17-րդ դարասկզբին Պորտուգալիայի ծովային ազդեցությունը թուլանում է, իսկ վերջինիս դերի խարխլմանը նպաստած անգլիական և հոլանդական առևտրականները կարողանում են հասնել նրան, որ պաշտոնական Լիսաբոնը զրկվում է համեմունքների արդյունաբերության շահութաբեր մենաշնորհից[30]։ 1601 թվականին Բրիտանական արևելահնդկական ընկերությունը փորձում է գրավել Հարավային Աֆրիկան՝ դեպի Հնդկաստան տանող այլընտրանքային ծովային ուղի ստեղծելու նկատառումներով։ Այնուամենայնիվ, բրիտանացիներին չի հաջողվում գրավել այս երկրամասը, սակայն նույն տարում վերջիններս իրենց ազդեցությունն են տարածում Ատլանտյան օվկիանոսի Համբարձման և Սուրբ Հեղինեի կղզիների վրա[31]։ Հարավային Աֆրիկայի վերաբերյալ հոլանդացիների հավակնությունները սկզբնավորվել են 1647 թվականից հետո։ Բանն այն է, որ այդ տարում Հոլանդական արևելահնդկական ընկերության հետախույզներից մի քանիսը Հարավային Աֆրիկայի ափերի մոտ ենթարկվում են նավաբեկության։ Տեղաբնիկների օգնությամբ նրանք կարողանում են ողջ մնալ և այնտեղ բնակվելու ժամանակահատվածում զբաղվել հողագործությամբ և հավաքչությամբ։ Նիդերլանդներ վերադառնալուն պես նրանք տեղական իշխանություններին իրազեկում են, որ Հարավային Աֆրիկան կարող է Հնդկաստան մեկնող ծովագնացների համար լինել դադարի կայան։ Քեյփի առևտրային ճանապարհի հայտնագործումից գրեթե կես դար անց հոլանդացի ծովագնաց և գաղութարար Յան վան Ռիբեկը Հարավային Աֆրիկայում հիմնադրում է առաջին խոշոր բնակավայրը՝ Քեյփթաունը[32][33], այն դարձնելով Հոլանդական արևելահնդկական ընկերության ծովային հենակետ։ Բնակավայրը դանադաղ տեմպերով էր աճում, քանի որ դժվար էր գտնել աշխատուժ։ Այդ պակասորդը լրացնելու համար հոլանդացիները Քեյփթաունը բնակեցնում են Ինդոնեզիայի, Մադագասկարի և արևելյան Աֆրիկայի նորաստեղծ գաղութներից հավաքագրված ստրուկներով[34]։ Հարավային Աֆրիկայի բնակչության վերաբնակեցման արդյունքում ազգաբնակչության շրջանում լայն տարածում է գտնում հոլանդերեն լեզուն և քրիստոնեական հավատը[34]։ Քեյփից արևելք հոլանդացիների տարածքային ընդլայնումը հանգեցնում է բազմաթիվ ռազմական բախումների։ Դրանց վառ օրինակն է Մեծ ձկան գետի ավազանի վերահսկողության համար մղվող պատերազմն ընդդեմ կոսա ցեղի[34]։