-Վանուհին: Ջահել ժամանակներից մի զույգ բորդո կոշիկ ուներ, հունգարական, շատ գեղեցիկ: Ամեն աշնան ու գարնան շնորհավորում էինք, ասում էր՝ հին են, ուղղակի չեն մաշում, ընդհակառակը՝ գնալով նորանում ու թարմանում են: Ասում էր՝ ամենագնաց են կոշիկներս: Շարժման ժամանակ, երբ մի խումբ լաչառ կնիկներ ասպարեզ ընկան, ասաց՝ սրանք էլ շարժմա՛ն ամենագնացներն են: Հայկը հարցրեց՝ ամենագնացը բետե՞ռն է, ասաց՝ այո: Հայկն էլ թե՝ ասա ՀՀՇ-ի բետեեռ ու պրծի, էլի: Իմաստն այն է, որ ամեն ինչ կոխկրտում են, բայց իրենց ոչինչ չի լինում: