Ոչինչ չանելն արդյոք հաշտվողականություն չի՞ ենթադրում։ Հաղթանակ Շահումյանն ասաց․ «Ոչ թե հաշտվողական վիճակ է, ուղղակի մարդիկ մտածում են՝ իզուր տեղը ինչի՞ ավելորդ ներվ քայքայեն, երբ չկա որեւէ վստահելի քայլ։ Երկրի ճակատագիրը մի անձի հետ չպետք է կապված լինի, որ քաղաքական գործչին ուզում ես՝ տար նախագահ նշանակի, այդ երկիրը չի փոխվի․ խնդիրը համակարգի մեջ է։ Մեր աչքի առաջ քանի նախագահ փոխվեց, ամեն մեկի ժամանակ մի խոստում տվեցին, բայց այս երկիրը մնացել է նույն վիճակում։ Այսինքն՝ համակարգի խնդիր է, եթե այն առողջ լինի, կապ չունի, թե ով կլինի նախագահը, ով՝ վարչապետը։ Ճիշտ է՝ ցավալիորեն մեր իրականությունն այնպիսին է, որ անհատի դերը շատ ավելի մեծ է ու ազդեցիկ, քան մի ամբողջ կուսակցություն, բայց երկիր կառավարելու համար այդպես չպետք է լինի։