Երբ խնջույքն ավարտին էր մոտենում, Ռըզա Սելիմ Քազանջըև կնոջը կանչում և խնդրում էր, որ հարգարժան հյուրերի համար դաշնամուր նվագի: Մեծ տատիկը երբեք տարբերություն չէր դնում, արևմտյան կոմպոզիտորներից բացի, հայրենասիրական ազգային քայլերգեր էլ էր նվագում: Ամեն անգամ արժանանում էր հյուրերի հավանությանը: Հատկապես 1933 թվականի «Տասներորդ տարվա քայլերգը» պիտի նորից ու նորից նվագեր: Քայլերգն ամենուր էր: Անգամ քնի մեջ արձագանքում էր մարդկանց ականջներում: Անգամ բարուրի երեխաներին էին նրա աշխույժ ռիթմի տակ քնեցնում, այդպիսի շրջան էր: