Մ.թ.ա. 2-րդ հազարամյակի վերջերի և 1-ին հազարամյակի սկզբի Առաջավոր Ասիայի գրավոր աղբյուրները (ասուրական, ուրարտու-արարատյան) շարունակում են տեղեկություններ տալ Կիլիկիա-Կիլակուի (Քիլակու) և շրջակա տարածքների մասին: Այսպես. Ասորեստանի թագավոր Թիգլաթպալասար 1-ինը (1115-1077) իր արշավանքներից մեկի ժամանակ հարձակվել է Խանիգալբատ երկրի ուժեղ ու անհնազանդ Մելիդիա (Մալաթիա) քաղաքի (երկրի) վրա16: Եփրատ գետը անցել և Մելիդ-Մալաթիա են արշավել նաև ուրարտական թագավորներ Արգիշտի 1-ինը (786-764) և Սարդուրի 2-րդը (764-735): Սարդուրի 2-րդի որդի և հաջորդ Ռուսա 1-ինը (735-713) իր արշավանքներից մեկի ժամանակ հասել է Կիլակու (Քիլակու)-Կիլիկիա17, և այս տարածքը նորից մտել է Հայկական լեռնաշխարհում կազմավորված Ուրարտու (Արարատ) հայկական պետության կազմի մեջ: Մ.թ.ա. 6-րդ դարից Առաջավոր Ասիայում հայտնվում են նոր պետություններ ու նոր տիրակալներ: Աքեմենյան Պարսկաստանի հիմնադիր Կյուրոսը (550-529) և նրա որդի Կամբիսը (529-522) նվաճել և ընդարձակել են իրենց պետության սահմանները: Մ.թ.ա. 546թ. նրանք նվաճում են Փոքր Ասիան, այդ թվում՝ Կիլիկիան և հասնում Էգեյան ծովի ափեր: