Երբ դասախոսը նաեւ ստեղծագործող է, երկակի կերպարով է ուսանողին ներկայանում՝ որպես մարդ – մանկավարժ եւ որպես արվեստագետ: Խոստովանեննք, որ անկեղծության պակասի մեր օրերում, երիտասարդները հատկապես դժվարանում են սրտի խոսք ասել: Սակայն այստեղ, այս սրահում մթնոլորտն այս առումով նույնպես գեղեցկացավ. անակնկալը դիզայնի ամբիոնի մագիստրատուրայի 1-ին կուրսի ուսանողուհի Վանուհի Հովհաննիսյանը մատուցեց: Խոստովանեց, որ նկարները, հատկապես սիրելի դասախոսի կերպարն է իրեն ներշնչել այնքան, որ երաժշտական գործ է ստեղծել՝ փորձելով դա անել նրա ստեղծագործություններին եւ մարդկային նկարագրին համահունչ: Ինչպես կարող է նկարը հնչել երաժշտության մեջ, ինչպես լսելի դարձնել լույսի թափառող ձայնը ՝ որսալ շարժման ուրվագծերի հետքերը, երբ մի հարթությունից անցումը մեկ այլ վիճակի մեզ անտեսանելի, անզգայելի է, նկարչի երեւակայած, պատկերի, լույսի շարժման հետագծի մեջ պատկերացնել մեկ այլ չափում, զգալ այլ ձայներ, այլ հոսքեր… խոսեցնել, միախառնել հնչյունը եւ պատկերը, մեղեդին ու գիծը: