Հյուգոն գրել է ինը վեպ: Առաջին վեպը՝ «Բյուգ- Ժարգալը» գրվել է տասնվեց տարեկանում, վերջինը՝ «Իննսուներեքը», գրվել է ութսուներկու տարեկանում: Իր ողջ կյանքի ընթացքում գրված ռոմանտիկ ժանրի վեպերն, ինչպես նաև իր ժամանակի բոլոր գրական ուղղություններն ու գրական ժանրերն, օգտագործվել են առանց մեկը մյուսին խառնվելու: Իրականում, ելնելով պարոդիայի ժանրից, Հյուգոն սահուն կերպով անցում է կատարում վեպի տեխնիկաներն օգտագործելուն[53]Այսպես. 1823 թվականին հրատարակված «Իսլնդացի Հանը» (Han d'Islande) ստեղծագործությանը հաջորդում է 1826 թվականին հրատարակված «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (Notre-Dame de Paris) գործը[54]: «Մահվան դատապարտվածի վերջին օրը» (Dernier Jour d’un condamné) /1829/ և «Կլոդ Գյո» (Claude Gueux) /1834/ ստեղծագործություններն ամբողջությամբ արտացոլում են հասարակության պատկերը[55]: Բանաստեղծի համար էական նշանակություն ուներ տարբերակել վեպեր՝ հիմնված փաստերի վրա և ''վեպեր՝ հիմնված վերլուծությունների վրա տեսակները : Այս երկուսն էլ միաժամանակ արտացոլում էին և՛ հասարակական, և՛ պատմական իրադարձությունները, որոնք ձևավորվել էին ճակատամարտի ընթացքում և մերժում էին, գեղարվեստական ստեղծագործությունների շրջանակներից դուրս մնացած, մահապատիժը: Նույնը կարելի է ասել «Les Misérables» (Թշվառները) ստեղծագործության մասին, որը լույս է տեսել 1862 թվականին, հենց ճիշտ ռեալիստական ժամանակաշրջանում, բայց պարունակում է որոշ քանակությամբ բնութագրիչ կետեր[56]: Լամարտինին գրված նամակներից մեկում Հյուգոն մեկնաբանում է.