Երկար խոսելը սպառեց երկուսին էլ։ Թանձրացող մութի հետ սառը քամին սրվում է դանակի շեղբի պես, վերքերի մեջ ասես տաքդեղ դնում։ Միանգամից երկուսն էլ կուլ գնացին լռությանն ու ցավին։ Կռիվը հեռացել էր։ Մամեդը փորձեց շրջվել, չկարողացավ, մարմինը սառչում էր կամաց-կամաց։ Եվ այնպիսի զառացանքների, տանջանքների մեջ էր ընկել, որ հազար անգամ գերադասելի էր մեռնել-պրծնել։ Ու միանգամից այլ ոճի անցավ Մամեդը.