Վանական hամալիրում այնքան մարդ կար: Ճոպանուղին այնքան մարդաշատ էր` գործարար միջավայրի հոտ էր գալիս: Չկար բնության հոտը: Անձրևն անգամ կորցրել էր իր բույրը: Ես կարոտել էի այն թարմությունը, որ բնությունն էր պարգևում անձրևից ու ամպրոպից հետո: Սակայն չեմ կարող չնշել նաև այն ամեն հիանալի փոփոխություների մասին, որ տեսա վանքում` հատկապես ձիթահանի թանգարանային վերածնունդը: Կերպարանափոխվել էր ձիթահանը, խնամված էր, խոսուն: