Անկախ այդ խոստովանանքից, Հայաստանում վաղուց արդեն արմատացած համոզմունք կա, որ ամեն նոր Սահմանադրություն նախագծվել է ոչ թե որպես ժամանակի պահանջներին համահունչ պետական կառավարման ձեւի փոփոխություն, այլ իբրեւ որոշակի անձի իշխանության ապահովման միջոց։ Կասկած չի հարուցում, որ Սահմանադրության հատկապես 2005 եւ 2015 թվականների փոփոխությունները «ձեւվում» էին կոնկրետ պաշտոնավարող նախագահների «հագով» եւ նպատակ ունեին նոր լուծումներ ապահովելու նրանց հետագա իշխանության համար։ Իրողությունն այն է, որ Սահմանադրության մեջ իշխանության կազմակերպման նոր մոդելների ներմուծումը յուրաքանչյուր նոր վարչախումբ ներկայացնում էր որպես պետական կառավարման ձեւի փոփոխություն։ «Նախագահական Հանրապետություն», «կիսանախագահական Հանրապետություն» կամ «խորհրդարանական Հանրապետություն» եզրաբանություններն այդպիսով դարձել են գաղափարական այն հիմնավորումը, որի ետեւում թաքնվելով՝ լուծվել են բոլորիս քաջ հայտնի անձանց իշխանության պահպանման խնդիրները։