Կվկայակոչեր ու կըհիշեցներ, որ ինքն ալ նրանցից մեկն էր և ո՜վ գիտե, թե իր հետ ի՞նչ պիտի ըլլար, եթե մնար արաբ մոր մոտ …Տարիներ անց պիտի իմանար, որ արաբուհին մինչև կյանքի վերջը համոզված էր, թե իր անզգուշությունը պատճառ եղավ, որ անուշիկ իր մանչից բաժանվեց: Դեր Զորում, երբ որբահավաք կըլլար, իր սիրելի աղջնակին ամենախորքի սենյակներում կամ տան պահարաններում այնպես էր թաքցնում, որ որբերին փնտրողները տուն մտնելով և ամեն անկյունը նայելով, կհեռանային՝ համոզված, որ հոն հայ մանչեր չկան: Մի անգամ ալ, երբ արաբուհին տանը չէր, Ովսաննան, փողոց էր դուրս ելել: Եւ ճիշտ այդ պահուն նրան բռնել, տարել էին Հալեպի հայկական որբանոց: