Ղուլուլվեն քերծը, ինչպես ասում են, յոթ անգամ յոթանասուն քարայր, ծակ ու ծուկ ունի, բայց ամենագլխավորը քերծի ծերից մինչեւ գետի հատակը գնացողն է՝ ծալվեծալ, օձագալար, նեղ... Դավոն իջել էր այդ անցքով, դիրք բռնել ու... նահանջս որն է, ետ գնալս որն է, փրթում է ազերիներին... Դավոն երեւի, որ սուտ չլինի, քառասուն-հիսուն ազերու գրողի ծոցն էր ուղարկել... Բայց փամփուշտները պրծել էին։ Մի քանի հատ պահել էր նեղ պահի համար... Թուրքը շշմել էր։ Շրջապատել էր քերծը, բայց չգիտեր՝ ինչ անել։ Դավոն ժայռի ներսից երգում էր։ Թշնամին նռնակներ էր նետում քերծի վրա, պայթում էր, բայց երգը չէր լռում, թեկուզ բառերից արդեն «այրուն էր ծորում». «... Չես վհատվի անգամ կրծքիդ խոր վերքից»։ Ուժանակով պայթեցրին քերծը։ Դա Դավոյի համար անսպասելի էր, բայց մնաց անդրդվելի։ Իսկ մերոնք մոտենում էին։ Վիշապ Դավոն թեւից եւ կրծքից ծանր վերք էր ստացել։ Ազերին փորձում էր կենդանի «վերցնել» Դավոյին։ Դավոն վերջին փամփուշտներն էլ «բաշխեց» ազերուն։