Գիւտի թուղթն իր բովանդակութեամբ ջատագովական է։ Հեղինակը որեւէ սիւժէ չի շարադրում, այլ միայն գովերգում է հասցէատիրոջը՝ Աղուանից (Բուն Աղուանքի) Վաչէ թագաւորին, քրիստոնէութեանն իր հաւատարմութեան համար։ Բնագիրը հնարաւորութիւն չի տալիս անգամ ճշտել՝ արդեօք Վաչէի ապստամբութեան ժամանա՞կ, թէ՞ դրանից շատ յետոյ է գրուած նամակը, թէպէտ վերնագրում եւ վերջին մասում Գիւտի «եպիսկոպոս» (փոխանակ՝ «կաթողիկոս») կոչուելն արժեւորելու դէպքում աւելի հաւանական է, որ թուղթը ստեղծուել է 461 թ. առաջ։ Վաչէի հերոսամարտի պատմութիւնը շարադրուած է Եղիշէի Վասն Վարդանայ եւ Հայոց պատերազմին երկում, առանց Աղուանից թագաւորի անուան յիշատակութեան։ Ըստ այդ շարադրանքի՝ Վարդանանց պատերազմի աւարտից մի քանի տարի անց (մօտաւորապէս 459 թ. ) կիսանկախ Աղուանից թագաւորն ապստամբում է ամէնուր բռնութեամբ մազդէականութիւն տարածող Սասանեան տէրութեան դէմ եւ հիւսիսկովկասեան ցեղերի օգնութեամբ երկու տարի դիմադրում Պերոզ արքայից արքայի զօրքերին. վերջինիս ճնշման տակ նա ի վերջոյ հրաժարւում է թագաւորութիւնից եւ առանձնանում հայրենի կալուածքում՝ պահպանելով քրիստոնէական հաւատը։ Եղիշէի երկի այս հատուածը գրեթէ բառացի արտագրուած է Պատմութիւն Աղուանից- ի մէջ՝ խնդրոյ առարկայ Թղթից առաջ (գլուխ Ա ժ)՝ Վասն Վաչէի՝ Աղուանից արքայի, թէ զիարդ ուրացաւ զհեթանոսական գործ մոլորութեան եւ հաւատաց յԱստուած կենդանի, եւ ետ պատերազմ ընդ Պարսս եւ միանձնացաւ յանապատի սուրբ վարուք վերտառութեամբ։