Հեփթաղական թագավորություն ընդգրկում էր մոտ 1.500.000 ք/կմ տարածք և քննարկվող ժամանակաշրջանում նրա կազմի մեջ էր գտնվում գործնականում ողջ Միջին Ասիան (Ջունգուրյան դարպասներից մինչև Կասպից ծով, Իրանական լեռնաշխարհից մինչև Արալյան ծովի հյուսիսային ափեր), ինչպես նաև ներկայիս Աֆղանստանը ու Պակիստանի որոշ շրջաններ: Թագավորությունը տափաստանային քոչվոր-դեմոկրատիայի տիպիկ փուլում գտնվող մի պետություն էր, չուներ որևէ ներքաղաքական, արտաքին-քաղաքական, ռազմական և տնտեսական խնդիր: Համաձայն մասնագետների կարծիքի` վճռական ռազմական օպերացիաների ժամանակ այս տիպի հասարակությունը ի վիճակի էր զենքի տակ դնել բնակչության մինչև 25 տոկոսը (մարտունակ տղամարդկանց 90 տոկոսից ոչ պակաս) [1], իսկ հենց իր` բնակչության բարոյահոգեբանական, առողջական և քանակական դրությունը գտնվում էր դրական վիճակում: Փաստորեն պետությունը գտնվում էր մի վիճակում, երբ վերջինս բոլոր հիմքերը ուներ հավակնելու պարտության մատնել Պարսից թագավորությանը, թուլացնել վերջինիս, հափշտակել հնարավորինս մեծ ավար, խլել առավելագույն չափի տարածք: Հայտնի է նաև, որ Հեփթաղական թագավորության հետ գործնականում հավասար տարածքային ընդգրկում ունեցող, մինչ այդ գոյություն ունեցած Քուշանական թագավորությունը և վերջինիցս որաշակիորեն մեծ, հետագայում ստեղծված Արևմտյան Թյուրքական խաքանությունը ի վիճակի են եղել մարտադաշտ դուրս բերել համապատասխանաբար մինչև 200.000 և 300.000 ռազմիկներ: