Վա՜յ, ի՞նչ	ասեցի, դուք	լավ	գիտեք: Սա	մեր	քաջ	նահատակի՝ Վարդան	Մամիկոնյանի	արնիցն	ա: Երեխա	էր, որ հերնըմերը	մեռան, ես	սրան	վեր	առա, ինձ	որդի	շինեցի, ու	ինձ	որդուց	ավելի	համ	տվեց: Ջուրը	որ	քցեի, կընկներ. կրակը	քցեի, երեսը	ետ	չէ՛ր	դարձնիլ: Տեսնո՞ւմ	եք	է՛ս	լեն	ճակատը, է՛ս	պարթև	բոյը, է՛ս	արծվի	աչքերը, է՛ս գեղեցիկ	պատկերը. լսե՞լ	եք	սրա	անուշ	լեզուն: Եկեղեցին	մտնելիս, հենց	իմանաս, հրեշտակ	ա	մտնում	մեր	մեջը, դուս	գալիս, հենց	բռնես՝ արեգակ	ա	ծագում: Ա՜խ, ամեն	մեկ	սրան	մտիկ	տալիս, ամեն	մեկ	սրա	ձենը	լսելիս՝ Էնպես	եմ	իմացել, թե	սուրբ	Վարդանն	ա	առաջիս	կանգնած: Տե՛րտեր	ջան, սրան	օրհնի՛ր, ձեռդ	դի՛ր	գլխին. Ո՞վ	ա խաբար, աղոթարանը	բացվում	ա	արնով	լցված. սրտովս	դառը	մտքեր	շատ	ա	անց	կենում, ամա	մեր	հավատը զորավոր	ա: