Սազ	ու	զուռնի	ձենը	որ	վեր	չելավ, գեջդանգեջ	Աղասին	աչքը	բաց	արեց	ու	էնպես	էր	զարմացած դես	ու	դեն	մտիկ	տալիս, ինչպես	թե	նոր	ըլի	աշխարք	էկել: Ուզում	էր	էլ	ետ	աչքը	խփի, բայց խալխը	է՛նպես	վրա	թափեցին, որ	քիչ	մնաց	նրան	ոտնատակ	տային, փեշերն	էլ	էին	համբուրում, ո՞ւր	մնա	երեսը: էսպես՝ նրան	էլ	մեջ	արին	ու	մինչև	իրիկնապահը, ժամերի	վախտը, է՛ն	քեֆն արին, որ	աչք	պտեր՝ տեսներ: Ձենն	ընկավ	գեղըցոնց	անկաջը. ով	ասես	տուն	էր	ընկնում, որ նրան	տեսնի, մուրազն	աոնի: Հենց	իմանաս՝ ուխտ	ըլեին	գալիս: Տանուտերը	Ղարաքիլիսա	մարդ ղրկեց	կնյազի	մոտ	ու	բանի	ահվալն	իմացում	տվեց: Հրաման	Էկավ, որ	մեկ-քանի	օրից	ետը՝ Աղասուն	վերցնեն, կնյազի	մոտ	գնան: