Հարությունը փորձել է բացատրել, որ ինքը դասղեկի թույլտվությունն ունի եւ «ախպոր» տեղը կազատի նրա դպրոց գալուն պես: Միքայելն էլ իր հերթին տեղեկացրել է, որ այդտեղ «իրենք են ասում` ինչը ոնց պիտի լինի» եւ ոչ թե դասղեկն ու ուսուցիչները: Այսպես, կոնֆլիկտը ձնագնդի պես մեծացել էր, մինչեւ որ դասարանը հայտնվել էր լուծարման շեմին: Քանի որ նորեկը համառորեն չէր հեռացել, մնացած աշակերտներն իրենք էին տեղափոխվել տարբեր դպրոցներ: Ի վերջո նույնը անել ստիպված էր եղել դասարանում միայնակ մնացած Հարությունը: