«Նա գրկաբաց ընդունեց մահը, ժպիտը աչքերում»,— թղթերիս մեջ այս տողերը ես ընդգծել եմ։ Ճիշտ չէ՛։ Ես իջնում եմ ձորը՝ ծոծրակիս երևակայելով մաուզերի մահացու հայացքը։ Ու քայլերս դանդաղում են… նա սիրում էր կյանքը. ու ժպիտով մնաս բարով չէր ասի կյանքին։ Երազներ ուներ, երազների մեջ կարմրադրոշ մի Հայաստան, խաղաղիկ մի կյանք, մախմուր մի աղջիկ, իր տաքուկ օջախը… թոռների ճլվլոց…