-Աղջի կնի՛կ, սեղա՛ն քցի: Ինձ ուղեկցեց ճաշասենյակ, որտեղ նրա կինն արդեն սփռոց էր գցում սեղանին: Ես սոված փորով անհամբեր սպասում էի հյուրասիրությանը և երևակայում էի, որ սեղանը շուտով պիտի լցվի քամած մածնով, գյուղական պանրով, կարագով, ղավուրմայով և նմանատիպ այլ բաներով: Սակայն սպասումներս այդքան էլ չարդարացան, քանի որ չնայած սեղանից չէր բացակայում նաև գյուղական սննդամթերքների տարրը, սակայն ընդհանուր առմամբ այն մեզ համար բավականին սովորական մի սեղան էր՝ երկու տեսակ երշիկեղենով, սալաթով, տապակած կարտոֆիլով, Կոկա-Կոլայով և այլն: Ալկոհոլային խմիչքի բավականին մեծ տեսականի առաջարկվեց ինձ՝ թթի օղի, հոնի օղի, գործարանային օղի, գինու և կոնյակի մի քանի տեսակներ: Ընտրությունս կանգ առավ թթի օղու վրա: Տանտերը խմում էր առանց դադարի, բաժակը բաժակի վրայից: Ոչ մի պատառ առանց օղու կուլ չէր տալիս: Ու այդքանից հետո էլ ընդհանրապես չէր զգացվում, որ նա մի կում ալկոհոլ է օգրագործել: Իսկ իմ գլուխը երրորդ բաժակից հետո արդեն որոշակի պտույտներ էր գործում: -Էս էլ մեր կյանքը,- սիրում էր կրկնել Աշոտը: