Անտոնինա	Իվանովնան	շարունակ	դիտում	էր	ամբոխը: Վաղաժամ	թառամած	դեմքերը, կոր	մեջքերը, ներս	ընկած կրծքերը	նրան	ներշնչում	էին	կարեկցություն: Առհասարակ	մի	ժամ	էր	նրան	պաշարել	էին	անսովոր	մտքեր	ու զգացումներ: Ամբոխի	մթին	արտաքինի	տակ	տեսնում	էր	ավելի	մթին	հոգեկան	աշխարհ, կարոտ	լուսո	ամենաթույլ շողերին: Նա	մտածում	էր. ինչո՞ւ	օգնության	չգալ	այդ	խեղճերին: Այլևս	մարդիկ	ո՞ր	օրվա	համար	են	ուսում	ստանում, եթե չեն	կարող	կամ	չեն	ուզում	ստացած	լուսո	գեթ	թույլ	շողերը	տարածել	այս	մութ	աշխարհը: