Դու կսկսես դանդաղորեն խորտակվել նրա մեջ, որովհետև մյուսներն քո համար նշանակություն չեն ունենա: Դու կնայես նրան քո մեծ, արցունքով լցված աչքերով, իսկ նա, իր մեծ ու ուժեղ ձեռքով կմաքրի արցունքներդ այտերիդ վրայից: Դուք կքայլեք քաղաքի փողոցներով, ձեռք-ձեռքի բռնած: Ինձ թվում է, այս ամենն իսկական հեքիաթ է, հեքիաթ` իրականութայն մեջ: Երբ գրկում ես նրան ու զգում ես քեզ պաշտպանված: Երբ համբուրում ես նրան ու հարբում ես նրա բույրով: ՈՒ անհագ ցանկություն է առաջանում երկարաձգել այդ պահերը, կանգնեցնել ժամանակը, լսել նրա հանգիստ շնչառությունը ու սրտի զարկը: