Անցյալ դարի 60-ական թվականների գրողներն ու գրաքննադատները, գրականագետները ասպարեզ իջան միասնական բռունցքի ձևով և միանգամայն անաչառ էին` ստեղծագործություններն արժևորելիս: Դրանից շահեց թե´ գիտությունը, թե´ գրականությունը, բնականաբար նաև ընթերցող հասարակությունը: Այսօր ունենք բավական ստվար արվեստի և մշակույթի տարբեր բնագավառներում թեզեր պաշտպանած անձինք, ում գիտական գործունեությունը պարզապես անպտուղ է, որովհետև տրորում են նույն արահետն ու ակոսը, որ բացել են մեծերը: Նրանք չունեն կամք ու համարձակություն` իրենց ինքնուրույն անկողմնակալ դիրքորոշումն արտահայտելու: