Դրախտի պես գաղտնիք ուներ անարատ մարմինը,որ հանգիստ չէր տալիս շատերի աշխարհով մեկ անելու մարմաջին:Մատներն ասես մոմեր լինեին այրվելու տենչով շոշափելի լույսին:Աչքերից ծավի անմեղություն էր կաթում,որ հետո մեղքի պես հոգում պիտի ծանրանար: Մազերն ասես նոր վարած սևահող լիներ` մեջքն ի վար փռված,մաշկը մանկան նման անուշահոտ էր ու նրան ձգվող ձեռքը հազիվ էր զսպում շոշափելու ցանկությունը….. Առաջին քարն ով գցեց: Պղտոր է մարդու չարակամ միտքը:Գողի նման` վախենալով լույսից ու բացահայտվելուց ,մութի փեշերից է կախվում: Պտղի համտեսի համար ճղակոտոր արեցին ծառը` այգին թողնելով անարգված ու անտեր : Փախչող ստվերներից կառչել չցանկացավ`անսիրտ էին,կսպանեին:Իսկ ինքը լի էր կյանքով:Երկար պիտի ապրեր, մինչև զոհասեղան ճանապարհ ուներ անցնելու… Գալիլեյի Մագդալա քաղաքից էր:Ապրում էր ակամա, թեև դա չէր ուզածը:Թեև մի օր պիտի վճարեր ապրածի համար,թեև դրախտ տանող ճանապարհը դժոխքի միջով էր անցնում: -Լիրբ,անառակ կին,ոնց էլ ման ես գալիս աչքի առաջ,-թշշացնում էին տարեկից կանայք: -Էս արևի տակ դու իրավունք չունես ապրելու,-վրա էին գալիս չոր ու ցամաքած պառավ –պառավները: -Քո գեղեցկությունը պատիժ է դարձել քո գլխին, այ կին,-խղճում էին ծեր տղամարդիկ: Լսում էր ու չէր հիշում խոսացողներին: -Առ,կեր այս հացը,որ սոված չմնաս,-լսում էր:Աղի արցունքով էր թրջում կերածը` կուլ չէր գնում:Սիրուց չէր,որ իրեն կամենում էին: Քաղցից պիտի չմեռներ:Անուշահոտ ու գեղեցիկ պիտի ապրեր`դրամ ուներ դրա համար: Ինքն իր հետ անհաշտ էր`մի ձայն աղաղակում էր ներսում:Ընդիմանում էր սովոր շան պես իրեն հետևող կեղտոտ ճանապարհին`մաքուր էր ուզում մնալ,չէին թողնում:Ցավից տնքում էր լույսի նման թափանցիկ ու զգայուն հոգին:Նա էլ հիշողություն ուներ`հոգնել էր աչքերը կապելուց: Ուզում էր թեթև ու երջանիկ ապրել,խեղճ էր տխրությունից:Որքան փախչում էր տխրությունից,այնքան ավելի էր սա ընկնում իր ետևից… Լսել էր նազովրեցի Հիսուսի մասին.Աստծո որդին էր,հայրը երկնքում էր,մայրը`երկրի վրա:Հայրը Աստված էր, մայրը`երկրային էակ,կին-մարդ:Լսել էր Աստծո որդու կատարած բազում հրաշքների մասին:Ու հիմա ինքը փրկություն էր որոնում երկրի վրա:Լսել էր Հիսուսի սահմաններ չճանաչող սիրո մասին,որ կարող էր ներել իրեն ուրիշների համար էլ:Հայտնություն էր ուզում լինել թողության պահին:Հավատալ էր ուզում:Ենթակա էր ուզում լինել,նաև`ներկա: Ներս մտավ՝ անհուն մի դող սրտի մեջ,վախվորած հայացքը գցելով գետնին:Հյուրընկալ Փարիսեցու տուն էր` Աստծո որդին հյուր էր:Հիսուսը նստած էր մեկնած ոտքերով:Հայացքով գտավ նրան`դեռ կորած չէր ինքը:Ծնկեց ու փուլ եկավ լացի պատը:Արցունքի հեղեղ էր ասես` հորդեց աչքերից: -Թողեք դատարկվեմ սրտիցս բխող դառնությունից,- աղի-աղի արտասվելով ասես աղաղակում էր հեկեկող այդ կինը, Տիրոջ արցունքաթաց ոտքերին խոնարհված` համբուրում ոտքերն ու չորացնում խիտ ու երկար մազերով: -Մարիամ է անունս,-արդեն կարողացավ ասել և պարզված հայացքով նայել Հիսուսի բարությամբ հանդարտ աչքերի մեջ:Իր անունը Տիրամոր անունից էր`Մարիամ:Այստեղ ինքը մեղքի բաժին չուներ:Հիսուսի հայացքից հասկացավ,որ ընդունելի է նրա կողմից:Համարձակվեց փեշի տակից հանել անուշահոտ յուղով մի սրվակ ու խաղաղված սկսեց օծել նրա ոտքերը:Մյուռոնվեցին և իր մտքերը,խիղճն էլ իրեն չէր տանջում: Փրկիչը,ով կարողացավ տեսնել իր մեջ ապրող կույսին-միակն էր,մեկն էր,առաջինն էր : Այլևս ինքը կույս էր,իր մնացյալ կյանքը պիտի ապրեր Տիրոջը փառաբանելով`տալով նրա հարության ավետիսը: Ափի մեջ սպիտակ հավկիթը պիտի կարմիր գույն ստանար,որպեսզի անհավատ աչքը սովորեր հրաշքի, Զատիկը տոն լիներ սովորական: Մինչև զոհասեղան` խաչի զորությունը գիտենալով, պիտի մեկուսի ու ոտաբոբիկ մաշեր անհաշիվ ավազը անապատի, կիսամերկ ու տանջահար մարմինը ծածկած արձակ մազերի անհալ ձյուներում: