Սիրտս կծկվում է ցավից... Բայց ի՞նչ կարող եմ անել: Երեխաներիցս եմ անգամ ամաչում: Նրանք ծնվել ու մեծացել են Մոսկվայում: Տանս մշտապես հայկական երգ ու երաժշտություն է հնչում, հեռուստացույցն էլ համարյա ամբողջ օրը երեւանյան ալիքների վրա է: Սակայն տնեցիներիս հարցական հայացքներինՙ սրա՞նք են մեր հայրենակիցները, պատասխան չեմ գտնում... Ի՞նչ ասեմ նրանց: Որ մենք հազարամյակների պատմության ու մեծ մշակույթի տեր ազգ ենք, որ մեր երկիրը ժամանակին եղել է ծովից ծով, որ համաշխարհային քաղաքակրթության տվել ենք մեծագույն անուններ, որ անկախացել ենք, ու դարձել պետություն... Այդ փաստարկներն այլեւս չեն գործում: