­Մեր հա­մար ար­դէն այդ յար­մար պա­հը կայ: ­Նախ՝ ան­ցեալ տա­րո­ւայ կռիւ­նե­րը, երբ յայ­տա­րա­րո­ւեց նա­խա­գա­հի կող­մից (Ար­ցա­խի ­Հան­րա­պե­տու­թեան հետ ռազ­մա­քա­ղա­քա­կան պայ­մա­նագ­րի մշակ­ման մա­սին): Դ­րա­նից յե­տոյ էլ ե­ղել են եր­կու հան­դի­պում­ներ կող­մե­րի նա­խա­գահ­նե­րի մաս­նակ­ցու­թեամբ եւ Մ.Խ. հա­մա­նա­խա­գա­հող­նե­րի, նոյ­նիսկ միջ­նորդ պե­տու­թիւն­նե­րի ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րի մաս­նակ­ցու­թեամբ, որ­տեղ պայ­մա­նա­ւո­րո­ւա­ծու­թիւն­ներ են ձեռք բե­րո­ւել, եւ այդ պայ­մա­նա­ւո­րո­ւա­ծու­թիւն­նե­րը չեն ի­րա­կա­նաց­ւում Ատր­պէյ­ճա­նի կե­ցո­ւած­քի պատ­ճա­ռով: ­Դա բա­ւա­րար ա­ռիթ է, որ­պէս­զի այդ պայ­մա­նա­գի­րը ստո­րագ­րո­ւի ­Հա­յաս­տա­նի եւ Ար­ցա­խի մի­ջեւ: