Հիմա այլ է: Օրինակ, ինչպես ասում են, գանք հակառակ կողմից: Վերջերս շվեյցարական կառավարությունը հանրաքվե է նշանակել այն հարցի վերաբերյալ, թե ցանկանու՞մ են արդյոք ալպիական պետության բնակիչները ամսական ստանալ 2500 Եվրո: Ստանալ միայն այն բանի համար, որ բախտ են ունեցել ծնվել Մոնբլանի հովանու ներքո: Եվ բոլորովին կարևոր չէ կշարունակի աշխատել այդ մարդը, թե կթողնի բոլոր գործերը` իր միջին աշխատավարձը նա կստանա ծնունդից միչև մահ: Այդպիսի նախաձեռնությունը պետության վրա կնստի տարեկան 200 մլրդ. Եվրո: Այդ գումարի մեծ մասը կստանան հարկերից, մյուս մասը` սոցիալական ապահովագրության ֆոնդերից (միևնույն ժամանակ կրճատելով սոցիալական նպաստները և վճարումները, որոնք գրեթե պետք չեն գա այլևս): Բայց, որտեղի՞ց վերցնել հարկեր, եթե բոլոր քաղաքացիները պետք է ստանան ցմահ և բավական մեծ նպաստ և անգործ նստեն բազմոցին: Չէ որ Շվեյցարիայի, որը նույնպես զրկված է բնական ռեսուրսներից, անհաշիվ հարստությունը հենց այնպես չի ստեղծվել և շարունակում է աճել: Այն դարավոր քրտնաջան աշխտանքի և տեղացի բանկիրների և ֆինանսիստների մի քանի սերունդների բարձր պրոֆեսիոնալ վարպետության արդյունք է, ինչպես նաև հանրահայտ ժամացույցների, շոկոլադի, զենքի, աշխարհի լավագույն պանիրների և հայտնի լանսկնեխտ-վարձկանների շնորհիվ, որոնց հուսալիությունը դարձել է օրինակելի, պատահական չէ, որ նրանք մինչ օրս ծառայում են Հռոմի Պապի պահակազորում… Մի խոսքով` այն ամենի շնորհիվ, ինչով դեռ հնուց հայտնի է Եվրոպայի կենտրոնում գտնվող փոքրիկ պետությունը: