Այս պահին կարելի է ասել բանակցություններ, որպես այդպիսիք, չկան, որովհետև իրավիճակը փոխվել է ապրիլ-յան պատերազմից հետո: Նախքան ապրիլյան իրադարձությունները մենք կարծեք թե մոռացել էինք, որ պատերազ-մը չի ավարտվել և ավելի հանդարտվել էինք: Ճիշտ է, էլի համապատասխան միջոցներ ձեռնարկում էինք, բայց ոչ այն ինտենսիվությամբ, որ անհրաժեշտ էր նման իրավիճակում: Գիտենք, որ դեռևս 2014-ից Ադրբեջանը սկսել էր հրադադարի խախտումները հաճախակիացնել, դիվերսիոն խմբեր ուղարկել, հայկական ուղղաթիռ խոցել և այլն: Ադրբեջանը մինչև ատամները սպառազինվել էր ու առիթ էր փնտրում՝ փորձելու հարցը լուծել ռազմի դաշտում: Ցավոք, մենք դա գիտակցեցինք ծանր գնով, ավելի քան 100 զոհի գնով: Բայց մյուս կողմից դա նաև փոխեց առկա մտայնությունը: Ես դեպքերից հետո մի քանի անգամ եղել եմ առաջնածում և տեսել, թե ինչ տպավորիչ աշխատանք-ներ են կատարվում. տեխնիկայի նոր միավորներով է հագեցվում պաշտպանական գիծը: Թե հանրության և թե իշ-խանությունների մոտ կա այն գիտակցությունը, որ ամեն օր պիտի ապրել պատերազմական իրավիճակի պես, լի-նել կազմ ու պատրաստ: