Գյուլենականները համարում են, որ այդ շարքում անպայման պետք է լինեն Թաթարստանը, Բաշկիրիան և նախկին խորհրդային տարածության մյուս թյուրքական շրջանները։ Այստեղ հավակնություններ են հնչում նաև իրենց ասած «Արևելյան Թաթարստանի» նկատմամբ. այսպես են անվանում նավթով հարուստ Տյումենի մարզը ¥Խանտի-մանսիական և Յամալա-նենեցական ինքնավար օկրուգների հետ¤։ Գյուլենականների կարծիքով, «Արևելյան Թաթարստանը ռուս զավթիչների խլած սիբիրյան թաթարների հողերն են»։ «Թյուրքական երկրներ» ասելով նրանք հասկանում են նաև Ղրիմը, Գագաուզիան և Դաղստանը, և անգամ Բելառուսը` Լիտվայի հետ, ընդ որում՝ վերջինս համարվում է «լեհ-լիտվական թաթարների հողեր»։ Ինչպես համարում են Գյուլենի կազմակերպության անդամները, այդ տարածաշրջանների բնակչությունը խալիֆայության կազմում «իսլամ կընդունի»։ Իսլամ ասելով, տվյալ դեպքում, նկատի է առնվում Գյուլենի աղանդի ուսմունքը, այսինքն, իսլամի հիմքի վրա ստեղծված ոչ ավանդական կրոնը, որտեղ որպես մարգարեներ հանդես են գալիս Սայիդ Նուրսին և Ֆեթուլլահ Գյուլենը։ Իհարկե, ժամանակի ընթացքում, նրանց «հղացմամբ», համաշխարհային խալիֆայության կազմի մեջ կմտնեն աշխարհի բոլոր երկրները` Թուրքիա կենտրոնով։