— «1916 թ., հունվարի 5։ Սիրելի Մեսրոպ քեռի, սիրելի Արփինե մորաքույր։ Ես աղոթում եմ, որպեսզի այս նամակը ձեզ հասնի և ձեզ գտնի ողջ և առողջ։ Մեզ քշեցին Սվասից հուլիսի սկզբին։ Վարդանը բանտում էր և դատապարտված էր կախաղանի և ես այդ ժամանակից ի վեր լուր չունեմ նրանից։ Սակայն չեմ կարողանում հավատալ, որ նա մահացել է, սիրտս հուշում է, որ նա ողջ է։ Դժբախտաբար մայրս վախճանվեց տեղահանության ընթացքում։ Թովմասն ու ես ողջ և առողջ ենք և ապահով վայրում ենք։ Այնթապի գավառապետ Ռըզա բեյը մեզ վերցրել է իր հովանավորության տակ։ Ես չգիտեմ, թե երբ մենք հնարավորություն կունենանք վերադառնալ Կոստանդնուպոլիս»։