Ղորդ	ա, ասացի, որ	շատի	հաքին	տրեխ	էր, գյուլբա	էլ	չունէր, որ	ոտը	ծածկեր, շատի	չուխի	վրա	հարիր	կարկատան	կար, շատի	ձեռների, երեսի, միրքի	վրա տասը	տարվան	աղբ, կեղտ, թոզ	ու	մազ	կար, շատը	բերնումը	երկու	հատիկ ատամ	էլա	չուներ. Էնքան	ծերացել	էր, ամա	ի՞նչ	կանես, որ	տունն	ու շիրախանեն	հազար	բարությունով	լիքը` տրաքում	էին, ու	աստուծո	հոգի	կար միջըներում, մեկ	օձի	ձուն	էր	պակաս	նրանց	տանիցը: Գինին	կարասներով շարած, ամբարը	հացով	լիքը, կթի	կովն	ու	գոմեշները` ֆորթ	ու	ձագը տակըներին, գոմումը	կապած, քյահլան	ձին` թավլումը, գութանը՝ դռանը	լծած, մառանը՝ եմիշով, կախանով, տանձ	ու	խնձորով	խլթխլթում, և	մտնողին	հոտը տեղն	ու	տեղը	բռնում, շշմացնում	էր: Նորահարսն	ու	փեսեն	կամ	մեկ	ազիզ ղոնաղ	որ	գլուխը	բարձին	չէ՛ր	դնում	էս	անմահական	բարության	մեջը, էնպես իմանում	էր, թե	դրախտումն	ա	աչքը	խփում	կամ	բաց	անում: Որը	երկու, որը իրեք	բաղ	ուներ, նոքար, հոտաղ` դռանը	հազիր, ու	տան	ներսն	ու	պուճախը դրմբում	էր: Կարասներով	կողակ, կճճներով	պանիր	ու	ղավուրմա, աքաշներով	զոխ, բոխ, ողորմակոթ, բղղներով	եղ	ու	կարագ, մոթալներով պանիր, — ծո՜վ, ի՞նչ	տուն: Տասը	ղոնաղ	որ	Էն	սհաթը	նրա	դռանը	վեր	գային, սաղ	ամիս	ուտեին, խմեին, կոտրեին, ջարդեին, փչացնեին, նրա	տան	խերն	ու բարաքյաթը	հա՛	կար, հա՛ կար, ու	յաբանի	յադն	էլ	նրանց	դռնովը	անց	կենար, իրանք	թևիցը	կքաշեին, տուն	կկանչեին, որ	նրանց	սուփրի	համն	առնի	ու Էնպես	ճամփա	ընկնի: Շատ	անգամ	եկեղեցումը	որ	մեկ	ղարիբ	օքմին կտեսնեին, Սուրբ	սուրբն	ասածին	պես	շատը	կերթար, եկեղեցու	դուռը կկալներ, որ	սֆթա	ինքը	նրան	իր	տունը	տանի, ու	շատ	անգամ, երբ	ուզողը շատ	կըլեր, խոսքըմին	կանեին, որ	մեկ-երկու	շաբաթ	նրան	իրանց	միջումը պահեն, նրան	քեֆ	շհանց	տան, ա	բոլորն	ի	միասին, մեկ	սրա	տանը, մեկ	օր` նրա, ուրախաթյուն	անեն, ղարըբի	սիրտն	առնեն: Շատը	սուրուով	ոչխար	էլ էին	պահում: Էնպես	մարդ	կար, որ	տարենը	երկու	հարիր, իրեք	հարիր	լիտր տանձ, խնձոր, ծիրան	ծախում	էր	ու	մեկ	էնքան	էլ	աղքատի	ու	ճամփորդի ուտացնում	յա	գեղապետի	հմար	պահում, որ	սարի	աղքատ	խալխը` թուրք, հայ, չունքի	բաղ	չունին, մեկ	հիվանդ	պատահելիս` գան, տանին, ու	իրանց թամարզու	նաչարի	աչքը	դռանը	չմնա, չունքի	մեր	աշխարքումը	ինչ	հիվանդ էլ	որ	ըլի, նրա	առաջին	ու	վերջին	դեղը	պտուղն	ա: Պտուղ	որ	չըլի, ո՛չինչ	բան նրան	չի՛	փրկիլ, ու	լեզուն	բերնումը	կչորանա, յա	հասրաթ	կմեռնի: Ամեն մարդ	իր	բաժակի	գինին	ալհադա	ուներ	պահած, որ	համ	իր	եկեղեցուն	էր տալիս, համ	էլ	գեղըցոնցը	բաժանում, ուրտէղ	բաղ	չկար, որ	նրա	ննջեցելոց հոգին	հիշեն: Ամեն	նավակատյաց	ոչխար	ասես, կով	ասես՝ մորթում, մատաղ անում, ժամ, պատարագ	անիլ	տալիս, ժամոց	բաժանում	ու	տանով-տեղով գնում, իրանց	սիրելյաց	գերեզմանները	օրհնիլ	էին	տալիս	ու	աղքատներին կշտացնում: Մէկ	փարի	բան	բազարիցը	տուն	չէ՛ր	գալ, բացի	իրանց	հաքնելու շորիցը. Էն	էլ` կտավ, շապկացու, չուխացու, շատը	հարսներն	ու	աղջկերքն	էին նրանց	համար	մանում, գործում, կարում: Նրանց	կնանոնցը	որ	մտիկ	տայիր, խելքդ	կերթար. խասի	ու	ղումաշի	միջում	կորած	էին. բերնըներիցը	կտրում էին, օղլուշաղի	ոտն	ու	գլուխը	թամուզ	պահում. տղամարդը	շատ	օրը հանդումն	ա	ըլում, ի՞նչ	հաջաթ. կինարմատը	միշտ	պետք	է	աբուռով	հաքնի, աբուռով	մաշի: Մեկը-մեկի	ջգրու, շատ	անգամ, իրանց	օղլուշաղին	էնպես	էին ծաղկում, զարդարում, ինչպես	գարնան	վարդը: Սաղրի	մաշիկ, կարմիր ծուղեք, ղասաբ, ղրաղները	գյուլաբաթնով	արած	փոխան, ալ	դարայի մինթանա (քաթիբա), զառ	լաչակ, ղալամքար	աբխալուղ, սամուր	քուրք, արծաթե	կոճակներ	ու	բիլազիգ, քարգահարուր	օշմաղ, ճլպինդ, տոտեր, շապկի	յախա, ոսկե	քամար, յախութ	մատանիք, քահրըբար	յա	մարջան	ճտի շարք` շատի	միջումը	ոսկիք, մանեթ, աբասի	ծակած, անցկացրած, դոշի քորոց, ականջի	օղ՝ Ո՛րը	ոսկի, ո՛րը	մարգարիտ. մինթանի	ղրաղները՝ շատինը	մարգարտաշար: Շատի	մազերումը	ու	գլխին	հինգ	թումանի	զարդ	ու զարդարանք	կար: Շատի	ճակատին	շարքով	յալդուզ	ոսկի	շարած: Ամեն	մեկի կնիկն	ու	աղջիկը, հենց	իմանաս, խանզադա	ու	բեկզադա	ըլեր: Շատը չորս-»հինգ	հարսն	ուներ	տանը, որ	մեկ	տեղը	ցավելիս՝ ուզում	էին	գլխովը պտիտ	գան	ու	ոտները	ջուր	անեն, խմեն: Գլուխն	ու	քամակը	դեմ	անելիս՝ հարսներն	ու	աղջկերքը	իրար	հետ	բաս	էին	մտնում, որ	իրանք	քորեն	կամ քութութեն: Տրխները	կամ	լաբչըները	հանելիս՝ ձեռն	էր, որ	բան	էր	ընկնում. Որը	ոտն	էր	ճմռում, որը	ջուրն	էր	տաքացնում, որը	բերում, որ	ոտն	ու	գլուխը լվանա, որը	թևերը	վեր	քաշած	ձեռին	ջուր	էր	ածում, որը	մահրամեն	տալիս, որը	թևն	էր	քաշում, որը	շորերը	դասում. որը	տեղը	քցում, քնացնում: Քնած վախտին	էլ	ե՞րբ	կարեր	մեկ	ճանճ, որ	նրա	մոտովն	անց	կենա	կամ	երեսին նստի, էնքան	աչքաբաց	էին	հարսն	ու	աղջկերքը: Մեկ	ղոնաղ	պատահածին պես	էս	պատիվը	ղոնաղինն	էր, ե՞րբ	կարեին	նրանք	բաց	աչքով	նրա	երեսին մտիկ	տալ: Մեկ	բան	ուզելիս	ոտի	տեղ	գլխի	վրա	էին	գնում, որ	նրա	ասածն անեն	ու	ձեռըները	դոշըներին	դրած՝ աչքը	կթած	ունեին, որ	տեսնեն, թե իրանց	տերը	կամ	ղոնաղը	ի՞նչ	կհրամայի, որ	կատարեն: Կեսուրը	կամ կեսառը	մեկ	աչքը	քցելիս՝ ուզում	էին, որ	տեղնուտեղը	հալչին, էնքան հնազանդ	էին: