- Եկեք հարցը դիտարկենք այլ տեսանկյունից: Մենք դիվանագիտության մեջ կարծես առաջնորդվում ենք դիմացինի շահերին նախապատվություն տալով` իսկ ինչպե՞ս դա կընդունեն նրանք: Բայց մենք պետք է ելնենք մեր շահերից: Այո, Ռուսաստանը շատ կարևոր է մեզ համար: Բայց մենք կարևոր չե՞նք Ռուսաստանի համար: Շատ կարևոր ենք, որովհետև տարածաշրջանային այս իրավիճակում Հայաստանը միակ և վերջին պատվարն է Ռուսաստանի համար: Նույնը կարող եմ ասել Եվրոպայի և ԱՄՆ-ի համար: Նման իրադրությունում մենք պետք է գտնենք այնպիսի լուծումներ, միջանցքներ, որպեսզի կարողանանք երկու կողմերին էլ ասել` եթե դուք ուզում եք, որ մտնենք Մաքսային միություն, շատ լավ, բայց եկեք` նայենք այն խնդիրներին, ինչը մեզ խանգարում է: Նույնը նաև Բրյուսելին պետք է ասել: Երկար տարիների իմ փորձն ասում է, որ և´ Եվրամիությունը, և´ Եվրասիական միությունը իրենց հետաքրքրություններից զատ, այստեղ կարող են ունենալ նաև ընդհանուր շահեր: Եթե մենք կարողանանք դրանք համադրել, համագործակցել երկուսի հետ էլ և խաղալ միջնորդ պետության դեր, ինչպես հաճախ անում են փոքր պետությունները, կարծում եմ` դրանից խնդիրը միայն կշահի: Ընդհանրապես, դիվանագի տության մեջ կատեգորիկ շարժումներ երբեք չի կարելի անել: