Պետրոս	Ղուլամյանն	ապահարզանի	խնդիր	էր	բարձրացրել, աշխատում	էր	առաջնորդի	միջոցով	թույլտվություն	ձեռք բերել` մի	ինչ-որ	երիտասարդ	ու	գեղեցիկ	այրիի	հետ	ամուսնանալու: Հարկավ, նա	պիտի	հրապարակորեն	ապացուցաներ կնոջ	դավաճանությունը: Բայց	ինչպե՞ս. Անուշը	չէր	ուզում	մեղքն	իր	վրա	առնել: Նա	տանջվում	էր	ամոթից, թող	այդ մարդն	էլ	տանջվի «իր	այրիի» համար: