Շուշանիկը	նստած	էր	լուսամուտի	առջև, ձեռները	ծնկներին	դրած, գլուխը	կրծքին	թեքած: Մոր	համառ	հարցերին ու մրմունջներին	պատասխանում	էր	գլխի	բացասական	շարժումներով	և	խնդրում	հանգիստ	թողնել	իրեն: Եվ	ի՞նչ	ասեր, մի՞թե	բոլորը	խոստովաներ: Օ՜օ, ո՛չ, խեղճ	կինն	ամոթից	կխելագարվի, թե	լսի, որ	նրա	աղջիկը	սիրահարված	է ամուսնացած	մարդու	վրա: Թո՛ղ, մայրիկ, թո՛ղ	նրան	հանգիստ: Նա	ոչ	մի	ցավ	ու	հոգս	չունի: Թո՛ղ, որ	գնա	երեխաներին դաս	տա, աղախնին	օգնե, հորը	ձառայի: