Գիշերը ձյուն էր եկել ինչպես ողջ Հայաստանում, այնպես էլ՝ Արցախի տարածքում: Բայց Արցախի արևն ուրիշ է. սահմանն անցնելուց հետո ճանապարհների մերկասառույցը կտրուկ փափկեց, հեզորեն ողջունեց մեր մեքենայի վախեցած անվադողերին: Հանգիստ շունչ քաշեցինք և մենք, և, մանավանդ, Արցախ աշխարհը, որը ղարաբաղյան նանի պես փեշերը փռած՝ իր ծոցն առավ Սյունիքի իր կարոտած զավակներին: Այլևս տագնապելու բան չկար, այլևս փարատված էր մեր երկժամյա վախը, և կարող էինք հանգիստ զրուցել Արցախի պատմական վայրերից, մղված հիշարժան կռիվներից և, անգամ, անուններով հիշել, թե ով՝ որտե՞ղ է զոհվել, որտե՞ղ՝ հերոսացել, կամ՝ ում ջոկատը որտեղո՞վ է անցել, որտե՞ղ՝ փակուղվել, և, գրողը տանի, քաղաքական որ՜ գործչի մեղքով… Եվ ինչպիսի՜ երիտասարդներ զոհվեցին անտեղի՝ փակուղվելով Ղոչազում…