3) Կոյրը. – Ութսունամեայ կոյր թուրք ծերունի մը ներկայացուած է Կիլիկիոյ մէջ: «Փայտիս վրայ խարխափելով, աշխարհներ ալ եթէ քալեմ, ինծի համար կեցած տեղէս բնաւ տարբերութիւն չունի»: Աչքերը չեն տեսնար, բայց դրացիներէն լսած է որ «անոնց» տուները քանդեր են, այրեր, սպաններ, մորթազերծ ըրեր: Հաւատացեալներէն ամէնքը պիտի «դրախտ» երթան, հիւրիներ ստանան, իսկ ինքը՝ անմասն պիտի մնայ ամէնուն երջանկութենէն: Կը յուզուի ծերուկը. ութսուն տարի աղոթեր ու բաղձացեր է ճեննեթի, իսկ հիմա անմա՜սն պիտի մնայ... ու ան կը պոռայ յուսաբեկ. «մի՞թէ անտէր կոյրիս խղճացող չկայ», մի՞թէ մէկը չպիտի գտնուի որ անհաւատ կոյս մը բերէ եւ կոյրը ձեռքով խողխողէ, որպէս զի ան ալ դրախտ երթայ: Անտէր է ծերը, իր միակ զաւկին բուռը զէնք է դրեր եւ ղրկեր է հարեւան գիւղը Աստուածահաճոյ գործին ծառայելու: