Շատ խոսվեց նրանից, որ պետք է կրթության զարգացման տեսլական ձեւավորել եւ հնչեց այն միտքը, որ ժամանակը շատ բան է փոխում եւ շատ հարցեր ինքնաբերաբար կփոխվեն: Ես կարծում եմ, կարեւոր է, որ մենք նոր հենասյուների հիման վրա ձեւավորենք այդ տեսլականը: Եղածի վրա կառուցելով՝ մենք էլի ոչ մի բանի չենք հասնի, որովհետեւ պետք է ընդունել, որ եղած համակարգը, մեղմ ասած,այնքան էլ լավը չէ: Այն համակարգը, որ կառուցվել է վերջին 30 տարիների ընթացքում համաշխարհային բանկից ավելի քան 100 միլիոն դոլար է վարկային միջոցներ արժեցել: Դա ժողովրդի գրպանից է գնացել, բայց այսօր մենք փտած կրթական համակարգ ունենք: Ի դեպ, երբ դրսի մարդկանց հետ խոսում ես, պատմում ես, թե ինչ ռեֆորմներ են արվել, թվում է լավագույն ռեֆորմներն են արվել՝ երեխա թվով ֆինանսավորում, ավագ դպրոցների ներդրում, կառավարման խորհուրդների ստեղծումը, որպես տնօրենի ինստիտուտի հակակշիռ եւ այլն… սրանք բոլորը դրսում շատ լավ աշխատած մեխանիզմներ են, որոնք Հայաստանում, սակայն, չեն կայացել: Չկա հետադարձ հայացք, թե ինչո՞ւ չեն կայացել եւ ո՞րն է գաղտնիքը, որ որոշ կղզյակներում ամեն դեպքում աշխատել են այդ ռեֆորմները, ընդհանուր համակարգում՝ ոչ: