Տերն սկսեց չկերակրել շանը: Երկու օր առանց ուտելիքի թողեց: Սակայն Բումը շարունակում էր սիրող հայացքով հետևել նրան: Երբ պարոն Ռեմոն նստում էր սեղանի մոտ՝ ճաշելու, շունը ոչինչ չէր խնդրում, անգամ չէր մոտենում: Նայում էր մեղմ հետաքրքրասիրությամբ, իսկ աչքերի մեջ գրված էր՝ եթե դու ուտում ես, ես էլ եմ հագենում: Եվ ինչքան տերը ստամոքսն էր լցնում՝ ցուցադրաբար և աղմուկով, այնքան քնքշանում էր Բումերանգի հայացքը: Եվ երբ վերջապես շանը կերակրում էր, նա խելագարի պես ճաշամանին մոտ չէր վազում, ո՛չ… Լրջորեն և երախտագիտորեն շարժում էր պոչը, կարծես ցանկանում էր ասել` հաստատ հիմնավոր պատճառ ունես, որ ինձ ստիպել ես ծոմ պահել, շնորհակալ եմ, որ այսօր հիշել ես: