Արմենն իր հետևից մի պոնի էր քարշ տալիս։ Նա քայլում էր ավանակի կողքից, որի վրա նստած էր Արաքսին՝ իր ահռելի ոտքերով սեղմելով կենդանու կողերը։ Նրա երիկամները հիվանդ էին, ճնշումը բարձր, և բամբակյա սև գուլպաների մեջ առնված ոտքերն այտուցված էին։ Վարդանը նրան հատուկ դիետա էր նշանակել, որը նա չէր կարողանում պահպանել, չնայած հասկանում էր դրա անհրաժեշտությունը։ Նա շարունակ հետաձգում էր այն պահը, երբ պետք է հրաժարվեր իր սիրած առատ համեմված կերակուրներից։ Նրա գեր մարմնի համեմատությամբ դեմքն ավելի նուրբ էր թվում, քան կար իրականում։ Նրա ձյունաճերմակ մազերի մեջ մի սև փունջ կար, որը համառորեն չէր ուզում սպիտակել։ Արաքսին գլխաշոր էր կրում և սև փունջը տեղադրում էր այնպես, որպեսզի այն երևար ու երիտասարդ տեսք տար իր դեմքին։ Նա միշտ պատրաստ էր ժպտալ՝ իր հոյակապ և առողջ ատամները ցուցադրելով։ Նա ցանկանում էր գրավիչ լինել Արմենի համար։ Երբ խոսում էին նրա հիվանդության մասին, նա կրկնում էր. «Մահն ինձ չի վախեցնում, Արմեն, ամենևին։ Ինձ վախեցնում է ծերությունը, գեր և անհրապույր դառնալու հեռանկարը»։ Արմենը բողոքում էր և ասում, որ Արաքսին իր համար ամենագեղեցիկն էր ու ցանկալին։ Եվ վերջապես նա ասում էր կնոջը՝ նրա կզակը ճմկտելով. «Ես քեզ տեսնում եմ սրտիս աչքերով և դու այնպիսին ես, ինպիսին էիր մեր ամուսնության առաջին օրը»։ Այդ խոսքերը անվրեպ կերպով ստիպում էին Արաքսիին ժպտալ։ Եվ իսկապես, Արմենի սերը չէր փոխվել։ Դա պարզ, հիմնավոր և հանգիստ զգացմունք էր։ Իրենց ամուսնական կյանքի ընթացքում նրանք հաճախ էին ստիպված եղել իրարից հեռու լինել ձկնորսության պատճառով և այդպես էլ չէին վարժվել այդ բաժանումներին։ Այսօր նրանք լրացնում էին կորցրած ժամանակը և փաստորեն անբաժան էին։