Ես ալ միջին ճամբային կողմնակից եմ այս լեզուական հարցին մէջ: Ինծի համար կասկածէ դուրս է միանգամայն որ Վարուժանի լեզուն ճոխ է, հարուստ եւ հիւթեղ: Սակայն արեւն անգամ բիծեր ունի: Անոր վրայ ալ կան մանրի՜կ բիծեր: Այդ բիծերն ալ Պ. Զարդարեանի ակնարկածներն են – այն գրաբար բառերը, որոնք քաղցրալուր չեն, նորաստեղծ եւ ծանրահնչիւն բառերը, հնացած հոլովումները եւ այլն: