«Տարիներու ընթացքին Մանիկ անունով մեկի մասին լուր առնելու պարագային, կըսեր ինձի. «Էդվարդ, աս մեկը քույրս կըրնա ըլլալ»: Թերթերի մեջ` «Փնտրում են» խորագրով բաժին մը կար այն տարիներուն, ուր տպագրված հայտարարությունների հետքերով շատ անգամներ գնացի: Գնալը՝ գնացի, սակայն դժբախտաբար մեր Մանիկը չգտա: Երևի Դեյր Զորի ճամփեքին կամ տեղ մը կորսված էր… Բայց ատ վարկածի մասին մենք բարձրաձայն չէինք խոսիլ: Մորս հույսն մարելու համարձակություն չունեցանք: Ինքն ալ կըշարունակեր հուսադրող պատմություններ մեջտեղ բերել: Մեզի որերրորդ անգամը լինելով, կըսեր, թե՝ Մեծ տարհանումից հետո արաբներն կամուսնանային հայ կանանց հետ և այդ խառնամուսնություններից ծնված երեխաներեն շատերն ուսումնառության առաջին իսկ տարիներին կառանձնանային թե բանիմացությամբ, թե աշխատասիրությամբ: Կըսեր, ատ մանչերեն շատերն ուսումնառությունից հետո անվանի մարդիկ դարձան իրենց ընտրած ասպարեզներուն մեջ աշխատելով: Եւ ոչ միայն Սուրիո ու Լիբանանի մեջ, այլև եվրոպական երկրներում հաջողցած էին: Որպես օրինակ, հիշեցնում էր 1961 թվականի իրադարձությունները: Ատ ժամանակին էր, որ Թուրքիո ազդեցության ու ճնշման ներքո հայերի դեմ հալածանքներ սկսվեցան Սուրիային մեջ: Հայերին ձերբակալեցին, սակայն քանի մը ամիս անց բոլորին ազատ արձակեցին: Հետո միայն մեջտեղ բերվեց ճշմարտությունը՝ երկրի գաղտնի գործակալության տնօրենի մայրը հայ եղած էր: Ասիկա եզակի դեպք մը չէր: Մենք ալ գիտեինք նման փաստերու մասին, որոնք բավական շատ էին: Իրապես էքստրիմալ իրավիճակներում հայտնված շատ մարդիկ եղան, որոնք այլևս չթաքցնելով իրենց ծագումը հայանպաստ գործերուն մասնակցություն կբերեին: Անտեսելով արտաքին վտանգը, նաև իրենց ներքին տագնապը հաղթահարելով, խառնամուսնությունից ծնվածները վերագտնում էին իրենց ինքնությունը: - Դեր Զորի արաբները,- կըսեր մայրս,- հայազգի տարբեր տարիքի երեխաների էին իրենց հարկի տակ առել ու պահել, որոնք հետագայում ընտանիք էին կազմել արաբներու հետ: