Դարձյալ	ուշ	գիշեր	էր	և	դարձյալ	Շուշանիկն	անքուն	շրջում	էր	իր	սենյակում	առանձնացած: Նրա	ականջներին	դեռ	հնչում էին	Միքայելի	խոսքերը: Արդյոք, իսկապես	անկեղծ	էին	այդ	խոսքերը, թե	քինծու: Բայց	որքան	նա	իրեն	անխնա քննադատվեց, որքան	պարսավեց: Ոչ, նա	զղջում	է	իր	արածների	մասին	և	զղջում	է, անշուշտ, առանց	կեղծիքի: Է՜հ, տերը նրա	հետ, թող	այսուհետև	ինչ	ուզում	է	մտածի: Նա	ինքն	ասաց, «մնաք	բարով», ուրեմն	վճռեց	վերջապես, թողնել Շուշանիկին	հանգիստ: Ավելի	լավ, Շուշանիկն	էլ	նրանից	հենց	այդ	պիտի	պահանջեր, և	առանց	պահանջելու	ստացավ ուզածը: Տերը	նրա	հետ: