Թուրքիան ոչնչացնելով հայերին, կարծում էր ազատվեց «Հայկական հարցից»: Արևմտյան Հայաստանի հայերից ազատված տարածքներում բազմացան քրդերը, որոնք այդ տարածքներում առանձին պետություն ստեղծելու հույսեր են փայփայում, և Թուրքիայում առաջ եկավ նոր ազգային հարց` քրդական հարցը: Հայկական հարցն էլ չփակվեց: Հայ վրիժառուները, աշխարհի հայությունը, այնուհետև Հայաստանի Հանրապետությունը Թուրքիային ու եվրոպական երկրներին հիշեցրին, որ հայկական հարցը փակված չէ /նկատենք, որ Թուրքիան շատ նրբորեն կարող է նորից իրար դեմ հանել հայերին ու քրդերին/: Եվրոպական երկրներից ամենամեծ մեղավորները՝ Անգլիան, նաև Գերմանիան ու Ավստրիան մինչ օրս չեն ընդունել հայոց ցեղասպանության փաստը: 1948 թ. ստեղծված Իսրայելպետությունը ևս չի ընդունում հայոց ցեղասպանության փաստը /ինչը զարմանալի չէ, ի դեպ հայոց ցեղասպանությունից մոտ երկու տասնամյակ հետո, առեղծվածային ձևով, հիմնականում Եվրոպայում, ցեղասպանության ենթարկվեց հրեա ժողովուրդը, ինչը մտորելու տեղիք է տալիս…/: Թուրքիան ևս չի ընդունել ու չի ընդունի հայոց ցեղասպանությունը, քանի դեռ իրեն չեն ստիպել ընդունել մեղքի իր բաժինը: Իսկ դա նշանակում է, որ դեռ ոչինչ չի փոխվել: Շարունակվում է բարու և չարի պայքարը: Գիտակցենք սա: Այս ամենին մենք պետք է պարտադրենք մեր անկոտրում կամքը, միասնականությունը և ապրելու, հարատևելու մեծ ցանկությունը: Հայ ազգն ունի հայրենասեր, հպարտ, պայքարող ու անձնազոհ շատ զավակներ, որոնց նվիրական երազանքը մեկն է՝ ապրել միավորված և հզոր Հայաստանում: Մենք՝ հայերս Մայր Երկրի վրա դեռ շատ անելիք ունենք, իսկ մարդկությունը՝ շատ սպասելիք: