Ամենայն հավանականությամբ Սուլեյմանը մտադիր էր իրեն երկար օթևանել, սակայն Վարդանը գիտակցում էր, որ հանգիստն ու սնունդը չէին բարելավում իր վիճակը։ Վարակը տարածվում էր, և ինքը թուլանում էր։ Որքան ավելի երկար սպասեր, այնքան ավելի կնվազեին ճամփա ընկնելու իր հնարավորությունները։ Արդեն իսկ նա չէր պատկերացնում, թե ինչպես էր հաղթահարելու Կեսարիայից իրեն բաժանող քսան կամ երեսուն կիլոմետրերը։ Ինքը պետք է Սուլեյմանին խնդրեր, որպեսզի նա իր համար սայլ վարձեր։