Վերջին օրն է, միասին ճաշում ենք մի սրճարանում, միասին գնում ենք հուշանվերների խանութ, ասում ես՝ կօգնե՞ս նվեր ընտրել երեխայի համար: Քո՞ երեխան է: Ասում եմ՝ իսկ մա՞յրը: Գլուխդ կախում ես՝ մահացել է: Ներիր: Դարձյալ հուշանվեր ես ընտրում: Ո՞ւմ համար է: Մայրիկի՝ պատասխանում ես: Վերջապես վերադառնում ենք: Ճանապարհին նիրհում եմ, երազիս տեսնում եմ լույսեր, ծափեր, երկնաքերներ, աղմուկ-աղաղակ, սուլոցներ, խեղկատակներ, կակտուսներ, աղբ: Ես վեր եմ թռչում սարսափից քրտնած, պարզվում է՝ դու, վերացած, քնիս վայրկյաններն ես հավերժացնում: Ձեռքդ վախեցած բռնում եմ, թվում է՝ ոսկոր չունի, վանում է, կակղամորթի պես տհաճ է: Հարցնում եմ՝ ամուսնացած չե՞ս, ժպտում է, ձախ ձեռքն է մատնացույց անում, բայց ընկերը հեգնում է՝ այնքաաան: Հանում է անձնագիրը, թե՝ ստուգիր: Ինձ հետապնդում է մինչև տանս դուռը, հարյուրավոր ֆոտոներ շաղ տալիս ապարատի որովայնում, նրան ինձնով հագեցնում, կշտացնում, զզվեցնում: Ասում եմ՝ ապարատդ հիմա ստամոքսի խանգարում կստանա, բավական է: Ձեռքը մեկնում է, ձեռքս առնում ափերի մեջ, պնդում է՝ վաղը կգամ, արդեն չեմ կարող առանց քեզ: Մտածում եմ. «Կարծես այնքան էլ ձեռքը կակուղ չէ, տանելի է, դե լավ, կփորձեմ սիրահարվել քեզ, ամեն գնով կաշխատեմ: Սիրել եմ ուզում»: