–Ես մանկությունից բերել եմ իմ աղքատության բարդույթը։ Հիմա Աստված շատ չհամարի՝ մի քանի բնակարան ու մեքենա ունենք։ Բայց որ ամուսինս ասում է՝ «Այս շորը գցի, այս չուստի մռութը բացվել է՝ նետի», ես, որ արդեն 60 տարեկան եմ դարձել, ձեռքս չի գնում թափեմ, քանի որ աղքատության ու սովի բջիջներն իմ մեջ են։ Դրանից դուրս չես գա։ Դա ի՜նչ վանեցիություն է, որ ես չեմ կարողանում հաղթահարել։ Ա՛յ, դա է իմ մանկությունը՝ բան շպրտել չեմ կարող։ Մտածում եմ՝ ինչպես ձևափոխեմ, ինչ անեմ դրա հետ, միայն թե չնետեմ, որովհետև անշոր, անկոշիկ ենք մեծացել։