Սուրոն, որ արդեն վեց թագավորություն էր փոխել եւ հյուծվել, հալից ընկել էր, գալիս է Սպիտակաշեն, հողին հանձնում Սաթենիկ մայրիկին՝ ոնց որ նա կտակել էր, հարստությունն էլ վերցնում ու նորից չվում հեռու, շատ հեռու մի երկիր, օվկիանոսից այն կողմ։ Նրա գնալուց երեք օր հետո, ասում են, մի այնպիսի հրաշք է տեղի ունենում շենում՝ չտեսնված, չլսված։ Սաթենիկ մայրիկի շիրմի վրա հողից բարձրանում է մի անձեռակերտ, ադամանդե քարերից շինված եկեղեցի՝ սպիտա՜կ-սպիտա՜կ։ Որ եկեղեցու զանգերը հնչում են, աշխարհն ասես լցվում է Աստծո խորհուրդներով ու երկնքից մանանա է իջնում։ Քանի անգամ են թշնամիները հարձակվել շենի վրա, բայց եկեղեցուց անընդհատ բարձրացող լուսե ցոլքերը սրերի նման նրանց գլխատել ու դեն են գցել։