Արդեն հայտնի են անուններ, ովքեր իրականացրել են այս հանցագործությունը: Սակայն արդյո՞ք այդպես դյուրությամբ կվնասվեր այդ արձանը, եթե քանդակագործն արհեստավարժ մոտեցում հանդես բերեր և գիպսից արձանը չտեղադրեր հանրային վայրում: Կամ, արդյո՞ք ստեղծված քանդակագործական աշխատանքները արվեստի լուրջ ստեղծագործություններ են: Թե´ Չարենցի, թե´ Մհեր Մկրտչյանի արձանները հեռու են կերպարայնությունից, նրանց նկարագրերի ճշգրիտ մատուցումներից: Ընդամենը տակառիկը դնելով դերասանի էության հետ կապ չունեցող արձանի ձեռքերի մեջ` քանդակագործը չի կարողացել արտահայտել բնորդի նկարագիրը: Իսկ Եղիշե Չարենցի քանդակը որևէ աղերս չունի մեծ բանաստեղծի բնավորության ու կերպարի հետ: Այսինքն, մայրաքաղաքի կենտրոնում բազմեցվել են սխալ նյութով և արվեստի հետ որևէ աղերս չունեցող քանդակներ, որոնք հավաստում են քանդակագործի ոչ արհեստավարժությունն ու պատվիրատուի անտարբերությունը: