Գերության այս բնույթը գիտակցությունն իրականացնում է ոչ թե ինքն իր մեջ, այլ այն ընկալում է օբյեկտների վրա. օբյեկտները գերող են, բայց գիտակցության կողմից գրավված չեն: Ազատագրումը կարող է գալ մաքրագործող մտորման միջոցով կամ հուզումնալի իրավիճակի կատարյալ անհետացմամբ: Ապրումի էությունը կազմող հատկությունն այն է, որ ապրումն օբյեկտի վրա գտնում է ինչ-որ բան, որը նրան անսահմանորեն գերազանցում է: Իսկապես գոյություն ունի ապրումի աշխարհը: Բոլոր ապրումներն ունեն մի ընդհանուր բան. նրանք հայտնաբերում են նույն աշխարհը, որը կարող է լինել դաժան, սարսափելի, մռայլ, ուրախ և այլն, բայց որի մեջ իրերի հարաբերությունը գիտակցությանը միշտ նույնն է և բացառապես մոգական: Աշխարհ ասելով` նկատի ունենք անհատական սինթեզները, որոնք հարաբերվում են իրար մեջ, և այն հատկությունները, որ ունեն դրանք: Յուրաքանչյուր հատկություն օբյեկտին վերագրվում է անսահմանությանը անցումով: Օրինակ` մոխրագույնը իրենից ներկայացնում է իրական և հնարավոր abschattugen-ի անվերջություն, որոնցից որոշները կարող են լինել մոխրականաչավուն, սև, մոխրագույնը` ինչ-որ լույսի տակ և այլն: Զուգահեռաբար` այն բոլոր հատկությունները, որ ապրումը վերագրում Է օբյեկտին, աշխարհին, վերագրում է ad octernum: Այսինքն` եթե ես հանկարծ ընկալում եմ որևէ օբյեկտ` որպես սարսափելի, ես աներկբայորեն չեմ պնդում, որ օբյեկտը կմնա հավերժ այդպիսին: Բայց միայն այդ` մեր արձանագրելը, թե սարսափելին օբյեկտի բովանդակային հատկությունն է, արդեն անցում է դեպի անվերջությունը: Հիմա արդեն սարսափելիությունը իրի մեջ է, դրա ամենախորքում, սա նրա զգայական կառուցվածքն է, նրա բաղադրիչը: Այսպես` ապրումի միջոցով է հայտնաբերվում իրի ճնշող ու որոշիչ հատկությունը: «Սարսափելին» իրի ներկա վիճակը չէ միայն, նրան սպառնում է ապագան, տարածվում ամբողջ գալիքի վրա և մթագնում, դա աշխարհի իմաստի մի բացահայտում է. «սարսափելին» ենթադրվում է որպես էական հատկություն, աշխարհում գոյություն ունի «սարսափելի»: Այսպիսով` յուրաքանչյուր ապրումի մեջ զգայական ճնշումների մի ամբողջ բազմություն ուղղորդվում է դեպի ապագան, որպեսզի այն կառուցի ապրումային լույսի տակ: Մենք զգայնորեն ապրում ենք մի հատկություն, որը սպրդում է մեր ներսը, զգում ենք այն, նա մեզ պարուրում է բոլոր կողմերից: Միանգամից ապրումն արմատախիլ է արվել ինքն իրենից, այլևս մեր առօրեական կյանքի աննշան կամ սովորական պահ չէ, այլ բացարձակի կանխազգացում: