– Մտնում եմ տուն, զբաղվում եմ իմ գործերով, հետո նստում եմ, որ հեռուստացույց նայեմ: Վահանի ձայնը ննջարանից եմ լսում, չեմ ուզում հարցերով խանգարել: Մեկ էլ զգում եմ՝ դռների միջև կանգնած է, լուրջ-լուրջ հեռուստացույց է նայում: Ուզեցի ողջունեմ՝ աչքս ընկավ ձախ ուսին: Կատու, բայց ոչ թե սև, այլ նարնջագույն, մի հրաշք արարած՝ Վահանի ուսին: Ասում է՝ մամ, ուսադիրս լա՞վն է, Արմանն է բանակից ուղարկել, միանգամից՝ գեներալի: Գիտի, որ տանը կենդանի պահել չեմ սիրում, ձև է գտել: Ի՜նչ չքնաղ փիսո է, նկարագրելն անհնար է՝ արևի նման պայծառ, քնքուշ, չարաճճի: Տեսնե՛ս դրա նազերը, իսկական պչրանքներ է թափում: