Քրմապետ — (Վախից խելքը կորցրած): Երանի, արքա, երանի ճիշտ լինես… Ինչո՞ւ ինձ ընտրի, ո՞ր արժանիքիս համար… Ի՞նչ լավ բան եմ արել… Ինձ ոչ ոք չի սիրում, դու հո լավ գիտես… Դու էլ, դու էլ ատում ես ինձ… Էլ ինչի՞ համար ինձ ընտրեն, ճիշտ չէ՞, արքա…