Բազ­մա­թիւ խնդիր­ներ սկսում ես նկա­տել պատ­գա­մա­ւոր դառ­նա­լուց յե­տոյ: Շատ-շատ մեծ խնդիր­ներ կան, հա­մա­կար­գե­լու, յատ­կա­պէս ե­րի­տա­սարդ­նե­րին ա­ռաջ­նոր­դե­լու հար­ցում ահ­ռե­լի գործ կայ ա­նե­լու: Խառն ա­մուս­նու­թիւն­նե­րից մին­չեւ ազ­գա­կան­նե­րի մի­ջեւ հար­կադ­րո­ւած կամ կա­մա­ւոր ա­մուս­նու­թիւն­ներ, վա­խե­նա­լու աս­տի­ճա­նի տնտե­սա­կան խնդիր­ներ, վեր­ջին շրջա­նում նաեւ գոր­ծազր­կու­թիւն: Մի՛ կար­ծէք, թէ այս ա­մէ­նը մեզ շրջան­ցում է, այս ա­մէ­նը կայ: Կա­րե­ւոր է ոչ թէ ուղ­ղա­կի պայ­քա­րել, այ­լեւ կա­րո­ղա­նալ ծա­ռա­յել մէկ ընդ­հա­նուր նպա­տա­կի: Տե­սէք, ու­նենք 17 վար­ժա­րան, հա­մայն­քա­յին բազ­մա­թիւ կա­ռոյց­ներ, հի­ւան­դա­նոց­ներ, սա­կայն դրանք մէկ ընդ­հա­նուր կա­ռոյ­ցի չեն պատ­կա­նում: Խն­դի­րը սա է՝ ա­մէն մի դպրոց ղե­կա­վար­ւում է հա­մա­պա­տաս­խան եւ հա­մա­նուն հայ­կա­կան հիմ­նադ­րա­մի կող­մից, ո­րոնք ա­ռան­ձին կա­ռոյց­ներ են եւ մի­մեան­ցից ան­կախ: Ա­յո՛, այժմ հիմ­նադ­րո­ւել է հա­մայն­քա­յին հիմ­նադ­րամ­նե­րի ընդ­հա­նուր միու­թիւն, սա­կայն դրանց ժո­ղով­ներն ու խորհր­դակ­ցու­թիւն­նե­րը պէտք է բաց լի­նեն ժո­ղովր­դի ա­ռաջ: