Իմիջիայլոց՝ «սֆթա»-ի մասին: Հարկ է նկատել, որ այս ծեսը մինչեւ հիմա անցկացվում է ադրբեջանական գյուղերում, ընդ որում՝ մեծ շուքով: Նախ` ադրբեջանցի ընտանիքը տղա է ունենում, հետո նա մի քիչ մեծանում է ու սկսում՝վազվզել, հետո տան բակում է վազվզում, հետո՝ հարեւանի, ու հենց հարեւանի բակից ինչ-որ բան է գողանում, օրինակ՝ հավ, ավելի ակտիվները՝ աքլոր, գողանում է ու տեղում սատկացնում` կացնով, բնականաբար, ու միանգամից դառնում նաեւ «բալթաջի», կամ էլ բերում է իրենց տուն, որպեսզի հայրիկը մորթի, հայրիկն էլ, քանի որ մորթելու մեծ սիրահար է, անմիջապես մորթում է: Եվ հենց այդ պահից սկսվում է որդու «սֆթա»-ի տոնակատարությունը: «Սֆթա», այսինքն` առաջին գողություն, այսինքն` երբ Ադրբեջանում տղա երեխան առաջին գողությունն է կատարում, դա կոչվում է «սֆթա», ու դա նշվում է: Հա, տուժող կողմ հանդիսացող հարեւանն էլ, որպես կանոն, նշանակվում է սեղանի թամադա ու մի քանի անգամ պաչում է «սֆթա»-ի հերոսին: