«Բանավոր պատմություն անելիս սովորաբար գնում էինք չորս հոգով, հայերից մեկը հարցազրույցն էր վարում, մյուսը թարգմանում էր Թուրքիայի մասնակիցներին: Հետո բոլորը կարող էին հարցեր տալ կամ մի փոքր քննարկում անել, կախված էր նաև զրուցակցից և նրա հետ հաստատած կապից»,-պատմում է բանավոր պատմության խմբի մասնակիցներից թուրքագետ Արփի Աթաբեկյանը: