Ես նկատում եմ, թե ինչպես են հանճարները ինձ վրա դեպի վեր սողում: Նրանք, թվում է, մարդ էլ չեն, այլ մի տեսակ սիրելի բզեզներ, սպիտակ որդեր` շոշափուկներով: Բայց գերխելոք բզեզներ, հոգով զորավոր որդեր: Սեռական հատկանիշներով որդեր: Ես զգում եմ, թե ինչպես ինչ-որ բան ինձ խտուտ է տալիս, երբ նրանք սողում այդպես: Սա հազիվ է զգացվում և ընկերուհիներին պատմելու բան չէ: Ախր ինչ կարող է զգալ երկիրը, երբ մուկն է աշխատում իր գութանով, կամ էլ ինչ կարող է զգալ մանրահատակը, երբ կրիայի ձագուկը ետևից քարշ է տալիս թելով պոչին կապած փոքրիկ գազարը: Բայց դա լավ զգացում է, հրաշալի և ախորժալի: