Իրավացի է, անշուշտ, արվեստաբան Պողոս Հայթայանը, երբ նշյալ շարքերի ստեղծագործություններն անվանում է «ապրեցնող ողբեր»՝ հեղինակին բնութագրելով հետևյալ կերպ. «Վերջին կեսդարյա հայ արձանագործության բազմադեմ համապատկերում Յուրի Պետրոսյանի պլաստիկական նվաճումները իրենց մեջ կրում են ժամանակի առաջավոր միտումները, սակայն ավելի տեսանելի է նրա շեշտված ինքնությունը՝ բարձր հումանիզմի տարրերով, բանաստեղծական վերասլացումներով, մարդու և բնության հավերժական կապի անանց վկայություններով»: