«Երբ Ազարիկը իր իր գիւղացիի դատողութեամբ վերջ տուած էր տարակարծութեանց, ներս մտաւ կապուտաչեայ Բաբերդցի Սիմոնը, մէկը մեր ընկերներէն որ դաժան էր եւ կոպիտ, գռեհկութեան աստիճան, որովհետեւ ան չափէն աւելի անկեղծ էր: Անոր աշխարհահայացքը նեղ էր եւ ատոր համար ալ ան մոլեռանդ էր: Ես զայն չափած էի, բայց մեր խօսակիցները զայն կը դատէին իր խօսքերէն, չկռահելով, որ անոր խօսքը իրը չէր, այլ իր համաքաղաքացի Միհրանինը, զոր կը սիրէր եւ կը յարգէր: Ներս մտնելուն պէս, ան դիմեց Ազարիկին.