«…Կրկին տեսնում եմ ինձ տասնվեց ու կես տարեկան… Դեմքիս վրա մենակ մանկական աչքերն են մնացել: Էս քաղաքում մատ չմնաց, որ ինձ ցույց չտա: Լեզու չմնաց, որ իր վատ բառապաշարից ինձ բաժին չհանի: Ձայն չմնաց, որ մեջքիցս չխփի: Ես Երեւանի մասսայական տեսարանների մասնակիցն եմ՝ արհամարհված, ծաղրի առարկա… Բա ինչի՞ չեմ փախչում… Չգիտեմ… Չգիտեմը… Չգիտեմը չիմանալով չի, տգետ էլ չի…»: (Հատված «Անվտանգ մարմին» գործից)» :