Աթոռանիստ Մայր Եկեղեցւոյ մկրտարանէն սկսաւ Աստուծոյ Փառքին ընծայուած տաճարներու բարեզարդման ուղղութեամբ տարած աշխատանքները։ Պոլսոյ բազմաթիւ եկեղեցիներ երբ սկսան մի առ մի բարեզարդուիլ, այդ աշխատնքներուն մէջ յանկարծ յայնտուեցաւ անանուն բարերար մը, որ ոչ միայն նիւթական հոգը կը վերցնէր, այլ նաեւ այդ գործը կատարելիք իրաւ վարպետները կը գտնէր։ Անոնց կը բացատրէր կատարելիք գործը եւ կը հետաքրքրուէր ամենայն մանրամասնութեամբ։ Նիւթականը կը կարգադրէր եւ իր որդեգրած սկզբունքին համաձայն անոնց աշխատավարձերը իրենց կը յանձնէր, երբ գործը իր աւարտին կը հասնէր։ Նաեւ քրիստոնէական խոնարհութեան ալ օրինակը տալով սեղանակից կը դառ-նար իր կողմէ սարքուած համեստ սեղանին։ Իր այս շարժուձեւը կը գնահատէին բոլոր աշխատող գործաւորները։