Այդ պահին հայրը Շիրակին ավելի մոտ թվաց, քան այն ժամանակ, երբ իրենք աշխատում էին նույն սենյակում։ Նա ցանկություն զգաց նրան գրկել, իր սերն արտահայտել, անել այն, ինչ նա երբեք չէր արել։ Պատարագից հետո ինքը կխոսի այս ամբոխի հետ, երևակայելով, որ հայրը նրանց մեջ է։ Նա դեռևս չգիտեր, թե ինչ էր մնացել նրանց ասելու։ Նա անհավատ էր, նրա համար կրոնը զուտ մշակութային երևույթ էր, որը համախմբում էր հայ ժողովրդին և ծառայում էր նրա ազգային նպատակներին։ Նա հույս էր փայփայում, որ այս ծիսակատարության ընթացքում հրաշք տեղի կունենար՝ ներշնչում, կամ հայտնություն։ Ավանդատանը տեղի ունեցած վիճաբանությունից հետո Շիրակը հարցականի տակ էր առել դիմադրության իր ծրագիրը, որին այս քաղաքում ոչ ոք չէր անդամագրվի։ Ավանդատնից դուրս գալիս նա ստել էր. նա այդքան էլ լավ չէր պատկերացնում, թե ինչ պետք է արվեր։ Նա մտքում մի աղոթք մրմնջաց, որը նրա հիշողության մեջ հայտնվեց մանկության կցկտուր հիշողությունների հետ միասին։