Տղաները զննում էին օդանավը, որը նրանք առաջին անգամ էին մոտիկից տեսնում։ Նրանք զգուշորեն հպվում էին ձգված պաստառին, վախենալով այն վնասել։ Այդ մեծ թռչուններն այնքան փխրուն էին թվում։ Վերջին պահին Ալթանը վախեցավ և հրաժարվեց թռչել։ Քենանն ու Թովմասը, որոնց մի կերպ ակնոց հագցրին, ծաղրում էին նրան, սակայն իրենք էլ քիչ էր մնում հրաժարվեին, երբ նրանց նստեցրին օդաչուի խցում։ Հուզմունքից բաբախող սրտերով, նրանք իրար սեղմվեցին հետևի նստարանի վրա։ Օդաչուն, իր տեղը զբաղեցնելով, նրանց կողմը դարձավ և, ցույց տալով ինչ-որ ավելի կոթ և մատը թափ տալով, ասաց.