Ռուս-ճապոնական պատերազմի ընթացքում (1904-1905) Ամալյա Կառլովնա Գիշարը իր երկու երեխաների՝ Ռոդիոնի (Ռոդյա) և Լարիսայի (Լարա) հետ Ուրալից ժամանում է Մոսկվա: Տիկին Գիշարի հանգուցյալ ամուսինը բելգիացի էր և աշխատելիս էր եղել որպես երկաթուղու ինժեներ: Տիկին Գիշարի հանգուցյալ ամուսնու ընկերը՝ Վիկտոր Իպոլիտովիչ Կոմարովսկին, որը իրավաբան էր և «սառնարյուն վաճառական», նրանց տեղավորում է Մոնտենեգրո հյուրանոցի սենյակներում, Ռոդիոնին ընդունել է տալիս կադետային վարժարան, իսկ Լարային՝ իգական բարձրագույն դպրոց: Այդ նույն դպրոցում սովորում էր նաև Նադյա Կոլոգրիվովան: Կոմարովսկու խորհրդով Ամալյան ներդրում է կատարում մի փոքրիկ կարի արհեստանոցում: Ամալյան և երեխաները «Մոնտենեգրո» հյուրանոցում ապրում են մեկ ամիս, ապա տեղափոխվում կարի արհեստանոցին կից մի բնակարան: Չնայած Ամալյայի հետ շարունակվող սիրային կապին, Կոմարովսկին մոր մեջքի ետևում գայթակղում է դստերը՝ Լարային: Հոկտեմբերի սկզբին Մոսկվա-Բրեստ երկաթուղու աշխատակիցները գործադուլ են սկսում: Կայարանի բրիգադիրը Պավել Ֆերապոնտովիչ Անտիպովն է: Նրա ընկերը՝ Կիպրիան Սավելյեվիչ Տիվերզինը մի անգամ կանխում է մի երկաթուղայինի՝ իր սանին ծեծելը: Այդ սանի անունը Օսիպ (Յուսուպկա) Գիմազեդտինովիչ Գալիուլին էր: Գործադուլում ունեցած դերի համար ոստիկանությունը ձերբակալում է Պավել Ֆերապոնտովիչին: Նրա որդին՝ Պաշա կամ Պատուլյա Պավլովիչ Անտիպովը գալիս է ապրելու Տիվերզինի և նրա մոր հետ: Յուրայի մորեղբայրը՝ Նիկոլայ Նիկոլաևիչը Պետերբուրգ տեղափոխվելու պատճառով Յուրային բերում է Մոսկվա՝ Գրոմեկոների ընտանիքի հետ ապրելու: Գրոմեկոները Նիկոլայ Նիկոլաևիչի լավագույն բարեկամներից էին: Նրանց ընտանիքը բաղկացած էր Ալեքսանդր Ալեքսանդրովիչ Գրոմեկոյից, նրա կնոջից (Աննա Իվանովնա) և ամուրի եղբորից (Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչ): Աննան պողպատի հարուստ մագնատի դուստրն է՝ Ուրալի Յուրյատին շրջանից: Գրոմեկոները դուստր ունեն՝ Տոնիա: 1906 թվականի հունվարյան մի օր Գրոմեկոների տանը կամերային երաժշտության երեկույթ էր կազմակերպվել: Թավջութակահարներից մեկը Ամալյա Գիշարի հարևանն էր Մոնտենեգրո հյուրանոցում: Երեկույթի կեսին թավջութակահարին շտապ կանչում են հյուրանոցից, քանի որ, նրա ասելով՝ ինչ-որ մեկն այնտեղ մեռնում էր: Ալեքսանդր Ալեքսանդրովիչը, Յուրան և Միշա Գորդոնը, որը սովորում էր նույն գիմնազիայում, ինչ որ Յուրան և Տոնիան, ուղեկցում են թավջութակահարին: Հյուրանոց հասնելով, տղաները մնում են սպասելու կիսախավար նախասենյակում՝ այն սենյակների դիմաց, ուր տեղավորվել էր Գիշարների ընտանիքը: Պարզվում է, որ տիկին Գիշարն ինքնասպանության փորձ է արել կասկածելով, որ իր սիրեկանը կապված է դստեր հետ: Ապա տղաներն իմանում են, որ տիկին Գիշարի կյանքին այլևս վտանգ չի սպառնում և կարողանում են նույնիսկ տեսնել նրան՝ սենյակի խորքում՝ կիսամերկ, նվաղած, թավջութակահարի հետ զրուցելիս: Նա ասում է նրան, որ ինքը «կասկածներ» ուներ, բայց «բարեբախտաբար, պարզվեց, որ դա ուղղակի հիմարություն էր»: Հետո տղաները սենյակի մութ մասում նկատում են մի աղջկա (Լարային), որ քնած է աթոռի վրա: Անսպասելիորեն, վարագույրի ետևից հայտնվում է Կոմարովսկին՝ ձեռքին լամպ, որը դնում է Լարայի աթոռի կողքի սեղանի վրա: Լամպի լույսը արթնացնում է Լարային և նա, անտեղյակ, որ Յուրան ու Միշան դիտում են, մի մտերմիկ հայացք է փոխանակում Կոմարովսկու հետ. «Կարծես տղամարդը տիկնիկ խաղացնող լիներ, իսկ աղջիկը՝ տիկնիկ, հնազանդ նրա ձեռքի շարժումներին»: Նրանք կարծես գոհ են. Ամալյան չի մահացել, իսկ իրենց գաղտնիքը չի բացահայտվել: Առաջին անգամ Յուրան տեսնում է Լարային և հիացած է նրա տեսքով: Ապա Միշան շշնջում է Յուրայի ականջին, որ հանձինս Կոմարովսկու ինքը ճանաչել է այն մարդուն (իրավաբանին), որը գնացքում խմեցնում էր Յուրայի հորը և ի վերջո դարձավ նրա ինքնասպանության պատճառը: