Հեռըվանց	երևում	է, թե	ի՞նչ	ղիամաթ	էր	անում	իգիթը: Ձիու	անկաջը	մտած՝ էնպե՜ս	էր	քաշում, կրակին	տալիս, որ, հենց	իմանաս, թևավոր	ղուշ	ըլի: Շատ անգամ	ջրիդը	հեռու	տեղից	շպրտում, ձին	չափ	էր	քցում, ու	գետնիցը	ծուլ ըլելիս` ձիու	վրիցը	բռնում	էր, էլ	ետ	քցում: Շատ	անգամ	հենց	էնպես	դուզ շպրտում	էր	ու	կրակի	պես	ետևիցը	հասնում, կալնում, էլ	ետ	ծուլ	անում: Գետնին	վեր	ընկած	տեղիցն	էլ	էնպես	էր	թամքի	միջիցը	կռանում, բարձրացնում, որ	ջիրիդն	առաջին	դողում	էր: Ընկերտանց	վրա	էլ	որ	վախտ-վախտ	ջիրիդ	չէ՛ր	քցում, է՛նպես	էր	նշանում, որ	գդակների	ծերին	էր	դիպչում կամ	գդակը	հետը	տանում, որ	իմանան, թե	նա	նրանց	ղիմիշ	չի՛	անում: Շատ անգամ	թամքի	միջին	ջուխտ	ոտի	վրա	կանգնում, էնպես	էր	ձին	չափ	քցում: Աչք	պետք	է	ըլեր, որ	նրա	ռաշդությունը, տղամարդությունը, հունարը	տեսներ ու	զարմանար: