Կարկամած Աբեղան մթան վիհից սկսեց լողալ դեպի վեր: Վիհի խավարը թանձր էր, ինչպես ծովի ջուրը: Ուղեղի յուրաքանչյուր բջջից զնգում էր մի փոքրիկ զանգ: Նվաղած, շնչահատ, Աբեղան հայացքով պտտվեց խցում, նորից տեսավ Ստվերին և հարցրեց.