Արևի դուրս գալու հետ միաժամանակ արթնանալով, մարդն արագ նախաճաշեց և անմիջապես գործի անցավ։ Նա դողում էր ինչպես տենդահար. թասի մեջ ընկնող ավարը գնալով հարստանում էր, և մարդն ավելի էր հուզվում, այտերը վառվում էին, բայց ո՛չ արևից, ներսի տաքությունն էր բորբոքում նրան։ Նա ոչ հոգնածություն էր զգում, ոչ էլ նկատում էր, թե ինչպես է թռչում ժամանակը։ Թասի մեջ հող լցնելով, նա վազում էր ցած, լվանում այն առվակի ջրով, հետո դիվահարի պես ծանր շնչելով, սայթաքելով, հայհոյանքներ տեղալով, կրկին վազում էր վեր ու նորից լցնում թասը։