_ Հրաչյա,ես եմ՝ Ավետիքը,- ասացի; Ձայնիցս ճանաչեց… Փաթաթվեցինք… Լռություններ կան, որ անհուն են տիեզերքի նման…Հետո երեխայի նման լաց եղավ:Հուզվեցի նաև ես:Հրաչյային գտա բավականաչափ փոխված,հյուծված,գունատ,նրա դեմքին չէի տեսնում իրեն հատուկ տոկունությունն ու աշխուժությունը: Տերևաթափ ծառի տպավորություն թողեց վրաս: