Բայց ոչ-ոք այդ մասին չգիտեր, նույնիսկ ամենամտերիմները՝ Վլադիմիր Իլյիչն ու Նադեժդա Կոնստանտինովնան: Ընկերների շրջանում միշտ ուրախ էր, կենսախինդ, սրամտում և հիանալի երգում էր: Իսկ աշխատանքից երբեք չէր հոգնում, համենայն դեպս, չէր տրտնջում: Մինչդեռ կոկորդի տուբերկուլյոզը գնալով խորանում էր: Առաջացած մշտական հազը այլևս անհնարին դարձրեց թաքցնել հիվանդությունը: Իլյիչն ու Նադեժդա Կոնստանտինովնան ևս իմացան, բայց ոչ Կասպարովից: 1916-ի հունիսի վերջին նրանց այդ մասին գրեց ընկերներից մեկը, հայտնելով, թե Վլադիսլավին հարկավոր է գնալ հանգստանալու, որի համար պահանջվում է 150 ֆրանկ: 150 ֆրանկ: Կարելի էր վերցնել տարագիրների դրամարկղից: Նադեժդա Կոնստանտինովնան հետաքրքրվում է, գործնական քայլերի դիմում: Բայց ստացվում է միայն 100 ֆրանկ: «Մեր դրամարկղում այլևս փող չկա,— գրում էր Կրուպսկայան Կասպարովին:— Բայց մենք փոխատվության համար դիմեցինք մի ուրիշ տեղ, խնդրելով 150 ֆրանկ: 150 ֆրանկի փոխարեն մեզ տվին միայն 100…»: Ուղարկելով դրամը, որը կբավականացներ երեք և կես ամսվա հանգստի համար, Կրուպսկայան խոստանում է ճարել նաև 50 ֆրանկը: Իսկ մինչ այդ նա խորհուրդ է տալիս, պահանջում, որ Կասպարովը «անհապաղ» գնա հանգստանալու: Կասպարովը ստացած փողերով մեկնում է Բեպտենբերգ հանգստավայրը, որտեղ նա մոտ երեք ամիս բուժվում է «Վիկտորիա» առողջարանում: Այդ ընթացքում Կրուպսկայան միշտ գրում էր Կասպարովին՝ իր և Իլյիչի անունից ողջույններ հղում, խորհուրդներ տալիս և հարազատի պես քաջալերում: Հայրենիքից ու հարազատներից հեռու, Կասպարովը Իլյիչից ու Նադեժդա Կոնստանտինովնայից բացի ավելի մոտ բարեկամ չուներ: «Վլադիմիր Իլյիչը բարևում է: Երկուսով ցանկանում ենք քեզ որքան կարելի է լավ առողջանալ»: …«Թանկագին Կասպարյանց, ինչպե՞ս եք ապրում, եղե՞լ եք արդյոք կոկորդի բժշկի մոտ, ի՞նչ ասաց նա… Վլադիմիր Իլյիչը ողջույն է հղում»: