Չնայած Մարոն ուշադիր նայում էր Բույուկ խանումի շուրթերին, նա չէր լսում։ Բոլոր ուժերը նա վատնում էր դեմքի արտահայտությունը վերահսկելու վրա, ջանալով, որ ոչ ոք չնկատեր իր տառապանքը։ Փորացավին ավելացել էր սարսափելի ծարավը, ե աղախնի մատուցած զովացուցիչ ըմպելիքների առատությունը նրան անասելի տառապանք էր պատճառում։ ժամանակը շատ դանդաղ էր անցնում։ Կեսօրին Մարոն խմեց թուրմի մնացորդը, և դարձյալ նրա սիրտը խառնեց։ Նրա ինքնազգացողությունը վատացավ։ Կեսօրից հետո Մարոն վայր դրեց խաղաքարտերը և ընդհատեց բեզիկի պարտիան՝ թղթախաղ, որր նա սովորեցրել էր Սաֆիյեին, ներողություն խնդրեց վերջինից, պատճառաբանելով հոգնածությունը։ Նա շտապ հեռացավ այգուց և իր սենյակը վերադարձավ օրորվելով, ընկավ մահճակալին և կարողացավ մի քիչ քնել։ Քիչ անց նրան այցելեց Էմինեն և տեսավ, որ նա կծկվել էր մահճակալին և առատորեն քրտնել էր։ Նա շոշափեց Մարոյի ուռած փորը և հանգստացրեց նրան.