Հրավիրելով	Սմբատին, Դավիթը, հարկավ, չէր	կարող	չհրավիրել	և՛	Միքայելին: Այնինչ, հոգով	դեմ	էր, որ	այդ	մարդը	ոտ դնի	իր	տունը: Խայտառակ	լուրը	լսելու	օրից, նա	զգում	էր	դեպի	Միքայելն	անհաղթելի	նողկանք: Նա	հրավիրեց	և՛ Սուլյանին, նույնպես	հակառակ	ցանկության, որովհետև	կառավարչի	հետ	հարաբերությունը	լարված	էր: Բանն	այն	էր, որ Սուլյանի	համար	վերին	աստիճան՛ի	անհաճո	էր	Զարգարյանի	հանքերում	լինելը: Մինչև	այժմ	նա	գործում	էր	ինքնագլուխ, ծախսում	էր` ինչպես	կամենում	էր, կարգադրում	և	հաշիվները	կազմում	ուզածին	պես: Այժմ	իր	գլխի	վրա	զգում	էր	մի վերահսկող, որի	կոպիտ	շիտակությունը	նրան	շփոթեցնում	էր: