Ովքեր էին նրա վարժապետները: Փառք Աստծո, մարդիկ, որ չեն խեղաթյուրել ժամանակը: Արշավանքը սկսել է 1955-ից: Ամերիկայի երաժշտական աշխարհագրության քարտեզը միանգամից դնելով ծոցագրպանում: 1957 թվական- Մոսկվա և Լենինգրադ: Ինձ բախտ է վիճակվել բազմիցս լինել Լեինիգրադի ֆիլհարմոնիկ մեծ սրահի արտիստիկ միջանցքներում: Մեծանուն երաժիշտ-կատարողների նկարաբույլից խորամանկորեն քեզ է նայում 24-ամյա հայացքը՝ with love մակագրությամբ: Խորամանկություն, որի վարագույրներից անդին անսովոր ազատամտության, բացառիկ երաժշտական կուլտուրայի և գիտելիքների կենդանի ու շնչող մեքենա է սպասում լավայի ժայթքման համար: Իսկ մոսկովյան երաժշտագրաքննադատները, չգիտես ինչու, իրենց են վերապահում երաժշտական կյանքի անցուդարձն ուղղորդողի մենաշնորհը. – ձեռնունայն չմնացին ինչպես և սպասվում էր Գուլդի պարագային: Նրանք բոլորիս համոզում են /ձախորդ ապաշխարհանքի փորձ/, թե Գուլդի համաշխարհային փառքը ծիր է տվել Կարմիր հրապարակից: Ոչ ու փուչ դեմագոգիա, որ լուծողականի դերակատարմանն է միայն հանձնառու: Կարծես, եթե չլինեին այդ հյուրախաղերը, ձայնատեսասկավառակա-լրտեսները բոլորիս ականջներում չէին բնավորվելու: