Նախերգանքին հաջորդում են «Դադարները», որոնք զրույց-մանրապատումներով բանահյուսում են պատմական մեծ շրջադարձի եղելությունները։ Ժամանակը Արցախի ազատագրական պայքարի տարիներն են՝ մարդիկ եւ ճակատագրեր, որոնք հետադարձ հայացքով վերլուծում են կատարված դեպքերի իմաստը, կարծես հայտնաբերելու ոգու վերադարձի չկռահված ճշմարտության փիլիսոփայականը։ Վարդան Հակոբյանը, որ բնիկ արցախցի է եւ արցախյան շարժման առաջատար դեմքերից մեկը, ասացողի հմտությամբ եւ խոսքի գրավչությամբ պատկերում է մի իրական առասպել, ուր բնաշխարհը եւ մարդիկ կերտում են տիեզերական իրենց գոյության ավետարանը։ Այստեղ է ահա արցախյան ֆենոմենը, որ կարծես հառնում է հողից, տոհմիկևցեղային կերտվածքի կենսաբանական մղումից, ինչպես գոյության կռիվը բնության օրենքում։ Ճակատագրի ի՞նչ հեգնանք է, որ բիբլիական մի ժողովուրդ՝ ոգով հանճարեղ եւ բնավորությամբ ստեղծագործ, գերի պիտի լիներ անապատակյաց մի ելուզակի, որ բռնության օրենքով կոչված էր ապացուցելու ունայն գոյության անիմաստ վերջավորությունը։ Ահա այս գիտակցությունն է, որ արթնացնում է Արցախի ոգին, որի կանչով Զառունց Անդրին, Ստեփանանց Ավետիսը, Վանին, Ակոփը, Մալխասանց Սուրենը, Շուշան մայրիկը, Ալոշը, քարինտակցի տղաները՝ Վաչոն, Գրիշան, Գարիկը, Հենոն, Կարոն, Աբոն, կենաց ու մահի կռվի են ելնում, նահատակությամբ սրբագործելու ցեղի եւ ազատության լեգենդը. «Պատմում են՝ այդ օրից սկսած, ամեն օր լուսաբացից առաջ, արծիվները գալիս, երամով շենի շուրջ կանգնում են՝ ամեն մեկը մի ժայռի վրա, հսկում Քարինտակի առավոտը, իսկ լույսը բացվելուց հետո, թռչում են երկինք։ «Էն մեր սուրբ նահատակների արթուն ոգիներն են, տղերք»։