Կուզեի անդրադառնալ ևս մի կարևոր հանգամանքի: Մեր օրերում ավելի շատ չարչրկված, շահարկված ու շռայլված բառ, քան «անաչառե բառն է, հավանաբար չկա: Այդ պատճառով Վլադիմիրի անաչառության ու անշահախնդրության մասին խոսելիս պիտի փաստել զուտ օրինակի վրա, որպեսզի նման չլինի խոսք շռայլելու, ինչը նա չէր սիրում: Գիտելիքները, խիստ ժամանակակից մասնագիտությունը, պրոֆեսիոնալիզմը նրան կարող էին տանել մեր ժամանակների մարդուն բնորոշ միանգամայն այլ ուղղությամբ: Բիզնեսը, ավելի մեծ գումարներ վաստակելու գայթակղությունը, արտասահմանում հաջողությունների հասնելու հեռանկարը միշտ էլ հասանելի են եղել նրան որպես այլընտրանք: Ամեն ինչ տեսել է կյանքում` ևԲ լավ, ևԲ վատ: Բայց հայրենիքում ապրելու, հայ երիտասարդներին կրթելու և հայեցի դաստիարակելու կոչումին մնացել է հավատարիմ, գործել է աներեր ու աննահանջ: Ի՞նչ շահ է ունեցել կյանքից այս անհանգիստ մարդը. միայն մի շահ` արդարության հաղթանակ. այդքան շատ պարտութ յուններ կրած, այդքան թույլ ու վտիտ, այդքան փխրուն ու սպասված արդարության` որտեղ որ դա հնարավոր է, ինչքան որ հնարավոր է` քաղաքականության, գիտության, կրթության մեջ, ընտանիքում, փողոցում, դպրոցում, ամենուր, որտեղ որ կհասնի իր ամենահաս ձեռքը: