Այս օրի­նակն ալ փաստ մըն է, որ­պէսզի տես­նենք թէ մար­դիկ ո պե­տու­թիւններ իրա­րու հա­կադ­րուած երե­ւոյթներ են եւ ին­չու չէ նաեւ կը սպառ­նան իրա­րու։ Ճիշդ այդ սպառ­նա­լու երե­ւոյթն է նաեւ Արեւմտեան աշ­խարհի Աֆ­րի­նի յար­ձա­կու­մին դէմ որ­դեգրած չէ­զոքու­թիւնը։ Իրաւ ալ այդ երկրին դէմ կա­տարուած զի­նեալ յար­ձա­կումնե­րու Թրքա­կան պատ­ճա­ռաբա­նու­թիւննե­րը բա­ցար­ձա­կապէս հա­մոզիչ չեն իրենց բո­լոր վար­կածնե­րով։ Բայց այդ ոչ հա­մոզիչ պայ­մաննե­րը, իսկ իբ­րեւ թէ քա­ղաքա­կիրթ եր­կիրնե­րու կող­մէ ըն­դունե­լի են եւ այդ հա­մոզու­մով ալ անոնք ար­շա­ւան­քի սկսած օրէն իսկ յայ­տա­րարե­ցին իրենց դիր­քո­րոշու­մը պնդե­լով թէ Թուրքիա իրա­ւունք ու­նի իր սահ­մաննե­րու անվտան­գութիւ­նը ապա­հովե­լու խնդրին մէջ։ Այդ պա­հուն ոչ ոք փոր­ձեց հարցնել, թէ ար­դեօք ինչ տե­սակի վա­տանգ մը կը սպառ­նայ այդ երկրի սահ­մաննե­րուն։