Միօ­րեայ այս ա­կա­դե­մա­կան նա­խա­ձեռ­նու­թիւ­նը ե­ղաւ մե­ծա­պէս շա­հե­կան, յատ­կա­պէս մաս­նակ­ցու­թիւն­նե­րու մեծ մա­սի հե­տա­զօ­տա­կան լրջու­թեան ու ո­րա­կա­ւոր բո­վան­դա­կու­թեան շնոր­հիւ: ­Ճիշդ է, Ե.Պ.Հ.ի ա­կա­դե­մա­կան մտա­ւո­րա­կա­նու­թեան կող­քին, պի­տի ակն­կա­լո­ւէր մաս­նակ­ցու­թիւ­նը նաեւ գրա­կան-մշա­կու­թա­յին եւ պե­տա­կան-քա­ղա­քա­կան ընտ­րա­նիի մը, որ սա­կայն կը բա­ցա­կա­յէր մեծ մա­սամբ — ա­ռանց ան­տե­սե­լու սփիւռ­քի ու կրթու­թեան եւ գի­տու­թեան զոյգ նա­խա­րա­րու­թիւն­նե­րու բան­բեր­նե­րու ներ­կա­յու­թեան փաս­տը…