Հայաստանի ընդհանուր պատկերը կը շարունակէ մնալ մռայլ։ Արդէն քսան օրէ ի վեր կեանքը բնականոն հունէն դուրս եկած է երկրին մէջ։ Այո՛, ճի՛շդ է, յեղափոխութիւն մը տեղի ունեցաւ երկրին մէջ՝ Սերժ Սարգսեանի վարչապետի պաշտօնէն հրաժարելով։ Ինչպէս ամէն պատերազմ աւարտին կը հասնի խաղաղութեան համաձայնագրի մը ստորագրումով, յեղափոխութիւններն ալ պէտք է տրամաբանական աւարտ մը ունենան՝ քաղաքական հարթութեան վերադառնալով։ Ներկայիս, խնդիրը ա՛յս կէտին վրայ է Հայաստանի մէջ։ Կարելի չ՚ըլլար բանեցնել քաղաքականութեան միջոցները՝ երկիրը աստիճանաբար բնականոն հունին վերադարձնելու եւ ըս-տեղծուած իրադրութեան համապատասխան քայլեր առնելու համար։ Առերեւոյթ տկար կամ զօրաւոր, բոլոր կողմերը կաղ են Հայաստանի մէջ։ Յեղափոխութիւն իրականացուցած ուժերուն կամքը հնարաւոր չ՚ըլլար ամբողջութեամբ ցոլացնել քաղաքականութեան վրայ։ Սա տկարութիւն մըն է։ Միւս կողմէ, քաղաքականութեան հիմնական հասցէն՝ խորհրդարանը հնարաւորութիւն չ՚ունենար համարժէք արձագանգելու ստեղծուած իրավիճակին, ինչ որ իր հերթին նոյնպէս տկարութիւն մըն է։ Խորհրդարանէ ներս մեծամասնութեան տէր Հանրապետական կուսակցութիւնը ի վիճակի չէ կարգ ու կանոն վերահաստատել երկրէն ներս, ինչ որ, նոյնպէս, տկարութիւն մըն է։