Գործող վարչակարգին կողմէ կատարուած բոլոր արարքներն ու դէպքերը ցոյց տուին, թէ յայտարարուած «ազատութիւն, արդարութիւն, հաւասարութիւն եւ եղբայրութիւն» բացատրութիւնները լոկ իմաստազուրկ բառեր էին եւ իրենց խորքին մէջ հին վարչակարգին շարունակութիւնը կը յիշեցնէին, ժողովուրդը նկատելով որպէս «հպատակ», ինչպէս էր ատենին՝ համայնավար բռնատիրութեան տարիներուն: Նոր իշխանաւորները ժողովուրդին հետ իրենց ունեցած փոխյարաբերութեանց մէջ նոր ոգի եւ ձգտում չցուցաբերեցին, այլ նոյնութեամբ որդեգրեցին նախկին վարչակարգի բոլոր յոռի յատկութիւնները եւ դարձան նոյն բռնակալները: