Անուշը	ձեռը	մեկնեց, մի	քիչ	էլ	ամբողջ	իրանով	թեքվելով	առաջ: Արդեն	այսքանը	բավական	էր	Միքայելի	համար, որպեսզի նրա	սրտից	չքանա	կասկածի	վերջին	նշույլը: Այժմ	Անուշի	այտեը	գունատվել	էին, աչքերը	պսպղում	էին, կուրծքն	ուժգին բարձրանում	էր	ու	իջնում: Նրա	աչքերից	չէր	հեռանում	հարևան	գեղեցկուհու	ուրախ, համարձակ, երջանիկ	կերպարանքը: