Մի փոքր ծանուցում հայրիկիս մասին: Հայրս ողջ կյանքում պայքարել է ստալինյան բռնապետության և սովետական միակուսակցական համակարգի դեմ: 1931-39 թթ. նա աշխատել է Ախալքալաքի, ապա Բոգդանովկայի (այժմ` Նինոծմինդա) շրջանների ժողդատավոր: Այդ վտանգավոր տարիներին նա հնարավորն ու անհնարինը արել է՝ անմեղ մարդկանց օգնելու, ազատելու վերադասից սահմանված պատիժներից՝ արժանանալով ժողովրդի սիրուն ու համակրանքին: Եղբայրը՝ Հակոբը, 1937 թ. զոհերից է, ավարտել էր Մոսկվայի Ֆրունզեի անվան զինվորական ակադեմիան: Հետագայում հայրս զարմանքով ասում էր, որ միայն հրաշքով է ինքը կարողացել խույս տալ մահապատժից: Հետապնդումները հայրիկիս նկատմամբ ուժեղացան ոչ միայն իր քաղաքական հայացքների, համարձակ կեցվածքի, այլ «ժողովրդի թշնամի» եղբոր ձերբակալումից հետո նրա ընտանիքի խնամքը իր վրա վերցնելու համար: Ձերբակալությունից խուսափելու նպատակով 1948-ին հեռանում է Ախալքալաքից և երեք տարի թաքնվում Կախեթի (Վրաստան) անտառներում: 1951-ին ձերբակալվում է: Մի քանի ամիս Թբիլիսիի բանտում պահելուց հետո նրան տեղափոխում են Ախալքալաք: Դատի ժամանակ (1952) Ջավախքում բողոքի ալիք է բարձրանում: Ժողովուրդը շրջապատում է դատարանի շենքը, ցույց կազմակերպում և պահանջում Մկրտչյան Հովհաննեսին չդատապարտել ազատազրկման: Ժողովրդի ճնշման տակ նրան ազատ են արձակում: Ստալինի կենդանության օրոք դա չլսված բան էր: