V դարի պատմիչ Եղիշեն, որպես Վարդանանց պատերազմի ականատես ու անմիջական մասնակից, այնքան էլ կարևորություն չի տալիս Ավարայրի ճակատամարտում հայկական բանակի թվաքանակին [2], Պարսից թագավորության բանակի թվաքանակի մասին տվյալը փոխանցում է ծայրաստիճան իմիջայլոց, (կարելի է ասել նույնիսկ` պատահական կերպով) [3], ոչ ճշգրիտ և բացառապես եկեղեցական դիրքերից է փոխանցում կողմերի կորուստները այս ճակատամարտում [4], չի անդրադառնում կողմերի ռազմիկների թվաքանակին 450 թ-ի հոկտեմբերի Խաղխաղի ճակատամարտում և այլն [5]: Նույն թերությունը առկա է նաև Ղազար Փարպեցու մոտ, որը, հանդիսանալով ժամանակակիցը նկարագվող դեպքերին և ստեղծագործելով հայկական կողմից իրադարձությունների գլխավոր մասնակից ու կազմակերպիչ, սպարապետ, իսկ հետագայում էլ մարզպան Վահան Մամիկոնյանի անմիջական հսկողությամբ, այնուհանդերձ չի փոխանցում թվական տվյալներն ու կորուստները մի շարք վճռական ճակատամարտերի վերաբերյալ: Ռազմական մանրամասներին բացարձակապես անուշադիր է նաև Հովհաննես Դրասխանակերտցին, դեպքերի ականատես ու մասնակից Ամենայն Հայոց կաթողիկոսը, որը ավելորդ չի համարում մեջբերել կրոնական բնույթի երկարատև ու սխոլաստիկ հատվածներ, բայց 894 թ-ի Դողսի ճակատամարտը նկարագրում է կրոնա-գեղարվեստական ոճով, իսկ շրջադարձային հանդիսացած 924 թ-ի Գեղ ամրոցի ճակատամարտին և Գևորգ Մարդպետունու գործունեությանը անդրադանում է անչափ սուղ [6]: