Նման քաղաքականության արդյունքում Ադրբեջանը մի քանի հարց է ցանկանում լուծել: Նախ փորձում է հանդես գալ որպես կառուցողական երկիր, որն աշխատում է հայերի և ադրբեջանցիների միջև վստահության մթնոլորտի ստեղծման ուղղությամբ: Մի քանի հայի ներգրավմամբ ադրբեջանական կողմը նաև ակնկալում է մոլորեցնել միջազգային հանրությանը, իբրև թե հայերը կողմ են հարթակի ստեղծման հռչակագրում ամրագրված կետերին (հայկական կողմերի համար ի թիվս մի շարք անընդունելի կետերի՝ հռչակագրում նշվում է Ղարաբաղի՝ Ադրբեջանի կազմում ինքնավարության մասին): Վերջապես, եթե նախկինում Ադրբեջանում տարբեր պատրվակներով խաղաղաշինական նախաձեռնություններ իրականացնելու և հայերի հետ կապ ունենալու համար տեղի էին ունենում ձերբակալություններ և դրանց համար Ադրբեջանը ենթարկվում էր քննադատությունների, ապա այժմ այն կարող է իրեն հռչակել «ժողովրդավար»: Ստեղծվել է հայերի շրջանակ, ում հետ կարելի է համագործակցել: