Բարձրահարկ շենքի շքամուտքում լռություն էր: Բարձրանում ենք աստիճաններով, երկրորդ հարկից հետո արդեն հաշիվը կորցնում եմ ու չեմ զգում, թե որ հարկում կանգ առանք: Որքան ես եմ հասցրել նկատել` բազմաբնակարան շենքերում դռները սովորաբար ներսից փակ են լինում, պետք է թակես, որ բացեն: Այնտեղ, ուր ես էի գնում, դուռը բաց էր: Դռան հակառակ կողմում նույնպես լռություն էր, որը երբեմն խախտվում է հոգոցներով, ինչ-որ հիշողություններով, գուցե նույնիսկ ինքնամեղադրումներով: Զոհրաբյանների բնակարանում եմ: Այստեղ կյանքը կիսվել է երկու մասի` մինչև ապրիլի 2-ը, և դրանից հետո: Ապրիլի 2-ի գիշերը Արցախի սահմանին հակառակորդը միլիոներորդ անգամ խախտել էր հրադադարը, բայց այս անգամ դա պատերազմ էր: Այդ գիշերը փոխեց նաև Վեդիում ապրող Զոհրաբյանների ընտանիքի ճակատագիրը: