­Ներ­կայ հո­լո­վոյ­թի ար­դիւն­քով՝ հայ կը նշա­նա­կէ տա­րա­բախտ ու տարտղ­նո­ւած ազ­գի մը զա­ւակ ըլ­լա­լու պատ­կա­նե­լիու­թիւն ու­նե­նալ եւ գիտ­նալ պատ­մու­թիւ­նը, ազ­գա­յին եւ քա­ղա­քա­կան մեր պա­հան­ջա­տի­րու­թեան ա­ռաջ­նա­հեր­թու­թիւն­նե­րը, մեր գո­յա­տեւ­ման պայ­քա­րի ա­ռա­ջադ­րանք­նե­րը։ ­Տի­րող ըմբռ­նում մը կայ, որ հա­յը պար­տի հայ­րե­նա­սէր ըլ­լալ իր կեան­քի ա­մէ­նէն հա­սա­րակ ար­տա­յայ­տու­թեան մէջ իսկ։ ­Հա­յը ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան հար­ցով չի կրնար ան­տար­բեր ըլ­լալ եւ ան­տար­բեր չի կրնար թո­ղուլ նաեւ ոչ հա­յե­րը, որ­պէս­զի ա­ւե­րակ­նե­րու վրայ ա­ւե­րակ չկա­ռու­ցենք։