«Իսկ դո՞ւք ինչի կարիք ունեք, պարոն Սադըղլի»,- այն ժամանակ այսպես դիմեց Սադայ Սադըղլիին Առաջինը ճնշված ու անվստահ ձայնով, ինչը բնավ բնորոշ չէր նրան, և, կարծես, նրա ձայնն այդ ընթացքում մի պահ նույնիսկ դողաց: Իսկ «պարոն» բառի մեջ հնչում էր բացահայտ հեգնանք և նույնիսկ թաքուն զայրույթ: Իհարկե, Սադայ Սադըղլիի «աշխարհայացքը» Տիրոջը հայտնի էր: «Ես ոչ մի բանի կարիք չունեմ»,- բարձրաձայն ու մեծամիտ պատասխանեց Սադայ Սադըղլին: Առաջինի հետ խոսելիս բոլորը ոտքի էին կանգնում: Իսկ Սադայը նույնիսկ տեղից չշարժվեց: «Երբ պարապ է մնում, գալիս է այստեղ՝ զվարճանալու: Յուրաքանչյուր ոքի հասանելիք պետական բնակարանն այնպիսի տեսքով է տալիս, կարծես շնորհ է անում, ասես քաղաքի բոլոր տները հանգուցյալ հորից են բաժին հասել իրեն»,- ոչ մեկից չվախենալով, բոլորի ներկայությամբ ասաց նա ժողովի ավարտին: Հաջորդ օրը թատրոնում բոլորը ցավով ասում էին, որ եթե Տիրոջ ներկայությամբ Սադըղլին իրեն փոքր-ինչ «պարկեշտ» պահեր, Տերը քաղաքի կենտրոնում բնակարան կտար նրան, ամենալավ շենքում, բնակարան, որին արժանանում էին ոչ բոլոր մինիստրները: