Պատահեց այնպես, որ վարժարանը ավարտելուց հետո մնացի Իտալիայում: Մեր ընտանիքը տեղափոխվել եւ Իտալիան էր ապրելու տեղ ընտրել: Իսկ ես ոչինչ չունեի, ոչ միայն ընտանիքիս, ալև սեփական կարիքները հոգալու համար: Երբ Հռոմ գնացի` ոչ ծանոթ ունեի, ոչ ազգական, ոչ էլ անձնագիր: Լիբիական կառավարությունն իր երկրում բնակվող քրիստոնյաներին անձնագրի փոխարեն, տարին մեկ անգամ անձ հաստատող նոր փաստաթուղթ էր տալիս: Եւ որ ամենակարևորն է` փող չունեի: Ավելի ճիշտ, գրպանումս ամերիկյան հինգ դոլար կար: Ուրեմն, որոնումներից սկսեցի: Նախ աշխատատեղ փնտրեցի: Գտա: Մի քանի տեղ էի աշխատում: Հետո որոնեցի եւ գտա հայկական եկեղեցին: Այնտեղ հանդիպեցի իմ տարեկից հայ ջահելների: Որոշ ժամանակ անց հիմնադրեցինք «Իտալիայի հայ երիտասարդաց կազմակերպությունը»: Կապեր հաստատեցինք «Եվրոպայի հայ ուսանողաց միության հետ»: Մեր գործունեության շրջանակները մեծացրինք գիտական ու մշակութային միջոցառումներ, գիտաժողովներ, դասախոսություններ, հայ դասական երաժշտություն, ժողովրդական երգ ու պարի համերգներ կազմակերպելով, որոնց մասնակցելու էինք հրավիրում ոչ միայն հայ, այլեւ օտարազգի նշանավոր մասնագետների եւ ճանաչված կատարողների: Առանձին պատրաստություն էինք տեսնում հատկապես Հայոց Մեծ եղեռնի օրը նշելու համար: Այդ օրը ամբողջ Հռոմը կերպարանափոխվում էր: Շինությունները ծածկվում էին հայկական ցեղասպանությունը դատապարտող ազդագրերով, վավերագրական լուսանկարներով: Փողոցների երթևեկությունը խախտվում էր հազարավոր մարդկանց երթերի պատճառով, քաղաքը ուրիշ ռիթմի մեջ էր հայտնվում: Հիշում եմ, թե ինչպես մի անգամ գաղտնի ոստիկանության ծառայողը զայրույթը հազիվ զսպելով հարցրեց. «Քանի հոգով եք այս ամենը կազմակերպում» Ասացի. «Երեք հոգի ենք»: Չդիմացավ, գոռաց «Անկարելի է: Հինգ-վեց հազար մարդ փողոց դուրս բերելը, Հռոմը հունից հանելը երեք հոգու բան չէ»: Եթե պատմեի, թե ինչ հնարքներ բանեցնելով էինք այդ ամենը գլուխ բերում, էլի չէր հավատալու: