Իսկ մանրամասներն ու մանրուքները հետո գծագրվեցին, երբ սկսեցինք ուշքի գալ, երբ հետին թվով ծանրութեթեւ արեցինք պատահածը։ Այդպես կատարվում է բռնցքամարտիկի հետ, որը մենամարտից հետո է հիշում, թե որքան կտրուկ ու տեղին խույս տվեց ծնոտին ուղղված սարսափելի հարվածից։ Ավելի ճիշտ՝ սարսափում էր հենց միայն այն մտքից, թե ինչ կլիներ, եթե չհասցներ դա անել։ Հենց այդպես էլ մեզանից յուրաքանչյուրը, ինչպես բազմիցս է արել, մտովի վերլուծում է փոթորկի եւ առանձնապես ծովային մրրկահողմի «հարվածները» եւ հանգում այն եզրահանգման, թե փրկությունը միշտ էլ կախված է ոչ թե բարեբախտությունից, այլ հմտությունից, կարողությունից։ Հենց դա էր ջերմացնում հոգին, թույլ տալիս կատակել։ Եւ այնուամենայնիվ...