Գոգենը հիացած է… Հեքիաթային բնություն, գունեղ հագուստներով կանայք, նրանց արևահարված մաշկը… Բոլորովին ուրիշ աշխարհ, վառ գույներ: Տրոպիկական արևը այլ կերպ է լուսավորում իրերը, որոնց ստվերները չեն լղոզված չեն, հակառակը` որոշակի ձև ունեն: Այս շրջանի ամենավառ աշխատանքներն են “Ագարակը Մարտինիկայում” (1887 թ.) и цинкография «Мартиникская пастораль» (1889թ.): “Ես երբեք այսքան հստակ ու այսպիսի երևակայությամբ չեմ նկարել”,-գրում է Գոգենը: 1888թ. Մարտինիկայում ծնված գործերին դրական է արձագանքում Ֆենեոնը: “Նրա նեգրուհիները,-գրում է Վան Գոգը,- մեծ պոեզիայով են արված, ու նրա ձեռքվ արված ամեն ինչ փափուկ, պաթեթիկ, զարմանահրաշ գիծ ունի, դա դեռ չեն հասկանում…”