Վանքի շինարարության ժամանակը հարկ է դնել առաջին դարում, ինչպես որ Գոշը Առաքելադիր է կոչում այդ ուխտը: Գրքերում առաջին անգամ հիշվում է Աղվանքի պատմության մեջ, Թ դարի սկզբին, երբ Ներսես Փիլիպպյանը Աղվանքի գահի պայազատներին «սպանեց մի ժամում, Խորաձորում, որը կոչվում է Դադոյի վանք»: Տեղի հիման վրա նկարագրվում է վանքի դիրքը, որը շրջապատված է եղել գեղեցիկ եւ պտղատու ծառերով: ԺԲ դար կեսին Գանձակի Չավլի իշխանը, հարձակվելով Խաչենի կողմերի վրա, «այրեց նաեւ սուրբ առաքելադիր վանքը, որը կոչվում է Դադուի վանք»: Կիրակոս պատմիչը հիշում է «Դադոյի վանքի եպիսկոպոս Տեր Գրիգորիսին», որը կաթողիկոսի հետ գնաց Ծար՝ ի հերքումն Դավիթ մոլորեցուցիչի: Բնակարանների հետ միասին թեպետ կանգուն է այս մենաստանը, բայց ամայի է:Կանգուն է մնացել նաեւ սրածայր կաթողիկեով եկեղեցին՝ կառուցված Վախտանգ Բ-ի տիկնոջ Արզու խաթունի կողմից 1214 թ., իսկ նրա շուրջը կան մեծապատիվ մարդկանց գերեզմաններ: