Ամբողջ կյանքում իրեն երկվորյակ հոսանք է ուղեկցել: Այժմ մանկության տանը, քրոջ խենթ հայացքի ներքո զգում էր, որ այդ երկու հոսանքներից մեկը մյուսին հաղթելու է: Գիտեր, որ եթե այստեղ մի քիչ էլ մնար՝ գուցե մի օր, գուցե մի ժամ ավելի, հիշողության հոսանքը մոռացության հոսանքին կուլ էր տալու: Հոտե՞ր... մարդու համար ամենադժվարը հոտը մոռանալն է: Ամերիկայում տարիներով առանց հիշելու ապրած, բայց այս տուն վերադառնալուն պես ապտակի նման դեմքին զգացածներից մեկն էլ վարդաջրի հոտն էր: Եվ այն, ինչ նա կապում էր այդ հոտի հետ: Մանկության տուն ոտք դնելու պահին այդքան տարի իրեն պահած և սեփական խղճից պաշտպանած զրահապատյանը ծակվել էր: Որքա՞ն կարող էր պատսպարվել իր ստեղծած հիշողության կորստի մեջ: