Միշտ հպարտ եմ եղել գիւղացիական ծագումովս, թէեւ իմ հարազատ գիւղը, երբեմնի իր քաջակորով այրերով, իր աստուածավախ եւ աստուածախօս մայրերով, նազելաճեմ ու քաղցրանայուածք աղջիկներով, վաղուց արդէն ինձ համար դարձել է յուշ, երազային անկրկնելի մի աշխարհ, մշուշներում կորած մի սրբավայր, բայց ես մնացել եմ հարազատ զաւակը այդ աշխարհի, թէկուզ մի կորած աշխարհի, բայց իմ սրտում միշտ անաղարտ պահպանուած։