­Բա­նա­կում­նե­րէն շատ բա­ներ սոր­վե­ցանք. նոր ան­ձե­րու ծա­նօ­թա­ցանք, ո­րոնք դար­ձան կեան­քի ըն­կեր­ներ: Այս ան­ձե­րը մեր մօտ պի­տի ըլ­լան ա­մէն ան­գամ, որ ի­րենց պէտք պի­տի ու­նե­նանք: Ո՛չ միայն ըն­կեր­ներ, այ­լեւ՝ եղ­բայր­ներ ու քոյ­րեր: ­Քա­նի որ ա­նոնք բո­լոր ու­րա­խու­թեան ու դժո­ւա­րու­թեան պա­հե­րուն հետդ պի­տի ըլ­լան: