Սկսենք նրանից, որ «Նոր կտակարանի» համար որպես հիմք են ծառայել երկրորդ դարից հայտնի հունական տարբերակները: Իսկ ո՞ւր են բնագրերը: Թե մենք պիտի հավա տանք, որ Հիսուսի աշակերտները / տասներկու առաքյալները/, որոնք կիսագրագետ ձկնորսներ ու առևտրականներ էին (նկատի ունեմ Հուդային¤ , ինչպես այն ժամանակվա Մերձավոր Արևելքի բոլոր մնացած բնակիչները՝ իսկական պոլիգլոտ լեզվաբաններ էին: Պիտի հավատանք, որ նրանք իսկակապես որ տիրապետում էին մի քանի լեզվի: Եվ նույնիսկ հունարենին ավելի լավ, քան հարազատ լեզվին, որպեսզի ավետարանները գրեին oտար հունարենով: Նոր կրոնի հիմնադիրներն ամեն ինչ արեցին, որպեսզի ոչնչացնեն ղպտերեն ու արամերեն բնագրերը. որոնց մասին հայտնի էր դեռևս առաջին դարից: Նոր կրոնի եկեղեցական հայրերը , մինչև հինգերորդ դարի վերջը, անընդհատ տիեզերական ժողովներ էին հրավիրում` հղկելով, մշակելով և վերամշակելով նոր կրոնի դոգմաները` իրենց հայացողությամբ փոխելով հները, ավելացնելով նորերը և դուրս շպրտելով իրենց դարն ապրածները: Հասկանալի է, թե ինչու իրար խառնվեց կաթոլիկ եկեղեցին, երբ 48 թվականին Նագ Խամադինի քարանձավում հայտնաբերվեցին ամենա վաղ քրիստոնեական առաջին ձեռագրերը` մեզ անհայտ ավետարաններով ու առաքյալ ների այլ թղթերով, որոնք չգիտես ինչու չեն մտել նոր կտակարանի մեջ, կամ էլ պարզա պես դուրս էին մղվել այնտղից մինչև հինգերորդ դարը: Կաթոլիկ եկեղեցին իր ծանր թաթը դրեց այդ ձեռագրերի վրա` արգելելով դրանց ուսումնասիրությունները և հրապա րակումները: Չնայած դրան, տեղեկությունները, այնուամենայնիվ, դուրս եկան հսկողու թյունից, և ես մտադիր եմ նրանցից տասներկուսը հրապարակել (ձեռագրերը 48-ն են¤ հայերեն թարգմանությամբ:Այդ բնագրերը, ինչպես և հարկ էր ենթադրել՝ ղպտերեն էին: