3. 114 թ-ի աշնանը, կապված Տրայանոսի արևելյան արշավանքի դրվագներից մեկի հետ, Հայաստանի հարավում հիշատակվում է մի իշխան, որի անունը փոխանցվում է «Մանիսար» ձևով[6], ընդ որում, եղած տեղեկատվության խիստ սակավության պայմաններում վերջինս երբեմն համարվում է Կորճայքի իշխան, իսկ երբեմն էլ` Պարթևական թագավորության գահի թեկնածու: «Մանիսար»-ի` Կորճայքի իշխան լինելու հանգամանքն ենթադրելու համար հիմք է ընդունվել, սակայն, միայն այն հանգամանքը, որ նա հիշատակվում է բացառապես միայն Կորճայքում մղված մարտերում: Իր հերթին վերջինիս` պարթևական գահի թեկնածու լինելու տարբերակի դեպքում էլ բավարար բացատրություն չի գտնում այն հանգամանքը, թե ի՞նչ էր անում գահի այս թեկնածուն Կորճայքում` Մեծ Հայքի թագավորության տարածքում: Այս առումով ինձ առավել ընդունելի է թվում այն տեսակետը, որ իրականում «Մանիսար»-ի անվան տակ, ինչպես «Մանկայոս»-ի պարագայում, հանդես է գալիս Մամիկոնյան տոհմի հերթական ղեկավարն և Մեծ Հայքի սպարապետը: Այս տեսանկյունից խնդիրը մեկնաբանելիս կարելի է ենթադրել, որ «Մանիսար» անունն իրականում առաջացել հայկական «Մամիկոնյան սպարապետ» բառերի աղավաղված տեսքով միացումից,