… Սակայն մարդկության համար միշտ էլ քիչ է: Ես, ի դեպ, չգիտեմ, թե արդյոք նա զգու՞մ է, որ ինքը փոփոխվում է: Նա հավատում է, թե մարդը դեռևս նույնն է: Մենք այդպես հավատում ենք… այսինքն` մենք ոչինչ չգիտենք նրա մասին: Եվ սակայն ինչ-որ պատճառ, ինչ-որ պատճառներ կան հավատալու, որ նա փոփոխվում է: Պատկերացրեք (մենք կախարդական պայմանականության մեջ ենք), պատկերացրեք, սակայն, այն դիտողությունները, որ կարող էր անել մի դիտորդ, մեր տեսակի ճակատագրերի մի հանդիսական Մեֆիստոֆելես, որը` տեղադրված մարդկանցից քիչ վերև, դիտելիս լիներ մեր վիճակը, թե ինչպես է անցնում ամբողջական մեր կյանքը, փոխակերպվում և հատնում արդեն մոտ մի դար: Նա շատ առիթներ կունենա մեր հաշվին զվարճանալու` նկատելով մեր գյուտարարական ջանքերի հետաքրքիր բումերանգը` ինքներս մեր դեմ: Մինչ կարծում ենք, թե մեզ ենք ենթարկում ուժերն ու իրերը, բնության դեմ իրագործված գիտական մահափորձերից չկա մեկն անգամ, որ ուղղակի կամ անուղղակի ճանապարհով մեզ չենթարկի հենց իրեն և մեզ չդարձնի մեր հզորության ստրուկները, չդարձնի այնքանով անկատար էակներ, որքանով ավելի լավ ենք մատակարարված, և որոնց ցանկությունները, պահանջներն ու գոյությունն իսկ խաղալիքներն են իրենց սեփական հանճարի: