Ռ. Վ.- Դա նրանց մտահորինվածքն է, հայերի հանդեպ իրենց ատելությունից է, որ ուզում են ցույց տալ, թե այստեղ իբր ծաղկում է հակասեմականությունը: Բայց դա չի եղել եւ չկա: Մեր հարաբերություններն ինչպես նախկինում, այժմ էլ համաչափ են, վստահ եմ, որ այդպես կմնան: Պետք է ընդգծել, որ հայերի վերաբերմունքի մեջ կա որոշակի դժգոհություն Իսրայելի հանդեպ, որ չի ճանաչում Հայոց ցեղասպանությունը, բայց դա հակասեմականության, ոչ էլ Իսրայել պետության հանդեպ մերժողականության արտահայտություն չէ, այլ ժողովրդի ցավի, որ կարելի է հասկանալ: Մենք բացատրական աշխատանք ենք կատարում, շատերն այնքան էլ տեղյակ չեն, թե ինչ է եղելՙ հրեականի պարագայում անհամեմատ շատ տեղեկատվություն կաՙ ֆիլմեր, հրատարակություններ: Իսրայելի ժողովրդի այն հատվածը, որ գիտի 1915-ի իրադարձությունների մասին, որ պատմություն գիտի, ընդունում է եղելությունն իբրեւ ցավ, եւ չկա մեկը, որ ասում է, թե ցեղասպանություն անվանել դա չի կարելի: Ես մասնակցում եմ տարբեր կոնֆերանսների ու վստահեցնում եմ Ձեզ. Չկան նման մարդիկ ո՛չ Իսրայելում, ո՛չ էլ աշխարհի որեւէ անկյունում: Իսրայելն իր անվտանգությունից, աշխարհաքաղաքական նկատառումներից ելնելով, դեռ պետական մակարդակով չի ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունը: Բայց հրեաներն այդ ուղու վրա են, փառք աստծո, կան խորհրդարանական խմբեր, Քնեսեթում հանձնաժողովի մակարդակով արդեն ճանաչել են, սա առաջ գնալու ահռելի քայլ է: Առողջ բանականություն ունեցող հրեաներն իրենք են հարցնումՙ ո՞վ, եթե ոչ մենք պիտի ճանաչենք Հայոց ցեղասպանությունը: Նման հոդվածը սադրանք է, խեղաթյուրում, հրեաների միջոցով ուզում են հայերի, Հայաստանի հանդեպ հերթական ստորությունն անել: Հիմա, գիտեք, Իսրայելը եւ Հայաստանը ակտիվ հարաբերություններ ծավալելու փուլում են, եւ այդ է պատճառը, որ նրանք ուզում են մեր ժողովուրդների մերձեցմանը խոչընդոտել: