— Սմբա՛տ, — ընդհատեց	լռությունը. Միքայելը, երկու	ձեռներով	ամուր	հենվելով	ձեռնափայտին, — ես	զգում	եմ, որ	դա ինձանից	բարոյապես	բարձր	ես, որ	ես	քո	աչքում	մի	ընկած	և	փչացած	մարդ	եմ, բայց	ասա	խնդրեմ, ե՞րբ	պիտի արժանանամ	քո	վստահությանը	գոնե	տնտեսական	գործերում: