Սենյակը, ուր Վարդանը բազմիցս էր մտել, փաստորեն չէր փոխվել քսան տարիների ընթացքում։ Կաղնեփայտից պատրաստված հին ապակեպատ գրապահարանները, նույն կաշվե մաշված բազկաթոռները, ծանր օդը։ Նույնիսկ վարագույրները փոխելիս պահպանել էին մուգ կանաչ գույնը։ Դեկան Մակ Ջիլը՝ ալեհեր մազերով և թարմ դեմքով մոտ հիսուն տարեկան մի մարդ, Վարդանին ընդունեց խիստ դեմքով։ Նրա կարծիքով, սև կոստյում հագած այցելուն կարող էր միայն գաղտնի ոստիկանությունից լինել կամ էլ բարձրաստիճան պաշտոնյա։