«Դպրոցը ավարտելուց հետո ընդունվեց Վեդու Եվրոպական քոլեջ: Հաշվապահական հաշվառում և աուդիտ բաժնում էր սովորում: Դիպլոմը հիմա Ֆիզկուլտ ինստիտուտում է: Քննական գնահատականները բավականին բարձր էին: Ինձ ասացին, որ այդ գնահատականներով կարող է իր մասնագիտությամբ միանգամից 2-րդ կուրս ընդունվել: Ես իրեն ասացի: Չուզեց, ասաց. «Պապ, ճիշտ ա սովորել եմ հաշվապահություն, բայց չեմ սիրում էլի, չգնամ»: Մի փոքր համոզեցի, հետո հասկացա, որ անիմաստ է: Ինքն իրեն միայն սպորտում էր տեսնում: Վերջերս զանգեց, ասաց. «Պապ, հետաքրքրվի` ինչ թղթեր են պետք, որ գործերս փոխենք հեռակա: Մի սպասի, որ ես գամ, գնա հետաքրքրվի: Կփոխենք հեռակա, համ կսովորեմ, համ կաշխատեմ, քեզ էլ կօգնեմ»: Ոնց որ այստեղով ապրեր, օր առաջ ուզեր այստեղ լինել: Ասում էր. «Ես կաշխատեմ, իմ ու Սաթենիկի ուսման վարձը կվճարեմ, դու դրա հետ գործ չունես»: (Սաթենիկը քույրերից ավագն է, այս տարի կավարտի ավագ դպրոցը: Ուզում է մշակութաբան դառնալ` խմբ.): Ուզում էր որպես խոհարար աշխատել, սիրում էր այդ գործը: Ասում էր. «Ես պիտի երկու մասնագիտություն ունենամ: Հիմա ճիշտն էդ ա: Դու մի մասնագիտություն ունես, մենակ էդ ա (հայրը մասնագիտությամբ բժիշկ է` խմբ.), դժվարություններ էլ են եղել, նեղություն էլ է եղել: Ես եկել եմ էն եզրակացության, որ պիտի երկու մասնագիտություն ունենաս»: Սիրում էր պատրաստել, անգամ իմպրովիզներ անել: Բանակից առաջ 4 ամիս խոհարարական կուրսերի գնաց: