Գրական կամ գեղարվեստական թարգմանությունները մեզանում (խոսքն արձակի մասին է) մեծ մասամբ ուղղակի բնագրային տեքստի փոխադրումն են հայերեն զուտ գրական միօրինակ լեզվով: Ասել է թե՝ հեղինակի պատումն ու հերոսների խոսքը բառապաշարով և ոճով բնավ չեն տարբերվում իրարից, երկխոսությունները կամ մենախոսությունները կենդանի լեզվով չեն, կերպարները զուրկ են խոսքային անհատականացումից ու բնութագրից և այլն: Հերոսներն առօրյա, նույնիսկ ինտիմ տեսարաններում արտահայտվում են թունդ գրական արտահայտչամիջոցներով, հաճախ կեղծ ու արհեստական լեզվով, այսինքն՝ հավաստիության, արժանահավատության հանգամանքը իսպառ անտեսված է: Մի խոսքով, վեպեր են թարգմանվում առանց էս տարրական հիմունքները հաշվի առնելու, ընթերցողների մի մասն էլ կամ համարում է, որ գրական թարգմանությունը հենց դա է, մյուս մասն էլ ավելի ու ավելի համոզվում, որ՝ դե, չէ, էլի, չէ, հայերեն լավ չի ստացվում: