Այդպէ՛ս է, որ կը հաստատուի արուեստագէտի մը հանճարը: Ֆրանսերէնը Ազնաւուրի համար դարձաւ այն կապը, զոր հիւսեց Ֆրանսայի հետ: Հայ գաղթականներու որդին, որ կրթութիւն չստացաւ, բնազդաբար հասկցաւ որ Ֆրանսայի մէջ լեզուն՝ պետութեան մէջ պետութիւն է: Դերասանի որդին դարձաւ փարիզցի. սկիզբը սկսաւ հանդէս գալ շարժարուեստի մէջ, դժուարութիւններով, երբեմն կարճ երկխօսութիւններով, սակայն ան երբեք չէր յաւակներ դառնալ դերասան: Այդուհանդերձ, ան դերեր ստանձնեց վաթսուն ժապաւէնի մէջ, որոնցմէ շատեր դարձան գլուխ-գործոցներ: Միշտ եղաւ երիտասարդներու կողքին, եղաւ բաց՝ նոր երաժշտութիւններու, ձայներու, գաղափարներու նկատմամբ: Մինչեւ վերջ ան գրեց երիտասարդ արուեստագէտներու համար, շարունակեց անոնց օգնել, այդպէսով սերունդներու միջեւ հաստատելով կամուրջներ: Այդպէս կը պատկերացնէր ան Ֆրանսան, նաեւ աշխարհը, քաջ գիտակցելով՝ թէ Ֆրանսան որքա՛ն առընչուած է համայն աշխարհին հետ: Ան երգեց ութ լեզուներով, բայց հանրութեան ամէնուրեք ֆրանսերէնով մատուցեց իր երգերը: