Խորհրդային Միության քայքայման փուլում, դրա վերջնական քայքայումից եւ Անկախ Հանրապետության հռչակումից հետո այլ երկրների, առաջին հերթին` Ուկրաինայի ու Մերձբալթյան երեք հանրապետությունների օրինակով, փորձեր էին արվում Պետական անվտանգության կոմիտեի արխիվից վերցնել ու հրապարակել խորհրդային տարիներին արգելված ստեղծագործությունները: Խոսքը ոչ միայն խորհրդային գրաքննության արգելած գործերի, այլ նաեւ քաղբանտարկյալների ստեղծագործությունների մասին էր: Լինելով այդ գործի մասնակից, մենք վստահաբար գիտեինք, որ ՊԱԿ-ի արխիվում պահվող քրեական գործերում դատապարտված մարդկանց բազմաթիվ ստեղծագործություններ կան, որոնք կարելի էր հրապարակել: Այլ խնդիր է, թե ինչ որակի ստեղծագործություններ են դրանք, ինչ չափով են գրական արժեք ներկայացնում եւ ընդհանրապես` որեւէ գրական արժեք ներկայացնու՞մ են, թե՞ ոչ: Դրանք պետք է դիտարկվեին որպես քաղաքացիական պոեզիայի, արձակի կամ հրապարակախոսության օրինակներ եւ որպես այդպիսին էլ հրապարակվեին: Չէր բացառվում, որ հետագայում դրանցից առանձնացվեին բարձրորակ նմուշները, իսկ մնացածը մոռացության մատնվեր: