Ես աշխատում եմ մասնավոր դպրոցում եւ կաշկանդված չեմ իմ գործողություններում, իմ պլանում եւ մեթոդիկայում: Հիմնականում իմ դասերը փորձում եմ դպրոցական ճնշող պատերից դուրս վարել: Օրինակ, Չարենցի մասին դասը վարում եմ Չարենցի տուն- թանգարանում՝ մաքսիմում խուսափելով գնահատականներից: Երբեմն մի խրախուսական խոսքը շատ ավելի կմոտիվացնի երեխային, քան գնահատականը: Օրինակններ էլ ունեմ, մի երեխա ինձ ասաց, որ տանել չի կարողանում այն ամենը, ինչ կապված է հայկականության հետ: Ես նրան խոստացա, որ տարեվերջին նա այդպես չի խոսելու: Տարվերջին նա դասարանի լավագույն կարդացող աշակերտն էր: Դա ոչ այնքան պարտադրանք էր, այլ մոտիվացիա, մենք երեւի թե պետք է ուսուցիչներին ուղղորդենք ընկերային հարաբերությունների, այս դեպքում ամեն տեսակի հարց, անհավասարություն կլուծվի, երբ երեխան կհասկան, որ ուսուցչին, երբ դիմում է <<ընկեր>> բառով, նա իրոք ընկեր է: