Գրաւոր խօսքի դրսեւորման ձեւերից այս պարագայում Համաստեղն ընտրել է իրեն շատ հարազատ մենախօսութիւն եւ երկխօսութիւն, արտաքին եւ ներքին համառօտ խօսք վրձնելու անկրկնելի արուեստը: Պատկերը յաւերժացնելու մեծագոյն վարպետ է հեղինակը: «Հարօն ու Կարօն» պատմուածքում պարզ սիւժետային գիծ է ընտրել. հարուստի ու աղքատի յաւիտենական պայքար, ինչը, սակայն, ոչ թէ չարութիւն է ծնում, այլ բարութեան անթաքոյց քօղով է պատուած: Հերոսները` Կարօն եւ Հարօն, Ս. Բարթողոմէոսի վանքի օրը իրենց ունեցած կովն ու աքաղաղներն էին տանում տօնաւածառ: «Կարօն գիրուկ էր: Հագուստ, կապուստը, շալ ու շալուարը առանձին փարթամութիւն մը կու տային: Ծաղկաւեր դէմքը բողկի մը չափ առողջ էր ու կլոր. ունէր լեցուն պեխ, թաւ յօնքեր եւ հորթի աչքեր: Հարօն գեղին խեղկատակն էր` հաճելի բոլորին համար, եւ միշտ ալ հետը կ՚ իյնային: Ինքը չէր վիաւորուէր անոնց երբեմն անհամ կատակներէն, եւ ո՛չ անոնք կը վիրաւորուէին Հարոյի լեզուի սուր խայթոցներէն: Բարակ շրթներուն վրայ ունէր միշտ ալ զաւեշտի բարակ ժպիտ մը: Օր մ՚օրանց անոր մականունը տուած չէին, ինք ալ պէտք ունեցած չէր իր մականունին: Հարօ էր, եւ այդ անունը այնքան եարմար էր, որքան անոր բարակ սրունքները եւ նոյնքան բարակ քիթը եւ անոր քառսուն կարկտանով շալուարը եւ մանր պճլտուն աչքերը: Աչքեր որ կ՚ըսեմ, մէկը միշտ գոց էր, թէեւ պատճառ մը չկար գոց ըլլալու: Հարոյին համար մէկ աչքն ալ կը բաւէր գիւղին եւ մարդոց վրայ նայելու: Եթէ երկու աչքով նայէր, գուցէ դժբախտ զգար: Հարօն դժբախտ չէր»: