Մտնելով	օրիորդի	սենյակը, Դավիթը	մի	հարատև, սուր	ու	թափանցող	հայացք	ձգեց	նրա	վրա: Եվ	սկսելով	հեռվից, շատ հեռվից	զգուշաբար	մոտեցավ	էականին: Սիրող	հովանավորի	իրավունքով	հորդորում	էր	Շուշանիկին	խելքի	գալ, դառնալ առաջվանը: Նա	դատ	է	փոխվել... Էէ՜, մարդ	ապահով	չէ	զանազան «ներելի	և	աններելի» զգացումներից	երիտասարդ հասակում: Միայն	Շուշանիկը	չպիտի	թույլ	տա, որ	ծնողներր	անիծեն	այն	օրր, երբ	դրվեց	իրենց	նյութական ապահովության	հիմքը, այսինքն	երբ	հանքերը	տեղափոխվեցին: Սմբատ	Ալիմյանը	շատ	արժանավոր	մարդ	է, ո՜վ	է հակառակում, նրան	կարելի	է	սիրել, բայց...