Ահա՝ միևնույն ժողովրդի միասնական հայրենիքի մաս՝ Արցախն այդքան ժամանակ՝ գրեթե վեց և ավելի տասնամյակ, հոգևոր Հայաստան չէր: 25-30 տարեկան տղաների մի սերունդ՝ Գուրգեն Գաբրիելյան, Արմեն Հովհաննիսյան, Վազգեն Օվյան, Մաքսիմ Հովհաննիսյան՝ բանաստեղծ և արձակագիր, ազգագրագետ և ժուռնալիստ, թատերագիր ու գրական քննադատ, եկավ և Լեռնային Ղարաբաղի դիմապատկերից «քերել սկսեց» կաղապարայինը, գիծ առ գիծ բացել սկսեց ազգային ինքնությունը: Նրանց ընդհանրական նվիրումն արժանի է հմուտ բանասերի գնահատանքին, որ, կարծում եմ, կլինի: Պե°տք է լինի: Չի° կարող չլինել: