Ու. Զայդլը վստահաբար կարողանում է իրեն հուզող հարցադրումները ճիշտ ձևակերպել: Խոսուն վերնագրերով՝ («Ես տեսնում եմ, ես տեսնում եմ», «Կորուստներն անխուսափելի են»,, «Հիսուս, դու գիտես», «Դրախտ. Սեր», այլ) ֆիլմերի հեղինակը չի սիրում հանդիսատեսին՝ հաստատված տեսությունների հիմքով արված գործեր առաջարկել: Կինոն, որն ինքն է ստեղծում մարդուն մտածելու տեղիք պետք է տա, այս ու այն երևույթների դրդապատճառներն ու էությունը հասկանալու մղի: Ինքը պատմում է կյանքի բնականոն հոսքն ու ռիթմը խախտող մարդու մասին: Նաև սիրո մասին, նաև հավատի մասին... «Դրախտ. Սեր» ֆիլմն է հիշում ասվածի փակագծերը փոքր-ինչ բացելու համար: «Դրախտը» եռապատում է: «Այն կարող էր կոչվել «Հավատ»: Ըստ էության, երեք՝ Հավատ, Հույս և Սեր ամուր կապով օղակված բոլորիս հայտնի բառերից միայն առաջինն եմ փոխել: Դրախտ, որովհետև մարդն, ըստ էության դրախտի մասին է երազում հավատ, հույս և սեր որոնելիս: Բոլորս դրախտ ենք փնտրում, բայց ինչպես երևում է, մենք այն երբեք չենք գտնելու: Դրախտը տեղ չէ, այլ բիբլիական հավերժության և երջանկության անփոփոխ վիճակն է: Մեր գոյության ողջ ընթացքում զուր ջանքեր գործադրելով, մենք համառորեն փորձում ենք գտնել մի բան, որը մեր ունայն կյանքում երբեք մեզ չի տրվելու»: