— Խի չեմ կարա։ Մեկը չկա՝ հետը խոսեմ, օպկաչոր եմ ըլում։ Մեխակս ա, նա էլ մենձացել ա, մտքի հետ ընկել, ալարում ա, թե խոսա։ Խի՞ չեք գալիս։ Նանը լավ օրեր շատ ա տեսել։ Նեղ օրի էլ եմ սովոր, լեն օրի էլ։ Ճանճի փեթակի նման եմ եղել։ Ձագ եմ տվել գնացել, գնացել են, համարյա մենակ եմ մնացել։ Մեխակս ա մնացել, վախում եմ նա էլ գնա, որ ինձ պահող չլինի։ Վախում եմ մենձությունից, տարիքից, էս աշխարհից բան չեմ հասկանում: