Ամեն անգամ նման իրավիճակներում երկրի գլխին կանգնած անձինք՝ նախագահներ ու վարչապետ, իրավիճակի հանդարտացումից հետո մի որոշ ժամանակ ընկճված են եղել։ Անգամ խորհրդակցություններ են արել, ուղերձներով հանդես եկել, խոստումներ տվել։ Առաջին նման քայլ-խոստում-զղջումը հնչեց 1996-ին՝ երբ նախագահական ընտրություններում «հաղթելուց» եւ ժողովրդական ընդվզումը ճնշելուց ու Վազգեն Մանուկյանի կողմնակիցներին բանտերը նետելուց հետո Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը հետընտրական ելույթ ունեցավ, որից կարելի էր հասկանալ նրա էմոցիոնալ վիճակն ու զղջումը՝ կատարվածի համար։ Թերեւս դա էր պատճառը, որ տարիներ շարունակ շրջանառվում էր այն լեգենդը, թե «Վանոն ու Վազգենն են ստիպել, որ Լեւոնն իրեն առաջին փուլով հաղթող ճանաչի եւ խեղդի շարժումը»։ Ռոբերտ Քոչարյանն այդ առումով ավելի պակաս զգացմունքային էր եւ խղճի խայթի դրսեւորումներ, կարելի է ասել, գրեթե չէր ցուցաբերում։ Բայց նա էլ է ունեցել պասիվ-հայեցողական շրջաններ, երբ իշխանությունը մազից էր կախված։