Մեր հիշողությունից չեն ջնջվում մղձավանջային այն ծանր օրերը, երբ Ստեփանակերտը գիշեր-ցերեկ ռմբահարվում, հրետակոծվում էր թշնամու կողմից և բնակչության շրջանում շարունակ աճում էր զոհերի թիվը, սակայն ոչ ոք չէր մտածում մայրաքաղաքը լքելու մասին: Բոլորը մեկ մարդու պես համախմբվել, բռունցքվել էին, հայացքներնուղղելովդեպի հայոց հինավուրց Շուշի: Միմիայն մտածում էինք ռազմագործողության հաջող ավարտի, բերդաքաղաքի ազատագրման և ազատամարտիկների անփորձանք վերադարձի մասին: