Փորձեմ բացատրել ասելիքս․ Չկայացած ընտրական համակարգ ունեցող երկրներում անշուշտ մեծ է հիասթափությունը ընտրություն կոչվող միջոցառումից։ Դրա համար մեր իշխանությունները 25 եւ ավելի տարիներ, պարզապես, «ջանք ու եռանդ» չեն խնայել։ Եւ կարողացել են վարկաբեկել այն՝ քաղաքացիներին ներշնչելով, որ ձեր քվեարկությամբ ոչինչ չի փոխվի, ձեր ձայնը ոչինչ չարժի, միեւնույնն է՝ իշխանության կողմնակիցները գնալու են-բերվելու են ընտրության, նաեւ՝ կարուսելներ ու ընտրողների կեղծ ցուցակներ են լինելու ու եթե խոսվում է 300-400 հազար ձայն կեղծելու մասին, ապա «քանի կոպեկ արժե ձեր մեկ հատիկ ձայնը»։ Այս տրամաբանությունն, ինչպես ասում են, տասնամյակներ շարունակ կաթիլ-կաթիլ ջրի նման «ծակել» է քաղաքացիական գիտակցության «քարը» եւ պասիվությունը, ընտրություններին չմասնակցելը դարձել է հասարակության ինքնապաշտպանության մի ձեւ։ Երբ չես մասնակցում կանխորոշված ելքով միջոցառումներին, դու հոգեպես, բարոյապես նախընտրելի՝ պաշտպանված վիճակում ես հայտնվում։