Փիլիսոփաներ՝ ինչպիսիք են Էնթոնի Ֆլուն[39] ու Մայքլ Մարտինը[25], առանձնացնում են թույլ (բացասական) ու ուժեղ (դրական) աթեիզմ[40]: Ուժեղ աթեիզմը այն պնդման պաշտպանումն է, որ աստվածներ գոյություն չունեն։ Թույլ աթեիզմը իր մեջ ներառում է թեիզմի բացակայության մյուս բոլոր տարատեսակները։ Համաձայն այդ բաժանման՝ ցանկացած անձ համարվում է կա՛մ թեիստ, կա՛մ «ուժեղ», կա՛մ «թույլ» աթեիստ։ Ուժեղ և թույլ տերմինները առաջացան համեմատաբար վերջերս, սակայն դրանք համարժեք տերմիններ բացասական ու դրական աթեիզմն արդեն կիրառվում էր փիլիսոփայական գրականության մեջ[39] ու (որոշակիորեն այլ իմաստով) կաթոլիկ ջատագովների կողմից[41]: Աթեիզմի այսպիսի բաժանմանը համաձայն ագնոստիկոսների մեծամասնությունը հանդիսանում է «թույլ» աթեիստ։