Նա պտտվեց սեղանի շուրջը, ձեռքեր սեղմեց, ոմանց հետ գրկախառնվեց։ Նա աչքերին չէր հավատում։ Շիրակ Թևոնյան։ Այդ անունն առասպելական էր դարձել շրջանում։ Նա իր մարդկանց հետ, որոնք իրենց «քաջեր» էին անվանում, հերոսական արարքներ էր գործել պաշտպանելով ռազմաճակատին մոտ գտնվող գյուղերը օսմանյան դասալիքների թալանից։ Շատ պատմություններ էին շրջում, ուր պատմում էին նրա քաջագործությունների մասին, հարձակումներ բանակի պահակախմբերի վրա, մարտեր ավազակախմբերի հետ, վտանգի մեջ գտնվող հայերի փրկություն։ Պատմություններն իհարկե չափազանցված էին։ Ունկնդիրների ցանկությանը ընդառաջելով՝ ամեն ասացող զարդարում էր իրականությունը մանրամասներ ավելացնելով, ձևափոխում էր չափից ավելի առօրեական հանգուցալուծումները։ Ամեն դեպքում այդ պատմությունները հիմնված էին իրական փաստերի վրա, և Արմենը հիանում էր այդ երիտասարդներով, ողջունում էր նրանց վարքագիծը։