Տա­­րիներ առաջ տեղ մը գրեր էի դպրո­­ցէն ետք մեր գա­­ցած վայ­­րե­­­րուն մա­­սին։ Այդ վայ­­րե­­­րէն մէկն ալ Բե­­րայի շի­­տակին վրայ գոր­­ծող հայ­­կա­­­կան հրա­­տարակ­­չա­­­տուն մըն էր՝ «Նորք»ը։ Միջ­­նա­­­կար­­գի տա­­րիներս էին հա­­ւանա­­բար, 80-ական­­նե­­­րու աւար­­տը եւ 90-ական­­նե­­­րու սկիզ­­բը, դպրո­­ցէն ետք Ղա­­լաթիայէն Բե­­րա բարձրա­­նալն ու հոն սլքտա­­լը, երաժշտա­­կան կամ գիր­­քի խա­­նութներ այ­­ցե­­­լելը հա­­ճելի էին. ուրկէ՞ գիտ­­նա­­­յի որ օգ­­տա­­­կար ալ կրնա­­յին ըլ­­լալ։ Այդ այ­­ցե­­­լավայ­­րե­­­րէն մէկն ալ «Նորք»ն էր՝ ան­­շո՛ւշտ շատ սի­­րելի Յա­­կոբ Կո­­պէլեանով, որու ներ­­կա­­­յու­­թիւնը մագ­­նի­­­սական բան մը ու­­նէր։