Ճիշդ այդպի­­սին էր ֆրան­­սիացի ռե­­ժիսոր եւ սցե­­նարիստ Վա­­լերի Մա­­սադեանի հե­­րոսու­­հին «Մի­­լա» ֆիլ­­մում։ Եր­­բեք չէր բո­­ղոքում։ Ամէն մէ­­կի հա­­մար չէր նա­­խատե­­սուած այդ ֆիլ­­մը. շա­­տերը լքում էին դահ­­լի­­­ճը, ինչպէս եւ Ջանֆրան­­կօ Ռո­­զիի ֆիլ­­մե­­­րի ժա­­մանակ (Չնա­­յած «Մի­­լա»-ն Լո­­կար­­նօ կի­­նօփա­­ռատօ­­նում 2017-ին շա­­հեց Հան­­դի­­­սատե­­սի մրցա­­նակ)։ Որով­­հե­­­տեւ նման ֆիլ­­մեր չու­­նեն կո­­մեր­­ցիոն հմայք։ Նման ֆիլմ ստեղ­­ծո­­­ղը չի յա­­ւակ­­նում շա­­հել հան­­դի­­­սատե­­սին։ Մա­­սադեանի հա­­մար ամե­­նակա­­րեւորն էր՝ գտնել իր հե­­րոսու­­հուն մարդկանց մէջ։ Եւ նա գտաւ ոչ փրո­­ֆէօսիոնալ Սե­­ւերին Ժոն­­կե­­­րին, որը դար­­ձաւ նրա Մի­­լան։ Մա­­սադեանը տա­­լիս է իր հե­­րոսու­­հու դի­­ման­­կա­­­րը. կար­­ծես ձիւ­­նի փա­­թիլ լի­­նի։ Ձիւ­­նի պէս փխրուն, նուրբ ու անոր­­սա­­­լի, որին կա­­րող էիր ան­­վերջ հե­­տեւել։ Ի՞նչ էր կա­­տար­­ւում նրա հետ ֆիլ­­մում։ Հան­­դի­­­պում էր, սի­­րում էր, քնում էր, այ­­նուհե­­տեւ մնաց առանց իր ըն­­կե­­­րոջը, միայ­­նակ, յղի, ու­­նե­­­ցաւ երա­­խայ։ Այսպէս ռե­­ժիսոր Մա­­սադեանը հե­­տեւում էր իր հե­­րոսու­­հուն եւ ֆիլ­­մը ստեղ­­ծո­­­ւեց մոն­­թա­­­ժի շնոր­­հիւ։ Իրա­­կանում ֆիլ­­մը ֆիլ­­մից դուրս էր։ Տպա­­ւորու­­թեան մէջ էր, որը մնաց հան­­դի­­­սատե­­սի հետ։