մենք չենք: Բոլոր ազգային պետությունները նախ հնարում են իրենց լեգենդները, հետո կուրորեն հավատում են դրանց.-Ասյան գլուխն ու ուսերը բարձրացրեց, կարծես պատրաստվում էր հարված ստանալ, ապա շարունակեց գրել:- Թուրքիայում կան թուրքեր, քրդեր, չերքեզներ, վրացիներ, լազեր, հրեաներ, աբխազներ, հույներ: Այստեղ միատարր ազգ չկա: Կան դասային բաժանումներ, գաղափարական տարբերություններ: Մեզ գործարանում մի սերիայուվ չեն արտադրել, որ բոլորս նույնը լինենք: Անկեղծ ասած՝ կարծում եմ «դուք թուրքերդ...» խոսքով սկսվող արտահայտություններ անելն ավելի վտանգավոր է: Մենք դաժան բարբարոսներ չենք: Ավելին, օսմանյան մշակույթով զբաղվող գիտնականներից շատերը ձեզ կասեն, թե այդ մշակույթը շատ տեսանկյուններից որքան մեծ է և արդարացի: Ինչ վերաբերում է 1910-ականներին, ապա 20-րդ դարի սկիզբն այլ էր, դժվար ժամանակներ էին: Բայց այսօր արդեն այս հողում ոչինչ 100 տարի առաջվա նման չէ»: