Ա՜խ, չէ՛, չէ՛, ետ	մի	դառնալ, էստեղանց	ծուխը	հազար	տարուց	ավելի	ա, որ	կտրվել	ա. Կա՛ց, մի վախենալ, անշունչ	քարերն	ու	եկեղեցիքը	մարդակեր	չե՛ն: Աչքդ	բա՛ց	արա, սիրտդ	քե՛զ հավաքիր	ու	գըլխիդ	վա՜յ	տուր: է՛ս	սրբատաշ	տաճարները, է՛ս	ահագին	բերդը, է՛ս	քարերը	քեզ կասեն, թե	սա	է	գոռոզն	Անի, քո	թագավորների	հզոր	մայրաքաղաքը, որ	էնքան	էր	իր հարստությունովը, իր	փառքովը	փարթամացել, ճոխացել, մեծամտել, որ	չոբանն	էլ	եկեղեցի	էր շինում, ոչխարածն	էլ	արծաթե	նալչով, սաղրի	քոշերով	ման	գալիս, ուզվորն	էլ	հացի	տեղակ` փլավ, ղանդ	ու	շաքար, սև	փողի	տեղակ	արծաթ	ու	ոսկի	պահանջում, որ	եկեղեցի	մտած ժամանակ	էլ	էնքան	էին	նրանք	աստված	մոռացել, որ	կարճ	վարդապետ	գալիս՝ բարձր	գրքակալ էին	գնում, բարձր	եպիսկոպոս	ըլելիս` ցած	գրքակալ	դուս	բերում, որ	յա	ձգվին, յա	կռանան, յա չոքին, յա	գիրքը	չտեսնին, ու	իրանք	ծիծաղին, աստուծո	տաճարումը	քեֆ	անեն: Բայց	սուրբն Հովհան	Երզնկացի	հանաք	չվերցնելով` մեկ	օր	օրհնած	բերանը	բաց	արեց, երկիրը	տրաքեցավ, տակըվեր	էլավ, խալխը	ցրվեցին, փախան՝ որը	Ղրիմ, որը	Պոլշա. Էս	անշունչ	քարերը	մնացին ցից-ցից, հազար	եկեղեցուցը	հինգը	մնացին	շեն. տաճարք, ապարանք, գանձ, հարստություն անեծքի	փայ	էլավ, հողը	մտավ	հայոց	ազգի	մնացած	փառքն	էլ, ու	մինչև	էսօր	էլ	երկրի	ձենը գալիս	ա: Գող, ավազակ	են	միջումը	բուն	դնում, նրանց	բանն	աստված	հաջողում	ա, նրանք	չե՛ն տակով	ըլում, ու	աստված	էնքան	իր	գութը	հայերիցը	պակասացրեց, որ	էնքան	անմեղ	հոգիքը, էնքան	միլիոնավոր	մարդիկ	մեկ	սհաթումը	մեկ	սևագլխի	խոսքով	ջնջեց, Հայոց	Տունը	քանդեց, էլած	փառքն	էլ	ձեռիցը	խլեց, որ	գնա, էսպես	երերյալ, տատանյալ	մնա	աշխարքիս	երեսին: