-Կորած քրոջս ամուսինը, գիտես, Արշալույս գյուղից ետ բերեց նրան՝ մի վերմակ-դոշակով, թե՝ «Ես հոգնել եմ, էլ չեմ ապրի նրա հետ»։ Մամայի մահից հետո քույրս կորավ։ Նա իմ մեծ քույրն էր։ Ես շատ էի սիրում նրան։ Բայց կորցրի։ Իսկ մյուս քրոջս, որին մայրս տվել էր ուրիշին ու որի հետ ես ընդհանրապես չէի շփվել, հանկարծ գալիս ու գտնում է մեզ։ Ես երազներիս մեջ լացում էի մեծ քրոջս համար ու անընդհատ սպասում էի նրան։ Նա մինչև հիմա չկա։ Մայրս շաքարախտ ընկավ այդ երեխայի կարոտից։ Ախր մինչև նրան ուրիշին տալը վեց ամիս կուրծք էր տվել ու կարոտում էր։ Ինչ բան է, չէ՞, կարոտը։