Անցնող տասնամեակներու ընթացքին Յիշատակի ոգեկոչումները աշխարհի մէն մի անկեան մէջ, ուր հայեր կÿապրին, դարձած են սրբազան պարտականութիւն ցեղասպանութեան զոհերուն հոգիներուն համար£ Կորուստին ցաւը կÿիմաստաւորուի զայն յիշելով եւ ոգեկոչելով£ Ոգեկոչումը ծէս մըն է թաղելու մեռեալները, որոնց մարմիները շիրիմ չունեցան£ Վերապրողներու առաջնահերթութիւնն է իրենց կորուսեալ հայրենակիցներուն քաղաքակրթութեան վերադարձը յատուկ հաւաքական արարողութիւններով£ Այս ձեւով զոհերու վիշտը կÿօրինականացուի, մահուան ուրուականը կը թեթեւնայ եւ անոնք կը գտնեն իրենց յաւիտենական հանգիստը արժանավայել կերպով£ Երբ աւելի մեծ հաւաքականութեան մը հետ կը բաժնուի ցաւն ու վիշտը, այն ատեն միայն կարելի է յոյս, հաւաքական կամք եւ փրկութիւն իրականացնել£