5 րոպե անց դուռս նորից ծեծեցին ու ես՝ անելով հնարավորը ներքին ահաբեկվածությունս թաքցնելու համար, արդեն ոչ այնքան խնամված տեսքով գնացի դուռը բացելու։ Բացեցի։ Ու սկզբում չհասկացա, թե ինչ է կատարվում. առջևումսս Ալյոնան էր՝ իր կարճ շորտերով ու տոպիկով, կապույտ աչքերով ու ոսկեգույն մազերով։ Մի պահ անգամ գլուխս հանեցի ու միջանցքը զննեցի, որովհետև ինձ թվաց, որ հերթական «հաճախորդուհուս» է ուղղեկցել։ Սակայն միջանցքը դատարկ էր ու բացի Ալյոնայից մարդ չկար։