Երբ Վարդանը դուրս եկավ ախոռից, Մարոն նրան էր սպասում դարպասի մոտ։ Լուսինը լուսավորում էր նրա դեմքը և արտացոլվում էր արցունքներով լի աչքերում։ Վարդանը գրկեց նրան։ Մարոն խոսքեր չէր գտնում իր սարսափելի հուսահատությունն արտահայտելու և պարզապես ասաց.