Խա՛ն, Մա՛լիք, էլի	ասում	եմ՝ սրանց	արածը	տանելու	չի, ամա	դո՛ւք	եք	Էկել	իմ	դուռը, ի՞նչ	անեմ, ի՞նչպես	ետ	դարձնեմ: Որ	սիրտս	ուզեք	գիտեք, որ	կհանեմ, ձեզ	կտամ: Սրանց	գլուխը	ձեր	արևին սադաղ. թո՛ղ	բխով	քցեն	դրանց	ոտներն	ու	շլինքը, ու	բերդումն	ընչանք	մնան, մինչև	սուչլուն ինքն	իրան	ետ	գա: Հորնըմոր	արինը	քաղցր	ա, վաթանի	հողն	ու	ջուրն՝ անոշ: Թո՛ղ	սրանք	գրեն իրանց	տղերքանցը, խրատեն, որ	ետ	դառնան, թե	չէ	բանը	փիս	կգա: Կուզեմ, որ	է՛ն, է՛ն, է՛ն բեդովլաթ	Աղասուն	մեկ	էլ	տեսնիմ, մեկ	էլ	էն	սուրահի	բոյին	նայեմ, հետո	միսը	բերանը	տամ, որ սրտումս	դարդ	չմնա: Թո՛ղ	նա	էլ, ուրիշներն	էլ	լա՛վ	իմանան, թե	սարդարի	հրամանը	գետինը	չի՛ պետք	է	քցած, սրբի	պես	պաշտած, որ	մեկն	էլա	չի՛	համարձակի	էսպես	բանն	անիլ: Թե	չէ՝ հայերը գել	կդառնան, մեզ	կուտեն: էլ	էս	երկրումը	կենալ	չի՛	ըլիլ: