— Ա՛ղասի	ջան, մեկ	թուր	էլ	ի՛նձ	խփի, ի՛նձ... Վա՜յ	իմ	օրիս, արևիս, վա՜յ…	Տունս	բրիշակ	էլավ... Բալա	ջա՛ն... հոգի	ջա՛ն... իմ	երկի՛նք, իմ	գետի՛նք…	իմ	հրեշտա՛կ... վա՜յ... ամա՜ն…	աչքս	դուս էկա՛վ... պտուղս	խավարեցա՛վ... Թո՛ղ	քո	ձեռն	ինձ	սպանի... որդի	ջա՛ն... թո՛ղ	քո	ոտիդ	տակին հոգիս	տամ... ախպեր	ջա՛ն... թո՛ղ	քո՛	ձեռիցը	մահս	առնիմ... ջա՛նըմ	ջան... Սիպտակ	մազս	քեզ փիանդազ, Ա՛ղասի	ջան. քանի	աչքումս	լիս	կա, քանի	բերնումս՝ շունչ, ոտդ	բերնիս	դի՛ր, թուրդ սիրտս	խրի՛ր. տո՛ւր	ինձ	մահ, տո՛ւր, թո՛ղ	գնա	մ, կորչի՛մ, հետո	ինչ	կուզես, է՛ն	արա, աչքիս	լիսը հանի՛ր... ի՛մ	երկնքի	բարեբար	որդի, ի՛մ	սար... ի՛մ	աստված..