Մայրր չէր արթնանում, կարծես այլևս երբեք չէր սթափվելու։ Թովմասին թվաց, որ նա նիհարել էր, քիթը սրվել էր, իսկ աչքերր փոս էին ընկել։ Նա նայեց նրա ճաքճքած շրթունքներին և հիշեց քարանձավում մեռնող իր տատի շրթունքները։ Ազնիվ խանումը նույնպես անշարժացել էր վախճանվելուց առաջ։