Ազնիվ խանումը, Մարոն, Ջամիլան և Զեյնաբը գործ էին անում տանը, իր ընկերներից և ոչ մեկը չէր ներկայացել, և ֆրանսերենի դասը տեղի չէր ունեցել։ Չէին գալիս նաև ներքին քաղաքի տղաները, որոնք երբեմն ցատկում էին Պալյանների այգու ցանկապատի վրայով և միրգ էին փախցնում։ Թովմասը նրանց չէր մատնում, քանի որ տղաներն իրեն քաջ էին թվում, և ինքը նախանձում էր նրանց ազատությանը։ Իսկ ինչ վերաբերում էր մրգին, ապա ծառերի վրա այնքան միրգ կար, որ իրենք էլ չգիտեին, թե ինչ անեն։