— Դու	պիտի	հաշտվես	Ալիմովի	հետ, — շարունակեց, բեղերը	շփելով, — այո՛, պիտի	հաշտվես: Մի՛	ցնցվիր, լսի՛ր, հետո: Նախ	և	առաջ	դու	ցույց	կտաս	սկեսրիդ, այդ, այսպես	ասած, անդրպատմական	վհուկին, հարգանք, այսինքն	կեղծ հարգանք: Նո՛ւ, նու, հասկանում	եմ, ուզում	ես	ասել, թե	կեղծել	չես	կարող, գիտեմ, բայց	լսի՛ր: Այո՛, ցույց	կտաս	կեղծ հարգանք	և	կամաց-կամաց, այսպես	ասած, կկոտրես	նրա	սրտի	ասեղը: Հետո	պառավին	կդարձնես, այսպես	ասած, մի տեսակ	կամուրջ	դեպի	կողակցիդ	սիրտը: Բարձրանալով	այդ	կամրջի	վրա, կամացուկ	կպարզես	սեփական	դրոշակդ	և, այսպես	ասած, կպաշարես	Սմբատ	Մարկիչի	հավատարմությունը: Հետո	քիչ-քիչ	կհամոզես	նրան, թե	երեխաները	չեն դիմանում	այստեղի	կլիմային: Եվ	իրավ, այս	ի՞նչ	դժոխային	կլիմա	է, քամի, փոշի, նավթ... Հա՛, կասես	հիվանդանում	են, պետք	է	նրանց	տեղափոխել: Կասես	ժամանակ	է	նրանց	ուսում	տալու, այստեղ	օրինավոր	դպրոց	չկա, էտցետերա, էտցետերա, էտցետերա... Եվ	ամեն	օր, ամեն	ժամ, ամեն	րոպե	նույնը	կրկնելով, վերջը	կհամոզես, թե	դու	նրանց	պիտի տանես	Պետերբուբգ: Հասկանո՞ւմ	ես, Պետերբուրգ	և	ոչ	Մոսկվա, որովհետև	Մոսկվան	հայրենիքդ	է, եթե	անունը	տաս, բարեմիտ	կողակիցդ	կխրտնի...