Արամին նայելով չէիր հասկանում՝ հայ է, թուրք, թե այլ ազգի ներկայացուցիչ: Արամը միայն Արամ կարող էր լինել, բացառիկ անձնավորություն: Իրեն հատուկ տեսակի մարդ էր: Նա կախարդող էր, անհերքելի ռոմանտիկ: Քաղաքական գիտությունների պրոֆեսոր էր, մտավորական, որ հաճախ էր խոստովանում, թե դասախոսած համալսարանի մոտերքում՝ Միջերկրականի ափին, մի լքված գյուղում սիրում է ձկնորսություն անել: Նա այս հասարակության մեջ փխրուն սիրտ էր, բյուրեղյա հոգի, քայլող խիղճ, քաղցրախոս ուտոպիստ, լավ քաղաքացի, պոտենցիալ շրջմոլիկ: Խելացի և պատվարժան մարդ: Այսպիսին էր Արամը՝ ոչ ավել, ոչ պակաս: Ասյան նրան երբեք չէր համարում հասարակության մի մասը: Դրա մասին ինչ-որ բան էր ուզում ասել, բայց իրեն պահեց ու կամացուկ ասաց.