Եղբայրները գալիս են Հայր Պիմենի մոտ եւ ատյան կանչում` մի եղբոր կատարած հանցանքը դատելու: Սուրբ Հայրը, մի քանի անգամ մերժելուց հետո, ստիպված է լինում նրանց հետ գնալ: Նա պատրաստվելու համար մի փոքր ժամանակ է խնդրում եւ եղբայրներին ներկայանում է հետեւյալ կերպ` մեջքին գցած ավազով լի մի պարկ, որը ներքեւից անցք ուներ, եւ ավազը կամաց կամաց թափվում էր գետնին: Եղբայրները հարցնում են, թե ինչու է նա այդ պարկը, որը ծակ է ու միջի ավազն էլ թափվում է, վերցրել ուսին: Սուրբ հայրը պատասխանում է.«Որդյակներ, սրանք իմ մեղքերն են, որոնք իմ հետեւից են գալիս, եւ ես դրանք չեմ տեսնում, սակայն այսօր գնում եմ դատելու եղբորս մեղքը, որն իմ առջեւն է, եւ ես այն տեսնում եմ»: Կրոնավորները, հասկանալով իրենց սխալը, ներողություն են խնդրում Հայր Պիմենից եւ հրաժարվում եղբորը դատելուց: