Իսկ ­Թուր­քիոյ աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան վե­րա­սահ­մա­նագծ­ման օ­րա­կար­գը այժ­մէա­կա­նու­թիւն ստա­ցած է ոչ միայն նախ Ի­րա­քի եւ ա­պա ­Սու­րիոյ տագ­նապ­նե­րուն զու­գա­հեռ թափ ա­ռած Քր­տա­կան ­Հար­ցի քա­ղա­քա­կան լու­ծում մը տա­լու մի­ջազ­գա­յին ա­ռաջ­նա­հեր­թու­թեան բե­րու­մով, այ­լեւ Անդր­կով­կա­սի մէջ մե­ծա­պե­տա­կան նոր հա­ւա­սա­րակշ­ռու­թիւն մը հու­նա­ւո­րե­լու անհ­րա­ժեշ­տու­թեամբ, ինչ որ մեծ դռնէն այժ­մէա­կան օ­րա­կար­գի վե­րա­ծած է ­Թուր­քիա-­Հա­յաս­տան մի­ջազ­գա­յին սահ­ման­նե­րու ճշդու­մը՝ 1921ին հայ ժո­ղո­վուր­դին պար­տադ­րո­ւած ­Կար­սի ­Դաշ­նա­գի­րը վե­րա­ճա­նաչ­ման կամ վե­րա­հաս­տատ­ման են­թար­կե­լու ճնշու­մով։