Պանիսլամիզմի հետ զուգընթաց միս ու արյուն են ստանում նաև նեոօսմանիզմն ու պանթյուրքիզմը: Այսինքն՝ Թուրքիան ձգտում է առաջատար դերակատարում ստանձնել նաև թյուրքական աշխարհում՝ Տաշքենդից մինչև Իրաքի թուրքոմաններ: Իսկ փախստականների և Եվրոպայի թուրք բնակչության միջոցով Էրդողանը փորձում է ճնշում գործադրել եվրոպական երկրների վրա: Սա ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ «Վիեննայի ձախողված պաշարման» նոր փորձ: Սրանք այն պատկերացումներն են, որոնք ձևավորվել և արմատավորվել են Թուրքիայում այս բոլոր տարիների ընթացքում: Իհարկե, դրանց մի մասը հեռու է ռեալպոլիտիկի առավել ճկուն շրջանակներից և ավելի շատ ունեն գաղափարական-քարոզչական նշանակություն: Բայց չի կարելի անտեսել նաև այն հանգամանքը, որ գաղափարական այս տիրույթում Թուրքիայի ներսում կուտակվել է հսկայական էներգիա, ինչը հանգեցնում և հանգեցնելու է արտաքին անխուսափելի էքսպանսիայի՝ փորձելով պանիսլամիզմի և պանթյուրքիզմի գաղափարական հենքի վրա հասնել առավելագույնին՝ քրդերին ջախձախելուց մինչև Մերձավոր Արևելքում Անկարայի հեգեմոնիայի հաստատում։