Ե․Կ․Ես ամուսնալուծվեցի իմ առաջին ամուսնուց և որոշեցի, որ ուզում եմ հանգստանալ այդ ամենից, 8 ամսով մեկնեցի Ռուսաստան, բայց հասկացա, որ դուստրս հայուհի չի մեծանա։ Լինելով ռուս՝ ես հասկանում եմ, որ եթե քո երեխան հայ ծնող ունի, դու չես կարող նրան զրկել ազգային ինքնության իրավունքից։ Բացի այդ, ես հասկացա, որ ցանկանում եմ Հայաստան վերադառնալ ոչ թե որպես “հարսնացու հյուսիսից”, այլ որպես այդ երկրի քաղաքացի, որպես մարդ, ով իր ապագա կյանքը Հայաստանի հետ է կապում։ Ես պատասխանատու եմ իր երեխայի համար և Հայաստանն եմ ընտրում որպես նրա զարգացման ուղի․նա իրեն այս երկրի հետ կնույնականացնի։ Իմ երեխան մտածում է հայերեն և իրեն հայ է համարում, չնայած ազատ խոսում է ռուսերեն։ Նա բացարձակ մանկական մաքսիմալիզմ ունի․ հայերը բոլորից լավն են։ Այստեղ նա ունի այն մանկությունը, որը ես չեմ ունեցել։ Ինձ համար կարևոր է, որ իմ երեխան Հայաստանն ընկալի բացառապես որպես այն վայրը, որտեղ նա ապագայում պետք է ապրի։ Ես ուզում եմ, որ նա Հայաստանին վերաբերվի որպես իր տանը և հասկանա, որ պատասխանատու է նրա համար։