Ջանն	ազիզ	ա. Հասան	խանի	նամազն	էլ	էս	էր, որ	մեկ	պրծնի. հազար	արախլու	ու	թուրք սպանեին	նրանք, ի՞նչ	հաջաթ: Իրան	դարդը	քաշելով՝ իսկույն	հրաման	տվեց, որ	մեկ	քանի ձիավոր	հասնին, ղոնշունը	ետ	քաշիլ	տան, մինչև	ինքն	էլ	գա: Բայց	դեռ	կիսաճամփի՝ Աղասու սիրտը	գնաց. քաջ	հսկայն	չէ՛ր	իմացել, թե	մհլամը	յարի	վրա	կդնեն: Կտրած	տեղը	մնացել	էր	բոշ. արինը	թևերովը	գնացել, ջանը	բռնել	էր. արեգակի	շոգը	մեկ	կողմիցը, սովածությունը՝ մյուս, արինն	էլ	հո, հենց	բռնի, ցամաքվել	էր. էն	հադաղին, որ	զորքը	ետ	դառան, ու	նա	էլ	սկսեց	կրկին Հասան	խանին	հավատ	բերի, քիչ-քիչ	աչքերը	շաղվեցավ, գլուխը	պտըտեց, ուզեց, որ	մեկ	գլուխը բարձրացնի, տեղիցը	վեր	կենա	ու	ընկերներին	իր	գլխի	էկածը	պատմի, թուլացավ, քամակի	վրա վեր	ընկավ, աչքերը	խփեց, մեկ	բարակ	ախից	ավելի	էլ	ոչինչ	չկարաց	ասիլ: Սար	ու	ձոր	ձեն	տվին: Աղասու	անունը	որ	տվին, քարափները	զարզանդեցին: Ողորմելի	ընկերքը	քար	ու	հող	գլխըներին տալով	որ	վրա	չի	թափեցին	ու	հարայ	տվին, ձենն	ընկավ	ձիավորների	անկաջը: Լացի, սգի	ձենը որ	իմացան, հենց	գիտես, արեգակը	նոր	ծագեց, ական	թոթափել	թև	առած` ետ	դառան. էլ	ո՞ւմ գլխումն	էր	մնացել	խելք: Թշնամին	էն	ա, մեկ	թվանքի	մանգզիլ	մոտացել	էր, հարիր	տեղից թվանքները	բաց	էլավ: Աղասին	աչքը	բաց	արեց	կամաց, ա՜խ	քաշեց	ու	ձեռով	իշարաթ	արեց, որ ձորը	թափին: Ընկերքը	իմացան	նրա	մտիքը, ուսըներին	դրին	իրանց	թանկագին	բեռը	ու	ձորը թափեցին: