Հիւսիսէն և արևելքէն կը սահմանակէր Վասպուրականի, արևմուտքէն՝ Աղձնիքին, հարաւէն՝ Կորճայքին։ Մոկքը ունէր հետևեալ գաւառները՝ Իշայր, Միւս Իշայր, Իշոց, Առուենի ձոր, Միջա, Մոկք Առանձնակ, Արգաստովիտ և Ջերմաձոր։ Մ.թ.ա. IXդ. Մոկքի տարածքը ընդգրկուեր է Ուրարտու պետութեան, մ.թ.ա. VIդ. սկիզբէն՝ Երուանդունիներու թագաւորութեան կազմի մէջ։ Մովսէս Խորենացու հաւատմամբ, Հայոց աւանդական թագաւոր Վաղարշակը Մոկքի մէջ հաստատեր է առանձին նախարարութիւն։ Որպէս Հայաստանի հարաւային նահանգ, հնուց ի վեր Մոկքը ունեցեր է պաշպանական կարևոր նշանակութիւն, իսկ անոր նախարարները՝ ազդեցիկ դեր։ 451-ի Աւարայրի ճակատամարտին Մոկքի մեծ իշխանը եղեր է Հայոց առաջին զօրագնդի հրամանատարի օգնական։ Հայոց Արշակունի թագաւորութեան անկումէն յետոյ Մոկքի իշխանները պահպաներ են իրենց ինքնուրոյնութիւնը։ VIIIդ. սկզբին Բագրատունիներու մէկ ճիւղը հաստատուեր է Մոկքի մէջ։ IXդ. 2-րդ կէսին Մոկքը ենթարկուեր է Վասպուրականի Արծրունեաց իշխաններուն։ Xդ. 2-րդ կէսին Բիւզանդեան կը ջանար իր ազդեցութեան տակ ձգել Մոկքը, որպէսզի դիւրացնէ Վասպուրականի նուաճումը։ Վասպուրականի թագաւորութեան անկումէն յետոյ թէև Մոկքը միացաւ Բիւզանդիային, սակայն այնտեղ Արծրունիները կը շարունակէին ճանչնալ Վասպուրականի մէջ մնացած Արծրունիներու շառաւիղներ Խեդենեկեաններու գերակայութիւնը։ XVIդ. Սկիզբէն Մոկքի տարածքը բռնատիրեր է Օսմանեան Թուրքիան։ Վերջինիս կազմին մէջ ան կը մտնէր Վանի մէջ, որպէս առանձին սանճագ՝ Մոկս անունով։ XVI-XIXդդ. Մոկքի մէջ կը շարունակուէին գոյատևէր հայկական կիսանկախ համայնքները։ Այնտեղ ժառանգական հողատերեր էին հայերը, մասամբ՝ քրտերը։ Մոկքի մէջ զարգացած էր խաղողամշակութիւնը, բամբակագործութիւնը, ձիթատու բոյսերու մշակութիւնը, մեղուաբուծութիւնը։ Մոկքի 49 բնակավայրերու հայ բնակչութիւնը, աւելի քան 900 ընտանիք, 1915-ին տեղահանուեցան և հիմնականին մէջ զոհ գնաց բռնագաղթի ճանապարհին։ Փրկուածները անցան Արևելեան Հայաստան և բնակութիւն հաստատեցին Թալինի, Աշտարակի շրջաններուն մէջ, Սևանի աւազանի մէջ և այլուր։