Ծերունին ջուր խմեց և մի քանի անգամ խորը շունչ քաշեց։ Լսվեց նրա խորը և մաքուր ձայնը։ Տղամարդիկ դադարեցին ուտել և աչքերը հառեցին կրակին։ ժամանակ առ ժամանակ լսվում էր «Ամա՜ն։ Ամա՜ն» բացականչությունը, որը շշնջում էր նա, ով հուզվում էր մեղեդուց։ Վարդանը կարոտին տրվեց։ Ծերունին, որը կարծես ներշնչման մեջ լիներ, սիրով էր երգում սկզբում արաբական, հետո թուրքական երգեր։ Նազիմը նրան ուդ բերեց։ Հաֆիզ Շևֆիկը գործիքը գետնին դրեց ու ներողություն խնդրեց.