Սարո Գալենցը՝ Գեղակադեմիայի, որտեղ երկար տարիներ դասավանդում է, ցուցասրահում օրեր առաջ ներկայացնում էր իր վերջին շրջանի աշխատանքների մի շարք. «Թափանցող լույսը» խորագիրն արդեն իսկ միտքդ ուղղում է այս երկու բառերի գաղտնիքին. այն թե՛ բանաստեղծական, թե՛ փիլիսոփայական է, երեւակայությունդ ինչ-որ տեղ առեղծվածային որոնումների տանող, խորհրդածությունների մղող: Որտե՞ղ, մեր կյանքի ո՞ր ծալքերն է թափանցում լույսը, ապա անհետանում, թափառում. ինչո՞ւ ենք անդադար որոնում նրան, ինչո՞ւ է ձգտումը դեպի աղբյու՛րը լույսի: Նկարներում լույսը փախչող է, մերթ հայտնվում, մերթ թաքնվում է, լույսի ու ստվերի փոխներթափանցումների, դրանց հետագծերի, շարժման լաբիրինթոսում որոնումների անվեջանալի պտույտ է, պատ է, դադար է, շարժում, երբեմն հեղձուկ, երբեմն բաց, անարգել հոսք… ինչպես կյանքն ինքն է՝ կորագծերի, ելեւէջումների, վայրէջքների ու վերելքների անհայտներով ճանապարհ: