Բախումների ժամանակ անհատը այլընտրանքի առջև է կանգնում, պետք է ենթարկվի կամ հակադրվի: Այս ընտրությունը նախ և առաջ կատարվում է նրա գիտակցության մեջ, հակառակորդը ոչ մի կապ չունի: Ընտրելով հնազանդությունը, մարդը խոնարհվում է թշնամու առաջ, դադարում որպես անհատ գոյություն ունենալուց, որպեսզի հետո կործանվի ֆիզիկապես: Վախը կամազրկում է նրան, նա փորձում է խույս տալ իրականությունից, մասնագիտական ու կենցաղային ոլորտում ժխտում է ահասարսուռ իրականությունը, փորձում է մոռանալ այն: Ինքն իրեն համարելով անկախ, իրականում նա ընկնում է թակարդը` հայտնվում է պետության լիակատար ենթակայության ներքո, որը «պահում է» նրան` սպառնալով սոցիալական կարգավիճակով, բնակարանով, ընտանիքով: Նմանօրինակ իրավիճակում մարդկանց մեծամասնությունը հակադրվելու մասին չի մտածում, փորձում է փրկել սեփական կյանքն ու հանգստությունը: