Ֆուտբոլային մասնագետները չէին հոգնում կրկնելուց, որ հակառակորդների համար ամենաբարդը Համլետ Մխիթարյանի խաղային գոտում կողմնորոշվելն է: Նա կարող է սկսել խաղը՝ անասելի ակտիվություն ցույց տալով դաշտի մի, հետո մի ուրիշ հատվածում, իսկ հետո կտրուկ տեղափոխվել կենտրոն: Մխիթարյանը առավել վտանգավոր էր հակահարձակման ժամանակ, նրա համար պաշտպաններից ազատվելն ու ընթացքից ուղիղ դարպասներին խփելը ոչ մի դժվարություն չէր ներկայացնում: Գնդակ ստանալով, նա երբեմն առանց վարանելու այն դարպաս էր ուղարկում, և տուգանային հրապարակից էլ՝ 25-30 մ հեռավորությամբ քիչ գնդակներ այնտեղ չի ուղարկել: