Աղքատ, աննշան, աշխարհի	աղմուկից	ու	իրարանցումից	հեռու, քաղաքի	մի	խուլ	անկյունում	վարում	էր	մի	տեսակ մենավոր	կյանք, օրերը	նվիրած	անդամալույծ	հորն	ու	ընտանեկան	հոգսերին: Ոչինչ	առանձին	բան	չէր	սպասում	կյանքից և	ոչ	մի	լուսավոր	կետ	էր	տեսնում	հարյուրավոր	մանր-մունր	կարիքներով	թունավորված	գոյության	մեջ: Անգամ անցյալում	չէր	հիշում	մի	փայլուն	գիծ: Այնինչ, մինչև	տասնվեց	տարեկան	հասակը	չէր	իմացել` ինչ	ասել	է	կարիք	կամ տանջանք: Թվում	էր	նրան, թե	միշտ	եղել	է	աղքատ, թե	միշտ	իր	հայրը	բևեռված	է	եղել	անկողնակալին, միշտ	այնպես տրտնջել	է	ճակատագրի	դեմ	և	միշտ	մորմոքել	նրա	սիրտը: Այդքան	արդեն	ճնշել	էր	ու	աղավաղել	նրա	երևակայությունը վերջին	տարիների	ողորմելի	կացությունը: