-Դա առաջին հերթին իմ տարիների փորձն է: Արդեն 33 տարի է՝ մարտարվեստների ոլորտում եմ, որից 26 տարին ուսուցանում եմ, այդ թվում՝ արցախյան ազատագրական պայքարում: Ես նախկին Խորհրդային Միության գրեթե ողջ տարածքում եմ ուսուցանել և աշխարհի գրեթե բոլոր ազգերի հետ շփվել: Հանդիպումներից մեկի ժամանակ մի ճապոնացի վարպետ ճապոնական հիերոգլիֆների հիմքի վրա ցույց էր տալիս իրենց մարտական կարատեի շարժումները: 1992 թվականն էր: Ու երբ տեսա հիերոգլիֆը` շարժման մեջ, միտք ծագեց` իսկ ինչու՞ ոչ հայկական գիրը: Բացի այդ տեսնում էի, թե արևելյան մարտարվեստներով զբաղվող մարդկանցից շատերի մեջ ոնց էր թուլանում քրիստոնեական հավատքը: Նրանք իրենց ավելի շատ պատկերացնում էին շաոլինյան մենաստաններում՝ Բուդդայի առաջ խոնարհված: Ու քանի որ մեսրոպյան տառերը անմիջական կապ ունեն մեր կրոնի՝ քրիստոնեության հետ, սկսեցի մտածել հենց այս ուղղությամբ: Բայց դեռ ժամանակ էր պետք, որպեսզի այդ ամենը եփվեր: Որքան խորն էի ուսումնասիրում մեր ժողովրդի ռազմական, մարտական անցյալը, պատմությունը, ավելի էի համոզվում, որ մենք ունեցել ենք հայկական մարտարվեստ, որը գուցե նոր ձևով, նոր շունչ տալով կարելի է աշխարհին ներկայացնել: