Թուրքիայի ներխուժումը Սիրիա Տեր-Պետրոսյանին, ամենայն հավանականությամբ, կստիպի լրջորեն խորհել խաղաղության միջազգային օրենքների մասին, որոնց գոյությանն ու անխախտ կիրառությանը, ով գիտի, հավատում էր մինչ օրս: Ապրիլյան պատերազմի երկրորդ տարելիցը լավ առիթ է դարձել որոշ լրատվամիջոցների համար` իրենց էջերը պատերազմի և խաղաղության միջև կեղծ երկընտրանքի մասին լայնածավալ հոդվածներով լցնելու համար: Սպասելի էր, անշուշտ, որ դրանց հեղինակները պետք է հիշեին տերպետրոսյանական կոնցեպցիաներով գծված նահանջի ճանապարհները և, փոխանակ տեսնելու Արցախի Հանրապետության 30-ամյա դե ֆակտո անկախությունը, պնդեին ստատուս քվոյի պահպանման անհեռանկարայնության փոչ, ոչնչով չհիմնավորված իրենց տեսակետը: Մոտեցումն էլ սա է` Արցախի խնդրի պատճառով Հայաստանը շրջափակված է Ադրբեջանի և Թուրքիայի կողմից, ինչը մեզ թույլ չի տալիս զարգանալ: Սրան ավելացնում են նաև Տեր-Պետրոսյանից հետո կոռումպացված իշխանությունների վարած քաղաքականությունն ու ամեն ինչ տեղը գցում` հայտարարելով, որ մոլորություն է ստատուս քվոյի պահպանումը, որովհետև «այն, ըստ էության, ոչ թե մտածված համակարգային քաղաքականություն է, որը միտված է Հայաստանում` քաղաքական և տնտեսական համակարգային բարեփոխումների միջոցով նոր որակի պետության կայացմանը, այլ, ըստ էության, դիվանագիտական բլեֆ, որի հիմքում այն հաշվարկն է, որ միջազգային, ռեգիոնալ համատեքստը այս պահին հնարավոր չեն դարձնում կոնսենսուս ԼՂ խնդրում»: