1959 թվականին, երբ Նոամ Չոմսկին քննադատեց Սկինների գիրքը, ի հայտ եկավ իննատիստական տեսակետը (իննատիզմ՝ բնածին մտքերի տեսություն): Այս տեսության շնորհիվ հոգեբանության մեջ առաջացել է «ճանաչողական հեղափոխություն» ասվածը[6]: Չոմսկին որպես հիմք է ընդունել մարդու՝ լեզու սովորելու և բարդ շարահյուսական կառույցներ հասկանալու բնածին հատկությունը: Այս հատկանիշները վեր են այլ էակների ըմբռնման սահմաններից. դրանք բնորոշ են միայն մարդուն: Ըստ Չոմսկիի՝ երեխաները լեզու սովորելիս շատ ժամանակ ունեն՝ հետազոտելու համար մարդկային բոլոր հնարավոր լեզուների քերականությունը, սակայն այդ ժամանակ չկար որևէ ապացույց, որ երեխաները բավական գիտելիք են ստանում իրենց մայր լեզվի քերականության մասին: Հետևաբար, պետք է լինի մեկ այլ բնածին մեխանիզմ, որը մարդուն օժտում է լեզվական ունակություններով: Այդպիսի լեզվական ընդունակությունն է, որ բնորոշ է մարդկային լեզվին և տարբերակում է այն կենդանիների հաղորդակցումից: