Սմբատը	տեսնում	էր, որ	այդ	մարդը	ոչ	միայն	չի	մեղմանում, այլև	հետզհետե	ավելի	ու	ավելի	հանդուգն	ու	աներես	է դառնում: Մնում	է	մի	ելք. թույլ	տալ	նրան, որ	դիմի	դատարանին: Այնտեղ	թող	գործը	վճռվի	նրա	օգտին: Միքայելը կհրատարակվի «սնանկ» կամ «անկարող	պարտապան», իբրև	ոչ-ժառանգ	Ալիմյան	հարստության, այն	ժամանակ Մարութխանյանն	ումի՞ց	կստանա	կես	միլիոնը: Սմբատի՞ց: Չի	տալ	և	սրանով	կպատժի	նրան: Բայց	այս	միջոցը	պիտի առմիշտ	վայր	գցեր	Միքայելի	առանց	այն	էլ	արատավորված	վարկը: Մի՞թե	կարելի	է	այդչափ	խիստ	վարվել	հարազատ եղբոր	հետ: