Սմբատը	նոր	է	միայն	ուսումնասիրում, թե	այդ	խեղճերն	ինչ	տաժանակիր	աշխատանք	են	վարում, ինչ	վտանգավոր	գործ են	կատարում	և	ուր	հանգստանում, ուր	գիշերում: Նա	զգում	է	խղճի	անսովոր	խայթոց: Նրան	թվում	է, թե	ինքն	ապօրինի	է տիրացել	հարստության, թե	բոլորը, բոլորը, ինչ	որ	հայրը	դիզել	է, պատկանում	է	այդ	խեղճերին	և	միայն	նրանց	սև	ու կոպիտ	ձեռների	աշխատանքին: Նա	դառնում	է	Զարգարյանին	և	ասում.