Օր առաջ երեք բալանոց երկրաշարժ եղավ: Ես ապրում եմ տասնըհինգերորդ հարկում: Թիկնած գիրք էի կարդում ու մի պահ թված, թե ձեռքերս են դողում: Երբ դադարեցի հիմարանալը, դուրս եկա ու տանեցիներին ասացի, որ երկրաշարժ է: Իրենք պարզ է չհավատացին: Եվ կես ժամ հետո լուրերով հայտնեցին նույն լուրը: Ես զարմացած չէի: Բայց այժմ մենք գործ ունենք այլ թեմայի հետ: Դու երբ ներկայացնում ես փաստ, որը չեն արձանագրել ուրիշները, քեզ չեն հավատա, որքան էլ խելքդ գլուղդ լինի: Իսկ, երբ կողքից կա աղբյուր, որը չի հերքում քո փաստը, այդ ժամ քեզ կհավատան: Այսինքն մարդն մենակ չի կարող խոսել, լուր անել, երբ խոսքն անսովոր թեմայից է: Խնդիրն մարդկանց մեջ է, իրենք չեն հենվում մտքերի, խոսերի վրա: Իրենց թվում է, թե իրենք ռեալիստ են, բայց պատկերն ամեն րոպե գնում է դեպի եզերք: Որովհետև ռեալիստն ընդունում է ամեն բան ինչպես կա, առանց սկիզբ և վերջ ուսումնասիրելու: Կարող է, ամեն բան այլ է ու այդ ռեաիստ ասվածը ամենևին կապ չունի իր բացատրության հետ ու չի բնորոշում և ոչ ոքի: Չափից շատ գաղափար է պետք ռեալիստ լինելու համար, բայց և ունակույթունններն, որ կարող էր մարդն ունենալ սկզբից մինջև վերջ միջավայրը փորձում է բթացնել` ամեն եղանակով: