Երբ Ռըզա բեյը միացավ տղաներին ախոռում, իր ձին արդեն թամբած էր։ Նա թամբի պայուսակի մեջ մի շիշ կոնյակ դրեց և առջևը նստեցրեց Արիֆին։ Ալթանի, Քենանի ու Թովմասի ընկերակցությամբ նա բռնեց Այնթապի ճանապարհը։ Ճանապարհին նրանք հանդիպեցին ցորենով կամ մրգերով լի զամբյուղներով բեռնված ուղտերի, որոնք գնում էին դեպի կալվածք։ Բերքահավաքի ժամանակն էր, դաշտերում և այգիներում օրն ի բուն աշխատում էին գյուղացիները, և այդ՝ Ռըզա բեյի համար սովորական տեսարանը նրան նոր զգացում պարգևեց. այն է՝ հողի մշակության վրա հիմնված կարողության վստահություն ներշնչող մնայունության զգացումը։ Քաղաքական ճգնաժամերը և պատերազմները կարող էին տակնուվրա անել աշխարհը, սակայն տարվա եղանակների շրջանը անփոփոխ էր մնում, և ամեն ինչ ընթանում էր այնպես, ինչպես սահմանել էր Ալլահը։ Վաղվա օրվա համար անհանգստանալը ժամանակի և ուժի անիմաստ վատնում էր։