Վարդանը Մարոյին իրեն հետևելու նշան արեց, ներս գնաց և սկսեց բարձրանալ նեղ սանդուղքով։ Գիշերային նավթավառը լուսավորում էր միայն աստիճանավանդակը, մինչդեռ սանդուղքը մնում էր ստվերում։ Մարոն, ծանրաքայլ, մագլցեց աստիճաններով։ Արաբական տարազի լայն շրջազգեստը քողարկում էր նրա մարմինը, և նա ավելի փոքր էր թվում, քան կար։ Հասնելով աստիճանավանդակին՝ Վարդանը ձեռքը դրեց Մարոյի ուսին և ստիպեց նրան շրջվել, նա փորձեց համբուրել նրան, սակայն ապարդյուն, քանի որ Մարոն փարվել էր իրեն՝ դեմքը թաքցնելով նրա կրծքին։