Երբ ժամանակին գրում էի Հովհաննես Թեքգյոզյանի կամ նրա տեքստերի մասին, մեծ ուրախությամբ ու մի տեսակ բացառիկության իրավունքով նշում էի, որ նա ամենուր է․ ոնց որ Երեւանն իրենը լիներ, ինքը՝ Երեւանինը։ Մեկ-մեկ կատակում էի նաեւ, որ ինքն այնքան «շատ» է, որ ինձ թվում է՝ միաժամանակ մի քանի տեղում է։ Ու սրանից մեկուկես տարի առաջ մի կիսամութ փաբում Հովհաննես Թեքգյոզյանին հրաժեշտ էինք տալիս։ Մեծ ցավ էի զգում, որ նա հեռանալու է, բայց միեւույն ժամանակ մտածում էի, որ տեխնոլոգիական մեր ժամանակներում ամեն րոպե կարող եմ իմանալ՝ ինչպես է, ինչ է անում, ուր է հասել։ Պարզվեց՝ տեխնոլոգիան անզոր է, երբ ստեղծողն իրեն «որոշակի» եւ «նպատակաուղղված» կտրում է միջավայրից։