Հովհաննես Թումանյանը պատմվածքի շնորհիվ ուզում էր ասել, որ ազգը կարևոր չի շփման համար։ Բոլոր մարդիկ իրար հարազատ են, պետք է իրար հետ շփվեն։ Ահմադը թուրք էր, բայց ապրում էր Հայաստանում, մի ընտանիքի հետ և հոգ էր տանում միմյանց մասին։ Նույնիսկ, եթե մարդիկ նույն երկրից չեն, միևնույն է պետք է շփվեն բոլորի հետ։ Պատմվածքի մեջ Ահմադը սովորական ծառա էր մի հայ ընտանիքում աշխատում, բայց նրանք այնքան էին մտերմացել, որ տղան համարում էր, որ Ահմադը իր քեռին է։