Երբեմն	հորի	խորքից	դուրս	էին	արձակվում	մարդու	գլխի	չափ	քարեր: Կատաղի	պտույտներ	գործելով, նրանք	հեղուկի հետ	սլանում	էին	վեր` թնդանոթի	ռումբի	պես	և	ընկնում	բուրգի	վրա	կամ	շրջակա	սև	լճակների	մեջ: Գազը	մռնչում	էր, և երկիրը	թնդում	էր	նրա	զորությունից: Մերթ	ընդ	մերթ	շատրվանը, կարծես, հոգնում	էր, ցածանում, խուլ	հնչյուններ արձակում: Բայց	անցնում	էր	մի	քանի	վայրկյան, և	նորեն	լսվում	էր	ստորերկրյա	խլացուցիչ	ժխորը: Այն	ժամանակ	սև հեղուկի	հսկայական	սյունն	առանձին	ուժով	էր	ձգվում	դեպի	վեր: