Ու թե­րեւս ա­ւե­լի՝ քան ան­ցեա­լի ու­րիշ, կէս-վե­րա­դար­ձած, կէս-ըն­դու­նո­ւած մշա­կու­թա­յին թէ քա­ղա­քա­կան գոր­ծիչ­նե­րու, Ա­հա­րո­նեա­նի՛ պա­րա­գա­յին է, որ կը սպա­սո­ւէր, կը սպա­սո­ւի՛ այդ օ­րը. Ա­հա­րո­նեա­նի՝ որ, ամ­բողջ կեանք մը ստեղ­ծա­գոր­ծու­թե­նէ ու պայ­քա­րէ ետք, օ­տար հո­րի­զոն­ներ ին­կած, հա­ւա­տաց «հայ ժո­ղո­վուր­դի ­Դար­ձին». րո­պէ մը իսկ ա­ռանց դադ­րե­լու հա­ւա­տա­լէ, որ «հայ­րե­նի­քը … ակն­դէտ ու խռո­վա­յոյզ՝ նա­յում, նա­յո՜ւմ է ճամ­բա­նե­րին…»: