Ցերեկները	Պետրոսը	միշտ	տանն	էր	անցկացնում: Խանութ	գնում	էր	միայն	երեկոները, մութն	ընկնելիս, այն	էլ դրամարկղի	փողերը	ստանալու	համար: Կնոջից	փախչում	էր, վախենալով	տեսնել	նրան: Իսկ	Անուշն	ամբողջ	օրը փակված	էր	իր	սենյակում: Չգիտեր	ինչ	աներ, փախչել	մոր	մոտ	չէր	ուզում. ամոթը	կաշկանդում	էր	նրան: Մի	անգամ խայտառակեց	ծնողներին, ընկնելով	հոր	գործակատարի	պարանոցին: Մյուս	անգամ	ի՞նչպես	հարվածեր	խեղճ	պառավ մորը: Վերջապես, կընդունի՞	արդյոք	նրան	իր	տունը	Գրիշան, եթե	մայրն	անգամ	ընդունի...