Նա	շտապեց	դուրս	գալ	հոր	սենյակից, ծանր	հառաչելով: Անցավ	իր	սենյակը, վերցրեց	մի	գիրք, փորձեց	խորասուզվել ընթերցանության	մեջ, ինչպես	սովորաբար	անում	էր	դառն	րոպեներին: Բայց	չկարողացավ: Երբեք	նրա	սիրտն	այդչափ չէր	բաբախել, երբեք	նրա	երեկոն	այդչափ	վրդովված	չէր	և	զգացումները` այդքան	պղտորված: Մի	կերպ	շտապով վերջացնելով	սովորական	գործերը, նա	նորից	առանձնացավ	իր	սենյակը	և	դռները	կողպեց	ներսից: Ժամերն	անցնում	էին, և	նա	դեռ	հետ	ու	առաջ	էր	գնում, մերթ	ականջ	դնելով	շոգեմեքենաների	աղմուկին, մերթ	լուսամատից	նայելով	դեպի դուրս, ուր	տիրում	էր	խորին	մթությունը: