկչոտ	չէր, կարող	էր	իր	պատիվը	պաշտպանել	նույիսկ	կյանքի	գնով: Բայց	եղբոր	խոսքերն	ազդել	էին	նրա	վրա	և ազդել	շատ	խորը: Իսկ	այդ	խոսքերի	ազդեցությամբ	նրա	մեջ	հղացել	էր	մի	ուրիշ	զգացում, ավելի	ծանր, քան	տիկին Ղուլամյանի	վերաբերմամբ	գործած	հանցանքի	գիտակցությունը: Դա	օրիորդ	Շուշանիկի	վերաբերմամբ	գործած	սխալն էր: Ապտակը	նա	համարում	էր	իր	հանցանքի	արժանի	պատիժը: Իսկ	մի	մաքուր, անարատ	աղջկա	դեմ	գործած	մեղքը	դեռ մնում	է	անպատիժ: Ուրիշ	ժամանակ	այդ	մեղքը	նա	կհամարեր	երիտասարդական	խաղ, անցողիկ	կատակ: Է՛հ, ինչ	արավ. փորձեց	մոլորեցնել	մի	անմեղ	աղջկա	և	չկարողացավ: Մի՞թե	ուրիշները	քիչ	են	անում	այդպիսի	փորձեր, և	ո՞վ	է	իրեն դատապարտում	երեխայական	խաղերի	համար: Շուշանիկի	պատիվն	անխախտ	է: Բայց	ո՛չ, աղքատ	աղջկա	հուզված	ու վրդովված	կերպարանքը	հալածում	էր	նրան	ավելի	խիստ, ավելի	անողոք, քան	արատավորված	Անուշի	կուշտ կերպարանքը: Նրա	ականջներին	շարունակ	հնչում	էին	այդ	աղջկա	լուրջ	ու	արհամարհական	խոսքերը, «Այնքա՜ն զանազանություն	կա	ձեր	և	ձեր	եղբոր	մեջ»: