Լ.Շ.- Բանաստեղծ Զարեհ Խրախունին, առիթով մը, «ժողովրդային իմաստասիրութիւն» որակած էր ձեր «Յուշատետր»երը։ Շատ դիպուկ գտած եմ այս բնորոշումը։ Պիտի յիշէք թերեւս, որ ե՛ս ալ, դեռ իմ պատանի օրերէն, զգացական զօրեղ կապ մը ունեցած եմ «Յուշատետր» սիւնակին հետ։ 15 տարեկան դպրոցական մըն էի, երբ համարձակեցայ նամակ մը գրել ձեզի, խնդրելով որ բաժանորդագրէք զիս «Մարմարա»ին։ Իմ այդ նամակը կարդալէ ետք՝ «Թանթիկս մեռաւ…» խորագրեալ շատ յուզիչ գրութիւն մը ստորագրած էիք «Յուշատետր» սիւնակին մէջ (յետոյ՝ տեղ գտաւ ատիկա Ա. հատորին մէջ): 80-ականներու այդ երջանիկ օրերէն ասդին, ես մնայուն ու հաւատարիմ ընթերցողն եմ ձեր «Յուշատետր»ին։ Զայն կը նկատեմ իւրայատուկ ԴՊՐՈՑ մը, ուր ամենաբարձր մակարդակի վրայ կը դասաւանդուի ո՛չ միայն «ժողովրդային իմաստասիրութիւն», այլեւ՝ մարդկային հոգեբանութիւն, եւս առաւել՝ արեւմտահայերէն լեզու եւ ոճաբանութիւն։