Խլղարաքիլիսո	խոտերի, արտերի	բոցը	քամին	քշելով` տարել	էր, մեշեքն	էր	քցել, դուզ, չոլ, ղռ, քոլ, յավշան, թուփ, խուփ, ծղնոտ, տերև, ծառ, ինչպես	ամառվան	գիշերը	կրակ	տված	չոլ, սարերը աստղեր	էին	շինել, ձորերը` երկինք, որ	պարզիկա	վախտը	ամեն	գիշեր	մեր	գլխին	էրվում	են: Կատաղի	քամին	բոցին	առաջն	արած	որ	չէր	ղամշում	ու	քացի	տալիս, հենց	իմանում	էր	մարդ, թե Շորագյալու	դաշտը	հրեղեն	ծով	ա	դարձել, ու	կրակի, բոցի	ֆրթնեն (ալիքը) քուքուրթ, կայծակ ածում	դաշտերի	գլխին: Խուլ	ձորերը, խոր	էրերը	բողազները	ետ	ճոթռած	որ	կուլ	տված	քամին	էլ ետ	չէին	քշում, տալիս	քարափների	ճակատին, քարերը, ծառերը	ուզում	էին	անկաջները	կալնին, ոտ	առնին, փախչին, ու	նրանց	գողի	ու	զրնգոցի	ձենի	մեկ	տուտը	երկինքն	էր	հասել, ամպերն իրարոցով	տալիս, մյուսը	գետնի	գլուխը, մեջքը, ոսկորները	ջարդելով՝ անդունդը	խրվում	ու հազար	տեղ	գոռալով, ջարդվելով	գնում, կորչում, լռվում, պապանձվում: Կայծակի	ամեն	մեկ ճամբարակը, ճոպանը, ինչպես	մեկ	հրեղեն	սուր, որ	երկինքը	չէ՛ր	ճղում, ամպերի	մեջքը	կոտրում ու	Ալագյազի, Մասսա, Դվալու	գլխին, թափին	տալիս, ուզում	էին, որ	էս	ահագին	երկրի	գլխըները, իրանց	աչք-ձորերը	տակուվեր	անեն, քոռացնեն, իրար	սպանեն	ու	սաղ-սաղ	անդունդը	խրվին, բաթմիշ	ըլին: Ամպերը	օխտը	գլխանի	վիշապի	նման, երկնքիցը	ճոլոլակ	էլած, որ	բերանը	չէին բաց	անում, խփում, ուզում	էին, որ	սաղ	երկինքը	կում	անեն, ծամեն, փշուր	փշուր	անեն	ու	էլ	ետ հազար	թիքա	արած՝ ածեն	անիրավ	մարդի	գլխին, որ	ո՛չ	երկնքիցն	ա	պատկառում, ո՛չ աստվածանից	վախենում, ո՛չ	ջուր	իրան	օրինակ	առնում, ո՛չ	հողից	մեկ	խրատ	վերցնում, ո՛չ	իր խեղճ	հոգու	ներքին	ձենը	լսում, որ	գիշեր-ցերեկ	լալով, արտասվելով, քնած	թե	արթուն, ձեն	են տալիս, գոռում.