Ինչպես հայտնի է Էրդողանի անմիջական ղեկավարությամբ Թուրքիան վերջին տարիներին կորցրել է տասնամյակներով զարգացրած որոշ կարևոր քաղաքացիական ինստիտուտներ, ինչը նպաստել է կյանքի բոլոր ոլորտներում իշխող վարչակարգի համընդհանուր տիրապետության հաստատմանը։ Այս առումով ամենակարևորը, թերևս, ժողովրդավարական կարևոր բաղադրիչի՝ ազատ ու լեգիտիմ ընտրությունների ավանդույթի կորուստն է, որն արդեն իսկ հանգեցրել է նրան, որ թուրքական նոր սահմանադրությունը հասարակության 50 %-ի մոտ չի ընկալվում որպես օրինական ճանապարհով հաստատված իրավական փաստաթուղթ։