Թիթեռի` «դեպի ավարտը օրվա» սլացող վազքի մեջ Հովհ. Գրիգորյանը տեսնում է գեղեցիկի իբրև վայրկենական հրաշքի ավարտուն կորագիծը: Չես էլ հասցնում բանաստեղծի հետ «կարգին» հիանալ ու զարմանալ («Եվ ո՞վ է քեզ այսքան նուրբ ու գեղեցիկ նկարել»), երբ արդեն քեզ զգում ես մեծարենցյան արցունքոտված աչքերով տեսլաշխարհում: Երբեմն-երբեմն կյանքի կրկնվող հոլովույթը, նույն դոգմաները, նույն միապաղաղությունն ու անակնկալները բանաստեղծը վերապրում է խոր ցավով, այն այլափոխել չկարողանալու տխուր խոստովա-նությամբ («Դանդաղ կրկնություն` գարուն, ամառ, աշուն, ձմեռ…»): Այստեղ ձևակերպված «Որտե՞ղ է սկիզբը, և ո՞ւր է տանում հաշվարկն այս անտանելի» հարցադրումը դառնում է այն գլխավոր փորձաքարը, որը ստուգության է ենթարկում բանաստեղծի քաղաքացիական կեցվածքը, քերթվածքների հասարակական ճանաչողության էությունը: