Այդ սերը՝ Հայրենիքում գտնված սերը երբեք անհետևանք չի մնա, այլ ամեն օր, ամեն ժամ ու ամեն պահ կհիշեցնի, որ Հայաստան անունով հեռու ու մոտ մի երկրում իրենք թողել են հիշողություններ, ժպիտներ, ընկերներ ու արցունքախառը ձայներ: Ձայներ, որոնք անընդհատ կհնչեն նրանց ականջներում. «Խոստանում ես, չէ՞, որ ինձ հիշելու ես», «Անպայման կգրես. լա՞վ», «Չմոռանաս զանգել ինձ», «Ե՞րբ ենք նորից հանդիպելու», «Չեմ ուզում Հայաստանից հեռանալ», «Ես վերադառնալու եմ»…