Ես պատասխանեցի ամենախանարհ ձայնով. - “ Ո’վ դիցուհի, ես քեզ երբեք արժանի չեմ եղել տեսնելու ոչ կյանքում, ոչ երազում. և ինչպես կարող է ինձ պես մի հողածին աչքերով տեսնել քեզ, ով աստվածային ոգի. դու գեղեցիկ ես, ինչպես բանաստեղծություն, և խորն ես, ինչպես երաժշտություն, ես քեզ պաշտում եմ ”…