Ու որքան էլ, որ սիրեմ մենությունն ու նախընտրեմ հեռու մնալ ամբոխից, դրա կրկնակի անգամ միշտ ուզեցել եմ, որ ինչ-որ մեկը, ում անունը Դու է, կրկին քշի-տանի բոլոր փոշիներն իմ միջից, այս անգամ գուցե` իրեն էլ: Չէ՞ որ մենակ քայլելուս ցանկությունը քեզ փողոցում մենակ հանդիպելուս հույսն էր։ Բայց դու չկաս արդեն դրսում, միայն ներսումս ես։ Գուցե չես էլ եղել, այդ ես եմ քեզ հորինել, սիրելով՝ սրբացրել, ատելով էլ՝ փոշի դարձրել: