Ճաշի ժամանակ Վարդանին նստեցրին մահճակալին, իսկ մեջքի տակ դրեցին այծի մորթիները։ Հալիդեն ուզում էր նրան կերակրել, սակայն նա փորձեց ինքնուրույն ուտել ձախ ձեռքով։ Հալիդեն և նրա հյուրը նստեցին ցածր սեղանի մոտ՝ գորգերի վրա։ Երկու կավե ճրագներում այրվող ձիթապտղի յուղը սուր հոտ էր արձակում, և սենյակը թույլ էր լուսավորված, իսկ անկյուններն ընկղմված էին խավարի մեջ։ Խոսում էին կենցաղային հարցերի մասին, աղքատություն, բերքի սղություն, որը ձմռան ընթացքում դժվարություններ էր հարուցելու, գյուղի բամբասանքներ։ Վարդանը Քերիմին հարցրեց.