Դաւիթ Անյաղթի ստեղծագործութիւնը նախապատրաստուած էր Ե դ. հայ իմաստասէրների եւ թարգմանիչների բեղուն գործունէութեամբ: Ե դ. երկրորդ կէսի եւ Զ դ. առաջին քառորդի ընթացքում Յունաբան դպրոցի կատարած թարգմանութիւնները, քերականական, ճարտասանական եւ յատկապէս՝ հին յունական փիլիսոփայական յուշարձանների թարգմանութիւնները առաջ մղեցին հայ տեսական միտքը եւ այն բարձրացրին ժամանակի զարգացած ժողովուրդների գիտութեան մակարդակին: Հայոց գրերի գիւտից ընդամէնը հարիւր տարի անց ամենաճշգրիտ թարգմանութեամբ հայ ընթերցողն իր ձեռքի տակ ունէր Արիստոտէլի, Պլատոնի, Փիլոն Ալեքսանդրացու, Պորփիւր Փիւնիկեցու, Դիոնիսիոս Թրակացու, Աֆտոնիոսի, Թէոն Ալեքսանդրացու եւ այլ անտիկ ու վաղ միջնադարեան հեղինակների գիտափիլիսոփայական երկերը: Այդ ժամանակաշրջանում ստեղծուեց նաեւ զուտ գիտական բովանդակութեամբ հայագիր ինքնուրոյն գիտութիւնը: