Գեղամի և Հասմիկ մայրիկի առաջնորդությամբ՝ մտանք հյուրասենյակ: Իսկը մեր ուզածով էր՝ ընդարձակ, հին կահույք ու աթոռներ և պատի կողքին՝ ամեն ինչ տեղը տեղին, հաստ թիթեղով ձեռքի աշխատանք-վառարան: Փայտերն արդեն խնամքով շարված էին վառարանի ընդարձակ շուրթին, մնում էր Հասմիկ մայրիկի կարգադրությունը… Սկզբի պահերին Հասմիկ մայրիկը դեռ լռում էր, չգիտեր ի՞նչ ասեր, ո՞ր մեկը և որտեղի՞ց սկսեր: Բայց նախ և առաջ նա պետք է իր համար բացահայտեր մեր ո՞վ, որտեղի՞ց լինելը: Հավանաբար մտածեց, որ Երևանի լրագրողներ ենք, իր հող ու ջրին խորթ, իր լեզվին ու կենցաղին օտար…և արժանապատվորեն, ինձ թվաց, մի քիչ էլ խռոված զննում էր, ուսումնասիրում՝ ի՞նչ պտուղ ենք…