Այստեղ «երկակի ստանդարտների քաղաքականության» մասին խոսք լինել չի կարող: Ամեն ինչ չափազանց պարզ է. աշխարհը Լեռնային Ղարաբաղը ճանաչում է որպես ինքնորոշման սուբյեկտ: Եւ ըստ այդմ էլ գործում է, այդ թվում՝ Արցախի հետ ուղղակի կամ միջնորդավորված, պաշտոնական կամ կիսապաշտոնական շփումների եւ հարաբերությունների ձեւով: Եւ Ադրբեջանում վերջապես պետք է հասկանան, որ խորհրդային ամբողջատիրությունը վաղուց է հանձնվել Լեթայի ջրերին, որ անցյալին վերադարձ չի լինելու, որ հարկ է սեւեռվել ոչ թե կույր վրեժխնդրության անհեռանկար գաղափարին, այլ՝ խաղաղ համագործակցությանը, բարիդրացիությանը, փոխգործակցությանը: Աշխարհը փոխվել է, փոխվում է ամեն պահ: Ով դիմադիր է համաշխարհային առաջընթացին, նա չի կարող միջազգային աջակցության արժանանալ: Ադրբեջանը էությամբ, համակարգով եւ դավանած արժեքներով ժամանակակից պետություն չէ: Դրա համար էլ ստանում է արժանի վերաբերմունք: Նեղսրտելու, դժգոհելու, նվնվալու, երբեմն էլ ատամ կրճտացնելու փոխարեն Բաքվում խելոք կլինեին, եթե ընտրեին վերափոխումների ճանապարհը: Բայց դա այլ թեմա է: