Շիգելյոզի մանիֆեստ ձևերի դեպքում դիտվում է կղանքի հաճախացում օրը 20-30 անգամ և ավել: Դեֆեկացիան, որպես կանոն, թեթևացման չի բերում: Չնայած կղանքի բազմաթիվ` լինելուն դիզենտերիայի տիպիկ կոլիտիկ տարբերակի ընթացքում օրական արտազատված կղանքային զանգվածների քանակը քիչ է, հազվադեպ է գերազանցում 0,5-1լ: Առաջին ժամերին կղանքը բավականին առատ է, կղանքային բնույթ ունի, հեղուկ է կամ կիսահեղուկ, հաճախ լորձային: Հաճախանալիս կորցնում է կղանքային բնույթը: Կղանքը կազմված է խիտ, թափանցիկ լորձից, որին հետո միանում է արյան խառնուրդ, իսկ ավելի ուշ`թարախի (“ռեկտալ” կամ “դիզենտերային թքոց”): Արտաթորանքները կարող են ձեռք բերել մսաջրի տեսք, որտեղ կախված են լորձի գնդիկները: Դիզենտերիայի ժամանակ խանգարվում են մարսողական տրակտի մնացած հատվածների ֆունկցիաները: Թքարտադրությունը ճնշվում է, ինչով էլ պայմանավորված է բերանի չորությունը: Ստամոքսահյութի սեկրեցիան փոփոխվում է` հիվանդների մեծամասնության մոտ դիտվում է թթվայնության իջեցում մինչ աքլորհիդրիայի, ընկնում է ստամոքսային պարունակության պրոտեոլիտիկ ակտիվությունը, խանգարվում է ստամոքսի մոտորիկան: Խանգարվում են բարակ աղիի ֆունկցիաները` մոտորիկան, սեկրեցիան, տուժում է թաղանթային հիդրոլիզը և ռեզորբցիան: Ծանր դեպքերում հայտնաբերվում է աննշան պրոտեինուրիա, միկրոհեմատուրիա, ցիլինդրուրիա: