Ծառերի հետևում երևաց սրբատաշ քարից կառուցված երեք հարկ և պատշգամբ ունեցող տպավորիչ շենքը, և Վարդանը հուզված կանգ առավ։ Լուսամուտներին ճաղեր տեղադրելու փոխարեն, տան նոր տերը դրանք պարզապես կանաչ էր ներկել։ Վարդանը հիշում էր յուրաքանչյուր սենյակի կահավորությունը, յուրաքանչյուր լուսամատից բացվող տեսարանը։ Նա լսում էր անհայտացած ձայները, տեսարաններն ու պատկերները խառնվել էին նրա գլխում, հայրը, մայրը, եղբայրը, քեռորդիները, որոնք գալիս էին ամռանը, Մարոն, որը պաշտում էր այս տունը, այնտեղ տրված տոնախմբությունները։ Եթե աշխարհում կար մի վայր, որը ամենահարազատն էր, ապա դա այս տունն էր, սակայն հիմա նա իրեն օտար էր զգում։