Զառիթափից մեղմիկ ընթացքով իջնում էր սայլին կապած էշը: Մինչև աչքերը ծածկված կինը ծալապատիկ նստած մշտնջենական անշարժությամբ կամացուկ ցնցվում էր աչքահուլունքի նման` մերթ ճանապարհի խորդուբորդությունից, մերթ տիրոջ` էշին ուղղված անփույթ հարվածներից: Նեղլիկ փողոցներն անցնում էին գետաքարից սարքած տափակ տանիքներով տների, սրածայր գմբեթավոր բաղնիքների կողքով` շրջանցելով քաղաքի ծերությունը: Սպիտակամորուս ծերունին լեգենդներ էր պատմում բերդի պաշտպանության ժամանակ թշնամու գնդակից ընկած զինվորի մասին: Օդում ճոճվող ձեռնափայտին համընթաց անեծքներ էր տեղում սպանողի սերունդների, գլխին անվերջ շարունակությամբ: Ամենօրյա նամազի գորգը տրորած երեխաները բոբիկ ոտքերով վազում են իմ ետևից գոռալով` Kars castle, Our Kars castle: Մզկիթների մեջ խեղդված քաղաքը հառնում է իմ առջև իր ողջ օտարմամբ ու հուշում է, որ պիտի լքեմ իրեն կամ վերստին նվաճեմ: Ես շուտափույթ հեռանում եմ Կարսից, բարձրահարկ շենքերից, եկեղեցուց, ծերունուց, որ վերադառնամ, լողանամ բաղնիքներում, կրկին անիծվեմ ու ապրեմ քաղաքում: