«Գիշեր: Լույսեր ու մի ճոճվող լույս: Երբ հանգչում են բոլոր լույսերը, մնում է միայն ճոճվող մի լապտերի լույսը, աշխարհը քառասուն տարով ետ է գնում, ու այդ հեռու անցյալում մեկ-մեկ վառվում են նավթի ճրագները»: Ամեն ինչ խիտ կերպով տրված է այս տողերուն մեջ: Բանաստեղծական մթնոլորտը ափսոսանքի, ոգեկոչումի թելադրականությունը, մինչև իսկ վեպի կառույցին վերաբերող մանրամասնություն մը` ճոճվող լույսի թելադրանքով կյանքի կոչվող հին աշխարհը, իր քարյուղե լապտերներով: