— Ա՜խ, ճամփեն	փուշ	ու	տատասկ	դառնար	էս	անիծած	ղաջարի, որ	մեր	հողը	չմտներ: Աշխարքը քանդեցին, աստված	մեկ	քար	էլա	չի՛	քցում	սրանց	գլխին, որ	սատկին, փչանան: էս	ի՞նչ	ա	էս խեղճ	խալխի	հալը: Մեկ	աղջկա	խաթեր	էսքան	տուն	քանդիլն	աստված	ի՞նչպես	ա	ղաբուլ անում: Աստված	մեր	թուրը	մեկ	օր	մեր	սիրտը	կցցի, էս	զուլումին	քարը	չի՛	դիմանալ, ո՞ւր	մնա մարդը: Գնա՛նք, Մա՛լիք, գնա՛նք, կես	սհաթ	որ	ետի	վրա	հասնինք, էն	խեղճ	բռնվածների	տունը կքանդեն՝ յա	աչքները	կհանեն, յա	գլխըները	կկտրեն: Աֆա՛րիմ, Ա՛ղասի. էս	սհաթին	էստեղ	ըլի, աչքին	պաչ	կանեմ: Ռաշիդ	տղեն	էնպես	կըլի, ամա	ի՞նչ	անես, որ	անօրենի	ձեռի	ենք	մնացել: Գնա՛նք, վախտ	կորցնիլ	պետքը	չի: