Կարծես, թե մի փոքր շեղվեցի: Որքան հիշում եմ, հավաքվել ենք, որ ձեզ «ՄԻ ԲԱՆ» ասեմ։ Չէ´, հանկարծ չմտածեք, որ ձեզ անչափ սիրելուց է, որ պատրաստվում եմ այդ «ՄԻ ԲԱՆԸ» ասել, հավատացե՛ք, եթե ասելուց հաճույք չստանայի, երբեք չէի արտահայտվի: Առանձնապես կյանքում մարդու գերնպատակը հաճույք ստանալն է, հապա մի ասացե՛ք ՀԱՃՈԻՅՔ. Օ~ զգացիք, թե որքան հաճույքով եք այդ բառը արտասանում: Գիտե՞ք՝ կյանքում որ երկու գործոններն են առաջնային: Ո՞չ: Հաճույքը պարոնայք: Իսկ երկրո՞րդը: Մի՞թե գլխի չեք ընկնում: Որտեղ հաճույքը, այնտեղ էլ շահը: Չէ՛, չարժե բերանները ծամածռել, շահը այդքան էլ նողկալի երևույթ չէ: Վերջիվերջո, եթե մենք չմտածենք մեր մասին, ապա ո՞վ է մեր մասին հոգ տանելու: Անգամ աշխարհում ամենահայտնի բանը մենք անում ենք մեր շահից ելնելով: Մենք սիրում ենք, քանի որ շահ ունենք՝ հաճույք ստանալու շահ: Չէ´, դուք ինձ սխալ հասկացաք: Ես չեմ ասում, որ ոչ ոք ուրիշ մեկի չի սիրում։ Ընդհակառակը, այնքան ենք սիրում, որքան հաճույք ենք ստանում սիրելուց: