ՀԳՄ անդամ դառնալուց հետո Մխիթար Ապետյանի տեսքը, կեցվածքը, նայվածքն ու քայլվածքը միանգամից փոխվեցին: Սկսեց ամեն օր սափրվել, փողկապ-գալստուկ կապել: Գրողների միության անդամ դառնալուց հետո միջոցառումների հրավերները շատացան: Դահլիճներում առակներ լսողների թիվը զարմանալիորեն եռապատկվեց: Մեջտեղը փող չկար, բայց Մխիթարը մխիթարվում էր միայն կարդալով ու ծափերի տարափով: Շնչակտուր հասնելով տուն, մահճակալին էր ընկնում, առանց հանվելու, նույն հագ ու կապով քնում: