Եթե լուրջ, ապա մենք լրջախոհ վեպ չունենք։ Վեպ ունեն ռուսները. լայնարձակ երկիր, լայնարձակ պետություն, որը կարող է իրեն թույլ տալ ունենալ Տոլստոյի եւ Դոստոեւսկու նման լայնարձակ գրականություն. դրանք իրար հետ կապված բաներ են։ Իսկական մեծ պետության ատրիբուտներից է վեպ ունենալը, իսկ մենք, որ դեռեւս խմորման վիճակում ենք, չունենք այդ վեպը։ Բայց պոեզիա լավից-վատից ունենք, որովհետեւ լավից-վատից գիտենք նվնվալ, լաց լինել, ուրախանալ։ Այդ հույզն ու զգացմունքը, որն ինչ-որ տեղ արդեն բանաստեղծական է, այստեղ դեր են խաղում։