Կուրնասների՝ պատին կից ծորակով ավազանների մոտ կանայք էին լողանում, որոնք ջուր էին վերցնում պղնձե կոնքերով։ Ծիծաղ էր հնչում, հատկապես, երբ նրանք խոսում էին տղամարդկանց և սեռական հարաբերությունների մասին, կարծելով, որ իրենց կողքին խաղացող երեխաները չէին հասկանում։ Թովմասի համար բաղնիքը կախարդական վայր էր, քանի որ նրան արբեցնում էր այդքան մերկ կանանց ներկայությունը, և ինչպես իր ընկեր Քենանը, այն տպավորությունն ուներ, որ նրանք բոլորն իրեն էին պատկանում, բացառությամբ, իհարկե, իր մոր։ Նա գիտակցում էր, որ ինքը մերձենում էր ամենամեծ գաղտնիքին՝ կյանքի գաղտնիքին, և հույս ուներ, որ շուտով ինքը ամեն ինչ կհասկանար։ Յուրաքանչյուր այցելությունից հետո Քենանն ու ինքը երկար քննարկում էին այդ հարցը, առանց որևէ եզրահանգման գալու։ Էմելը միանում էր նրանց, և այգու որևէ թաքուն անկյունում նրանք ուսումնասիրում էին իրենց սեռական անդամները, առանց ավելին հասկանալու։ Աղջիկը խոստանում էր բացատրություններ պահանջել մորից, սակայն անդադար հետաձգում էր այդ պահը։