Նոյն կարգի թերութիւն է նաեւ պատկերներու ծայրահեղ կուտակումը, խճողումը: Կը կարդաս Սիամանթօի մէկ քերթուածը եւ մէկ անգամէն անկարող ես իսկոյն ըմբռնել անոր գլխաւոր, էական պատկերը, որովհետեւ գլխաւոր պատկերի շուրջ ան նկարած ունի այնքան շատ եւ այնքան ուժով երկրորդական պատկերներ որ ընդհանուրի մէջ կեդրոնական պատկերը կը նսեմանայ, ինչպէս Պէռլինի մէջ Վիլհէլմի արձանը. Վիլհէլմը կը նսեմանայ, որովհետեւ շուրջը եղած չորս հրաշագեղ առիւծներ կը քաշեն, կը խլեն ուշադրութեանդ մեծագոյն մասը. մէկ կտորն ալ կ’առնե Պիզմարքը, քիչ մըն ալ ուշքդ կը գրաւեն միւս մասերը... եւ դուն ակամայ կը մոռնաս էականը – Վիլհէլմ կայսրը...