Երևանու	բե՛րդը, Երևանու	բե՛րդը, ա՜խ, աչքս	դուս	գա, քանի՜, քանի՜	ողորմելի	հայի	միս	ա	կերել, քանի՜, քանի՜ անմեղ	հոգի՝ տարիքներով	չարչարվելուց, տանջվելուց, կենդանի	նահատակ	ըլելուց, կրակի, բոցի, երկաթե շամփրի, թոխմախի, կրակած	քարփջի	տանելուց, համբերելուց	ետը	կամ	թոփի	գյուլլի	հետ	ա	թռել, հազար	կտոր էլել, կամ	տարաղաջի (կախաղանի) վրա	ա	գոռալով, երկինք, երկիր	աղաչելով, իր	միսն	իր	ատամներովը	կրծելով, աչքերը	դուս	տրաքելով, ղովում, ղարդաշ, իրավորի, ազգականի, իր	որդոց, զավակաց	ձենը	լսելով, տրորվելով, փոթոթվելով՝ հոգին	ավանդել, երկինքը	գնացել, որ	պրծնի	էս	դառն	աշխարքի՛ցը, էն	կատաղի	գազանների ձեռիցը: Քանի՜, քանի՜	ջահել	երիտասարդ` մեկ	սաղ	օջախի	մեն	մենակ	որդի, մեկ	աղքատ, չքավոր	տան	սին, մխիթարություն, մեկ	տասը	գլուխ	քյուլֆաթի	տեր	ու	ապավեն, իր	ծաղկած, դալար	հասակին, իր	ըմբրի	ու	արևի նոր	բաց	էլած	ժամանակին	կամ	սաղ-սաղ	քերթվել	ա, կամ	իր	պատվական	գլուխը	գառան	պես	թրին	դեմ	արել, որ երկնքումը	իր	ջահելության	մուրազն	առնի, վայելի, չունքի	երկիրը	նրա	անարատ	արնին	էր	ծարավ, որ	շուտով խմի	ու	բալքի	կշտանա: