Գտնվում է Քռասնի գյուղից 2,6 կմ հյուսիս, Կառկառ գետի հովտի արևելյան դաշտավայրի վրա իշխող, միայնակ կանգնած կլորավուն, կոնաձև, բարձր բլրի գագաթին: Գագաթի թեթև գոգավորություն ունեցող հարթակից բացվում է Ստեփանակերտ և Շուշի քաղաքների համայնապատկերը: Ամրոցի միջնաբերդը զբաղեցնում է բլրի գագաթի հարթությունը, որը կրկնելով ժայռաբլուրի ուրվագիծը ունի կլորավուՆ հատակագիծ մոտավորապես 50 X 40 մ. չափերով: Պարսպապատը նկատելի է հյուսիս և հյուսիս- արևելյան կողմերից: Նրա ուղղությունը ուրվագծվում է մերկացած մանր քարալիցքերի ու հատվածաբար երևացող առանձին քարերի տեսքով: Միջնաբերդի կենտրոնում, նրա ամենաբարձր կետում, գետնի մակերեսի ներճկված իջվածքների տեքով նշմարվում են երկու սենյակներից բաղկացած մեծ շինության հետքերը: Նման մի երկսենյականոց շինություն նկատվում է նաև անմիջապես միջնաբերդի շրջապարսպի հյուսիս-արևելյան անկյան տակ: Այստեղ ամրոցի շրջապարսպից դուրս, մինչև ժայռաքերծերի գիծը առկա է թեքությամբ իջնող զգալի տարածք: Այս ուղղությունից հնարավոր հարձակումներից պաշտպանվելու նպատակով ամրոցի պարսպաշարի տակ, դրսից, փորված է մոտ 3-4 մետր լայնությամբ խրամատ, որը ուրվագծվելով որպես երկարաձիգ գոգավոր ներառնում է միջնաբերդը հյուսիսից ու հյուսիս-արևելքից: Դատելով տեղանքի ռելիեֆի առանձնահատկություններից, կարելի է ենթադրել, որ խրամատը դրսից եզերված ե եղել պարսպով որը հնարավոր է, կազմել է միջնաբերդի պաշտպանական համակարգի երկրորդ գիծը: Ամրոցը զգալի վերապահումով կարելի է թվագրել 7-13 րդ դարերով: