Աբեղան սարսափից պապանձվեց. սիրտն սկսեց ուժգին բաբախել: Առաջին միտքը, որ անցավ գլխով, փախչելն էր: Սակայն ոտքերը չէին հնազանդվում: «Մի՞թե խելագարվում եմ»,– մտածեց Աբեղան: Սակայն հաջորդ պահին, նույնքան հանկարծակի, մի հանգստություն իջավ վրան: «Սա սովորական հրաշք է»,– մտածեց նա: Կարծես ամեն օր այդպիսի հրաշքներ էր տեսել: Տարակուսած նայեց շուրջը: Քիչ հեռվում մի վրան կար: Երկու տղա և երկու աղջիկ լողազգեստներով պառկած էին ծովափին: Աղջիկներից մեկը չարաճճի հայացքով նայում էր Աբեղային: Ավելի հեռվում մարդաշատ լողափն էր: