Նույնիսկ այսօր իմ ականջներում դեռ հնչում է այն "Խավիե~ր”-ը` հնչեղ և բնական, կարծես միշտ էլ այդպես է եղել: Այժմ Մարտինը խոսում է, նա կարողացավ դա անել: Նրա պատմությունը այն բազում փոքրիկ հաղթանակներից մեկն է, որոնց Հիմնադրամը ամեն օր հասնում է: Սա վառ օրինակ է, թե ինչ նշանակալի բարձունքների մենք կարող ենք հասնել, եթե գոնե մի քիչ ջանք գործադրենք: Սկսելով վազքը դեռ փոքր բարձունքներում` արդյունքում մենք կարող ենք բավականին շատ բարձրանալ: Եվ հենց սա է Հիմնադրամի փիլիսոփայությունը: Եվ սա մանկուց իմ աչքի առաջ է եղել Dock Sud-ում, Բուենոս Այրեսի ծայրամասում: Ես նույնպես ծնվել եմ աղքատ ընտանիքում, բայց իմ ծնողները երբեք թույլ չեն տվել, որ ես կյանքից որևէ բան բաց թողնեմ: Եվ իմ գլխավոր ցանկությունն այն է, որ հիմնադրամի մեր երեխաները շրջապատված լինեն նույնպիսի սիրով, հոգատարությամբ և ուշադրությամբ, ինչպիսին ժամանակին ես եմ ստացել իմ ընտանիքում: Քանի որ հենց այդ հոգատարությունը ինձ հնարավորություն տվեց իրականացնել իմ երազանքը: