Երկինքն	աչք	ու	ունք	կիտած՝ իր	չարխը	պտտում	էր	հանդարտ. լուսինը	ամպերի	տակիցն	մեկ երեսն	հանում, շհանց	տալիս, մեկ	էլ	ծածկում, կորչում	էր: Գերեզմանատունն	էնքան	սարսափելի չէր	ըլիլ, ինչպես	էս	յաբանի	չոլը: Ամեն	մեկ	սարի	արանքից	կամ	քարի	տակից	դժոխքի	ձեն	էր գալիս: Գել, չարխալ, արջ՝ մեկ	կողմից, դառնաշունչ	բորյազը, որ	էստեղ, օրը	ճաշին, մարդի	աչք	ու բերան	կալնում, խեղդում	է՝ մյուս	կողմիցը, Սանդարամետը	բաց	էին	արել	սար	ու	ձոր	իրար գլխով	տալիս: Ամեն	մեկ	քար, ամեն	մեկ	թուփ, նրանց	աչքին	դև	էր	դառել, ու	ձին	մեկ	ոտը խփելիս	կամ	փռնչալիս	քարերն ուզում	էին	ճաքին, ձորերը՝ տրաքին: Աղասին՝ նաֆասը	փորն ընկած, որ	բազի	անգամ	ա՜խ	չէր	քաշում	ու	ոտին-գլխին	անում, գետինն	ուզում	էր	պատռվի, ընկերներին	խոր	տանի: Նրա	հավատիրմ	շունը	գլուխը	նրա	ոտի	տակը	դրել, մնացել	էր փետացած: Ձին	էլ	բերին, գլխավերևը	կապեցին, որ	բալքի	նրա	շունչն	էլա	Աղասուն	մեկ	ճար անի: