— Նանե՞… ճիշտ ժամանակին եք եկել,- թիկունքիս է խփում իմ նախնիի (ծանոթացեք՝ հայրս. դոկտոր Հայրապետյան) ձգված, շրջանակի վրա քաշված ձայնը: Շատ վաղուց նրա ձայնը՝ ինչպես կտավը, քաշեցի շրջանակի վրա (հո իզուր չէ՞ի ժամերով վեր ընկնում հարևան նկարիչ Գափոյի արվեստանոցում) և այդ անգույն ձայնի վրա փորձեցի նկարել: Ոչինչ չստացվեց: Ընդամենը մի քանի դժգույն կետ-գծիկներ: Ու հիմա նախնիս իր այդ ձայնով վերջնականապես դռան մոտից սրբում-քշում է ինձ, որ կորած-կործանված մի խրտվիլակ էի, հատու-հաշվարկված շարժումով օգնում է Նանեին հանել թիկնոցը և ուղեկցում է իր աշխատասենյակը: Դուռն անաղմուկ, բայց անտարբեր-արհամարհական փակվեց հենց քթիս առաջ ու ես, որ դուռը բացելուց հետո հազիվ հասկացել էի, թե ինչու երկրի վրայից անհետացան դինոզավրերն ու Սահարայում միայն ավազ է, նորից մխրճվեցի անգիտության ճահճի մեջ ու ու մնացի պատին հենված մի ստվեր՝ որպես հուշարձան սեփական խրտիլակիս: Լեթարգիկ քնի, թե անզգայացման վիճակից դուրս բերեց մայրս (գիտությունների թեկնածու Հայրապետյան): Երկու բաժակ սուրճ, բյուրեղապակյա ամանում՝ շոկոլադ, ափսեի մեջ՝ չորաբլիթներ. նման դեպքերի համար սովորական ու մշտական տեսականին սկուտեղի վրա մոտեցավ աշխատասենյակի դռանը, հազիվ լսելի թակեց, մտավ ու համարյա միանգամից դուրս եկավ դատարկաձեռն: