Մերոնք տեսել էին թիվի էի առել, զարմացել էին՝ դու ո՜ւր, տելեվիզր նայելն ո՜ւր: Սպասում եմ մթնի, իմ սենյակի լույսն էլ եմ անջատում, որ պառավիկի հետ հեռուստացույց նայեմ: Լույսի թրթռոցը, գույները բռնացնում եմ նրա սենյակի լույսի թրթռոցի, գույների հետ: Այս չի, այս չի, այս չի: Ահա, համընկավ ոնց որ. կեցցե՛ս, պառավիկ, «Կուլտուրա» ես նայում: Իա, էս ֆիլմը նայել եմ: Հաննեկեի «Սերն» է: Կեսն անցել է: Էս ֆիլմն անգիր գիտեմ: Էս ֆիլմը կսպանի տատիկիս: Ախր, այ կին, լավ էլի: Մի՛ նայի, խնդրում եմ: Տեսնես էն կադրերը տեսե՞լ ա, որտեղ նախաճաշում են, ամուսնու համար ձու ա սառեցնում: Կամ էն, որ ամուսինը վախենում ա կնոջ դատարկ հայացքից: Ուֆ, պետք չի քեզ: Անջատի, սիրունս, մի նայի էլի, խնդրում եմ: Ուզում եմ աշխարհի լույսերն անջատեն: