Դար ու կես անց, քաջ Ջվանշիրի իշխանության օրոք, Իսրայել անունով մի հոգեկիր մարդ օգնում էր Աստղաբլոիր մոտ «Մեծկունիք գավառի վերին կողմում, մի բարձրավանդակ լեռան վրա իր Գլխի վանք մենաստանում», որը Չարաբերդի լեռներից մեկն է, բայց չգիտեմ, թե Գլխի վանքի որն է եւ ինչ պատճառով է այդպես կոչվում: Ինձ թվում է՝ լեռան պատճառով է ասվել Գլուխ, ինչպես որ Կատրի վանքը Դիզափայտում: Այնտեղ նա հայտնաբերում է նշխարքները եւ «Շտապ հասնում է եպիսկոպոսանոցի եկեղեցական ավանը», Դավիթ եպիսկոպոսի մոտ ու պատմում եղելությունը: Կաթողիկոսի հրամանով նա ուրիշների հետ միասին գնում եւ գտնում է թաքցրած նշխարները,որոնց մասին մենք կխոսենք ստորեւ, մեծարանի աշխարհագրության մեջ: Այնտեղ մենք կպատմենք Իսրայելի ձեռքով կողովը այս Գլխի վանք բերելու մասին, ուր եւ հետագայում փոխադրվեց մեսրոպյան Խաչը, որը գտավ Գիսում: Տարիներ անց (677-682) Հայաստանից բերում է մեր Ս. Լուսավորիչի ծնոտի մի մասը Հեղինե տիկնոջ միջնորդությամբ, որը Աղվանից տանից էր, Գրիգոր Մամիկոնյանի՝ այն ժամանակվա հայոց իշխանապետի եւ նշխարքները Թորդանից Վաղարշապատ փոխադրողի հարսը: