էսպես՝ խելիմ	վախտ	տարակուսած	նստած՝ միտք	էին	անում, որ	բիրդանբիր	խելոք	շունը՝ լեզուն հանած, հեթեթալով	լիս	ընկավ: Շունը	վազեց, նրանք՝ ետևիցը: Հենց	մեկ	խելիմ	տեղ	անց	կացան թե	չէ, շունը	էտի	ոտը	վեր	քաշեց, կանգնեց: Շատ	էլ	զոռ	արին, որ	տեղիցը	եռա, չէլավ: Իսկույն իմացան	զգույշ	հայվանի	միտքը, ձիանոնցիցը	վեր	էկան, մեկին	տվին, ու	Կարոն	առաջները ընկած՝ կամաց-կամաց	ոտըները	փոխեցին: Մեկ	թափի	մոտացան	թե	չէ, էլի	շունը	կանգնեց, հոտոտաց: Թվանքները	առան	ձեռըները: Աստուծո	ողորմությունը	հասավ. Նրանք	է՛ն	կողմիցը գնացին, որ	թափի	շվաքը	մնաց	առաջներին: Քարերի	տակովը, փորըսող	անելով, էնքան	գնացին, որ	մտան	մեկ	քանդված	փոսի	մեջ: Ջուր	չկար	միջումը, բան	չկար, անձրևի	ճղած	էր: Թափի	շվաքը մեկ	հինգ	գազ	էլ	էն	կողմն	էր	ընկել	նրանց	գլխի	վրովը: էս	խանդակի	միջովն	էնքան	էսպես ուսուլով	գնացին	կռացած, որ	հարամին	մնաց	դեմ	ու	դեմ: Լիսնյակը	հենց	ընկավ	թուրքերի ճակատներին, տեսան, որ	Աղասին	միջըներումը	չի: Սիրտըները	ընկան	տեղ: Մի	քիչ	էլ	շունչ առան, ու	ամէն	մեկը	մեկի	ճակատին	նշանիլն, թվանքների	տրաքալն	ու	հարամիքանց	բանհոգի ըլիլը	մեկ	էլավ: Հավի	պես	դեռ	էնպես	թրպրտում	էին, որ	մեր	տղերքը	վրա	հասան: Ա՜խ, ո՞վ	է կարող	նրանց	ուրախությունն	ու	արտասունքը	էս	սհաթին	պատմիլ. երկնքիցը	իրանց	հոգին	ետ բերին, էլ	նրանց	բերանն	ի՞նչ	խոսք	կգար: Որ	էլ	վախտ	չկորցնեն, վերցրին	իրանց	կորցրած գանձը, հանեցին	թշնամու	յարաղ-ասպաբը, շորերը, բարձեցին	թուրքերի	ձիանոնց	վրա	ու	երըմիշ էլան: Ո՞վ	կզարմանա, որ	լսի, թե	Աղասին, ամեն	իր	շանը	տեսնելիս, ուզում	էր	կյանքը	նրան	տա: Վարավուրդով՝ մինչև	տասնըհինգ	մարդ	էն	գիշերը	սպանել	էին: Եկեղեցու	մոտ	էլ	ետ	հասան, հանեցին, մեկ	քանի	շահի	փող	դրին	սեղանի	վրա, չոքեցին, աստծուն	փառաբանություն	տվին	ու ճամփա	ընկան: