— Մեր	կաղնին	ու	ֆոնն	էլ	էս	համը	չունին, — մեկզմեկու	ասում	էին	ու	անոշ	անում: — էնքան մածուն, կարագ, եղ, սեր	ու	մեղր	ենք	կերել, որ	բերան	ու	փոր	հոտել	են. աշխարք, աշխարք	է՛ս պետքը	ըլի, որ	էսպես	բաներ	դուս	են	գալիս, մեր	հավերիցն	ու	գոմիցն	ի՞նչ	լազաթ	դուս	կգա,— ասեցին	ու	արախ-ուրախ	դուս	թռան, որ	գնան, իրանց	հարևանների	երեխեքանցն	էլ	իրանց ճարած	նուբարը	ցույց	տան: