Հայացքս հառում եմ Դաչիի ոտնաթաթերին: Խիզախ ու համարձակ ոտնաթաթեր, որոնք դեռ այնքան են քայլելու, վազելու, փախչելու, պատսպարվելու, նորից ու նորից քայլելու՝ մեկ ուղիղ, մեկ հարբեցողի ու մեկ լուսնոտի քայլերով: Իսկ իմ ոտնաթաթերը անընդհատ ձգտում են պոկվել իմ մարմնից ու անզգայանալ... այլևս չեն ուզում դիմադրել հողի ծանրությանը... այլևս չեն ուղղորդում ինձ... այլևս չեն շտապում...