Նույն	րոպեին, կուչ	գալով	և	փոքրացած, ներս	սլկվեց	արծաթագործ-ակնավաճառ	Բարսեղը: Ի՜նչ	անպատվություն, ի՜նչ լրբություն. եթե	Ալիմյանների	պես	մեծամեծների	պատվին	էլ	դիպչում	են, էլ	ի՞նչ	պիտի	անեն	Բարսեղի	նման «խեղճ մարդիկ»: Աշխարհը	փչացել	է, մեծ	ու	պստիկ	չկա: Մարկոս	աղայի	որդին	կլուբում	ապտակ	ստանա՞, և	քաղաքը	տակն	ու վրա	չլինի՞... լսվա՞ծ	բան	է... Երեք	օր	է	Բարսեղը	շարունակ	կռվում	է	բոլորի	հետ: Չար	լեզուներն	ասում	են, որ	իբր	Միքայել աղան	դուետից	հետ	է	կանգնել: Իհարկե, Բարսեղը, Միքայել	աղայի	ցավն	առնի	նա, ամենի	հետ	կռվում	է	այս	մասին: Հաբեթյանն	ո՞վ	է, որ	Ալիմյանը	նրա	հետ	ճակատ-ճակատի	կանգնի: Փիե՜, աշխարհը	քանդվե՞լ	է, էլ	մարդ	չի՞	մնացել, որ Միքայել	աղան	ինքը	գնա	ու	ձեռներր	կեղտոտի: Այնքան	բարեկամներ	ունի, բավական	է	մեկին	հրամայի, Հաբեթյանի «գլուխը	կթռցնեն	սխտորի	պես»: