Խորհրդային տարիների հավատքի կաշկանդումներից հետո թվում էր` անկախության քառորդ դարի ընթացքում մեր պապերից եկած հավատն այնքան ամուր, անխախտ ու աստվածամերձ պիտի դառնար մեզանում, որ պիտի մաքրեինք մեր հոգու և հավատի տաճարը, որը խաթարվել էր անաստված կամ թաքուն հավատքի տարիներին: Սակայն հենց նույն այդ քսանհինգ տարիներին նոր փորձության ենթարկվեցինք. տնտեսության փլուզում, այդ հողի վրա բարոյական արժեքների ներմուծյալ աղավաղում, ազգային արժեհամակարգի դեմ տեսանելի և աներևույթ հարձակումներ, որոնք, «կաթիլը քար է ծակում» անժխտելի ճշմարտությունը հաստատելով, փորձում են ազգը հեռացնել իր ավանդական աշխարհընկալումից կամ պարզապես ինքն իր ձևով ապրելու և հավատալու մարդկային բնույթից: Եվ սոցիալական բևեռացումն ու անարդարության աղաղակող իրողությունը խաթարեցին հայ մարդու մեջ (և ոչ միայն հայի) մաքուր ու անկաշառ հավատի երջանկությունը: Վկան բազմաթիվ աղանդների գոյությունն է, որոնք ժողովրդի սոցիալական վիճակը շահարկող «բարեգործական» գործունեության անվան տակ հոգեորսություն են իրականացնում: