Վա՛րդիկ	ջան, արևի՛դ	մեռնիմ. քանի	շունչս	վրես	ա, արի՛, մեկ	քեզ	համբուրեմ, արի՛, էդ	սուրբ	երեսիդ	ղուրբան ըլիմ: Թե	հողն	էլ	մտնիմ, էդ	արդար	ձեռովդ	իմ	աչքս	խփի՛ր	իմ	հողը	դու՛	քցիր, իմ	մեծ	որդին	դո՛ւ	ըլի՛ր, իմ	տեղը դո՛ւ	բռնիր, իմ	տունը	դո՛ւ	հովվիր: Քանի	ոտդ	իմ	շեմումն	ըլի, իմ	տունը	կծաղկի, քարերն	էլ	ինձ	պտուղ	կտան: Արի՛, երեսիդ	մեռնիմ, իմ	երկրո՛րդ	Վարդան, իմ	ազի՛զ	Վարդան. գերեզմանումն	էլ	որ	ըլիմ, որ	դու	գաս, երեսս կոխես, հենց	կիմանամ	հրեշտակ	ա	թևերն	վրես	փռել: Արի՛, արի՛, երեսս	ոտիդ	տակը, բալքի	թե	է՛ս	ձեոը, որ	հիմիկ քեզ	խտտում	ա, է՛ս	աչքը, որ	սուրբ	երեսդ	տեսնում, է՛ս	լեզուն, որ	հետդ	խոսում, էսօր	բոլորն	էլ	լռվին, ու	մարմինս քո	աոաջին	անշունչ, անլեզու	ընկած	ըլի: Լաս՝ ես	չլսեմ, սգաս՝ ես	չտեսնիմ, չիմանամ: Վարդանի՛	աստված, Վահանի՛	աստված, ո՛վ	սուրբ	Լուսավորիչ. թե	էս	ծերացած	գլուխը	էլ	ջեր	օր	չի՛	պտի	տեսնի, թո՛ղ	սրա	ոտի տակին	մեռնիմ: Թե	էս	հալևոր	աչքը	էլ	արեգակի	լիս	չի՛	պտի	տեսնի, ա՜խ, աստված, քո	հողն	եմ	ու	մոխիրը, թո՛ղ սրա	ձեռն	իմ	երեսիս	մեկ	բուոը	հող	քցի: