Կո­­պէլեան հոս կը յի­­շէ ու­­շագրաւ դրո­­ւագ մը։ «Ան­­շուշտ Շնորհք պատ­­րիարք նա­­խապէս տե­­ղեկա­­ցուած էր մեր մա­­սին։ Պր. Ռո­­պէր Հատ­­տէ­­­ճեան թե­­լադ­­րեր է պատ­­րիար­­քին, որ նիւ­­թա­­­կան օժան­­դա­­­կու­­թիւն չտրա­­մադ­­րէ մե­­զի, քա­­նի որ մե­­րը ըստ իրեն պար­­զա­­­պէս ան­­ցո­­­ղակի, առ­­ժա­­­մեայ փա­­փաք մըն էր եւ դրա­­մը պի­­տի մսխէինք։ Հե­­տեւա­­բար ձեռ­­նունայն բաժ­­նո­­­ւեցանք պատ­­րիար­­քէն»։