Դու­­ռը թա­­կում է ոս­­տի­­­կանը… Արիւ­­նով են ծածկւում տո­­ղերը։ Բա­­նաս­­տեղծին սպան­­նել դիւ­­րին է, բայց բա­­նաս­­տեղծա­­կան տո­­ղերը՝ ոչ։ Դրանք հնչում են հա­­յերէ­­նով Իս­­թանպու­­լի պե­­տական թատ­­րո­­­նի դե­­րասան Եղիա Աք­­կիւնի ձայ­­նով եւ անգլե­­րէնով՝ Շոն Բի­­նի ձայ­­նով։ Այս 22 րո­­պէանոց «Դա­­նիէլ» կար­­ճա­­­մեթ­­րաժ ֆիլ­­մի հե­­ղինակն էր Կա­­րօ Պեր­­պե­­­րեանը (պրո­­դիւ­­սերներ՝ Տա­­թեւիկ Այ­­վա­­­զեան, Նա­­րէ Տէր-Գաբ­­րիէլեան)։ Ծնող­­նե­­­րը Կիպ­­րո­­­սից Էին գաղ­­թել Մեծ Բրի­­տանիա, որ­­տեղ եւ ծնո­­ւել է ռե­­ժիսո­­րը։ Գե­­ղեցիկ, դիւ­­թիչ ֆիլմ էր ստա­­ցուել Դա­­նիէլ Վա­­րու­­ժա­­­նի մա­­սին։ «Ալ այ­­լուղս» եր­­գը միահիւսւում էր բա­­նաս­­տեղծու­­թեան հետ։ Արեւմտա­­հայե­­րէնը շո­­յում էր մեր արե­­ւելա­­հայ ական­­ջը։ Դահ­­լի­­­ճը շունչը պա­­հած դի­­տում էր ֆիլ­­մը։ Նրբա­­ճաշակ։ Կար­­ծես մար­­դու կող­­մից չէր ստեղ­­ծո­­­ւած, այլ ինքնաս­­տեղծա­­րար լի­­նէր։ Բայց բա­­ւակա­­նին մեծ դե­­րասա­­նական կազմ էր ներգրա­­ւուած ֆիլ­­մում. Կիւմրու դրա­­մատի­­կական թատ­­րո­­­նի դե­­րասան­­ներն էին, եւ ֆիլ­­մը նկա­­րահա­­նուել էր Կիւմրիում։ Դե­­րասան­­ներ կա­­յին նաեւ «Միհր» թատ­­րո­­­նից։ Ֆիլ­­մի աւար­­տը փո­­խան­­ցո­­­ւեց «Հաբրբան» եր­­գին։ Ի՞նչ մա­­հերով մա­­հացան մեր մտա­­ւորա­­կան­­նե­­­րը 1915-ին. ար­­դեօք գի­­տե՞նք այդ մա­­սին։ Յա­­մենայնդէպս Դա­­նիէլը դի­­մադ­­րել էր եւ առա­­ւել դա­­ժան մա­­հուան էր ար­­ժա­­­նացել։ Հա­­յոց ցե­­ղաս­­պա­­­նու­­թեան առանձնա­­յատ­­կութիւ­­նը նրա­­նում էր, որ 1,5 մի­­լիոն զո­­հերից ամէն մէկն ու­­նե­­­ցաւ իր մա­­հուան տե­­սակը, եւ միայն մտա­­ւորա­­կան­­նե­­­րին յի­­շատա­­կելիս՝ մենք անդրա­­դառ­­նում ենք նրանց թո­­ղած հո­­գեւոր ժա­­ռան­­գութեանը առա­­ւել, քան դա­­ժան վեր­­ջա­­­ւորու­­թեանը։