Եթէ այսօր չխօսուի այս մասին, եւ հայերէն տպագիր եւ թուղթէ գիրքին սպառնացող անհետացման վտանգին մասին, թէ պետութիւն եւ թէ գիր-գրականութեան պաշտպան եւ անոր զարգացման, համար գործող կազմակերպութիւններ կրաւորականութիւն ցուցաբերեն, հայերէն գիրքը պիտի չքանայ հրապարակէն, եթէ դեռ կարգ մը անձեր, սիզիֆեան յամառութեամբ, ժամանակ մըն ալ յիսուն կամ հարիւր օրինակով գիրք լոյս ընծայեն, պիտի հասնինք հոն՝ ուր ինչպէս օր մը իր գիրքին վրայ բանաստեղծ Զուլալ Գազանճեան գրեց՝ «Նուէր կը տրուի բարեկամներու»: