Աչքս ընկավ օրացույցին, որը ծանուցում էր. «Լուսինը յոթը օրական»: Մինչ ուսումնասիրում էի օրացույցի արտաքին տեսքը, լույսի թրթռուն շողերի խաղը մեսրոպյան տառերի հետ, երազս մոռացա և մինչև այսօր էլ երկմտում եմ. Աստծո՞, թե՞ սատանայի հետ էի լեզու թափում: Ցավալի է, բայց փաստ. կյանքումս ոչ նրա երեսն եմ տեսել, ոչ էլ` նրա: Մի անգամ քիչ մնաց համոզվեի, որ վերևում Աստված կա: Տասը-տասներեք տարեկան տղեկներով դիտում էինք, թե ինչպես են հազարավոր խենթացած մարդիկ «Մոսկվա» կինոթատրոնի հրապարակում տեղակայված շախմատային վահանակի վրա հետևում Տիգրան Պետրոսյանի և Միխայիլ Բոտվիննիկի աշխարհի չեմպիոնության համար մղվող մարտին: Խենթացած երկրպագուները մեզնից խլել էին մեր թաղը, վիրավորել մեր ինքնասիրությունը: Հավանաբար մեջս սատանա մտավ (այն ժամանակ սատանաները ազատ ելումուտ ունեին մեր մանկական հոգիների մեջ): Բազալտի մի քար գտա ու շպրտեցի ամբոխի մեջ։ «Ձեր տիրոջ մերը»,- ասացի ու հաղթական նայեցի ընկերներիս: