► Վերջապես հանդիպել էինք: Այս կյանքում ի՜նչ երկար ենք քայլում կողք կողքի՝ բանտված լռության զնդանում, կամ ինչ-որ խոսքեր փոխանակելով, որոնք ոչինչ չեն արտահայտում: Բայց վրա է հասնում, ահա, վտանգի ժամը: Եվ մենք ուս ուսի ենք տալիս: Հանկարծ բացահայտում ենք, որ նույն համայնքին ենք պատկանում: Ընդարձակում ենք մեր սահմանները՝ այլ գիտակցություններ բացահայտելով: Լայն ժպիտով նայում ենք իրար դեմքի: Մենք նման ենք ազատագրված կալանավորին, որ զմայլված՝ ծովի անեզրությանն է նայում: