Բայց հանկարծակի խուճապի ալիքը սրբեց տարավ ամոթի զգացումը: Մի ձեռքով փորձելով խոչընդոտեի մյուս ձեռքով շրջազգեստն էր իջեցնում, բայց Մուսթաֆան մեխանիկորեն նորից բարձրացնում էր: Զելիհան ամբողջ ուժով բռունցքով խփեց եղբոր մեջքին ու հանկարծակի ուժեղ ապտակ ստացավ երեսին: Հետո նորից մի հարված: Հետո նորից մեկը, հետո նորից մեկը... Ինչ տարօրինակ է, ցավ չզգաց: Արնախումների պես սկսեցին պայքարել միմյանց դեմ: Մեկը մյուսի մազերից կախվեց, մեկը մյուսի երեսը ճանկռեց, մեկը մյուսին կծեց... ամեն ինչ խառնվել էր իրար: Տարիների փոխադարձ ատելությունը մթագնել էր նրանց աչքերը: Ինչքան շատ հաշիվ ունեին մաքրելու, ինչքան շատ չարության կար իրենց մեջ կուտակված: Մուսթաֆան չգիտեր, որ քրոջն այդքան ատում է: Քազանջըների մեջ միակ երեխան Զելիհան էր, որ համարձակվում էր հորը խոսք հասկացնել: Ամենափոքրը լինելու պատճառով միշտ երկակի էին դիտվում, միշտ համեմատվում էին: Կողք կողքի էին կանգնում, բայց իրարից կիլոմետրերով հեռու էին, երբ բոլոր քույր-եդբայրներով շարք էին կանգնում: Մինչ Մուսթաֆան փորձում էր իրեն մյուսներից անջատ ներկայացնել, Զելիհան միշտ հակառակվում էր