Լևոն Թոքմաջյանի բարդ աշխատանքում՝ «Հեղափոխական երգ» ակնառու կերպով զգացվում է երիտասարդ քանդակագործի աճը, որը հավակնում է հասունացած մտածողություն ունենալ: Ցանկալի կլիներ նախազգուշացնել նրան արտաքին էքսպրեսսիայից. դա ընդհանուր ոչինչ չունի մեր արվեստի տրադիցիաների հետ, արվեստ, որին ավելի շատ բնորոշ են քարացած, պայմանական ձևերը, իսկ դրանց հետևում թաքնված են արտաքին լարվածությունն ու դինամիկան: Քանդակի նյութը կոպիտ, զուսպ բազալտն է, որը չի կարողանում տանել մտածողության նատուրայնություն և իլյուստրատիվություն: