Մագնիտոֆոնի երաժշտությունը նման էր կետ-գծերի: Այդ կետ ու գծերն անցնում էին իմ աշխարհով, լքում ինձ, հեռանում՝ այն կնոջ հայացքում ինձ թողնելով մենակ: Բայց ես միայնակ չէի, ես էի և ես, ես էի և սեղանն ու աթոռը, որը շատ հարմար էր մենակ մարդուս, ես էի և ապակե գավաթով սուրճը, վառիչը, մոխրամանը, սիգարետի տուփը, ես էի և լուռ-կապույտ-անսահման թռիչքադաշտը, ես էի և բուֆետապանուհին, որը կարոտում էր իր քնած ոտքերի արթնությունը, և ցավ ու կարոտի շաղոտ արցունք էր կաթում բողբոջ սրտի թերթիկներին: