Քերիմն այդ ազգային դժբախտությունն ընկալում էր որպես իր անձնական դժբախտությունը։ Նույն դասարանում հավաքելով մահմեդականների և քրիստոնյաների, աղքատների և հարուստների երեխաների, նա տարիներ շարունակ հանդուրժողականության և փոխադարձ հարգանքի օրինակ էր մատուցում։ Նրա ջանքերը կարծես թե զուր էին անցել։ Նորից գլուխ էր բարձրացնում հալածանքն ու անհանդուրժողականությունը, որից ինքն էլ էր տառապել մանուկ հասակում։ Նրա ծնողները Ղրիմի թաթարներից էին և ստիպված էին եղել փախչել Անատոլիա, երբ Ղրիմը նվաճել էր ռուս ցարը նախորդ դարավերջին։