Հայաստան տեղի ունեցած Յեղափոխութիւնը եթէ ժողովուրդին համար չէ, ան փուչիկ է, եթէ անոր նեցուկը քաղաքացին չէ, իշխանատենչներու խաղ է: Այդ քաղաքացին հայաստանաբնակ ժողովուրդն է, որ Հայաստան կը պահէ, որ Հայաստանի զարգացման ներուժն է, որ յետ-խորհրդային շրջանը ապրեցաւ կուրծք տալով դժուարութիւններու: Ոմանք տկարացան եւ իրենք իրենց ստիպեցին հեռանալ երազուած անկախ հայրենիքէն: Բոլոր հեռացողները, որոնք խուճապի բանակ են, անպայման երկրին ամենէն դժբախտները չէին, շատերը մեկնեցան քաղքենիացածի պատճառներով, այսինքն՝ աւելի լաւ կեանքի մը հեռանկարով, գիտնալով կամ անգիտանալով, որ այդ արտագաղթ-մեկնումը հայրենալքում էր, որ իրաւ կամ կեղծ շղարշներով ներկայացող օտար աշխարհները հայրենիք չէին, դրախտ ալ չէին: Կը գիտակցէի՞ն թէ ոչ, որ օտար ափերու վրայ իրենց ազգային ըմբռնումներուն եւ արժէքներուն տեղ չկար: