Այդ անունը տալով՝ Մարոն սկսեց հեկեկալ։ Նա գլուխը դրեց մորաքրոջ հակված ուսին, որը գրկեց նրան և հոնգուր–հոնգուր լացեց մի քանի րոպե։ Արփինեն հիմա ամեն ինչ հասկացավ՝ Մարոյի երբեմն դատարկ հայացքը, նրա բացակայող տեսքը, նրա ձայնում իրենից անկախ հայտնվող տագնապը։ Ծեր կինը բացատրության կարիք չուներ և շատ լավ էր հասկանում այն ողբերգությունը, որ ապրում էր երիտասարդ կինը, և նրա մարմինն ու սիրտը արձագանքում էին նրա ցավին։ Նա շոյեց Մարոյի մազերը։