Թոզ	ու	դումանի	տուտը	քաղաքը	բռնեց, խարաբա	պարիսպն	ու	բըրջերն	էլ, հենց	գիտես, իրանց քանդողներին	տեսնելով՝ աչքըները	խփում	էին, չէին	ուզում	թամաշ	անիլ: Աստուծո	աչքը	որ քաղցր	լինի, մատաղի	գառը	իրան	ոտովը	կգա	դուռդ՝ ասած	ա: Հենց	էս	օրինակին	բանը պատահեցավ. քաղաքը	մտնիլն	ու	Հասան	խանի	ձիուց	վեր	գալը, չադիր	խփիլը	մեկ	էլավ: Ղզլբաշի	սովորությունն	ա՝ ձիուց	վեր	էկավ	թե	չէ, թվանք, ասպաբ, յափնջի	կքցի	թամքի	ղաշը, ձիանը	ման	ածիլ	կտա՝ չորս — հինգ	մեկ	գյադի	ձեռք	տված, ինքը, թե	նամազի	վախտ	ա, նամազը կանի, թե	հացի	ղայլանը	կքաշի	ու	հացի	կնստի	ծալապատակ: էս	անգամ	երկուսի	վախտն	էլ	էր. ճամփից	էկած, ջարդված՝ քսանը	մեկ	տեղ, հարիրը` մեկել, յափունջին	փռեցին, կոլոլ	քարըները	ու սանդրիրը՝ ծոցըներիցը, թրերը	բնիցը	հանեցին, առաջներին	դրին, ու, հենց	իմանաս, սև՛	սև հոգիք	են, լեզու, բերան	փակած	բարձր	ու	ցած	անում, երեսները	դնում	քարի, թրի	վրա, փոքր ժամանակ	մնում	գետնին	կպած, էլ	ետ	գլխըները	վեր	քաշում, էլ	ետ	երեսի	վրա	ընկնում, գդակը գլխըներին. Ետո	բարձրանում, կիսով	չափ	գլխըները	կախ	քցում, աղոթքները	մունջ	քնթըների առաջին	Էնպես	ասում, որ	իրանց	անկաջն	էլ	չէ՛ր	իմանում, ետո	ձեռըները	ծընկների	վրա	դնում, քարին, թրին	կռացած	մտիկ	տալիս, էլ	ետ	չոքում, գլխըները	գետնին	կպցընում: Մահմեդականին նամազ	անելիս	որ	գլուխը	կտրես, ամեն	մարդ	էլ	գիտի, որ	երեսը	թեքիլ	չի, էնքան	իր	աղոթքի զորությունն	զգում	ա, բայց	մի	բառ	էլա	չի	հասկանում, չունքի	բոլոր	աղոթքները	արաբերեն	ա: