Ես Ու­շի գիւ­ղին ոչ ա­նու­նը լսած էի, ոչ ալ տե­ղը գի­տէի, սա­կայն բա­րե­դէպ ա­ռի­թով մը ծա­նօ­թա­ցայ Աշ­տա­րա­կի շրջա­նի այս գողտ­րիկ գիւ­ղին, երբ հրա­ւէր ստա­ցայ ներ­կայ գտնո­ւե­լու ֆրան­սաբ­նակ հան­գու­ցեալ գրող ­Մով­սէս Պ­չաք­ճեա­նի ամ­բող­ջա­կան գոր­ծե­րու շնոր­հա­հան­դէ­սին, շա­բաթ, 28 ­Հոկ­տեմ­բե­րին: ­Զիս հրա­ւի­րո­ղը, «­Հա­յաս­տան» հրա­տա­րակ­չա­տան հետ ե­րե­կոն կազ­մա­կեր­պող, նախ­կին քա­նա­տա­հայ գրող եւ կրթա­կան մշակ ­Մար­գար ­Շա­րապ­խա­նեանն էր, որ ­Քա­նա­տան եւ այն­տե­ղի իր հանգս­տա­ւէտ կեան­քը ձգած, տա­րի­ներ ա­ռաջ որո­շած էր իր կեան­քի ա­մե­նա­կա­րե­ւոր ե­րա­զը ի­րա­կա­նաց­նելՙ հայ­րե­նի­քի մէջ տուն մը ու­նե­նա­լու եւ վերջ­նա­կա­նա­պէս հոս հաս­տա­տո­ւե­լու: ­Մար­գար ­Շա­րապ­խա­նեա­նը ընտ­րած էր Ու­շի գիւ­ղը, ուր կա­ռու­ցած էր իր ա­ռանձ­նա­տու­նը եւ ձեռ­նար­կած բնա­կա­վայ­րին օգ­տա­կար դառ­նա­լու, այն­տեղ կա­ռու­ցե­լով Մ­շա­կոյ­թի տու­նը, ո­րուն ի­րա­գործ­ման օ­ժան­դա­կած էին թէ՛ գիւ­ղա­ցի­նե­րը եւ թէ ­Շա­րապ­խա­նեա­նին ծա­նօթ թո­րոն­թո­յաբ­նակ ազ­գա­յին­ներ: