Սմբատը	դիտում	էր	սրտաշարժ	տեսարանը	և	զսպում	հառաչանքը, չէ՞	որ	կարող	էր	բախտավոր	ընտանետեր	լինել, եթե սիրեր	այդ	կնոջը	և	սիրվեր	նրանից, մեկ	էլ` չլինեին	այն «նախապաշարումները»: Անտոնինա	Իվանովնայի	լուրջ	ու մտախոհ	ճակատի	վրա	այսօր	նշմարում	էր	մի	նոր	մռայլ: Նրան	թվում	էր, որ	վերջին	օրերը	կինը	տանջվեք	է	բոլորովին	մի նոր	վշտից, որ, վերջապես, այժմ	նա	այն	չէ, ինչ	որ	մի	ամիս	առաջ: Նա	զգաց	կարեկցության	պես	մի	բան: Ախ, այդ	կինը մենակ	է	այստեղ, յուր	ծննդավայրից	հեռու, մի՞թե	վայրենություն	չէ	նրա	հետ	այնքան	խիստ	վարվելը: Թող	նա	լինի համառ, բայց	ինչո՞ւ	չխնայել	նրան	թեկուզ	սոսկ	մարդասիրական	զգացումներից	շարժված: