Նրանցից մեկը դարբնի որդին, գունատ ու հիվանդոտ տղա է, հագնում է մինչև ծնկները հասնող բաճկոն։ Սա միշտ վախեցած տեսք ունի և երբեք չի ծիծաղում։ Մյուս կողմում նստում է շիկակարմիր մի տղա: Նրա մի ձեռքը չի գործում ու միշտ վիրակապի մեջ կախված է վզից նրա հայրը գնացել է Ամերիկա, իսկ մայրը կանաչի վաճառող է, անցնում է փողոցից փողոց և կանաչի ու բանջարեղեն վաճառում։ Ձախակողմյան հարևանս` Ստարդին, շատ տարօրինակ տղա է, կարճահասակ է ու գեր, կարծես պարանոց չունի։ Փոքրիկ փնթփնթան տղա է, որ երբեք ու ոչ ոքի հետ չի խոսում։ Ինձ թվում է, թե նա վատ է հասկանում ուսուցչի բացատրությունը, բայց միշտ ուշադիր նայում է նրան, առանց աչքը թարթելու, ճակատը կնճռոտած ու ատամները սեղմած։ Եվ եթե այդ ժամանակ նրան մի բան հարցնես, ապա առաջին ու երկրորդ անգամ չի պատասխանի, իսկ երրորդ անգամ աքացի կտա։ Նրա կողքին նստում է վտիտ ու մռայլ մի տղա, Ֆրանտի անունով, նրան արդեն հեռացրել են մի դպրոցից։ Հաջորդ նստարանին նստում են միշտ միանման հագնված երկու եղբայր։ Ջրի երկու կաթիլի պես նման են իրար և երկուսն էլ կալաբրիական միանման լայնեզր գլխարկներ են դնում՝ փասիանի փետուրով։