Եվ վերջապես, կերակրամանի շուրջ ձեւավորված իշխող մեծամասնությունը, որին կուլ գնաց նաեւ գաղափարական ուժի համարում ունեցող Դաշնակցությունը, հասարակության հետ օր օրի ավելի է խզում իր կապերը, ապրում մեկուսացած՝ հանրային դարդուցավին անհաղորդ կյանքով։ Ըստ էության, իշխանության վրա ազդելու, նրան ուղղորդելու մի իրական լծակ է մնացել՝ մամուլի ու Ֆեյսբուքի միջոցով հրապարակային «ամոթանքը»՝ քննադատությունը։ Բայց դա էլ կազդի ամոթ ունեցողների վրա, իսկ անամոթների դեպքում անիմաստ զբաղմունք է։