- Ազնիվ կլինեմ ու ասեմ, որ մեր պետությանը հետաքրքիր չեն մեր կառույցն ու մեր ծավալած գործունեությունը: Սա բնավ էլ անձնական կարծիք չէ: 2013-ին անցկացրել ենք «Հաշմանդամ երիտասարդները սպորտում» ուսումնասիրություն, որում մեջբերված է նաև նախարարության աշխատակցի հայտարարությունը: Այնտեղ հստակ ասվում է, որ պետությունը հաշմանդամային սպորտի զարգացման պատասխանատուն չէ: Պետությունը ցանկանում է հնարավորինս հեռու մնալ այդ պատասխանատվությունից, քանի որ դա ֆինանսական լրացուցիչ միջոցներ է պահանջում, լուրջ համակարգի ներդրման կարիք կա: Դեռևս 2005-ին մշակվել է բավականին վատ հնչող «Հաշմանդամ և արատներ ունեցող երեխաների սպորտային մարզումների կարգ» կառավարության որոշումը, որում նշված է, որ պետք է լրացուցիչ խմբեր բացել կամ հաշմանդամություն ունեցող երեխաներին կցել մյուս խմբերին, ավելացնել մարզիչների թիվը, նրանց ավելի շատ վարձատրել: Դեռևս 11 տարի առաջ ինչ-որ բան գրվել է, նշանակում է` կարիք է եղել: Գրվածը, սակայն, երբեք չի գործել: Որքան էլ օրենքը վատն է, մինչև չգործի` չենք հասկանա, որ բացեր ունի ու պետք է փոխել: