Ուժեղ երեւակայութիւն ունի եւ հզօր պատկերներ, բնութեան տարրերուն չափ ուժեղ, ամէն ինչ կը հսկայացնէ, paroxysmeի [1] հասցնելու չափ: Իր գրուածները ռազմաշունչ վազք մըն են, յաղթութեան փառքին համար: Սիրոյ թելը կը լռէ իր քնարին վրայ. – բայց չունի չէ–. փոթորկալից երեւակայութեան մը առջեւ սրտի coquetterieները [2] կը թուին թէ ահաբէկ կը սմքին: Ասպետին երգին մէջ կ’ըսէ իր երիվարին որ կանգ չառնէ ոչ մէկ բանի առջեւ, ոչ ալ սիրոյ առջեւ. այնքան ուժգին է իր թափը եւ այնքան անհամբեր, վախնալով, կարծես, որ փոքրիկ դադար մը, սիրոյ ժպիտ մը, պիտի ուշացներ յաղթանակը: