Ե․Կ․ Թող ներեն ինձ ռուսները, բայց պատճառը մեկն է՝ ռուսական սնոբիզմը։ Ռուսաստանում դու դաստիարակվում ես կայսերական մտածողության ռիթմով։ Ոմանք ընթացքում հաղթահարում են այդ խոչընդիտը, ձևավորվում է որոշակի քննադատական մտածողություն, բայց ազգը՝ որպես ամբողջություն, ընդունակ չէ դրան։ Հայերն ամուր սփյուռք ունեն, այդ պատճառով, չնայած մոնոէթնիկությանը՝ մշտապես առկա է նյարդային վերջույթների տարբեր ներհոսք, չկա այդպիսի միագույն սահմանում` հայ: Երբ ռուսները հայտնվում են այստեղ՝ ընկալում են երկիրը “մենք՝ լավն եք, իսկ մյուսները՝ վատը” պրիզմայի միջով։ Սակայն անհնար է ձեզ հետ ինքնաեռ բերել և թեյ խմել, քանի որ միևնույն է, ջուրն այլ վայրում եք վերցնելու։ Ցավոք, այստեղ աշխատող ռուս բնակչության մի մասը Հայաստանն ընկալում է որպես հանգստավայր՝ առանց ծովի։ Նրանք հասկանում են, որ դա ժամանակավոր է և չեն ցանկանում հարմարվել՝ զգացմունքային առումով։ Նրանք չեն փորձում հասկանալ, որ հայերի բացսիրտ լինելը թուլություն չէ, այլ իրենց տրված վստայության որոշակի կանխավճար։ Սա վերաբերմունք է, որը ձևավորվել է հայերի այն գիտակցության շնորհիվ, որ իրենք ավելի հին են և իմաստուն, իսկ ռուսները կարծում են, որ իրենք են ավելի հին։ Հայերը՝ որպես ազգ, ձևավորվել են մի քանի հազար տարի առաջ, իսկ ռուսները շատ ավելի երիտասարդ ազգ են: Մենք սովորելու, կլանելու բաներ ունենք։ Եվ երբ ռուս մարդը հայտնվում է Հայաստանում, նա պետք է հստակ հասկանա, ինչի համար է այստեղ։ Եթե զբոսաշրջիկ է՝ հարց չկա, թող պահի իրեն ինչպես իր ներքին քաղաքակրթությունն է թույլ տալիս։ Բայց եթե դու ցանկանում ես համայնացվել՝ պետք է ենթարկվես տեղական հասարարակական օրենքներին։