Որոշ ժամանակ անց կանայք ոտքի կանգնելով՝ գլուխ խոնարհեցին: Դեմքի ողբերգական, հարգալից, միևնույն ժամանակ հետաքրքրասեր արտահայտությամբ հետևեցին, թե ինչպես է իմամը դուրս գալիս սենյակից: Նրան մինչև դուռը ճանապարհող Բանու մորաքույրը համբուրեց պակասող մատներով ձեռքերը: Նրան բազմիցս շնորհակալություն հայտնեց ու լիքը բահշիշ տվեց: