Ինչո՞վ է վտանգավոր Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականը: Հարցը երկու հարթության մեջ է` իրավական ու իրական: Իրավական հարթության մեջ ՀՀԿ-ն ունի ռևանշի հնարավորություն` Նիկոլ Փաշինյանը հրաժարական է տալիս, նրա հրաժարականն ընդունվում է, վարչապետի նոր թեկնածու է առաջադրվում ու ընտրվում` ձայների մեծամասնությամբ: Իրական հարթության մեջ դա անհնար է` մայիսի 1-ին Աժ-ն վարչապետ չընտրեց Նիկոլ Փաշինյանին, մայիսի 2-ին երկիրը կաթվածահար էր ու մայիսի 8-ին ԱԺ-ն ստիպված էր նրան վարչապետ ընտրել: ՀՀԿ-ի ամբողջ հույսը իրավիճակի վրա է` նրանք ապավինում են այն տարբերակին, որ 2019-ին ժողովուրդը ոտքի չի կանգնի իր հեղափոխության արդյունքները պաշտպանելու համար` հիասթափված Նիկոլ Փաշինյանի մեկամյա իշխանությունից ու իր կյանքում փոփոխություններ չարձանագրելով: Սխալ հաշվարկ է: Նիկոլ Փաշինյանի համար մեկ տարին մահացու չէ քաղաքականության մեջ, նրա ֆենոմենը բացատրվում է ոչ այնքան սեփական, պետության ու պետականության համար անհրաժեշտ քայլեր անելու կարողությամբ, որքան Սերժ Սարգսյանին ու ՀՀԿ-ին իշխանազրկելով: Միանշանակ` ՀՀԿ-ն ապավինում է նաև արտաքին ներգործությանը` Մոսկվայի: Պատահական չէ, որ ռուս փորձագետները բացահայտ գրում են, որ Նիկոլ Փաշինյանը խորհրդարանում մեծամասնություն չունի, նրա իշխանությունը երերուն է, ապարատային իշխանափոխությունը միանգամայն հնարավոր է, եթե Նիկոլ Փաշինյանը զիջումների չգնա մեծամասնությանը: Կրեմլում փողոցն անվանում են ՙանկայուն տարերք՚, ամբոխ, խաժամուժ, որ քաղաքականություն է բերում անկայունություն ու ապակառուցողական է: Եվ նույնիսկ հարց են բարձրացնում` ու՞մ հետ պիտի Ռուսաստանը բանակցի Հայաստանում: Բնականաբար խաղարկում են նաև Ադրբեջանի հետ հարաբերությունների սերտացման խաղաքարտը` Ադրբեջանին կբերենք ՀԱՊԿ` իբրև դիտորդ, հետո` ԵԱՏՄ, տարածաշրջանում ուժերի դասավորությունը փոխող որոշումներ կընդունենք, ի՞նչ եք անելու: Իրականում այս տարբերակները բլեֆ են` Բաքուն միայն մի դեպքում կհամաձայնի անդամակցել ՀԱՊԿ-ին ու ԵԱՏՄ-ին, եթե ստանա Լեռնային Ղարաբաղի հարցը իր սցենարով լուծելու երաշխիք: Իսկ դա միայն Ռուսաստանը չի վճռում: