– Գրականության եւ կնոջ մասին ինձ հանդիպած անգերազանց բնագիրը ամբողջությամբ կուզեի մեջբերել՝ իբրեւ պատասխան. Վիրջինիա Վուլֆի «Սեփական սենյակ»-ը, որն, ի դեպ, 1990թ. թարգմանել եմ ռուսերենից, հիմա անգլերենից արված թարգմանությունն էլ կա: Վուլֆն իր խոհագրությանը պայմանական վերնագիր էլ է դրել՝ «Ինչու կին Շեքսպիր չկա»: Ավելի լավ չեմ կարող ասել… Եվ այնուամենայնիվ, ես սիրում եմ իմ ճակատագիրը՝ Amor fati: Գիտեմ, իհարկե, որ հեշտ եւ շեփորահարվող հաջողության հասնելու՝ այսօր մատչելի ճանապարհներից գերադասեցի խաչմերուկում նստած իմաստուն ծերուկի միակ խորհուրդ չտվածը, որով դեռ գնում եմ, բայց սա է իմ ընտրությունը… Անկեղծ ասած, կդժվարանամ մարդկային սովորական չափանիշներով երջանիկ համարվող գրողների հիշատակել, որովհետեւ երջանկության ավելցուկից չեն գրում, երեւի… Իսկ կին գրողների՝ առավել եւս: Վիճելի է գուցե, բայց այդպես եմ տեսել: Գրելու հրճվանքը ճաշակեցի, երբ կարդում էի Աննա Ֆրանկի «Օրագիրը», ոչ՝ ավելի ճիշտ՝ ամբողջովին ապրում էի Աննայի հետ: Եվ արդեն այն ժամանակվանից աղոտ զգացողություն ունեի, որ բոլոր ժամանակների բոլոր գրողներն իրականում մի հոգի են (գուցե խիստ պայմանականորեն կարելի էր դա կոչել համագրական հոգի՝ փոխառելով Հեգելից), որ ԲԱՌՈՎ ցնծում-արտասվում-զարմանում-հրճվում են՝ կրելով տարբեր անուններ, ապրելով տարբեր իրավիճակներում, տարբեր մարդկանց կողքին, մնալով, սակայն, ուրիշ իրականության մեջ, որ գրականություն է կոչվում: