Բնազդն Այշային քշեց դեպի տուն և ոտքերի ծայրերին կանգնելով, նա լուսամատից ներս նայեց։ Վարդանը, մեջքը դեպի դուռն արած, հագնում էր իր տաբատը։ Նա լքում էր իրեն։ Նա հեռանում էր իրենից։ Նա իրեն խաբել էր։ Նրա շրթունքները դողացին կատաղությունից, և նա ճչալու ցանկություն ունեցավ։ Մի քանի րոպե, ներքին պայքարով համակված, նա քարացած մնաց։ Նրա մարմինը տառապանք էր զգում այն մտքից, որ ինքն այլևս երբեք չէր տեսնելու այդ տղամարդուն, որ ինքը կորցնելու էր նրան առանց ճաշակելու նրա սերը։ Այդպիսի առիթ այլևս չէր ներկայանա։ Սակայն ինչի՞ վրա էր ինքը հույս դրել։ Ինքը այս անծայրածիր դաշտի հավերժ բանտարկյալն էր։ Նրա ուսերը հակվեցին, և նա անձայն քայլերով հեռացավ։