Ձե՛զ	եմ	ասում, ձե՛զ, հայոց	նորահաս	երիտասարդք, ձեր	անումին	մեռնի՛մ, ձեր	արևին	ղուրբա՛ն. տասը	լեզու սովորեցե՛ք, ձեր	լեզուն, ձեր	հավատը	ղայիմ	բռնեցե՛ք: Մեկ	դարտակ	լեզուն	ի՞նչ	ա, որ	մարդ	չկարենա	սովորիլ: Բաս	չե՞ք	ուզիլ, որ	դուք	էլ	գրքեր	գրեք, ազգի	միջումն	անուն	թողաք, ձեր	գրքերն	էլ	օտար	ազգեր	թարգմանեն, ձեր անունը	հավիտյանս	հավիտենից	մնա	անմահ: Ինչ	կուզե	ֆրանցուզերեն, նեմեցերեն	գիտենանք, մենք	չենք կարող	էնպես	բան	գրիլ	որ	նրանց	միջումն	անուն	ունենա, չունքի	նրանց	միտքն, նրանց	սիրտն	ուրիշ	ա, մերն՝ ուրիշ, մեկ	էլ	որ	նրանց	միջումն	էնքան	գրող	կան, որ	ո՛չ	թիվ	կա, ո՛չ	հեսաբ: Ռուսաց	լեզուն	մեր	տերությանն	ա, պետք	է	ամենից	առավել	համարինք, հետո	մեր	լեզուն	ձեռք	բերենք: Բաս	ձեր	սիրտը	չի՞	ուզիլ, որ	դուք	էլ ոտանավոր	գրեք, ձեր	միտքը, ձեր	խորհուրդը	հայտնեք, որ	այլազգք	իմանան, թե	մեր	միջումն	էլ	ա	էլել	երևելի գրող, ու	մեր	լեզուն	դհա	ավելի	սիրե՞ն: Աստված	կյանք	տա	էն	ծնողացը, որի	որդիքն	ինձ	մոտ	են: Նրանց	առաջին խնդիրն	միշտ	էն	ա	էլել, որ	նրանց	որդիքը	հայերեն	լավ	գիտենան: Գերեզմանն	էլ	որ	մտնիմ, նրանց	էս	սուրբ խոսքը	մտքիցս	չի՛	գնալ: