Եթե սկլերոզով չեմ տառապում, չեմ կորցրել բառերի իմաստը ընկալելու և կապակցված միտքը հասկանալու կարողությունս, ապա այս երկուսը Թուրքիայի կողմից Հայաստանին առաջադրվող երեք նախապայմաններից երկուսն են և ինչպես տեսնում եք, դրանք կատարվել են: Ուրեմն 4 ամիս մեր ականջից լափշա էին կախում, թե “առանց նախապայմանների՜, պողոս-պետրո՜ս”: Իսկ երրորդ նախապայմանը “օկուպացված տարածքներից” հեռանալն էր: Ես պատճառ չունեմ մտածելու, թե այն նույնպես չի ընդունվել: Այսպիսով սա կապիտուլյացիա է /ընդ որում անկախ երրորդ նախապայմանի ընդունված լինելու մասին իմ ենթադրության ճշմարտացիությունից/: Ուզում եմ հիշեցնել նաև, որ երբ ապրիլի 23-ից հետո որոշ քաղաքագետներ, մասնավորապես Արմեն Այվազյանը, հայտարարեցին այս կետերի Հայաստանի կողմից ընդունված լինելու մասին, նրանց զանազան պիտակներ կպցրեցին ու մեղադրեցին էլ պանիկյորության, էլ կեղծ, անհիմն լուրեր տարածելու, էլ ես շատ գիտեմ ինչ մահացու մեղքերի մեջ: