Ստեղծագործական գործունեության վաղ շրջանից դեռևս Ս. Ղազարյանին գրավել է նաև երաժշտական թեմատիկան: Սովորաբար ճարտարապետությունն են նմանեցնում քարացած երաժշտության: Մինչդեռ Սամվելը փորձել և հաջողությամբ է քանդակը վերածել ոչ միայն քարացած, այլև հնչող երաժշտության: “Մեղեդի” կոչված մարմարակերտ արձանում, հեղինակը կարողացել է վարպետորեն համադրել բնական քարի և’ անմշակ և’ խնամքով մշակված մակերեսները: Իսկ թավջութակահարուհու դեմքն ինձ ավելի շատ թափանցիկ ջրանկար է հիշեցնում, քան սուր հատիչով տաշված սառը քարաբեկոր: