Այնտեղ էր, հենց թախտի վրա: Ամբողջ հասակով մեկ պառկեցրել էին, ձեռքերը խաչել կրծքին: Կրծքին պողպատե դանակ էին դրել, որ մարմինը չուռչի: Կոպերին արծաթե մգացած մետաղադրամներ էին դրել: Մի քանի կաթիլ զամզամի ջուր էին լցրել բերանը: Գլխատակի բարձի հետևում պղնձե ամանի մեջ սանդալի ծառի խունկ էր ծխում: Չնայած ոչ մի պատուհան, անգամ ոչ մի անցք բաց չէր, երկու-երեք րոպեն մեկ սենյակի ծուխը շարժվում էր, պարում էր, կարծես պատերի ետևից փչող քամին քշում էր նրան: Ծուխը նախ բարձրանալով՝ թախտի վերևում զիգզագներ էր գծում, ի վերջո հանգուցյալի ոտքերի մոտ հասնելով՝ մոխրագույն ամպի վերածվելով՝ ցրվում էր: Երբեմն էլ այլ ճանապարհ անցնելով՝ թռչունների նման օղակներ գծելով՝ իջնում էր հանգուցյալի մարմնի վրա: Առանց այն էլ սանդալի ծառի սուր հոտը ժամանակ առ ժամանակ այնքան էր ուժեղանում, որ բոլորի աչքերը լցվում էին: Ոչ մեկը դրա վրա ուշադրություն չէր դարձնում, միևնույն է՝ բոլորն արտասվում էին: Սենյակում բոլորը կանայք էին, բոլորն էլ արտասվող հյուրեր էին, բացի մեկից: