Յայ­տա­գիրը կը մօ­տենայ իր աւար­տին։ «Որ­դի» բա­ռը, մար­մին առած որ­պէս յու­սա­լի հա­յոր­դի­ներ, բեմ կը վե­րադառ­նայ, մինչ մեր աչ­քե­րուն առ­ջե­ւէն կը սա­հի եր­կը հա­զարա­մեայ ոդի­սական մը. ան մերթ մռայլ էր, մերթ ժպտուն, մերթ խո­հուն էր, մերթ խօ­սուն, բայց միշտ իմաս­տուն։ Բարձրա­վիզ։ Ծա­ռայա­սէր։ Լու­սա­ւոր։ Ազա­տատենչ։ … Հա­յոր­դեաց Տան մէջ, սփիւռքի եւ հայ­րե­նիքի հա­յոր­դի­ները յոտնկայս սկսած են միաբե­րան եր­գել. «… իւր որ­դի­քը արդ կան­չում է, ազատ ան­կախ Հայաստան… »