Եւ ապագա գիտնականի պրպտուն միտքը պարտավորեցրեց հավաքել հնարավորինս շատ օրինակներ կյանքից։ Հարցումներ կատարեց անձեռք, անոտք, կույր կամ կուրացած բազմաթիվ մարդկանց շրջանում՝ ինչպես են վերաբերվում իրենց դժբախտությանը։ Եւ պարզվեց, որ նրանք բոլորն էլ վաղուց համակերպվել են իրենց դժբախտությանն ու նույնիսկ չեն նկատում այն։ Հանգեց այն եզրահանգման, որ նրանք, ովքեր չեն ցանկանում կամ չեն կարողանում համակերպվել, պարզապես ժամանակից շուտ են գնում այն աշխարհ։ Կարնեգին ներկայացրեց մարդկանց պատմության մեջ անդառնալիության, անխուսափելիության ամենագլխավոր օրինակը՝ Սոկրատեսի մահը, որը «տնտեսում» էր իր ուժերն ու եռանդը, բացի ամենայնից, նաեւ այն պատճառով, որ չէր վատնում դրանք անխուսափելիի դեմ պայքարում։ Եւ երբ արդեն դատապարտված էր մահվան, բանտապետը, խցում նրան մեկնելով թույնով գավաթը, արտասանեց հենց այն իմաստուն բառերը, որոնք ժամանակին ինքը՝ փիլիսոփան էր արտասանել. «Աշխատիր թեթեւ ընդունել այն, ինչ անխուսափելի է»։