Ակնհայտ է, որ Բաքու-Թբիլիսի-Կարս երկաթուղու բացումը արևմուտքում քաղաքական այն էֆեկտը չի ունեցել, ինչի մասին երազում էին Ալիևն ու Էրդողանը: Վերջիններիս վարած այսպես կոչված կոմպլեմենտար քաղաքականությունը Ռուսաստանի և Արևմուտքի միջև ընկալելի չէ Վաշինգտոնի, Լոնդոնի, Բեռլինի և Փարիզի համար: Ի՞նչ է նշանակում` գեղեցիկ ծրագրերով կերակրել Արևմուտքին, իսկ զենք ձեռք բերելու նպատակով կանաչ դոլարների հոսքը ուղղել Մոսկվա` հնարավորություն տալով Ռուսաստանին` շահ ստանալ արևմտյան թանկարժոք ծրագրերից: Ինչի՞ հետևանք է Ռուսաստանի բացահայտ ռազմական ներկայությունը Հայաստանում: Այս հարցին պատասխանելու համար կարիք չկա շատ հեռուն գնալու: Դա հետևանք է առաջին հերթին Ռուսաստանի հարցում թուրք-ադրբեջանական քաղաքականության: Ռուսաստանում քաջ գիտակցում են, որ թուրք-ադրբեջանական հեռահար ծրագրերը, մեղմ ասած, հղի են Ռուսաստանի կործանման հեռանկարով և մանավանդ Թուրքիայի հետ հարաբերություններում երբեք չի կարելի փայտը ձեռքից վայր դնել: Եվ սա է պատճառը Հարավային Կովկասում (հատկապես Թուրքիայի հետ սահմանին) ռուսական հիմնավոր ներկայության: