Երբ Վարդանն ուզեց Արուսյակի հետ խոսել Ամանորի գիշերը տեղի ունեցածի մասին, նա խնդրեց այդ բանը չանել, վախենալով, որ նա ափսոսանք կարտահայտեր՝ կաշխատեր նվազեցնել այդ միջադեպի զգացմունքային նշանակությունը և հետևանքները։ Նա կասեր, որ ինքն ամուսնացած էր և սիրում էր կնոջը, որ ինքը պետք է հեռանար, որ Արուսյակը չպետք է պատրանքներ փայփայեր, մի խոսքով՝ այն ամենը, ինչ Արուսյակը չէր ուզում լսել, իսկ հետո կփորձեր վերականգնել այն իրավիճակը, որը գոյություն ուներ մինչ այդ գիշերը։ Արուսյակը համաձայն էր ցանկացած պայմանի, սակայն ոչ դրան։ Պատրանքնե՞ր։ Արուսյակը կբավարարվեր դրանցով։ Յուրաքանչյուր օրը բերում էր ուրախությունների իր բաժինը, յուրաքանչյուր գիշեր՝ կրքոտ սեր, և նա ավելին չէր պահանջում՝ խուսափելով մտածել ապագայի մասին։