Այդ դեպքում մենք, հասկանալով մեր ազգային գրականության յուրահատկությունը, էականը, կարևորը, երբեմն չէինք զարգացնի ա՛յն ավանդները, որոնք ո՛չ միայն էական չեն, այլև` կենսունակ չեն… Հոմերոսը կույր էր, բայց նրա կուրության «ավա՛նդը» չէ՛, որ պիտի զարգացնել այլ` նրա բանաստեղծական պայծառատեսության ավանդը… Գալով մեր ազգային արվեստի ու գրականության ոգուն ու էությանը, ասեմ, որ Հայոց ճարտարապետությունն, օրինակ, մեծ զանգվածների ճարտարապետություն է (և ոչ թե մանր նախշերի…), ինչպես, օրինակ, Հռիփսիմեն…