2008 թ. «հնգօրյա պատերազմից» հետո տարածաշրջանում ստեղծված սկզբունքորեն նոր աշխարհաքաղաքական իրավիճակը տարածաշրջանի երկրների համար ձևավորեց նոր մարտահրավերներ: Հետպատերազմյան իրադարձությունների զարգացումը ցույց տվեց, որ իրավիճակային քաղաքականությունը, նոր մարտահրավերների հանդիպելով, երբեմն սխալների է հանգեցնում: Հատկանշական է, որ այդպիսի քաղաքականություն կիրառում էր ինչպես Թուրքիան, այնպես էլ Հայաստանը, որոնք այդ ընթացքում ներգրավված էին հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման գործընթացում: Այդ գործընթացի շրջանակում իրադարձությունների զարգացման միտումների վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ նոր մարտահրավերների հաղթահարման գործում դրական արդյունքներ կարող է ակնկալել այն կողմը, որը կկարողանա հնարավորություն գտնել իր արտաքին քաղաքականությունն անհապաղ և արմատապես փոխելու` օգտագործելով ռազմավարական պլանավորման մեթոդները և հիմնավորապես մշակելով խնդրահարույց հարցերի լուծումները: