«Այո՛, ես այն ժողովրդից եմ, որը մահացել է՝ առանց թաղվելու: Հայրս ու մայրս, որոնք կարողացան խուսափել այդ փոթորիկից, հնարավորություն ունեցան ապաստան գտնել Ֆրանսիայում: Դա տեղի չունեցավ այն 1,5 միլիոն հայերի հետ, որոնք սպանվեցին, մորթվեցին եւ տանջանքների ենթարկվեցին դաժան իրադարձությունների ժամանակ, որը 20-րդ դարի առաջին ցեղասպանությունն էր: Ավազուտների քամիները, իսկ այնուհետև մոռացությունը՝ քողարկեցին այդ զանգվածային սարսափելի սպանությունները: Թուրքական իշխանությունները, որոնք փոխարինեցին 1915թ. դահիճներին, հետագա տասնամյակների ընթացքում իրականացրին մի մեծագույն պետական ժխտողականություն: Նրանց հույսը` հիշողության կորստի ու միջազգային վախկոտության վրա էր: Եվ քիչ էր մնում՝ նրանք ճիշտ լինեին: Բազմաթիվ տարիներ այդ հանցագործությունը կարող էր շահեկան համարվել թուրքերի համար… Եւ հարկ էր սպասել 1980-ներին, որպեսզի երկրները սկսեն ճանաչել այն` որպես մի ամբողջ ազգի Ցեղասպանություն: Մատների ծայրերի վրա, կիսաձայն: Նախ՝ Եվրախորհրդարանը, 1987-ին: Հետո Ֆրանսիան այն ընդունեց 2001-ի հունվարի 29-ի օրենքով: Շուրջ երկու տասնյակ այլ պետություններ նույնպես այդ արեցին: Իսկ Վատիկանը՝ մի քանի օր առաջ: