Լսեցի՞ր, նստեցի՞ր, չէ՞. Կանգնի՛ր, իմացի՛ր, բանը	բանի	նման	չի՛. ա՛ռ	քեզ տրաքոց, Շփոթ	ա	խաշիլ	ա, որ	հմիկ	իրար	կխառնվի, Թե	ճար	ունիս, փեշդ ձեռիդ	պահի՛ր, գդակդ	գլխիդ, թե	չէ՛, գլխաբաց	որ	դուս	գաս, խարփուխ կընկնիս, թե	ասածս	չանես, պարտական	ըլիս: Գոմի	սարան	էնպես	էր տաքացել, ինչպես	համամ, Աթարի	կրակի	մարմանդ	գոլը	մեկ	կողմից, եղի, կովի, ձիու	հոտը՝ մյուսիցը, մարդի	Քյալլա	էին	ծակում: Փորները՝ սոված, գլխըները՝ դարտակ, ձեռք	ու	ոտք	մրսած, գոմի	ծանրացած	բուղն	ու	կրակի	սև ծուխն	էլ	որքըթըներին	չդիպավ, մաղձ	ու	աղիք	իրար	գլխով	տվեց: Որը բերնին	էր	հուպ	տալիս, որը	աչքին, որը	փորին, որը	քթին, որն	էլ	թաքուն	էր քաշում, որ	բալքի	թե	էն	զահրմար	հոտը	մի	քիչ	կտրվի: Որը	փռշտում	էր, որը հազում, որն	էլ	էնպես	էր	զկռտում, որ	սիրտ	ու	թոք	հետը	դուս	էին	գալիս: Ամեն մեկ	քիթ	նաղրախանա	էր	դառել, ամեն	մեկ	բողազ	զոռոտոտո, ամեն	մեկ փոր՝ դավ	ու	դարյա, հազալիս	երես	ու	միրուք	էր, որ	ներկվում	էր: Փռշտալս, հենց	գիտես, անձրև	էր	գալիս, քթի	ցելթուկը	ինչ	տեղ	ասես	հասնում	էր. երես, բերան, աչք, ունք	էլ	չէր	ասում, թե	աստված	ա	ստեղծել: Շատը	աղլուխ չունենալով՝ կամ	փեշով	էր	սրբում	քիթը, կամ	ձեռը	պատին	քսում, կամ	թե	չէ քիթն	է՛նպես	էր	սաստիկ	վեր	քաշում, որ	մեկ	բուռը	ծուխ	ասես, բուղ	ասես, գոմի	հոտ	աս՜ես, թոզ	ասես՝ քոզաքալա	բարձրանում, բեին	էին համբարձվում: Էս	միջոցումը	խեղճ	տանդրոջ	կնիկն	էլ	փեշերը	վեր	քաշելով, քիթը	սրբելով	գլուխը	քարը	չի	տվեց, ուզեցավ, որ	ներս	մտնի	ու	ղոնաղներին բարի	լիս	ասի	ու	գալըները	շնորհավորի՛	հազի, փռշտոցի	ձենը	լսելով քաղաքավարություն	բանացրեց, գոմի	դուռը	բաց	արեց, որ	մի	քիչ	հոտն	ա ծուխը	դուս	գնա: Բայց	երանի, թե	ձեռը	կոտրըվել	էր, չէ՛ր	բաց	արել: Հենց դռան	ճռռոցն	իմացան	թե	չէ, աշխարքն	իրար	գլխով	դիպավ, ու	որն	անգդակ, որն	քուրքը	քաշ	տալով, աչք	ու	քիթ	բռնած	էնպես	քոռըքոռ	հենց	ուզեցան, որ դուս	թողին, երեսները	մի	քիչ	հովին	տան, էլ	չկարողացան	առաջներին	մտիկ անիլ, չունքի	տունը	ծուխը	խավարացրել	էր, բուղը	ամպի	պես	կալել. իրար գլխով	ընկան, հենց	իմացան, թե	քամին	դուռը	բաց	արեց, ու	մեր	խեղճ տանդրոջ	կնկա	չանը	իրան	հասցրին, ոտի	տակ	տվին: Հարայ	բոցը	որ իմացան, ետ	դարձան, աչքդ	բարին	տեսնի, չէին	իմանում՝ ծիծաղա՞ն, թե	սուգ անեն, յա	վրա	հասնին, քոմակ	անեն, չունքի	տանդրոջ	խաթունը	էնպես	էր ծանրագոգոթ	խրվել	գոմի	կպրե	կաբասումը, որ	էլ	ո՛չ	քիթ, ո՛չ	երես, ո՛չ	լաչակ, ո՛չ	մինթանա (ղերիա), դարտակ	տեղ	չէր	մնացել, բոլոր	ռուսվա	էր	էլել վարդահոտումը: Էս	ղուլմա-ղալամը	ողորմելին	հենց	իմացավ, թե	ձեռները թամուզ	են, հենց	մատները	բերանը	տարավ, որ	օշմաղը	մի	քիչ	բաց	անի	ու շունչը	քաշի, քո	դուշմանի	գլուխը	չի՛	գա, ինչ	նրա	գլուխն	էկավ. Մեկ	դուրում տաք-տաք, կովի	էր	թե	գոմշի, չգիտեմ, մազա	էլ	էս	վախտը	բերանն	ընկավ	ու սրբություն, խաչ, ավետարան	աչքիցն	ընկավ: էլ	թուք	ասես, վատ	խոսք	ասես՝ նա	էր, որ	կվաթաթախ	բերնով	տալիս	էր	ու	ասում, ծանրագլուխ	տանուտերը ընչանք	հմիկ	Էնպես	էր	իմանում, թե	ֆորթերն	են	կապըները	կտրել, իրար գլխով	ընկել, ու	տանտիկինն	ուզում	էր, որ	տուն	անի. աչքը	ցցեց	դռան	մեջը թե	չէ, տունը	գլխին	փուլ	էկավ: Մերու	արջի	պես	բղղալով, ճղղալով, էստուր-էնդուր	գլխին	բամբաչելով	որ	վրա	չի՛	հասավ, որ	իր	խաթունին	էս	դժոխքիցն ազատի, սատանի	աչքը	քոռանա, քուրքն	ընկավ	ոտի	տակը, գլխի	վրա	որ մաղալաղ	չտվեց՝ շրը՛փ, չը՛խպ, ինչ	նա	տեսավ, քո	դուշմանի	գլխին	չգա. երեսի	վրա	էնպես	խրվեց	էս	կվի	մեղրի	կճուճումը, որ	աչք, ունք, բերան, քիթ, միրուք	էնպես	ներկվեցին, որ	հազար	ուստա	քիսաքսող	էլ	որ	էլել	էր, էնպես ադաթին, լազաթին՝ հինա	չէ՛ր	կարող	իր	օրումը	քսիլ: