Պատմութիւնը չի սիրում եթէներ, եւ անհնար է պատկերացնել, թէ ի՞նչ կը լինէր, եթէ Ատրպէյճանի իշխանութիւններն ընդունէին Լեռնային Ղարաբաղի ժողովրդի պահանջները, որոնք ի դէպ ամբողջովին համապատասխանում էին այդ ժամանակ գործող ԽՍՀՄ օրէնսդրական-իրաւական կարգաւորումներին, կամ քաղաքակիրթ կերպով արձագանքէին դրանց: Ամենայն հաւանականութեամբ այդ դէպքում նոյնպէս ատրպէյճանցիները չհամաձայնուէին Արցախի ժողովրդի անկախ ապրելու եւ սեփական ճակատագիրը տնօրինելու անքակտելի իրաւունքի կիրարկմանը: Սակայն Ատրպէյճանի կողմից բռնի ոյժի կիրառման բացառումը կը ստեղծէր տարածաշրջանում անվտանգութեան եւ կայունութեան մթնոլորտ եւ աւելի նպաստաւոր պայմաններ` այդ եւ նմանատիպ խնդիրների բացառապէս խաղաղ ճանապարհով կարգաւորելու համար: Եւ այսօր միջազգային հանրութիւնը, խօսելով ԵԱՀԿ Մինսքի խմբի համանախագահների միջոցով, չէր յորդորի նուազեցնել այլատեացութեան հռետորաբանութիւնը, կոչ չէր անի վերահաստատել յանձնառութիւնը բացառապէս խաղաղ միջոցներով կարգաւորել հիմնախնդիրը, կոչ չէր անի շփման գծի եւ Հայաստանի եւ Ատրպէյճանի պետական սահմանի երկայնքով թուլացնել լարուածութիւնը, ինչպէս նաեւ համաձայնել հրադադարի խախտումների միջադէպերի հետաքննութեան մեխանիզմի ստեղծմանը եւ ԵԱՀԿ Գործող նախագահի անձնական ներկայացուցչի գրասենեակի մոնիտորինգային հնարաւորութիւնների կարողութիւնների աւելացմանը: