Հետաքրքիր է՝ Թամանյանը պետք է պսակադրվեր իր իսկ վերանորոգած եկեղեցում՝ Կամիլա Էդվարդսի հետ, ինչը, պարզվեց, այնքան էլ հեշտ չէր։ Կամիլայի հայրը՝ Մատվեյ Էդվարդսը, որը Պետերբուրգ էր տեղափոխվել Անգլիայից և դավանանքով կաթոլիկ էր, պահանջում էր պսակադրությունը կատարել իրենց ծեսով, բայց Թամանյանը մնաց անդրդվելի` «ես հայ եմ և պսակադրությունը պետք է կատարվի հայոց եկեղեցում` հայկական ծիսակատարությամբ»։ Եվ կատարվեց նրա կամքը… Ալեքսանդրն ու Կամիլան ստեղծեցին մի հիանալի ընտանիք, որն ապրում և շնչում էր հայկականությամբ։ Հետագայում նրանք տեղափոխվեցին Երևան, և Կամիլայի հուշերը Թամանյանի մասին անհնար է չկարդալ հուզմունքով` այնքա՜ն սեր, նվիրվածություն կա այնտեղ և այնքա՜ն մեծ հարգանք իր հանճարեղ ամուսնուն ծնած ժողովրդի նկատմամբ։ Նրանց որդու՝ Գևորգ Թամանյանի ուսերին ընկավ հոր անավարտ գործերը շարունակելու, ինչ-որ չափով դրանք իրենց լրումին հասցնելու դժվարին, բայցև պատվավոր գործը։