Ամէն անգամ Աստուծոյ որեւէ պատուիրանին չհնազանդելիս մեղք ենք գործում Նրա դէմ: Երբ վատ ենք վարւում մէկ ուրիշի հանդէպ, մեղք ենք գործում ոչ միայն այդ անձի, այլեւ Աստուծոյ դէմ: Եթէ գիտակցենք, թէ Աստուած որչափ է ներում մեր բոլոր յանցանքները, կհասկանանք, որ իրաւունք չունենք ներելու շնորհը մերժելու ուրիշներին: Մենք Աստուծոյ դէմ մեղանչել ենք անսահմանօրէն աւելի, քան որեւէ ոք կարող է մեղանչել մեր դէմ: Եթէ Աստուած ներում է մեզ այդքան շատ, ինչպէ՞ս կարող ենք մենք չներել մարդկանց շատ աւելի քչում: Մատթէոս 18.23-35-ում Յիսուսի պատմած առակը զորեղ օրինակ է այս պարզ ճշմարտութեան: Աստուած խոստանում է, որ երբ մենք ներում խնդրելով գալիս ենք իր առջեւ, Նա ձրիաբար շնորհում է իր ներումը (Ա Յովհաննէս 1.9): Մեր ներումը սահման չպիտի ունենայ, ճիշտ ինչպէս Աստուծոյ ներումն է անսահման (Ղուկաս 17.3-4):