«­Կար­ծում եմ՝ այ­սօր Ա­ւե­տիս Ա­հա­րո­նեա­նի ժա­մա­նակ­ներն են… ­Վե­րա­դար­ձել են այդ ժա­մա­նակ­նե­րը: Այ­սօր մենք պարտք ենք Ա­ւե­տիս Ա­հա­րո­նեա­նին, եւ Ա­հա­րո­նեա­նի եր­կե­րի ա­կա­դե­մա­կան հրա­տա­րա­կու­թիւ­նը, այ­սօր, պա­հի հրա­մա­յա­կանն է: ­Մենք պար­տա­ւոր ենք մեր բա­ցը լրաց­նել մեր զա­ւակ­նե­րի մէջ, ո­րով­հե­տեւ միայն այդ­պէս կա­րե­լի է պա­հել հայ­րե­նի­քը, նրա օ­րի­նա­կով եւ նրա գրա­կա­նու­թեան օ­րի­նա­կով…:»