Տեսական լեզվաբանության ուղենշային աշխատություններից է Ֆ. դը Սոսյուրի "Ընդհանուր լեզվաբանության դասընթացը": Այն նշանավոր է հատկապես մի շարք կանխադրույթներով, որոնց շուրջ քննարկումներն ու բանավեճերը ոչ միայն էապես խթանել են XX դարի լեզվաբանական մտքի զարգացումը, այլև նախադրյալնե ր են ստեղծել լեզվաբանական նոր ուղղությունների ու դպրոցների ձևավորման համար: Այդ կանխադրույթների մեջ իրենց կարևորությամբ առանձնանում են, մասնավորապես, երկուսը` լեզվի համակարգային և ձևային բնույթի մասին սոսյուրյան ըմբռնումները: Այդ կանխադրույթների էությունը բացահայտելու համար կարևոր նշանակություն ունեն զուգահեռները, որոնք հեղինակն անցկացնում է դրանց սոսյուրյան և հումբոլդտյան պատկերացումների միջև: