Հեռվում նկատեցինք ճախրանքի պատրաստ արծվին ու զգուշությամբ մոտեցանք նրան… չզարմանաք նա չթռավ, այլ սպասեց մեզ: Չնայած նա չվախեցավ մարդ – արարածներից, բայց սևեռուն հայացքով մեզ էր նայում ու թվում էր, թե փոքր ինչ վտանգ ու նա դեպի երկինք կսլանա. գեղեցիկ քանդակ էր մեզ սպասող արծիվը… կարծես խորհուրդը “ՏաԹևեր” ճոպանուղու, որ առավոտյան ժամը 9:00-ից մեկնարկում է իր թռիչքը ու մինչ իրիկնամուտ, առանց վախի ու տագնապի վայրէջք կատարում ձորի “պռնգին”: