Կեանքիս կէսը անցաւ մի երկրում, որը թոթալիտար ռեժիմ ունէր, եւ բոլորը անխտիր պիտի ունենային նոյն մտածելակերպը (նոյն այսինք ոչ մի, քանզի նոյն ձեւի մտածում են միայն մտածելու ունակութիւնից զրկուածները)։ Եթէ ոեւէ մէկը խախտում էր միախոհութիւնը, ապա նրան այլախոհ էին հռչակում եւ ուղարկում հոգեբուժարան, որտեղ կանոնաւոր ներարկումների արդիւնքում նա իրօք հոգեկան հիւանդ էր դառնում, ուստի Յոսիֆ Բրոդսկին (1940-1996, ռուս բանաստեղծ, վտարուած Սովետական Միութիւնից եւ 1987-ին արժանացած Նոպելեան մրցանակի), օրինակ, ասում էր, որ բանտարկութիւնը աւելի նախընտրելի է, քան հոգեբուժարանը։ Թէպէտ իրօք իսկական հոգեկան հիւանդ պէտք էր լինել՝ այլախոհութիւնը դրսեւորելու համար նման պետական համակարգում։ Բոլորը անխտիր Սովետական Միութիւնում գիտէին, որ գաղափարախօսութիւնը սուտ է, հեռատեսիլը ստում է, Կոմունիստական կուսակցութեան անդամները ստում են, համագումարներում սուտ ճառեր են ասում, իսկ քուէարկութեան ժամանակ բոլորը կողմ են (մի անեկդոտ կար. ամէնքը դէմ են, բայց բոլորը՝ կողմ), եւ ղեկավարը գիտի, որ սուտ է ասում, եւ քաղաքացիները գիտեն, որ սուտ են լսում եւ այդ ձեւականութեան մէջ գոյատեւում էինք, ունենալով գէթ մի երազանք՝ փախչել այստեղից։ Մենք ասում էինք, որ հասել ենք զարգացած սոցիալիզմի եւ դա սուտ էր, որովհետեւ չէր համապատասխանում իրականութեանը։