Հարկ է նշել, որ տարածաշրջանային գերտերության դերին հավակնող Թուրքիան չէր կարող անմասն մնալ իր հարավ-արևելյան հարևան երկրներ Սիրիայում ու Իրաքում ստեղծված քաոսային իրավիճակից չօգտվելուց, այդ թվում նաև՝ այդ երկրներում ռազմական ներկայություն հաստատելու տեսքով։ Դա տեղավորվում էր Թուրքիայի նեոօսմանյան քաղաքականության շրջանակներում՝ հաշվի առնելով Մոսուլի ու Հալեպի նկատմամբ Թուրքիայի հավակնությունները, ինչպես նաև նրա «ռազմակայանային» քաղաքականության շրջանակներում (Թուրքիան պատրաստվում էր ռազմակայաններ հիմնել Սոմալիում, Կատարում և այլուր)։