Ֆորս	գնալիս` առաջ	նրա	գյուլլեն	պետք	է	վեր	քցեր: Խաներ, բեկեր	մնացել	էին	նրա	սուրաթի, նրա	լեն	թիկունքի	վրա	զարմացած, հիացած: Շատ	անգամ, հանաքըվեր, խոսք	էին	քցում, թե	որ թուրքանա, բեկություն, խանություն	կտան	նրան: Մուլք	էին	խոստանում, ռըհաթ, մալ, դովլաթ, աղջիկ	էին	ասում` կտանք. Բայց	նա	է՛ն	կաթը	չէ՛ր	կերել, որ	իր	սուրբ	հավատն	ուրանա, փուչ աշխարքիս	մալին, դովլաթին	թամահ	անի: