– Փիլիսոփայության ֆակուլտետի ուսանողներին մեր ժամանակներում բնագրերի մեծ մասը մատչելի էին ռուսերենով, եւ կարծեմ, դրանից հետո դժվար չպետք է լիներ զբաղվել բուն թարգմանությամբ: Դառնալով գրականությանը՝ առանձնապես շատ չեմ թարգմանել՝ Նաթելլա Լալաբեկյանի բանաստեղծությունների «Բազմակետ» ժողովածուն, Վահան Հովհաննիսյանի «Մանդիլիոն» վեպը, երկուսն էլ՝ ռուսերենից, երկուսն էլ աշխատել եմ բարեխղճորեն թարգմանել… Չհաշված, իհարկե, սիրելի Մարինա Ցվետաեւայից եւ Աննա Ախմատովայից արված թարգմանությունները, Նաբոկովից, Բունինից, ինչպես նաեւ ռուսերենից՝ որպես միջնորդ լեզվից, սիրելի հեղինակների թարգմանությունները, ինչպես, օրինակ, Ակուտագավա, Հենրի Միլլեր եւ այլն: Դրանք թարգմանել եմ, որովհետեւ շնչակտուր շտապել եմ, որ թեկուզ միջնորդ լեզվից, բայց հայերեն թարգմանված լինեն… Իսկ հրապարակախոսությունը (եւ լրագրությունը) իմ արձագանքն է հրատապին, օրախնդիրին: Կար ժամանակ, երբ հավատում էի, թե ինչ-որ տեղ ինչ-որ բան է փոխվում դրանով: Բոլոր դեպքերում, դա կողոպտում է գրականությունը. բանաստեղծական ինչքան էներգիա է պարպվել լրագրության մեջ՝ վախենալու-հեկեկալու-ափսոսելու չափ շատ: Պատահում է նաեւ, որ մի ընթացք ինձ հետ քնում-արթնանում եւ գրվում են պատմվածքներ՝ թունդ քաղաքական-երգիծական կամ արձակի համար փոքր-ինչ պարականոն: Մեն-մի անգամ ֆանտաստիկ գործ էլ գրեցի՝ մի պատմվածք՝ Խնկո-Ապոր գրադարանի տնօրինության նախաձեռնությամբ՝ գերմանական մի ծրագրով իրագործված մանկապատանեկան ժողովածուի համար …(իրականում տղայիս համահեղինակությամբ, որովհետեւ կարդում-փորձարկում-խորհուրդներն էի լսում): Բուն ստեղծագործական ընթացքից դուրս՝ նաեւ գրքեր եմ խմբագրում: Շուտով ընթերցողը կծանոթանա նաեւ Մեծ Բրիտանիայում Մոեմի պատվավոր մրցանակի արժանացած Ֆիլիպ Մարսդընի «Հանդիպման վայրը» հրաշալի գրքին, որ արեւմտահայերենից եմ փոխադրել: Մի բան միայն կարող եմ պնդել՝ ուրիշի գործին մոտենալիս էլ՝ որպես իմ գործ եմ շտկում-խմբագրում-թարգմանում: Գիտական-թարգմանական-արձակ՝ բոլոր տեքստերի մեջ, եթե հաջողում եմ, բանաստեղծության ներքին լույսով միայն: Եվ կյանքում էլ՝ երջանիկ եմ միայն այն ակնթարթներին, երբ բանաստեղծությունը մի թաքուն տեղից լույս է տալիս ու իր ցնծություններով ջրցողում…