Ս. Օգոստինոս կը գրէ. «Յաւիտենական բաները պարգեւէ՛ մեզի (նախորդող խընդ-րանքները), տո՛ւր մեզի նաեւ ժամանակաւոր բաները: Խոստացար մեզի Արքայութիւնը, արդարեւ մի՛ խափաներ մեզմէ կեանքի միջոցը: Մեզի յաւիտենական փառք մը պիտի տաս, որով ետքէն Դուն Քեզ պիտի շնորհես մեզի, արդարեւ երկրի վրայ ժամանակաւոր սնունդը տուր մեզի...: Կասկած չկայ, որ այս խնդրանքը՝ ամենօրեայ հացի, երկու կերպով կը հասկցուի՝ մարմինին անհրաժեշտ մթերքը եւ հոգեւոր անհրաժեշտ սնունդը: Սնունդ կայ, որ հարկաւոր է միայն մարմինին՝ մեր ամենօրեայ կեանքը պահպանելու համար, առանց ատոր չենք կրնար ապրիլ, որ է կերակուրն ու հագուստեղէնը, սակայն մէկ մասնիկը (հացը) յիշելով, բոլորը նկատի կ՚ունենանք»: