Սակայն խնդիրը միայն գազի ունեցած պաշարների սակավությունը չէ, որ Ադրբեջանը հրաժարվում է գայթակղիչ շուկայից: Հասկանալի է, որ այստեղ առկա է «ռուսական հետքը»: Ուկրաինան` Եվրոպայի ամենամեծ երկիրը, «Գազպրոմի» խոշորագույն գնորդն է. ռուսական գազի «առյուծի բաժինը» գնում է հենց Ուկրաինան: Ուստի դժվար չէ ենթադրել, որ հենց Ռուսաստանն է պարտադրել Ադրբեջանին` հետ կանգնել Ուկրաինային գազ վաճառելու գաղափարից: Ռուսաստանի համար գազն ունի քաղաքական նշանակություն. դրանով Կրեմլը մշտական կախվածության մեջ է պահում Կիևին, պարտադրում կատարել իր մի շարք պահանջներ: Հասկանալի է, որ Մոսկվան լուծել է միանգամից երկու կարևորագույն հարց: Առաջին` շարունակել գազն օգտագործել որպես քաղաքական գործոն, երկրորդ` նորելուկ գազային պետություններին թույլ չտալ` մտնել իր շուկա: Բաքվի վրա ՌԴ-ն վերջին շրջանում հատկապես մեծ ազդեցություններ է ձեռք բերել, սկսել է որոշակի պայմաններ առաջադրել, որոնք, մեր դիտարկմամբ, չեն կարող դուրս լինել Ղարաբաղյան խնդրից... Իսկ թե ինչ խոստումներ է տվել Ռուսաստանը և ինչպես է իրեն պահելու հետագայում` պարզ կդառնան առաջիկա զարգացումներում: