Հյուրերը	մտան	կես	եվրոպական	և	կես	ասիական	ոճով	կահավորված	մի	ընդարձակ	սրահ: Մի	անկյունում	ծալապատիկ թախտի	վրա	նստած, երգում	ու	նվագում	էին	սազանդարները: Տանտերը	մի	քանի	հյուրերի	հետ	վինտ	էր	խաղում: Դա առույգ	և	կայտառ	մի	երիտասարդ	էր, գեղեցիկ	դեմքով, խոշոր, սև	աչքերով, մաքուր	սափրած	երեսով	և	բարակ	սևաթույր ընչացքով: Հագած	էր	թավշե	արխալուղ, Դաղստանի	նրբագույն	շալից	կտրած	կապա` ոսկե	վազմաներով: Մեջքին	կապած էր	ոսկե	գոտի, որից	կախվում	էր	մի	գեղեցիկ	դաշույն` զմայլելիորեն	շինած	ոսկեխառն	փղոսկրե	պատյանի	մեջ: