Սիրելի	կարդացող, չնեղանաս, որ	բանն էսքան	երկարացրի: էնդուր	համար	եմ էստոնք	հիշում, որ	իմանաս, թե	ազգի	սերը ի՜նչ	լազաթ	ունի, ի՞նչ	զորություն: էն առավոտը	իմ	դուշմանի	տանը	ո՛չ	ետ	գա, ինչ	որ	ես	տեսա: Աչքս	բաց	եմ	անում՝ իմ խեղճ, ղարիբ	գերմանացի	կողակցի	ձենն ա	ընկնում	անկաջս: Տեսնիմ, իմ	միայնակ որդին	դոշին	առած՝ էն	արտասունքն	ա	վեր ածում, որ	քարեր	կմղկտան, Ծառա	ու ղարավաշ	էլ	մեկ	պուճախում	են	փետացել, կանգնել	ինձ	ցավելով	մտիկ	անում: Ու՞մ սիրտը	էս	սհաթին	չէ՛ր	ճաքիր: Գժվածի պես	վեր	թռա, երեխիս	եմ	նայում. Փառք աստուծո, սաղ	ա. կողակցիս	եմ	աղաչում, սիրտը	չի՛	կարում	ետ	բերիլ: Ի՞նչ	էր պատահել, չէի	իմանում: Անաստված, ինձ սպանեցիր	հո, էս	ի՞նչ	բան	բերիր	գլխիս,— վերջապես	լսեցի: Ծառեքն	էլ	մեկ	կողմից	են ինձ	ղնամիշ	անում, վերջապես	իմանամ, սր սաղ	գիշերը	անդադար	դելն	եմ	տվել, գոռացել, ա՜խ	քաշել, խոսացել, ու	ինչ	որ հարցրել	են	տանըցիք, միշտ	էլ գերմաներեն	ո՛չ, հայերեն	պատասխան տվել	ու	հազար	տեսակ	վայրիվերո	բան ասել, էլ	ետ	իմ	կռիվն	սկսել: Մինչև	սհաթի ինը, էս	հալումն	ընկած՝ ես	իմ	քեֆն	եմ	արել, նրանք` իրանց	սուգն, ու	ինձանից	ձեռք վերցրել: Էն	առավոտը, սաղ	շաբաթ	ու ամիս, Էսօր	էլ	մուրազս	հենց	Էն	ա	էլել, որ գնամ, ընկնիմ	մեկ	իշխանի	ոտք, ասեմ, ինձ մեկ	կտոր	հաց	տա, ու	ես՝ գիշեր-ցերեկ ընկնիմ	գեղեգեղ	ու	մեր	ազգի	արած բաները	հավաքեմ, գրեմ: