Երևանյան շոգ երեկո էր, Մեզի եկեք,- ասաց,- մեր քովը ծառերը ճկվել, գետին են փռվում քամուց: Սիրով ընդունեցինք Վահագն Հովնանայանի հրավերը: Առաջարկեց դրսում նստել: Զրույցը սկսվեց երիտասարդ օրերի մի լուսանկարի պատմությունից: Խոսքն ավարտեց ծիծաղելով. -Ջահել էինք, խենթ էինք: