Լուսաբացից քիչ անց Էմինեն եկավ Մարոյի մահճի մոտ, ուր նա պառկած էր անգիտակից վիճակում, սրված դիմագծերով, քրտնած և մահացու գունատ։ Մարոն, այրվող ճակատով, կապտած և չորացած շրթունքներով, չէր արձագանքում կանչերին և չէր սթափվում, երբ դայակը նրան թափ էր տալիս։ Էմինեն բարձրացրեց թրջված սպիտակեղենը, արյուն չկար։ Նա շոշափեց որովայնը, որը նորմալ տեսք էր ընդունել, սակայն կծկվում էր. պտուղը դեռևս այնտեղ էր։ Նա նորից փորձեց արթնացնել Մարոյին, որը միայն թույլ տնքաց, հետո նա կանչեց Այլային։