բ) Արտաքին էքսպրեսիա.— սա ծնունդ է տեսողական ընկալման: Անմիջական կապ ունի տվյալ ստեղծագործողի անհատականության հետ: Արտաքին էքսպրեսիան եթե չի օժանդակում, չի լրացնում ներքին էքսպրեսիային, դառնում է միանգամայն անիմաստ: Ավելին, դինամիկայով կատարված արձանը դառնում է մակերեսային, եթե հակասում է ներքին էքսպրեսիային, եթե չի բխում նրանից: Ստեղծագործողի անհատականությունը դրսևորվում է արտաքին էքսպրեսիայով, և քանի որ ստեղծագործողն իր մեջ կրում է իր ժողովրդի բնավորությունը, հետևաբար՝ անհնարին է պատկերացնել ներքին և արտաքին էքսպրեսիաներն իրարից անջատ: Եվ ինչպես արտաքին էքսպրեսիան չի անջատվում ներքինից, նույնպես էլ արտաքին էքսպրեսիան չի անջատվում ժամանակի էքսպրեսիայից, որովհետև արվեստագետն ապրելով իր ժամանակի մեջ՝ անխուսափելիորեն ապրում է ժամանակի հոգեբանությամբ, և այդ հոգեբանությունն էլ ակամայից տարրալուծվում է նրա խառնվածքի մեջ: Կան արվեստագետներ, որոնք ազգայինը տեսնում են միայն արտաքին ձևերի մեջ և, անցյալից վերցնելով այդ արտաքին ձևերը, սահմանափակում են իրենց, մոռանալով, որ ազգայինն առաջին հերթին պետք է փնտրել ոգու մեջ: