Իսկ մի՞թե 30-ական թվականների խորհրդային էնտուզիաստ-ակտիվիստները համարժեք էին գնահատում։ Նրանք համարում էին ԽՍՀՄ-ն աշխարհի կենտրոն, իսկ իրենց՝ ապագայի պատգամաբերներ (վեհամոլության զառանցանք)։ Ապրելով բարաքներում եւ ականատես լինելով հարազատների ձերբակալություններին, վստահ էին, թե ապրում են ծաղկուն ու արդար երկրում (երկատում, այսինքն՝ շիզոֆրենիա)։ Հավատում էին, թե շուրջբոլորը լրտեսներ ու դիվերսանտներ են, թե հարեւան յուրաքանչյուր սենյակում դավեր են նյութում «ժողովրդի թշնամիները» (սուր պարանոյա)։ Վերջապես, մատնություններ էին գրում, դատավճիռներ կայացնում, բայց որոշ ժամանակ անց հենց իրենց էին նստեցնում կամ գնդակահարում (այսինքն՝ վտանգավոր էին իրենք իրենց եւ շրջապատի համար)։