Ի՞նչ խիղճով թոյլ տուինք որ հիւանդ մարդ մը հացադուլ ընէ արդարութեան ձայնը լսելի դարձնելու համար: Որքա՜ն քարացած են մեր սրտերը որ իր ողջութեան չկարողացանք ձեռք երկարել մէկու մը, որ տարիներ շարունակ հացը ձեռքին վազեց մէկ փոսէն միւսը՝ իր ընկերներուն հաց հասցնելու համար: Ահաւասիկ այս հերոսը, արդարութեան մարտիկը, չվարանեցաւ եւ չվախցաւ փամփուշտէն եւ գնաց ու հաց բաշխեց Սասնայ ծռեր խմբաւորման անդամներուն, ոստիկաններուն եւ բժիկներուն: Ի վերջոյ, խմբաւորման անդամներուն հետ Արթուրն ալ յանձնուեցաւ իշխանութիւններուն ու բանտարկուեցաւ: Սակայն մենք, ելլելով մեր անհատական եւ խմբակցական նեղ շահերէն, անոր հերոսական արարքը դիտեցինք սառնարիւնութեամբ, լռութեամբ եւ անտարբերութեամբ: Արդեօ՞ք քարացած են մեր սրտերը…: