Դավոն զգաց, որ անութներում մրջյունի նման վազում է քրտինքը: Նա կույրի զգուշությամբ ելավ աստիճանները: Արևն ավելի մոտեցավ Դավոյի գլխին: Անութներում ջերմությունը մեծանում էր: Նա քորեց գլուխն ու թևատակը և սկսեց մանգաղի կեռը խրել մեկ այս խրձի մեջ, կամ այն, մեկ այս, մեկ այն, մեկ այս…