Այս շրջա­նին, 14րդ ­դա­րու ա­ռա­ջին տա­րի­նե­րուն, ար­քու­նի­քին ու օ­րո­ւան կա­թո­ղի­կո­սին հա­մամ­տու­թեամբ ­Սի­սի մէջ գու­մա­րո­ւե­ցաւ կրօ­նա­կան ժո­ղով մը, ուր ո­րո­շո­ւե­ցաւ մեր ե­կե­ղե­ցին միաց­նել լա­տին՝ Պա­պա­կան ե­կե­ղե­ցիին, յու­սա­լով, որ ա­տով կ­‘ա­պա­հո­վո­ւի Եւ­րո­պա­յի նե­ցուկն ու ե­րաշ­խա­ւո­րու­թիւ­նը՝ ­Կի­լի­կիոյ անվտան­գու­թեան հա­մար: Այդ ո­րո­շու­մը պա­ռակ­տեց ժո­ղո­վուր­դը, կրօ­նա­կան սուր վէ­ճեր ստեղ­ծեց եւ հե­տա­գայ տա­րի­նե­րուն պատ­ճառ դար­ձաւ թա­գա­ւո­րու­թեան ան­կու­մին: ­Կի­լի­կիա­յէն դուրս գտնո­ւող հայ ե­կե­ղե­ցա­կան­նե­րը ի­րենց յա­րա­բե­րու­թիւ­նը խզե­ցին կա­թո­ղի­կո­սու­թեան հետ եւ ­Սար­գիս ա­նու­նով ե­պիս­կո­պոս մը Ե­րու­սա­ղէ­մի մէջ հիմ­նեց Ե­րու­սա­ղէ­մի ան­կախ պատ­րիար­քու­թիւն՝ 1311ին, որ կը շա­րու­նա­կո­ւի մին­չեւ հի­մա: Այս պատ­րիար­քու­թիւ­նը նո­ւի­րա­պե­տա­կան միակ ա­թոռն է, որ կը գոր­ծէ կղե­րա­պե­տա­կան հի­մուն­քով: