Սուլեյմանը նայեց իր բարեկամներին, որոնք սրտանց ուրախանում էին, ու իրեն շատ հպարտ զգաց, քանի որ ուտելիքն ու խմիչքը առատ էր։ Նա մտածեց իր բերրի հողերի մասին, հարեմում գտնվող իր կանանց մասին, երեխաների մասին, որոնք ուժեղ կլինեին, վերջերս գնված շապիկի և ֆեսի մասին, պատերազմից հետո Մեքքա կատարվելիք ուխտագնացության մասին։ Եվ նա ուրախացավ։