Հարոնի ականջին լացի՞ ձեն խփեց, թե դա չախկալներն էին տնազում մարդկային համատարած սուգը։ Աչքի առաջ հրդեհված շենից բարձրացող ծուխը վիշապի նման օղակ-օղակ, խեղդում է Հարոնին։ Մշուշը շատացավ հանկարծ, ապա հալվեց-հալվեց ու ասես երկնքից, իրեն ձեռք մեկնեց մի քույր։ Ուշադիր զննեց. առաջին անգամ հանդիպել են Վերին Հոռաթաղում, Նաիրա է անունը, պատմիչի ծիրանին ուսին է առել ու սիրտ է տալիս՝ կարող է սուտ լաց է գալիս գյուղից, Հարոն, այդպես լինում է։ Օրինակ, երբ խորհրդային զինվորները փորձում էին Վերին Հոռաթաղ մտնել՝ «օբըսկ» անելու, իսկ այնտեղ մեր զինված տղաներն էին ու զինանոցն էր մեր, Բաքու տարված ու նահատակված Նապոլեոնի կինը կանգնեց գյուղի դարպասների մոտ ու ոչ-ոքի ներս չթողեց, կանանց, երեխաներին գլուխն էր հավաքել ու մի էնպիսի լաց էր սկսել, բազմաձայն, որ... Երեխեքը մի պահ սկսեցին իսկականից լացել, բայց Նապոլեոնի կինը տեսնելով, որ փոքրիկները կվախենան, սկսում է լացի միջից սուգ ասել. «Ա խոխեք, վախիք վեչ, սրանց գլուխը հողեմ, ես սուտուսուտ եմ լաց լինում, ըրտուսունքներիս մի՛ հավատացեք, սրանք ի՞նչ փալաս-փլուս են, որ վախենանք»։ Եվ «սուգ» էր ասում, եւ կուրծքը ծեծում, հողն ու թուփը ճանկռում։ Այնքան որ՝ պատեհ առիթը գտան մեկ-մեկ իրար գլխի հավաքված կանայք ու միանգամից, անակնկալի բերելով, զինաթափեցին զինվորներին։ Բայց դրանով գործը չի ավարտվում. խորհրդային զինվորներին պատանդ են վերցնում հայոց «փափկասուն տիկնայք»։ Մի պահ Հարոնն սկսում է ծիծաղել քահ- քահ, բայց կրծքի վերքերը սեղմում են, սուր ծակոցները նրա ծիծաղը վերածում են անհասկանալի հնչյունների։ Իսկ Նաիրայի ձայնը նորից է կրկնում. «Կարող է՝ սուտ լաց է»։ Բայց չէ, չէ... Շենը, ահա, վառվում է։ Աշխարհն է սուտ, ցավը սուտ չէ։ Գյուղից եկող ամեն մի կանչ մի մեխ է խփում Հարոնի սրտի, հոգու մեջ։ Տեր Աստված, սա ինչ է։ Ուզում է, որ դա քուն լինի եւ մեկը իրեն արթնացնի այդ տանջանքից։ Հանկարծ ականջին բառեր են հասնում կցկտուր.