Քանի որ խնայող մարդիկ հիմնականում ընկալվում են որպես ինքնակառավարման ավելի մեծ ունակություններով անձինք, քան ծախսողները, ապա Օլսոնի կարծիքով տրամաբանական է ենթադրել, որ նրանք հարաբերություններում ավելի գրավիչ են: Ինքնակառավարումը կարևոր է, քանի որ դրա շնորհիվ է, որ զուգընկերները զսպում են իրենց անհիմն վեճերից, մեկը մյուսին վիրավորելուց, անգամ դավաճանությունից: Այլ կերպ ասած՝ նրանք ավելի վստահելի են: Օլսոնը նկատել է նաև, որ այն մարդիկ, ովքեր ընտրում են ծախսողներին, ակնկալում են իրենց ընտրության դիմաց «ֆինանսական փոխհատուցում»: Այսինքն՝ եթե մարդը ծախսող է, ապա նրանից ակնկալում են առվազն մի քանի անգամ ավելի բարձր եկամուտ, քան խնայողից: Հետազոտության մեջ սա երևում է այն փաստով, որ հարցվածների կարծիքով խնայող մարդը միջինում աշխատում է 63.340 ԱՄՆ դոլար, իսկ ծախսողը՝ 236.250 ԱՄՆ դոլար: Միևնույն ժամանակ սա ընգծում է, որ խնայողներին որպես զուգընկեր ընտրելը հիմնված չէ նրանց ֆինանսական դրության վրա: