Ես նրան հանդիպեցի Երևան-Մոսկվա գնացքում: Երբ իմ կուպեն մտա, նա նստած էր ձախ կողմի բազմոցին, նայում էր դուրս, ու նկատեցի՝ արդեն հասցրել էր երեք սիգարեթ ծխել: Շատ թեթևակի նայեց իմ կողմը, գլխի աննկատ շարժումով միայն արձագանքեց իմ բարևին, և ինձ թվաց, նորից սուզվեց մտքերի մեջ: Ես հիշեցի, որ նրան տեսա քիչ առաջ, կառամատույցում. ետ ու առաջ էր անում կաշվե մի թղթապանակ թևի տակ,նայում էր մարդկանց, գնացքներին և դարձյալ ծխում էր: Ու հիշեցի՝ նրան ոչ ոք չէր ճանապարհում: Հիմա ինձ թվաց՝ նա ինքն էր իրեն ճանապարհում: Այնտեղ կառամատույցում ինքն իր համար ազգական էր, ընկեր, գուցե նաև սիրած կին, գնացք բարձրացավ ու դարձավ… մեկնող: Ինձ ճանապարհում էին շատերը և գնացքը շարժվելու պահին միայն կարողացա ճեղքել նրանց պաշարումը, թռչել աստիճաններին: Գնացքը կայարանից պոկվում էր հևալով, ճռնչալով, կոկորդիլոսի պես սողեսող, և ես դեռ երկար տեսնում էի մերոնց. տարեցները ձեռքով էին անում, ջահելները վազում էին իմ վագոնի կողքով: