Սաթենիկ տատս միշտ ինձ «զարդարում» էր իր ոչ մի սիրո չնմանվող ջերմության հատուկենտ բառերով՝ իշի քուռակ ես, իշի քուռակ... Ասում եմ՝ «ի» մի ասա, տատիկ, «է» ասա... Հա, քոնը էդա, ասում է, էդ այբ-բենն էլ որ չիմանայիր՝ «քաշ-կռավկալ» քեզ կտանեին։ Տատիս խոսքերը երեկ հիշեցի՝ կռվի ամենաթեժ պահին հանդիպելով... ինձ, այսինքն, այս մասին ո՞վ է ասել, էշի քուռակին։ Եվ տրամադրությունս միանգամից բարձրացավ։ Այնքան ուրախացա էշին տեսնելով, Տեր Աստված։ Ոչ նրա համար, որ իմ տատից առաջ Դոստոեւսկին ասել է «էշը լավ մարդ է»։ Չէ՛, պարզապես չի խանգարում ոչինչ, որ մարդ մեկ-մեկ էլ ինքն իրեն հանդիպի։ Հլա դեռ մեզ մեկ-մեկ ասում են՝ սովետի տարիներին հավատը ամուր չեն պահել... Լավ, այդ սուրբ կենդանին որտե՞ղ է ավելի հարգեւոր, Երուսաղեմից հետո, քան Ղարաբաղում։ «Գրադի» ծանր արկերից երեք-երեք բարձում են իշուկին ու դուրս հանում դրանք կայանքի մոտ։ Բա՞։ Այնտեղով, որտեղով էշի քուռակն է գնում, ոչ մի տեխնիկա չի կարող աշխատել, այն էլ՝ առանց վառելիքի։ Այնպես որ՝ ռազմական մեր «տեխնիկան» շատ է բազմազան... Իշի քուռա՜կ...