Սուլյանը	տակավին	չգիտեր` ում	կողմը	բոնի: Հոգով	Միքայելին	էր	հավատում, բայց	ինչո՞ւ	չլռել. քանի	որ	խոսելը	կարող	է գրգռել	կամ	մեկին, կամ	մյուսին: Ավելի	խելացի	էր	միամիտ	ձևանալ, նայել	ապշած	մերթ	մեկին, մերթ	մյուսին, ցույց	տալ, թե	դեռ	ոչինչ	չի	հասկանում	վեճից: