Վայրկյանների այս տարբերությունը, սակայն, երկար հազարամյակներ ոչ ոք ուղղակի չէր նկատում և, եթե տարվա կտրվածքով խնդիրը նկատվում էր եղանակների փոփոխության ու հողագործական աշխատանքների կտրվածքով, ապա օրվա մեջ 11 րոպե, 14 վայրկյանի պակաս լինելը ոչ ոք նույնիսկ տեսականորեն էլ չէր կարող նկատել: Արդյունքում ըստ Հայկական տոմարի օրը բաժանված էր 23 ժամի, այսինքն՝ մեր ժամի հետ համեմատած հայերի ժամը մի քիչ ավելի շատ րոպեներ ուներ իր մեջ, և ոչ ոք ուղղակի չէր կարող գլխի ընկնել, որ հետո՝ XX դարում, ամեն ինչ անչափ ճշգրտորեն կհաշվարկեն: Այսպիսով, եթե, ինչպես ասացինք, տարվա կտրվածքով ինչ որ բան կար, որի հետ կարելի էր օրերը համեմատել՝ եղանակը և հողագործական աշխատանքները, ապա օրվա կտրվածքով նման օրիենտիր չկար, ուղղակի եթե ժամացույց լիներ, կպարզվեր, որ 4 տարվա կտրվածքով օրերից մեկը գրեթե 44 րոպե պակաս է տևում, կամ, այլ հաշվարկով, 4 տարվա մեջ ամեն մի տարվա օրերից մեկը պակաս է մյուսներից մոտ 11 րոպե: Այն ժամանակ, սակայն ոչ ոք չէր կարող գլխի ընկնել այդ նրբությունը: