Մայր թատրոնում մոտ մեկ տասնյակ բեմադրություններով վկայելով մասնագիտական հմտությունների բյուրեղացման մասին` 1970-ին նշանակվեց Լենինականի Մռավյանի անվան դրամատիկական թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր։ Որպես հաջողության առհավատչյա ընդունեց Աճեմյանի պարտավորեցնող ուղերձը. «Ուղարկում եմ ձեզ իմ եղած ամենաթանկ, ամենաարժանավոր մարդուն` Երվանդ Ղազանչյանին»: Համախմբելով իր շուրջը աճեմյանական քուրայում կոփված ավագ սերնդին և երիտասարդներին` հոգու ու մտքի թռիչքը խթանող ջերմ մթնոլորտում տրվեց որոնումների տառապալից հրճվանքին: Աշխատում էին 1 տարի առաջ մանրակրկիտ քննարկված ու հաստատված խաղացանկին համապատասխան։ Բեմ էին բարձրացնում հայ, ռուս և արևմտյան դասական ու ժամանակակից դրամատուրգիայի հայտնի ու նորահայտ նմուշներ: Եվ դերասանն էր աճում, և ռեժիսորը։ Ժամանակի մամուլը հեղեղած անդրադարձներում հատկապես բարձր են գնահատվել` Ժան Պոլ Սարտրի «Անշիրիմ մեռյալներ» («Այս բեմադրության ռեժիսորը եթե ֆրանսիացի չէ, ուրեմն անպայման մի քանի տարի ապրել է այնտեղ»-Ե. Քոչար).- Ֆ. Դոստոևսկու «Ոճիր և պատիժ» («Ստացվել է ուժեղ, տաղանդավոր ներկայացում, որ արդիական է բառի լավագույն իմաստով. թատերական ոչ սովորական երևույթ» -Վ. Ռոգով).- Ժ. Հարությունյանի «Հարսանիք-73» («Սուր բեմավիճակներ, կոլորիտային կատարումներ, վարքագծերի հյութեղություն…» -Լ. Անանյան) թատերակտավները: