Կեղեքումը մարդու գիտակցության մեջ հակադրության և ենթարկվելու բախում է առաջացնում: Այդ բախման ուժգնությունը հարաբերական է անձը ճնշող ուժին: Սակայն բնույթով անկախ է ուժգնության չափից: Կեղեքման դիմագրավող անհատը երեք ընտրություն ունի` կամ նա լիովին կեղեքողների կողմն է և պատրաստ է նրանց հետ համագործակցելու, կամ, չցանկանալով վերջնական ընտրություն կատարել, հարմարվում է հասարակարգին, ներանձնանում փրկարար արժեքների մեջ և կեղծ անվտանգություն զգում, կամ էլ վերջապես ոտքի է ելնում և ընտրում կեղեքողին հակադրվելու ուղին, վստահ լինելով, որ ի վերջո ամբողջովին կփոխի իր կյանքը: Այդպիսով նա փրկում է մարդկային արժանապատվությունը: Նա ինքն իրեն հաշիվ է տալիս, որ այդ ճանապարհը փշոտ է ու կարող է կործանարար լինել, բայց որքան էլ արտառոց թվա, դա իր և ուրիշ շատերի կյանքը փրկելու ամենահավանական ուղին է: Տվյալ ուղին ենթադրում է հավատ այն արժեքների հանդեպ, որոնք բխում են մարդասիրական, քաղաքական կամ կրոնական իդեալից, պաշտպանում են ազատությունն ու արդարությունը: Ազատությունը պաշտպանելու, արդարությունը նվաճելու գաղափարը առաջնային հոգեբանական և բարոյական հենարանն է դառնում մահվան սարսափի դեմ մաքառելիս: Համոզմունքները օգնում են հաղթահարել վտանգը և դիմակայել տառապանքներին: Ընդհակառակը, նրանք, ովքեր զուրկ են ներքին էությունից, ծայրահեղ իրադրության մեջ կորցնում են մարդկային դեմքը, ստորանում են կեղեքիչի հանդեպ, բարոյապես անկում ապրում և ի վերջո ֆիզիկապես կործանվում: