Հարություն Դելլալյանը ուշ է սկսել ստեղծագործել. կյանքի ծանր հանգամանքների բերումով ժամանակին երաժշտական կրթություն չէր ստացել, և միայն երբ լրացել էր իր երեք տասնամյակը, չէր երկնչել դիմելու մասնագիտական ուսումնական հաստատություն՝ իր ներսի արվեստագետին կաշկանդիչ կապանքներից ձերբազատելու, իր ներսում հնչող երաժշտությանը պրոֆեսիոնալ կերպով և յուրակերպ «ձևակերպում տալու» համար: 50-ականների վերջերին Հայաստան ներգաղթյալների զավակ լինելով՝ կյանքի դառնության ումպն իր շուրթերին էր, իսկ մտքի ճախրը՝ անկասելի, ուստի հազիվ ավարտած ուսումնառությունը Երևանի Կոմիտասի անվան երաժշտանոցում՝ դառնում է Հայաստանի կոմպոզիտորների միության անդամ. արդեն ուներ տարբեր ժանրերի ստեղծագործություններ՝ կամերային, սիմֆոնիկ, իսկ ահա 1985-ին ստեղծում է իր ստեղծագործության բարձրագագաթներից մեկը՝ «Նվիրում Կոմիտասին» սոնատը: Վերջինիս անզուգական կատարողը՝ Մաեստրո Սեդրակ Երկանյանն էր դաշնամուրի մոտ, երբ երեկ՝ 2017թ. ապրիլի 28-ին, Երևանում կայացավ Հ. Դելլայանի ծննդյան 80-ամյա հոբելյանին նվիրված համերգը՝ մասնակցությամբ իր դստեր՝ ջութակահար Նարինե Դելլալյանի և երգչուհի Սոֆյա Սայադյանի: Համերգային ծրագրում ընդգրկված էին Հարություն Դելլալյանի երկու հանրահայտ գործեր, որոնք արդեն իսկ հնչել են աշխարհի տարբեր բեմերից: Բայց հայ հանդիսականը, որքան ջերմ, նույնքան խիստ ու պահանջկոտ է՝ արվեստի կատարելության առումով: Ուստի սխալ չի լինի ասել, որ դարձյալ հայ հանդիսականի դատին հանձնվեցին Դելլալյանի՝ ջութակի և դաշնամուրի համար սոնատ-պոեմն ու «Երբ իջնում է մթնշաղը» սոպրանոյի ու դաշնամուրի համար գրված վոկալ շարքը: