Իհարկե իրավապահների համար հավանաբար դժվար չի լինի պարզելու այդ նամակի հեղինակին կամ հեղինակներին՝ նամակն ըստ էության ուսումնասիրելու համար. որոշ դեպքերում հենց ինքը՝ նամակն է դա հուշում. օր.՝ իմ և Քումունցի նկատմամբ «հատուկ հոգատարությունը», ռեկտորին «ընդդիմադիր» կամ ռեկտորի ոչ իրավաչափ գործողություններից տուժված անձանց նկատմամբ չարամիտ հարձակումները, նամակի միակ դրական կերպար, նախկին մարզպետ Սուրիկ Խաչատրյանին «պաշտպանական տոնով» հիշատակելը, նույն ոգով վերջինիս հարսին, որն, ի դեպ, ի տարբերության Մարիամ Տատինցյանի և մյուս., համարյա դասընթացներին չի մասնակցել. չնայած դրան իմ և մյուս. կողմից նրա նկատմամբ բարեհաճ մոտեցում է դրսևորվել˟ հիշատակումը ևն, սակայն մտահոգողը դա չէ, ոչ էլ այն, որ ինչ-որ բան, ինչ-որ մեկի նկատմամբ գուցե և ճիշտ է, այլ թունոտ տոնը, երբեմն «գյադայության» կամ «Յոթծովիմերանական» բնույթ կրող բամբասանքները՝ հերյուրանքները, որոնցում բոլորովին էլ մտահոգություն չի նկատվում բուհում առկա, կենսական ու անհետաձգելի լուծում պահանջող խնդիրների նկատմամբ. որոշ «մոտեցումներ» պարզապես մանրախնդրության՝ անձնական վրեժխնդրության, չարանենգ նախանձի, լավը չտեսնելու, ամեն ինչ սևացնելու, իր կամ իրենց համար անցանկալի անձանց ակնհայտ անհիմն վարքաբեկելու՝ անգամ նրանց, ում օբյեկտիվորեն հնարավոր չէ նամակի հեղինակի հնարած ինչ-որ բաներում մեղադրել…, երանգներ են կրում. ամենավտանգավորը՝ կարծես թե բուհի նկատմամբ առերևույթ մտահոգությամբ, բայց իրականում նրան վնաս հասցնելու, իսկ գուցե և այն «փակելու» հեռահար նպատակներ են հետապնդում. այս վերջինը նույնիսկ կարող է կապված լինել դրսի ինչ-որ պլանների, ցանկությունների հետ… այսինքն իրենց իսկ ձեռքով իրենց տունն ուզում են քանդել, մեղքը գցելով ուրիշների վրա… Դա նաև կարող է ստեղծել այնպիսի վիճակ, որ նույնիսկ անկախ ռեկտորի փոխվելուց կամ չփոխվելուց, մարդիկ հրաժարվեն աշխատել ԳՊՀ-ում (օր.՝ ես հակված եմ դրան…), իսկ դա իսկական կոտրած տաշտակի առջև կարող է կանգնեցնել բուհը, ուսումնական, գիտամանկավարժական ամբողջ գործընթացը, գուցե նաև այդ չարանենգ նպատակն է հետապնդում այս զրպարտչագրի հեղինակը…