Նայելով	անդամալույծի	պլշած	աչքերին, Շուշանիկը	նրանց	մեջ	պարզ	տեսնում	էր	խելքի	պղտորում: Նա	վախեցած փախչում	էր	յուր	սենյակը	և	այնտեղ	աշխատում	ընթերցանության	մեջ	խեղդել	սոսկալի	մտորումները: Բայց	քայքայված հոգեկան	հանգիստը	չէր	վերականգնվում, և	նրա	պայծառ	ճակատի	վրա	վիշտը	փորում	էր	վաղաժամ	ակոսները: