Հայոց լեզուն աշխարհի հնագույն հարուստ լեզուներից մեկն է: Ունի հարուստ բառապաշար և արտահայտչական բազմազան հնարավորություններ: Դա անվիճելի իրականություն է: Օտարաբանության դեմ պայքարը և լեզվի մաքրության հարցը միշտ էլ եղել է քննարկման առարկա տարբեր ժամանակաշրջաններում: Անհարկի օտար բառերի ներմուծումը աղավաղում է մեր լեզուն և դրա դեմ պետք է շարունակական պայքար տարվի: Բայց դա բոլորովին էլ չի նշանակում¸ թե հայոց լեզվի դռները պետք է ամուր փակել անհրաժեշտ փոխառությունների առաջ և բոլոր օտար ու փոխառյալ բառերը թարգմանել հայերեն: Լեզվաբանությունը վաղուց մերժել է ծայրահեղ մաքրամոլությունը¸ որը միայն աղքատացնում է լեզուն¸ թուլացնում նրա արտահայտչական ճկունությունը և դատապարտում ինքնամեկուսացման: Երբեք չի կարելի նույնացնել օտարաբանությունը և փոխառությունները¸ դրանք տարբեր հասկացություններ են: