Այս առումով մենք բոլորս նման ենք 19-րդ դարավերջի ու 20-րդ դարի սկզբի պատմաբաններին (իսկ մեզ մոտ նույնիսկ այսօր կան այդպիսի մասնագետներ), ովքեր զբաղվում են գերազանզապես «մեծ մարդկանց» պատմությամբ՝ թագավորներ, արքայազներ, զորահրամանատարներ, երբեմն էլ՝ վերջիններիս սիրուհիների պատմություններ և արկածներ։ Այս խնդիրը պատկերավոր նկարագրել է իտալացի հռչակավոր պատմաբան Կառլո Գինզբուրգը իր «Պանիր և որդեր» հայտնի գրքի նախաբանում. «Պատմաբաններին մինչև վերջերս կարելի էր մեղադրել նրանում, որ նրանք ցանկություն չունեն զբաղվել որևէ այլ բանով, քան արքայական տան ներկայացուցիչների գործերը։ Հիմա դա այդպես չէ։ Նրանք ավելի հաճախ են անդրադառնում այն թեմաներին, որոնց մասին նրանց նախորդ սերունդները լռում էին, անտարբերության էին մատնում կամ էլ պարզապես չէին ցանկանում իմանալ։ «Ո՞վ է կառուցել Յոթնադուռ Թեբեն (հին հունական հռչակավոր քաղաք – հեղ.), – հարցնում էր Բրեխտի բանվոր ընթերցողը։ Աղբյուրները ոչինչ չեն ասում այդ անանուն շինարարների մասին, սակայն հարցը դեռ բաց է մնում»։