Երբեմն քաջ եւ ազատ պէտք է ըլլալ, առանց լոկիկայի, առանց Արիստոտէլի syllogisme-ի, առանց տրամաբանութեան խաղերու անձնատուր ըլլալու մտածելու, թոյլ տալով որ միտքերը թեւածեն իրենց կուսութեամբ: Այս մտածական արկածախնդրութեան ընթացքին, բառ մը, խօսք մը, դէպք մը, բնութեան պատկեր մը կամ գեղանկարիչի մը ստեղծած գոյներու եւ գիծերու տպաւորութիւնը, կ’ըլլան ներշնչող, կը մերկացնեն ընդունուած դատումները իրենց կեղծիքէն, մարդիկը՝ իրենց անլոյս լուսապսակներէն: