Նախ՝ երբ աստուածաշնչեան յատուկ ակնարկ չկայ, ապա ճիշտ կլինի հարց տալ ոչ թէ այս կամ այն բանը սխալ է, թէ ոչ, այլ արդեօք միանշանակ ճիշտ է: Օրինակ, Աստուածաշունչը յորդորում է «ժամանակը ծախու առնել (Կող. 4.5), այսինքն՝ ամէն պահ եւ հնարաւորութիւն լաւագոյնս օգտագործել: Մեր այս սակաւաթիւ օրերը երկրի վրայ այնքան կարճ եւ թանկագին ժամանակ է յաւիտենութեան համեմատ, որ եսասիրական բաների վրայ վատնելու փոխարէն ժամանակը պարտաւոր ենք օգտագործել այն ամենի վրայ, «որ բարի է, հաւատի շինութեան համար պիտանի» (Եփես. 4.29):