Ինքնաբացահայտման այս տողերից հառնում է անթերի մի դեմք, կատարելության հասնող մի կերպար, որի կերտման համար ընտրված ամենաբնորոշ գույնը, թերեւս, հայրենիքի հանդեպ ունեցած սիրո անմիջականությունն է, որովհետեւ «տիեզերքի պերճ հյուսվածքին» վեհացնողը հայրենասիրությունն է։ Ահա այս սուրբ գիտակցումն է առանցքվում եւ Վարպետի բոլոր գործերում՝ ինչ թեմաներով էլ դրանք գրված լինեն։ Նրա երգած սիրո մեջ շիրակյան հովերի շնկշնկոցը, ալագյազյան վեհությունն ու իր մեծ նախորդի՝ սիրո անզուգական երգիչ Քուչակի, «մոլեգնությունը» այնպես դաշն են, այնպե՜ս հարուստ են սրբազան խորհուրդներով։ Իսկ դա բխում է քնարերգուի ժողովրդականությունից, նրա մարգարտյա երգերի ժողովրդական ակունքներից։ Ահա թե այս մասին ինչ է գրում խոշոր իսահակյանագետ Ա. Ինճիկյանը. «Ավետիք Իսահակյանի քնարերգությունը ժողովրդային է ամբողջության մեջ, իր ոգով ու ոճով, իր բովանդակությամբ ու գեղարվեստական առանձնահատկւթյուններով՝ ձեւով»։