- Թոռնիկս ա,- կիսաձայն բացատրեց անտառապահը, ասես գաղտնիք էր ասում։- Ման-կուց անտառի սեր ունի, գյուղում չի մնում, փախչում-գալիս ա ինձ մոտ։ Հերն ու մերը արդեն ձեռ են քաշել, թողել են իմ հույսին։ Սովորելու հետ էլ գլուխ չունի, դպրոցը կիսատ թողեց։ Բայց անտառը ինձնից լավ գիտի, հա, ամեն բան ճանաչում ա ու հասկանում` թուփ ու ծառ լինի, թե կենդանի արարած։ Մի տեսնես էծի պես ոնց ա վազում քար ու քռայով, ոնց ա գե-տում լող տալիս, ձուկ բռնում… Ոչնչից վախ չունի շան աղջիկը։