– Սպասի՛ր, – ընդհատեց Շուշոն: – Լավ չես պատմում՝ ես կպատմեմ: Առաջին երկրաշարժի ժամանակ վանքը չքանդվեց, ուղղակի մի քիչ վնասվեց: Պարզվեց, որ կանգնած էր մի մեծ քարի վրա, որը երկրի ցնցումից սահել, գնացել էր գետը: Վանականները բոլորը ողջ էին մնացել, ուղղակի, կներե՛ս, Աստվա՛ծ ջան, մի քիչ գլորվել էին: Ամեն դեպքում, այդտեղ արդեն մնալու չէր: Այդպես էլ բոլորը լքեցին սրբավայրը: Ասում են՝ միայն մի ծերունի մնաց: Ասել էր, «Շա՛տ եմ ծեր, ու կյանքս կդատարկվի այնպես, ինչպես վանքը, եթե բոլորս գնանք: Երկուսիս մեկ կյանք էր հասել, ուրեմն մահն էլ թող այդպես լինի»: Հուզիչ է, չէ՞, ասել, – Շուշոն շորի փեշով սրբեց քիթը: – Ու այդպես էլ չկարողացավ նրան ոչ ոք համոզել՝ մնաց վանքում: Մի քանի օր հետո էլի երկրաշարժ եղավ: Այս անգամ վանքը փլուզվեց, այդ բարի մարդն էլ մահացավ: