Շատ հետաքրքրական է Գասպարի կերպարը: Սակայն, չնայած Մհեր Մկրտչյանի գերազանց խաղին, Գասպարը լրիվ չի դրսեւորում իրեն, ստացվել է մի տեսակ «մասնատված»: Արդյունքում այդ դերն ընկալվում է նախկինում Մկրտչյանի ստեղծած դերերի սխեմայով, այն դեպքում, երբ Գասպարի կոմիզմը բովանդակում է բոլորովին այլ երանգ, որը, ցավոք սրտի, բացահայտված չէ: Հանդիսատեսի մոտ տպավորություն է ստեղծվում, որ ինչ-որ բան պակասում է, որպեսզի կերպարը դառնա ամբողջական, ավարտուն: Կարծում ենք, որ Գասպարի կենսագրությունը նրա կերպարի մեջ քիչ է արտացոլված, հանդիսատեսը հավատում է միայն այն, ինչ հնչում է որպես ֆիլմի հեղինակների խոսք: Այս տեսակետից կատարյալ է վարպետ Մկրտիչը, որն ավելի ամբողջական եւ լիարյուն է ստացվել: Ինչ ասել կուզի, Սոս Սարգսյանը վարպետորեն խաղաց իր դերը, բայց կերպարի հաջողությունը պայմանաւորված է նաեւ սցենարով ու ռեժիսուրայով: