Գոռ-Բա-Գոռի մեծագոհ խոսքերը դեռ մի կողմ, դունչը համարձակվեց անգամ երկարել դեպի Սաթենիկի զայրույթից վառվող այտերը։ Այդ պահին Գոռ-Բա-Գոռը նման էր մի գոմշահորթի, որ առաջին անգամ դաշտ դուրս գալով՝ հոտոտում էր գետի զուլալ ջուրը, տեսնի՝ կկարողանա՞, արդյոք, վրայով ցատկել։ Բայց այս անգամ գետն իր տեսածներից չէր, հզոր էր ու վարար, մաքուր էր ու լեռնային։ ԵՎ հենց նրա շունչը փորձեց հասնել Սաթենիկի դեմքին, Սաթենիկը երկարուկ փեշը ետ տարավ ծնկի վրայից, գոտկատեղից կախված սուրը հանեց պատյանից ու այն քաշելն էր, որ քաշեց...