Այս խոսքերից հետո Վարդանը հանգստացավ իր ճակատագրի համար։ Արևը կիզիչ էր, սակայն անիմաստ էր գյուղացուց թույլտվություն խնդրել ստվերում նստելու։ Աչքի պոչով Վարդանը տեսավ Այշային, որը տուն էր մտնում։ Անպիտա՜նը։