Անհամբեր սպասում էի, թե երբ պետք է Աննան՝ հարսս, տուն գար: Նա գնացել էր հավաքույթի, և ես մեծ հույսով սպասում էի, որ նա Աստծու Խոսքից ինչ-որ հանգստացնող բան կասի: Երբ նա եկավ, ես սենյակում անուժ նստած լաց էի լինում և, լսելով նրա ձայնը, դուրս եկա սենյակից ու սկսեցի պատմել, թե ինչ է եղել: Նա խաղաղությամբ լսեց և ասաց. «Իսկ դու ի՞նչ էիր սպասում: Երեխան կորուստ էր գնում: Պետք է գոհանանք Աստծուց, որ Նա Իր մեծ ողորմությամբ ուզում է ետ պահել նրան այդ ամենից, և Աստծու Խոսքից ավելացրեց, Աստծու Խոսքը ծռողը անպայման վնաս կկրի»: Այդ ժամանակ ես հասկացա, որ պատահածը մեր անուշադրության հետևանքն է: