«Ցանկացած արձան, ցանկացած գործ ժամանակի եւ տարածության մեջ է արժեւորվում: Ոչ մի քանդակագործ՝ սկսած Միքելանջելոյից, չէր կարող ասել, գիտե՞ք ինչ, ես հիմա իրիկունը նստում եմ մի հատ գլուխգործոց եմ ստեղծում: Քոչարի կերտած Սասունցի Դավթի արձանը, որ մեր սիմվոլն է ու հրաշալի ստեղծագործություն է, էլի միանգամից չի ընդունվել: Քննադատել են, ձին կարուսելի ձիու հետ են համեմատել, ասել են պոչն է հաստ եւ այլն: Արձանի արժեւորումը եկավ հետո: Հիմա ասում են, թե Սայաթ-Նովան իրեն նման չէ կամ թե կուզիկ է՝ մեջքը կարճ է, բայց նկատենք, որ ամեն մի արվեստագետ նախ սեփական պրիզմայով է անցկացնում ստեղծելիք կերպարը: Եվ հետո, ցանկացած քանդակ դիտման 360 կետ ունի, գուցե դու՞ք ճիշտ անկյունից չեք դիտել»,- հակադարձում է Հենրիկ Գասպարյանը: