Փորձում եմ կռահել պատկերի իմաստը եւ երեւակայությունս բախվում է այլաբանության անկշռելիությանը, որ հանգում է բանաստեղծական միֆոլոգիզմի: Այստեղ է հավերժության խորհուրդը, որ գիտակցելի է միայն բանաստեղծությամբ: «Ծառը փորձում է մեկնել, վերհիշել ցամաքած առվի վերջին շշուկը», «վարդի թերթիկը աղավնու կտցից ընկնում է ուղիղ // ճահիճների մեջ // եւ երազ աղջիկը կորցնում է իր կացարանի դուռը», «ծառը իմ մենության գաղտնիքներն է մեկնում», «Երազներն ապրում են անհասանելի հորիզոններում… Իսկ սերը ծաղկում է լռությունից, բառից եւ հորիզոնից այնկողմ», «Ես մշտապես քայլում եմ հերարձակ հորիզոնը պահած թեւերիս վրա // հիշեցնելով տիեզերքի ամենաբարձր կետում // ողբերգությունը», այստեղ բանաստեղծությունը վերացարկվում է միստիկայի, կառուցելով անբանաձեւելի մետաֆիզիկական մոդելներ, ինչը բանաստեղծության բարձրագույն ձգտումն է: «Հեռուն ծնում է թախիծ, // Հեռուն ծնում է երազներ» եւ շարունակության մեջ երեւակայությունը ձգտում է փիլիսոփայական հաճույքի.