– Այո, հատկապես, որ կինոն և գրականությունը արվեստի ամենահեշտ ընկալվող, ամենաշոշափելի տեսակներն են՝ տեքստի և վիզուալ բովանդակության շնորհիվ: Բայց, այնուամենայնիվ, ակնհայտ է, որ խզում կա: Ձեր կարծիքով՝ ո՞րն է դրա պատաճառը: Հատկապես ժամանակակից գրականության մասին է խոսքս: Խնդիրն այն է, որ մեր գրականությունը և մեր իրականությունը շատ տարբե՞ր են: Այդ ենթատեքստերի մե՞ջ է խզումը, թե՞ մարդիկ են ուղղակի անտարբեր: Ես կարծում եմ, որ ժամանակակից հայ գրականությունը բացառիկ լավն է՝ պինդ, բազմազան, իսկական: Իսկ իմ ուսանողներն, օրինակ, տեղյակ էլ չեն, որ այն կա: