QUEEN-I և QUEEN-II ալբոմների միակ արժանիքը այն էր, որ դրանք հնարավորության տվեցին քննադատներին… կատարելագործվելու սրամտության մեջ, սարկազմով ու սպանիչ հեգնանքով լի հոդվածներ գրելով: Շրջադարձը տեղի ունեցավ 1974-ի նոյեմբերին: SHEER HEART ATTACK (իսկական սրտի նոպա) ալբոմը «ջարդեց» սառույցը: Killer QUEEN (մարդասպան֊Թագուհի) երգը Անգլիայի հիթ-պարադում գրավում է առաջին տեղը, աստիճանաբար սկսում է ավելանալ երկրպագուների թիվը, մամուլի արձագանքները անհավանականորեն վերափոխվում են, նույնիսկ այս աստիճանի. «Խումբը կարող է դառնալ Բրիտանական ռոք բեմի ամենահետաքրքիր երևույթը…: Նրանց մեջ վերածնվեց հին բիթլների ոգին» և այլն: Հաջորդ ալբոմը (1975), որը մինչև օրս թողարկվածների մեջ համարվում է լավագույնը, QUEEN-ի աստեղային ժամն էր: Ձայնապնակը կոչվում էր «Մի գիշեր օպերայում», և խումբը այն ներկայացրեց որպես ծրագրային: Դա նույնպես համապատասխանում էր իրականությանը, քանի որ այդ ժողովածուի մեջ խմբի անդամների բարձր պրոֆեսիոնալիզմը, հատկապես Ֆրեդդի Մերկուրիի ձայնային դիապազոնի հնարավորությունները հիացնելու հետ մեկտեղ նաև զարմացնում էին: «Բոհեմական ռապսոդիա» ձայնապնակի գլխավոր կոմպոզիցիայի մեջ երգչի բազմաձայն արիաները անկանխատեսելի զուգորդումներով մեկ ընդմեջվում են ռոք էնդ ռոլի, սվինգի, բլյուզի և օպերետային առանձին «կտորների» հետ: Կոմպոզիցիան ձայնագրված էր overdubbing սիստեմով՝ այն է՝ առանձին բարձրության և տեմբրի ձայնային ակոսները միմյանց վրա են դրվում և համատեղվում, տվյալ դեպքում մոտ 20-ից ավելի.