— Էս	ո՞ւր	եմ... քնա՞ծ	եմ, զարթո՞ւն	եմ, երազո՞ւմ	եմ. Օ՜հ, օ՜հ, օ՜հ... արյան	ծովն	է՞ս	ա, որ	ասում են,— սկսեց	ողորմելի	ծերունին	Էսպես	իրան-իրան	խոսալ, երբ	առաջի	տաքությունն	անց կացավ, ու	թըմբրություն	էկավ	վրեն: — Դժոխքի	տարտարոսն	է՞ս	ա, որ	պատմում	են... Իսրի պուճախն	է՞ն	ա... Վա՜յ	ինձ, վա՜յ	ինձ…	վա՜յ	ինձ... Միսս	սրսռում	ա... աչքս	խավարում	ա... չանգալ	ա, որ	հազրում	են... մանգաղ	ա, որ	սրում... շիշ	ա, որ	կայծակին	ա	տալիս... Ա՛ստված, քո փառքդ	շա՜տ	էլ	ընչի՞	մեզ	ստեղծեցիր... որ	էս	կրակի	մեջը	պետք	է	էրեիր... Երանի՜	նրան, որ	մոր փորիցը	դուս	չի՛	էկել... էս	ի՞նչ	եմ	տեսնում, արա՛րիչ	աստված…	Հրե՛ն, խորովում	են... հրե՛ն, միսը	կտրատում	են... Ամա՜ն... ամա՜ն... ամա՜ն... Գլուխ	առե՛ք, կորե՛ք... Շատ	գինի	խմողի	փորն են	ճղում…	փիս	խոսողի, բամբասողի, խաբարբզանի... տուն	քանդողի	լեզուն	են	բողազիցը	դուս ճոթռում, էրում, տապակում... Շատ	փող	սիրողի	ջանին	մանեթներ	ա, որ	կրակիցը	հանում	են, կպցնում... Կաշառք	ուտողի	միսը	քալփաթնով	պոկում	են, բերանն	են	տալիս... Վատ	ճամփի	ման էկողի, գողի, բոզի	գլխըներին	հալած	արճիճ	են	ածում... տաքացրած	շամփրներ	սրտները	կոխում ու	էրում, փոթոթում... Մեկ	տեղ	վնգվնգում	են, մեկ	տեղ	թնգթնգում... Մեկ	տեղ	վլվլում	են, մեկ տեղ	թլթլում... Մեկի	էրեսիցը	քրտնքի	տեղ	կայծակ	ա	վեր	թափում... մեկի	բերնիցը	կրակ, բոց	ա դուս	գալիս, իրան	էրում…Կայծակը	մեկ	կողմիցն	ա	խփում, ամպը	մյուս	տեղից	գոռում... երկինք, աստղեր, արեգակ, լուսին՝ կորել, խավարել	են…	էնպես	պատկերներ	են	առաջս	գալիս, որ	մեկի լեզուն	կրակած	թուր	ա, մյուսի	ձեռը՝ օձ. մեկի	աչքիցը	կրակ	ա	թափում, մեկի	քթիցըն	ծուխ	վեր ըլում... Ա՛ստված, էս	ո՞ւր	տարան	ինձ... էս	ով	բերեց	ինձ	էստեղ... Աշխարքի	վերջը	հո	չի՞	հասել... էրեկ	չէ՞ր, որ	էլով, գյունով	նստած՝ քեֆ	էինք	անում... Քոմակ	արե՛ք, օգտեցե՛ք, աստծու	խաթեր, ի սե՛րը	Քրիստոսի. հրես	գալիս	են, որ	ինձ	էլ	տանին... Աղա՛սի	ջան, ո՞ւր	ես, էդ	ղոչաղ	ձեռդ	մի հասցրո՛ւ, է՜, անումի՛դ	մեռնիմ... էլ	քո	հորը	ո՞ր	օրը	պետք	է	քոմակ	անես...