Որդի	էր	առաջները	գալիս, որ	հոր	ճտովն	ընկնի	ու	իր	վերջին	բարովն	առնի, աղջիկ	էր	մոր	դոշին ընկնում, որ	հոգին	տա. հարսն	էր	մեջ	ընկնում, փեսա	էր	ոտնըներովը	փաթաթվում, որին	թրով էին	յարալու	անում, որին	թվանքի	ոռքով	ջարդում: Քար	էր	ընկնում	ձեռըները, վրըներն	էին քցում, փետ	էր	պատահում, գլխըներին	խփում: Շատին	էլ	տան	սներիցը	կապել, Էնպես	էին	չիփ-չիփլախ	ոտին, գլխին	վեր	հատում, որ	մեկ	ձենը	երկինքն	էր	հասել, մեկը՝ գետինը: Սաղ	գեղը	պոկ էր	Էկել. որը	գլխաբաց, որը	բոպիկ	ոտով, որը	յարալու, որը	կուռը	կոտրած` արնաթաթախ, երեսը պռճոկելով, գլխին, դոշին	տալով, որը	ջուրն	էր	ուզում	ընկնի, որը	քարափնըվեր: Քեդխուդեքն	էլ հո, ձեռ-ձեոի	կապած, Էնքան	ոտի	թվանքի	տակ	էին	ընկել, որ	ջանըներումն	էլ	սաղ	տեղ	չկար: