-Մտերիմներիցս մեկը ժամանակին լավ խոսք է ասել, որ «հիմնականում բողոքեցին նրանք, ում ամենաշատն էր նպաստառու այս բարեփոխումը»։ Խնդիրը շատ հստակ էր՝ երկրում վստահության ճգնաժամն այնքան է մեծացել, որ ցանկացած փոփոխությունից մարդիկ բողոքում են։ Ֆինանսիստները, տնտեսագետները շատ հստակ են տեսնում ռեֆորմի ազդեցությունը ու նպատակները։ Սակայն միջին քաղաքացին պարտավոր չի մասնագիտական հարթությամբ նայի խնդրին։ Հարցը տեղափոխեմ այլ դաշտ։ Ի՞նչ տեղի կունենա, եթե Հայաստանում հանրային կրթությունը դառնա կամավոր։ Թեպետ ինչու՞ եմ հարցնում, արդեն իսկ դրա նման էքսպերիմենտ ունենք, մարդիկ վճարում են ԲՈՒՀ-երում, որ չսովորեն։ Ու առաջին կուրսի ոչ բոլոր ուսանողներին կարող ես բացատրել, թե կրթությունը հետագայում իրեն ինչ է տալու։ Նույնն էլ այստեղ է, ուտոպիա է, որ ֆինանսական գրագիտությունը այնպիսին լինի, որ բոլորը գիտակցված սկսեն առաջին աշխատավարձից փող հետ գցել։ Սա էլ դառնում է այդ վճարը՝ երիտասարդները այսօր վճարում են, որ ապագայում պատշաճ թոշակ չստանան։ Ասեցի արդեն, որ երկու տարվա չմասնակցողների վճարը առնվազն կես միլիոն դրամ է եղել, այդքան նրանք արդեն իսկ կորցրել են։ Արդյո՞ք կշարունակեն փող կորցնելու իրենց ստրատեգիան։ Այո, գտնում եմ, որ այո, քանի որ մեր կամավոր մշակույթում մենք սպառող հասարակարգ ենք, մարդիկ ուզում «նաղդ» ստանալ ու ծախսել, իսկ ապագայի խնայելու մասին չմտածել։ Ավելին ասեմ, շատերը վարկերի տակ են ու ցանկանում են լրացուցիչ ցանկացած այսօրվա եկամուտ, որ տոկոսները փակեն։ Սա էլ իմ ասած պարտքային հասարակությունն է։ Հասկանում եմ, շատ դժվար է մարդուն ծախսողից խնայող դարձնել։ Տեսնենք, թե ինչ կլինի։