Վեներայի թույլ մագնիսոլորտը առաջանում է արեգակնային քամու և մոլորակի արտաքին մթնոլորտի փոխազդեցության արդյունքում։ Այստեղ ուլտրամանուշակագույն ճառագայթման տակ չեզոք մոլեկուլների տրոհումից առաջանում են ջրածնի և թթվածնի իոններ։ Արեգակնային քամին նրանցից որոշներին հաղորդում է էներգիա, բավարար որպեսզի այս իոնները կարողանան ձեռք բերել արագություն, որը թույլ կտա նրանց դուրս գալու մոլորակի ձգողության դաշտից։ Այս էրոզիոն պրոցեսը հանգեցնում է ցածր քաշով ջրածնի, թթվածնի և հելիումի իոնները անընդհատ արտահոսքին, մինչդեռ ավելի ծանր քաշ ունեցող մոլեկուլները, այնպիսիք ինչպիսին են ածխածնի դիօքսիդը, մնում են մթնոլորտում։ Ամենայն հավանականությամբ Վեներան այս մթնոլորտային էրոզիայի պատճառով է կորցրել իր վրա առկա ջրի հիմնական մասը առաջին միլիարդ տարիների ընթացքում ձևավորումից հետո։ Այս էրոզիայի արդյունքում, նաև աճել է վերին մթնոլորտում ծանր զանգվածով դեյտերիումի հարաբերությունը թեթև ջրածնին, համարյա 150 անգամ, համեմատած ստորին մթնոլորտի հետ[32]։