Վարպետի սիրո երգն անգամ ներծծված է ամենամեծ սիրով՝ սիրով հայրենիքի։ Եվ չնայած կյանքի սոցիալական անարդարությունները, ժամանակի վշտերն ու ողբերգությունները ամեն կերպ ձգտում էին մութ ստվեր գցել «ազատ, ինքնիշխան» բնության գեղեցկությունների վրա, Ավետիք Իսահակյանը երբեք չընկրկեց ժամանակների առաջ։ Նա մեծ, անսահման ազատության երգիչն էր եւ ըմբոստանում էր «բիրտ օրենքների» դեմ, հոգու խորքում միշտ վառ պահելով հավատը հայրենիքի վաղվա հանդեպ։ Եվ ամենածանր պահերին անգամ, երբ քարավանը մեղմ ղողանջում է «Օտար, ամայի ճամփեքի վրա», բանաստեղծը դարձյալ հայրենիքի հետ է. «Կանգնիր, քարավանս, ինձի կթվա, թե հայրենիքես ինձ մարդ կկանչե»։ Եվ դա լոկ թվացում չէ, այլ համոզմունք, սեր ու էություն։ Հայրենիք-հավատն է նրան ներշնչել, որ «վիշտ, տանջանքներ» նա «ճաշակի որպես հաղթանակ», գեղեցիկ մի օր էլ կանգնի «ցորենի ծփուն արտերի եզրին», խորհի սրտի մեջ լուսավոր հայրենիքի մասին.