Իրականում եթե առաջինը կարող էր ինչ-որ կերպ մոտիվացնել, ստիպել անհատին ապացուցել, որ հաշմանդամությունը նրան ոչ մի առումով ավելի ցածր, ավելի վատը կամ ավելի քիչ հնարավորություններով մարդ չի դարձնում, ապա երկրորդը կատարում է ճիշտ հակառակ գործը: Հասարակության կողմից ոչ սովորական վերաբերմունքը կարող է մղել մեծ նպատակների և համապատասխանաբար նվաճումների հասնելուն: Բայց սեփական անձի նկատմամբ խղճահարությունը ստիպում է ընդունել, որ եթե ծնվել ես արատով կամ դարձել ես հաշմանդամ դեպքերի բերումով, ապա քո հնարավորությունները հօդս են ցնդել: