Անունից պարզ էր, որ նա լավ ջին է' արդար ու քաղցրալեզու խմբից: Նա բարություն էր տարածում, լուսավոր դեմք ուներ և գլխին վարդագույն կամ մանուշակագույն լուսապսակ կար: Բարակ, նուրբ վիզ ուներ: Այնտեղ, ուր պետք է վիզն ավարտվեր ու սկսվեր մարմինը, միայն ծուխ կար: Այդ պատճառով պատվանդանին դրված հուշարձան էր հիշեցնում և դրանից շատ գոհ էր: Բոլորն էլ լավ գիտեն, որ ի տարբերություն կին-մարդկանց կին-ջիները չեն բարդութավորվում անհամաչափ մարմին ունենալու պատճառով: Բանու մորաքույրը Շեքերշերբեթ Հանըմին վստահում էր, որովհետև նա կոռումպացված ինքնասիրահարվածներից չէր, բարեսիրտ կրոնական ջին էր: Ջիների խմբում անաստվածության ախտ էր տարածվել, դրա համար էլ նա անցել էր իսլամին: Շեքերշերբեթ Հանըմը հաճախ էր մզկիթ ու կրոնական վայրեր գնում, Ղուրանից էլ շատ բան գիտեր: Տարիների ընթացքում Բանու մորաքրոջ հետ շատ էին մտերմացել: Բայց լրիվ այլ սիրտ ունեցող Աղուլու Բեյն այլ էր: Նա գալիս էր այն վայրերից, որտեղ քամին երբեք չի դադարում ոռնալ: Աղուլու Բեյը շատ մեծ էր, ջին լինելու համար անգամ մեծ էր: Դրա համար էլ ավելի ուժեղ էր, քան երևում էր: Բոլորն էլ գիտեն, որ ջիները մեծանալով ուժեղանում են: