Նման խախտման մասին է վկայում թեկուզ հենց այն հանգամանքը, որ զեկույցները մշակվել են առանց ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահների հետ խորհրդակցության և նրանց մոտեցումները հաշվի առնելու, մինչդեռ հենց Մինսկի խմբին է արդեն շուրջ երկու տասնամյակ վստահված հակամարտության կարգավորման մանդատը, և նրանցից բացի՝ հազիվ թե որևէ այլ մարմին առավել լավ տիրապետի Ղարաբաղյան հակամարտության և բանակցային գործընթացի բոլոր նրբություններին: Չունենալով ոչ հակամարտությունների կարգավորման փորձ, ոչ էլ տիրապետելով Ղարաբաղյան հակամարտության առանձնահատկություններին` ԵԽԽՎ-ն, ըստ էության, ոչ միայն չի կարող որևէ կերպ նպաստել հակամարտության քաղաքական կարգավորմանը (խոսքը չի վերաբերում հումանիտար խնդիրներին), այլ ընդհակառակը` իր նախաձեռնություններով միայն կխոչընդոտի ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի գործունեությանը: Թերևս, ԵԽԽՎ կողմից նման հնարավոր ապակառուցողական քայլերի կանխմանն են ուղղված նախորդ տարվա նոյեմբերին և ԵԽԽՎ նստաշրջանից օրեր առաջ` հունվարի 22-ին ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահների համատեղ հայտարարությունները, որոնցում ընդգծվում էր, որ հենց ՄԽ-ին է պատկանում հակամարտության կարգավորման մանդատը: Ավելին՝ վերջին հայտարարությունում համանախագահներն անգամ հստակ ուղերձ ունեին ԵԽԽՎ խորհրդարանականների համար, և կոչ էին անում «չձեռնարկել այնպիսի քայլեր, որոնք կվնասեն ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի մանդատին կամ կբարդացնեն շարունակվող բանակցային գործընթացը»: Այն, որ ԵԱՀԿ Մինսկի խումբն արդեն բացահայտ քննադատական ուղերձներով է հանդես գալիս, մի կողմից հաստատում է, որ գործընկեր ԵԽԽՎ-ն այս անգամ իրոք չափն անցել է՝ միջամտելով ՄԽ-ին լիազորված խնդիրների, մյուս կողմից դա վկայում է, որ նման ապակառուցողական քայլերը կարող են բացասական հետևանք ունենալ հակամարտության կարգավորման տեսանկյունից: