Գրեթե բոլոր տեսակետից դրական դրության մեջ էր գտնվում նաև Պարսից թագավորությունը: Վերջինս վայելում էր ներքաղաքական, հասարակական, տնտեսական ու արտաքին-քաղաքական կայունություն, իսկ նրա հասարակությունը, պետությունը, բնակչությունը և բանակը գործնականում չունեին որևէ խնդիր: Ավանդական թշնամու` Բյուզանդական կայսրության, հետ ձեռք էր բերվել կայուն խաղաղություն և վերջինս, հաշվի առնելով հոների ահռելի վտանգը, ոչ մի կերպ չէր կարող սպառնալիք հանդիսանալ Պարսից թագավորության համար [2]: Մշտապես անկայուն հյուսիս-արևմտյան սահմանում էլ անչափ թույլ, դե-ֆակտո վասալական վիճակում էին գտնվում Մեծ Հայքի ու Իբերիայի թագավորությունները [3]: Կայուն-սովորական էր նաև թագավորության բնակլիմայական վիճակը: Պարսից թագավորության բանակի առավելագույն թվի մասին կոնկրետ թվական տվյալ առայժմ հայտնի չէ, սակայն դրա փոխարեն հայտնի է, որ մ.թ.ա. 547 թ-ին գրեթե նույն տարածքային ընդգրկումն ունեցող Աքեմենյանների կայսրությունը կոնկրետ ճակատամարտում ի վիճակի էր մարտադաշտ հանել 254.000 ռազմիկ [4]: Եթե ենթադրենք, որ այս թիվը կազմում էր վերջինիս բանակի մոտ 80 տոկոսը, քանի որ 100 տոկոսանոց կենտրոնացում գործնականում երբեք չի լինում և անհրաժեշտ է լինում թողնել կայազորային, թիկունքային և սահմանապահ ուժեր երկրի այլ մասերում, ապա կարելի է գալ հետևության, որ Աքեմենյանների կայսրությունն ունեցել է 300.000-անոց բանակ: Հատկանշական է, որ 451 թ-ի մայիսի 26-ի Ավարայրի ճակատամարտում Պարսից թագավորությունը մարտադաշտ հանեց 214.000-անոց բանակ: