Սէրը (Աստուած) չի պարտադրում իրեն: Ով որ գալիս է Աստծուն, գալիս է ի պատասխան Նրա սիրոյ: Սէրը (Աստուած) բարութիւն է ցուցնում ամենքին: Սէրը (Յիսուս) շրջում էր բարութիւն սփռելով բոլորին, առանց աչառութեան: Սէրը (Յիսուս) չէր նախանձում ուրիշի ունեցածին, ապրում էր խոնարհ կեանքով եւ անտրտունջ: Սէրը (Յիսուս) չէր պարծենում, թէ ով էր Ինքը մարմնացեալ, թէեւ կարող էր յաղթել՝ ում հետ էլ որ բախուէր: Սէրը (Աստուած) հնազանդութիւն չի պահանջում: Աստուած հնազնադութիւն չէր պահանջում Իր Որդուց, Յիսուս յօժարակամ հնազանդուեց Իր երկնային Հօրը: «Որպէսզի աշխարհն իմանայ, որ ես սիրում եմ Հօրը, եւ ինչպէս Հայրը պատուիրեց ինձ, այնպէս եմ անում» (Յովհ. 14.31): Սէրը (Յիսուս) միշտ փնտրում է(ր) ուրիշի բարօրութիւնը: