Դարդիմանդ	տանտիկինը	մարգի	խայտառակությունը	տեսավ	թե	չէ, իր	ցավը մոռացավ	ու	տեղիցը	ժաժ	էկավ, որ	իր	հալևորին	մի	քիչ	քոմակ	անի. հալևորն էլ	հենց	է՛ն	էր	ուզում, որ	գլուխը	էս	անոշ	բարձիցը	բարձրացնի	ու	իր խաթունի՛ն	էս	ռուսվայությունիցը	ազատի, ձեռըները	իրար	չի	հասան, քամակ-քամակի	դիպավ, ա՛ռ	քեզ	տրաքոց, էլ	ետ	դուբարա	իրանց վարդահոտի	մեջը	էնպես	խրվեցան, որ	երկու	լուծ	գոմեշը	անջախ	կարող	էր նրանց	էստեղանց	հանի: