Ստամբուլի մետրոպոլիտենը բաղկացած է հինգ հիմնական գծերից՝ M1, M2, M3 և M6, որոնք գտնվում են քաղաքի եվրոպական հատվածում, իսկ M4-ը գտնվում է քաղաքի ասիական հատվածում։Այս գծերը հատվում են M5, M7 և M8 գծերի հետ, որոնք գտնվում են կառուցման փուլում[321][322]։ Ստամբուլի մետրոպոլիտենի երկու կողմերը (ասիական և եվրոպական) կապված են Մարմարայ թունելի միջոցով, որը կառուցված է Բոսֆորի նեղուցի տակ։ Մարմարայը շահագործման է հանձնվել 2013 թվականին և համարվում է առաջին երկաթգիծը, որն իրար է կապում Արևելյան Թրակիան և Անատոլիան[323]։ Մարմարայի երկաթգծի կառուցման արդյունքում, քաղաքում երկաթուղուց օգտվողների թվաքանակը բնակչության 4 %-ից հասել է 28 %-ի։ Այս ցուցանիշով Ստամբուլը զիջում է միայն Տոկիոյին և Նյու Յորքին[324]։ Մինչ երկաթգծի նոր ցանցի շահագործումը, ավտոբուսները օրական տեղափոխում էին ավելի քան 2,2 միլիոն մարդու, ովքեր բնակվում էին քաղաքի տարբեր հատվածներում[325]։ Ստամբուլի մետրոավտոբուսը՝ հասարակական տրանսպորտի արագընթաց տեսակներից մեկը, ուղղագիծ գծերի միջոցով հատում է Բոսֆորի կամուրջը[326]։ Ստամբուլի ծովային ավտոբուսները քաղաքի երկու մասերից ծովային ճանապարհով տեղափոխում են բնակիչներին և զբոսաշրջիկներին։ Նրանք քաղաքի նավահանգիստներից բնակիչներին Բոսֆորի և Ոսկեղջյուրի երկայնքով տեղափոխում են ընդհուպ մինչև Սև ծով[327][328]։ Մարմարա ծովում առկա ուղղությունները ներառյալ, Ստամբուլի ծովային ավտոբուսները իրականացնում են ամենամեծ թվաքանակով ուղևորափոխադրումներն աշխարհում[329]։ Քաղաքի գլխավոր զբոսաշրջային տերմինալը Ստամբուլի նավահանգիստն է։ Վերջինս գտնվում է Քարաքյոյում և ամեն ժամ տեղափոխում մոտ 10 000 ուղևորների[330]։ Այցելուների մեծ մասը Ստամբուլ ժամանում է օդային ճանապարհով, սակայն յուրաքանչյուր տարի 1,5 միլիոն զբոսաշրջիկներ Ստամբուլ են ժամանում ծովային ճանապարհով[219]։