Այսինքն, լրագրողը շատ էր կամենում, որպեսզի ոչ թե բողոքի ցույցեր լինեին, այլ լիներ ջերմագին ընդունելություն և խոսակցություն ծավալվեր Թուրքիա-Հայաստան տնտեսական համագործակցության մասին, ուր Հայաստանը պետք է լիներ խնդրողի ու երախտագետ զգացումներ տածողի դերում: Պատահական չէ, որ հոդվածագիրը հիշատակում է տնտեսական դժվարությունները` գուցեև մոռանալով, որ իր երկիրն էլ տնտեսական բազում խնդիրներ ունի, որ իր երկրի ծայրամասերը թաղված են աղքատության մեջ, որ բնակչության մի զգալի մասը ծայր աղքատության ճիրաններից չի կարողանում ձերբազատվել: Հոդվածագիրը կանգ է առել ՀՀ արտաքին գործերի նախարարի տեղակալ Շավարշ Քոչարյանի հայտարարությունների վրա և հիշատակել, թե հայաստանյան պաշտոնյան կոչ էր անում ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունը ու 2009 թվականին Ցյուրիխում կնքված հայ-թուրքական արձանագրությունները վավերացնել առանց նախապայմանների: Թուրք վերլուծաբանի կարծիքով` Թուրքիան այդ արձանագրություններից որևէ օգուտ չունի և դրանց մեջ բոլոր կետերն հօգուտ Հայաստանի են: Ուշագրավ է, որ հոդվածագիրը «բացահայտում է» Ցյուրիխյան արձանագրությունները, ներկայացնում նրա դրույթները.