Հայրիկս հայ էր: Նրա մասին չեմ խոսի, որովհետև արդեն մեզ հետ չէ: Պետք է ասեմ, որ շատ հպարտ եմ, որ արդեն մեկ ամսվա ընթացքում երկրորդ անգամ եմ Հայաստանում: Իմ մեջ հայկական արյուն է հոսում: Եվ դա իսկապես մեծ երջանկություն է: Միակ ցավալի փաստն այն է, որ ժամանակն այդքան էլ շատ չէ, չեմ կարող տեսնել այն վայրերը, որոնք ցանկանում եմ: