Հանգստարանի	ձեն	էր	գալիս, որ	մեր	ճամփորդքը	գիշերվա	կեսին	էստեղ	հասան: Լավ	կտրիճ մարդ	պետք	է	ըլի, որ	էս	ժամանակին	Էսպես	չոլ, յաբանի	տեղը	սիրտ	անի, մտնի: Կարելի	է, թե մեր	բեզարած	ճամփորդքն	էլ	էստեղ	չէին	հասել, թե	գիշերվան	լիսնյակի	լիսը, էս	տաճարների, բրջերի	գլուխը	ու	իրանց	տգիտությունը	նրանց	չէին	խաբել, էս	տարտարոսը	քցել: Անու	քաղաքի անունն	էլ	չէ՛ին	լսել, ո՞ւր	մնա	իմանային, թե	նրա	խարաբեքը	դեռ	աշխարքումս	կան: Հեռըվանց որ	ցից — ցից	տների	գլուխը	չտեսան, ռսի	հողիցը	դուս	էին	Էկել, հարամու	հողը	էլ	ետ	մտել: Ղորդ ա, աքլորի	ձեն	չէ՛ր	գալիս, ամա	սարերի	չոբանի	շների	ձենը	լսելով՝ էլ	մտիկ	չարին, զո՛ւ	քաշեցին ու, քու	դուշմանի	գլխին	չի	գա, որ չմտան	էս	լուո, տխուր	պարսպների	մեջը, հենց	իմացան, թե մեկ	մեռլատուն	կամ	գերեզմանատուն	ընկան, ու	ամեն	մեկ	ձիու	ոտի	շփլթոցը	յա	իրանց	քաշած շունչը	սար	ու	ձոր	կատաղացնում	ա: