Ճանապարհի կեսն անցնում է, նոր միայն նկատում, որ քայլերը տանում են այնտեղ՝ իր կամքից անկախ, մտնում է այն պահի մեջ, ուր... Արսե՜ն... Ետ է նայում։ Մայրն է։ Այս պատկերն ամեն օր կրկնվում է մտքի մեջ։ Պահը իբրեւ հեռանում է, բայց չի հեռանում։ Պահը. պիտի տանկով փակեն խուժող ազերիների մուտքը։ Եվ հանկարծ թշնամու արկը խփում է իրենց տանկին, տանկը վառվում է, թեքվում է կողքի վրա ու... Արսենի մի թեւը մնում է թրթուրների տակ։ Ինչ անել։ Նայում է, ի՜նչ հայացք է, Աստված, Թաղավարդի կողմը, ուր մայրն է, ծեր հայրը, մինուճար որդին՝ Շահենը, կինը, ուր... Իսկ ազերու տանկն իր գործը կատարած համարելով, մոտենում է։ Մի պահ մթնում են աչքերը, ապա երկնքից սրընթաց սլացող հրեշտակն իր թեւերով խփում է դեմքին, մոր ձայնով ճչում՝ Արսե՛ն... Վրա հասնող թմբիրը չքվում է։ Արսենը հանում է գրպանի դանակը ու... ինքն իր աջ ձեռքով կտրում է իր ձախը, արմունկից ներքեւ... Վերնաշապիկի պատռված լաթով կապում է ձեռքը, արագորեն մղվում դեպի թշնամու արդեն հասվեհաս տանկը, որն իր փողը ուղղել էր արդեն մեր դիրքերին։ Իսկ ետեւում Մարտունին է։ Հակատանկային նռնակները մեկը մյուսի ետեւից նետում է թուրքական տանկի տակ... Ա՛ռ քեզ։ Ղարաբաղցու ուշունցը ափսոս է, թուրքերեն է «նախշում»։ Ապա նա ձախ ձեռքի արմունկից վերեւ մնացած մասը բարձրացնում է, գնդացրի փողը «պահ տալիս» վրան ու աջով մատների տակ առնում ձգանը։