Այս տա­րի զգա­լի յե­տըն­թաց է տե­ղի ու­նե­ցել՝ ուղ­ղոր­դո­ւած մարդ­կա­յին տա­ռա­պանք­նե­րով եւ նիւ­թա­կան կո­րուստ­նե­րով: ­Ներ­կա­յում մեր վե­րահս­կո­ղու­թիւ­նից դուրս է գտնւում ­Դիար­բե­քի­րի Ս. ­Կի­րա­կոս ե­կե­ղե­ցին, ո­րը եր­կա­րա­տեւ ջան­քե­րից յե­տոյ գե­ղե­ցիկ կեր­պով վե­րա­նո­րո­գո­ւել էր, օ­ծո­ւել եւ իր դռնե­րը բա­ցել հա­ւա­տա­ցեալ­նե­րի ա­ռաջ: ­Բայց պէտք է յի­շել,որ ե­կե­ղե­ցին ար­դէն իսկ ծա­ռա­յել է իր նպա­տա­կին՝ ա­պա­հո­վե­լով ծպտեալ, իս­լա­մա­ցո­ւած հա­յե­րի զար­թօն­քը: Որ­պէս ձգո­ղու­թեան կենտ­րոն՝ այս ե­կե­ղե­ցին հա­մախմ­բել է ծպտեալ հա­յե­րին՝ վե­րապ­րած­նե­րի թոռ­նե­րին, եւ ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան որ­բե­րին, ով­քեր շա­րու­նա­կում են գո­յա­տե­ւել եւ ապ­րել մեր պա­պե­նա­կան հո­ղե­րում թէ­կուզ եւ՝ ծանր պայ­ման­նե­րում: