Այդ ընթերցանությունը Մարոյին հիշեցնում էր, որ կար այլ իրականություն, բացի այս կալվածքից, որը վանքի էր նմանվում։ Նա իրեն աշխարհից կտրված էր զգում, որտեղից միայն թույլ արձագանքներ էին հասնում, բաղնիքում կանանց բամբասանքները և նորությունների ծվեններ, որ Վարդուհին՝ իրեն կցված աղախինը, բերում էր շուկայից։ Տուն ոչ մի թերթ մուտք չէր գործում, և բազմաթիվ օտարերկրացիները, որոնք այցելում էին գավառապետին՝ գերմանացի զինվորականներ, միսիոներներ և դիվանագետներ, ոչ մի շփում չունեին նրա կանանց հետ, նույնիսկ եթե ճաշի էին գալիս, քանի որ այդ ընդունելությունները տեղի էին ունենում տղամարդկանց հատկացված մասում։ Երբ Մարոն հարցնում էր Ռըզա բեյին, թե ի՞նչ էր կատարվում աշխարհում և ի՞նչ ընթացք ուներ պատերազմը, միայն մեկ պատասխան էր ստանում, որ ամենուր քաոս էր տիրում և որ ինքը պետք է ապավիներ տղամարդկանց, որոնք կլուծեին իրենց խնդիրները։