Բարև առնելուց հետո հոբելյարը հրճվանքով նայեց ինձ. իբր` տես ինչ հարգանք-պատիվ ունեմ, էս ազիզ օրը ձեռքս ոչ ոք չպաչեց, իսկ տեսա՞ր` շունն իսկապես մարդու բարեկամն է: Հետո գնաց, սենյակի անկյունի պարսկական վառարանի մոտ նստեց` չորանա: Ինձ էլ հրավիրեց`