Ռուսական հեղափոխությունն ի սկզբանե գաղափարական պայքար էր, որը թե՛ ծերերին և թե՛ երիտասարդներին հավասարապես ենթարկում էր ոչնչացման ռիսկի: Դրա անզիջում բնույթը գերլարվածության մեջ էր դնում անհատի գաղափարական մտքերն ու ընտրությունը, և դա հատկապես արտացոլվում էր Յուրի Ժիվագոյի՝ հեղափոխության մտքի հետ հաշտվելու մշտական ճիգերում: Յուրին կատարյալ անհատականություն է, որ իր մտքերն արտահայտում է պոեզիայի միջոցով և նկատում գեղեցիկը նույնիսկ կյանքի բարդագույն իրավիճակներում: Նա միշտ փորձում է խորապես ճանաչել ինքն իրեն և հաճախ է ընկնում ընկճվածության գիրկը: Նրա սիրավեպը Լարայի հետ հենց սկզբից էլ սնվում էր կրքով և ռոմանտիզմով: Այնուամենայնիվ, նա աստիճանաբար հասկանում է, որ իր հանձնառությունը սեփական յուրովի փիլիսոփայության մեջ շատ արագ կորցնում է կայունությունը ի դեմս խորհրդային գաղափարախոսության: Նրա բոլոր փորձերը՝ կառավարելու իր սեփական եսը, ապարդյուն են անցնում. վեպի մի առանցքային տեսարանում Յուրին վիրավորում կամ հավանաբար սպանում է մի քանի սպիտակգվարդիական զինվորների՝ չնայած իրեն զսպելու բոլոր ջանքերին: Մարդկային կյանքեր խլելը դավաճանություն է իր անձնական հիմնական համոզմունքների նկատմամբ, և Յուրին սարսափահար և բարոյալքված է այդ դեպքի պատճառով: Ի վերջո, հեղափոխության մերժումը՝ ճանաչել անհատի հիմնարար բնույթը, երաշխավորում է, որ անկախ նրանից, թե Յուրին որ խմբակցության կողմնակիցն է, նոր խորհրդային դարաշրջանում նա չի կարողանալու գոյատևել որպես ճշմարիտ անհատականություն: