-Ես պի­­տի սի­­րեմ իմ հե­­րոսին։ Նոյ­­նիսկ մար­­դասպա­­նին։ Իմ կա­­մերան դա­­տում է, բայց ես՝ ոչ։ Ես կի­­նեմա­­տոգ­­րա­­­ֆիստ չեմ. եթէ ինձ ասեն, որ ես լաւ օպե­­րատոր եմ, ապա ես կը վիրա­­ւորուեմ։ Ինձ հա­­մար կա­­րեւո­­րը յա­­րաբե­­րու­­թիւն ստեղ­­ծելն է։ Ամէն կադ­­րում պի­­տի շա­­րադ­­րանք լի­­նի։ Ես չէի ու­­զում «Ոս­­կէ առիւծ» ստա­­նալ (2013-ին Վե­­նետի­­կում Ռո­­զիին շնոր­­հե­­­ցին «Ոս­­կէ առիւծ» մրցա­­նակը «Սրբա­­զան օղա­­կաձեւ ճա­­նապարհ»- ի հա­­մար) Երբ ինձ տո­ւեցին այդ մրցա­­նակը, որոշ ռե­­ժիսոր­­ներ առար­­կե­­­ցին. ին­­չո՞ւ են մրցա­­նակ տա­­լիս վա­­ւերագ­­րո­­­ղին, նա չգի­­տի ոնց պէտք է աշ­­խա­­­տել դե­­րասա­­նի հետ։ Ինձ հա­­մար չկայ տար­­բե­­­րակում վա­­ւերագ­­րա­­­կանի եւ խա­­ղար­­կա­­­յինի մի­­ջեւ։ Ինձ հա­­մար դա կի­­նօ է։ Կա­­րեւո­­րը ճշմար­­տութիւն գտնելն է։ Խա­­ղար­­կա­­­յինի դէպ­­քում սցե­­նարը ես եմ գրում, իսկ վա­­ւերագ­­րա­­­կանի՝ պատ­­մութիւ­­նը ինքդ ես գտնում։ Ես ինքս չեմ գրում, ես՝ գտնում եմ։ Ինձ հա­­մար գե­­ղեց­­կութիւ­­նը ծնւում է այն պա­­հին, երբ ես բա­­ցում եմ մար­­դուն։ Ես եր­­բեք չեմ նկա­­րահա­­նում նրանց, ով գան­­գա­­­տում է։ Իմ հե­­րոս­­նե­­­րը դժո­­ւար կեան­­քով են ապ­­րում, բայց չեն բո­­ղոքում։