ԺԳ դարի կեսին այս բերդում էր նստում բազմիցս հիշատակված Ջալալ Հասանը, որը Դեսրումյան ցեղից էր. «Այս իմաստուն մարդը, երբ տեսավ անօրենների հարձակումը, իր աշխարհի բնակիչներին ամրացրեց այն բերդում, որ կոչվում է Խոխանաբերդ՝ ըստ պարսից լեզվի: Երբ եկան նրան պաշարելու, տեսան, որ հնարչավորություն չկա գրավելու բերդը. Սիրով եւ խաղաղությամբ նրան կանչում են իրենց մոտ. Նա իմաստուն կերպով ընդունում է նրանց առաջարկը եւ շատ նվերներով գնում նրանց մոտ, նրան մեծ պատվի են արժանացնում ու իր աշխարհը տալիս իրեն»: Եվ տասը /կամ ավելի կամ պակաս/ տարի անց անգութ Բուղա Ղանը, գրգռվելով անզգամների կողմից, թաթարների դռանը բռնեց իշխանին, քանդեց Խոյախանը, նրա հետ նաեւ «Դեդը, Ծիրանաքարը եւ այլ ամրոցներ ու դրանք այնպես հավասարեցրեց գետնին, որ մինչեւ անգամ հետք չի երեւում, թե երբեւիցե բնակավայր է եղել»: Սակայն մինչեւ օրս երեւում են ավերակները, թերեւս բերդերը դրանից ավելի չէին, քան կարելի է գուշակել պատմիչի խոսքերից: Նրանից ներքեւ գտնվում է երբեւէ բազմաբնակ ավանի ավերակ, որտեղ գտնվում էին նաեւ Ջալալի ապարանքը եւ Դարպասներ կոչված եկեղեցին, որոնք մինչեւ օրս երեւում են: Դրանից ոչ հեռու, Խաչեն գետի աջ կողմում, գտնվում է Թարխանի բերդը: