«15 օրով հեռացրին դպրոցից. կռիվ էր արել, իրեն անկարգ էր պահել եւ պատժվել: Հաջորդ առավոտյան տեսնեմ՝ հավաքում է պայուսակը եւ պատրաստվում հետս դուրս գալ տնից: Ասացի. «Ռոբերտի՛կ ջան, ցավդ տանեմ, ի՞նչ ես անում, մի՛ արի էլի, ես այդքան ուժ ու էներգիա չունեմ»: Պատասխանեց. «Տատի՛կ, դասի չեմ գալիս, պետք է գամ, տետրերս ցույց տամ տնօրենին: Թո՛ղ համոզվեն, որ ես աշխատում եմ եւ իմ գնահատականները ստանում»: Կարծիքներ էր լսել, որ տատիկի շնորհիվ է գնահատական ստանում ու վրդովվել: Ասացի. «Բալա՛, 15 օրն անցնի, կտանես, ցույց կտաս»: Հակադարձեց. «Տատի՛, եթե 15 օր անցնի, կմտածեն՝ այս 15 oրվա ընթացքում եմ գրել»: Հասկացա, որ երեխան ճիշտ է ասում: Հետս եկավ, տետրերը տվեց տնօրենին ու վերադարձավ տուն»: