«...Որովհետև սրանք մի քիչ ժամանակ իրենց հաճո երևածի պես խրատում էին, բայց Նա՝ օգտի համար, որ Նրա սրբությունն ընդունենք։ Եւ ամեն խրատ հենց նույն ժամանակին ուրախություն չէ երևում, այլ տրտմություն. բայց հետո նրանով վարժվածներին արդար խաղաղության պտուղ է վճարում»։