Նախ՝ թույլ տվեք հարցնել. այդ ի՞նչ հերթ է, ո՞վ է տվել իրավունք՝ 75-ից հետո կիրառել «գիելյոտին»: Անօրինականություն է նաեւ որոշման ընդունման ժամկետը: Ընդունելության արդյունքները չավարտված՝ կայացնել նման որոշում, կարող են միայն համակարգից անտեղյակ ղեկավարները, իսկ եթե անդրադառնանք քերականական անճշտության եւ առանձին հոդվածների բաժանարար անջատմանը ստորակետներով, ապա պարզ է դառնում նրա իրականացման անճշտությունը (չէ՞ որ դրանք հավասարազոր են): Այլ խոսքով, լինել կառավարման համակարգի մասնագետներ եւ ընդունել նման որոշում՝ նշանակում է նաեւ ետ գնալ ցարական, ստրկատիրական դարաշրջան: Ինչ խոսք, նման որոշման ընդունումը բխում է ներկայիս իրավիճակից՝ հարկադրաբար: Սակայն չպետք է մոռանալ, որ ամենից զատ գոյություն ունեն շատ պարզ էթիկական կանոններ եւ բարոյական նորմեր, ինչպես նաեւ բուհի կառավարման մատչելի եւ ընդունելի ձեւեր ու մեթոդներ: Կարծում եմ՝ ծերությունը բեռ չէ եւ ոչ էլ դատավճիռ, հատկապես, երբ մարդը կարող է անել ավելին՝ կրթել, դաստիարակել եւ իր փորձն ու գիտելիքները հաղորդել սերունդներին: