Ես պատմվածքներ էի գրում ծաղիկների ու երկնքի կապույտ անհուններում ճախրող արծիվների սլացքի, ծաղիկների ու արծիվների մոլորակում ապրող մարդկանց երազանքների ու տառապանքների մասին և ուղարկում մեր երկրի հյուսիսային, հարավ-արևմտյան, հյուսիս-արևելյան ու այլ ուղղություններով, կենտրոնական ու ոչ կենտրոնական թերթերի ու ամսագրերի, հայտնի ու կիսահայտնի գրեթե բոլոր խմբագրությունների հասցեներով։ Իսկ հետո դրանց մասին ոչ մի լուր չէր ստացվում, մեծ լռություն էր տիրում, ու ես ենթադրություններ էի անում, որ այդ խմբագրությունները տեղադրված են մեր երկրի սահմաններից շատ հեռու՝ Աֆրիկայի անապատներում, Մարսի կամ, լավագույն դեպքում, Լուսնի վրա։ Լինում էին հազվադեպ պահեր, և բարեկամներս ու ծանոթներս ինձ շնորհավորում էին տպագրված ստեղծագործություններիս համար ու ասում, որ ես «ահագին փող» եմ ստանալու։ Ես կարդում էի դրանք և ոչ մի կերպ չէի կարողանում հասկանալ, որ ես եմ դրանց հեղինակը։ Հետո ես պատմվածքի տակ փորագրված անունս տեսնելով, մտածում էի, որ դա երևի, այնուամենայնիվ, իմ ստեղծագործությունն է, և հանկարծ հիշում էի ինձ ծանոթ ձեռնածուներին, որոնք կիսամերկ գեղեցկուհիներ էին լցնում հատուկ մեծ ու պսպղուն արկղերի մեջ և մի քանի րոպե հետո պսպղուն արկղերից զանազան ընտանի կենդանիներ էին դուրս գալիս։