Գրքի հեղինակ Ֆրեդերիկ Գրինը նկատելով, որ «Հիվանդ մարդու» (նկատի ուներ Թուրքիային) ախտերը անբուժելի են, հայոց խնդրի վերաբերյալ իր հայացքներն էր շարադրում՝ առաջարկելով երեք լուծում: Դրանցից մեկը հետևյալն էր. Ռուսաստանի կողմից գրավումը, ինչն ուրախությամբ պիտի ողջունվեր, քանի որ, ինչպես հեղինակն էր վկայում, եթե Թուրքիայի և Ռուսաստանի տիրապետության տակ գտնվելու վերաբերյալ ընտրության հարց առաջանար, ապա հենց ինքն անձամբ Թուրքահայաստանից ռուսական սահմանը անցնելիս այն զգացումն էր ունեցել, կարծես թե դժոխքից արքայություն էր անցել: Երկրորդ լուծումն ազգային ինքնավարությունն էր, որ աշխարհագրական և քաղաքական պատճառներով պայմանավորված՝ մի երազ էր թվում հեղինակին: Եվ երրորդ լուծումը՝ արմատական և զորեղ վարչական բարենորոգում՝ անհրաժեշտ երաշխավորությամբ: Սա էր հեղինակը համարում ամենագործնականը: Այդուհանդերձ, հեղինակը տեղ-տեղ դարձյալ վերադառնում էր դեպի Թուրքիայից Հայաստանի անջատման գաղափարին՝ «Հիվանդ մարդու» համար վիրահատական գործողություն առաջարկելով, ինչը ստույգ միջոց կլիներ թե՛ քրիստոնեական և թե՛ մահմեդական ցեղերը փրկելու համար: