Ուշխուդանց Մանվելը Կանադայից է եկել։ Նախնիները Մուշից են։ Սիգարը վառում է Ամարասի պատի տակ ու իր գյուտից ոգեւորվում. «Հայի ֆենոմենը հայն էլ չի հասկացել դեռ։ Թշնամին մեզ ցրել է աշխարհով մեկ՝ Սինգապուրից մինչեւ Սիբիր ու Սիրիա, որ առանձին-առանձին տիրի, բայց վտանգի ժամին, մոլորակի որ ծայրում էլ լինի մեզանից ամեն մեկը, անգամ չասված, անլսելի, ընդամենը մտքով անցած մի շշուկից լսում ենք իրար, տարածությունն ու ժամանակը մեզ համար չեն, կանգնում ենք իրար կողքի։ Սա ի՞նչ բան է»։ Մի քիչ լռելուց հետո՝ ինքնուինքը. «Ցավի տված գերզգայունությո՞ւն։ Չէ՛։ Ավելի անսահման մի բան։ Բայց ի՞նչ»։ Այդ պահին, տեսնելով վանքի խաչին նշան բռնող թուրքին, Մանվելը գնդացիրն ուղղում է նրան, բայց կատարվում է անսպասելին. հանկարծ Ամարասի դռների մեջ հայտնվում է Մեսրոպ Մաշտոցը, սպիտակ վեղարը ոտից-գլուխ ձգված՝ ձիգ ու առինքնող, ճերմակ միրուքը մինչեւ գոտկատեղը իջած... Բարձրացնում է ձեռքը Մաշտոցը, եւ Մանվելի ձգանը ձգելն ու հողի ճեղք տալը՝ թշնամու ոտքի տակ, մեկ է լինում... Չինգիզ խանը, Բաթու խանը, Կաջարը, Բաբեկը, Հեյդարը... Բոլորը... Ով զենք է հանել մեր խաչի դեմ, հողի տակն են անցնում։ Հողի ճաքը նորից փակվում է։ Մանվելը մի կերպ հավաքեց իրեն, քայլերն ուղղեց դեպի վանք։ Այնտեղ, մուտքի մոտ, հանդիպեց մոմավաճառ-զինվոր Բախշունց Սիմոնին։ Երկու զույգ մոմ վերցրեց ու վառեց՝ խաչակնքելով.