Չեմ սիրում… հենց էս բառը` “չեմ սիրում”, չեմ սիրում, որովհետև ասելուս պարտադիր նախորդում է ինձ տհաճ որևէ արարք: Չեմ սիրում, երբ քծնում են, փորձում սեփական կարծիքը պարտադրել ու հատկապես` մեր հայ երիտասարդության քյարթու հատվածին բնորոշ, “իրանց ճշտում” համոզված` դիմացինին ասում են սա մի արա, նա արա… ստիպում էտ “ճշտով” շարժվել… Եղբաաա~յր, էտ ճիշտը հարաբերականա ու իմ ճիշտը բավականին տարբերվումա քոնից! Հոգնել եմ էտ մտածելակերպով մարդկանցից… էնքան միօրինակ են, ոնց որ շտամպով թողարկված լինեն… 😀 կամ էլ խորհուրդների ժամանակվա տիպային շենքերը. ոչ մի տարբերություն, նույն հիվանդ մտածելակերպը պատվաստված է յուրաքանչյուրի ուղեղում: