Այսուհանդերձ վերադառնանք մեր գործերին, որոնք լիարժեքորեն կարելի է նաեւ մտահոգություններից մինչեւ անհանգստություններ որակել, քանզի արդեն 30 տարի է ոչ մի կերպ չի հաջողվում հաց-հացամթերքների հիմնական հումք հանդիսացող ցորենի սեփական արտադրությամբ պարենային որոշակի ինքնաբավության աստիճանի մոտենալ: Վիճակն անհանգստացնող է, իսկ անհանգստանալու ցանկություն միմյանց հաջորդող իշխանություններն ու կառավարությունները նվազագույնս չեն ցուցադրում: Խնդրի հիմնական պատասխանատու գյուղատնտեսության նախարարությունը կարծես կադրերի փորձադաշտ լինի: Վերջին 10-ամյակում պաշտոնավարած թվով 6 նախարարներից ընդամենը մեկն է իշխող հանրապետականի անդամ դարձել պաշտոնն ստանձնելուց հետո, որն իմաՙ ամբողջական պատասխանատվություն է կրում ՀՀ կառավարության 20-ամյա տնտեսական քաղաքականության համար: 3-ը ՀՅԴ—ա կա ն են եղել, 2-ը Օ Ե Կ -ա կա ն եւ ... 0 պատասխանատվություն: Ասվածը կարծես զավեշտի ոլորտից լինի, քանզի յուրաքանչյուր նոր նախարարի համար մի նոր ռազմավարական ծրագիր է գրվել, այն հաստատվել հերթական կառավարության հերթական նիստում եւ մոռացվել: Փաստե՞ր եք ուզում, խնդրեմ ծանոթացեք: Ըստ համանման մի փաստաթղթի 2015-ին հացահատիկային մշակաբույսերի համախառն բերքը կազմելու էր 530 հազար տոննա, որի անգամ կեսը չարտադրվեց: Էլ ավելի պակաս էր բերքը 2017-ին, քանզի գյուղացիական տնտեսությունները մասսայաբար հրաժարվեցին հող մշակելուց, հատկապես ՀՀ գյուղնախարարությանՙ պետության կողմից հատկացված ֆինանսական միջոցներով գնված սերմը ցանելուց: Փորձաքննություն չանցած սերմի օգտագործումն ուղղակի փորձանք է հողի մշակի համար: Արդյունքում ունենք մի վիճակ, երբ յուրաքանչյուր տարի երկիր է ներմուծվում 300-400 հազար տոննա ցորեն ու ալյուր: Այս քանակի հացահատիկ աճեցնելու համար ամենուր պահանջվում է 60-80 հազար հեկտար արդյունավետ մշակված գյուղատնտեսական տարածք, որը հայերիս տրամադրության տակ գտնվող վարելահողերի 12-13 տոկոսն է կազմում: Պատճառաբանություններՙ որքան ուզեք, արդարացումներՙ ինչքան կամենաք, խոստումներՙ ցանկացածից ավելին: