Դպրոցն ավարտելուն մնացել է ընդամենը երկու ամիս: Անկեղծ ասած` ո´չ օրերն եմ հաշվում, որ վերջապես ավարտում եմ, ո´չ էլ սրտի թրթիռն է մնացել, որն ուղեկցել է բոլոր տարիներին: Ոչ հրճվանք եմ ապրում վերջին տարիներին ուղղակի հոգս, բեռ դարձած «դաս-ժամանցից», ոչ էլ տխրում եմ, որ ավարտելու եմ երբեմնի սիրելի դպրոցս, հնչելու է վերջին զանգը: Իսկապես, ինչպես իմ, այնպես էլ շատերի համար վերջին տարիներին դպրոցը դարձել էր ժամանցի վայր, որտեղ հաճախելն էր, թերևս, միակ պարտադիրը: Կարոտով եմ հիշում այն օրերը, երբ տնային հանձնարարություններից որևէ մեկը չէի կատարում, այդ գիշեր քնել անգամ չէի կարողանում, անհանգստանում էի, հուզվում, տագնապում, երբեմն առավոտ վաղ արթնանում էի ու, մինչ դպրոց գնալս, նստում էի գրասեղանի մոտ` կիսատ թողածն ավարտելու համար: Իսկ հիմա... Անտարբերություն ու անհոգություն, որը դարձել է առօրյա: