Բայց ողջմիտ Յովհաննէս Թումանեան չի սաւառնիր եթերի մէջ, չի բաւարարուիր տեսութիւններով: Գիտէ, որ մշակոյթ եւ գրականութիւն կը շնչեն մարդոցմով: Ինչ որ կ’ըսէ, 1920-ին Նիկոլ Աղբալեանին ուղղուած նամակին մէջ, բազմապատկուած ձեւով հասկնալի եւ տեսանելի է այսօր, Հայաստան եւ սփիւռքներ: Գրողներ կը զբաղին այլազան գործերով, ուսուցիչ, ատամնաբոյժ, բժիշկ, լրագրող, թերթի սրբագրիչ, ընկերութեան մը մէջ պաշտօնեայ: Կը կարդանք. Քաջածանօթ լինելով հայ գրական մարդկանց վիճակին՝… խնդրում եմ արտակարգ կերպով օգնութեան հասնէք մեր էդ թանկագին ուժերին, որոնք կազմում են հոգեւոր Հայաստանը: