Մինչև	գարունքը	չգա, ծառը	չի՛	ծաղկիլ, առանց	ամառի	պտուղ	չի՛	հասնիլ, դու	ուզում	ես, որ	ձմեռվան	էն	սաստիկ ցուրտ, սառած	ժամանակին	վարդի	հոտ	առնիս	քո	բաղումը, հասած	պտուղ	քաղես	քո	բաղչումը, էդ	էլա՞ծ	բան	ա կամ	կըլի	ըսկի՞: Պինդ	ոսկորն	էլ, որ	շատ	ծալած	մնում	ա, թմբրում	ա, ճում	ա	ընկնում, երկու	օր	որ	թեք	ես ընկնում, քամակդ	ցավում	ա, ոտներդ	ման	գալիս	բեզարում. Տո՛, ախր	հազար	տարի	ա	էս	բեռը	մեզ	վրա, էս բխովը	մեր	ոտումն	ա	էլել, ախր	որ	ասում	ես` վազի՛ր, բաս	ի՞նչ	կանեմ, որ	գլխիս	վրա	վեր	չեմ	ընկնիլ: Շաբթով սոված	մարդին	մի՞ս	կուտացնեն, ցուրտը	տարած	տեղը	կրակի՞ն	դեմ	կանեն: Անձողի	հոտը	դիպած	գլուխը ձնո՞ւմը	կդնեն, թե՞	կրակումը: Խեղճ	ազգի	հոգին	մինչև	էսօր	քաղել	են, հազար	տարվա	յարա	ունի	սրտումը, որ դեռ	չի՛	սաղացել: էնքան	դառն	արտասունք	ա	կուլ	տվել, որ	ո՛չ	աչքումը	լիս	կա, ո՛չ	բերնումը	համ, ո՛չ	սրտումը եղ. դու	հենց	ուզում	ես	որ	էստոնք	մեկ	սհաթումն	անց	կենա, ի՞նչպես	կըլի: Տո՛, որ	մեկ	գերեզմանատան	համար, մեկ	դարտակ	ողորմի	տալու	խաթեր	քո	ազգի	պատվական	իշխանքը՝ պարոն	Զավրովն, Խերեդինովը, Դավիթ Թամամշովը, Մովսես	Տեր-Գրիգորովը, հազար	մանեթներով	կխարջեն, իրանք	իրանց՝ տեղ	կբաշխեն, ժամ	կշինեն, խալխը	ինքն	իրան	կերթա, իրան	հացովը	մշակություն	կանի	անփող, բաս	խելքդ	ի՞նչ	տեղ	ա, էսպես	ընտիր իշխանքը, էսպես	բարեսիրտ	ազգը	վարժատուն	շինելուց, մեկզմեկու	օգնելուց	կփախչի՞ն, որ	մեկ	համն	առնին: Ջուրը	դարիդուս	չի՛	գնալ, սիրելի՛, չի՛: Ճամփեն	գտի՛ր, առուն	սրբի՛ր, քար	ու	քոլ	դեն	ածա՛, տեսնիմ, թե	ջուրն ինքն	իրան	կգա՞, թե	չէ՛: Բանը	երկարացավ, լսողը	չի՛	նեղանա, էլի	գնա՛նք	մեր	դժոխքը: