Թաւշեայ Յեղափոխութիւնը ոչ միայն փոխեց քաղաքական իրավիճակը, այլ եկաւ թօթափելու նոյն այս դիսկուրսը: Եթէ մինչեւ Մայիսեան դէպքերը, Դաշնակցութիւնը, մասնակցելով իշխանական համակարգին՝ կը կարենար խօսիլ (կամ կը հաւատար, որ կը խօսէր) ժողովուրդին համար ու անունով, այսօր նոյն այդ ժողովուրդն է որ կը պահանջէ կուսակցութեան անյապաղ հեռացումը քաղաքական դաշտէն, իբրեւ նախկին համակարգին (establishment-ի) մաս: Անհեթեթ է ակնկալել, որ մեր լսարանը մեզ լսէ, երբ մե՛նք պատրաստ չենք լսելու: Իբրեւ հետեւանք, ստեղծուեցաւ մէկ նոր իրականութիւն, ուր արդէն իսկ բովանդակութենէ պարպուած «ժողովուրդէն ծնած ժողովուրդին համար» նշանաբանը փուլ եկաւ ինքն իր վրայ կուսակցութեան վարած քաղաքականութեան հետեւանքով: Եթէ այս կարգախօսը կիրառելի էր Սփիւռքի մէջ, Հայաստանի ներքին քաղաքական դաշտի պարագային ապացուցեց իր խաբուսիկութիւնը: