Սադայ Սադըղլին մահացու ծեծի է ենթարկվում իր հայրենակիցների կողմից և անգիտակից վիճակում ընկնում հիվանդանոց լոկ այն պատճառով, որ փորձել էր պաշտպանել մի անպաշտպան հայի։ Սադայը հիվանդանոցում, անգիտակից վիճակում պառկած, երազատեսիլով վերապրում է այլիսյան իրականությունը, որը նրա մանկությունն է՝ լի ագուլիսյան հայերով ու հայկականությամբ։ Գլխավոր հերոսը գիտակցում է իր ժողովրդի գործած մեղքի ծանրության չափը և իր կյանքի նպատակն է դարձնում ապաշխարությունը։ Մեղքի ծանրությունը նրան գրեթե խելագարության շեմին է հասցրել և ամբողջ օրերով դեգերում է կայարանում, որպեսզի դիմավորի և ճանապարհի մանկուց իրեն ծանոթ ՙԲաքու-Երևան՚ գնացքը, որով նա ամեն օր մտովի ճամփորդում էր, ՙփայփայում նոր զառանցագին երազանք Էջմիածնի մասին, ուր պատրաստվում էր քրիստոնեություն ընդունել՚։ Եվ այդ ապաշխարանքը առաջին հերթին պետք է ադրբեջանցուն, իր խղճի հանգստությանը։ Այլիսլիի հերոսի նման հոգեկերտվածքը մեզ հիշեցնում է ապաշխարած թուրք գրող, իրավաբան Սերքան Էնգինին, որ մի առիթով ասել է. ՙԵս խոսում եմ հայերի, ասորիների ու հույների ցեղասպանությունների մասին, քանի որ դա պարտավորություն եմ համարում իմ խղճի առաջ։ Որպես ազնիվ և պատվավոր մտավորական՝ սա բարոյական պարտավորություն է ինձ համար։ Սա իմ պարտքն ու պարտավորությունն է նաև մարդկության առաջ։ Ես ցանկանում եմ խոսել այս ցեղասպանությունների մասին, որոնք նախապատրաստվել են իմ թուրք նախնիների կողմից, քանի որ Թուրքիայում պետք է խոսել ճշմարտության մասին բարձրաձայն՝ ընդդեմ այսպես կոչված պաշտոնական պատմության՚։ Այս մտածողությունը բնորոշ է նաև Աքրամ Այլիսլիին։ Եվ պատահական չէ, որ Էջմիածին մեկնելու, անձամբ կաթողիկոսի օրհնությամբ քրիստոնեություն ընդունելու, այնտեղ ընդմիշտ վանական լինելու և հայերի հանդեպ մահմեդականների գործած աղոթքով Աստծուց ներում խնդրելու ցանկությունը Աքրամ Այլիսլիի հերոսի՝ Սադայ Սադըղլի հոգում արթնացել է Սումգայիթյան ոճրագործություններին հաջորդած մի գիշեր։