Այո, նրան անվանում էին «աշխարհի քաղաքացի», ու նա էլ հաճույքով համաձայնում էր: Իր երկար ստեղծագործական կյանքի ընթացքում նա շրջեց գրեթե ողջ երկրագնդով՝ ամենուր գտնելով ընկերներ ու արդյունքում սիրահարվելով հենց այդ մոլորակին: Հարավային Կովկասը՝ Անդրկովկասը, ինչպես այն ժամանակ ասում էին, սիրո այդ աշխարհագրությունում բացառություն չդարձավ: Եվտուշենկոն բազմիցս եղել է Հարավկովկասյան բոլոր երեք հանրապետություններում՝ ամեն մի ուղևորությունից պոետի սրտին հատուկ մի բան տանելով: Բնականաբար նա առաջին հերթին գրականության աշխարհի իր կոլեգաների հետ էր հանդիպում որոնում: Օրինակ Ադրբեջանում, որտեղ նա ավելի քիչ էր այցելում, քան Հայաստան ու Վրաստան, դե, այդպես ստացվում էր, Եվտուշենկոն իր համար բացահայտեց այն ժամանակ դեռ տակավին երիտասարդ գրող Չինգիզ Աբդուլաևին, իսկ հետո նույնիսկ Դրոնգոյին՝ ադրբեջանական գրականության նվիրյալի դետեկտիվ վեպերի հերոսին նվիրված բանաստեղծություն գրեց: