Սցիպիոն	Աֆրիկացի	Կարթագինեի	ծուխն	ու	էրված, քանդված	ամարաթներն	էր	տեսնում, աչքը բռնել, լալիս, որ	հռովմայեցվոց	գազան	բնությունը	նրանց	արինը	խմեց, կշտացավ, Պասքևիչ Մասիս	էր	առաջին	տեսնում	ու	ուրախությունիցը	աչքը	սրբում, Տիգրանա, Վաղարշակի, Անիբալա, Տրդատի, Վարդանի	պատմությունն	էր	մտածում, նրանց	պատկերն	էր	առաջին կանգնել: Նրանց	անմահ	հոգիքն	էին	երկնային	լուսով	նրա	աչքի	առաջին, նրա	գլխովը	պտտում, ժպտում, զմայլում, ձեն	տալիս, — Տե՛ս	Հայկ	աստղի	կամարը, է՛ն	լուսեղեն, է՛ն	կապտագույն գըրքումն	քո	անունը	գրվեց, փրկի՛չ	որդվոց	մերոց: էնտեղ	տարանք	քո	մեծագործության պատգամը: Հայկի	մոտ, Լուսավորչու	գրկումն	իրար	կտեսնինք, այժմ	պահի՛ր	մեր	աշխարքը: