-Մենք հաճախ փոքր խնդիրներն ուռճացնում ենք. օրինակ՝ Օպերայի բակում տեղակայված սուրճի տաղավարի համար շուրջ 2 տարի աղմուկ բարձրացրինք: Բայց երբ կապիտալ շենք է կառուցվում Օղակաձև զբոսայգում, որևէ քաղաքացիական անձ դրա մասին չի խոսում: Սկ-սում եմ մտածել, որ համակարգը ինչպես «վերևում». այնպես էլ «ներքևում» է վատ աշխա-տում: Երևանում ավելի շատ շենք է կառուցվել, քան կար, բնակելի ֆոնդը ավելի մեծ է, քան հինը, մինչդեռ 70-ականներին ամեն ինչ անում էին, որ բեռնաթափվեր: Ճարտարապետները հաշվել էին, որ քաղաքի կենտրոնը արդեն չի բավարարում, հետևաբար այստեղ էլ շենք չպիտի կառուցվի, համալսարանները բոլոր պետք է դուրս բերվեին քաղաքի կենտրոնից և համալսարանական քաղաք կառուցվեր Ավանում, որպեսզի քաղաքը շնչեր, որպեսզի ստանայինք նորմալ քաղաքաշինական իրադրություն: Իսկ մենք ի՞նչ արեցինք, բնակելի շենքերը խցկեցինք հարյուր հազարավոր բնակիչներով: Դա հանցագործություն է, այսօր էլ շարու-նակվում է: Չհասկանալով ասում են՝ ի՞նչ է եղել, որ քանդենք: Շենքերը ենթադրում են կանաչ տարածքներ, խաղահրապարակ, դպրոց, մանկապարտեզ: Լավագույն քաղաքներոմ մեկ մարդու շնչով հատկացվում են 10- 20 քմ կանաչ տարածքներ, շատ մեծ քաղաքներում՝ մինչև 1000 քմ: Այս առումով Երևանը զրոյական նիշի վրա է, այստեղ կանաչ տարածքները կիսաանապատային վիճակում են: Սակայն Էթիկական կանոնների խախտումը ճարտարապետից անկախ է լինումգտ