Այդ ամենն իր հոր մեղքով էր, որը չէր եկել իրենց մոտ։ Ինչո՞ւ էր նա իրենց լքել։ Ինչո՞ւ։ Իրենք այնքան էին նրան սպասում։ Հայրը թույլ էր տվել, որ իրեն ձերբակալեին իր տարեդարձի օրը, իսկ երկու շաբաթ առաջ լրացել էր իր յոթ տարին։ Մեկ ամառ էր անցել, հետո մեկ անձյուն ձմեռ, և հիմա նորից ամառ էր։ Վարդանն արդեն վաղուց պետք է եկած լիներ։ Թովմասի գլուխը մի միտք եկավ, որը նա բոլոր ուժերով վանում էր իրենից, մի միտք, որից նա բղավել էր ուզում, որ ինքն այլևս երբեք չէր տեսնելու հորը։ Իսկ մայրր մեռնում էր։ Նա այլևս ոչ ոք չէր ունենա։