Կյանքի վերջին տարիներին Գյուլբենկյանը բնակություն է հաստատում Պորտուգալիայում` իր համար ժամանակավոր կացարան դարձնելով լիսաբոնյան «Ավիզ» շքեղ հյուրանոցի համարները: Հավատարիմ քարտուղարի ուղեկցությամբ զբոսանքները նրա ամենօրյա արարողություններից էին: Դրանց միակ անհարմարությունը Գյուլբենկյանի աճող հռչակն էր. նա ասես Լիսաբոնի տեսարժան վայրերից լիներ. բոլորը ուզում էին գոնե հեռվից տեսնել աշխարհի ամենահարուստ մարդուն, իսկ երեխաները համարձակություն էին ունենում մոտենալ, շրջապատել ու ամենատարբեր հարցերով անհանգստություն պատճառել հանգստացող ծերունուն: Սակայն Գյուլբենկյանը նրանց դեմ պայքարելու սեփական` զուտ «գյուլբենկյանական» եղանակն ուներ. երեխաներին թույլատրում էր կողքին գտնվել միայն այն պայմանով, եթե լուռ մնան: Այդ լռության համար յուրաքանչյուրը մեկական մանրադրամ էր ստանում: