Մեր երիտասարդությանը ի հայտ գալու հնարավորություն չի տրվում: Երիտասարդները պիտի գան ու գան, անընդհատ փորձեն ու սխալվեն, շատ աշխատեն: Այժմ մեր թատրոնը ավագ սերունդն է իր ուսերի վրա տանում, սերունդ, որը սակայն արդեն չի կարողանա ապահովել, ասենք, միջազգային ասպարեզ ելնելու մակարդակ: Այստեղ է, որ հատկապես ընդգծվում է երիտասարդ տաղանդավոր ռեժիսորներ կրթելու անհրաժեշտությունը: Դրա համար հարկավոր է բացել, ստեղծել երիտասարդական բազմաթիվ ու բազմապիսի թատրոններ, որոնք կնպաստեն երիտասարդության հնարավորությունները բացահայտելուն և ցուցադրելուն: Իսկ ի՞նչ ասես դերասանների մասին: Հայ ժողովուրդը, ինչպես ասում են` իր ֆակտուրայով արդեն դերասան է, այսինքն օժտվածություն ունի, սակայն ցավոք այդ շնորհքը ոչ կրթական մակարդակով, ոչ նվիրվածության չափով, ոչ էլ խստապահանջությամբ չի հասնում այն աստիճանին, որ բացահայտի, մեջտեղ բերի դերասանական վառ ունակությունները` փող, բնակարան, ամբիցիա, ավտոմեքենա, որոնք խանգարում են դերասաններին իրենց բուն նպատակին հասնելու: Էլ չասած թատերական գործի կազմակերպման մասին կամ էլ խաղացանկի, որը փաստորեն դերասաններին հնարավորություն չի տալիս ինքնարտահայտվելու: Եթե աշխատանքը դերասանին իմաստուն չի դարձնում, ուրեմն այդ աշխատանքը իզուր է: Սա շատ կարևոր բան է. եթե մարդը իմաստուն չէ, ուրեմն իր արած գործն էլ իմաստուն լինել չի կարող: Մեր գործը բարոյականության մասին է, հոգեկան աշխարհի վրա հոգևոր ուժերով ներգործելու մասին: Եվ հենց այդ հոգեկան արտահայտման ձևերի վրա է, որ քիչ ուշադրություն ենք դարձնում: Ինչու՞: Չէ՞ որ մարդկային հարաբերությունների մեջ անչափ կարևոր են բարոյականությունը, հոգեբանությունը, փիլիսոփայությունը, կյանքի իմաստի որոնումները և այլն, և այլն: Վերջերս մեր թատրոններում նկատվում է, ինչպես ասում են, քաղաքական կապիտալ կուտակելու և դրանով անձնական գործերը կարգավորելու նկրտումներ, որոնք խանգարում են արվեստի օջախ թատրոնի նորմալ աշխատանքին: Բայց մյուս կողմից էլ իրավացիորեն կհարցնեք. թատրոնը պիտի մնա առանց հրապարակախոսությա՞ն: Ո՛չ, հազար անգամ ո՛չ: Սակայն նույն այդ հրապարակախոսությունը պետք է թաքնված լինի: Միշտ էլ ամենակարևոր մտքերն ու տրամադրությունները, ամենակարևոր գաղափարները պահվում են խորքում: Հանդիսականը պիտի երկար մտմտա ու հետո գլխի ընկնի, թե ո՛րն էր ներկայացման ասելիքը: Ճակատային հրապարակախոսությունը մեզանում սխալմամբ բնութագրվում է իբրև քաղաքական խոսք, իսկ ներկայացումը` քաղաքական շնչով հագեցած գործ: Այդպես է լինում, որ թատրոնը հեռանում է իր էությունից և տեղի է ունենում ձևի խախտում, ինչպես ասենք բանաստեղծական արվեստը և ոչ այնքան շատ, որ գա ու խեղի բանաստեղծությունը: