Նա գիտեր, թե ինչ է մտածում կինը, զգում էր, որ երես է թեքելու իրենից։ Նրանք շատ էին ընդհարվել, բայց երբեք երկար չէր տևել։ Նա շատ հարուստ էր ու դեռ էլի պիտի հարստանար, և Մաքոմբերը գիտեր, որ նույնիսկ հիմա կինը չի լքի իրեն։ Սա այն բաներից է, որ ինքը գիտեր։ Այո, այդ մեկը գիտեր։ Շատ առաջներում գիտեր մոտոցիկլետների, հետո մեքենաների մասին, բադի, կարմրախայտի, սաղմոնի և մեծ, ծովային ձկների որսի մասին, բազմաթիվ գրքերից գիտեր սեքսի մասին, թենիս, բասկետբոլ, ձեռքի գնդակ էր խաղում, գիտեր շների, մի քիչ ձիերի մասին, գիտեր փողի գինը և ընդհանրապես այն ամենը, ինչ հուզում էր իր աշխարհի մարդկանց։ Գիտեր և այն, որ կինը երբեք չի լքի իրեն։ Մի ժամանակ կինը գեղեցկուհի էր, նա հիմա Աֆրիկայում էլ էր գեղեցիկ, բայց այդ գեղեցկությունն այլևս բավարար չէր ամուսնուն լքելու ու կյանքը նորից դասավորելու համար։ Այդ մասին գիտեին թե՛ կինը, թե՛ ամուսինը։ Նա գիտեր, որ կինը բաց է թողել իրեն լքելու հնարավորությունը։ Եթե ամուսնու բախտը կանանց հարցում բերեր, թերևս նրան անհանգստացներ մեկ այլ, ավելի գեղեցիկ կնոջ հայտնվելը, բայց նա չափազանց լավ էր ճանաչում ամուսնուն և անհանգստանալու ոչինչ չուներ։ Բացի այդ նա շատ համբերատար էր, որը թերևս նրա ամենալավ գիծն էր, եթե ոչ ամենավտանգավորը։ Այնուամենայնիվ, նրանք համեմետաբար երջանիկ զույգ էին համարվում. այն զույգերից, որոնք միշտ որոշում են բաժանվել, բայց չեն բաժանվում։ Եվ ինչպես բարձրաշխարհիկ հասարակության լրատուն էր նշում՝ որոշելով իրենց նախանձելի ու երկարող սիրավեպը համեմել արկածներով, սիմբա առյուծներ, գոմեշներ, տամբա փղեր որսալով և բնության թանգարանի համար նմուշներ հավաքելով, մեկնել էին Սաֆարի, որը, նախքան Մարտին Ջոնսոնի բազմաթիվ երկնագույն պաստառները, հայտնի էր Սև Աֆրիկա անունով։ Միևնույն լրատուն անցյալում երեք անգամ հաղորդել էր, որ ամուսնական այդ զույգը անդունդի եզրին է կանգնած, և այդպես էլ կար, բայց ամեն անգամ հաշտվել էին։ Նրանց միությունն ամուր հիմքեր ուներ։ Մարգոն շատ էր գեղեցիկ, որպեսզի Մաքոմբերը բաժանվեր նրանից, իսկ Մարգոն չէր կարող բաժանվել Մաքոմբերի հարստությունից։