Տեղին է հիշել Աղթամարի եկեղեցին: Առաջին հայացքից թվում է, թե Աղթամարի բարձրաքանդակներն օրգանական կապ ունեն եկեղեցու ծավալի հետ: Բայց եթե բարձրաքանդակները մտովին հեռացնենք եկեղեցու վրայից, ապա ծայրագույն դեպքում հուշարձանը զրկած կլինենք հանդիսավորությունից և շքեղությունից: Իսկ ճարտարապետական ծավալը երբեք չի տուժի: Պատճառն այն է, որ Աղթամարի բարձրաքանդակների տեղադրումը գրեթե կապ չունի ճարտարապետական ծավալի հետ, միևնույն ժամանակ բարձրաքանդակները եկեղեցու հետ ներդաշնակ են ներքին մի ռիթմով: Այս առանձնահատկությունն էլ օգնել է, որ բարձրաքանդակները լինեն ավելի ինքնուրույն և մտահղացմամբ բոլորովին անկախ: Համոզող փաստերից է այն, որ բարձրաքանդակներից շատերը բոլորովին չեն ենթարկվում այն հենքին, որի վրա տեղադրված են: Իսկ մի քանի բարձրաքանդակներ դուրս են գալիս անկյունագծերից և ավելի են շեշտում իրենց ոչ օրգանական կապը ճարտարապետական ծավալի հետ: Ուստի և պատահականություն չէ, երբ ինքնուրույն արձանագործության մասին խոսելիս, առաջին հերթին մենք նկատի ենք ունենում Աղթամարը: