Աղասին	հնազանդ	որդի	էր: Ղորդ	ա, մորը	ո՛չինչ	չասեց, լռվեց, բայց	ասածը մեկ	անկաջովը	մտավ, մյուսովը	դուրս	էլավ: Ոտի	տակին	կրակ	էր	վառվում-սիրտն	ուզում	էր	բերնովը	դուս	գա: Գեղումը	մեծացած	ռամիկ	տղա	հազարից մեկ	անգամ	ժամի	երես	չէ՛ր	տեսել, մեղի	ձեն	չէր	լսել, կողքերն	ու	գլուխը չոլում, սարում	հաստացրել: Մեկ	զատկին, մեկ	էլ	ջրօրհներքին, սատանի աչքը	քոռ, ղորդ	ա, զանգակի	ու	պատարագի	ձեն	իմանում	էր, բայց	վա՜յ	էն իմանալուն, ո՛չ	սրտին	էր	քյար	անում, ո՛չ	ջանին: Նրա	համար	ժամն	ու	գիլի հարսանիքը	մեկ	էր. Ո՛չ	բառն	էր	իմանում, ո՛չ	զորությունը. ծունր	դնելիս	կամ չոքելիս	էլ	մեջքն	ու	ոտներն	էին	ցավում, ծալապատիկ	նստում	էր, բեզարում էր, ոտի	վրա	կանգնում	էր, չէ՛ր	կարում	համբերի: Շատ	անգամ	ճարը	կտրում էր, դուս	էր	գալիս	ժամի	հայաթը, մեկ	գերեզմանաքարի	վրա	նստում, մեկ կուշտ	քնում, էլ	ետ	ներս	մտնում: Շատ	անգամ	էն	վախտին	էր	ժամ	գնում, որ ամեն	բանը	կերել	պրծել, օրհնյալ	եղերուքն	էին	ասում: Ո՛չինչ. Մեկ-էրկու	խաչ էր	հանում	երեսին, ժամի	դուռը	պաչում, ետ	դառնում: