Հայոց ցեղասպանության մեջ Անգլիայի ունեցած մեծ դերի մասին է վկայում 1919 թ. Փարիզի Խաղաղության խորհրդաժողովի ժամանակ ամերիկացի լրագրող Լինկոլն Ստեֆանսի /Տրոցկու մերձավորներից մեկը/ հարցազրույցը Մեծ Բրիտանիայի գաղտնի ծառայության գործակալ և հետախույզ, արևելագետ Լոուրենս Արաբացու /ԹոմասԷդուարդԼոուրենս, 1888-1935 թթ./ հետ: «Այդ անտանելի հայերը» վերնագրով հարցազրույցը վերահրատարակվել է «Աութլուք ընդ ինդըփենդընթ» ամսագրի 1931 թ. հոկտեմբերի 14-ի համարում /ի դեպ 1919 թ. տեղի ունեցած այդ հարցազրույցի ժամանակ հայերը կարողացել էին վերականգնել հայոց պետականությունը և 1918 թ. մայիսի 28-ին ստեղծվել էր Հայաստանի հանրապետությունը: Այս փաստը բնականաբար «անտանելի» էր դարձնում հայերին բրիտանացիների համար, քանի որ նրանք ոչ միայն չէին բնաջնջվել, այլև վերականգնել էին իրենց պետականությունը: Եվրոպական գործիչներից Լոուրենս Արաբացին առաջինն էր, որ արտահայտելով իր կառավարության քաղաքականությունը, խոստովանում է հայերին տեղահանելու և ոչնչացնելու անհրաժեշտությունը: Եվրոպական շատ կառավարություններ հայկական հարցի լուծումը տեսնում էին հայերին ֆիզիկապես ոչնչացնելով: Նախապես մի քանի անգամ կազմակերպվում են հայերի զանգվածային ջարդեր /1894-96 թթ. համիդյան ջարդերը, 1909թ՝. Ադանայի ջարդերը երիտթուրքերի ժամանակ): Ի դեպ համիդյան ջարդերի ժամանակ ի պատասխան հայերի օգնության խնդրանքի, Անգլիայի վարչապետ Սոլսբերին արեց իր հայտնի ցինիկ արտահայտությունը. «Աշխարհում ոչ մի նավատորմ չի կարող բարձրանալ Տավրոսի լեռները, որպեսզի պաշտպանի հայերին»: Իսկ Ադանայի ջարդերի պլանավորմանը մասնակցել են Սալոնիկի սիոնիստները13: Փորձը կար և հաջողությունը երաշխավորված էր: Եվրոպական ոչ մի երկիր կառավարության մակարդակով չփորձեց ձայն բարձրացնել ի նպաստ հայերի, ոչ ոք չցանկացավ լսել հայերի ձայնը և չփորձեց կանգնեցնել սպանդը: Եվրոպական մամուլը ևս լռում էր կամ տպագրում հակահայկական հոդվածներ, պաշտպանելով թուրքերին: Իսկ լռում էր կամ պաշտպանում թուրքերին, որովհետև շատ թերթերի տնօրեններ ու թղթակիցներ մեծ գումարներ էին ստանում հրեա սիոնիստներից հակահայկական, ինչպես նաև թուրքանպաստ հոդվածներ տպագրելու համար: «Ռևյու դ՝ օրիեն», «Բեռլիներ Տագեբլատ», «Ժուռնալ դե Դեբատի», «Քյոլնիշե Ցայտունգ» և այլ թերթեր պատկանում էին հրեաներին, կապված էին թուրքական դեսպանատների հետ և նրանց պատվերով գրում էին հակահայ հոդվածներ, որոնցում մեղադրում էին հայերին ու գովերգում սուլթանին: Այսպես. «Բեռլիներ Տագեբլատ» թերթի հրեա թղթակից Բ. Շտեռնը եվրոպացիներին թյուրիմածության մեջ գցելու համար գրում էր այն արտոնությունների մասին, որոնք իբր վայելում են հայերը օսմանյան կայսրությունում, որ նրանք հալածված չեն, որ խոսք չպետք է լինի նրանց արտոնությունների ու բարենորոգումների մասին և այլն: Իսկ Հերցելի հետնորդ, սիոնիստ Խաիմ Վայցմանը 1902 թ. հանդիմանում է գերմանացի /հրեական ծագումով/ հրապարակախոս, սոցիալ-դեմոկրատ Էդ. Բեռնշտայնին ի նպաստ հայկական հարցի կարդացած հրապարակային դասախոսության համար: Հայտնվում են նաև հրեական ծագումով թուրքագետներ /Արմինիուս Վամբերի, Լեոն Կահունի/, որոնք թրքության ու լուսավորյալ, ազատամիտ սուլթանի գովքն էին անում: Նրանք նույնիսկ խոսում էին թուրքերի «թուրո-արիական» ծագման մասին14: Այս պայմաննրում 1915 թ. ապրիլին երիտթուրք պարագլուխների /Թալեաթ, Էնվեր, Ջեմալ, Նազըմ/ հրամանով սկսվում են հայերի զանգվածային աքսորն ու ջարդերը Արևմտյան Հայաստանի ողջ տարածքում, որը շարունակվում է մինչև 1918 թ.: 1919-1922 թթ. գործը ավարտին հասցրեց Քեմալ Աթաթուրքը /մասոն՝ հրեական ծագումով/: