Ասյան մի պահ առանց ձայն հանելու դատարկ հայացքով նայեց էկրանին: Այս վերջին նախադասությունն ազդեց նրա վրա. «Ես ո՛չ հորս պատմությունը գիտեմ, ո՛չ էլ գիտեմ, թե նա ով է: Նույնիսկ եթե անցյալիս մասին ավելի շատ իմանալու հնարավորության ունենայի, որքան էլ որ այն ցավալի լիներ, արդյոք կուզեի՞ իմանալ, թե՞ ոչ: Ահա սա է իմ կյանքի դիլեման: Մի կեսս ուզում է խորանալ, փորփրել անցյալս, մյուս կեսս ասում է՝ մոռացի՛ր, անցյալը քեզ ի՞նչ, գործի՛դ նայիր»: