Հայկական ամէն մէկ պատահար – խինդ թէ արցունք, տառապանք թէ ոգեւորութիւն – ջերմօրէն տեղ կը բռնեն Սիամանթօի համահայ սիրտին մէջ: Թէեւ իր երգերուն տիրող մօթիֆն է հայ տառապանքը, բայց այն սրտաբուխ ուրախութիւնով կ’արձագանգէ Անդրանիկին՝ իբր առիւծանման յաղթողի, Քրիստափորին՝ իբր անձնազոհ ողջակէզի... Ան իր կրակէ խօսքերը կ’ուղղէ Մայր-Երկիրը վատօրէն լքողներուն. «մի երթաք, մի պարպեք այդ Սուրբ Հողը» կը պոռայ անոնց: Տեղ մըն ալ, Նէմէզիդայի պէս փրփրած, կը մռնչէ. «մեռելներ կան, զորս երկրորդ անգամ պէտք է մեռցնել». դաւաճաններն են անոնք, հայրենիքի ցեցերը...