Ապրիլ եւ Մա­յիս ամիս­­­նե­­­­­­­րու տե­­­­ւողու­­­­թեամբ Նի­­­­կոլ Փա­­­­շինեան Հա­­­­յաս­­­­տա­­­­­­­­­­­­­­­նի մէջ ամ­­­­բոխնե­­­­րը խրա­­­­խու­­­­սե­­­­­­­­­­­­­­­լով իրա­­­­կանա­­­­ցուց «Թաւ­­­­շեայ յե­­­­ղափո­­­­խու­­­­թիւն»ը։ Երե­­­­ւան, կա­­­­ռավա­­­­րու­­­­թեան շէն­­­­քի սե­­­­նեակ­­­­նե­­­­­­­­­­­­­­­րէն մէ­­­­կուն մէջ երբ մէկ­­­­տե­­­­­­­­­­­­­­­ղուե­­­­ցանք, ի տար­­­­բե­­­­­­­­­­­­­­­րու­­­­թիւն փո­­­­ղոց­­­­նե­­­­­­­­­­­­­­­րու սպի­­­­տակ վեր­­­­նա­­­­­­­­­­­­­­­շապ­­­­կի, պեյզպո­­­­լի գլխար­­­­կի կամ կռնա­­­­կի պա­­­­յու­­­­սա­­­­­­­­­­­­­­­կի, այս ան­­­­գամ պաշ­­­­տօ­­­­­­­­­­­­­­­նական տա­­­­րազով՛ փող­­­­կա­­­­­­­­­­­­­­­պով կը մարմնա­­­­ւորէր պե­­­­տական գոր­­­­ծի­­­­­­­­­­­­­­­չի կեր­­­­պա­­­­­­­­­­­­­­­րը։ Բայց չէ ր սափ­­­­րած յե­­­­ղափո­­­­խու­­­­թեան ոգե­­­­ւորու­­­­թեան խորհրդա­­­­նիշ­­­­նե­­­­­­­­­­­­­­­րէն մէ­­­­կը դար­­­­ձած մօ­­­­րու­­­­քը։ Ու­­­­րեմն նոր գոստյու­­­­մով ու հին մօ­­­­րու­­­­քով Փա­­­­շինեան յե­­­­ղափո­­­­խակա՞ն մըն էր, թէ ոչ պե­­­­տական այր մը։