Արդեն առավոտ էր, այսինքն՝ լույսը դեռ չէր բացվել, բայց ժամը վեցի կողմերն էր: Ես արթնացա այն նույն բազկաթոռին նստած, իմ մոմը վառվել պրծել էր, կապիտանի մոտ քնած էին, և շուրջբոլորը մեր բնակարանի համար հազվադեպ լռություն էր: Ես ապշահար վեր թռա: Ինձ երբեք նման բան չէր պատահել, ընդհուպ մանրուքներն ու անկարևոր մանրամասները: Օրինակ՝ երբեք բազկաթոռում չէի քնել: Եվ այդ պահին, երբ կանգնել ու ուշքի էի գալիս, հանկարծ հայացքս ընկավ ռևոլվերիս. լիցքավորված, պատրաստ: Բայց ես ակնկարթորեն մի կողմ հրեցի այն: Օ՜, հիմա միայն կյանք, ապրե՜լ, ապրե՜լ: Ես կարկառեցի ձեռքերս և փառաբանելով դիմեցի հավիտենական ճշմարտությանը: Ոչ գոչեցյալ, արտասվելով: Ցնծությունը, անսահման ցնծությունը պարուրեց իմ ողջ էությունը: Այո՝ կյանք, և քարոզ, քարոզ և ավետում: Քարոզելու մասին ես վճռեցի հենց նույն պահին և, իհարկե, ողջ կյանքիս համար: Ես գնում եմ քարոզելու, ես ուզում եմ ավետել… ի՞նչ. Գերագույն Ճշմարիտը, քանզի ես տեսել եմ այն, տեսել եմ իմ աչքով, տեսել եմ նրա ողջ փառավորյալությունը: