Յուրա. — Խնդիրն այն է, որ լայնամասշտաբ պատերազմը, երբ բոլոր զինված են, չի բխում այն մարդկանց շահերից, որոնք այդչափ իշխանություն ու հարստություն են կուտակել։ Երկար, ուժաքամ անող պատերազմը նոր հերոսներ է ծնում, նոր հեղինակություններ իրենց հավակնություններով։ Իսկ նրանք, ովքեր արդեն հարստացել են պատերազմով ու շարունակում են կամուֆլյաժով րիսովկա լինել, շատ թշնամիներ ունեն։ Վետերանների եմ ճանաչում, որոնք, երբ անջատում ես միկրոֆոնները, ասում են, որ երազում են պատերազմի մասին։ Նրանք խոսում են ոչ թե սպանելու ցանկությունից, այլ հիշում են պայմանական հավասարության ժամանակները։ Հիմա նա ապրում է կիսասոված, իսկ այն ժամանակ գրեթե բոլորը հացի խնդիր ունեին։ Իսկ պատերազմը զենքը հեշտ հասանելի է դարձնում։ Ո՞վ ասաց, որ իշխանություններից դժգոհների թիվը իրենց դաշնակիցների ու կողմնակիցների թվից պակաս է։ Արդյո՞ք մարդկանց մոտ ցանկություն չի առաջանա երկար տարիների նվաստացումներից հետո այդ զենքն առաջին հերթին ուղղել նրա ուղղությամբ, ով իրենց օրական նվաստացրել է, այլ ոչ թե նրա, ում մասին լսել են հեռուստացույցից, պատմության գրքերից ու գրականության դասերից։