«Նախ ֆիլ­մե­րը պի­տի արուած լի­նեն արուես­տի լե­զուով։ Ինչ վե­րաբեր­ւում է բո­վան­դա­կու­թեանը, ապա մար­դա­բանու­թիւն ասուածը դա մեր կող­մից խո­րաման­կութիւն է, որով­հե­տեւ բա­ցի պատ­մա­կան ֆիլ­մե­րից բո­լոր վա­ւերագ­րա­կան Ֆիլ­մե­րը մար­դա­բանա­կան են, մար­դու մա­սին են։ Այս 30 ֆիլ­մե­րը նման չեմ իրար։ Կան մա­քուր էթ­նոգրա­ֆիկ ֆիլ­մեր։ Մեզ մօտ կի­նօն միշտ կա­պում են փո­ղի հետ։ Բայց այ­սօր նոյ­նիսկ հե­ռախօ­սով կա­րելի է ֆիլմ նկա­րահա­նել։ Հա­յաս­տա­նից 6 ֆիլմ է ընտրուել, արուած երի­տասարդնե­րի կող­մից։ «Ոս­կէ Ծի­րան»-ը ու­նի ար­դէն իր կա­յացած ոճը եւ իրենց քա­ղաքա­կանու­թեան մէջ վա­ւերագ­րա­կան ֆիլ­մե­րը չեն զբա­ղեց­նում գլխա­ւոր տե­ղը։ Այս փա­ռատօ­նում գլխա­ւոր հե­րոսը վա­ւերագ­րութիւնն է»։