Լուսինե Զաքարյանի տատիկը դաշնակահարուհի էր, հայրը` սիմֆոնիկ նվագախմբի արտիստ, իսկ մայրն էլ շատ լավ դաշնամուր էր նվագում: Լուսինեն մանկուց երազում էր արտիստուհի դառնալ, ուստի իր ներքին կուտակումները նա պարպում էր դպրոցական ցերեկույթների ժամանակ` երգելով ու պարելով, բանաստեղծություններ կարդալով: Իր ծննդավայր Ախալցխայում նա արդեն մեծ ճանաչում էր ձեռք բերել, վայելում էր համաքաղաքացիների սերը: Բայց ընտանիքում լավ էին հասկանում, որ հարկավոր էր Հայաստան գալ, որպեսզի Լուսինեն հնարավորություն ունենար շարունակելու ուսումը, հասնելու իր երազանքների իրականացմանը: Եվ 1952-ին Զաքարյանների ընտանիքը եկավ Երևան: Լուսինեն ընդունվեց Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարան, ավարտեց այն գերազանցությամբ և դարձավ Կոմիտասի անվան երաժշտանոցի ուսանողուհի: Այստեղ ևս բոլորը հիացած էին նրանով. մաքրամաքուր ձայնը, հրաշալի տեմբրը հաստատում էին, որ ծնվում է մի երգչուհի, ով իր նմանը չի ունենալու հայ կատարողական արվեստում: Երաժշտանոցի դասախոսներից մեկը, ով ղեկավարում էր Էջմիածնի Մայր տաճարի երգչախումբը, լսելով Լուսինեին` նրան առաջարկեց երգել նաև Մայր Աթոռի երգչախմբում: Լուսինեն համաձայնեց, որովհետև իր էության մեջ մշտապես մղում կար դեպի եկեղեցին, դեպի շարականներն ու գանձերը: Շուրջ երկու ամիս Լուսինեն ուսումնասիրեց հոգևոր երգերը, դրանց մատուցման առանձնահատկությունները ու վերջապես կանգնեց երգչախմբում` զարմացնելով Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Վազգեն Առաջինին, ով հմայվեց նրա կատարման մաքրությամբ, հոգևոր երաժշտության հրաշալի զգացողությամբ: Հենց Վեհափառն էլ առաջարկեց Լուսինեին հանդես գալ որպես մենակատար: