Այն, թե ինչպես են շունչները պահած այս պրոցեսներին հետեւում իշխանությունն ու իշխանամերձ զանգվածը, պատկերացում է տալիս, թե ինչ քաղցր բան է իշխանությունը, եւ ինչ վախի մեջ են իշխանավորները։ Վախ՝ այդ իշխանությունը կորցնելու հեռանկարից։ Այս օրերին ոչ մի իշխանական քաղաքագետի, վերլուծաբանի, գործչի ծպտունը չի լսվում։ Նրանք «տապ» արած սպասում են իրադարձությունների զարգացմանը՝ աղոթելով, որ իշխանափոխություն չլինի, եւ իրենց փոքրիկ կամ մեծ կերակրատաշտը մնա անսասան։ Պրագմատիկները, անշուշտ, հասկանում են, որ «Մերժիր Սերժին» շարժումը հաջողությամբ չի պսակվելու, եւ իշխանությունը պահպանելու համար կան բազում մեթոդներ՝ «վերջին վարյանտ»՝ 2008-ի կրկնությունը, անգամ ողջ աշխարհի թուքումուրն ստանալու եւ դեմոկրատական ուղուց մղոններով հետ շպրտվելու հեռանկարով։ Բայց այս վախը, տագնապը, ժողովրդից սարսափը շատ օգտակար զգացումներ են։ Օգտակար՝ իշխանության համար։ Հասկանալու, որ ամեն ինչ հավերժ չէ։ Որ մի օր կարող են զրկվել բոլոր լծակներից եւ ալան-թալանի հնարավորություններից։ Որ ժողովրդի համբերությունն անսահման չէ, իսկ զայրույթը վտանգավոր է։ Որ արդարացված չեն «դեպի իշխանություն» տանող բոլոր միջոցները։