Հիմա մեր շենքերի արանքում մայթի նստարանին նստած եմ: Երեկ էս ժամին էր դուրս եկել, էստեղով էր քայլում: Ծերուկների խումբ է զբոսնում: Մի հինգ-վեց հոգի: Դժվար են քայլում: Բոլորն էլ: Ոտքերները հազիվ են բարձրացնում, համարյա չեն բարձրացնում, քստքստացնելով քայլում են: Երևի ժամանակի ընթացքում, երբ քայլելիս ոտքերդ չես բարձրացնում, ետևի մկանները սկսում են թուլանալ, էլ չեն աշխատում: Ավելի հետո էլ չես կարողանում բարձրացնել ոտքերդ: Հենց հասնում են իմ նստարանին, սկսում են գոռգոռալով խոսել, իրար հրել, բարձր ծիծաղել: Մեկի ձեռքին էլ մի քանի հատ կիսահաս ծիրան կար, լցրեց գիրկս՝ «Դու ջահել ես, ատամ ունես, կեր»,- ասաց ու արագ քստքստացնելով միացավ իր ծանրաքայլ երամին: «Թոշակիդ կեսը գիրկը լցրիր, այ բիձա, ծիրան չկա էս տարի»,- կատակեց երիտասարդ ծերուկներից մեկն էնպես, որ լսեմ: Արդեն մթնեց: Տուն գնացի: Կինը չեկավ: