Բոլոր տարագիրները ճանապարհ դուրս եկան մեկ արահետով, որը շրջանցում էր պահակազորի խփած վրանները։ Անտեսելով կնոջ աղերսանքը՝ Արմենն այնտեղ ոտքով գնաց։ Նա ուզում էր տեսնել։ Անհրաժեշտ էր, որ մեկնումեկը տեսներ և իմանար՝ ոչինչ չպետք է առանց վկաների մնար։ Նրան թվում էր, որ քսան տարի առաջ իր աչքի առաջ տեղի ունեցած ջարդերից հետո իրեն ոչինչ չէր կարող զարմացնել։ Սակայն ոչինչ չէր կարող նմանվել այն սարսափելի տեսարանին, որ նա տեսավ։ Ճակատամարտի ոչ մի դաշտ այդքան դաժան տեսարան չէր կարող ընձեռել։ Նման տեսարանի հանդիպելու համար անհրաժեշտ կլիներ վերադառնալ դեպի մոնղոլների արշավանքների ժամանակաշրջանը։ Արմենը, ապշած պտտվում էր դիակների մեջ, որոնք կրում էին ամենաանմարդկային բռնությունների հետքեր։ Նա քիչ էր մնում վայր ընկներ, սայթաքելով ինչ-որ մեկի դուրս թափված աղիների վրա։ Վայրը լքելուց առաջ ոստիկանները յուրօրինակ հուշարձան էին կանգնեցրել՝ հատված գլուխներից կազմված մի բուրգ, իսկ դրա կողքին ծծկեր մի երեխա ցցահան էր արված։ Արմենը շրջվեց և հետ տվեց այն սուղ ուտելիքը, որ կերել էր։ Հենց այդ պահին նա նրան նկատեց։