Ա՜խ, մտածի՛ր, թե	որ	հնար	ըլեր՝ մեռած	վախտդ	գերեզմանիդ	տակիցը	դուս	գայիր, էլի	է՛ն	խելքը, է՛ն	զորությունն	ունենայիր, որ	հիմիկ	ունիս, չէի՞ր	ուզիլ	էն	մարդի	ոտը	համբուրիլ, որ գերեզմանիդ	մոտովն	անց	կացավ: Չէ՞իր	ուզիլ	Էն	մարդին	խտտես, արտասընքով	էրեսը	լվանաս, էրեսն	էրեսիդ	կպցնես, բերանը՝ բերնին, փարվիս, էլ	դոշիցը	պոկ	չի՛	գաս, որ	քեզ	մեկ «Աստված հոգին	լուսավորի՛» ասեց	կամ	գերեզմանիդ	վրեն	մոմ	վառեց: Չէ՞իր	ուզիլ, որ	է՛ն	հողն	էլ	ջուր անես, խմես, որ	քո	սիրուն	աչքերդ	ծածկել	էր, քո	ազնիվ	պատկերը	փչացրել, քո	անույշ	լեզուն, քո քաղցր	շունչը	բռնել, պապանձացրել, է՛ն	քարն	էլ	պաշտես, որ	քեզ	ղայիմ	բռնած	ուներ: Բաս հըմիկ	ի՞նչ	ա	էլել, որ	խելքդ` վրեդ, սիրտդ	փորումդ, միտքդ` գլխիդ. Էդպես	բաներ	չե՞ս	մտածում: Ա՜խ, սիրելի, երանի	թե	էս	սհաթին	իմ	սրտումը	ըլեիր	ու	իմանայիր, թե	ի՞նչ	ծով	ա	պտիտ	գալիս սրտիս	միջումը: Ձեր	էրեսներիցը	մեկ	օր	պետք	է	զրկվիմ, ձեր	քաղցր	լեզուն	ու	ձենը	մեկ	օր	պետք է	չլսեմ, ձեր	ազնիվ	երեսը	մեկ	օր	պետք	է	չտեսնիմ, հոգվույս	սի՛րելիք, բա՛րեկամք, սի՛րեկանք, դո՛ստ, ը՛նկերք, իմ	բոլոր	պատկերակից	մարդիկ: Դուք	ինձ	գերեզմանը	կդնեք, դուք	իմ	հոգուս ողորմի	կտաք, դուք	իմ	էրեսիս	հող	կքցեք, կըլի, թե	բազընի	սիրտը	մրմնջա, կըլի, թե	բազինն	էլ մեկ	կաթ	արտասունքի	ինձ	արժանի	համարի. բայց, ա՜խ, լեզուս	պապանձվում	ա, որ	միտք	եմ անում, ձեռներս	թուլանում…	Ա՜խ, մեկ	դարտակ	շնորհակալություն	էլա	իմ	բերնիցը	չե՛ք	կարող լսիլ: էլ	ի՞նչ	եմ	անում	դժոխքը: Քանց	էս	էլ	մեծ	դժոխք	ո՞րը	կըլի, որ	ձեզանից	հեռանամ, ձեր խոսքը	չիմանամ, ձեր	էրեսը	չտեսնիմ: