Հայոց ցեղասպանությունից, հայ ժողովրդի մի հատվածին Արևմտյան Հայաստանում վերացնելուց, այնուհետև Արևելյան Հայաստանը մասնատելուց հետո, այն կազմակերպող ուժերն անցնում են Հայաստանն ու հայ ժողովրդին համաշխարհային պատմությունից ու մարդկանց հիշողությունից ջնջելու քաղաքականությանը: Հայաստան անունը չէր հիշատակվում /կամ հիշատակվում էր հպանցիկ ձևով/ ոչ համաշխարհային պատմության, ոչ էլ՝ հին արևելքի պատմության դասագրքերում ու աշխատություններում: Ոչ հայ պատմաբաններ ու արևելագետներ /անշուշտ պատվերով ու ոչ անշահախնդիր/ գրում էին հայոց պատմությունը, խմբագրելով ու խեղաթյուրելով այն /ցավոք նրանք հաճախ իբրև դաշնակից ունենում էին հայ պատմաբաններին և՝ ԽՍՀՄ–ում, և՝ արտասահմանում/: Նրանց «թեթև» ձեռքով հայ ժողովուրդը համարվում էր եկվոր /Բալկաններից գաղթած/, Հայկական լեռնաշխարհում ստեղծված պետական կազմավորումներն ու պետությունները /Արատտա, Միտանի, Հայասա, Նաիրի, Արարատ-Ուրարտու/ համարվում են ոչ հայկական, հայոց պատմությունը սկսվում է մ.թ.ա. 1-ին հազարամյակի կեսից և այլն: Հանրագիտարաններում /հատկապես բրիտանական/ հայերի ու Հայաստանի մասին տրվում են կցկտուր կամ խեղաթյուրված տեղեկություններ, հայ ժողովրդի համաշխարհային ճանաչում ունեցող զավակները՝ նկարիչները, երգահանները, գրողները, գիտնականները և այլ բնագավառների հայտնի մասնագետները ներկայացվում են որպես այլ ժողովուրդների ներկայացուցիչներ /նույնիսկ փորձ է արվում հայտնի հայ ծովանկարիչ Հ. Այվազովսկուն ներկայացնել որպես թուրք նկարիչ/ և այլն: 20-րդ դարում գրված համաշխարհային պատմությունն ուսումնասիրելիս Հայաստանի մասին տեղեկություններն այնքան կցկտուր, թերի ու հակասական են, որ կարծես աշխարհում չի եղել Հայաստան անունով երկիր ու հայ ժողովուրդ: