Աղջնակը ամոթից էլ ավելի կարմրեց։ Տղան բռնեց նրա ձեռքը ու այնտեղ մի բան թողնելով հեռացավ։ Դա նամակ էր, որտեղ գրված էր. «Եթե սիրում ես ինձ, ապա այսօր արի նշված վայրը ու մենք երկուսով կփախչենք հեռու՜…այնտեղ, որտեղ ազատ կամք կունենանք և մեզ իրարից բաժանող չի լինի»։ Աղջիկը շփոթվեց, ապա նկատեց, որ անձրևը դադարել էր դեռ վաղուց, երբ հոգու թախիծը հանգչեց՝ փոխարենը վերածվելով հրճվանքի։ Եղանակը պայծառացավ, չէ՞ որ անձրևից հետո միշտ արևն է դուրս գալիս։ Շարունակեց ընթերցել. «Դու իմ արևն ես, տես արևի նման շողում ես։ Աչուկներդ վառվռում են կարծես քիչ առաջ ոչինչ չի եղել»։ Թոմին ակամայից ժպտաց, իսկ աչքերը կրկին արցունքով լցվեցին։ Վազեց ննջարան վերցրեց մի թղթի կտոր ու ինչ-որ երկտող գրեց, ապա վերցրեց մի քանի հագուստ և ուսապարկը գցելով մեջքին, շտապեց դուրս։ Վազում էր աղջիկը, վազում էր, կարծես անազատությունից փախչող ձաքուկ լիներ։ Ընկնում էին արցունքները անդադար ու ամեն կաթիլի հետ շշնջում էր ինչ-որ բառեր։ Կտրուկ կանգ առավ, հեռվում երևում էր մեկը, ճանաչեց աղջիկը ու արագ վազեց դեպի նա։ Մայրամուտի վերջին շողերի հետ նրանք գրկախառնվեցին, արևի վերջին շողերի հետ թողնելով հուշեր՝ անցա՜ծ-գնացած։ Տղան ամուր գրկել էր աղջկան, շնչում էր բույրը, միաժամանակ լսելով աղջկա գնալով արագացող շնչառությունը։