Այնուհետեւ նա բազմաթիւ դրուագներ պատմեց իմ հարազատների մասին, որոնք յուզեցին ու խռովեցին հոգիս։ Ես կեանքիս ողջ ընթացքում ի զուր էի փորձել չդառնալ գերին անցած օրերի քաղցր ու տխուր յուշերի։ Դա ինձ երբեք չէր յաջողուել, իսկ այդ պահին առաւել եւս զգացի, որ մի մասնիկն եմ իմ այդ անցեալի, որի մասին խորհելը, հաւանաբար, աւելի կ՚իմաստաւորի իմ կեանքը, որի ճոխութիւնն ու անարատութիւնը, անտարակոյս, կը ճոխացնի նաեւ իմ էութիւնը։