… – Տեսնում եմ` շատ եք ուզում Արային տպավորիչ պատկերացնել: Այդ օրը նրա մեջ տղամարդու իմ իդեալին չորոնեցի, նա մեր հյուրն էր, զուսպ, բարեկիրթ, ավելի շատ լսում էր, քան խոսում: Բայց հետո, երբ Գերմանիայից զանգում էր, հոգու հարազատություն էի զգում, մի անբացատրելի կապվածություն: Մեր միակ թեման հայրենիքն էր: Հայաստանի վիճակը, Հայաստանի ապագան: Երբ առաջին անգամ ինձ ամուսնության առաջարկություն արեց, մերժեցի, որովհետև Հայաստանից հեռանալու միտքը մղոններով հեռու էր ինձնից: Ես անսահման սիրում էի հայրենիքս, այն ամենը, ինչն ունեմ Հայաստանում: Հետո Արան ինձ և Վալենտինի կնոջը հրավիրեց իր տուն` Գերմանիա: Երբ պիտի վերադառնայինք, Արան խնդրեց, որ ես մի քիչ էլ մնամ ու ամբողջ արձակուրդս Գերմանիայում անցկացնեմ: Ես մնացի, բայց վերադարձա Հայաստան: Երեք ամիս հետո Արան վերստին Հայաստանում էր: Նրա ամուսնության առաջարկը այս անգամ արդեն չկարողացա մերժել: Մարդիկ կան, որոնք բարձր բլուրների նման են՝ երևացող, սիրուն, ուժեղ, բայց մի փոքրիկ երկրաշարժից, նույնիսկ քամուց կարող են փլվել-փոքրանալ: Արան անդրօվկիանոսյան ժայռաբեկոր էր, Արան մարգարիտ էր, որին պիտի պեղելով հասնեիր: Արան հայրենիքի նվիրյալ էր, հավատարիմ ընկեր էր, քնքուշ, հոգատար կողակից էր… Երկու տարի ես վայելեցի այդ հզոր ու նուրբ մարդու ընկերակցությունը: Հետո …մեկ տարվա մեջ կորցրի ամուսնուս, հորս, քրոջս…