Նկարիչը ձեռքերը տարածած կակուղ ակոսներին՝ նայում է վեր, ու խոսում է մեկ բարձր, մեկ՝ շշուկով. «Հիշում եմ, պապս…»։ Հետո խոսքի կեսին անցնում է ուրիշ բաների։ Իսկ ես ցրված լսում եմ, չեմ լսում, հայացքս հեռու սարին է, լանջի տներին, որոնց գլխին ծխի ծվեններ կան։ Մի փոքրիկ տղա մշուշի մեջ կանգնել է հողե կտուրին, ձեռքերրը պարզել է վեր, թռցնում է իր աղավնիներն ու իր արևը: Դիմացի տան պատի տակ կողք-կողքի քարեր են, շիրմաքարեր են: Չէ՛։ Կկոցում եմ աչքերս, լա՜վ եմ կկոցում, տեսնեմ՝ քարերից ծուխ է ելնում. քարեր չեն, շիրմաքարեր չեն, ծերունիներ են, ծխում և, երևի, զրուցում են անցած-գնացածից: