Կցանկանայինք անդրադառնալ նաև բանակում տիրող իրավիճակին, մասնավորապես ոչ կանոնադրական բարքերի սկզբնավորման և տարածման խնդրին: Չնայած որոշակի բացասական երևույթների, ակնառու են դրական միտումները: Կարգապահության բարձրացման առումով ինչքան էլ որ ՊՆ-ն քայլեր ձեռնարկի, այդուհանդերձ պատասխանատվութ յան ողջ չափաբաժինն ընկնում է հենց զորամասերի հրամանատարության վրա: Զորամասերում պարբերաբար ստուգումները մշտական բնույթ են կրում, այդ գործառույթն իրականաց վում է Ռազմական ոստիկանության, ինչպես նաև նախարարության այլ բաժինների և ստորաբաժանումների կողմից: Թեև, հարկ է արձանագրել, որ դրանք ամենօյա բնույթ չեն կրում, և դա հնարավոր էլ չէ: Ուստի` հրամկազմը և զինծառայողները պետք է ինքնուրույն պահպանեն օրինականության և կարգապահության մթնոլորտը, վերջիվերջո մենք գործ ունենք ոչ թե դպրոցական աշակերտների հետ, որոնց պարբերաբար պետք է հետևել, այլ հասուն ու կրթված երիտասարդների հետ: Հասուն մարդուն մի անգամ են մի բանը ասում, բանակում մի քանի անգամ ասում են, բացատրում են, ցույց են տալիս, ստորագրել են տալիս և այլն, սակայն ոմանք նորից կատարում են տարրական սխալներ, իրենց ոչ պատշաճ են դրսևորում` ստեղծելով կոնֆլիկտային իրավիճակ: Երբեմն հանցագործությունները տեղի են ունենում այնպիսի մանրուքներից, որոնք մարդը սովորում է 10-15 տարեկան հասակում և բանակում դրանով չէ, որ զբաղվում են: Երիտասարդը պետք է բանակ մտնի արդեն կրթված և դաստիարակված, իսկ Զինված ուժերը պետք է այդ երիտասարդից պատրաստի զինվորական, ով կտիրապետի ռազմական գործին: Որևէ մեկը պատկերացնո՞ւմ է, թե ինչ ասել է տասնյակ հազարավոր կիսադաստիարակված ու վատ բարքերով առաջնորդվող երիտասարդների կառավարել, որոնց ձեռքում զենք կա: Այսօր մեզանում փողոցում մարդիկ սովորական վեճերից դանակահարում են իրար: Օրական Հանրապետությունում տասնյակ հանցագործութ յուններ են տեղի են ունենում, որոնք բանական մարդու ուղեղում չեն տեղավորվում, իսկ դրանք իրականացնում են երբեմն 40-50 տարեկան մարդիկ: 18-20 տարեկանները բնականաբար ավելի անկայուն են և նրանց հետ ավելի բարդ է ամեն ինչ: