Լսվեց	մի	զորեղ	Ճայթյուն: Դավիթը	նայեց	վեր: Առաստաղը	դեռ	չէր	բռնկվել. բայց	միջին	դռներն	արդեն	այրվում	էին: Վայրկյանը	ճակատա	գրային	էր: Վերջին	ուժերը	Ժողովելով, Դավիթը	բռնեց	եղբորը, բարձրացրեց, դրեց	լուսամուտի հատակի	վրա: Այս	արդեն	մի	մեծ	քայլ	էր	դեպի	փրկություն: Դավիթը	խրախուսվեց, այնինչ	բոցերը, մաքառելով	օդի ներհակ	հոսանքի	հետ, կամաց-կամաց	կլանում	էին	հատակն	ու	առաստաղը: