­Գի­տէի, որ ծնո­ւել էր ­Չոր­լու քա­ղա­քում: ­Տա­տի­կիս մեծ հօ­րը «չոր­բա­ջի» են կո­չել. չոր­բա՝ ա­պուր, գու­ցէ ա­պո՞ւր էր պատ­րաս­տել մեր նա­խա­պա­պը, մտա­ծում էի: ­Գի­տէի, որ եր­կու քոյր եւ ե­րեք եղ­բայր ու­նէր: 1988ին ­Պոլ­սից ժա­մա­նել էր ոմն Ե­դուարդ ­Թով­մա­սեան, ով ներ­կա­յա­ցաւ որ­պէս տա­տի­կիս ազ­գա­կան, բայց սիրտ չու­նէի եր­կար խօ­սե­լու, քա­նի որ հէնց այդ օ­րե­րին մայրս էր մա­հա­ցել: ­Գի­տէի, որ տա­տի­կիս ազ­գա­կան­նե­րից ինչ որ մէ­կը ա­ւե­լի քան 100 տա­րի ա­ռաջ տե­ղա­փո­խո­ւել էր ­Շո­ւէ­ցա­րիա ու ժա­մա­ցոյ­ցի գոր­ծա­րան էր հիմ­նել…