Արիւնի՜ տարիներ... Պանք-Օթթոմանի եւ Սամաթիոյ ռումբերը նոր էին պայթած [1], եւ Բաբկէնի, Գնունիի, Տէր-Անդրէասեանի հոգիները դեռ կը թրթռային օդին մէջ: Տասնեակ հազարաւոր հայ փախստականներ նոր դուրս էին վիժած Կ. Պոլսէն ու կը վխտային Նեղոսի հիւրընկալ ափերուն վրայ: