Մի օր, ի՜նչ լավ էր, հիշյալ դահլիճում սովորականի պես այցելունների հոծ խմբեր չկային: Եւ Մոնա Լիզան սովորականի պես "ՙպաշարված" չէր: Շուրջը ազատ էր: Կանգ առա ու տարօրինակ մի բան կատարվեց ինձ հետ. Երեք քայլ եմ անում դեպի ձախ` հայացքով ասես ինձ հետ գալիս է: Կրկին դառնում եմ նախկին տեղս, հետո` թեքվում աջ, էլի նույն` անշեղ հայացքով "նայում է’’ ինձ: Կես ժամ, քառասուն րոպե այդ կախարդանքից ազատվել չեմ կարողանում: Չեմ հասկանում նկար է, թե` նկար չէ: Աչքերում անիմանալի այնպիսի խորություն ու խորհրդավորություն կար, որ թվում էր թե հայացքով թափանցելով սրտիդ մեջ, հասնում էր հոգուդ խորքերը: Չգիտեի, թե ի՞նչու չեմ կարողանում շրջվել, հեռանալ: Գիտակցեցի միայն, որ սոսկ նկար չէ: Առեղծվածային ուրիշ մի երևույթ է: Ընդհանրապես Լեոնարդոյի բոլոր նկարներն անսովոր հարթության մեջ են դիտվում: Նկարիչներ կան, որոնց գործերը ձգողական աներևույթ ուժ ունեն, և կանչում են. "մոտեցիր, նայիր, մոտեցիր նայիր’’- ասում են: Եւ անմոռաց են ամբողջ կյանքիդ ընթացքում: Այդպիսի հատկանիշներով են առանձնանում ասենք, Ջոտտոյի գործերը: Լեոնարդոյի մասին չեմ կարող նույն այդ բանն ասել: Նրա գործերի ներազդեցության ուժն անհնար է չափման որևէ միավորով որոշել: Ուրիշ են, համեմատության անենթակա: Ռաֆայելը, որ նույնպես մեծ է, թույլ է տալիս մոտենալ իր տիրույթների սահմաններին: Միքելանջելլոն, փոթորկուն օվկիանոսի պես է, առավել համարձակներին մոտ գնալու արտոնություն տալիս է: Մոտեցար` բնության հզոր այնպիսի տարերքի ականատեսն ես դառնում, որից ժայթքող էներգիան ոչ միայն զգում, այլև աներևույթ հզոր մի ուժի ենթարկվելով, անծանոթ աշխարհներում ես հայտնվում: