1909 թ. գերմանական հայտնի մի ֆիրմա ցանկություն է հայտնել Երեւանում Զանգու գետի վրա կառուցել 515 կՎտ (700 ձիաուժ) հզորության էլեկտրակայանՙ 90000 ռուբլի գումարով: Նրա մեջ մտնում էր շենքի կառուցման, մեքենաների արժեքները (բացառությամբ ջրանցքի), քաղաքի մեջ տարածվող էլեկտրական գծի կառուցման ծախսերը, որոնք կարժենան 40-50 հազար ռուբլի: 1910 թ. Երեւանի մեծահարուստ Հաջի Իրզան դիմում է քաղաքային ինքնավարությանըՙ Զանգվի ափին, իր ունեցած ջրաղացների տեղում 110 կՎտ (150 ձիաուժ) հզորության հիդրոէլեկտրակայան կառուցելու համար եւ քաղաքի փողոցներում անցկացնելու էլեկտրահաղորդման գծեր: Այդ թվականներին Երեւան քաղաքում գտնվող երկու հիդրոէլեկտրակայաններից միայն «Ամպեր» ընկերության կայանն էր քիչ թե շատ բավարարում փողոցների լուսավորությունը: «Երեւանսկիե օբյավլենիա» թերթի 1913թ. թիվ 59-ից տեղեկանում ենք, որ «Ամպեր» ընկերության էլեկտրակայանի մեքենաները փչանալովՙ չեն կարողանում լույս մատակարարել քաղաքի շատ տեղերում: Շատ տներ եւ խանութներ դարձյալ դիմում են նավթի օգնությանը...: Նույն թերթի մեկ այլ համարում գրված է. «...Քաղաքի լուսավորությունը գտնվում է անմխիթար վիճակում, փաստորեն քաղաքում կիսախավարն է իշխում, կանոնավոր չեն ոչ էլեկտրական լամպերը եւ ոչ էլ նավթայինը»: