Իրեք	թուրք	ջոկ	էին	ընկել	բրջի	մեկ	ղրաղումը, մյուսները	փախել. ախ, լե՛զու, լռվիս, ի՞նչ	կըլի: Աղասին, հրեշտակ	Աղասին. երկու	խանչալ	սրտումը	ցցված, իրեքը	քամակումը, ու	ոտ	ու	ձեռ հազար	տեղ	յարալու-փարալու՝ իր	ողորմելի	հոր	դոշին, արինը	ծովի	պես	չորս	կողմը	բռնած, որ սրբազանը	վրա	հասավ: Աջու	ձեռը	որ	չէր	տարել, որ	հոր	գլուխը, էն	ձնի	պես	սպիտակ	մազերը, մեկ	խտտի, մեկ	դոշին	կպցնի, որ	էնքան	տարվան	էրված	սրտի	մուրազն	մի	առնի, հովանա, հենց տեղնուտեղը	ուսըվեր	էին	բերել, ու	կտրած	ձեռը	մնացել	էր	հոր	գլխատակին, երեսը՝ երեսին, ու ձախու	ձեռն՝ էնպես	փետացած, դոշի	վրա	ընկած: