Ռազմիկ Փանոսեան յատուկ նշեց սփիւռքահայ գաղութներուն միջեւ գոյութիւն ունեցող հոգեբանական տարբերութիւնները, որոնք պէտք է նկատի առնուին միջազգային ձեռնարկներու կազմակերպութեան ընթացքին. ան օրինակ տալով` ըսաւ, որ արեւմտեան երկիրներուն մէջ հայ ըլլալը կամ մնալը ընտրութիւն մըն է, այսինքն, եթէ երիտասարդը ուզէ հայ ըլլալ, կ՛ըլլայ. հայութիւնը չէ պարտադրուած իրեն, մինչ Լիբանանի մէջ այս գաղափարը շատ տարօրինակ կրնայ թուիլ, այսինքն լիբանանահայ երիտասարդին համար ազգային ինքնութիւնը տարբերակ մը չէ: Ան շարունակեց` բացատրելով, թէ բնական է, որ լիբանանահայեր հայերէնին հետ արաբերէն բառեր արտասանեն կամ ֆրանսահայեր` ֆրանսերէն, անգլիահայեր` անգլերէն, Հայաստանի մէջ ռուսերէն, բայց ինչո՞ւ պոլսահայերը երբ թրքերէն բառ մը արտասանեն, վիրաւորական կը թուի բոլորիս: Այս հասկնալի է գաղափարախօսական գետնի վրայ, բայց ոչ` մանկավարժական: Այս նրբութիւնները շատ կարեւոր են: Եթէ կ՛ուզենք երիտասարդը շահիլ ու ներգրաւել, պէտք չէ անընդհատ սխալները ուղղենք, այլ առիթ տանք, որ լեզուն գործածէ ու այդ ընթացքին կամաց-կամաց կատարելագործէ ու բառապաշարը բարելաւէ: Ընդհանրապէս ինքնութեան խնդիրներուն մէջ մեծերն են, որ հարցեր կ՛ունենան, իսկ երիտասարդները մեզմէ աւելի յառաջացած են: Իրենց համար հարց չէ, որ ֆրանսերէն բառ մը գործածուեցաւ, անգլերէն, թրքերէն կամ արաբերէն, կարեւորը զիրար հասկնալն է ու հայերէնով արտայայտուիլը: Անշուշտ բոլորս պէտք է ձգտինք կատարելագործելու մեր լեզուն, ճիշդ խօսելու ու գրելու, անսխալ արտայայտուելու, բայց հոն հասնելու ճիշդ ձեւը ու ժամանակը կայ: