Զելիհան հանգիստ հենվեց աթոռի թիկնակին, անտեսանելի ծխախոտ ծխելու պես խոր շունչ քաշեց: Հոգնածությունը, զզվանքը, տագնապները ծխի հետ զայրացած դուրս փչելիս զգաց, որ ամբողջ օրն իրեն հանգիստ չտվող անորոշության յոյոն իջնում-բարձրանում է: Նա երբեք չի մոռանա հուլիս ամսի այս առաջին ուրբաթ օրը, այս անիծված երկար օրը տեղի ունեցածը (և տեղի չունեցածը): Հայացքը հառեց հնդկական ընկույզով ծածկված սութլաչի թասիկներին. անցանկալի բաների պատճառ էր դառնալու, անցանկալի բանով հղի էր... Շատ ավելի ուշ հայացքը դեռ անդարչին սութլաչին հառած, իրեն չնմանվող քաղաքավարի, մետաքսե ձայնով շշնջաց.