Մեր մոտ մի քիչ գումար կար։ Տալիս էինք մեզ շրջապատած երիտասարդ ոստիկաններին, նրանք մեզ թաքուն սիգարետ էին բերում։ Հինգերորդ գումարտակի երկար միջանցքի ծայրին գտվող վերջին պատուհանն էր դա։ Նրանք այդ պատուհանից սիգարետները թաքուն գցում էին ներս։ Այդ պատուհանից ընդամենը 7 մետրի վրա էին կանգնում։ 20- հազարանոց էինք շպրտում, ու նրանք միշտ սիգարետը մանրի հետ բերում էին և պատուհանից ներս շպրտում։ Ամեն առավոտ իրար պարտադիր ողջունում էինք։ Ես միայն բարևել եմ։ Բայց նրանք տղաներին ասում էին,«Մենք չենք կրակելու, ու եթե հրաման լինի, օդ ենք կրակելու։ Հանկարծ դուք էլ չկրակեք։» Մեզ հետ կապվում էին նաև զրահամեքենայի անձնակազմից։ Ասում էին, «Տղերք, մենք հրամանի դեպքում շենքի պատերին ենք նշան բռնելու։ Եթե օդ կրակենք, հրաման տվողները կհասկանան ու կպատժեն մեզ։ Բացի այդ, օդ կրակածները քաղաքի բնակելի թաղամասերի վրա կպայթեն։»