Միքայելը, հեզ	ու	խոնարհ	երեխայի	պես, թույլ	տվեց	բանալ	իր	կուռը	և	փաթաթանը	փոխել: Մի	վայրկյան	վարեն	վեր նայելով, կարդաց	Շուշանիկի	աչքերի	մեջ	խորին	կարեկցության	հետք	և	մի	ուրիշ	բան: Կռան	ցավերն	անտանելի	էին, բայց գրեթե	ոչինչ	չզգաց: Օ՜օ, նա	իր	թևն	անվերջ	կթողներ	բժշկի	ձեռների	մեջ, Շուշանիկը	մնար	ներկա	և	նույն	հայացքով նայեր	նրան: Բայց	ոչ, վերջացնելով	իր	գործը, օրիորդը	հեռացավ	և	մեղմիկ	քայլերով	դուրս	գնաց: