Նորագոյն Մասիսը ուզեց պաշտօնաթերթ մը հռչակուիլ աւարտուն արուեստին, ուստի եւ ջանաց խոյս տալ հանրային կեանքի մարտնչումներէ, որոնք իր գեղատենչի հանգստութիւնը պիտի վրդովէին։ Բայց գրական եւ գեղարուեստական թերթ մը չէր կրնար թուականի մը տենդոտ մտքին հետ հոգեկան հաղորդակցութենէ կտրուած մնալ. իր հրատարակած կենսագրականները, գրական տեսութիւնները, պատմական ուսումնասիրութիւնները, բանաստեղծութիւնները, վիպակները ամէնքն ալ տեւական յիշատակ մը թողուցին թէ՛ մտքերու, թէ՛ սրտերու մէջ։