Հին, գյուղական տունը՝ իր գրավչությամբ ու ու մարդկային սիրով, անմիջապես աչք ու սիրտ է շոյում: Գյուղի ճանապարհից աջ թեքվող սարալանջի նեղլիկ կածանը միանգամից տանում է ուղիղ Հասմիկ մայրիկի տան դիմահայաց, աշնան արևով ողողված նախասրահ-բակը: Որքա՜ն է Համո Սահյանն այս կածանով բարձրացել քրոջ տուն,-ակամա մտորում և գորովանքով նայում ես ոտքերիդ տակ չոր խշրտող քարերին ու հողին, ճանապարհի եզրերին բուսած եղինջին ու մերկացած, մազ ու փեշ քաշող մարդաբոյ թփերի գալարուն ճյուղերին…