Ռ. Հ.- Որքան էլ որ զարհուրելի է այդ ոճրագործի արարքը, ինչ-որ տեղ դա ինձ համար ավելի ընկալելի էր (կարող է՝ հոգեկան խանգարում ունի կամ թմրադեղի ազդեցության տակ է եղել), քան Դուկինի վերլուծությունը: Ուղերձ հայերին. ո՞վ է նա, որ իրավունք է տալիս իրեն դիմել հայերին, հայ ժողովրդին ուղերձ հղել: Ուղերձ թող հղի ռուս ժողովրդին… Իհարկե, բարեբախտաբար, կան նաեւ ճիշտ, սրտացավ հաղորդագրություններ, բայց հիմնականում լրատվամիջոցների հաղորդածները չես հասկանում՝ ինֆորմացիա՞ է, թե՞ դեզինֆորմացիա: Եթե դեպքին լուրջ ենք նայում, այդ ինֆորմացիաները ավելի շատ հարցեր են առաջացնում, իսկ լուրջ կարծես թե չենք ուզում նայել՝ ո՛չ նրանք, ո՛չ մենք: Իսկ եթե լուրջ պատճա՞ռ կա, և ասենք, թե դեպքը փակվեց գնաց, բայց ինչի՞ համար էր նման նախնական արձագանքը, այդ արձագանքի բուն պատճառն ի՞նչ էր, դեպքը միայն առիթ էր: Մենք հաճախ առիթը, պատճառը, հետեւանքը խառնում ենք իրար: Ինչո՞ւ մեծ ընդվզում եղավ, հետ նայել է պետք, թե մինչև այդ ի՞նչ էր կատարվում: Ինչո՞ւ հայի մեջ հանկարծ այսպիսի վերաբերմունք դրսևորվեց ռուսական քաղաքականության և ռուս հասարակության հանդեպ: Որովհետև ռուսների մեջ շատ կան մարդիկ, որ մեզ նայում են որպես արբանյակային մի կառույցի, մեզ նույնիսկ պետություն չեն համարում: Դու ի՞նչ ուրիշ ելք ունես, ո՞ւր պիտի գնաս: Ինչքան էլ դրա մեջ ճշմարտության բաժինը մեծ լինի, իրեն հարգող հզորը, ուժեղը իրեն այդպես պիտի չպահի: Ես չեմ ասում, որ բոլորն են այդպես, բայց տպավորությունն այնպիսին է, որ Ռուսաստանն էր իրեն այդպես պահում, որովհետև եզակի մարդիկ էին սթափ դատողություններով հանդես գալիս: