ԱՆԴՐԱԴԱՐՁ – Մարդու հոգին մի պահ սրսփում է՝ ազատվելով մարմին-պատյանից: Նա արդեն ազատ է, արարիչ. ինչ ցանկանա, կարող է ստեղծել: Եվ ստեղծում է աշխարհներ, ստեղծում է ամե՜ն-ամեն ինչ. կարծես երեխա՝ տիեզերքը նորի՛ց է կերտում, բնակեցնում արարածներով: Ազատ հոգին կարող է ստեղծել թե՛ Քաոս, թե՛ Ներդաշնակություն: Սակայն նրա ստեղծածը տեսլական է, պարպում է ինքն իր մեջ, ազատագրում է ինքն իրենից: Նրա ստեղծածը չի խանգարում ոչ մեկին, բացի իրենից, չի վշտացնում կամ ուրախացնում ոչ մեկին, բացի իրենից, և դա է հոգեբուխ միջոցը ինքնամաքրման: Մարդու Անմեռ հոգին թափառում է անվերջ Անհայտի մեջ՝ ճանապարհ փնտրելով Մեծ հոգուն ձուլվելու համար: Իսկ դա միայն այն դեպքում է հնարավոր, երբ նա ամբողջովին մաքրվի ամենայն ցանկությունից, դառնա Անսահմանի պես անկիրք, գոյության նման անկասելի, Անվերջի նման անխոցելի, այսինքն՝ ոչի՜նչ չէավորի: