Երբ անցորդ չէր լինում, նա նայում էր բարձր երկինք ու երազում. «Օ՜, եթե ես ապրեի բարձր երկնքում, որտեղ այնքան գեղեցիկ է, այնտեղ ոչ ոք ինձ չէր տրորի ոտքերով և չէր անվանի ինձ կեղտաջուր: Այնտեղ չկա կեղտ, այնտեղ այնքան գեղեցիկ ամպեր են: Այնպե՜ս կցանկանայի ես էլ լինել այն ճերմակ ամպերի նման: Բայց դա անհնար է, ես ընդամենը կեղտոտ անձրևաջուր եմ»: Եվ նա նորից արցունքներով ողողում էր իր շուրջը: Նա նույնիսկ չէր էլ կասկածում, որ երբ ինքը նայում էր երկնքին, երկինքը նույնպես նայում էր իրեն և արտացոլվում իր մեջ: