Մեծ տատիկը գուցե զգացմունքով էր հավատացել Ռըզա Սելիմին. բայց նա էլ դրա դիմաց մինչև վերջին շունչը արդարացրեց սպասելիքները: Առանց օժիտի, բայց դրա փոխարեն երկարամազ, ձյան պես ճերմակ կատվի հետ եկած այդ սպիտակամորթ, մոխրակապտավուն աչքերով կինը նրա կյանքի ուրախությունն էր դառնալու: Մեծ տատիկը որքան էլ կամակոր լիներ, ամուսինը կատարում էր կնոջ բոլոր ցանկությունները: Սակայն տասներեքամյա երեխայի հետ ամեն ինչ այլ էր. փոքրիկ Լևենթը խորթ մորը երբեք չէր ընդունելու, չէր փորձելու սիրել: Ամեն անգամ հակառավելու էր Մեծ տատիկին, և ի վերջո, մանկությունն ավարտվելու էր խեղդված զայրույթով: Իհարկե, նման թշնամանքի մեջ անցկացրած մանկությունն ուրիշ ինչո՞վ կարող էր ավարտվել: