Խաշը, որի անունը ծագում է հայերեն «խաշել» բառից, ուտելու այնպիսի յուրահատուկ մշակույթ ու մթնոլորտ ունի, որ այն գրեթե երբեք չեն խառնում այլ կերակուրների հետ։ Տավարի խաշած տոտիկներից եւ երբեմն նաեւ գանձակից պատրաստվող այս ճաշը լցնում են ամանների մեջ, ապա ամեն մեկն, ըստ ճաշակի, համեմում է սխտորով, լիմոնով եւ աղով։ Վերջում ավելացնում են չոր լավաշ։ Խաշը սովորաբար ուտում են ձմռանը եւ գերազանցապես՝ առավոտ կանուխ։ Խմում են սովորական կամ տնական քաշած օղի (ծիրանի կամ թթի)՝ խիստ որոշակի կենացների հաջորդականությամբ. «բարի լույսից» հետո պատվում են տանտիրոջը, իսկ վերջում՝ հյուրերին։