Մաքոմբերը ոտքը դուրս հանեց կողքից, դրեց աստիճանին, հետո գետնին։ Առյուծը դեռևս կանգնած, հպարտ ու սառը հայացքով զննում էր այն առարկան, որն իրեն որպես հսկայական ռնգեղջյուր էր ուրվագծվում։ Մարդու հոտ նրան չէր հասնում, և աջ ու ձախ շարժելով հսկայական գլուխը՝ նայում էր անծանոթ առարկային։ Հետո, երբ նայում էր, բայց ոչ թե վախենում, այլ վարանում էր մոտենալ ափին և այդ առարկայի ներկայությամբ ջուր խմել, տեսավ, որ նրանից մարդկային կերպարանք առանձնացավ։ Թեքեց ծանր գլուխն ու օրորվելով շարժվում էր դեպի ծառերի ծածկը, երբ ճարճարտյունի ձայն լսեց ու զգաց 220 գրեյնանոց, 30-60 տրամաչափի կարծր փամփուշտի հարվածը, որը մխրճվեց կողքն ու անսպասելի այրող սրտխառնոց առաջացնելով՝ հասավ ստամոքսին։ Վիրավոր ու ծանրաքայլ, օրորվելով ծառերի միջով՝ փախավ պատսպարվելու բարձր խոտերի մեջ, երբ նորից կրակոց լսվեց, որ ճեղքելով օդը՝ սուրաց նրա գլխավերևում։ Դարձյալ կրակոց, ու նա զգաց, թե ինչպես հարվածից տաքացան ստորին կողոսկրերը, ցավը տարածվեց ու բերանում տաք ու փրփրախառն արյուն հայտնվեց։ Նետվեց դեպի բարձր խոտերը, ուր կարող էր թաքնվել ու ստիպել, որ այդ ճայթող առարկան այնքան մոտենա, որ ինքը կարողանա ցատկել ու հոշոտել այն կրող մարդուն …