Միայն էս առավոտ էր, որ մի քանի շաբաթվա ամայությունից հետո նորից ֆիզիկապես ընկալեցի Փարիզը: Երևի պատճառը գիրքն է, որ սկսել է աճել իմ մեջ: Ամեն տեղ ինձ հետ է: Քայլում են քաղաքում` երեխան կրծքիս տակ, և ոստիկանները փողոցներն են անցկացնում: Կանայք վեր են կենում` տեղները զիջելու: Էլ ոչ ոք չի հրմշտում: Հղի եմ: Տնգտնգում են ծանրումեծ. հսկայական փորս դեմ է եղել աշխարհին: