Այդ օրը նա ինձ այնպիսի ակնարկներ էր անում, որ ինձ թվում էր, թե հետաքրքրում եմ նրան, բայց չէ որ նա սիրելի ընկերուհի ուներ։ Հետագայում պարզվեց, որ այդ սիրելի ընկերուհին դավաճանել է նրան։ Որից հետո նրա ակնարկներն դարձան հստակ խոստովանություն՝ սիրո խոստովանություն։Իհարկե դա շոկային էր ինձ համար ՝ ես չհավատացի և ի պատասխան թաքցրեցի իմ զգացմունքները՝ մերժելով նրան։ Հետո այնպես ստացվեց, որ ես հայտնվեցի հիվանդանոցում։ Նա չէր դադարում քայլեր ձեռնարկել իմ ուշադրությունը գրավելու համար։ Այդ ընդացքում նրա հոգատարությունը ապշեցրել էր ինձ։ Նա գալիս էր ինձ մոտ ժամերով նստում կողքիս ու հոգ տանում իմ մասին։ Այդ օրերին իմ ընտանիքը և հիվադանոցի անձնակազմը նրան սկսեցին ճանաչել ,որպես իմ ընկեր։ Բայց դա այդպես չէր։ Բոլորը ասում էին,որ ակնհայտ է, թե նա սիրում է ինձ։ Ես էլ սկսեցի հավատալ նրան և մտածում էի, թե ինչպես եմ ես ասելու իմ զգացմունքների մասին։Եթե չլիներ այդ հիվանդանոցը գուցե ես չկարողանաի հավատալ նրան։ Միայն տեսնել էր պետք թե ինչ խնամքով էր բարձը հարմարեցնում, ինձ համար ջուր բերում,ստիպում հաց ուտել ու տանում մաքուր օդ շնչելու ։ Հիվանդանոցի բակու էինք ։Նա գրպանից հանեց մի տոպրակ, որի մեջ իր մանկության լուսանկարներն էին և մի անկրկնելի բան,որը մինչև վերջ էլ կմանա ամենաթանկը ինձ համար։ Դա խաչ էր։ Խաչ՝ որը իրեն էր պաշտպանել ծառայության տարինե-րին։ Իսկ հիմա նա բերել և ինձ էր տալիս ՝խդրելով ,որ լավ պահեմ։ Ես այն երբեք չեմ հանում վզիցս,այն միշտ ինձ հետ է,դա անփոխարինելի բան էր ինձ համար,որը նա կարող էր տալ։ Խաչն ու նկարները նվիրելու օրն էր,երբ ես խեղճ տղային վերջապես թույլ տվեցի գրկել ինձ։ Հետաքրքիր պահ էր։Հիվանդանոցի դարպասների դիմաց նա ամաչելով գրկեց ինձ ու գնաց։ Հիվանդանոցից դուրս գրվելուց հետո ես նույնպես բարձրաձայնեցի իմ զգացմունքների մասին և մենք սկսեցինք ընկերություն անել ու հանդիպել բոլորից թաքուն՝բոլորից հեռու։ Դեռ այնքան էլ երկար ժամանակ չէր ինչ ընկերություն էինք անում, երբ գնացինք քաղաքով զբոսնելու։ Առաջին զբոսանքը մարդկությամբ լի վայրում։ Մենք ուղղակի քայլում էինք իրար գրկած, բայց դա ինձ համար մեծ երջանկություն էր, հատկապես այն, որ ես զգում էի, որ նա իմ կողքին ժպտում է։ Հետո մենք նստեցինք նավակ ու նա սկսեց թիավարել,իսկ ես հիանալ նրանով։ Ինձ թվում է երբ մենք միասին ենք ոչինչ չի կարող պատահել, ինձ ոչինչ չի անհանգստացնում այդ պահերին։ Կարճ ասած ես անմոռանալի օր ունեցա։ Օրեր անց ես հանդիպեցի նրա մայրիկին։ Նույնիսկ նրա մայրն էր ինձ հարազատ թվում։ Այնքան բարեհամբույր ու լավ կին էր։ Բարեբախտաբար նրա մայրը հավանեց ինձ և դա ինձ հպարտանալու առիթ էր տալիս։