Մարոն բացել էր իրեն բաղնիքից տուն տանող կառքի վարագույրը և, ճակատն ապակուն հենած, նայում էր, թե ինչպես էին շարքով անցնում Այնթապի տները։ Նրա ընկերուհիները՝ Շահանեն, Սաֆիյեն ու դայակը լուռ էին, քանի որ հոգնել էին հասարակական բաղնիքում անցկացրած երկար օրից, գոհ էին, որ հանդիպել էին իրենց ընկերուհիներին և գրեթե արբել էին շատ խոսելուց։ Ինչպես ամեն անգամ բաղնիք այցելելուց հետո, նրանց ուրախությանը ափսոսանք էր խառնվում նրանից, որ տանից դուրս անցկացրած այդ մի քանի ժամերը արդեն անցել էին։