Ազատ ժամանակի վերաբերյալ առաջին հայեցակարգերից մեկը մշակել է Կառլ Մարքսը: Նա այս կատեգորիային անդրադառնում է պատմականության դիրքից՝ դիտարկելով բուրժուական հասարակության օրինակով։ Իդեալական հասարակության առաջնային արժեքները սահմանելիս Մարքսը հիմնական արժեքներից մեկն անվանել է ազատ ժամանակը։ Ըստ նրա՝ իրական հարստություն է ոչ թե ավելցուկային աշխատանքային ժամանակի տնօրինումը, այլ այնպիսի ժամանակը, որը կարելի է ազատորեն տնօրինել անմիջական արտադրության համար ծախսվող ժամանակի սահմանաններից դուրս. ազատ ժամանակը ժամանակ է յուրաքանչյուր անհատի և ամբողջ հասարակության համար։