Այդ օրերից բուժիչ իրենց հատկությամբ երկուսն էլ մեծ հռչակ էին վայելում հայ-վրացական միջավայրում և պահվում էին երկդռնանի հատուկ տուփի մեջ՝ Մուղնու եկեղեցում: Ինչ վերաբերում է տաճարի հիմնադրման ստույգ տարեթվին, ապա վարկածները բազմաթիվ են: Հետազոտողների մի մասը հիշատակում է 1537 թ. (Պլ. Իոսելիանի), մյուսը՝ 1751 թ., հիմնվելով հետևյալ վկայության վրա. «Իշխան Բեհբութովների պալատին կից կա գմբեթավոր եկեղեցի հանուն սուրբ Գևորգի՝ կոչեցյալը, որ կանգուն է չորս սյան վրա: Բացի մեծ գմբեթից, այս եկեղեցու երեք անկյուններում դրսից շինված են երեք փոքր գմբեթներ: Այս երեք գմբեթներից մեկը զանգակների համար է, իսկ (մնացած) երկուսը՝ դատարկ են: Սա կառուցված է քաղաքացիներ (մոքալաքներ) Մանդենովի, Բաստամովի և Բաշինջաղյանի ծախքով...» (Մելիքսեթ-բեկ Լ. Մ., Վրաց աղբյուրները Հայաստանի և հայերի մասին, հ. Գ., երևան, 1955, էջ 22): Եւ սակայն, եկեղեցու հիմնադրման վերաբերյալ կա նաև վկայություն: Փաստորեն վերոհիշյալ երեք տոհմերը հանդիսացել են 1751 թ. եկեղեցու վերաշինողները, այլ ոչ՝ հիմնադիրները, և Մուղնու Սուրբ Գևորգը կառուցվել է դեռևս 1356 թ.: Համենայն դեպս արդեն հաջորդ՝ 15-րդ դարի ձեռագրերում եկեղեցին հիշատակվում է ինչպես իր, այնպես էլ՝ Կամակատար Սուրբ Աստուածածնի և Գէորգեա զօրավարի անուններով: