Սիլիկոնային հովտի փորձն ընդգծում է 21-րդ դարում ներգաղթի, առեւտրի եւ տնտեսական զարգացման միջեւ հարաբերությունների հեռահար վերափոխումները: Եթե ժամանակին հիմնական տնտեսական կապերը ներգաղթողների եւ նրանց հայրենի երկրների միջեւ դրամական փոխանցումներն էին, որ ուղարկվում էին այնտեղ թողած իրենց ընտանիքներին, ապա այսօր ԱՄՆ-ի ավելի ու ավելի մեծ թվով հմուտ ներգաղթողներ են վերջնականապես վերադառնում իրենց հայրենիք: Նրանք, ովքեր մնում են Ամերիկայում, հաճախ միջազգային համայնքների մաս են դառնում, որոնք կապում են Միացյալ Նահանգները հեռավոր տարածաշրջանների տնտեսությունների հետ: Այս նոր ներգաղթող ձեռնարկատերերն այսպիսով ուղղակիորեն խթանում են տնտեսական զարգացումը` նոր աշխատատեղեր եւ հարստություն ստեղծելով, ինչպես նաեւ անուղղակիորեն համակարգելով տեղեկատվական հոսքերը եւ մատուցելով լեզվական ու մշակութային գիտելիքներ, որոնք նպաստում են իրենց հայրենի երկրներում առեւտրի եւ ներդրումների իրականացմանը: Վերլուծաբանները եւ պաշտոնատար անձինք պետք է հասկական նոր իրականությունը: ԱՄՆ-ում անցկացված վերջին քննարկումները, որ վերաբերում էին որակյալ մասնագետ ներգաղթողներին H1-B տիպի ավելի շատ վիզաներ (բարձրակարգ մասնագիտացում ունեցող աշխատողների համար) հասանելի դարձնելու հարցին, սկսվեցին եւ ավարտվեցին` մատնանշելով այն չափերը, որոնցով արտասահմանցիները դուրս են մղում տեղացի աշխատողներին: Սակայն բարձր տեխնոլոգիաներին տիրապետող այս ներգաղթողներն ավելի մեծ ազդեցություն են ունենում, քան միայն աշխատանքի մատակարարումը եւ աշխատավարձն է: Նրանք այստեղ նաեւ նոր աշխատատեղեր են ստեղծում ու կապեր հաստատում արտերկրի հետ: Նրանց տնտեսական որոշակի ներդրումները, ինչպես առեւտրի ծավալի մեծացումը եւ ներդրումների հոսքը, դժվար է չափել, սակայն նրանք պետք է լուրջ դեր խաղան մեր քննարկումներում: