Այս անգամ էլ բախտս բերեց. բանաստեղծուհի Անահիտ Դանիելյանն է զրուցակիցս։ Այնքա՜ն մտերմիկ, այնքա՜ն տրամադրող ու դրական է նրա ներկայությունը, որ ինձ մի պահ թվում է, թե հազար տարվա ծանոթներ ենք։ Բանաստեղծուհին պատմում է իր ծննդավայր Սիսիանից, այնտեղի բարձր ու սիրուն սարերից, իր մանկության հազարագույն ու հազարաթև հուշերից։ Այնքան պատկերավոր, այնքան սրտաբուխ, որ ես ակամա հմայվում եմ Սիսական աշխարհի հմայքով ու շքեղությամբ։ Կարծես տեսնում եմ ջրվեժները Որոտանի, վեհաշուք սարերի վրա դրած սպիտակաթույր ձյունն ու ձյան վրայով բոլորովին նոր վերարկուն սահնակ դարձրած փոքրիկ Անահիտին՝ ուրախությունից խենթացած, գոռում-գոչյունով սահելիս։ …Տեսնում եմ բարկացած մոր կողքին արցունքն աչքերին կանգնած Անահիտին ու լրիվ շարքից դուրս եկած, ասես 10 տարի օգտագործված վերարկուն…