Վինսենթի կորուստը մեծ հարված էր եղբոր համար, որն ամբողջությամբ քայքայում է Թեոի առողջությունն ու հոգեկանը: 6 ամիս անց նա նույնպես մահացավ: Հուսահատության աստիճանը երևում է Վինսենթի մահից հետո մորը գրած նամակում. “Հնարավոր չի նկարագրել իմ վիշտը, ինչպես որ հնարավոր չի փարատել այն: Սա ցավ է, որ ձգվելու է, ու որից ես չեմ ազատվի քանի դեռ կենդանի եմ: Միակ մխիթարանքը` նա գտավ այն հանգիստը, որ փնտրում էր… Նրա համար կյանքը այնքան ծանր բեռ էր, բայց հիմա, ինչպես հաճախ լինում է, բոլորը գովում են նրա տաղանդը… Օ, մամա… Նա այնքան իմն էր, իմ սեփական եղբայրը…”