Գոհ	էր	անչափ	նաև	Շուշանիկը, բայց	բոլորովին	տարբեր	պատճառներով: Նրա	պայծառ	աչքերի	մեջ	երևում	էր	անսովոր թախիծ, սակայն	ոչ	բոլորովին	այն	թախիծը, որ	աղքատ	կյանքի	դառնությունն	էր	արտահայտում: Նրա	սիրուն	դեմքի	վրա խաղում	էր	այն	խորհրդավոր	ստվերը, որ	ցոլանում	է	նորահաս	կնոջ	հոգու	երազները: Ա՜խ, կյանքի	ծանր	պայմանները թույլ	չեն	տվել	այդ	երազներին	ժամանակին	զարթնելու: Եվ	դիտող	աչքն	այդ	ստվերը	կնշմարեր	մանավանդ	այն ժամանակ, երբ	օրիորդը	սովորական	ժամերին, կանգնած	պատշգամբի	ծայրում, նայում	էր	հեռու	ու	հեռու, դեպի	երկնի անվերջ	հորիզոնը... փույթ	չէ, որ	այդ	պահին	նրա	սիրտը	լցվում	էր	անհուն	դառնությամբ, երևակայությունը	նրան	տանում էր	դեպի	մի	տխուր, անհուսալի	ապագա, նա	զգում	էր, որ	այժմ	և	միայն	այժմ	է	սկսել	ապրել	իբրև	բանական	էակ: