Մենք զանգեցինք խաղողագործության ավանդույթ ունեցող մի քանի համայնք եւ նույն հարցը տվեցինք, թե արդյո՞ք երբեւէ առնչվել են խաղողագործության եւ գինեգործության հիմնադրամի հետ․ նրանք եկել են ձեր գյուղ, ծանոթացել են խաղողագործների հետ։ Աչաջրի խաղողագործներից մեկը մեզ պատասխանեց, որ այս հիմնադրամի մասին իմացել է վերջերս, քանի որ ինքը գյուղապետարանում է աշխատում ու կարդացել է մարզպետարանից եկած գրությունն այն մասին, որ այդ հիմնադրամը տեղեկանք է պահանջում։ «Կառավարությունում երեւի ուսումնասիրում են խաղողագործների վիճակը, մեզնից էլ հաշվառման համար թղթեր են երեւի ուզում»,- ասաց մեր զրուցակիցը։ Նա չցանկացավ ներկայանալ․ «Էս պոակ-մոակների կրճատման շրջանում մեզնից հարցում եք տանում, ֆինանսական հարցեր կան, պետք չէ, էլի»։ Նաեւ հայտնեց, որ Աչաջրում խաղողի այգիների 1/5 մասն է մնացել, սեփականաշնորհման տարվա համեմատ «սկի էդքան էլ չկա»։ «Խաղողը լավագույն դեպքում 100 դրամով են տանում, ձեռք չի տալիս, տնկիներ չկան, աջակցություն չկա։ Եթե էդ հիմնադրամը նման բաներ ձեռնարկեր, կարող է եւ զարգանանք նորից, բայց առանց աջակցության մեզ ձեռք չի տալիս»,- ասաց նա։ Իսկ հարցին, թե որ զբաղմունքն է ձեռք տալիս, պատասխանեց․ «Խոպանը, արտագնա աշխատանքն է ձեռք տալիս։ Համ էլ խաղողագործները մաշվել են, տարիքի հետ մեզ մոտ այգիները վերանում են։ Մեր գյուղում ամենաերիտասարդ գինեգործը 60 տարեկան է»։