Իր ստեղծագործությունների, հատկապես հաստոցային նկարների մասին Սամվելը խոսում է իբրև շնչավոր էակների՝ գուրգուրանքով ու մտերմիկ շեշտերով: Ավելին՝ դրանք համեմատում է իր զավակների հետ և ոչ մի կերպ չի ուզում բաժանվել դրանցից: Իսկ եթե դա, ի վերջո, պատահում է, անպայման հասկացող ու բարի գնորդի է վաճառում։ Հակառակ դեպքում, գտնում է, որ իր ստեղծագործությունը պատանդ է տարվել: Բոլոր դեպքերում այն համոզմանն է, որ ճշմարիտ արվեստի գործի վերջնական հանգրվանը թանգարանն է։