Նրա նուրբ և կենսուրախ ձայնը վկայում էր քսանչորս տարեկան կնոջ բնածին լավատեսության մասին։ Նրան երբեք և ոչինչ անհնար չէր թվում, և նա շուտ չէր հուսահատվում։ Ցած իջնելով՝ նա սանդուդքը պառկեցրեց պատի տակ։ Նա գլխաշորն իջեցրեց ուսերին։ Նրա երկար, սև և փայլուն մազերը, որոնք գանգրանում էին ճակատին և խիտ ալիքներ էին կազմում, հետ էին սանրած և հավաքված էին մի հյուսի մեջ, որը գցված էր ուսին։ Նրա մաշկը թուխ էր։ Նեղ դեմքը, փոս ընկած այտերը և բարակ պարանոցը նրան փխրուն տեսք էին տալիս, որը չէր համապատասխանում իրականությանը։ Լայն ուսերով,պնդակազմ Հալիդեն չէր խուսափում ծանր աշխատանքից։