Գիտե՞ք, թեև ինձ համար միևնույնն էր, բայց չէ՞ որ, օրինակ, ցավ ես զգում էի: Մեկն ու մեկը խփեր ինձ, անպայման ցավը կզգայի: Նույնը՝ նաև բարոյական իմաստով: Կատարվեր ինչ-որ շատ խղճահարույց բան, ապա կզգայի խղճարություն, ինչպես և այն ժամանակ էր, երբ ինձ համար կյանքում դեռ ամեն ինչ միևնույնը չէր: Այս դեպքում էլ խղճահարություն զգացի: Ինչ-ինչ, բայց երեխային ես կօգնեի անպայման: Հապա ինչո՞ւ չօգնեցի այն աղջկան: Այդ ժամանակ ինձ այցելած մի մտքի պատճառով միայն ու միայն. երբ նա քաշում ու կանչում էր ինձ, հենց այդ ժամանակ իմ առջև հարց ծառացավ, և ես չկարողացա դրան պատասխան գտնել: Հարցը շինծու էր, բայց ես զայրացա: Զայրացա այն հետևության պատճառով, թե քանի որ արդեն որոշել եմ այդ գիշեր իմ վերջը տալ, ապա աշխարհում ամեն բան պիտի առավել միևնույնը լինի ինձ համար, քան երբևէ: Հապա ինչի՞ց էր, որ հանկարծ զգացի, որ միևնույնը չէ, և ես խղճում եմ աղջկան: Հիշում եմ, որ ես շատ խղճացի նրան: Նույնիսկ ինչ-որ տարօրինակ և իմ վիճակում անհավանական ցավագնության աստիճանի: Ճիշտն ասած, ես չեմ կարողանում լավ արտահայտել այդ ժամանակվա իմ ակնթարթային, թռուցիկ զգացողությունը, բայց այդ զգացողությունը շարունակվեց նաև տանը, երբ արդեն նստել էի սեղանի առջև ու այնքան վրդովված էի, որքան չէի եղել վերջին շրջանում երբեք: Մտքերը խուժում էին իրար հետևից, դատողությունները հաջորդում էին միմյանց: Պարզ պատկերանում էր, որ եթե ես դեռ մարդ եմ ու դեռ զրո չեմ, և քանի որ դեռ չեմ վերածվել զրոյի, ուրեմն ապրում եմ, հետևաբար կարող եմ տառապել, զայրանալ և ամոթ զգալ իմ արարքների համար: