Ընդհանրապես, մենք՝ հայերս, հաճախ ենք դեպքերից ու ժամանակից հետ ընկնում, ուշանում։ Երբ 2013-ին Հայաստանն անդամագրվում էր ԵԱՏՄ կառույցին, հատուկենտ ընդվզումից բացի լուրջ քննարկումներ, կլոր սեղաններ ու հայտարարություններ կարծես չեղան։ Հիմա, երբ գնացքն արդեն գնացել է, ավելին՝ անգամ Եվրամիության հետ համաձայնագիր է ստորագրվել, եվրոպամետ հանրությունը կարծես արթնացել է լեթարգիական քնից ու բուռն բողոքի, ընդվզումի քայլեր է անում ընդդեմ ԵԱՏՄ անդամության։ Մինչդեռ այսօր ժամանակն այլ պահանջներ է դնում՝ հետեւել Եվրամիության հետ Համապարփակ եւ ընդլայնված գործակցության համաձայնագրի իրականացմանը, ստիպել, որ իշխանությունը դրա իրականացմանն ուղղված ռեալ քայլեր անի, որ փաստաթուղթը չմնա թղթի վրա։ Հակառակ պարագայում մի չորս տարի անց մենք կրկին կարթնանանք խորը քնից ու կարձանագրենք, որ ԵԱՏՄ-ն մեռելածին էր, ԵՄ համաձայնագիրը՝ դեկլարացիոն, իսկ մենք նորից նույն կոտրած տաշտակի առաջ ենք կանգնած՝ անմասն բոլոր համաշխարհային գործընթացներից եւ պարփակված մեր լեռներում։