Երբ մութն ընկավ, ծարավն անտանելի դարձավ։ Մարոն փորձեց ջուր խմել, սակայն իսկույն հետ տվեց։ Նրա ուռած և քարի պես պինդ փորի լարված մաշկին հայտնվել էր կապտավուն երակների ցանց։ Նրան թվում էր, որ որովայնի մեջ դանակներ էին խրվում, գալարում էին աղիները, կտրատում, իսկ հետո խրվում էին ողնաշարի մեջ։ Ատամներր սեղմած՝ նա հերոսաբար դիմանում էր կծկումներին, որոնք շուտով ազատման նշանն էին։ Հետո սկսվեցին ավելի հաճախակի և հուժկու կծկումներ, որոնք նրան հիշեցրին այն ցավերը, որոնք ուղեկցել էին Թովմասի աշխարհ գալը, և նա հիշեց այն փոքրիկ և ջղաձգվող մարմինը, որն Ազնիվ խանումը բարձրացնելով, բացականչեց. «Մանչ է, մանչ է»: Նա մտածեց, որ այսօր ինքը փորձում էր ազատվել նման մի էակից, և հիշեց այն վիշտը, որ ապրել էր կորցնելով իր երկրորդ երեխային... Իրենք ամիսներ շարունակ թաքուն սգում էին այդ երեխայի կորուստը։