Քիչ էր մնում թիկնազորի անդամներին ասեմ, որ հաղորդեն՝ պատրաստ եմ օգնել էդ հարցում։ Ու ինչն էր հետաքրքիր, որ ինքը գրադարակների արանքներում շրջողների մեջ չէր երեւում։ Տպավորություն էր, որ էդ մարդկանց հորդորել է գիրք ընտրել իր համար, իսկ ինքը ինչ-որ տեղ խորքերում նստած սպասում է։ Մտածում էի՝ ինչ երջանկություն կլիներ ունենալ մի նախագահ, որը գրախանութ այցելելու համար գրախանութը չէր փակի ու շրջապատի թիկնազորով։ Կմտներ ամենաբանուկ ժամին, կբարեւեր մարդկանց,կխոսեր, կատակներ կաներ, գուցե ինչ-որ գիրք խորհուրդ տար կամ մյուսների խորհրդով ինչ-որ գիրք գներ... Հետո հիշեցի նրա, նրա նշանակած վարչապետի ու նրա առաջարկած նախագահացուի դեմքերը, որոնց վրա հայերեն պարզ ու հստակ գրված է՝ ծառայում եմ Ռուսաստանի Դաշնությանը, հիշեցի նախօրեին քաղաքապետարանում Տարոն Մարգարյանի սարսափահար դեմքը, որ այդ օրն էր ընկել մուգ հեղուկով լի բանկայի տեսքից, որի մեջ նրա երեւակայությունը «կիսլատա» էր տեսել, ու հասկացա, որ իմ անծանոթ ընթերցողին այլ ուղերձ պիտի թողնեմ. «Սիրելի անծանոթ, որ ինձ հետ ապրում ես միեւնույն երկրում, քեզ ցանկանում եմ նույնը, ինչ ինձ, սրտանց եմ ցանկանում, որքան էլ այդ ցանկությունն այլեւս անիրատեսական է թվում... Ցանկանում եմ, որ մեր երկիրը վերջապես ունենա նորմալ իշխանություն՝ այնպիսի իշխանություն, որը իշխանություն ձեռք գցելու համար ստիպված չլինի ինձ ու քեզ կաշառել, ստորացնել, աղքատացնել ու գնդակահարել»։