­Դաշ­նակ­ցա­կա­նի մը փոքր ու նե­րե­լի փա­ռա­սի­րու­թիւ­նը թոյլ կու տայ ար­ձա­նագ­րե­լու, որ Հ.Մ.Ը.Մ. ու ­Հա­մազ­գա­յին՝ հիմ­նադ­րու­թեան թո­ւա­կա­նէն սկսեալ՝ 9-10 տաս­նա­մեակ­նե­րու վրայ ծա­ւա­լած ի­րենց գոր­ծու­նէու­թիւ­նը կեն­սա­ւո­րե­ցին ան­ցեա­լին, ինչ­պէս ներ­կա­յիս ալ կը վա­յե­լեն հայ զան­գուած­նե­րու ան­վե­րա­պահ վստա­հու­թիւ­նը՝ շնոր­հիւ ­Դաշ­նակ­ցու­թեան, ո­րուն բազ­մա­մա­կար­դակ օ­րա­կար­գին մէջ Հ.Մ.Ը.Մ.ին ու ­Հա­մազ­գա­յի­նին կա­րե­ւոր տեղ յատ­կա­ցո­ւած է ար­դէն եւ որ զա­նոնք կը նկա­տէ իր մար­զա­կան եւ մշա­կու­թա­յին թե­ւե­րը: ­Կը զօ­րակ­ցի ա­նոնց գործ­նա­պէս՝ մար­դու­ժով ու բա­րո­յա­կան նե­ցու­կով: Ա­մէն ա­ջակ­ցու­թիւն կու տայ ա­նոնց, որ­պէս­զի ար­ժա­նա­ւո­րա­պէս տէր դառ­նան հայ կեան­քի մէջ ի­րենց վի­ճա­կո­ւած ա­ռա­քե­լու­թեան: