Թագնուածներուն մէջ կայ կին մը՝ իր ծծկեր մանկիկը գիրկը: Ահուսարսափ լռութեան մէջ, մանկիկը կուլայ. ան չի հասկնար վտանգը... Մանկիկը ակամայ դաւաճան պիտի ըլլայ. անոր ձայնէն թագստոցի տեղը պիտի իմանան եւ քառասուն հոգին ալ խողխողեն: Մայրը շտապով ծիծը կը դնէ բերանը: Սակայն այլեւս կաթ չկայ – չորցեր է ստինքը վախէն եւ յուզումէն: Մանկիկը կու լայ: Վերէն խուժանը լսեր է ձայնը. բահ ու բրիչ առած, հրդեհուած վայրը կը փորէ – կեաւուր կայ թագնուած...