1988թ.` որպես ուղղաթիռի հրամանատար, սկսել է ինքնուրույն թռիչքներ կատարել Լեռնային Ղարաբաղ: Մուշեղի համար Շահումյանը դարձել էր իր երկրորդ հայրենիքը, իր տունը: Նա ամբողջ հոգով ապրում էր այնտեղ կատարվող իրադարձություններով եւ տառապում նրանց ցավով: Նա մոտենում էր մարդկանց, հետաքրքրվում նրանց հոգսերով, առաջարկում իր օգնությունը: Առանձնակի սիրով էր վերաբերվում երեխաներին, որոնց համար դարձել էր կենդանի լեգենդ: Շահումյան թռչելիս նա շատ դեպքերում այնքան ցածր էր թռչում թշնամու տարածքներով, որ ձեռքը պատուհանից դուրս հանելով, ողջունում էր հակառակորդի դաշտերում աշխատող գյուղացիներին, որոնք էլ կարծելով, թե իրենց օդաչուներից է, ուրախ աղաղակներով ողջունում էին նրան: