Բոլոր այլ անվանումներից բացի, որոնցով կարելի է կոչել խառնիճաղանճ 90-ականները, այն նաև վանդալիզմի շրջան էր: Անհայտ մարդիկ, որոնց այդպես էլ չգտան, սկզբում շուռ էին տվել քանդակը, հետո պոկել-տարել պղինձից պատրաստված արձանի կտորները: Գեղանկարիչ Անուշ Առաքելյանը՝ Թերեզա Միրզոյանի դուստրը, հայտնաբերել էր մոր կորած քանդակի մի քանի բեկոր: Քանդակը հնարավոր չէր վերականգնել, պետք է նորից ձուլվեր: Թերեզա Միրզոյանը մի քանի տարի է, ինչ չի աշխատում, սակայն էսքիզ արեց, որը լուսանկարների հետ միասին օգնեց նրա ուսանողներին՝ Գետիկ Բաղդասարյանի գլխավորությամբ, ստեղծել քանդակի նոր տարբերակ, որը չի տարբերվում բնօրինակից: Առաջին քանդակը բրոնզաձույլ չէր` կատարված էր դրվագման միջոցով, ինչի պատճառով էլ բավական փխրուն էր: «Փաստորեն զրոյից ենք վերականգնել արձանը: Որոշեցինք, որ ճիշտ կլինի այն վերադարձնել իր նախկին վայրը: Սա աննախադեպ է` որ վերականգնվի հին, կորած արձանը»,-ասում է Անուշ Առաքելյանը և ավելացնում, որ շատերի համար այս քանդակը մանկության, երիտասարդության հիշողություններից է: