Անցած­նե­րը նօս­տալժի­ներս տէփ­րէշմիշ էղաւ տէ, սանկ քա­ղաքին մէջ թուր մը նե­տեմ ըսի։ Շա­տոնց է քիմ ճանչւոր­նե­րուս կտնուած տե­ղերէն ան­դին աչք չէի նե­տած։ Աման Աս­տուած, ան ինչ խը­տար փու­խուեր է Պո­լիսը եահու, եանի եա ըռէս­մէն խէ­րը անի­ծեր էն կիւ­զէ­լիմ քա­ղաքիս։ Ամէն թա­րաֆը ծած­կեր էն, տա­կէն վրա­յէն թօ­հաֆ ճամ­բա­ներ, թիւ­նէլներ շի­ներ էն, տգեղ կէօք­տէ­լէն­ներ տնկեր էն։ Ան քարթ փօս­տալնե­րու նիւթ էղած թապ­լո­յի պէս սի­լուէ­թին էսա­մէն պի­լէմ չէ մնա­ցեր։ Ուր է կղզի կա­ցած էկած ատեն­նիս շո­գենա­ւին ատ թա­րաֆը կը նստէինք տէ ան սի­լուէ­թին էտե­ւէն մայ­րա­մու­տը կը դի­տէինք։ Ան խը­տար գե­ղեցիկ կ՚երե­ւար քիմ, ամէն օր տես­նա­յինք նէ պըխ­միշ չէինք ըլ­լար, մի­լիոն ան­գամ պատ­կե­րը կը քա­շէինք։ Հի­մա էրեւ­ցո­ղը ու­րիշ քա­ղաք մըն է կի­տես քիմ։