Այս աբսուրդի բանալին արդյոք այն մշտապես տարբեր ինտենսիվությունը չէ՞, որ հետևում է կյանքին: Այն ազդված է մեր ինքնակամ, հայտնի կյանքից, ինչպես նաև ավելի՛ գաղտնի կյանքից, որ ստեղծված է երազանքներից ու անիմանալի զգացողություններից, որ տարածվում են բացարձակ ազատության մեջ: Թող որ մարդը երազի դառնալ թագավոր կամ երջանիկ սիրեկան, դրանից ոչինչ չի փոխվի առօրյա արարքներում, բայց եթե որևէ սեր, բարկություն, որևէ կիրք կամ ցնցում նրան շարքից հանի՝ ինչպիսիք են այլոց արարքները, ապա այդժամ կարող են արձագանքել նրա մեջ՝ կախված նրանից, թե մարդը խանդավառված կլինի թե ճնշված… Վերթերը մահվան առաջարկն է, բայց սոսկ ոմանց կողմից է ընդունված և միայն՝ ինչ-որ պահի: Եվ սերը, սերը, որը պետք է առանձնացնել կնոջը տիրանալու կամքից, այդ փոխադարձ սերը արդյոք ինքն էլ մի տարօրինակ անտառ չէ՞, որտեղ մեր գործողությունների և կամքի տակ խաղում է զգայականությունն ու տանջվում ուզածին պես և երբեմն էլ բաժանում մեզ՝ կարծես թե մենք, ծանրաբեռնված մեր զգացմունքներով, այլևս չէինք կարող դրանց դիմանալ: Քանի որ դրանք իրենց կյանքի ազդեցությամբ ձևափոխվում են ավելի հաստատորեն, քան իրադարձությունների կողմից: Խորունկ կյանքը՝ անորոշության հաղթանակը, անընդհատ վերսկսվող ճակատագրական կառուցումը բացառիկ պատահականության…