Լիլիթ Մովսիսյանը ինքնասպանության և անցյալի (մանկություն) վատ ու ծանր հիշողությունները չի ներկայացնում պաթոսով։ Ֆիլմում կա հումոր՝ երբեմն շատ նուրբ, երբեմն էլ գռեհկության հասնող, տխրություն, մեռնելու հանդուգն ցանկություն, մենության զգացում, ֆիլմ նկարելու երազանք՝ ծայրահեղության գնով։ Ֆիլմում կարծես ոչ թե ժանրերի նուրբ, առանց սահմանն անցնելու համադրության հնարքն է օգտագործված, այլ ռեժիսորը գտել է, թե ինչ ոճով պետք է նկարահանել հերոսի ապրումները ։ Ինքնասպանության ակտն այստեղ ընդհատվում է ֆիլմում նկարահանվելու մեծ ցանկությամբ լցված կերպարի ի հայտ գալով (Լիլի Էլբակյան)։ Տխրությանը հաջորդում է հումորը, մենությանը՝ գիշերային մտերմիկ զրույցները, խավարին՝ լույսը։ Այսպիսի ռիթմ ունի ֆիլմը։