Կոստանդնուպոլիսը չէր փոխվել Վարդանի վերջին՝ 1913 թ., այցելությունից ի վեր։ Մարդկանց վարքագծում և փողոցների մթնոլորտում չէր զգացվում, որ պատերազմ էր եղել, որ Անատոլիայում ջարդեր էին տեղի ունեցել։ Չնայած կապիտուլյացիային, առևտուրն ու գործարարությունը, ինչպես միշտ, համակարգում էին Կոստանդնուպոլսի կյանքը։ «Անարգ Բյուզանդիոն»— այսպես էին անվանում քաղաքը դարեր առաջ։ Այն այնքան էր հարմարվել նվաճողների ներկայությանը, որ ձուլում էր դրանց։ Եթե ֆրանսիացի և անգլիացի զինվորականների ներկայությունը ոմանց թշնամանքն էր հարուցում, ապա բնակիչների մեծամասնությունը ուրախությամբ էր ընկալում եվրոպացիների ներկայությունը, որը նպաստում էր համընդհանուր բարեկեցությանը։