Գիւտի թղթի սկզբում շարադրուած է Գրիգոր Լուսաւորչի եւ Տրդատ արքայի կողմից Աղուանից դարձի համառօտ պատմութիւնը Վաչէի նախորդներից մէկի՝ Ուռնայր թագաւորի ձեռքով (վերջինս երրորդն է Վաչագանի վէպում թուարկուած տասը արքաների ցանկում՝ Վաչագան Քաջից եւ Վաչէ Ա-ից յետոյ)։ Շարադրանքը ճշգրտօրէն համընկնում է պատմական այդ իրադարձութեան այն նկարագրութեանը, որը տրուած է Ագաթանգեղոսի պատմութեան նախնական եւ ամենից հաւաստի տարբերակում՝ Գրիգորի վարքում (մեզ հասած, ցաւօք, միայն յունարէն եւ արաբերէն թարգմանութեամբ)։ Կրկնւում է, օրինակ, այն մանրամասնութիւնը, որ Գրիգորը Աղուանից թագաւորի հետ (Վարքում՝ անանուն) Աղուանք ուղարկեց հռոմէացի ծագումով մի եպիսկոպոսի (Վարքը յայտնում է նրա անունը՝ «Թովմա՝ Սատաղ փոքր քաղաքից»)։ Սակայն միաժամանակ դժուար է պատմական համարել այն, որ Բուն Աղուանքը լուսաւորել է հէնց Ուռնայր թագաւորը։ Վերջինիս Փաւստոս Բուզանդը եւ Մովսէս Խորենացին յիշատակում են Հայոց Պապ արքայի հակառակորդների շարքում, Ձիրաւի ճակատամարտում (371 թ. ), այսինքն՝ Հայոց եւ Աղուանից դարձից վեց տասնամեակ անց։ Կարեւոր է նաեւ, որ Ուռնայրին Աղուանից լուսաւորիչ եւ սրբացուած չի ճանաչում Վաչագանի վէպը: Աւելին՝ Վէպի արքայացանկի ժամանակագ րութիւնը թոյլ է տալիս Հայոց եւ Աղուանից դարձի պահին աւելի հաւանական համարել Վաչագան Ա Քաջ Արշակունու (Գ դարի վերջ - Դ դարի սկիզբ) թագաւորած լինելը. Վէպը նրա յաջորդի՝ Վաչէ Ա Քաջի ժամանակին է վերագրում Շապուհ Բ արքայից արքայի հալածանքների սկիզբը (337 թ. )։