(6) Ինչպէս յայտնի է, հայերէնը հարիւրաւոր բառեր փոխ առած է իրանական տարբեր լեզուներէ՝ ըստ գերմանացի լեզուաբան Հայնրիխ Հիւպշմանի եւ իր հայ աշակերտ Հրաչեայ Աճառեանի (տե՛ս. վերջինիս «Հայերէն արմատական բառարան»-ը եւ «Հայոց լեզուի պատմութիւն»-ը։ Արդ, յետագային որոշ լեզուաբաններ ճշգրտումներ մտցուցած են այդ ցանկին մէջ, բայց հիմնական երեւոյթը փոխուած չէ քանակի ու որակի իմաստով։ Սակայն, յօդուածագրին այն պնդումը, թէ «պէտք չէ մոռնալ թէ մեր բարեկամութիւնը Պարսկաստանի հետ հազարամեակներու կեանք ունի, եւ ուրեմն անտեղի չէ հարցումը թէ այդ բառերը որոնք փոխ առած ենք, չի՞ կրնար ըլլալ թէ անոնցմէ մէկ կարեւոր տոկոսը մերը եղած ըլլայ ու ներկայիս մարդիկ ամէն ինչ կ՚ուզեն պարսիկներուն վերագրել», գիտական որեւէ հիմնաւորումէ զուրկ է։ Աւելի անհիմն է Աքեմենեան, Սասանեան, Սեֆեւեան շրջաններուն պարսկական տիրապետութիւնը Հայաստանի վրայ (առնուազն 600 տարի) «բարեկամութիւն» նկատել (Վարդանանց պատերազմը կ՚երեւի թէ հայ-պարսկական միացեալ ռազմափորձ մըն էր), ու իրանական փոխառութիւնները պարսկական երբեմնի կայսրութեան հանդէպ ստորակայութեան բարդոյթի մը վերագրել («չէ՞ր կրնար պատահած ըլլալ թէ պարսիկները իրենց բառամթերքի մէկ տոկոսը մեզմէ փոխ առած ըլլային»)։ Ո՛չ թէ «մարդիկ… ամէն ինչ կ՚ուզեն պարսիկներուն վերագրել», այլ՝ հեղինակաւոր գիտնականներ, գիտական փաստերով ու տրամաբանութեամբ, կը փորձեն լեզուական բարդ երեւոյթներ բացատրել։ Ով որ ստորակայութեան բարդոյթ ուզէ վերագրել Աճառեանին, նախ եւ առաջ պէտք է չափուի անոր գիտական տրամաբանութեան (ու արտադրութեան) հետ։