Հայաստանի ակումբները ծայրահեղ բեւեռներում են. եթե «Փյունիկն» ու «Բանանցը» շեշտը գերազանցապես դնում են սեփական պատանի ու երիտասարդ կադրերի վրա՝ ունենալով հեռակա ծրագրեր (չենք ասում, թե դրանք որքանով են իրականանում), ապա մյուսները («Ալաշկերտ», «Շիրակ», «Գանձասար-Կապան». շարունակ կազմ փոխող ու վայրիվերումների մեջ գտնվող «Արարատի» մասին չենք խոսում) նախընտրում են ավելի մեծ փորձ ունեցող, երբեմն նույնիսկ տարեց տեղացիների ու դրսից հրավիրվածների: Այսինքն՝ չկա մի կոլեկտիվ, որտեղ հավասարապես կան փորձառուներ ու երիտասարդներ, տեղացիներ ու լեգեոներներ: