Տղան դանդաղ և զգույշ շրջեց սենյակում՝ ջանալով, որ հատակի մանրատախտակը չճռռա իր ոտքի տակ։ Նրան թվում էր, որ իրերը հետաքրքրությամբ իրեն էին նայում, իսկ ոմանք էլ թշնամաբար։ Կարծես նրան հանդիմանում էին առանց թույլտվության սենյակ մտնելու համար։ Հուզված՝ նա շարունակեց իր այցը։ Գրքերի դարակները մինչև առաստաղ էին հասնում և երբ նա վեր էր նայում, գլխապտույտ էր զգում և իրեն թվում էր, որ ինքը շատ փոքր է։ Նա ցուցամատը հպեց իր հասակի բարձրության վրա գտնվող գրքերի շարքին։ Նրա դեմքն ափսոսանք էր արտահայտում։ Նա երբեք առիթ չէր ունենա կարդալու այս գրքերը և իր հոր պես գիտուն դառնալու։