Զաքարը միշտ ամենաթեժ կետերում էր՝ Շուշի, Կիչան, Բերդաձոր, Ասկերան, Քարվաճառ… «Հայ երիտասարդության ճակատ» (Հայ ազգայնականների ճակատ) կազմակերպության ակտիվ անդամներից էր, նրա ջանքերով մարտական ջոկատներ էին ստեղծվում։ Շրջում էր տնից տուն, շրջանից շրջան։ Բարեկամ-հարազատի, ծանոթ-անծանոթի կոչ էր անում զինվորագրվել, հայրենիքի համար կռվի ելնել։ Խոսքն անկեղծ էր, անմիջական։ Նա առաջնորդ էր, հրամանատար, զինվոր։ Ամենածանր և անհուսալի վիճակներում էլ արագ կողմնորոշվում էր, ճիշտ գնահատում իրադրությունն ու ընդունում կշռադատված, համարձակ որոշումներ։ Նրան վստահում էին ու գնում նրա հետևից։ Նրա ջոկատում կային ահել ու ջահել, նույնիսկ 16-ը դեռ նոր լրացած տղաներ։ Եվ պատահական չէ, որ նրա զինվորները, բոլորն էլ անխտիր, իրենց քաջ հրամանատարի պես անձնազոհաբար կռվեցին Արցախի ազատագրման համար, և նրանցից շատերն էլ իրենց հերոս հրամանատարի պես անմահացան։