Տո՛, հենց	փող	պետք	է	տամ, որ	հոգիս	դրախտը	գնա՞: Տո՛, որ	գործքըս	լավ չըլի, ես	անօրեն	ըլիմ, աստված	նրանց	խոսքովը, իմ	ոգուս	պետք	է	թողություն տա՞: Տո, աստված	փողն	ի՞նչ	ա	անում, նրա	յարադանին	ղուրբան: Փողն աղքատին	պետք	է	տված: Դեն քցես՝ լավ	ա, քանց	էն	մարդին	տաս, որ	քեզ մեկ	շնորհակալություն	էլա	չասի: Հազար	օր	նրանց	տանդ	պահի՛, պատիվ տո՛ւր, մեկ	որ	ոտդ	մոտըներն	ա	ընկնում, մեկ	սառը	ջրի	էլ	լայաղ	չե՛ն	տեսնում, էս	հո	աստված	չի՛	վերցնի: Մեզանից	առնում	են, իրանց	բարեկամներին	ու ազգականներին	շենացնում, ետո	մեզ	վրա	էլ	մեծ-մեծ	խոսում: Ասենք, թե ամեն	բանի	վրա	լիս	չե՛նք	ընկնում, մեր	աբուռը	պահում	ենք, որդի, երեխա իշի	պես	մենծանում	են, նրանց	հոգսը	չե՛ն	քաշում, վարժատուն	չե՛ն	բաց անում, չե՛ն	կարդացնում, հենց	ուզում	են, թե	մեր	դատածը	խլեն: Մի	գնա մեչիդը, ամեն	մի	մոլլա, էն	անհավատ	տեղըներովը, քառսուն-հիսուն	մեծ, պստիկ	գլխին	հավաքել, առավոտից	մինչև	մութը	ուսումն	ա	տալիս, իր մասամբի	բանը	սովորցնում. մերոնք	հենց	իրանց	քեֆն	են	արամիշ	անում: Ո՞րի	արածըն	աստծուն	դիր	կգա, ձեզ	եմ	հարցնում: Ասում	էլ	ես, աղաչանք անում, անկաջըվեր	են	անում, մեր	որդիքն	էլ	մեզ	նման	էշ	ուտում, էշ մենծանում. Չենք	գիտում, թե	մենք	սովորցնենք, գիտացողն	էլ	անկաջը	կալել ա, ո՞ւմ	ասես: