Ամեն անգամ հեշտությամբ հասկանում էր, թե ով է պատրաստել բիբարը' Բանուն, Ջևրիյեն, թե Ֆերիդեն: Եթե Բանուն էր օրվա խոհարարը, պիստակ, նուշ, ընկույզի պես հավելյալ բաներով էր լցոնում տոլման: Եթե Ֆերիդեն էր պատրաստում բիբարները, դրանք, բրնձով ծայրեծայր լցված, այնպես էին ուռչում, որ դեռ թավայի մեջ եփվելիս ծայրերից բացվում, թափվում էին: Բիբարները չափից դուրս շատ լցոնելու հակմանը հավելելով նաև ամեն կարգի նոր ու անհայտ համերի հետաքրքրությունը' Ֆերիդեի տոլմաները տարօրինակ համեր էին ունենում: Կախված լցոնումից' կամ շատ համեղ էին լինում, կամ շատ անհամ: Բայց եթե Ջևրիյեն էր պատրաստում տոլման, միշտ համեղ էր լինում: Ջևրիյեն բոլոր կերակուրներին շաքարափոշի ավելացնելու սովորություն ուներ, ասես ուզում էր իր մտքերի դառնությունը դրանով փոխհատուցել: Եվ համից դատելով' այսօրվա տոլման նրա ստեղծագործությունն էր: