Գ. Նժդեհը պնդում է, որ անհրաժեշտ է լուսավորել հայի ոչ միայն միտքը, այլև խիղճը։ ժամանակին Ռուսաստանում ազգային գաղափարն ավելի ընդգրկուն ծավալով է քննվել, ընդ որում` չշրջանցելով այդ բնագավառում ոչ հեռու անցյալի նվաճումները։ Դեռևս 1908թ. մայիսին Պետական դումայում իր ելույթով Ստոլիպինն արժևորել է ազգային գաղափարախոսությունը` հատկապես առանձնացնելով այն հանգամանքը, որ ազգային խնդիրները մոռացող ժողովուրդները ոչնչանում են, ազգային գաղափարախոսության պատմաիմաստասիրական հիմքերը դառնում են հող ու պարարտանյութ, որի վրա աճում և ամրապնդվում են ուրիշ, ավելի ուժեղ ժողովուրդներ։ Նույնն ավելի ընդգծված ձևով վերաբերում է Հայաստանի նման փոքր երկրին։ Մինչդեռ այսօր մեզանում ոչ միայն այդ ծավալով և այդպիսի խորությամբ հիմնահարցը չի քննարկվում պետական մաշտաբով, այլև նկատվում են հակառակ միտումներ. Հայաստանում նույնիսկ աշխարհաքաղաքացիության հրատապության խնդիրն է արծարծվում։ Մինչդեռ ռուս մտավորականության ներկայացուցիչներն ազգային արժեքների և իդեալների պահպանումը համարում են թշնամի ուժերին հակազդեցության հզոր զենք։ Այդ դրույթը պաշտպանվում է ոչ միայն անհատ մտավորականների, այլև քաղաքական կազմակերպությունների կողմից. ազգի հոգևոր ուժերի հզոր պաշարները համարվում են հատկապես ճգնաժամային պահերին փրկության ներուժ: Հատկանշական է, որ «Ռուսաստանի վերածնության մանիֆեստ» խորագրով ծրագրային փաստաթղթերի ժողովածուն կազմվել է՝ հիմք ընդունելով նշանավոր իմաստասերների (Ի. Իլյին, Ն. Բերդյաև, Կ. Լեոնտև, Վ. Սոլովյով և ուրիշներ) ժառանգությունը. ռուսական գաղափարախոսությունը, որպես կանոն, դիտվում է իբրև սովորույթների և արդի նվաճումների համադրություն: