Հոն ուր վերոյիշեալները արեւելահայուն համար կը կազմեն եռաշարք զանազանելի բաղաձայններ, արեւմտահայը պատմականօրէն կորսնցուցած է այդ զանազանութիւնը. մեզի համար կան միայն երկշարք բաղաձայններ՝ պ եւ բ-փ, կ եւ գ-ք, տ եւ դ-թ, ծ եւ ձ-ց, ճ եւ ջ-չ, իսկ ր-ռ եւ բառասկիզբի յ-հ արդէն նոյնացած են: Ահա այս ծանծաղուտին մէջ է, որ կը տապլտկի արեւմտահայերէն գրողը, որմէ պահանջուածը պէտք է բաւական վեր ըլլայ մարդկային միջինէն, քանի գրեթէ անխոցելի ուղղագրող չունինք: Կան արեւմտահայերէնը թերի ու նուազ թերի ուղղագրողներ, իսկ կատարեալ ուղղագրողներ…թերեւս բացառաբար գտնուին: