Ս. ­Գէորգ ե­կե­ղեց­ւոյ մէջ ո­րո­շած էինք նկա­րել ­Վե­հա­փա­ռին խօս­քը` մեր պատ­րաս­տե­լիք տե­սե­րի­զին հա­մար: ­Դա­սա­ւո­րում­նե­րը ը­նե­լէ ետք, ժա­մը հա­սած էր նկա­րա­հա­նու­մի: ­Կանգ­նած էինք լուռ, ած­խա­պատ ե­կե­ղեց­ւոյ հրկի­զո­ւած խո­րա­նին առ­ջեւ: ­Վե­հա­փա­ռը սկսաւ ար­տա­սա­նել իր խօս­քը, զան­գե­րը սկսան ղօ­ղան­ջել, բա­ռե­րուն եւ ղօ­ղանջ­նե­րուն մէ­ջէն յան­կարծ հե­ռո­ւէն լսո­ւե­ցաւ պայ­թու­մի ձայն մը, մտա­հո­գո­ւե­ցայ. ար­դեօք ­Վե­հա­փա­ռը կանգ պի­տի առ­նէ՞ խօ­սե­լէն… սա­կայն վե­հա­փա­ռը շա­րու­նա­կեց իր խրա­խու­սիչ խօս­քը` ա­ռա­ւել ուժգ­նու­թեամբ, իսկ ես նկա­րա­հա­նու­մը` ա­ռա­ւել յու­զու­մով: