Սուկով-Սերեբրեննիկովը ինձ համար հեռակա գաղտնազերծեց շատ կարևոր մի բան. սովետական բանակը երկու կաստայի էր բաժանվում` գեներալների և մնացած զինվորականության։ Վերջինիս թվում էին փառապանծ դիվիզիաների հրամանատարները, հատուկ նշանակության ստորաբաժանումների սպաները և այլք։ Գեներալական վարդագույն լամպասներն արտոնյալ կաստայի պատկանելության վկայագրերն էին։ Անգամ հերոս-օդաչուն մուտք չուներ այնտեղ։ Մի անձրևոտ օր Կուկուշկինի խնդրանքով (նրան զինվորական պատիվ տալով ես առանձնահատուկ վարկ ձեռք բերեցի. ենթասպան ինձ հետ շփվում էր այնպես, ինչպես հոգեբուժարանի բուժակը կվերաբերվեր ցնդած հակասովետականին) ճանապարհվեցի սննդի պահեստ, փոքրիկ մարտական առաջադրանքը պատվով իրականացնելու, ինչպես դավադիր փսփսաց նա։ Առաջադրանքը պարզ էր, մտնել պահեստ, վերցնել մանուշակագույն բծով նշված արկղերն ու հարմարավետ տեղակայել գեներալական համարանիշով սևաթույր «Վոլգայի» բեռնախցում։ Պարզվեց` Սուկովի ծառայողականն էր։ ՈՒ մինչ ոտնիգլուխ «Սաշա» նմուշային օդեկոլոնով մանրէազերծված գեներալական համհարզն անտարբեր ծխում էր «ծՈՔՈ ՎՈՐՍՈ» սիգարետը, ես ապուշ կտրած ուսումնասիրում էի պահեստի բարիքները։ Դրանցից մեր սեղանին էին հասնում կարագը, շաքարը և դափնու սմքած տերևները։ Մնացածը` ընտիր պահածոները, խտացրած կաթը, տավարի միսն ու մյուս բարիքները, շաբաթը երկու օր ուղևորվում էր Սուկովի տուն կամ ամառանոց... Պահեստապետ Մյոդը հրճվանքից խրխնջում էր ու սալորաչիր շպրտում երեսիս։ Առաջադրանքս կատարելով հեռանում էի։ Մյոդը պահեստ հրավիրեց ու խոստովանեց, որ ինքն առաջին անգամ է նման կիսախելագար զարմանք տեսնում։ Հետո գրպանս երկու բուռ սալորաչիր լցրեց։ Որպես մխիթարություն։