Հեքիաթը, որի մասին ասում եմ, չեմ կարդացել, լսել եմ: Ժակլին անունով հմայիչ մի ֆրանսուհի է պատմել: Պատմել է հայերեն, վենետիկյան մի երեկո: Ժակլինը մասնակցում էր Վենետիկի Կա Ֆոսկարի համալսարանում ընթացող հայոց լեզվի ուսուցման արագացված դասընթացներին: Հայերեն էր սովորում, որովհետև հայ տղամարդու էր սիրում և համոզված էր, որ ոչ միայն իր ներկայացրած հեքիաթը, այլ մշակութային այն բոլոր արտահայտությունները, որոնք հայկական են առանձնահատուկ գեղեցիկ են, խորիմաստ ու բարձրարժեք. Դասընթացների ավարտին հայոց լեզվի յուրացման մակարդակը որոշվում էր նաև այս եղանակով` ուսանողներից յուրաքանչյուրը մի պատմություն, մի երգ, մի բանաստեղծություն էր ներկայացնում հայերեն: