Ուսումնասիրելով հայոց այբուբենի ծագման առանձնահատկությունները և դրա բազմաշերտ խորհուրդը` հայոց գրերին կարելի է վերագրել նաև ֆիզիկական շարժումների իմաստ, քանի որ դրանք իրենց մեջ կարող են ամփոփել միտք, շարժում և ուժ եռամիասնությունը: Սա է պատճառը, որ հայկական մարտաոճը զուտ ֆիզիկական շարժումների համակարգ չէ, այլ` կատարելագործման ուղի, ուժի և խաղաղասիրության` հայ մարտիկին բնորոշ իրական հատկանիշների ձեռքբերման ճանապարհ: Հայոց պատմության բոլոր շերտերը ուսումնասիրելով, ակնհայտ է դառնում, որ հայ մարդը, հայ մարտիկը երբեք մարտ, պատերազմ չի հրահրել, սակայն նենգաբար նախահարձակվողին արժանի հակահարված է տվել: Այս գաղափարն է հայկական մարտաոճի հիմքում: Եվ հենց այս գաղափարի մեջ են ամփոփվում մարդասիրությունը, ագրեսիան կանխելու և իրավիճակը վերահսկելու` մարտիկի կարևորագույն հատկությունը, ուժն ու հզորությունը: