Հիմա էս խեղճ պառավիկս լվացք ա փռում: Էնքան դանդաղ. էնքան դանդաղ, ձեռքերը դողում են, իհարկե դա տեսնել չեմ կարող, բնազդորեն հասկանում եմ: Մինչև լվացքի պարանի վրա մի ծայրը դնում էր, մինչև ամրացնում էր, քամին մյուս ծայրը պոկում էր, կախվում էր, նույն գործողությունը սկզբից էր սկսվում. պինդ պետք է ամրացնես, կի՛ն, պինդ, ուժե՛ղ սեղմիր: Մի խոսքով, մինչև մի հատիկ գիշերանոցը փռեց, ես քրտինքի մեջ կորա ու գործից էլ իհարկե ուշացա: