Որ թերթը բացում ես, կա՛մ Սամվել Բաբայանի դատն է, կա՛մ Ժիրայր Սեֆիլյանի, կա՛մ «Սասնա ծռերի»: Կարելի է կարծել, որ հենց թերթը գրեց, դատավորն այլ որոշում է կայացնելու: Մինչեւ մեկ ստորակետի ճշտությամբ հանրությանը տեղեկացվում է, թե ինչ ասաց դատավորը, ինչ պատասխանեց մեղադրվողը, դատախազն ինչպես մջամտեց զրույցին, ինչ պատասխան ստացավ, փաստաբանին ինչպես խուզարկեցին, ինչ կար նրա պայուսակում: Այս նյութերի շարանն ընթերցելիս հաճախ նույնիսկ խառնում ես` ում դատն էր, ով էր դատում, ինչու էր դատում: Ընդհուպ դատավորի սանրվածքն է քննության նյութ դառնում: Իսկ լեզվի մասին, որով դատական պրոցեսները պատմում են լրագրողները, կարելի է ընդհանրապես չխոսել, որովհետեւ դատարաններում հնչած հայհոյանքներն ու պիտակավորումները նույնությամբ թերթի էջ բերելու լիակատար ազատություն է տրվել նրանց: Եվ ուզում եք, որ մարդիկ էդ թամաշան թողնեն, իրենց ապագայի մասի՞ն մտածեն: