1992 թվականից Հարությունի մոտ սկսվում են տառապանքի ուղիները. հիվանդանոցից հիվանդանոց: Ջղային հողի վրա բացվում է տասներկումատնյա աղիքի խոցը, անհանգստացնում է սիրտը. երկու անգամ ինֆարկտ է տանում… Երբ դեռ գոյություն ունեին «Հայկական ավիաուղիները», Հարությունը հաշմանդամության թոշակ էր ստանում, իսկ այժմ նրան անհրաժեշտ են թանկարժեք դեղամիջոցներ, և հոգածության կարիք էլ ունի /վերջերս արյան զեղում ստացավ/: Անհեթեթություն է, բայց փաստ է. հերոսը սառչում է հանրակացարանում, գոյության համար չունենալով ոչ մի միջոց: Այո, նա իր կուրծքը չի ծեծում, չի պահանջում, որպեսզի հայրենիքն իր վաստակը գնահատի… Նա լուռ ու մունջ քարշ է տալիս իր գոյությունը. և դա մեզ՝ բոլորիս համար մեծ նախատինք է: