Հետեւանքը եղաւ այն, որ կուսակցութիւնը շարունակեց խօսիլ ժողովուրդին անունով (յաճախ կուլիսային բառապաշարով. «մենք պատրաստ ենք մեր հեղինականութիւնը զոհելու յանուն ժողովուրդի շահերին», կամ նմանատիպ յայտարարութիւններով) բայց լսարան կամ ունկնդիր չգտաւ, որովհետեւ ժողովուրդը շատոնց իսկ դադրած էր զինքը քաղաքական փարոս տեսնելէ: Այս բոլորը աւելի սուր բնոյթ ստացան երբ օրուան կուսակցական ներկայացուցիչները իրենց ձեռքը չպահելով ժողովուրդի բազկերակին վրայ, շարունակեցին պնդել թէ հակադաշնակցականութիւնը (պայմանաւորուած ժողովրդային համատարած դժգոհութեամբ) նոր երեւոյթ մը չէ եւ կու գայ Սովետական ժառանգութենէն կամ, նուաս-տացնելով նոյն այդ ժողովուրդը՝ ստորադասեցին անոնց քաղաքական կամքն ու արհամարեցին հասուն գիտակցութեան մը հաւանականութիւնը: