Կիրյակովը հանում է շինելը, դահլիճ է մտնում։ Փոքրիկ լամպի կանաչ լույսը թույլ փռվում է սպիտակ ու կարկատած ծածկոցներով էժանագին կահ-կարասիների, խղճուկ ծաղիկների ու լուսամուտների շրջանակների վրա , որոնց երկարությամբ հյուսվել են բաղեղները։ Խորդենու և կարբոլկայի հոտ է գալիս։ Երկչոտորեն տկտկում է պատի ժամացույցը, կարծես ամաչելով օտար տղամարդու առաջ։