Զաքար Ավանեսյանը ծնվել է 1970թ. մայիսի 13-ին, Հադրութի շրջանի Հադրութ ավանում, իրավաբանի ընտանիքում։ Հետաքրքրասեր, աշխույժ ու չափազանց ընդունակ էր։ Ու ծնողներն էլ ամեն ինչ անում էին, որ իրենց առաջնեկն է՛լ ավելի զարգացնի ընդունակությունները. 5 տարեկանում արդեն հայերեն և ռուսերեն վարժ գրում ու կարդում էր։ 1977թ. հաճախեց Երևանի Նար-Դոսի անվան N 14 դպրոց, այստեղ է՛լ ավելի ընդգծվեց նրա բացառիկ անհատականությունը։ Զաքարին բոլորն էին սիրում, անսահման բարի էր, կամեցող, ընկերասեր, պարզ ու շիտակ, անմնացորդ նվիրվող, օժտված կազմակերպչական մեծ ունակություններով։ Որոշել էր իրավաբան դառնալ։ Հավատում էր, որ միայն իսկական իրավաբանը կարող է աշխարհը մաքուր պահել մարդկային արատներից։ «Առաջավոր երկրներում օրենքն է կարգավորում մարդկային հարաբերությունները։ Մարդն այստեղ ենթարկվում է օրենքին։ Իսկ մեզ մոտ մարդը, առաջին հերթին` պաշտոնյան, կանգնած է օրենքից վեր։ Նա է տնօրինում մարդկանց, հասարակության ճակատագիրը։ Այստեղից էլ կամայականությունն ու այլանդակությունը, օրենքներով չառաջնորդվող հասարակության նեխումը, շարքային մարդկանց հավատի կորուստը իշխանությունների և օրենքների նկատմամբ… Իմ երազանքն է դառնալ իրավաբան, օգնել հասարակությանը, ընդունել կյանքը կարգավորող օրենքներ և նպաստել դրանց անթերի կատարմանը». գրել է 17-ամյա Զաքարը ավարտական դասարանում «Իմ երազանքը» թեմայով շարադրությունում։ Նա իր ներաշխարհով, իր գիտելիքներով, իր խառնվածքով ու ընկալումներով ավելի հասուն էր ու խորագիտակ, քան հասակակիցները։