Քառորդ	ժամ	անցած, Սմբատը	դարձյալ	հոր	սենյակումն	էր: Նա	դառնացած	էր, բայց	միևնույն	ժամանակ	զգում	էր	մի տեսակ	հոգեկան	թեթևություն: Առաջին	փոթորիկը, որին	հոր	թաղումից	հետո	սպասում	էր	ամեն	րոպե, անցավ	պակաս զորավոր, քան	կարծում	էր: Նա	կարողացավ	դիմադրել	մորը: Վաղը	նա	կակնարկե, թե	ցանկանում	է	կնոջն	ու երեխաներին	բերել	Մոսկվայից: Այրին, իհարկե, կզայրանա, կաղերսե, լաց	կլինի, բայց	փույթ	չէ, այդ	սկիզբն	է, հետո կամա	ակամա	կընտելանա	իր	հարսին	ընդունելու	մտքի	հետ: Իսկ	հետո՞, վերջացա՞վ	դրանով	խնդիրը: Օ՜, ո՛չ, այդ	չէ էականը, կընտելանա՞	արդյոք	ինքը` Սմբատն	իր	կացությանը, նույնիսկ	եթե	կարողանա	մոռացության	տալ	հոր	անեծքը: