Իսթանպուլի շարժանկարի սրահներուն մէջ ցուցադրուած են հայերէն երկու ֆիլմեր՝ «Պեպօ» եւ «Անուշ»։ Եղեռնէն վերապրածներու սերունդը քաղաքի բոլոր թաղամասերէն փութացած էր այդ երկու ֆիլմերը դիտելու։ Ֆիլմեր՝ որոնց երաժշտութիւնն ալ ոչ թէ ամիսներ, այլ տարիներ շարունակ հոլովուած էր ժողովուրդի բերնին մէջ։