Այս պայքարը, արդարեւ, որոշումի եւ կամքի անխորտակելի «շէնք» մըն է՝ պատերը ամուր կերպով հիւսուած՝ որուն կը բախի մարդ թերեւս Աստուծոյ կամքին նոյնիսկ հակադրելով։ Եւ այս պայքարին մէջ կը գտնուին երբեմն մարդիկ, որոնց ամբողջ կեանքը ձախողանք մը եղած ըլլալու տպաւորութիւնը կը թողու. մինչդեռ ան ամէն բանէ վեր նկատած իր արժէքներուն, եւ հաւատալիքներուն, սկզբունքներուն յաղթանակին յոյսովը եւ իրաւունքովը լեցուած՝ նուիրուած մը կրնայ ըլլալ։ Իր կեանքը սկզբունքներու, հաւատալիքներու եւ բարձր նկատած արժէքներու համար նուիրել՝ առաքինութեան եւ ազուութեան, վեհանձնութեան ստուգանի՛շն է։ Բայց, դժ-բախտաբար, ընդհանուր հանրային կարծիքը երբեմն կը դատապարտէ ազնուութիւնը, վեհանձնութիւնը եւ առաքինութիւնը, կ՚արձակէ իր վճիռը. «Պարտուեցա՛ւ… դասալիք եղաւ… մեռա՛ւ»։