Կը բերեն կոյսերը. կը մորթեն, արիւնը կը լեցնեն տաշտիկի մը մէջ: Ամուլ կինը կը մտնէ արեան մէջ: Եղկ արիւնը հայ կոյսերուն՝ կը բարձրանայ, կը հասնի մինչեւ թուրք գեղուհիի ամուլ արգանդը... իսկ հոն, վարագոյրին ետեւը, թուրք կրօնաւոր մը աղօթքներ կը մրմնջայ... յանուն Աստուծոյ... ու Ալլահը կը լսէ, առանց շանթահարելու...