Հայոց	ազգը	էնպես	ռաշիդ, էնպես	ջիվան	որդիք	շատ	էր	կորցրել	էս	կռվներումը. էլ	ո՞ւր	կհասներ, էլ	ի՞նչ	օգուտ	շատ	սգալն	ու	մղկտալն, բայց, ախ, Աղասու	մերը	քոչի	ճամփին	էր	իր	սև	օրը վերջացրել, հերը՝ որդու	արնովը	իր	փետացած	լաշը	լվացել, նշանածը՝ ողորմելի	Նազլուն, դեռ Փամբակ	էր. միմիայն	տես	ու	ճանաչ	էին	նրա	վրա	ցավում, կսկծում, իր	ռաշիդ	ընկերներ«ից» հո, քանի	Մատաթովի	մոտ	էր	գնացել, ո՛չինչ	խաբար	չէ՛ր	իմացել, էկող-գնացող	էնպես	էին պատմում, թե	նրանց	եսիր	էին	արել, Հասան	խանի	մոտ	տարել: Ո՞վ	էր	խաբար, բալքի	թե	էն անդամալուծների	շատը	նրա	բարեկամքն	էին, բայց	մարդ	չէ՛ր	գիտում: էն	բրջից	ձեն	տվող երևանցի	հայիցը	հենց	էսքան	իմացան, թե	երբ	քաջն	Աղասի՝ ռսի	ապելատով, բրջի	դռանը երևեցավ, ղարավուլ	սալդաթը	ղրաղ	կանգնեց, պատիվ	տվեց: