Դաշնակից ուժերը, վերսկսելով առաջխաղացումը դեպի հարավ-արևելք, 244 թ-ի փետրվարին մոտեցան Բեթ-Մաշկենե կոչվող վայրին, որտեղ էլ նույն թվականի փետրվարի 11-ին տեղի ունեցավ խոշոր մի ճակատամարտ։ Դժբախտաբար այս վճռական ընդհարման մանրամասները մեզ չեն հասել, սակայն առկա պատառիկներից թերևս կարելի է վերականգնել մարտի որոշակի դրվագներ և, մասնավորապես, գալ հետևության, որ Սասանյանների գահակալը հակառակորդի դեմ է նետել իր ողջ հեծելազորը, որի վճռական հարվածն էլ հենց բերել է նրան, որ Գորդիանոս III-ը, ծանր վերք ստանալով ազդրին, տապալվել է նժույգից։ Բեթ-Մաշկենեյի արյունոտ ճակատամարտը վերջացավ առանց կողմերից որևէ մեկի համար վճռական հաջողության[2], սակայն դաշնակից ուժերի առաջխաղացումը վերջին հաշվով կասեցվեց, ինչին ոչ քիչ չնպաստեց նաև այն հանգամանքը, որ կայսրը ծանր վիճակում էր։ Առժամանակ բանակի հրամանատար հռչակվեց ծագումով հռոմեական Արաբիա պրովինցիայից սերող պրետորյանների պրեֆեկտ Ֆիլիպը, որից հետո արդեն փետրվարի կեսերին դաշնակից ուժերը որոշեցին նահանջել։ Հենց այդ ընթացքում էլ 244 թ-ի փետրվարի 25-ին Ֆիլիպի հրամանով ծանր վերքից տառապող Գորդիանոսը III-ը սպանվեց, իսկ բանակն էլ կայսր հռչակեց իրեն՝ Ֆիլիպ I Արաբին (244-249)։ Նորահռչակ կայսրն իր իշխանության ամրապնդման հետ կապված մեծ խնդիրներ ուներ և ոչ մի կերպ չէր ուզում ռազմական գործողությունների հետագա շարունակում, որոնք ձեռք չէին տալիս նաև ծանր կորուստներ կրած Շապուհ I-ին։ Արդյունքում կողմերը քաշվեցին ելման դիրքեր և որևէ փոփոխություն տեղի չունեցավ։