Միևնույն ժամանակ հարց է իհարկե, թե արդյո՞ք կա ռիսկ, որ արտաքին շարժառիթները կարող են փորձ անել զուտ գործիքի մասով օգտագործել ներքին սոցիալ-հոգեբանական դժգոհությունը: Դրան զուգահեռ կա ևս մեկ հարց՝ արտաքին ասպարեզում ռիսկերի աղբյուր իշխանությունը դիտարկում է այսպես ասած ոչ հայկական շրջանակներում առկա ռիսկեր, թե՞ Սփյուռքի շերտերում առկա վտանգներ: Սրանք հարցեր են, որոնք սակայն թերևս հռետորական են, քանի որ դրանց կոնկրետ պատասխանները, անկասկած, չեն լինի հանրային մատուցման ենթակա: Բոլոր դեպքերում արձանագրման ենթակա է այն, որ իշխանությունը բաց մակարդակով օրակարգում դնում է ահաբեկչության աճող ռիսկի և դրա կանխարգելման հարցը: