Սովորականի պես, կեսօրից հետո փորձ էին անում։ Փաշազադե Շահիր Միթադը միացավ երաժիշտներին իր նեյով՝ եղեգնյա սրնգով, որը հատկապես նվագում էին այդ աղանդի անդամները։ Երաժշտությունը գրավեց գյուղացիների և անցորդների ուշադրությունը և երբ նա համարեց, որ լսարանը բավականաչափ ընդարձակ էր, ոտքի կանգնեց և սկսեց պտտվել իր առանցքի շուրջը, դա սաման էր՝ սրբազան պարի արարողությունը, որը սովորաբար խմբով էին կատարում։ Շրջազգեստը տարածվեց, պտույտներն արագացան, դերվիշը պարզեց ձեռքերը՝ աջ ձեռքը դեպի երկինքը, ձախը՝ դեպի գետին։ Այլայլված դեմքով, սառած աչքերով նա տրանսի մեջ ընկավ և իր պարի միջոցով իրականացրեց գերագույն միությունը Աստծու հետ։ Չնայած իր վերացած տեսքին, նա ի վիճակի կլիներ ասելու, թե որ որոշակի հատվածում, որ երաժիշտը սխալ էր նվագել։