Երբ հետեւում ես սոցցանցերում ակտիվ զանգվածին, հասկանում ես, որ 30 տարվա ընթացքում կատարված իրադարձությունները եւ, հատկապես՝ արտագաղթը, որը, կոպիտ հաշվարկներով, մոտ մեկ միլիոն մարդ է տարել երկրից, ամենամեծ վնասն է հասցրել մեր հասարակությանը։ Հեռացել են ակտիվ, գրագետ, պայքարող, լավ կյանքի ձգտում ունեցողները։ Ուստի, երբ ժամանակին վարչապետ Տիգրան Սարգսյանն ասում էր՝ «մնան, որ պայքարե՞ն», հեռու չէր իրականությունից։ Գնացողները պայքարի կամք ունեցող անձինք են, որոնք գուցե հոգնել էին, գուցե՝ հուսահատվել, գուցե գնացել են, որ ուժեղանան-հարստանան ու հետ գան՝ իրենց երկրին տեր դառնալու։ Եթե այս զանգվածը չհեռանար, մեզանում իրավիճակը կարող էր բոլորովին այլ լինել, ինչպես նաեւ՝ ընտրությունների արդյունքները։ Այնպես որ՝ պետք չէ սպասել, որ հարյուր հազարներ են դուրս գալու փողոց, եւ մարդկանց սակավությունից հետեւություն անել, որ այս գաղափարի հետնորդները քիչ են, կամ որ մարգինալների շարժում է։ Միշտ էլ պայքարի մարտիկները սակավաթիվ են լինում։ Հասարակության սերուցքը՝ ազնիվ, գրագետ, համարձակ մարդիկ են իրենց վրա վերցնում հասարակությանը բարձրացնելու, առաջ տանելու գործը, իսկ նրանք բոլոր երկրներում շատ չեն։ Համենայնդեպս՝ մեծամասնություն չեն։