Այս կտավը Եգիպտոսի մասին է, կամ, ինչպես նկատել է Վիլհելմ Մաթևոսյանը, «Եգիպտոսի հավաքական կերպարն է»: Սարյանական կտավը շնչում է Արևելքով: Սարյանին պատկերած ծառը չի ընկալվում այնպես, ինչպես ցանկացած հանրագիտարան մեկնաբանում է՝ փյունիկյան արմավենու ծառատեսակ: Նկարի արմավենին հասկանալի պատճառներով նման չէ այն առարկային, որին հիշեցնում է: Իրական արմավենին, որքան էլ մեծ չափսեր ունենա, անսահման տարածության մեջ երևում է իբրև բնության աննշան մասնիկ, մինչդեռ Սարյանի պատկերած «արմավենին» երկինքը ծածկող գլխավոր առարկան է և այդ ֆոնի վրա հնչում է մոնումենտալ, ինչպես Քեոփսի բուրգը ամենացածր դիտակետից: Սարյանի պատկերում ամեն ինչ ենթարկված է արմավենու ուրվագծին, նաև կտավի ձգված ուղղանկյանը: Նկարի աջ անկյունում տեղադրելով ուղտի գլուխը՝ հեղինակը, փաստորեն, լարում է առաջացնում դիտողի տեսադաշտի մեջ, սակայն ստեղծագործության հավասարակշռությունը չի խախտված, ամեն ինչ ենթարկված է տաք գույների ներդաշնակությանը, իսկ կապույտը, որի գեղանկարչական աստիճանը համարյա հիշեցնում է կապույտի միջնադարյան խորհրդանիշը, դիտողի երևակայությունը մղում է դեպի երկնքի գաղափարը, դեպի հին եգիպտոսի առասպելները: