Դ գլխում Ֆ. Գրինն ապացույցներ էր բերում այն մասին, թե որչափ են օսմանյան կառավարության խոստումներն անարժեք: Ցույց էր տալիս, որ այդքան խոստումներ տալուց հետո Թուրքիան միշտ դեպի ավելի ետ է գնացել, կամ հեղինակի բնորոշմամբ, «խոզը լողանալուց հետո վերադառնում է՝ ցեխի մեջ թավալվելու: Եվ Հիվանդ մարդու (Թուրքիայի) համար է ասված Ավետարանում տեղ գտած՝ այն դիվահարի պատմությունը, որից յոթ դևեր հանվեցին, բայց նույն մարդը վերջում ավելի չար դարձավ, քան առաջ»: Այդպես էլ, հակառակ 1829-ի Ադրիանուպոլսի դաշնագրում, 1839-ի Հաթթի շերիֆի, 1844-ի Թանզիմաթի, 1856-ի Փարիզի դաշնագրի, 1878-ի Կիպրոսի և հետագայում՝ Բեռլինի դաշնագրերում Բ. Դռան հանձ առած պարտավորություններին և արած հանդիսավոր խոստումներին, մինչև իսկ հպատակ ազգերի կրոնական ազատությունները ոչ միայն չընդլայնվեցին, այլև առավել սահմանափակվեցին: Հեղինակը, որպեսզի ցույց տա, թե սուլթանի օրոք խղճի տարրական ազատությունը որչափ է բռնաբարված, մի քանի օրինակ էր բերում՝ Թուրքիայում լոկ կրոնական գրքերի գրաքննության հարցում ծայրահեղ և ծիծաղելի խստության վերաբերյալ: Պոլսի Փեյպլ Հաուսի ս. գրքերի ցանկի մի հրատարակությունն արտոնելու համար թուրք գրաքննիչը պահանջել էր, որ Երեմիայի 33-րդ գլխի հետևյալ՝ «Տրտմությունը պիտի փոխվի ուրախության» տողերը ջնջվեն: Պահանջել են ջնջել նաև Սաղմոսի 38-րդ գլխի «Ամբարիշտ խորհուրդները ի չիք դարձան», Եսթերի 4-րդ գլխի «Տրտմություն պալատի մեջ», Սաղմոսի 38-րդ գլխի «Տրտմության ժամանակ հույս», Հռովմեացոց 8-րդ գլխի «Ուրախանալ հալածանքների մեջ» վերնագրերը և այսպես՝ 50 այլ նմանատիպ խոսքեր: