- Ցավալի է, որ երիտասարդները, (նրանց շարքում նաև իմ ուսանողները), արվեստային իսկական իրադարձությունները թողած վիրտուալ աշխարհի տեղեկատվությամբ էլ սահմանափակվում են: Պահանջվածի պես շատ չեն կարդում, արվեստային իրադարձություններին մասնակից չեն դառնում: Չնայած գաղտնիք չէ նաև, որ արվեստին առնչվելու համար գոնե մի քիչ լավ պիտի ապրի մարդը: Գուցե դա է նաև պատճառը, որ մեզանում մի տեսակ, գրեթե ապատիայի վերածվող անտարբերություն կա: Մի բան, որ ոչ միայն ուսանողության, այլև մեր հասարակական կյանքում է տեսանելի: Մենք նույնիսկ լավ ու լուսավոր բաները չենք ուզում նկատել: Մեր խնդիրներից մեկն էլ նեգատիվին հակառակվելն է: Մենք փորձում ենք ներկայացնել մեր շուրջը կատարվող դրական իրադարձությունները: Լավը, ի տես դնելով ենք ասում՝ չարժե սևեռվել վատ երևույթների վրա: Սրանից բխող մի հարց ևս. ինչու՞ պետք է օրը բացվի՝ նեգատիվ լուրերի հաղորդումներով: Սրանից բխող մի հարցի էլ կա՝ ինչու՞ են Ֆիլմի ցուցադրումն ընդհատելով, երեք րոպե տևող կարճ ընթացքում երկիր մոլորակում որքան ավտովթարներ, բնական աղետներ, ահաբեկչություններ և ողբերգական այլ դեպքեր են կատարվել փոխանցում մեզ: Չէ՞ որ դա շատ վատ է անդրադառնում մարդկանց հոգեբանության վրա, այնքան որ այլևս անիմաստ է դառնում շարունակել ֆիլմի դիտումը: Միթե՞ չի կարելի նույն «ջանասիրությամբ» մարդկանց հաղորդակցել հոգևոր արժեքներին, գեղեցիկ այն երևույթներին, որոնք արվեստն է առաջարկում: