Ան­կո­ղին չկար, դրան փո­խա­րի­նում էր խո­նա­ւա­ցած խո­տի մի կոյտ, իսկ մե­կու­սա­րա­նի ու­ղիղ մէջ­տե­ղը կար մի եր­կա­թեայ սիւն, որ ամ­րա­ցած էր յա­տա­կից մին­չեւ ա­ռաս­տաղ։ Եր­բեմն հսկի­չը դուրսն էր կանգ­նում եւ ես ա­ռի­թից օգ­տո­ւե­լով փոր­ձում էի խօ­սեց­նել ­Չա­րեն­ցին, բայց ի զուր. նա միշտ լուռ էր, եր­բեմն մռլտում էր եւ փո­րը բռնում, կամ կծկւում ինչ որ սուր ցա­ւե­րից։ Ինչ­պէս յե­տոյ ի­մա­ցայ, նա ջղե­րի հի­ւան­դու­թիւն ու­նէր եւ երբ ա­զատ էր, բուժ­ւում էր, այդ ցա­ւե­րը մեղ­մաց­նող դե­ղօ­րայք ըն­դու­նում, իսկ բան­տում բու­ժում չկար, նոյ­նիսկ ծխելն ար­գի­լել էին։