Մի	անգամ	Սմբատը, մտնելով	մոր	սենյակը, տեսավ, որ	այրին	լուսամատի	առջև	նստած	լաց	էր	լինում: Կարծեցի	թե	նա դարձյալ	հիշում	է	հանգուցյալ	ամուսնուն: Սակայն	այրիի	դառնության	պատճառն	այս	անգամ	ա՛յլ	էր: Նա	ասաց, թե	մի փոքր	առաջ	կանչում	է	իր	մոտ	թոռներին	և	մի	րոպե	անցած	աղախինը	գալիս	է	նրանց	մոր	կողմից	և	տանում: