Քո	տունը	չքանդվի, էս	ի՞նչ	անսիրտ	մարդիկ	են, տո՛. գլուխ	առնի՛նք, կորչի՛նք: Տո՛, մեկ	ֆորթ	որ	ցխումը	խրվում ա, պոչիցն	էլա	բռնում, քաշում	են, որ	հանեն, մեր	համշարիքը	բոլորեշուրջ	կանգնել, փառք	են	տալիս	աստուծո, որ իրանց	կարդացողը	էս	փաոքին	հասավ, էս	դինումը	պատժվեց, որ	էն	դինումը	պսակվի: Խաչը	տերը	զորավոր կանի, բան	չի՛	կա. մոտանաս	ո՛չ, թե	չէ	մեծ	թիքեդ	անկաջդ	կմնա: Իր	հավատին	պինդ	մարդը	գլխին	քար	էլ	աղա, հենց	կիմանա, թե	դափ	ու	զուոնա	ես	ածում: Քո	քիսիցն	ի՞նչ	ա	գնում, որ	գլուխ	են	ջարդում, դու	քո	գլխի	դարդը քաշի՛ր. Վա՜յ	նրան, որ	գլուխը	հաստ	ա, ծուծը՝ բարակ: