Աճառյանը փուլ եկավ հատակին՝ ուղղակի ձեռագրերի վրա: Դա մի անհասկանալի, անըմբռնելի, միաժամանակ շատ հուզիչ տեսարան էր: Գիտեինք, որ աչքերն այնքան տկար էին, որ դժվարանում էր այլևս կարդալ, շատ դժվարությամբ, խոշորոցույց -ակնոցը մոտեցնելով մի հատիկ աչքին, մի կերպ ընթերցում էր անհարաժեշտ գրքերը, բայց այս անգամ այդ միջոցին էլ չդիմեց,սկսեց կարդալ՝ ձեռքերով, մատների հպումներով:Մեկ առ մեկ շոշափում էր ձեռագրերը,ասում էր՝ «Վանա բարբառն է», սա՝ «Հայոց լեզվի պատմությունը» .սա «Լիակատար քերականությունը»: Վերցնում էր,համբուրում,նախ աչքերին տանում,ապա կրծքին սեղմում՝մի երջանիկ ժպիտ խաղացնելով դեմքին: