Նանի՛	ջան, ա՛խպեր	ջան, բա՛բի	ջան, վա՜յ, վա՜յ... է՞ս	օրվան	համար	մեզ	օրորոց	դրիք, է՞ս	օրվան համար	մեզ	սրից, ջրից	ազատեցիք, մեր	ցավին	դարման	արիք, մեզ	ջան	ասելով, մեր	աչքը սրբելով, գոգըներդ	առնելով, դոշըներիդ	կպցընելով, քրտինք	թափելով, անքուն	մնալով, սար	ու ձոր	ընկնելով	մեզ	ապրուստ	ճարեցիք, ձեր	կյանքը	խավարացրիք, մեզ	ծաղկացրիք, դուք թառամեցիք, մեզ	դալարացրիք, ձեր	ումբրը	չորացրիք, մեզ	տանը	քուն	դրիք. դուք	հանդում, չոլում, արևի, անձրևի	տակի	ջանըհան	էլաք, որ	մենք	զորանանք, աչքըներիդ	լիսը սպիտակացրիք, որ	մենք	մեծանանք, հասնինք, ձեզ	քոմակ	ըլինք. է՞ս	ա	մեր	քոմակ	ըլիլը, է՞ս	էր ձեր	մուրազը: Էստո՞ւր	համար	աստծուն՝ լիսը	բաց	ըլելիս, մութը	մթնելիս, գիշեր-ցերեկ	աղոթք էիք	անում, որ	մեր	ոտին	քար	չդիպչի, մեր	մատը	փուշ	չըլի, մեր	գլխին	կարկուտ, արև	չխփի. մեզ իր	աչքի	առաջին, իր	թևի	տակին	ցավից, չոռից	ազատի, որ	մենք	բարի	զավակ	ըլինք. Քրիստոսի խաչի	ղուլ	դառնանք, ավետարանի՝ ծառա, եկեղեցու` հող, ազգի	պարծանք, աշխարքի՝ շենություն: Ա՜խ, ո՞ւր	էս	սհաթը	աստուծո	անկաջը, որ	ձեր	արդար	ձենն	մեկ	էլա	չլսեց, ձեր	հազար մուրազի	մեկն	էլա	չկատարեց	ու	մեզ	էսպես	քարին	տվեց, ու	մեր	հոգին	էլա	չի՛	առնում, որ պրծնինք, ա՜խ, կորչինք	էս	անօրեն	աշխարքիցը: