Թե ինչու է երկիրը նման ճյուղային կառույց պահում, երբ նախարարությունից բացի գործում են տեսչություններ, ծառայություններ, գործակալություններ, փորձակենտրոններ ու ինստիտուտներ, զուգահեռաբար գյուղատնտեսության զարգացման հիմնադրամ իր մարզային կառույցներով, ուղղակի անհասկանալի է: Արդյո՞ք երեք տասնամյակը բավարար չէր ՀՀ-ում հացահատիկի ցանքսի հեկտարի միջին բերքատվությունը նվազագույնը 3 տոննայի հասցնելու համար, որը հույս կներշնչեր, որ այն հետագա տարիներին կհասցվեր 4-5 տոննայի, տեսարՙ ամենուր ապահովվող 6-8 տոննայի, որը գյուղաբնակի աշխատանքը արդյունավետ կդարձներ, մարդկանց հույս կներշնչեր: Այդ ինչպե՞ս է հայերիս հազիվ կրկնակի տարածքն ունեցող Չեխիային հաջողվում տարեկան մինչեւ 6 մլն տոննա ցորեն աճեցնել: Ու՞մ խնդիրն է նման վիճակագրություն վերլուծելը, փորձն ուսումնասիրելը, խնդիրները լուծելը, որոնք մեզանում գերխնդիրների են վերածվում բարձրագույն կառավարողների անգործությունից մինչեւ պաշտոնեական անպատասխանատվության արդյունքում: