Նա բռնեց Վարդանի ձեռքից և նրան ուղեկցեց խանութի հետնամասը, մի մութ սենյակ, ուր կիտված էին արկղեր, հետո դեպի ճռճռան սանդուղքը, որը տանում էր երկրորդ հարկ։ Այնտեղ մի հյուրասենյակ կար, որը լուսավորվում էր փողոցին նայող երկու ճաղապատ լուսամուտներով։ Կաղնեփայտից պատրաստված գեղեցիկ պահարանի կողքին՝ պատին փակցված էր ոսկերչի բազմանդամ ընտանիքի լուսանկարը։ Պատերազմից առաջ նա վաճառել էր գետափին գտնվող իր տունը և կնոջն ու երեխաներին բնակության էր ուղարկել Երուսաղեմ, իսկ մոտն էր թողել միայն Մորիս որդուն, որին փաղաքշորեն Մորիկո էր կոչում։ Հայր ու որդի ապրում էին խանութի վերևի հարկում գտնվող բնակարանում, որը ժամանակին տրամադրվում էր աշակերտներին։