Մի առիթով ասել եմ, որ կինոն հարուստ երկրի գործ է։ Ցավոք մեր կինոյում գրեթե ներդնողներ չկան, սա լավ օրից չէ, իսկ լավ ֆիլմը խաղարկային կամ ոչ խաղարկային միանգամից ճանաչելի է դարձնում թե՛ ժողովրդին, թե՛ երկրին։ Անգամ ամենաընթերցվող գիրքը՝ հիշենք Հարրի Փոթերի օրինակը միայն կինոյի շնորհիվ է, որ ճանաչելի ու մասսայական է դառնում: Եզրահանգում՝ լավ ֆիլմը ստեղծվում է կա՛մ հետաքրքիր սցենարի, կա՛մ գրական արժեքվոր հենքի, կա՛մ բանիմաց ռեժիսորի, և վերջապես բարձրարժեք դերասանական խաղի, օպերատորական աշխատանքի ու երաժշտության հիման վրա։Կինոարվեստում շատ կարևոր է կինո-հանդիսատես կապի խնդիրը։ Ի վերջո կինոն՝ պատմության, ժամանակակից կյանքի, երևույթների ու մարդու հոգևոր աշխարհի անրադարձն է։ Իսկ հանդիսատես ասածը այդ մեկուկես, երկու ժամ տևող գործողությունների ականատեսն ու մասնակիցն է։Իմ պատկերացմամբ հանդիսատեսը պետք է այդ գործողությունների պատկերաշարքում կատարվող իրադարձությունների ակտիվ մասնակիցը լինի, ավելին նա նաև այդ գործողությունների յուրօրինակ, հավասար ստեղծագործողը համարվի։