— Իհարկե ոչ, որովհետև ես Հայաստանում չէի եղել երբեք: Ես մոլորվել էի, ես չէի հասկանում: Միակ մարդը, որ զանգեց Բի-Բի-Սի Հայաստանից, չգիտեմ պրեմիեր մինիստրն էր, թե պրեզիդենտը: Մի խոսքով նա էր, որ զանգեց, ես նրան լսեցի: Ճիշտ է, չհասկացա, թե ինչ ասաց, բայց զգացի, որ դա շնորհակալության և ողջույնի խոսք էր՝ ուղղված անգլիացիներին: Ես նորից եմ ուզում նշել, որ աշխարհը փոխվում է: Ինձ թվում է, որ մենք բոլորս դառնում ենք մի ընտանիք և ավելի նախաձեռնող: Երկար դարերի հիմարություններից հետո, քաղաքական ու կրոնական պատերազմներից հետո, կարծում եմ, որ ժողովուրդը, հասարակ ժողովուրդը, ոչ թե վրնախավերը (fat cats), վերջապես հասկացել է, որ մենք կարող ենք հաղորդակցվել: Հաղորդակցվել այնպիսի պարզ հարցերում, ինչպես կյանքն ու երաժշտությունը: Ու միմյանց նեցուկ լինել: Ցանկացած պայմաններում: Ես հաստատ համոզված չեմ, բայց սիրտս ինձ այդ է ասում: