Եվ կամ Խոջա­լուն, որը տե­ղադր­ված է Կար­կառ գե­տի ձախ ափին եւ մի տե­սակ ան­ջա­տող փա­կոց է ծա­ռա­յում Ստե­փա­նա­կեր­տի ու Աս­կե­րա­նի միջեւ։ Այն նույն Խոջա­լուն, որ­տեղ դեռեւս XX դա­րի սկզ­բին ապ­րում էին ըն­դա­մե­նը մի քա­նի հայ ըն­տա­նիք­ներ, որոնց մեջ էին նաեւ իմ նախ­նի­նե­րը մայ­րա­կան գծով։ Ըն­դա­մե­նը մի քա­նի հայ ըն­տա­նիք­ներ, եւ ոչ մի մահ­մե­դա­կան։ Գի­տի՞ արդ­յոք Վոլս­կին, որ հե­ռուն գնա­ցող ծրագ­րե­րով պատ­մու­թյու­նը կեղ­ծե­լու հա­մար այդ ամե­նը Սո­վետ­նե­րի օրոք ստեղծ­վել է հա­վա­տա­րիմ լե­նին­յան Միր­ջա­ֆար Բա­ղի­րո­վի եւ շա­րու­նակ­վել Բրեժնեւի սի­րե­լի Հեյ­դար Ալիեւի կող­մից։