Եվ ահա, երբ ես երկինք էի նայում, հանկարծ իմ արմունկը բռնեց ահա այդ աղջիկը: Փողոցն արդեն ամայանում էր, ու գրեթե ոչ ոք չկար: Հեռվում, կառքի վրա ննջում էր կառապանը: Աղջիկը կլիներ մոտ ութ տարեկան, գլխաշորով, կենտ մի վերնազգեստով, ամբողջովին թաց, բայց ես առանձնապես հիշում եմ նրա թրջված մաշիկները, և հիմա էլ եմ հիշում. իմ աչքին հատկապես դրանք զարնեցին: Նա հանկարծ սկսեց ցնցել իմ արմունկը ու կանչել: Նա չէր լալիս, բայց մի տեսակ բեկբեկուն մրմնջում էր ինչ-որ խոսքեր, որոնք չէր կարողանում հստակ արտաբերել. անհոդաբաշխ էին, որովհետև դողէրոցքից ցնցվում էր մանրիկ-մանրիկ: Նա ինչ-որ բանից սարսափահար էր և հուսաբեկ բացականչում էր՝ «Մայրի՜կ, մայրի՜կ»: Ես ուզում էի դեմքս շրջել նրա կողմը, բայց ոչ մի բառ չասացի և շարունակեցի գնալ, բայց նա վազում և քաշում էր ինձ, և նրա ձայնում հնչում էր այն երանգը, որը չափազանց վախեցած երեխաների շուրթերին հուսահատություն է նշանակում: Ես գիտե՛մ այդ ձայնը: Թեև նա բառերը հստակ չէր ասում, բայց ես հասկացա, որ նրա մայրն ինչ-որ տեղ մահանում է, կամ նրանց ինչ-որ բան է պատահել, և նա դուրս է նետվել որևէ մեկին կանչելու, ինչ-որ մեկին կամ ինչ-որ բան գտնելու, որ օգնի մայրիկին: Սակայն ես չգնացի նրա հետ, ընդհակառակը, հանկարծ նրան վռնդելու, քշելու միտք ծագեց իմ մեջ: Սկզբում ես նրան ասացի, որ փնտրի-գտնի քաղաքապահ ոստիկանին: Բայց նա հանկարծ թաթիկները խաչեց ու փղձկալով, շնչակտուր լինելով անընդհատ վազում էր իմ կողքով և չէր հեռանում ինձնից: Ահա այդ ժամանակ էլ ես ոտքս գետնին դոփեցի ու գոռացի նրա վրա: Նա միայն բացականչեց՝ «Բարին, բարին», բայց հանկարծ թողեց ինձ ու խելահեղ վազքով հատեց փողոցը: Այնտեղ նույնպես ինչ-որ անցորդ երևաց, և նա, հավանաբար հույսն ինձնից կտրելով, նետվեց նրա կողմը: