Թե միջազգային ահաբեկրության դեմ պայքարի հարուստ փորձը որքանով կնպաստի երկրագնդի ամենաթեժ տարածաշրջանում մահերի ու ավերածությունների կրճատմանը` առայժմ ոչինչ ասել հնարավոր չէ, քանի որ հրդեհի օջախները հանդարտվելու միտում չունեն: Ով կարող է ասել, թե Ռուսաստանին կամ Իրանին միայն մարդասիրական մղումներն են առաջնորդում: Չէ՞ որ որքան էլ դիվանագիտորեն արտահայտվեն, «տողերի արանքում» նրանց շահը կարդացվում է: Իսկ այս ամենի մեջ թերևս ամենաուշագրավը Պուտինի գովասանքն է Թուրքիայի հասցեին: Որքան էլ Ռուսաստանն ու Թուրքիան քաղաքական մուկնուկատու են խաղում, միևնույն է` իրարից հրաժարվել չեն կարողանում: Դե, եթե պանթուքիստական ծավալապաշտությունն առայժմ անխափան առաջ մղող Թուրքիան կարող է իր քթի տակ եղած հակամարտությունը կարգավորող համարվել, մեր մոլորակի վրա հակամարտությունները ընդմիշտ բորբոքված են մնալու: Թեև անշուշտ` մեզ համար ամենալավը կլինի, եթե Ռոհանիի հայտարարությունը, այն է՝ «մեր վերջնական նպատակը տարածաշրջանում խաղաղության և կայունության ամրապնդումն է», ամենամոտ ժամանակներում իրականություն դառնա: Մի պայմանով, իհարկե. եթե հայերիս շահը պատշաճորեն պաշտպանվի: