Ինձ հանդիպած բոլոր անվճար թերթի տուփիկները միշտ դատարկ են եղել: Ես էլ,էս տարին ինչ սկսել ա, անվճար թերթ եմ ման գալիս կարդալու համար, որ հենց ասեն.« էս ջահելությունը թերթ չի կարդում»,-խոսելու տեղ ունենամ: Դե իհարկե կարող էի ինքս թերթ գնել, բայց անվճար վերցնելը մի տեսակ ուրիշ հաճույք էր թվում: Ու վերջապես իմ ժամն էլ եկավ: Բաղրամյանի մետրոյի շարժասանդուխքի վրա հեռվից հեռու նկատեցի հակառակ ուղղությամբ իջնող պապիկի ձեռքում երազանքների թերթը: Թերթի տեսքը ֆիքսեցի ու արդեն համոզված,որ տուփիկը լցվելա, ինձնից գոհ գնացի. դե դուրս գալուց էլ տարածքը մի հատ լավ ուսումնասիրեցի, տուփիկի տեղը թիրախավորեցի, որ հետ գալուց վերցնեմ: 17:40 երջանիկ Էլենս ավարտեց իր ոչ այդքան հրաշալի տեղի ունեցած պարապմունքն ու հովազի արագությամբ սլացավ մետրո: Բնականաբար բախտս բերեց ու ես ունեցա 2 էջից բաղկացած թերթը, որը արդեն փոխեց պատկերացումներս. թերթը դարձավ թերթիկ, միջի պարունակությունն էլ՝ Continue reading →