Հայոց արքայի դեմ նյութված դավադրության հանգամանքները բավականին հայտնի են՝ Սուրեն Պահլավյան տոհմին պատկանող Անակը, իբր ապստամբած լինելով Շապուհ I-ի դեմ, 252 թ-ի վերջին տեղափոխվեց Հայոց թագավորության տարածք և այստեղ լավ ընդունելության արժանացավ Սասայանների դեմ պայքարում դաշնակիցների աջակցության մեծ կարիք ունեցող Խոսրով I Մեծի կողմից։ Այնուհետև, արդեն 253 թ-ի ապրիլին, օգտվելով հարմար առիթից, Անակը, միայնակ մնալով Հայոց արքայի հետ, սրի հատու հարվածով ծանր վերք հասցեց նրան։ Դրանից հետո դեռևս կենդանի Խոսրով I-ի Քաջի հրամանով սպանվեց ինչպես Անակը, այնպես էլ կոտորվեցին նրա տոհմն ու ընտանիքի անդամները, բացառությամբ մանկահասակ որդի Գրիգորի[4], սակայն այդ հանգամանքը որևէ կերպ չերկարացրեց Հայոց հզոր այդ արքայի կյանքը, որը այս դեպքերից կարճ ժամանակ անց էլ մահացավ։ Այսպիսով Սասանյանների թագավորության դեմ գրեթե երեք տասնամյակ մղված պայքարը, կարծես թե գտնվելով հաջողության փուլում, իր անակնկալ ավարտը ունեցավ, քանզի Խոսրով արքայի սպանությունից հետո Հայկական վերջին գերիշխանությունը ըստ էության վերջացավ: