Մոսկվայում հրադադարի համաձայնագրի ստորագրումից հետո Ադրբեջանի և ԼՂՀ զինված ուժերի միջև 2016թ. մայիսի 16-ին Վիեննայում և հունիսի 20-ին Սանկտ Պետերբուրգում Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի նախաձեռնությամբ տեղի ունեցան բանակցություններ ղարաբաղյան կարգավորման շուրջ՝ Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսյանի և Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի միջև։ Հատկանշական է, որ Հայաստանի և Ադրբեջանի նախագահները պայմանավորվեցին ավելացնել միջազգային դիտորդների թիվը Ղարաբաղյան հակամարտության գոտում։ Ավելին, նրանք հաստատեցին 2016թ. մայիսի 16-ին Վիեննայում վերջին հայ-ադրբեջանական գագաթաժողովում ձեռք բերված պայմանավորվածությունները՝ ուղղված հակամարտության գոտում իրավիճակի կայունացմանը և խաղաղ գործընթացին նպաստող մթնոլորտի ստեղծմանը։ Սանկտ Պետերբուրգի գագաթաժողովի արդյունքների հիման վրա ընդունված համատեղ հայտարարությունում նշվում է. «Այդ նպատակով պայմանավորվեցին, մասնավորապես, ավելացնել միջազգային դիտորդների թիվը հակամարտության գոտում։ Նրանք գոհունակություն հայտնեցին վերջին ժամանակներս շփման գծում պահպանվող հրադադարի ռեժիմից։ Պետությունների ղեկավարները փաստեցին մի շարք հարցերի շուրջ փոխըմբռնման ձեռքբերումը, որոնց լուծումը թույլ կտա պայմաններ ստեղծել ղարաբաղյան կարգավորման առաջընթացի համար»։ Թվում էր, թե, շնորհիվ Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Վլադիմիրովիչ Պուտինի ջանքերի, Սանկտ Պետերբուրգում ընդունված հայտարարությունը շրջադարձային կդառնա այդ արյունաթոր հակամարտությունում։ Բայց տեսեք, որ ո՛չ, բոլորովին էլ այդպես չէ։ Ադրբեջանը սկզբում մտացածին պատրվակներով ձգձգում էր բոլոր պայմանավորվածությունների կատարումն սկսելը, իսկ հետո առհասարակ ամենագռեհիկ ձևով հրաժարվեց դրանցից։ Ավելին, կախված Ռուսաստանի և Թուրքիայի հարաբերություններից՝ այո, այո, ես չսխալվեցի, կախված ռուս-թուրքական հարաբերությունների առանձնահատկություններից՝ ժամանակային կտրվածքով, հստակ նկատվում է թեժացում կամ հարաբերական հանդարտություն Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության և Ադրբեջանի զինված ուժերի դիմակայության գծում։ Վերջին ժամանակներս շփման գծում լարվածության թեժացումը նորից հիմնականում պայմանավորված է Էրդողանի տապալված արտաքին քաղաքականությամբ։ Վերցնենք թեկուզ ս.թ. մարտին – ապրիլի առաջին կեսին եվրոպական մի շարք երկրներում ի պաշտպանություն սահմանադրական հանրաքվեի հանրահավաքների անցկացումն արգելելը, լինի դա Նիդեռլանդներում, Ավստրիայում, ԳԴՀ-ում, թե մեկ ուրիշ երկրում։ Օրինակ, Ռոտերդամի քաղաքապետը մերժեց Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարար Մևլյութ Չավուշօղլուի՝ հանրահավաք անցկացնելու իրավունքը։ Հետո ավելի հետաքրքիր է։ Բանն այնտեղ հասավ, որ Էրդողանը, ի պատասխան այն բանի, որ Հագենաուի, Քյոլնի, Համբուրգի մունիցիպալ իշխանություններն արգելել էին հանրահավաքները Թուրքիայի էկոնոմիկայի նախարար Նիհաթ Զեյբեքչիի ենթադրյալ մասնակցությամբ (Քյոլնում), ասաց. «Գերմանիայի գործողությունները ոչնչով չեն տարբերվում այն բանից, ինչը ժամանակին գործադրում էր նացիստական ռեժիմը»։ Թուրքիայի նախագահի նման պասաժը Բեռլինում, կարծում եմ, շուտ չի մոռացվի։