Օ՜, հիմա բոլորը ծիծաղում են իմ երեսին և հավատացնում ինձ, որ նույնիսկ երազում հնարավոր չէ տեսնել նման մանրամասնություններ, ինչպիսին հայտնում եմ հիմա, որ երազում իմ ես տեսել կամ ապրել եմ զգացողություններ, որոնց զառանցելիս ծնունդ է տվել հենց իմ սիրտը, իսկ մանրամասներն ինքս եմ հորինել արթնանալով: Իսկ երբ ես նրանց առջև քանց գաղտնիք բացեցի, որ գուցե իրականում հենց այդպես էլ եղել է, օ՜, Աստված, ինչ ծիծաղ բարձրացավ, և ինչ հրճվանք պատճառեցի ես նրանց: Օ՜, այո, իհարկե, ես անձնատուր էի հենց այդ երազի զգացողությամբ իսկ, և միայն այն էր կենդանի մնացել արյունածորության չափ վիրավոր իմ սրտում: Բայց փոխարենը իմ երազի իրական պատկերներն ու կերպարները, այսինքն՝ նրանք, ում ես իրականում տեսել էի իմ երազատեսության ժամին, լի էին այնպիսի ներդաշնությամբ, այնպես հմայիչ էին ու չքնաղ և այնքան ճշմարտացի էին, որ, արթնանալով, ես իհարկե ի վիճակի չէի լինելու նրանց մարմնավորել մեր անճարակ բառերի պաճուճանքով, այնպես որ նրանք կարծես մի տեսակ աղոտանալու էին իմ մտքում, և ուրեմն, հետևաբար և գուցե իրապես ես ինքս ենթագիտակցորեն հարկադրված եմ եղել հետագայում հորինել մանրամասներ և, անշուշտ, աղավաղելով, մանավանդ եթե նկատի ունենանք դրանք շուտափույթ և գեթ փոքր-ինչ արտահայտելու և հաղորդելու իմ այդչափ կրքոտ ցանկությունը: Բայց այդուհանդերձ, ինչպե՞ս չհավատամ, որ այդ ամենը եղել է: Եվ գուցե եղել է հազարապատիկ ավելի լավ, լուսավոր և խնդագին, քան ես պատմո՞ւմ եմ: Թող որ դա երազ էր, բայց այդ ամենը չէր կարող չլինել: Գիտե՞ք ինչ, ես ձեզ մի գաղտնիք բացահայտեմ. գուցե այդ ամենը բնավ էլ երազ չի եղել: Քանզի այնտեղ տեղի ունեցավ մի այնպիսի բան, զարհուրելիորեն իրական այնպիսի մի բան, որ չէր կարող լինել երազում: Թող որ երազն իմ ծնել է իմ սիրտը, բայց մի՞թե միայն սիրտը կարող էր ծնունդ տալ այն զարհուրելի իրողությանը, որ հետագայում կատարվեց ինձ հետ: Ինչպե՞ս կարող էի ես միայնակ հորինել դա կամ երազել սրտով: Եվ մի՞թե իմ փոքրիկ սիրտը և կամակոր, ողորմելի խելքն իմ կարող էին հասնել այդաստիճան ճշմարտության հայտնության: Օ՜, դատեք ինքներդ: Ես մինչ այս թաքցնում էի, բայց հիմա կհայտնեմ նաև այդ ճշմարտությունը: Բանն այն է, որ ես… ապականեցի, մեղսավորեցրի նրանց բոլորին: