Անմոռաց այդ օրը հայոց Հայրապետը զվարթ տրամադրություն ուներ։ Մոտիկից կաթողիկոս չտեսած ժուռնալիստ, հարցերը ձևակերպում էի փքուն, հաճախ` գրաբարյան բառ ու բանի «համեմումներով» … Պատճա՞ռը. Վեհապե՛տ, լավ գիտեմ` ուր եմ հայտնվել… թե՞ իմացությունս էի «ցուցանում» ջահելաբար։ Վեհափառը սկզբում ժպտում էր թեթևակի, ապա պատասխանում իր խոհուն լրջությամբ։ Րոպեներ անց «իջա հողին», զգացի նաև, որ մեծանուն զրուցակիցս ինձ «ընդունեց» ։ Ավարտին` նրա գոհունակ հայացքը, ջերմագին վերաբերմունքը անձիս հանդեպ՝ դրա վկայությունն էր։ Իսկ «իրեղենը» ՝ իր երկասիրություն-գրքի ընծայագիրն էր. հայերենի, մեր եկեղեցու պատմության իմ «քաջիմացությունը», նրա բառով ասած…