Ըստ էության, նա արցախահայությանը վերադարձրեց իր ակունքներին, իր ողբերգությանը: Ուրեմն և՝ իրականությանը: Նրա Պըլը-Պուղին ինքն է, մելիք Շահնազարը՝ Բորիս Կևորկովը: Հանդիսատեսը, համենայնդեպս, ընկալում էր այդպես: Այսօրվա ընթերցողը, ում բախտ է վիճակվել կարդալ դրամայի բուն, գրաքննությունից չբզկտված տարբերակը, այնտեղ տեսնում է նախաութսունութթվականի Լեռնային Ղարաբաղի սոցիալ-քաղաքական ժամանակը: Իսկ երբ թատերասրահը դղրդում էր հանդիսատեսի ծափերից և բացականչություններից, պատերից դուրս իրականությունը հերթական անգամ մեռնում էր, և դարձյալ վերահաստատվում էր ՃՇՄԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆԸ՝ այս հողը հայկական է, այս մարդիկ ՀԱՅ են: