Խնձորուտ ձորում, գետափին, ջրհան կայան են կառուցել։ Ջրատար խողովակների ճերմակ շարոցը պսպղում է այս ու այն տեղ, հայտնվում սարերի ուսին ու կորչում։ Որքան էլ մատնացույց են անում, թե` էս մի ճյուղը էնտեղից ելնում է, էնպես բարձրանում, է՜ն սարի հետևով պտտվում է, ապա էնտեղից… բայց կոպդ թարթում ես թե չէ, կորցնում ես ջրատարի ուղղությունը։ Եվ հետո այդ ջրատարները լրիվ պատկերացնելու հույսը, կտրում ես, երբ ասում են, թե Հաճարկուտ սարի ուսին կառուցվող ջրաբաշխը այդ ճերմակ խողովակաշարի հետ կապ չունի, նրա ջուրը ինքնահոս է գալու ճղոպրուտի ձորից։ Եվ` առանց մղիչի: Ինքնահոս։ Ուրեմն Հաճարկուտ սարից յոթ-ութ կիլոմետր հեռու, բարձր մի տեղ, երկնքով լցված ճղոպրուտ ձոր կա, ձորում` աղբյուր, իսկ Այգեձորը խմելու բավարար ջուր չո՞ւնի։ Ճղոպրուտի աղբյուրը պետք է հասնի Հաճարկուտի ուսին կառուցվող ջրաբաշխը, այնտեղից հինգ ճյուղով հոսի հինգ թաղերը։ Եվ գյուղում ոչ ոք մատը չի կծում. թե գործը ինչպես է գլուխ գալու. խմելու ջուրը պակաս է, երկնքում կա` պետք է բերել։ Զարմանալին բնական հրաշքն է` ճողոպրուտի ձորը Հաճարկուտ սարից բարձր է։