Աշխարհի ուսումնական հաստատությունները զինված են Շեքսպիրի, Գյոթեի, Սերվանտեսի, Բայրոնի, Կանտի, Նիցշեի, Տոլստոյի, Դոստոևսկու ստեղծագործու-թյուններով, Կեպլերի, Էնշտեյնի, Նյուտոնի գյուտերով, Բախի, Մոցարտի, Չայկովսկու, Բեթհովենի երաժշտացանկով... Կցանկանայի տարբեր երկրների դպրոցական գրականության էջերում տեսնել մեր դասականների անունները՝ Րաֆֆի, Նար-Դոս, Բակունց, Թումանյան, Իսահակյան, Սևակ, Էմին... Կուզենայի ֆիզիկայի ու աստղագիտության դասագրքերում կարդալ Վիկտոր Համբարձումյանի կյանքի ու գործունեության, նրա գյուտերի մասին: Փափագս է, որ Արամ Խաչատրյանի գլուխ-գործոցների կողքին նաև Սպենդիարյան, Բաբաջանյան ու Մանսուրյան հնչեր: Կարծում եմ, որ մեր թարգմանիչները, երգահանները, արվեստագետները, պետու-թյունը, ի վերջո, ողջ ազգը դեռ ահռելի առաքելություն ունի իր առջև: