Ամեն անգամ մեկնաբանելով Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի ամենամյա ուղիղ հեռուստահանդիպումը իր երկրի քաղաքացիների, լրագրողների հետ, միշտ էլ նույն տարակուսանքն է արտահայտվել՝ ինչու՞ նախագահ Սերժ Սարգսյանը երբեք չի դիմում իր հպատակների հետ անմիջական հաղորդակցման այս ձևաչափին. ինչքա՜ն կարելի է չսիրել ու արհամարհել սեփական ժողովրդին: Թեև բոլորին էլ պարզ էր, որ համատարած անարդարությունների ու հրեշավոր կոռուպցիայի, նաև տուգանակոխության բեռից կքած հայ մարդու ո՜ր հարցին պիտի նա պատասխաներ: Ի՜նչ պիտի ասեր նա 4 ժամ 20 րոպե: Մամուլից տեղեկանում ենք, որ Սերժ Սարգսյանը շարունակում է մասնակցել հանրապետականների քեֆ-ուրախություններին: Հետաքրքիր է, նա կարո՞ղ է իրեն թույլ տալ նման համախոհական միջոցառման գնալ ոչ թե իրեն ընձեռված, հավանաբար զրահապատ մեքենայով (դե, երբեմնի հսկա ավտոշարասյան մասին հիմա խոսք չի կարող լինել), այլ ոտքով, քայլելով, փողոցով, շփվելով իր երբեմնի «թանկագին» հայաստանցիների հետ: Ի վերջո 10 տարի եղել է նրանց անփոխարինելի առաջնորդը: Երևի տեղ չհասներ...