Նկարիչը, նմանակելով մեծն Գյոթեին, կարող է խորհրդածել Հայաստանի և հայերի, կնոջ և կյանքի մասին. «Ես ծնկաչոք աղերսում եմ, աղաչում՝ դյուրացրու իմ վերադարձը քո գիրկը, որպեսզի տարագիր չմնամ հեռու եզերքներում»: Այսօր այս միտքն օժտված է իրական ենթատեքստով. սրտի ծանր վիրահատությունից հետո վարպետն ապրել է կյանք վերադառնալու սոսկալի ամիսներ: