-Այո: Նման հավաքներ առաջներում էլ միշտ եղել են: Նկատի ունեմ խորհրդային այն շրջանը, երբ ես եմ գրել ու աշխատել՝ իմ սերնդակիցների հետ միասին: Ամեն շաբաթ, երբեմն շաբաթը երկու անգամ Վրաստանի գրողների միությունում անցկացվում էին քննարկումներ մի բանաստեղծության, մի պատմվածքի երեկոներ: «Կամուրջ», այլ գրքեր էին քննարկվում, հոբելյաններ նշվում, ասուլիսներ անցկացվում: Եռում էր գրական կյանքը՝ գլխավորությամբ Բենիկ Սեյրանյանի: Տարբեր հանդիպումներ ու հավաքներ էին գումարվում նաև «Վրաստան» թերթի խմբագրությունում: Դե հետխորհրդային լճացման տարիները ամեն տեղ էլ կանգառներ առաջ բերեցին: Այլ կերպ չէր էլ կարող լինել: Թեև գրահրատարակություններն, օրինակ, ես չթողեցի պարզապես, որ կանգ առնեն. միշտ եմ տպագրել, ամեն տարի, անընդհատ. հայ գրականության ջահը երբեք չպիտի հանգչի Թբիլիսիում, որը երբեմնի եղել է հայ մշակույթի փառավոր կենտրոնը: