Չէ, Ա՛ղասի	ջան, թե	քո	մերն	եմ, ասածս	արա՛, քանի	Նազլվիդ	գերեզմանն	աչքովդ	ընկնի, քանի քնից	վեր	կենաս, երեսդ	երկինքը	քցես	կամ	իգին	մտնիս, ծաղկըներդ	ջրես	կամ	պտուղ	քաղես, դոշդ	բա՛ց	արա, նրա	անունը	տո՛ւր, նրա	գլուխը	լա՛ց	իլ. թուփ	չկա, որ	նրա	արտասունքը	տեսած չըլի. քար	չկա, որ	նրա	դոշին	չըլի	դիպել, ծաղիկ	ու	թուփ	չկա, որ	նրա	գլուխը	չըլի	խտտել, սուգը տեսել, հետը	սգացել, սրտի	ծուխը	մեջն	առել	ու	թառամել, չորացել, որ	նրա	կսկիծը	չտեսնի, ձենը չլսի: Թե	իմ	կաթն	ես	կերել, Ա՛ղասի	ջան, թե	իմ	ձեռին	մեծացել, քանի	շունչդ	բերնումդ	ա, ոտդ՝ վրեդ, արի՛, արի՛, էս	սուրբ	հողի	վրա	կանգնի՛ր, ինձ	էլ	նրա	հետ	թաղի՛ր, ու	հետո, աստված	քեզ հետ: Քանի	որ	կենդանի	եմ, թուր	կցցեմ	սիրտս, աչքս	կհանեմ, ուրիշի	էլ	հարս	չեմ	կարող	ասիլ, ուրիշի	էլ	մեր	չեմ	դառնալ. ինձ	էլ	աչքալիս	չի՛	հարկավոր, չի՛	հարկավոր, իմ	աչքիս	լիսն	էլ	էր	սա, իմ	օր	ու	ումբրս	էլ, որ	կորավ, փչացավ, սրա	կոխած	տեղը	թե	ուրիշի	ոտ	ա	դիպել, հոգիս	կտամ, սրանից	ետը	աշխարքս	ջավահիր	էլ	դաոնա, էլ	ո՞ւմ	աչքը	կգա, ո՞վ	թամահ	կանի: Մեռնելիս	էլ անկաջումն	էն	եմ	ասել, գնա՛, իմ	ջա՛նի	հանող, քանի	շունչս	վրես	ա, Աղասին	էլ	կարմիր	չի՛ կապիլ, էլ	ձեռները	հինա	չի՛	դնիլ, նրա	հինեն	Վաղուց	քամուն	տվի. մե՛կ	բարձի	գլուխ	դրիք՝ մե՛կ հողում	պտի	քնիք, ինձ	էլ	միջըներդ	առնեք, որ	ձեր	սերը	գերեզմանումն	էլ	տեսնիմ, երկընքումն	էլ վայելեմ, ձեզ	օրհնեմ, ձեզ	որդի	ասեմ	ու	աստծուն, ինչպես	առա, էնպես	ամանաթ	տամ»: