Նահատակները երբեք իրենց սուրբ ու արդար չէին համարում եւ իրենց դեմ հարուցված հալածանքները` անիրավացի, այլ Բաբելոնի հնոցում այրվող երեք երիտասարդների նման վկայում էին, որ այս բոլոր նեղությունները պատահում են իրենց գործած սխալների ու հանցանքների համար: Եւ իրենց մեծ խոնարհության, մարդասիրության ու համբերության շնորհիվ, Պողոս առաքյալի խոսքի համաձայն, դարձան խաչակիցը Քրիստոսի: Նույնպիսի կենցաղավարություն դրսեւորեցին նաեւ անապատական ճգնավոր հայրերը: Ընկերոջը չդատելու Քրիստոսի պատվիրանը խորապես ըմբռնելով ու կատարելով` նրանք դարձան քրիստոնեական հավատքի ջահեր եւ լուսավորեցին ու առաջնորդեցին ոչ միայն իրենց աշակերտողներին, այլեւ հետագա դարերի բազմաթիվ սերունդների: Որպեսզի լավ ընկալենք, թե ինչ հարազատորեն էին հասկացել ու իրագործել անապատական հայրերը ներողամտության պատգամը, նրանց կյանքից երկու օրինակներ բերենք: