Ար­դա­րեւ, ե­րեք կէ­տե­րէ բաղ­կա­ցած իր պատ­գա­մին սկիզ­բը, ­Վե­հա­փա­ռը շեշ­տեց, որ հա­կա­ռակ թրքա­կան պե­տու­թեան զօ­րեղ ու նոյ­նիսկ սպառ­նա­ցող հա­կազ­դե­ցու­թեան, ինչ­պէս նաեւ կարգ մը եր­կիր­նե­րու աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան շա­հե­րէ մեկ­նած վե­րա­պա­հու­թեան, ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան ճա­նաչ­ման գոր­ծին ըն­թաց­քը կը շա­րու­նա­կո­ւի: Երկ­րորդ կէ­տով՝ ­Հայ­րա­պե­տը լայ­նօ­րէն անդ­րա­դար­ձաւ ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան հա­տուց­ման հար­ցին: ­Յի­շե­լով մի­ջազ­գա­յին օ­րէն­քի տրա­մադ­րու­թիւն­նե­րը այս գծով՝ ան յայտ­նեց, որ ճա­նա­չում կ­՛են­թադ­րէ նաեւ հա­տու­ցում: Ան ը­սաւ, որ ներ­կայ ­Թուր­քիան շա­րու­նա­կու­թիւնն է Օս­մա­նեան ­Կայս­րու­թեան. հե­տե­ւա­բար, ա­նի­կա չի՛ կրնար ու­րա­նալ ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թիւ­նը եւ ան­տե­սել հա­տու­ցու­մը: