-Մարմառ քուրո՛, Էղսոյին տուր իմ գիրկ, ես շու՛տ-շու՛տ էրթամ, մի ապահով տեղ դնեմ, հետ գամ՝ օգնիմ,- հայացքը գետնին՝ քրոջը հազիվ շշնջաց Սաֆարը, բարուրը գրկեց ու վազեց դեպի ձորը։ Երբ ոլորանին հասավ, ականջը դրեց երեխայի դեմքին. շունչ չկար։ «Աստվա՛ծ, դու զուր անմեղ հոգին էս պահին առնիս, քու մահով թող մեռնի, մենակ ասկյարի սրով չմորթվի»,- շշնջաց Սաֆարը՝ հարմար տեղ որոնելով։ Ոտքերը դողում էին, ձեռքերը՝ փայտացել, լեզուն՝ կարկամել։ Սաֆարը աղոթքի պես Տիրոջը մրմունջով խնդրում էր, որ քրոջ երեքամյա աղջիկը, որ համաճարակից էլ փրկում չունի, այդ պահին գոնե Աստծու մահով մեռնի։ Ախր մահն ամենուր իրենց հետևից վազում է։ Բայց հիմա Սաֆարն էր վազում մահվան հետևից, բայց մահը փախչում էր։