Հիշատակենք նաև հայ պատմագրության մեջ պահպանված մի հետաքրքիր վկայության մասին: Փավստոս Բուզանդը / Vդ./ խոսելով հայոց Պապ թագավորի /353-374/ գործերի մասին գրում է, որ նա պատգամավորներ է ուղարկում հունաց թագավորի մոտ, թե <Կեսարիայի հետ ուրիշ տաս քաղաքներ մերն են եղել, ետ տուր. Ուռհա քաղաքն էլ մեր նախնիքն են շինել, ուստի եթե չես ուզում, որ խռովություն ծագի, ետ տուր, հակառակ դեպքում մեծ պատերազմով կկռվենք> /Փավստոս Բուզանդ, Պատմություն Հայոց, Երևան, 1968, էջ 270; գլ. ԼԲ/: Ինչպես վերևում նշվեց, հուշարձանը Պորտասար կոչել կարող էին միայն հայ-արմենները, որոնք տարածքի բնիկներն էին և գիտեին հուշարձանի կրոնա-ծիսական բնույթի մասին , իսկ ընդամենը 8-9 դար առաջ այդ տարածքներում հայտնված թուրքերը չէին կարող իմանալ, որ սարը մշակութային հուշարձան է: Կարծում ենք այսքանը բավական է ասելու, որ այդ տարածքի հնագույն բնակիչները` հայ-արմեններն են կրոնա-ծիսական այդ հուշարձանն անվանել Պորտասար: Ավելի ուշ, թուրքերը հայտնվելով այս տարածքում, սարն անվանել են Գեոբեկլի թեփե /ուռած սար, հաստափոր սար/ ու այժմ հուշարձանն այդ անունով փորձում են ներկայացնել աշխարհին: Նշենք նաև, որ տվյալ վայրի իմաստն ու բովանդակությունը մատնանշող տեղանուններ Հայաստանում շատ են հանդիպում. Գանձասար /գանձ-սար/, Ուխտասար /Ուխտ-սար/, Երկաթասար /երկաթ-սար/: Նույնն է նաև Պորտասարի դեպքում: