Մենք Արևիկին ճամբարից տուն բերեցինք, ցավալի է, որ նման վայրերում երեխաներին ուրախացնելու փոխարեն նյարդայնացնում են, մաքուր զուգարանները ափսոսում են, շահագործումից դուրս եկած զուգարաններից օգտվել տալիս, տասնյակ երեխաների տկլորացնում մի լոգարանում, թե սովորեք միասին լողանալ, մյուս կողմից երիցս հպարտացանք, որ տասնյակների մեջ հենց մեր Արևը կարողացավ տեր կանգնել իր իրավունքներին, որ նրան հետևեցին էլի երեխաներ և լքեցին ճամբարը, ոմանք էլ չլքեցին միայն այն պատճառով, որ Երևանում հարազատներ չունեին, որ գային իրենց հետևից, իսկ նրանք, ովքեր լռեցին, այդ թվում՝ ծնողներ, ուսուցիչներ, ջոկատավարներ, նրանցից ավելին չարժի էլ սպասել, միայն մեկ տող այն ջոկատավարին, ով որոշել էր, թե երեխան այստեղ խոսելու իրավունք չունի՝ հարգելի՛ս, Արևի հայրն այն ազատամարտիկն է, ով նաև քո անկախության համար պայքարել ու վիրավորվել է, երբ դու տակավին մանուկ էիր, և այսօր էլ սահմանին կանգնած է որպես կամավոր, որ դու ճանբարում հանգիստ հրամաններ արձակես: