Զանգում են գյուղից: Հորաքրոջդ ինսուլտ ա խփել: Բոլոր հարազատներին տեղյակ են պահում: Հորքուրիս աղջիկը լացով ասում ա՝ «Պատուհաններն եմ լվանում, էստեղեք եմ մաքրում, ասել են հույս չկա: Մղկտում եմ: Բոլոր մոտիկներին տեղյակ եմ պահել, որովհետև մի աչքը բաց ա: Սպասում ա: Չգիտենք ում ա սպասում: Տեսնես էս ո՞ւմ ա սպասում: Բոլորին տեղյակ ենք պահում: Գան հավաքվեն, էդ մի աչքն էլ փակի: Էլ չեմ կարում նայեմ միաչքանի մորս»: