Ինչ՞ կարող եմ ասել այս հասարակական կազմակերպության մասին՝ իրոք հասարակական կազմակերպություն է … Այս կազմակերպության անդամ եմ դեռ 1997թ–ից, այն տարիներից, երբ մարդիկ առավել օգնության մեծ կարիգ ունեին։ Փախստական երեխաների մեծ մասը արդեն ավարտել էին դպրոցը և կանգնել դիլեմայի առջև որտե՞ ղ գնալ սովորելու, լեզվին լավ չեն տիրապետում, մասնագիտություն չունեն, ուսումը վճարովի է, իսկ ֆինանսապես ապահով չեն, ի՞նչ անեն, ինչպե՞ս վարվեն… Ու այստեղ օգնության հասավ «Ղևոնդ Ալիշան» մշակութա-լուսավորչական հասարակական կազմակերպությունը։ Սայաթ - Նովա և Նիզանի գյուղերից շուրջ 2 տասնյակ երեխաներին և ինչու չէ, նաև մեծահասակներին հնարավորություն ընձեռեց հաճախել հայոց լեզվի, պատմության և մշակույթի, համակարգչի և հաշվապահության դասընթացների։ Այս ամենը անվճար արվեց, մեծագույն սիրով ու հաճույքով։ Դասընթացներին հաճախում էին տարբեր տարիքի և ազգության մարդիկ, ինչպես օրինակ Յուլիա Շանդըբինան՝ ազգությամբ ուկրաինուհի, որի հորը Բաքվում սպանել էին թուրքերը հայի կյանքի համար պայքարելիս։ Կարելի է երկար թվարկել այն բոլոր մարդկանց, ովքեր մասնակցել էին այդ դասերին։ Դասընթացներից հետո ուսուցումը ամրապնդելու նպատակով խմբերը այցելում էին նաև Հայաստանի տեսարժան ու պատմական վայրերը, ինչպես օրինակ՝ Գառնի, Գեղարդ, Սևան։ Դա մի շատ լավ ծրագիր էր։ «Ղևոնդ Ալիշանը» հկ-ն այդ տարիներին կազմակերպեց նաև բակային ճամբար Սայաթ- Նովա գյուղում, որին մասնակցեցին շուրջ 80 երեխաներ, որոնք երբեք չէին եղել ճամբարում և միգուցե, դրանից հետո էլ երբեք ճամբար գնալու հնարավորություն չեն ունենա։ Հուսով եմ, որ «Ղևոնդ Ալիշանը» դեռ շատ նոր ծրագրեր կունենա և դեռ շատ շատերին կօգնի և երկար-երկար տարիների կյանք կունենա։