— Բերնիցդ	հայի	հոտ	է	գալիս, Մա՛շադի, ամոթ	էդ	մեծ	միրքիդ, էլ	ո՞ւր	ես	վրեդ	պահում, հինա դնում: Տղամարդի	փափախ	չի	գլխի՞դ: Տո՛, հայն	ի՞նչ	ա, որ	իր	փիրն	ի՞նչ	ըլի: Լեզուդ	քեզ	քաշի՛ր, էդ	փափախիցդ	էլա	ամաչի՛ր: Ես	քո	ջգրու	էս	գիշեր	ընչանք	սրա	միջումը	քյաբաբ	չանեմ, չուտեմ, ձիս	միջին	չկապեմ, չապականեմ, բաս	մարդ	չեմ: էլ	էս	միրուքը	վրես	չե՛մ	պահիլ: Քանի՜	էդպես ժամի	պատ	իմ	ձեռովս	քանդել, քանի՜	սրբերի	աչք	էս	մատովս	հանել, դու	հմիկ	պառավի	նաղլ	ես գլխիս	կարդում: Քյաբդ	քեզ	խռով, էլ	նամազ	ո՞ւր	ես	անում, որ	էդ	սրտի	տերն	ես: Քշի, քշի՛, գնա՛նք. քյաբաբի	կեսն	էլ	քեզ	կուտացնեմ: