Մենք կին ենք, միշտ քայլ մը ետ ենք այր մարդոցմէ: Ուզենք ուսեալ ըլլանք, ուզենք տգէտ ըլլանք: Որովհետեւ մեր օրերուն այր մարդը միշտ իշխող տարրն է: Արդէն իշխանութիւնը ոյժ կը նշանակէ: Այս ոյժը ճնշումի առարկայ դարձնելով, իրմէ տկար եղողին իշխել կը նշանակէ: Այս ոյժի կիրարկութիւնը ամէն տեղ կարելի է տեսնել: Մեծ, անարգանք, վարկաբեկում և աննկար թողուլ մեզի կիներուս պառտադրուած, բնական վիճակներ են: Պետութիւնը այս վիճակներուն ենթարկուած կիները, իրաւագիտական և «էրք-էք»ի ըմբռնումով աննկար կը թողու: Որովհետեւ պետութիւնը իշխանութիւն կը նշանակէ, իրաւագիտութիւնն ալ պետութեան լեզուն է: Այս պարագային կինը ամէն պայմանի տակ իշխանութեան մը ուժին տակ կը ճզմուի: Այս պարագան արդար չէ, հաւասար չէ և ազատ չէ: