Մարդը կյանքի ընթացքում պիտի հարմոնիկ կերպով անցնի տարիքային բոլոր աստիճանները` մանկությունից մինչև խորը ծերություն: Ամեն մի տարիքային աստիճան կամ ցիկլ իրեն համապատասխան սոցիալական դիրքն ունի, որին չհասնելու դեպքում (իսկ անազատության մեջ տարիքային ցիկլերին համապատասխան սոցիալական դիրքերը ապահովելը անհնար է) մարդու ներաշխարհը խռովվում է, որն էլ հանգեցնում է բազմաթիվ առողջական խնդիրների, ինչպես նաև սոցիումի հետ փոխհարաբերվելու պրոբլեմների, և որի արդյունքում, մի քանի սերունդ հետո, այդ մարդու հետնորդները` ադապտացվելով անազատությանը, դեգրադացվում են մենթալ առումով ու նաև ֆիզիոլոգիապես: