Բանասիրական, քննադատական ու լեզուաբանական իր գործերն ալ կը կազմեն առանձին դէզ մը։ Անոնց գրեթէ ամբողջութիւնը լոյս ընծայուած է Երուսաղէմ, բազմահատոր շարքով մը։ Այդ գիրքերուն վերնագրերը կրնան գաղափար մը տալ մեզի, թէ Դուրեան Եղիշէ Պատրիարք որքա՜ն լայնածիր ու բազմազան հետաքրքրութիւններ ունէր պատմական ու բանասիրական կալուածներէ ներս։ Թուենք քանի մը անուն.- «Ընթացք Ի Գրոց Բարբառ» (գրաբարի եռամաս դասագիրք), «Ազգային Պատմութիւն» մինչեւ Բագրատունեաց շրջան), «Պատմութիւն Հայ Մատենագրութեան» (մինչեւ ԺԴ. դար), «Բառագիտութիւն», «Հայոց Հին Կրօնը», «Կրօններու Պատմութիւն», «Համառօտ Պատմութիւն Փիլիսոփայութեան», «Բարոյագիտութիւն» եւ այլն, եւ այլն։ Ասոնցմէ ոմանք հրատարակուած են «ի պէտս վարժարանաց», այսինքն՝ իբրեւ դպրոցական դասագիրք։