— Գնա՛, աջամի	հայ, էդ	երեսիդ	միռոնին	ենք	խաթր	անում, թե	չէ	վաղուց	ձեր	արինը	մեր	հողը	կներկեր, վաղուց ձեր	հոգին	մեզ	ղուրբան	կըլեր: Լուսավորչուն	գնացե՛ք, խունկ	ու	մոմ	վառեցե՛ք, որ	ձեզ	սաղ-սաղ	ետ	ենք դարձնում: Մենք	աջամի	հացը	չե՛նք	կերել, աջամի	ձեռի	տակին	չե՛նք	մեծացել, որ	նոքար	դառնանք: Դուք	մեր	թրի հունարը	լավ	գիտեք, դուք	ղրաղ	կացե՛ք, ձեր	ի՞նչ	գործն	ա. թո՛ղ	մեր	թշնամին	մեր	աոաջը	գա, սիրտ	ունի, մոտանա, սովորել	ա	գողի	պես	գեղեր	քանդի, տավար	հետ	ածի. թե	կտրիճ	ա, թո՛ղ	իր	հունարը	ցույց	տա: Մենք հազար	մարդ	չենք	ըլիլ, ձեր	ղոնշունը	քսան	հազարից	էլ	ավելի	ա. քանի	շունչ	ունինք, մեր	հողն	ու	օղլուշաղը	ձեզ չե՛նք	տալ, ե՛տ	դառ: