Ռիշար Ժերանյան նկարիչը երբեք չբավարարվեց հայրենիքը հեռվից սիրելու բավականությամբ: Հիսուն տարի առաջ նա եկավ Հայաստան` սեփական աչքերով տեսնելու մանկուց երազած ավետյաց հողը: Այդ սերը նրա սրտում սերմանել էր հայրը, որը, ինչպես հաճախ կրկնում էր Ժերանյանը, «Դանիել Վարուժանին նման մեծ նվիրյալին առաջին ուսուցիչներեն էր Սեբաստիո նախակրթարանին մեջ»: Իսկ Հայաստան բերող ճանապարհն անցել էր Պրահայի եւ Մոսկվայի երիտասարդական փառատոներով, որոնց ցուցահանդեսներին նրա մասնակցությունը երկու դեպքում էլ պսակվել էր դափնեկրի կոչումով եւ Ժերանյան նկարչի մասին Հայաստան հասած առաջին լուրերով: