Ընդհանրապես, մարդու խոսելու իրավունքը միշտ է լեգիտիմ. անկախ նրանից, թե նա պաշտոնյա է, թե՝ հասարակ բանվո, գործող կամ նախկին ղեկավար է: Բայց ոչ Սերժ Սարգսյանի դեպքում, քանի որ վերջինս ոչ թե լեգիտիմ, այլ ընդհանրապես խոսելու իրավունք չունի: Իր պաշտոնավարման ընթացքում երկրից արտագաղթել է մոտ 350 հազար մարդ, բազմաթիվ գյուղեր արդեն դատարկվել են, տասնյակ դպրոցներ են փակվել՝ աշակերտ չունենալու պատճառով, աղքատություն, զոհեր սահմանին, մի խոսքով, մի պայծառ բան չկա, հանուն որի խոսելու տեղ ունենար: Թեպետ ոչ, մի բան կա, որի համար էլ խոսում է. դա նրա թիմն է: Սերժ Սարգսյանը խոսում է՝ թիմը ծափ է տալիս, խոսում է՝ ծափ է տալիս: Իսկ ժողովուրդը դիտորդի դերում է: