Թույլ տանք նրան երեք լրիվ թռիչք կատարել երկրում, որից հետո կհայտնվենք 1960 թ., ըստ մարդկության չափորոշիչների երկար, իսկ ըստ բնության մեջ ածխածնի ատոմի 200-ամյա շրջապտույտի մասին տվյալների՝ բավականին կարճ ժամանակահատված: Սա մենք պնդում ենք 200 տարի: Ամեն 200 տարին մեկ ամեն մի ածխածնի ատոմ, որ չի սառեցնում այլևս իր կայուն նյութերը (ինչպես կրաքարը կամ ածխածնի բրածոն կամ ադամանդը և իհարկե պլաստմասե նյութերը) միանում է կյանքի շրջանին՝ մտնելով ֆոտոսինթեզի նեղ դռնով: Գոյություն ունեն այլ դռներ՞: Այո, սինթեզային այլ ձևեր՝ ստեղծված Homo faber-ի կողմից (ստեղծագործ մարդ), ինչը նրա համար պատիվ է, սակայն քանակական հարաբերությամբ այս սինթեզների ազդեցությունը չնչին է: Դռները դեռ շատ ավելի նեղ են, քան բույսերինը. գիտակցաբար թե ոչ, մարդը մինչ օրս չի փորձել մրցել բնության հետ այս ասպարեզում և չի էլ համարձակվում ճիգ թափել ավելացնելու ածխածնի երկօքսիդը, որ կա օդում, ածխածին՝ անհրաժեշտ սնվելու, հագնվելու, տաքանալու և ժամանակակից կյանքում հարկավոր հարյուրավոր այլ իմաստակ անհրաժեշտությունների համար: Նա չարեց դա, քանի որ դրա կարիքը չկար: Նա գտնում էր և մինչ օրս էլ գտնում է (բայց քանի՞ տասնամյակ սա դեռ կշարունակվի) արդեն օրգանապես մշակված կամ վերականգնված ածխածնի հսկայական պաշարներ: Այս պահուստները լրացնող կենդանական և բուսական աշխարհից զատ ածխածինը պարունակում է նաև բրածո և նավթ. բայց նաև այս ժառանգությունը ամբողջապես երկար դարերի ֆոտոսինթեզի արդյունք է. այս կերպ կարող ենք հաստատել, որ ֆոտոսինթեզը ոչ միայն ածխածնին կյանքի կոչելու միակ ճանապարհն է, այլ նաև արեգակնային էներգիայի մշակման միակ քիմիական տարբերակը: