Հաղթանակից հետո, Խորհրդային Միության մի շարք տարածաշրջաններում առավել ակտիվորեն վերականգնվեց ազգայնամոլական կազմակերպությունների գործունեությունը, որոնք պատերազմի տարիներին կապ էին պահպանում նացիստական ընդհատակի կամ անմիջապես զավթիչների հետ, իսկ պատերազմից հետո ամեն կերպ ընդդիմանում էին խորհրդային իշխանությանը և գործում հիմնականում իրենց տարածքների անկախության և ինքնավարության համար: Առավել ցայտուն օրինակ էր համարվում մերձբալթյան ճգնաժամը, որտեղ տեղի ունեցող միջադեպերը վերածվել էին պարտիզանական պատերազմի: Այդ շարժումը հիմնականում հրահրում էին «Անտառային եղբայրներ» ազգային-ազատագրական զինված ուժերը: Հակախորհրդային գործողությունների արդյունք էր նաև ուկրաինական ճգնաժամը, որը հրահրվում էր Ուկրաինական ապստամբական բանակի կողմից: Նմանատիպ ճգնաժամերը վերացվեցին, հիմնականում Ստալինի մահից հետո և «Խրուշչովյան ձնհալի» սկզբում: