— Պարսից	միսը	թողած` ի՞նչ	հարկավոր	է	տավարի	միս	ուտիլ: Էս	միջումը	Ալեքսանդր	վալին	ու Զոհրաբ	խանը	էկան, Շամշադինը	կոխեցին, ու	քիչ	էր	մնացել, որ	բոլորը	տակ	ու	գլուխ	անեն, քաջ եպիսկոպոսը	իր	ընտիր	հայերով	նրանց	քամակը	կտրեց, զորքըները	կոտորեց	ու	հինգ	պարսիկ	իր ձեռովը	բերեց	ու	Երմալովին	փեշքաշ	արեց: Սա	էլ	ճակատը	համբուրեց	ու	շատ	անգամ	խնդրեց, որ	իրան	ասի, թե	ի՞նչ	պարգև	ա	ուզում	թագավորիցը, բերիլ	տա: Անմահ	եպիսկոպոսը	է՛ն խնդրեց, որ	Շամշադինու	ու	Ղազախ-Բոռչալվի	հայ	ազգը	թուրքի	ձեռիցն	ազատվի, չունքի	մինչև էն	ժամանակը	նրանց	ձեռին	շատ	նեղություն	էին	քաշում: Խնդիրքը	կատարվեցավ, ու	ինքն	էլ արքայական	պսակին	ու	թոշակին (պենսիա) արժանացավ: