Երեկ՝ սեպտեմբերի 9-ին, կիրակի օրը, մենք՝ ես և Լաուրան հրավիրված էինք Սեվան, մեր շատ սիրելի ազգական Նարեկ Նավասարդյանի և նրա ընտրյալ գեղեցկուհի Շուշանի հարսանիքին, որը տեղի ունեցավ մեր աննման Սեվանա լճի, կամ ինչպես Մաքսիմ Գորկին էր 1936 թ․ այցելության ժամանակ, հիացած գոչել՝ "Լեռների գագաթին իջած մի կտոր երկինք"- ի, ափին, վերջերս կառուցված, "Բուրգեր" արարողակարգային հոյակապ սրահում։ Ցավոք ես առողջական պատճառով չէի կարող իմ մեքենայով գնալ Սեվան՝ հարսանիքի; Մեզ Սեվան տարավ մեր Էդիկը; Հարսանիքին հրավիրված էին, կոպիտ հաշիվներով ավելի քան 300 մարդ; Սպասարկումը կատարվում էր շատ բարձր մակարդակով; Մենք շատ ռեստորաններում ենք եղել, տարբեր միջոցառումների, բայց գրեթե ոչ մի տեղ այդպիսի բարձրակարգ սպասարկում չենք տեսել; Հարսանիքը տևեց ժամի 4-ից մինչև գիշերվա ժամը 1-ը; Մարդիկ անկեղծ ուրախանում էին, անընդհատ պարում և այդ վիթխարի դահլիճում տիրում էր անկաշկանդ ու անկեղծ մթնոլորտը; Սովորաբար այդպիսի բազմամարդ միջոցառումների ժամանակ, ալկահոլի ազդեցության տակ երբեմն լինում են նաև անհամություններ; Բայց այս հարսանիքում տիրում էր զարմանակի ջերմ, բարեկամական մթնոլորտը, որը ներկաների բարձր հարգանքի վկայությունն էր, ինչպես Նարեկի և Շուշանի, այնպես էլ նարեկի չափազանց բարեկիրթ ծնողների՝ Համեստի և Քաջիկի նկատմամբ։