Արթնանում եմ: Հայացքով փորձում եմ բարձրացնել խոնարհված հայացքդ: Լուսաբացը ցուրտ քամու շիթերով մտրակում է բանականությունս, սթափ եմ, լսում եմ, տեսել եմ, գիտեմ, ասա, չհիշել չեմ կարող, ո՞ւր է մանկիկդ: Մայրիկի մոտ՝ ասում ես մեղավոր ձայնով: Չէ՞ որ ասացիր՝ մահացել է: «Դա իմ ֆիլմում էր,- կմկմում ես,- նա կա, իհարկե, բայց… նա երբեք իմ կինը չի եղել, մենք երբեք միասին չենք եղել. նա մեզ ոչնչով չի խանգարի, նա խոստացել է, նա հավանում է քո լուսանկարները…»: Որտե՞ղ են նրանք, հարցնում եմ: Տանը՝ շփոթվում ես, ո՞ւմ տանը՝ հարցնում եմ: Իր տանը՝ ասում ես, գյուղում: Ուրեմն բալիկդ որբ չէ, ուրեմն նա իմը չէ, ուրեմն էլ մերը չէ: Արի տուն գնանք: Քայլում ենք: «…Չեմ կարող հավատալ, որ իմն ես, որ հենց նա ես, ում սպասել եմ, որ եկել ես վերջապես:- Ծնկի ես գալիս, ոտքերիս մոտ խնկարկում ես, ես էլ ծնկում եմ:- Պիտի մեկնեմ,- ասում ես,- մի քանի ամսից կգամ ու կտանեմ քեզ: Կնկարեմ ֆիլմս ու հետ կգամ: Աստվածամոր պատկերդ ամենուրեք հետս է լինելու: Դեռևս երեսուն հազար ակնթարթ է, որ մինչև գնալս մեկ միլիոնի կհասնի ու կցնցի աշխարհը»: Լուսանկարում ես: