Անդրադառնանաք նաև հայոց մեջ տարածված շեքսպիրյան հերոսների անուններին. Համլետ, Ջուլիետ, Ռոմեո, Օթելլո, Օֆելիա, Մակբեթ…: Դարձյալ հնչում են կարծիքներ, որ այդ անունները հայկական հիմք ունեն: Այս դեպքում հիշենք, որ 19-րդ դարի վերջերից հայոց մեջ ծաղկում է ապրում թատերարվեստը և հայկական մեծ ու փոքր բոլոր բնակավայրերում բեմադրվում են Շեքսպիրի ու այլ օտար հեղինակների պիեսները: Այդ պիեսների հերոսները և նրանց անունները սիրվում ու տարածվում են ժողովրդի մեջ: Այսպես շեքսպիրյան հերոսները հայտնվում են հայկական միջավայրում ու կենցաղում: Իսկ ընդհանրապես եվրոպական և այլ օտար անունների հայկական հիմք ու արմատներ ունենալու հարցը այլ խոսակցության թեմա է: Այսօր հրատապ է, որ հայը հայեցի անուն, հատկապես ազգանուն ունենա: Հայեցի անուն-ազգանուն ունենալու խորհուրդը լավ են հասկացել հայոց վերածնված պետականության հայտնի գործիչներ Արամ Մանուկյանը (նախկինում Սերգեյ Հովհաննիսյան), Հովհաննես Քաջազնունին (նախկինում Իգիթխանյան) և այլոք: Հայ մեծահարուստ Գալուստ Գյուլբենկյանը (Գյուլ-բեկ) հաճախ հանդես է եկել Վարդ Պատրիկ անունով: Նրանք գիտակցել են, որ հայ մարդը պետք է կրի հայեցի անուն-ազգանուն: Իսկ ոչ հայեցի, մասնավորապես թուրքական ծագում ունեցող անուն-ազգանունը հոգեբանորեն ճնշում է հայ մարդուն և վիրավորում նրա ազգային արժանապատվությունը, ինքնասիրությունը, հատկապես երբ դարավոր պայքարի մեջ ես նրա դեմ ու պայքարը շարունակվում է: