Թանկագին Սերո Նիկոլայի։ Ես չգիտեմ ինչից եւ ինչպես սկսել իմ նամակը։ Կամ, արդյոք, նամա՞կ է այն, ինչ ուզում եմ գրել, ինչով լցված ենք այսպես։ Չգիտեմ։ Մտածում եմ, թող ներվի, իմա՞ստ ունի գրիչ առնելն, ընդհանրապես, այս ծանր պահին, երբ աղավաղվում, խեղաթյուրվում է ամեն ինչ։ Բայց եւ ներքին մի ձայն ինձ ստիպում է մոտենալ սեղանին ու գրիչ առնել։ Մարդու մեջ, երեւի, կա անբացատրելի մի հավատ, որը վեր է ամեն ինչից, շատ բարձր ու անձեռնմխելի։ Մի երկու օր առաջ Ձեզ հետ հեռախոսազրույց ունեցա, չկարողացա ասել սրտինս, մտքինս, մի տեսակ կիսատ մնաց խոսքս, որոշեցի շարունակել այս տողերի մեջ։ Չնայած մեկ է, ինչքան էլ ջանում ենք չասված բան չթողնել, այնուամենայնիվ, միշտ ինչ-որ բան կիսատ է մնում, ինչ-որ բան միշտ մնում է չասված։ Դեռ երեխա ժամանակվանից ուզում էի զրուցել գրական հարցերի շուրջ, նման համարձակության քիչ մնաց ինձ մղեր ձեր գնահատանքի խոսքն իմ տպագրված առաջին բանաստեղծություններից մեկի մասին, բայց գրում եմ Ձեզ հիմա։ Այն էլ՝ միանգամայն այլ հարցերով, նորից հետաձգելով գրական խնդիրները։ Ի՞նչ արած։ Ժամանակն է թելադրողը։ Ժամանակը չէ՞, արդյոք, որ ժամանակը մեզ լսի, ականջների խցանները հանի, թողնի իր վտանգավոր, հայակուլ խաղերը։ Այո, խաղերը, որոնցով ինքն իրեն է ձեռ առնում միայն։