Կարծես երազի մեջ՝ աչքը տեսավ, թե ինչպես է եղբոր ձեռքը օդ բարձրանում: Զելիհան, չհավատալով, որ նա կարող է իրեն խփել, վերջին պահին փախս տվեց: Հարվածը նպատակին չհասավ, և այդ անհաջողությունը բավական զայրացրեց հարվածողին: Ձեռքը երկրորդ անգամ բարձրացրեց: Այդ անգամ հարվածը այրեց Զելիհայի այտը: Նա էլ նույն արագությամբ Մուսթաֆային հարվածեց: Մի պահ սկսեցին անկողնու վրա իրար ծեծել, փոքր տարիքում երբեք այդպես չէին խաղացել: Հորը նման գզվռտոցները դուր չէին գալիս: Զելիհան մի պահ իրեն հաղթող համարեց, որովհետև ուժեղ էր հարվածել: Բարձրահասակ, վոլեյբոլի շնորհիվ մարզական վիճակում աղջիկ էր և սովոր չէր իրեն թույլ զգալուն: Բոքսի չեմպիոնի պես