Եւ հիմա, երբ գաղտնիքն այլեւս բացահայտված է, ստիպված եմ գոնե համառոտ պատմել կատարվածի մասին։ Կլայպեդայից դուրս եկանք կեսգիշերին։ Ժամը մենք չէի՛նք ընտրել, այլ հանգամանքները։ Միայն գիշերը ժամը 11-ին է բացվում քաղաքի կենտրոնում գտնվող կամուրջը, որի մոտ կառանված էր «Կիլիկիան»։ Եւ հենց դուրս եկանք ծովախորշի դարպասներից, հասկացանք, որ տանջահար ենք լինելու անսովոր ճոճքից, երբ կայմի կատարը քիչ է մնում հպվի ալիքի բաշին։ Բոլորիս համար էլ պարզ էր, որ քնելու մասին խոսք լինել չէր կարող. համընդհանուր համականչ եւ համընդհանուր հերթափոխ՝ բոլորի համար։ Վաղուց կեսգիշերն անց էր, բայց լավ երեւում էր ծովի խռովահույզ մակերեւույթը։ Բալթիկայում սպիտակ գիշերների ժամանակն է։ Հավելենք, որ մղոն առ մղոն շարժվում ենք դեպի հյուսիս։ Իսկ դա նշանակում է, որ ավելի է լուսավորվելու երկինքը։ Շարժվում ենք դեպի Շվեդիայի ափերը։ Չկա ավելի վատ բան, քան ոչ օրինաչափ ալեկոծությունը. համատարած եռք է, քաոս։ Երբ մի ալիքը զարկվում է մյուսին, թվում է, թե բոլորը գլորվում են տարբեր ուղղություններով։ Մի քանի անգամ ալիքները «պայթեցին» հենց նավակողի մոտ։ Մեծ թեքման տակ ահռելի ուժի ալիքներ փլվեցին հենց վերեւ բարձրացող նավակողին։ Նման մի բան էլ պատահեց լուսադեմին։ Այդ ժամանակ բոլորը տախտակամածին էին, ներառյալ կոկը։ Անսպասելիորեն հսկայական մի ալիք ծածկեց նավը։ Եւ բոլորս, առանց բացառության, սուր որոշակիությամբ զգացինք, որ նույնպիսի մի երկրորդ ալիք նետվեց առաջինի վրա։ Բարեբախտաբար բեռնափորի բերանը փակ էր։ Այնպես որ, ջուրն ահռելի ջրվեժի պես նավամբար ուղղվեց մուտքի լյուկից։ Բայց դրա վրա ոչ ոք ուշադրություն չդարձրեց։ Տախտակամածը ճայթում էր գոռոցներից. «Ջրում մարդ կա»։ Եւ այն էլ ոչ թե մեկը, այլ երկու հոգի։