Այսպես, ԵԽԽՎ-ն աշխարհում ամենահին խորհրդարանական համագործակցության միջազգային ձևաչափն է, ինչը միմիայն մեծացնում է նրա կողմից ընդունվող որոշումների որակի և արդյունավետության հետ կապված ակնկալիքները: Իրականությունը, ցավոք, որոշակիորեն տարբերվում է: Այն, որ ԵԽԽՎ-ն, որը երբևէ չի ունեցել և չունի հակամարտությունների կարգավորման, քաղաքական լուծումների որոնման, միջնորդական գործունեության առաքելություն, տարբեր շահեր սպասարկող խորհրդարանականների նախաձեռնությամբ փորձում է միջամտել Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման գործընթացին, բավական խնդրահարույց է: Մի պահ մոռանալով անգամ ԵԽԽՎ խորհրդարանականների հեղինակած զեկույցների (որոնք ընկած են համապատասխան բանաձևերի նախագծերի հիմքում) բովանդակությունը` պետք է նշել, որ Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման վերաբերյալ ԵԽԽՎ-ի կողմից ցանկացած զեկույցի պատրաստում, բանաձևի/հայտարարության ընդունում (անգամ եթե դա լիներ հայամետ), ըստ էության, եվրոպական կառույցների գործունեության հիմքում ընկած` միմյանց աշխատանքին չխոչընդոտելու առանցքային սկզբունքի կոպտագույն ոտնահարում է: