Մեծամորի աշխարհագրական դիրքը չափազանց նպաստավոր էր. գտնվում էր Արարատյան դաշտի կենտրոնում: Հին աշխարհի առևտրական ճանապարհների խաչմերուկն էր դա: Կարևոր էր նաև սառնակունք աղբյուրների, լճակի, ծառ ու ծաղկի առկայությունը, հողի հարստությունն ու հումքի մոտավոր բազաների գոյությունը: Այս բոլորը Մեծամորի բնակատեղին դարձրել էին ոչ միայն ծաղկուն ու բարեբեր մի օազիս, այլև նյութական արտադրության և մեր նախնիների կրոնի ու պաշտամունքի մի խոշոր կենտրոն: Մեծամորի երկրաչափական ու կենդանակերպ ժայռապատկերները, անկասկած, կրոնական բնույթ ունեն: Ինչպես ենթադրվում է, Մեծամորի աստղաբաշխական նշաններ կրող արհեստական հարթակներն էլ կարող էին ծառայել գուշակությունների և աստղազարդ երկինքը դիտելու գործնական միջոցառումների հա-մար: Այստեղ ամենահետաքրքրականն այն է, ոք Մեծամորի աստղաբաշխական նշանները համապատասխանում են հայկական ձեռագրերում պահպանվածներին: Նշանակում է՝ և՛ հայերը, և՛ նրանց հեռավոր նախնիներն օգտվել են մեկ ընդհանուր աղբյուրից: Ինչպես նշում է 7-րդ դարի խոշորագույն մտածող Անանիա Շիրակացին՝ այդ ընդհանուր աղբյուրն հին արևելքի, այդ թվում և Հայաստանի համար, բաբելական աստղագիտությունն էր: