Իր գոյության ամբողջ ժամանակաշրջանում ԷՏԱ կազմակերպությունը ոչ պաշտոնապես օգտվում էր բազմաթիվ մերձկոմունիստական, հակաֆաշիստական, և հակաիմպերիալիստական շարժումների աջակցությունը, ովքեր, ի դեմս բասկյան գրոհայինների, տեսնում էին ֆրանկիստական բռնապետության հակառակորդների, հակաֆաշիստների, Բասկոնիայի ազգային անկախության մարտիկների: Կազմակերպությունը տարբեր ժամանակներում օգնություն էր ստանում Վարշավայի պայմանագրի երկրներից, հատկապես՝ ԽՍՀՄ-ից և ԳԴՀ-ից, կոմունիստական կուսակցություններից (ինչպես օրինակ Իտալիայի կոմունիստներից): 1975 թվականի նոյեմբերի 20-ին Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի մահից հետո ԷՏԱ-ին սկսեցին օգնություն ցուցաբերել «երրորդ աշխարհի» երկրները՝ Լատինական Ամերիկայի, Աֆրիկայի պետությունները, տարաբնույթ հեղափոխական շարժումներ, մասնավորապես՝ Կոլումբիայի հեղափոխական FARC բանակը, տարբեր ժողովուրդների ազգային-ազատագրական շարժումներն ու զինված կազմակերպությունները, ինչպիսին է օրինակ ՀԱՀԳԲ-ն: Երբ 2005-2006 թվականներին ԷՏԱ-ն մերժեց Իսպանիայի կառավարության փոխզիջումային մի շարք առաջարկներ, կազմակերպությանը, որպես «իր նպատակներին հետևող և պատասխանատու կառույցի», աջակցության մասին հայտարարեց, մասնավորապես, Աֆրիկյան ազգային կոնգրեսը[15]: