Հետաքրքիր է, որ ես ԽՍՀՄ չեմ տեսել, այլ կարդացել եմ դրա մասին բացառապես գրքերում ու տեսել ֆիլմերում, իսկ Թուրքիան տեսել եմ իմ աչքերով ու այսօր էլ, օգտվելով ժամանակակից տեխնոլոգիաների ընձեռած հնարավորություններից, կարող եմ ի մոտո հետևել տեղում ընթացող գործընթացներին։ Արդյունքում, այն ինչ կարդում եմ իրենց բնույթով և ծագումով թուրքական ամենատարբեր աղբյուրներում, ինձ չի զարմացնում ոչ իր ձևով և ոչ էլ, առավել ևս, բովանդակությամբ։ Այդ ամենը առանց որևէ խոչնդոտի տեղավորվում է գլխումս արդեն իսկ կարծրացած «Թուրքիան ավտորիտար պետություն է» բանաձևումի մեջ, որը, ինքնին, բավական կանխատեսելի բաղադրատարրեր ունի՝ դարձյալ ծանոթ խորհրդային օրինակից։