Հետեւապես, «Ողբերգության մատյանը», լինելով աղոթագիրք, եկեղեցածիսական մատյան է, քանի որ հետապնդում է առանձնական աղոթքի կարգավորյալ, դասավորյալ ու ներդաշնակյալ նկարագիրն ու կառուցվածքը, ինչպես եւ քրիստոնյա անձի եկեղեցագործումը: Վերջինս իրողություն է միայն այն ժամանակ, երբ Սուրբ Հոգու կենդանի տաճար մարմնի ներքին խորանում կամ խորհրդակիր սենյակում հանապազ մատուցվում է բանավոր պատարագ, այսինքն՝ աղոթք, որը զորացնում է մարդ արարածին աստվածահաճո կյանքով ապրելու համար: Այսպիսով, աղոթքը ներքին քահանայագործություն է սրտի՝ «խորհուրդք»-ի խորհրդական տաճարում: Ըստ այսմ՝ բանավոր պատարագն ընդունելի կլինի միայն այն ժամանակ, երբ մատուցողը լինի լուրջ նախապատրաստված, այսինքն՝ ունենա սեփական հոգու բոլոր զորությունների (բանական, ցասմնական, ցանկական) համադիր կարգավորություն, այլ կերպ՝ աղոթքի կանգնելուց առաջ հարկավոր է հոգու բոլոր զորություններով զգուշանալ մեղքից, որպեսզի աղոթքն անարդյունք չլինի, եւ աղոթամատույց անձը դատապարտության տակ չհայտնվի: Քանի որ աղոթելը ներքին իրողություն է, եւ ճշմարիտ աղոթքին հասնելու համար հարկավոր են հարատեւ ճգնություններ ու առաքինի գործեր, ուստի եկեղեցական հայրերն ու վարդապետները հրահանգել են, որ հավատքի մեջ մանուկներն իրենց բանական պատարագը Տիրոջը մատուցեն շնորհընկալ հայրերի ու վարդապետների աղոթքների միջոցով, քանի որ նրանք Սուրբ Հոգու ներգործությամբ եւ աստվածային շնորհների լուսավորությամբ բացահայտել են աղոթքի օրինաչափություններ ու նրբություններ, որոնց համաձայն էլ արարել են իրենց աղոթքները: