-Տարօրինակ եք հայերդ, ուրի՛շ հոգի ունիք, քիչ մը խենթ, ռոմանտիկ.երգը, երաժշտությունը, պարը, գեղեցիկը, կյանքը սիրող:Բայց այս ամենուն հայկակա՛նն է լավ.երգին ալ, ռոմանտիզմին ալ,երաժշտությանն ալ, հայրենիքի՛ն ալ:Ինչո՞ւ Արմենը պիտի չկարենար սիրել առանց իր հայությունը զոհելու, մանավանդ, երբ ես պատրաստ էի զիջելու իմ փորթուգալացիի և՛ անցյալս, և՛ ներկաս: «Չըլլար,-ըսավ,- չես հասկնար դուն, սիրով չի վերջանար ամեն բան, ուրիշ ավելի խորունկ հոսանքներ կան մեր մեջ:Անցյալ մը ունին մեր կյանքերը, դարերու անցյալ մը, արյունի ձայն մը, որմե պետք չէ, չե՛նք կրնար հրաժարիլ ոչ դուն և ոչ ալ ես, որքան ալ զորավոր ըլլա մյուսը, մեզ իրարու կապող սիրո հոսանքը»: