Ինժեներ Թեոտոկոպուլիոսին կոլեջում համարում էին երբևէ այդտեղ սովորած ամենաընդունակ ուսանողներից մեկը: Դրա հետ միաժամանակ դասընկերներն ու դասախոսները նշում էին նրա տարօրինակ հայացքների մասին: Ընդհանրապես լինելով խիստ ռացիոնալ մտածող տեխնիկայի ասպարեզում, նա ուներ յուրօրինակ իդեալիստական հայացքներ գեղեցկության, ներդաշնակության, մարդկանց էության մասին: Նրա գերդիպուկ աչքի և գերճշգրիտ ձեռքի մասին կոլեջում լեգենդներ էին հյուսվում: Նրա մեկ կամ երկու րոպեում արված շարժերը զարմացնում էին բոլորին իրենց վարպետությամբ, զարմանալիորեն գեղեցիկ և մի քիչ ձգված նկարելու ոճով: Սակայն նա երբևէ դրանով լրջությամբ չէր զբաղվում, այլ մինչև ուղն ու ծուծը խրված էր ամեն տեսակի շարժիչների, մեխանիզմների մեջ: Ուսում առնելուց հետո նրա մասին շատ չէին լսել: Նա մեկուսացել էր Կրետեի իր շքեղ առանձնատանը և միայն ժամանակ առ ժամանակ դիմում էր խոշոր ֆիրմաներին` ինչ-որ դետալների համար, որոնց նշանակութիւնը շատ դժվար էր հասկանալ: Դրանք մոտավորապես ծառայում էին նույն նպատակին, ինչ որ մյուս դետալները, որ արտադրում էր տվյալ ֆիրման, սակայն էապես տարբերվում էին մեկ-երկու մանրամասնով, որ ավելի ներդաշնակ ու փոքր-ինչ անհասկանալի էր դարձնում դետալը: Թե դրանք ինչի համար էին, արտադրողները չէին կարողանում հասկանալ և ոչ մի պատասխան չէին ստանում: Թեոտոկոպուլիոսը աշխատում էր օր ու գիշեր: Նա չգիտեր ինչ է հոգնածությունը, աշխատում էր անսպառ եռանդով, չգիտես որտեղից, ինչից կամ ումից ոգևորվելով: