Խորին	հեգնության	մի	ժպիտ	անցավ	Սմբատի	դեմքով: Ընկերական	դատ: Օ՜օ, նա	շատ	է	տեսել	այդպիսի	դատեր	և	այժմ	չի կարող	ընկերական	դատավորների	կոմիկական	լրջությանն	առանց	ծիծաղի	հիշել: Նրանք	միշտ	հիշեցրել	են	նրան օպերետային	նոտարներին	և	դատավորներին: Ո՛չ, այդ	հաստատությունը	լուրջ	մարդկանց	համար	չի	մտածված: Ընկերական	դատին	դիմում	են	թուլամիտները, այո՛, թուլամիտները, ուրիշների	կարծիքի	ստրուկները: Նրանք, որոնք չգիտեն	իրենց	արածը	գնահատել: Ինքնասեր	և	առողջամիտ	մարդը	երբեք	չի	հարցնիլ	ընկերոջը. «ի՞նչ	կասես, բարեկամ, ես	խելո՞ք	եմ, թե	հիմար, բարոյակա՞ն, թե	անբարոյական»: Նա	ինքը	գիտե	իր	գինը: