Ամենից առաջ նշենք, որ իր աշխատանքի վերոհիշյալ հատվածով Մովսես Խորենացին, ի վերջո հրաժեշտ տալով այն մեծ ժամանակագրական սխալին, որը թույլ էր տվել իր երկի 2-րդ գրքում ու որի մասին մանրամասն խոսվեց վերևում, կրկին վերադառնում է ժամանակագրական ճիշտ և հիմնավոր ուղուն, որից այլևս չի շեղվում: Այսպիսով հիշատակվող հաղորդումն ինքնին հանդիսանում է կարծես մի ջրբաժան, որը սահմանափակում է Պատմահոր ժամանակագրական սխալմունքի հատվածն և որից հետո Մովսես Խորենացու հաղորդումները կրկին ժամանակագրական առումով կոռեկտ տեսք են ստանում: Հարկ է նաև ավելացնել, որ վերոհիշյալ հատվածը պարունակում է ինքնին բացառիկ տեղեկությունների մի անբողջություն Տիգրան VII Սոհեմոսի մասին, որի վերաբերյալ տվյալներն այնքան աղքատիկ են հունա-հռոմեական աղբյուրներում: Եվ վերջապես հատկանշական է, որ Պատմահայրը, թեև սեղմ և հայկական <պատուհանից>, բայց այնուհանդերձ մեզ է փոխանցում հայկական կողմից տեսակետը 161-165 թվականներին մղված մարտական գործողությունների վերաբերյալ, երբ միանգամից պարզ է դառնում և այն հանգամանքը, որ հռոմեական կողմը անհաջողություններ է կրել պատերազմի սկզբնական փուլում, և այն հանգամանքը, որ դրանից հետո հաջողությունն ի վերջո կրկին եղել է հռոմեական ուժերի կողմում, որոնց ներկայացուցիչն էր նաև Տիգրան VII Սոհեմոսը: Այս առումով հետաքրքիր է, որ, որպես պարթևական կամ պարսից արքա Պատմահայրը հիշատակում է <Պերոզ>-ին, ի դեմս որի հանդես է գալիս Պարթևական թագավորության արքա Վաղարշ III-ը (128-192), որը հայտնի էր իր <Պերոզ> մականունով, իսկ որպես Հռոմի տիրակալ՝ <Ղուկիանոս>-ին, որը ոչ այլ ոք է, քան Հռոմեական կայսրության համակայսր և Արևելքում մղվող ռազմական գործողությունների գլխավոր հրամանատար Լուցիոս Վերոսը: Ողջ վերոգրյալի կապակցությամբ Պատմահայրը թերևս սխալվել է միայն մեկ կետում՝ զարգացող իրադարձություններում Տիգրան VII Սոհեմոսը դաշնակից էր ոչ թե Պարթևական թագավորությանը, այլ՝ Հռոմեական կայսրությանը, և <Միջերկրայք>-ը ասպատակեց ոչ թե ի կատարումն դաշնակցության Պարթևական թագավորության արքայի, այլ՝ Հռոմի կայսեր: