Ա. Հ.- Մենք չենք կարող չմտածել, որ դրա մեջ քաղաքականություն կա: Մի՞թե նպատակամղված քաղաքականության հետևանք չէ այն, որ թեև Ռուսաստանում էլ, մեզանում էլ միշտ էլ շատ են եղել ու կան խելացի մարդիկ՝ վերլուծաբաններ, քաղաքագետներ, մտավորականներ, որ ամեն ինչ տեսնում են, հասկանում են, իրենց հրապարակային ելույթներում նույնիսկ աշխարհի բարենորոգման ելքեր են առաջադրում, բայց ամեն առիթով ապացուցվում է, որ մեծ քաղաքականության մեջ այս խելացի-մարդասերների կարիքը չկա: Հենց Ձեր 2006թ. լույս տեսած «Ծիրանի ծառերի տակ» վեպում շատ դաժան ձեւով անդրադարձել եք հասարակության մեջ տիրող իրավիճակին, եւ քաղաքական վերլուծություններ եք արել, քարը քարին չի մնացել, բայց ի՞նչ փոխվեց դրանից հետո, որքանո՞վ գրողի խոսքը ազդեցություն ունեցավ հետագա դեպքերի վրա՝ մինչեւ այսօր: Գուցե միայն պատմությա՞նն է պետք այս բոլորը: Գուցե մտավորականը կանգնի հրապարակում, ինքնահրկիզվի՞: Գուցե խելացի մարդու համար առայժմ ձայնը կտրել, նստե՞լն է խելամիտը: