Եթե ինչ-որ բան վերցվի Գագիկ Խաչատրյանից, Գագիկ Ծառուկյանից, Սամվել Ալեքսանյանից, Մանվել Գրիգորյանից, Սեյրան Սարոյանից ու էլի մի քանիսից, ավելի ճիշտ՝ եթե վերցվի այն մասը, որն առաջացել է ոչ միայն իրավական նորմերի, այլ նաև հասկացությունների և խաղի չգրված կանոնների խախտման հետևանքով, և այն ուղղվի ազգային նշանակություն ունեցող ծրագրերի իրագործմանը, ապա Հայաստանում շատ բան կարող է փոխվել։ Ի հայտ կգան աշխատատեղեր, կավելանա ՀՆԱ-ն, կառողջանա բարոյական մթնոլորտը հասարակության ներսում, կբարձրանա բնակչության վստահությունն իշխանությունների հանդեպ։ Մի՞թե այս ամենը բավարար չէ այն բանի համար, որպեսզի սեփականազրկված սեփականությունը գոնե երբեմն ուղղվի հասարակության և պետության կարիքների բավարարմանը։