­Բայց այն օ­րը, երբ լու­րե­րու ճամ­բով ես ալ ի­մա­ցայ, որ ­Սե­լի­նա ­Տո­ղան՝ ­Թուր­քիոյ խորհր­դա­նա­նին մէջ խօսք առ­նե­լով՝ ար­տա­յայ­տուած է հայ կին մտա­ւո­րա­կան­նե­րու եւ գրող­նե­րու, կի­նե­րու ի­րա­ւունք­նե­րու պաշտ­պան ­Զա­պէլ Ե­սա­յեա­նի, Սր­բու­հի ­Տիւ­սա­բի եւ այ­լոց մա­սին՝ հարց դարձ­նե­լով, թէ ին­չո՞ւ ա­նոնց ա­նուն­նե­րը չեն յի­շա­տա­կո­ւիր ի­րենց սերն­դա­կից եւ եր­բեմն ալ գոր­ծա­կից թուրք հե­ղի­նակ­նե­րու կամ մարդ­կա­յին ի­րա­ւանց պաշտ­պան­նե­րու շար­քին.. եւ երբ նոյն­պէս կար­դա­ցած էի, թէ ան իր զար­ման­քը յայտ­նած է, թէ ին­չո՞ւ թրքա­կան պատ­մու­թեան դա­սա­գիր­քե­րուն մէջ չէ գրո­ւած ա­կա­նա­ւոր հա­յու­հի­նե­րու մա­սին եւս, ­Սե­լի­նա ­Տո­ղա­նի մօտ գնա­հա­տած էի մարդ­կա­յին ի­րա­ւանց պաշտ­պա­նի եւ հա­մար­ձակ հա­յու­հիի կեր­պա­րը։