- Պահպանում է, որպեսզի վաղն ի՞նչ անի: Բոլոր դեպքերում վերլուծական հանրության և հասարակության համար անհասկանալի է: Խնդիրը Հայաստանն ինքը պետք է ճշտի: Մենք Ռուսաստանին պետք է հասկացնենք` եթե իրենք Արցախի հարցում գնալու են 20-ական թվականների զիջողությունների ու խաղերի ճանապարհով, ապա Հայաստանը հստակորեն պետք է ասի` քաղաքական կողմնորոշումս կփոխեմ և Արևմտյան կողմնորոշում կվերցնեմ: Եթե Արցախի հարցում մենք տանուլ ենք տալու, մեզ ռուսական ոչ մի ներկայություն պետք չի: Իսկ մնացածը` խաղաղապահ ուժերի մասին որ ասվում է, կարծում եմ` մեզ ոչ մի խաղաղապահ ուժ հարկավոր չի: Ես միշտ մնում եմ այն տեսակետին, որ մենք մեր բարեկամներին պետք է հստակ ասենք` տվեք զենքը մեզ, մենք մեր հայրենիքը, մեր սահմանները կպաշտպանենք: Մեր փոխարեն դուք մի´ պաշտպանեք մեզ, մենք իվիճակի ենք ինքներս դա անել: Սա´ պետք է ասվի: Գոնե վերլուծական հանրակցությունը սա պետք է հստակ ասի: Իսկ եթե ռուսները սպառնում են, որ եթե իրենք չեն լինելու Արցախում, ֆրանսիացիներն էլ ընդհանրապես չպետք է լինեն, ուրեմն` թող լինեն ֆրանսիացիները: Պայմանական ասենք` որ երկիրը Հայաստանի և Արցախի ազգային տարածքների անվտանգությունը պաշտպանելու երաշխիք կտա, նրանք էլ թող գան: Իրենք` ռուսնե՞րն են այդ երաշխիքը տալիս, թող իրենք գան: Եթե ֆրանսիացիները խոստանում են, որ մեր հայրենիքը պետք է ավելի կազմակերպված ու ընդարձակ լինի` նրանք թող անեն: Այսինքն, ռուսները շարունակեն դարավոր «մուտիլովկան», հայ-թուրքական հարաբերություններն անընդհատ տաքացնեն, հավասարակշռության քաղաքականություն վարեն` իբր չիմանալով, թե հայերն ո՞վ են, թուրքերն ո՞վ , մյուսներն էլ տեղ չունենա՞ն: Մենք պետք է հստակ ասենք, որ մենք ունենք մեր ազգային շահը. դա ՀՀ հզորացումն է` Արցախի առկա սահմանները, կենսատարածքը պահպանելով: