— Բռավո՜, բռավո՜, հրաշալի	քեռի, — ասաց	պրիմադոննան: -Պարոններ, խնդրեմ	ուշադրությամբ	լսել, Վիստուխինի «Խելագարը» բացառիկ	է: Պատիվ	ունեմ	ծանոթացնել, ապագա	Բառնայ	կամ	Սալվինի: Վճռել	է	օպերան	թողնել	և դրամային	նվիրվել: Օ՜օ, տեր	աստված, ներվերս	քայքայեցին	այդ	վայրենի	հնչյունները, — ավելացրեց	նա, ձեռով դժկամական	նշան	անելով	դեպի	սազանդարները: