Ինչքան էլ զարմանալի լինի, բայց այդպես է: Այդ փաստը հաստատվում է ինչպես հետազոտություններով, այնպես էլ սովորական դիտարկումներով: Կենսաբանները, հերձելով ջրից հանելու հետևանքով սատկած ձկներին, ոչ մի հաստատող փաստ չեն գտել, որ նրանք սատկել են շնչահեղձությունից՝ թթվածնի պակասից: Փոխարենը հաստատվել է, որ ձկները սատկել են լրիվ ուժազրկումից: Ստացվում է, որ ափ ընկած ձուկը կարող է օդից թթվածին յուրացնել, բայց նրա ցանկացած շարժում մեծ ջանքեր է պահանջում և էներգիա է խլում, որը և վերջնականորեն բերում է մահվան՝ հոգնածության և ուժասպառության պատճառով: Հայտնի է դարձել, որ ջրից հանած և սատկած ձկան լ յարդում, երիկամներում, մկաններում և այլ օրգաններում ամբողջությամբ բացակայում է գլիկոգենը, որը հանդիսանում է էներգիայի «պահեստարան», փոխարենը հայտնաբերվել է նորմաները մի քանի անգամ գերազանցող և մահացու թունավորում առաջացնող կաթնաթթվի քանակ (նշենք, որ մկաններում կաթնաթթվի քանակի ավելացումն է հենց մեղավոր ուժեղացված մարզումների ժամանակ մկանացավերի առաջացման համար): Գլիկոգենի բացակայությունը խոսում է այն մասին, որ ձուկը սատկելուց առաջ արագ տեմպով շարժվել է, իսկ դրա համար էներգիա է պահանջվում, որը և օրգանիզմը վերցրել է «գլիկոգենային պահուստից»՝ գլիկոգենը վերածելով գլ յուկոզայի: Ձկան օրգանիզմն աշխատում է իր հնարավորությունների վերին սահմանում և արդյունքում սպառում էներգիայի բոլոր լրացուցիչ աղբյուրները, ինչը հանգեցնում է նրան, որ օրգաններում կուտակվում է կաթնաթթվի այնպիսի կուտակում, որը կարող է թունավորում առաջացնել: Իսկ ինչո՞ւ է այդպես լինում: