Սմբատը	լուռ	նայում	է	ծովի	հեռավոր	հորիզոնին, ուր	առավոտյան	նոսր, մանիշակագույն	մշուշի	մեջ	նշմարվում	է	մի փոքրիկ	կղզի: Վաղը, մյուս	օրն	այդ	կղզու	հետևից	կերևա	շոգենավը, որ	բերելու	է	նրա	զավակներին	ու	կնոջը, այլ	խոսքով նրա	ուրախությունն	ու	վիշտը: