Հոգևոր վիճակն այն վիճակն է, որի ժամանակ մարդը փորձում է հասկանալ կյանքի իմաստը: Սա վիճակ է, երբ մարդն անցնում է ինքն իրենից: Հոգևոր վիճակն ապահովում է մարդու խաղաղության ու անվտանգության զգացումը: Այն մեզ կապում է մեզանից առավել, մեզանից բարձր ինչ որ բանի հետ: Հոգևոր կյանքը կարևոր ազդեցություն է ունենում մարդու առողջության վրա: Այդ ազդեցությունների ամենակարևորներից մեկը առողջական վիճակի բարելավումն է: Մեր հավատալիքները ազդում են մեր առողջության ու երկարակեցության վրա: Արևելյան հասարակությունները մեծ ուշադրություն են դարձնում հոգևոր կյանքին: Հնում Արևելքի երկրներում գործում էին մարմնի և հոգու առողջության բազմաթիվ կենտրոններ: Եգիպտացիներն ու բաբելոանցիները հատուկ լոգանք էին ընդունում` մարմինն ու հոգին մաքրելու համար: Նրանք հավատում էին, որ մարմինն ու հոգին պետք է լինեն մաքուր` որպեսզի մարդն ունենա հոգևոր կյանք: Ճապոնիայում գործում են հազարավոր “Անսեներ” կամ տաք աղբյուրներ: Հնում մարդիկ կարծում էին, որ տաք աղբյուրներում բնակվում են էակներ, որոնք մարդկանց առաջնորդում են դեպի հոգևոր կյանք: Հինդու հավատացյալների համոզմաբ, սուրբ ջրերում լողանալը մաքրում է մարմինը, մտքերն ու հոգին և թույլ տալիս, որ նրանց գործած մեղքերը չեղարկվեն: Չինական ավանդական բշժկությունն ունի առողջության վերաբերյալ համապարփակ մոտեցում, որը ներառում է սնունդը, ֆիզիկական ակտիվությունը, հոգևոր ու մտավոր առողջությունը: Իրանական-իսլամական ավանդական բժշկության մեջ կարևոր է մտքի հավասարակշռվածությունը, որպեսզի հնարավոր լինի բարելավել առողջական վիճակը: Դիետաները, լոգանքը, բնական միջոցներից օգտվելը և հավատքն առ Աստված, կարևոր նշանակություն ունեն մարդու առողջության ամրապնդման հարցում: