Ռուսաստանի տարածքում գործող գյուլենական աղանդի որոշ «բջիջների» բնորոշ է եղել հետևյալ գործելակերպը. հավաքներից մեկում նորեկին ասում են, թե պետք է մերձավորներից ու ընկերներից թաքցնել այն տեղեկությունները, որ ինքը ստանում է հավաքների ընթացքում, թաքցնել է պետք նաև հավաքներին մասնակցելու բուն փաստը։ Ասվում էր, թե դա անհրաժեշտ է, «քանի որ մեզ հետապնդում է Անվտանգության դաշնային ծառայությունը (ԱԴԾ), որն իսլամի ու մահմեդականների թշնամին է»։ Դաղստանի Իզբերբաշ քաղաքում բույն դրած աղանդի «բջիջներից» մեկում նորեկներից մեկը փորձել է հակառակվել այդ պնդմանը, ասելով, թե Դաղստանի Հանրապետության ԱԴԾ վարչությունում աշխատում են մահմեդականներ, և չի կարելի այդ պետական կազմակերպությունը իսլամի թշնամի համարել։ Այդ ժամանակ նրան ասել են, թե ԱԴԾ-ում աշխատում են «սխալ մահմեդականներ» ու «դավաճաններ», որոնց արդեն «մահմեդական համարել չի կարելի»։ Ռուսաստանում աղանդի որոշ «բջիջների» քարոզիչներ պարզաբանել են, որ եթե հարազատներից ու ընկերներից չթաքցնեն հավաքներին մասնակցելու փաստը, ապա ԱԴԾ-ն վաղ թե ուշ ամեն ինչ կիմանա և կձերբակալի անմեղ մարդկանց, «առաջադեմ գաղափարների» հետևորդներին։ Ստահոդ լուրեր էին հաղորդվում «սաներին», թե ԱԴԾ-ն ոչ միայն ձերբակալում է «անմեղ մահմեդականներին», այլև բանտերում ֆիզիկապես վերացնում է նրանց։ Եվ այդ «բախտին չարժանանալու» համար հարկավոր է լռել և ոչ ոքի չասել կազմակերպության անդամ հանդիսանալու, ինչպես նաև «ուսուցչի» պատմածների մասին։ Այսինքն, մարդիկ կազմակերպությունում պահվում էին վախի միջոցով, ահաբեկչության մթնոլորտում։ Սակայն առաջին հավաքների ժամանակ մարդկանց ոչ մի նման բանի մասին չէին նախազգուշացնում, և սա ևս «ներքին խզման» հնարքներից էր։ Այսինքն, աղանդի կողմը հրապուրելու փուլում դիմում են բացահայտ կեղծիքի, երբ հնարավոր հետնորդին ասում և խոստանում են մեկ բան, իսկ երբ նա դառնում է կազմակերպության անդամ, տեսնում է միանգամայն այլ բան։