ՀՀ նախագահի` 2013-ի ընտրությունը, բոլոր ընտրությունների նման, ոմանց գոհացրեց, ոմանց զայրույթը շարժեց, որոշների էլ անտարբեր թողեց: Բայց այն էապես տարբերվում է համապետական նմանատիպ մյուս միջոցառումներից` նախևառաջ երկրում տիրող մթնոլորտով: Չեղան հրահրումներ և իրար «կոկորդ» կրծող թիմեր, շարքային ընտրողներն այս առիթով թշնամացած խմբերի չբաժանվեցին: Կարելի է նաև ասել, որ հաղթող ու պարտվողներ էլ չեղան: Սեփական ընտրախաղն այս կամ այն կերպ վարագուրած 6 թեկնածուներն անհարկի չճամարտակելու խոհեմություն դրսևորեցին, իսկ աննախադեպ հաջողություն արձանագրած Րաֆֆի Հովհաննիսյանը թիվ 1, ինչպես ընդունված է ասել` արմատական հռչակվեց: