Մի գիշերում երեք անգամ խնձորենին ծաղկեց։ Առավոտյան մոմերը վերջին ծիկրակումներն էին նվիրում նրանց ու խնկահոտն ու թեթեւ մոմածուխը սենյակը լցրել էին ախորժալի բուրմունքներով։ Նոր ծագող արեւը եղավ պսակադրողը։ Ճուտոն արդեն բացված ու արեւը ներս թողած պատուհանի առաջ համբուրեց Սիրունին, ասես ծաղկի կոկոնի էր կպչում ու վախենում էր, որ թերթիկը կընկնի։ Ես քեզ հետ գալիս եմ՝ վերջին պահին հաստատ վճռեց Սիրունը։ Չէ՛, դեռ չէ՝ Ճուտոն ընդգծեց տղամարդու իր անառարկելիությունը, մի անգամ էլ համբուրեց Սիրունին ու գնաց։ Շատ ժամանակ չէր անցել, երբ Սիրունը հարեւանի ամուսնու՝ զինվոր Սասունի միջոցով ռազմադաշտ հասցրեց ապսպարանքը. «Ասեք՝ բան ունեմ ասելու»... Ճուտոն խնդրեց հրամանատարին, մի գիշերվա մեջ տեսության եկավ եւ ականջներն աշխարհի ամենագեղեցիկ շշուկներից շիկացած, կաս-կարմիր կտրած, այ քեզ Ճուտո, մեկնեց. «Երեխա ենք ունենալու»։ Կռիվ է։ Ո՞վ կարող է ասել, թե դրանից հետո ինչ էր մտածում Ճուտոն, երբ նստեց տանկի իր «օթյակում», ոչ ոք չգիտե, բայց մի բան անկասկած է։ Նրան հաղթել չի լինի։ Ճուտո՜ն։