Համաձայն է, որ երգիչը պետք է լինել իր ամպլուայի մեջ, բայց և ուզում է օգտագործել իր ձայնի հնարավորությունները. «Մեծ չարչարանք է տիրապետել բնությունից տրված դրամատիկ սոպրանոյին, և դրանից ելնելով քո նպատակներն ինքնըստինքյան առավել մեծ են լինում: Օպերային գործերից հետո հայկական հեշտ չէ երգել: Նույն զգացմունքով, նույն ձայնատարությամբ հայկական ավելի մեղմ երգը երգել չի ստացվի>>: Կարևոր է համարում իր համագործակցությունը «Տաղարանի» հետ, ականջալուր է Մաեստրո Ս. Երկանյանի խորհուրդներին. «Գայանե Գեղամյանի դասարանական համերգին իմ երգեցողությանը ծանոթանալուց հետո հնարավորություն ընձեռնվեց երգելու հայկական ժողովրդական երգարվեստը ներկայացնող համերգներին՝ կատարելով Կոմիտասի ստեղծագործությունները: Միշտ անհամբեր սպասել եմ «Տաղարանի» հետ հանդես գալու հաջորդ հնարավորությանը: Դա, նախ, մեծ փորձ է նվագախմբի, դիրիժորի հետ աշխատելու: Վոկալիստի համար այդ փորձառությունը շատ կարևոր է, դա մեծ դպրոց է, որն անցնում ես: Այստեղ եմ եկել այն համոզմանը, որ հայկական երաժշտությունը երգեցողության հիմքն է. ձայնի հետ կապված այդ զուլալությունը, պարզությունը, որում չկա արհեստականություն, ինձ տանում է դեպի իսկական երգեցողության ակունքները: Օպերային երգեցողությունն ունի արհեստականություն, և այն հաղթահարելու ուղին հայկական երաժշտության պարզության միջով անցնելն է: Սա թերևս հանգեցնի մաքսիմում պարզության իմ օպերային երգեցողության մեջ, նպաստի նրանում նույն զգացողությանը հասնելու, ինչ հայկականը երգելիս, օպերային արվեստում էլ հասնելու բնականության, պարզության, մատչելիության, իրական զգացմունքներ բերել մեծ բեմ, ձերբազատվել ավելորդ դրամատիկ շեշտադրումներից»: «Իր զուլալությամբ հանդերձ՝ հայկական երաժշտությունն ավելի բարդ է,- հավելում է երգչուհին,- իր զգացմունքայնությամբ, իր կառուցվածքով»: Միշտ երգել է օպերային արիաներ, սովոր եղել ամեն ինչ բարդացնելու և դրամատիզմ հավելելու, բայց ահա կարճ ընթացքում՝ շուրջ մեկ տարում, «Տաղարանի» հետ հանդես գալու փորձ ունենալով, ինքը հետզհետե եկել է դեպի այդ պարզությունը, առանց ավելորդ գույներ ավելացնելու, առանց արհեստականության երգեցողությունը: