Բլրի արեւելյան եւ հյուսիսային լանջերը ուղղաձիգ իջնում են Հրազդան գետի վրա: 1936թ. հնագետ Ա. Դեմյոխինը Հայաստանի պատմության թանգարան հանձնեց Ռուսա Բ-ի անվան հիշատակությամբ սեպագիր արձանագրություն` պատահական գտնված մի բեկոր (Չարբախի բեկոր), որից հայտնի դարձավ, որ հուշարձանը VII դարի ուրարտական ամրոց-քաղաք է: Պեղումները հայտնաբերեցին Թեյշեբաինի ամրոցն ու այլ շինությունների մնացորդներ: Տարերքի եւ պատերազմի աստված Թեյշեբայի բերդ-քաղաքը շրջապատված է երեք մետր հաստությամբ աշտարակավոր պարսպով, միջնաբերդում եղել են տաճարներ, պալատներ, միջնաբերդի առաջին հարկում` արհեստանոցներ, մառաններ, 700-900լ. տարողությամբ 70-80 կարաս: Միջնաբերդի առաջին հարկի քարից հարթակը ծառայել է որպես հիմք` երկրորդ հարկի շքեղ շինությունների համար: Բլրի ստորոտում փռված է եղել քաղաքը: Բերդն ունեցել է կավե գրավոր սալիկներից արքունի արխիվ` տնտեսական, իրավական բնույթի եւ արքաների հրամաններ պարունակող տեղեկություններով: Քաղաքի անունը պարզ է դառնում քաղաքի դռան բրոնզե օղակաձեւ փակի վրայի տեքստից: Սպառազինման առարկաները պատկանել են Էրեբունի ամրոցին. երբ Էրեբունի ամրոց-քաղաքից մեկ դար անց կառուցված Թեյշեբաինին հզորանում եւ դառնում է վարչատնտեսական նոր կենտրոն, Էրեբունիից այնտեղ են տեղափոխվում բարձրաստիճան մարդիկ եւ քրմերը` իրենց հետ տանելով պալատների եւ տաճարների հարստությունը: