19-րդ դարի 80-ականների վերջերին Վենեսուելայում հայտնաբերվել էին ոսկու և նավթի հարուստ հանքավայրեր: Դրանք գտնվում էին Բրիտանական Գվիանայի սահմանամերձ հարթավայրում: Անգլիան ջանում է զավթել այդ տարածքը: Մի քանի ռազմական բախումից հետո 1887 թվականին Անգլիան խզում է դիվանագիտական հարաբերությունները Վենեսուելայի հետ: 1895 թվականի հունվարին սահմանային նոր զինված ընդհարում է տեղի ունենում անգլիացիների ու վենեսուելացիների միջև: Հակամարտությանը միջամտում է ԱՄՆ-ը` առաջարկելով վեճն հարթել հաշտարար դատարանի միջոցով: 1895-ի հունիսին համապատասխան նոտա է ուղարկվում Լոնդոն: Նոտայում ամերիկյան կառավարությունը հիշեցնում էր «Մոնրոյի սկզբունք» -ի մասին, որի համաձայն ԱՄՆ-ը չէր կարող թույլ տալ, որ ամերկյան մայրցամաքում եվրոպական որևէ պետություն ընդլայներ իր տիրույթները: Անգլիայի վարչապետ լորդ Սոլսբերին պատասխան նոտա է հղում ԱՄՆ-ի` վճռական բողոք հայտնելով Անգլիայի ու Վենեսուելայի բախման վրա «Մոնրոյի դոկտրին» -ի այդ կերպ տարածման առթիվ: Դեկտեմբերի 5-ին Սոլսբերիի նոտան ներկայացվում է ԱՄՆ Կոնգրեսին: Միաժամանակ Կոնգրեսին է ներկայացվում նաև նախագահ Քլիվլենդի ուղերձը, որում անհիմն է որակվում Անգլիայի վարչապետի բողոքը: «Ես, իհարկե, լիովին գիտակցում եմ իմ պատասխանատվությունը, - գրում է Քլիվլենդը, - և պարզորոշ տեսնում եմ հնարավոր հետևանքները: Բայց և այնպես ես լիովին համոզված եմ, որ թեպետ չափազանց տխրալի է տեսնել անգլերեն խոսող երկու մեծ ազգերին մեկ այլ դրության, քան` բարեկամական մրցակցության մեջ, բայց ես կարծում եմ, որ մեծ ազգի համար չկա ավելի մեծ դժբախտություն, քան այն, ինչը չարին ու անարդարությանը կրավորական դիմադրության հետևանք է հանդիսանում. ես նկատի ունեմ ազգային պատվախնդրության ու ինքնահարգանքի կորուստը, որոնց պաշտպանության ներքո միայն հնարավոր են ժողովրդի անվտանգությունն ու մեծափառությունը»: