Անտարակոյս, եկեղեցական հանգամանք վայելող այս այցելութիւններն ու հանդիպումները կը ներպարունակեն նաեւ իրենց բնութեան յատուկ նպատակէտ մը որ, հանդիսական հանգամանք ներկայացնող երեւոյթներէն անդին, դարերու ընթացքին հետապնդուած ցանկացուած տեսանելի ՛՛Միութիւնն՛՛ է եկեղեցիներու որ, այսօր յատկապէս յետ Վատիկան Բ. Տիեզերական Ժողովին, կը բացատրուի առաւելապէս իբրեւ ամբողջական ու կատարեալ Հաղորդութիւն եկեղեցիներու միջեւ: Որքան որ այս եզրին եկեղեցաբանական ընդգրկումները ենթակայ են յաջորդական վերլուծումներու եւ ճշտումներու, նոյնքան ալ ան կրնայ զարգանալ եւ ընդարձակուիլ, շնորհիւ փոխադարձ ծանօթութիւններու առաջնորդող` երկխօսութիւններով, գիտաշխատութիւններով եւ միասնական աղօթքի ժամերով որոնց սկզբնաքայլերը կ՛առնուին արդէն այս փոխադարձ այցելութիւններու եւ հանդիպումներու ընթացքին ուր Սուրբ Հոգիի առաջնորդութեամբ, Հայաստանեայց Եկեղեցւոյ Կաթողիկոս Հայրապետներու եւ Կաթողիկէ Եկեղեցւոյ Սրբազան Քահանայապետներու կողմէ, կատարուեցան ու կը կատարուին միատեղ դաւանաբանական ու եկեղեցաբանական միախոհ յայտարարութիւններ ուր կը փարատին անցեալէն ժառանգուած նախապաշարումներ եւ կը յստակուի, միշտ աւելի պայծառ` հաւատքը Քրիստոսի եկեղեցիներուն. եւ անձեռագործ պատմուճանը Քրիստոսի կը վերագտնէ ներդաշնակ ու հաշտարար իր խորհրդական մարմինը ուր ամէն անդամ կը դառնայ գործօն, կենդանի պահելու համար քրիստոսահիմն, առաքելական ու Կաթողիկէ մէկ Եկեղեցին, որուն գլուխը ինքն է Քրիստոս: