Դողալով, քիթերնէն ջուր կաթելէն - անոնք հեւասպառ ըրած էին այդ վազքը ժամէն դէպի Սարեկենց տունը -, պառաւները մօտեցան նուաղուն հարսին: Անոնց դէմքէն ու բերն էն անծանօթ մկաններ շարժումի էին ելած: Կ՚աղօթէի՞ն, թէ կախարդական հին բանաձեւ մը լռելեայն կը յուշէին իրենց խղճմտանքին: Արդարութեան ասպետները, զարմանահար, կը հետեւէին սա տեսարանին: Նոյնիսկ մէկ իր աչքը, հսկայ շնորհով մը, մոլլան կը դնէր այդ շարժումներու գիծին: