Անահիտը սիրո մասին գեղեցիկ բանաձևումներ է անում, իսկ ես միաժամանակ թերթում եմ նրա գրածները՝ ինչ զգում է Անահիտի փխրուն սիրտը, դառնում է տող, բանաստեղծություն։ Նրա ազնիվ հոգին տառապում է, երբ տեսնում է կողքինի ցավը. «…մարդը միայն իրենով չէ երջանիկ,- ասում է Անահիտը։ -Մարդը չի կարող լիարժեք ուրախանալ, երբ կողքինը վշտի մեջ է, ցավի ու տառապանքի։ Ընկածին պետք է ձեռք մեկնես, օգնես, սատարես… Ու երջանկանաս՝ երջանկացնելով»։