1884-1890թթ. կիսաքանդ եկեղեցու տեղում կառուցվել է Սուրբ Հակոբ նոր եկեղեցին, որը գործել է մինչեւ 1920թ.՝ Հայաստանի խորհրդայնացումը։ Հետագա տարիներին եկեղեցին ծառայել է որպես հացահատիկի պահեստ։ Սակայն որքան էլ ժամանակները եղել են դժնի ու անհավատ՝ վարդենիսցիները չեն կորցրել իրենց հավատն առ Աստված եւ միշտ փակ եկեղեցու դրսի պատերին մոմեր են վառվել։ Արցախյան պատերազմի օրերին այս գյուղից Հայաստանի եւ Արցախի ինքնապաշտպանական, հերոսական մարտերին մասնակցել են 30-ից ավելի ազատամարտիկներ, որոնք պատերազմ մեկնելուց առաջ մոմեր էին վառում Սուրբ Հակոբ կիսավեր եկեղեցում եւ սուրբ Նարեկում։ Իսկ երբ նրանք ռազմի դաշտում էին, նրանց հարազատներն էին ուխտի գալիս եւ վառվող մոմերի հետ աղոթքի խոսքեր շշնջում։ Եվ տղաները՝ Ռաֆիկը, Մերուժանը, Մխիթարը, Մանուկը, Ներսեսը, չնայած պատերազմական վերքերին, կենդանի վերադարձան հայրենի օջախ։ Եվ հիմա էլ, երբ վերաօծվում է Սուրբ Հակոբ եկեղեցին, տղաներն իրենց հավատի մոմերն են վառում այնտեղ։