Ներս	մտավ	Շուշանիկը` թեյի	սկուտեղը	ձեռին, մոխրագույն	շալն	ուսերին	գցած: Նրա	այլևս	մտախոհ	դարձած	աչքերը կարեկցաբար	դարձան	դժբախտ	մոր	կողմը, լռիկ	հարցնելով, արդյոք, ինչպե՞ս	է	այսօր	հիվանդը: Այրին	գաղտնի	սրբում	էր տամուկ	աչքերը	սև	մետաքսյա	թաշկինակով: Հիվանդի	դեմքով	սահեց	խորին	երախտագիտության	ժպիտ: Սպիտակ թաշկինակով	կապված	ճակատի	տակից	կարմրած	աչքերը	հառեց	օրիորդի	վրա: Մտաբերեց	այն	օրը, երբ	հանդգնել	էր	այդ անարատ	և	բարեսիրտ	էակի	վերաբերմամբ	արտահայտել	կեղտոտ	միտումներ: Բարկացավ	մտքում	ինքն	իր	դեմ, որ	դեռ երեկ	զարմանում	էր, թե	ինչու	այդ	աղջիկն	աղքատության	մեջ	այնքան	հպարտ	է, ինքնասեր, անմատչելի: Ա՜խ, ինչպե՞ս հասկացնի	այժմ, թե	պատրաստ	է	հենց	այս	դրության	մեջ	չոքել	նրա	առջև, հազար	անգամ	ներում	խնդրել, նույնիսկ համբուրել	հագուստի	փեշերը, ինչպես	սրբություն: