-Տղաս ինձնից աշխատասիրություն է սովորել, ճշտախոսություն, հարգանք մեծերի հանդեպ ու հայրենասիրություն: Ես միշտ պատրաստ եմ եղել յուրաքանչյուր գործ անելու, որ ընտանիքը հոգս չունենա: Չեմ բողոքել պետությունից, չեմ նվնվացել, աշխատել եմ առավոտից իրիկուն: Երբ տղաս զորամասից զանգել է, հեռախոսը առաջինը պապիկ-տատիկներին եմ փոխանցել, որ մեծի հարգը իմանա: Ես Գերմանիայում լավ աշխատանք ունեի: Կարող էի մնալ, հարստանալ, անհոգ ապրել, բայց վերադարձա Գյումրի` իմ երկսենյականոց տնակը, որովհետև մարդը պիտի իր հողի վրա ապրի: Բեկոր Աշոտն ասում էր՝ «Ամեն հայ պիտի զգա, որ առանց իրեն Հայաստանը կփլվի»: Ես եմ սովորեցրել իմ տղային, հազար անգամ ասել եմ` հենց կռիվ լինի, առաջինը ես եմ զենք վերցնելու: Լուռ լսում էր, չէիր հասկանա` ինչ էր մտածում: Բայց ծառայության ընթացքում ոչ մի անգամ բողոք կամ տրտունջ չլսեցինք Ռաֆայելից: Շուտով ծառայությունը կավարտի, բայց մենք տղայիս զորամասը չենք տեսել, չի թողել, որ գնանք, արգելել է: Երբ ուզում էինք որևէ բան ուղարկել, ասում էր` պետք չի, էստեղ ոչ մի բանի պակաս չունենք: