Ասյա Քազանջըն չգիտեր, թե ինչու են ոմանք խենթանում իրենց ծննդյան օրերի համար, բայց գոնե գիտեր, որ ինքը նման մարդկանցից չէ: Ատում էր իր ծննդյան օրերը: Գուցե՞ որովհետև մանկուց ի վեր ամեն ծննդյան տարեդարձին նույն անհամ տորթն էր ստիպված լինում ուտել եռաշերտ կարամելով, շագանակով (չափազանց քաղցր) խմորի վրա հարած լիմոնի կրեմով (չափազանց թթու): Երբեք չէր հասկանում' ինչո՞ւ են մորաքույրները սրտատրոփ սպասում, որ իրեն երջանկացնեն այդ անհաջող տորթով: Բայց միայն Ասյայի բողոքներն էին լսում: Ով գիտի, գուցե ամեն տարի այդ ժամանակ մոռացության ամպ էր նստում նրանց վրա: Գուցե մոռանում էին, որ նա տորթ չի սիրում: Պետք է որ ամեն անգամ նախորդ ծննդյան տոնի հուշերը սրբած և հիշողությունը զրոյացրած լինեին: Ինչո՞ւ ոչ: