Թերեւս բանաստեղծության գիտության իր մտորումներում Հակոբյանին առավելապես հետաքրքրել է բառի գեղագիտությունը։ «Սիրում եմ բառը։ Բառը Աստծո տուրքն է։ Բանալին տիեզերական շարժման... Տանել չեմ կարող, երբ շահագործում են բառը, նրան բռնանալով, ակամա մասնակից դարձնում իրենց մեղքերին, կեղծիքին ու շահատակություններին, սուտ սերերին եւ սուտ ապրումներին, ոտնահարում բառի արժանապատվությունը, դարերում ամբարած մաքրությունը։ Ճշմարիտ բառն ունի իր աշխարհագրությունը եւ հոգեբանական պատկերը, իր դինամիկան, իր հիշողությունը, իր կենսագրությունը»։ Բայց բառի որոնումը հաճույք չէ, այլ տառապանք։ Եվ երբ անջատվում է զգացմունքի ու բառի սահմանը, սկիզբ է առնում անորոշության մղձավանջը եւ բառի անէացումը ապրումի ձեւույթում.