Նա	վառեց	ննջարանի	լամպարը, դրեց	սեղանի	վրա: Գլուխը	բարձրացնելով, պատին	քաշ	արած	հայելու	մեջ	տեսավ	իր դեմքը: Աչքերի	շրջանակները	կարմրել	էին, այտերը	շառագունել: Նրան	թվաց, թե	ապտակը	ձախ	այտի	վրա	թողել	է	չորս մատների	կապույտ	հետքը: Ցնցվեց: Ա՜խ, երանի	թե	կարելի	լիներ	գոնե	այս	մի	հատիկ	թերթը	պոկել	նրա	կյանքի գրքույկից	և	այրել	անհետք: Բայց	անկարելի	է, և	հենց	այս	մի	հատիկ	թերթը	պիտի	բարձրաձայն	գոռա	նրա	բարոյական անկման	մասին: