Ընդհանրապես, լեզվաքաղաքականությունը պետք է լինի հավասարակշռված, ճկուն, նրբանկատ եւ ընդգրկի մեր կյանքի բոլոր ոլորտները` հնարավորինս խուսափելով ծայրահեղություններից: Կան հարցեր, որոնք կարող են լուծվել առանց մեծ ջանքերի եւ նյութական ծախսերի: Վերցնենք, օրինակ, մեր երթուղային տաքսիների ցուցանակները, որոնք դեռեւս չեն թոթափել անցյալի բեռը: Ամեն օր կարդում ենք փողոցների կամ թաղամասերի արտառոց անուններ` Վստրեչ, Ռասիյա, Բանգլադեշ, Ռայկոմ, Գում եւ այլն: Կարծում եմ` քաղաքապետարանի մեկ որոշմամբ կարելի է փոխել այս իրավիճակը: