Պատասխանը պարզ է, եւ այն պարզ է դառնում Ադրբեջանի պաշտպանության նախարարի վերոնշյալ հայտարարությունից, թե «հարձակման մասին որոշումը կընդունվի ամենահարմար պահին` հաշվի առնելով միջազգային քաղաքական իրադրությունը»: Երեւում է` Ադրբեջանը լրջորեն հավատում էր սիրիական Աֆրինի նախադեպը Արցախի գոտի տեղափոխելու հնարավորությանը: Աֆրինի դեպքում, իսկապես, նկատելի էր Թուրքիայի եւ քրդական ջոկատների նկատմամբ միջազգային տերությունների նախնական դավադրությունը, ինչը Թուրքիային թույլ տվեց հեշտությամբ գրավել այդ անկլավը: Ադրբեջանի ղեկավարության գործողություններում եւ հայտարարություններում այլ տրամաբանություն չկա: Այդ երկրի ղեկավարությունը հուսով է, որ ի վիճակի է հասնել լայնածավալ պատերազմ սկսելու իրավունքի, Արցախի օգտին չմիջամտելու երաշխիքների եւ հեռահար հրետանու ու հրթիռային համակարգերի օգտագործման համար տերությունների (առաջին հերթին` Ռուսաստանի) թույլտվության: