«Դժվար է նաև մեր գրականության մեջ գտնել հայ-թուրք ժողովուրդների, նրանց կեցության ու կացության, բարքերի ներթափանցման, աղետների և դրանց պատճառահետևանքային կապերի, երևույթների հասունացման և դրանց ընթացքը պայմանավորող հանգամանքների գեղարվեստական նմանօրինակ վերլուծության, և հատկապես թուրքի` իբրև մարդու հոգեբանական քննության, մարդկային նկարագրի ու բաղադրության այնպիսի բացահայտումներ, որ տալիս է Օշականը»,- գրում է Կիմ Աղաբեկյանը3: Սակայն եթե Շաֆաքի վեպը մեծ պահանջարկ ունի թե՛ Թուրքիայում, թե՛ Հայաստանում, ապա Օշականի վեպն ընթերցողները խիստ փոքրաթիվ են: