-Իհարկե, նման սահմաններ կան, և դրանք շատ հստակ ձևակերպում ունեն: Դեռևս Մարդու և քաղաքացու իրավունքների 1789 թվականի ֆրանսիական հռչակագրում, օրինակ, մարդու ազատությունը մեկնաբանվում էր այսպես. «Անել ամենը, ինչը վնաս չի հասցնում այլոց»: Այսպիսով՝ յուրաքանչյուրի բնական իրավունքների իրականացումը սահմանափակված է միայն այն սահմաններով, որոնք ապահովում են հասարակության այլ անդամների կողմից նույնպիսի իրավունքներից օգտվելը: Այդ սահմանները կարող են որոշվել միայն օրենքով: Այս իրավական կանոնը, որոշակի հղկումներից հետո, մինչ օրս բոլոր առաջադեմ իրավակարգերի հենասյուներից է: Նախորդ դարի 20-ականների վերջին ԱՄՆ-ի գերագույն դատարանի անդամներից մեկը հետևյալ ձևով է մեկնաբանել այս երևույթը. մարդն իրավունք չունի գոռալու` «հրդեհ» կինոթատրոնի մարդաշատ դահլիճում միայն այն պատճառով, որ այդ պահին և այդ վայրում ցանկություն ունի բարձրաձայն արտաբերելու «հրդեհ» բառը: Արդյոք սա խոսքի ազատության սահմանափակո՞ւմ է: Այո, սահմանափակում է: Այս սահմանափակումը կոչվում է պատասխանատվություն… Ընդհանրապես, ազատությունը ուղղակիորեն փոխկապակցված է պատասխանատվության հետ: Որքան անպատասխանատու է մարդը, այնքան անազատ է նա: Դա ստրուկն է: Ստրուկը չունի պատասխանատվություն: Պատասխանատվությունը նրա տիրոջն է։ Ստրուկն ինքը ոչինչ չի որոշում: «Ամենաազատ մարդը ամենապատասխանատու մարդն է: Նա պատասխանատու է իր արածի և ասածի համար»: Այս կանոնը կիրառելի է նաև լրատվամիջոցների նկատմամբ: Ֆինանսական դժվարությունները չեն արդարացնում պատվերները մամուլում, իսկ հասարակությունը մեղավոր չէ, որ ինչ-ինչ պատճառներով լրատվամիջոցը ենթարկվում է քաղաքական, ֆինանսական կամ այլ ճնշումների, գայթակղությունների և իրեն մատուցում, մեղմ ասած, անորակ, ուղղորդված կամ խեղաթյուրված տեղեկատվություն: