Գագիկ Ղազարյանի գրաֆիկաներում այս շոշափելիությունն է ակնհայտ, գծերի շղարշային, ձուլվող ու հյութեղ, երբեմն` զանգվածների ակնհայտ բեկումները շեշտող կատարողականությունն ու զանգվածների բեկված ու բոլորաքանդակների նմանեցված ճեպանկարների ու գրաֆիկական արվեստի ինքնաբավարավածությունը: Նրա գրաֆիկաներում և քանդակներում դոմինանտ է մարդը` որպես գաղափարականի ու մատերիայի միակ, ամենահիմնավոր ու եսակենտրոն առեղծված: Այս առեղծվածային միտումը ակնհայտ է ճեպանկարային ու էսքիզային որոնումներում (սվինքսային, դիցաբանական, հեքիաթային առասպելական և այլ կերպարներ), ինչպես նաև ավարտուն աշխատանքներում` "Վիկտորիա" (2006), "Խաղամոլ սատիրը" (1972), "Նվագող Պանը" (1972), "Բազմադեմ մարդը" 1993, "Նեղոս" (1973): Բնորդների անսահմանափակ ու հարուստ այլազանությունը օգնել են նրան մարսել մարդու անատոմիան, հասկանալ ու կլանել ակադեմիզմի ողջ եզրերը…Նրա արվեստում հենց ակադեմիզմն ու գրագիտությունն է գերհաղթած: Գ. Ղազարյանի արվեստում կան ուղղությունների ներքին թեմատիկ բանավեճ, և արդյունքում բոլորն են հաղթող: