Հաճախ ենք հասնում այն աստիճանի, որ Արարչին ենք դիմում մեզ օգնելու, զորանալու, հզոր Հայաստան դառնալու խնդրով: Այս գործելաոճն ամենայն անկեղծությամբ սկսում են հուզառատ ստեղծագործողները, տարօրինակորեն շարունակում գործադիր իրավասություններ ունեցող նախարարները: Չեն նկատում կամ չեն ցանկանում նկատել, որ անհրաժեշտ առավելագույնը տրվել էՙ հող, ջուր, ջերմություն: Միայն այն, որ հայերիս ունեցած վարելահողերում կարելի է նվազագույնը 4-5 մլն տոննա ցորեն աճեցնել, որը 20-25 մլն բնակչության հացի, մակարոն-հրուշակեղենի պահանջը կարող է բավարարել, փաստ է: Բայց մեզ պետք է 7-8 մլն բնակչի մասին հոգալ, մնացյալ գյուղնշանակության հողերում մեր առաջնահերթ սննդակարգին անհրաժեշտ միս-մսամթերքը, կաթ-կաթնեղենը, բուսական ու կենդանական յուղերը, շաքարավազի հումքն արտադրել: Այս ամենը մի կողմ թողած մենք ստանձնում ենք այլոց վայելքներն ու հաճույքները սպասարկողի դերը. կոնյակ ու գինի ենք արտադրում, երբ ինքներս դրանցից նվազագույնն ենք օգտվում, այդկերպ ձգտում լրացնել սրճային ու բանանային երկրների ցանկը: