Սրանց	ուտելիքն	էր	խոտը, ծառերի	կճեպը, թուփը	ու	իրանց	սատկած	տավարի	ջամդաքը, չունքի	մորթիլ	չէ՛ր կարելի	էսպես	ժամանակին: Մեկ	արտ	ռաստ	գալիս	կամ	մեկ	խարաբա	գեղ	տեսնելիս՝ հենց	իմանում	էին, թե դրախտն	են	գնում, չունքի	լավօսալ, էլի	մեկ	բուռը	ցորեն	յա	մեկ	պտղունց	գարի	ճարում	էին	ու	հենց	էնպես բովում, աղանձում, հատիկ	անում, աղը	հո	ղհաթ	էր: Էսպես	էին	քոչում	մեր	խեղճ, ողորմելի	խալխը. չունքի ղզլբաշն	իմացել	էր, կամ	ինքն	էր	ուզում	ռսի	հետ	կռիվ	բաց	անի, ուզում	էր, որ	թե	երկիրն	առնեն, խալխն	էլա	չի՛ կորցնի, որ	տանին	Թեհրան, իրանց	ծաոա	շինեն՝ յա	թուրքացնեն, յա	հողի	հետ	հավասար	անեն: