Գրության առաջին և երկրորդ մասերում ներկայացվել էր Հայաստանում ռուսաֆոբիայի նոր ալիքը, հասարակությանը ահաբեկող մամուլում ռուսաֆոբիական վերնագրերը, նաև ռուսաֆոբիայի երկու արմատները. 1-ին 1914-1915 թվերին Ցարական Ռուսաստանի դիրքը հայերի նկատմամբ, որ թյուրմացությունէ այն պատկերացումը թե Ռուսաստանը հատուկ հակահայկական կամ հայերին բնաջնջելու ծրագիր է ունեցել, և որ ցեղասպանության ժամանակ հայերին չփրկելու պատճառը զուտ նրա մարտավարական շահերն են եղել: 2-րդ 1920 թվի Թուրքբոլշևիկյան դաշինքը և դրա հետևանքով հայերի կորուստները, որ կրկին Բոլշևիկյան Ռուսաստանը հատուկ հակահայ քաղաքականություն չի ունեցել, և որ պատճառն այն էր, որ Հայաստանի դաշնակցական իշխանությունները Ռուսաստանի թշնամի Անտանտի դաշինքի հետ էր: Դաշնակցությունը կառչած է մնում Սևրի դաշնագրից և ի վերջո պարտությունների և կորուստների գնով հրաժարվում նրանից: