Մղումը դեպի առասպել, դեպի առասպելականը հատկապես զգալի է վիպակի առաջին երկու մասերում։ Երրորդը, որի գործողությունը տեղի է ունենում մեր օրերում, գրված է այլ ոճով, ավելի «կոնկրետ»։ Սա թերություն չէ, գեղարվեստական հնարանք է` սյուժետային գծից բխող և նրա էությանը համապատասխանող։ Իր ամբողջ երկրորդ կյանքը Միրոն հուշերով է ապրում և հուշերի կենտրոնում շարունակ կանգնած է Հարութ պապը։ Վիպակի երկրորդ մասի վերջում արդեն ոչ թե Միրոն, այլ Հարութ պապն է անցնում հիշողությունների սահմանագիծը, գալիս է անկոչ, տեսնի` թե ինչո՞ւ է Միրոն մոռացել իրեն։