Զելիհա մորաքույրը հարգանքով նայեց ավագ քրոջը: Ոչ մեկին այնքան չէր հարգում, որքան նրան, ոչ մեկին այնքան շատ չէր լսում, որքան նրան: Մի ժամանակ իրեն սեփական հեքիաթները պատմող, երևակայական կարկանդակներով իրեն կերակրող, միշտ գեղեցիկ աղջիկներին արքայազների հետ ամուսնացնող, իրենից ավելի շատ մյուսների մասին մտածող, իրեն գրկելով, խուտուտ տալով՝ բոլորից ամենաշատը ծիծաղեցնող, իրենից տասներկու տարով մեծ, ավելի շատ մոր, քան քրոջ դեր տանող մեծ քույրը...