Նոր խզբզանքներս խղճուկ ու թույլ էին, նրանցում ծաղիկներն ամենևին բույր չունեին, իսկ արծիվները սողում էին երկնքի ու գետնի միջև ինչ-որ տեղ։ Ես ամաչեցի դրանց երեսին նայել ու, հին սովորության համաձայն, ծրարեցի և ուղարկեցի երիտասարդական տարիներից ինձ ծանոթ Անապատների, Մարսի ու Լուսնի ուղղություններով։ Մի ամիս հետո չէի համարձակվում տնից դուրս գալ։ Թխվածքներս գրեթե բոլորն էլ տպագրվել էին, ու ես սիրտ չէի անում նայել դրանց տեսքին։ Իսկ դրանց դիմաց պարբերաբար թղթի արժեքավոր կտորներ էի ստանում, որոնցից մարդկային քրտինքի և շան մեզի հոտ էր փչում...