Օրեր շարունակ գնացքը Մարոյին հեռու էր տանում Նուրհանից, այն շրջանից, ուր նրա համոզմամբ գտնվում էր Թովմասը, և նրա տառապանքն ահագնանում էր անիվների յուրաքանչյուր պտույտի հետ։ Նրա արցունքները հատել էին, և նա լռության պատվար էր կառուցել իր և իրեն հեգնական հայացքով նայող Պետրիի միջև։ Շոգեքարշի շչակը Մարոյին չարագուշակ էր թվում, կարծես այդ ճիչը իր հոգու խորքից դուրս գար։ Ի՞նչ մեղք էր ինքը գործել Աստծու հանդեպ, որ նա իրեն դատապարտել էր սիրած էակների հավերժ կորստին։ Նա այն զգացումն ուներ, որ իր կյանքն անհաջողությունների շարան էր։ Ինչպե՞ս էր ինքը ուժ գտնում շարունակելու ապրել։ Ինչպե՞ս կարող էր նա նոր կյանք սկսել, ինչպես իրենից սպասում էին։