Ակնարկը	պարզ	էր: Նա	սպառեց	Միքայելի	համբերության	վերջին	կաթիլը: Առանց	այդ	էլ, արդեն	շատ	էր	զսպել	իրեն: Արյունը	խփեց	գլխին: Վերջին	ամիսներին	կրած	վիրավորանքներն	ու	դառն	վշտերը	մի	վայրկյանում	կուտակվեցին	նրա սրտում: Առերևույթ	մեղմացած	հոգին	բորբոքվեց	նախկին	կրակով, որ	դեռ	վառ	էր: Դա	այլևս	այն	Միքայելը	չէր, որ սեփական	հանցանքից	ընկճված, այնպես	կաշկանդվեց	Գրիգոր	Հաբեթյանի	առջև: Այնտեղ	նրան	զսպողը	խղճի	սուր խայթոցն	էր	և	այն	հեզ	կերպարանքը. այստեղ	արդար	էր, ոչ	մի	տարր	չկար, որ	զսպեր	նրան: