Այսպիսով, մենք տեսանք, որ Ռուսաստանն ինքնաթիռային միջադեպից անմիջապես անց առանց ժամանակ կորցնելու սկսեց տնտեսական բնույթի տարատեսակ պատժամիջոցներ սահմանել Թուրքիայի նկատմամբ, որոնք դժվարին դրության մեջ գցեցին Թուրքիայի բազմաթիվ քաղաքացիների, թուրքական ընկերությունների՝ իշխանությունների գործողությունների նկատմամբ դժգոհություն հարուցելով։ Չնայած Թուրքիան ընդհանուր առմամբ գրեթե ոչ մի կերպ չպատասխանեց Ռուսաստանի պատժամիջոցներին, այնուամենայնիվ, Ռուսաստանում նույնպես որոշակի խնդիրներ ծագեցին իրենց իսկ պատժամիջոցներից։ Մասնավորապես, թուրքական գյուղմթերքի ներկրման բացակայության պայմաններում առաջացած վակուումը չէին կարող ամբողջովին լցնել ռուսական արտադրողները, ինչի համար էլ այդ գործին լծվեցին Ռուսաստանի հետ սերտ հարաբերություններ ունեցող երկրները, այդ թվում նաև՝ Հայաստանը՝ օգտվելով ստեղծված հնարավորությունից։ Ամեն դեպքում Ռուսաստանի իշխանությունները չգնացին տնտեսական առավել խոշոր պատժամիջոցների՝ գտնելով, որ ներկա փուլում արդեն իսկ բավարար քայլեր են արվել, և որքան Թուրքիան ձգձգի ռուսական նախապայմանների իրագործումը, այնքան ավելի զգալի կլինեն պատժամիջոցների հետևանքները։ Ռուսաստանում քաջ գիտակցում էին Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարևորությունը և չէին ցանկանում վաղաժամ առավել սրել հարաբերությունները։ Ռուսաստանը, սակայն, չսահմանափակվեց Թուրքիայի դեմ միայն տնտեսական պատժամիջոցներով։