Օրփեոսն իսկապես որբացավ: Երբ ցատկոտելով Ավգուստոյի մահճի վրա, հոտոտեց մահացած տիրոջը, երբ առավ մահվան շունչը, շան հոգին պարուրվեց խիտ և սև մառախուղով: Օրփեոսն արդեն տեսել էր մահը, նա տեսել էր սատկած շների և կատուների, ինքն էլ մի առնետի էր սպանել, լսել էր, որ մարդիկ էլ էին մեռնում, բայց կարծում էր, որ իր տերն անմահ է: Որովհետև Ավգուստոն նրա համար աստված էր: