Հուզական ապրումի այս նախերգանքը ձգտում է ամբողջացման եւ զգացմունքի «պատմության» օղակները միացվում են անակնկալ անցումներով. «Ծառ, արի ինձ վառեմ// դու մի քիչ տաքացիր»։ Իսկ պատկերացումը նշմարում է տիեզերական գծերի նոր բեկումներ. «Ընդդիմադիր գծերի հայր Խուան Միրոյի տիեզերական քմծիծաղը // կախվել է երկնքի քիվերից՝ որպես կրակի ստվեր...», «Ճանապարհները մարդուց դուրս են մնում, որ նա կարողանա հասնել // ինձ հավերժ անհաս մնացին գագաթները, որոնց ես հասա»։ Մտքի ու երեւակայության թափառումները միջնորդվում են այլ խորհրդանիշերով, մոմը՝ աղոթք առ երկինք, Աղավնին սպասումի կարոտ Մասիսի վրա։ Թվում է, թե Ծառ, Մոմ, Աղավնի խորհրդանիշերի տեսիլային մեկնությունները կտանեն դեպի հասարակական մի գաղափար եւս, սակայն, խոհերը սուզվում են հեռուների անորոշության մեջ.