Կը հասնինք Հայկավանքի մօտի զօրանոցը: Այստեղ մէկ կողմը խումբ մը ազաներ էին կանգնած, իսկ միւս կողմը զինուորներ: Թուրք մը, խենչալը եւ ատրճանակը կողքին, նստած էր ծառի մը տակ: Ան զիս կանգնեցուց եւ հարցուց էթ ո՛ր տեղացի եմ: Ես, մոռնալով համր լինելս, տարօրինակ ձայնով մը կը պատասխանեմ «ալիւրցի»: Զգալով սխալս, խենթ կը ձեւանամ, առջեւս ինկած կովի պճեղի հետ (կճղակ) կը սկսիմ ոտքով խաղալ եւ, տարօրինակ շարժուձեւեր ընելով, կ’երթամ կը կանգնիմ սպաներու մէջը: Զինուորներէն մէկը վզակոթիս կը խփէ, եւ ես օգտուելով ատկէ, կը սկսիմ փախչիլ ու հեռանալ: Թուրքը, սակայն, կը հետեւի ինծի: Վարժապետը կորած է արդէն, ես զայն այլեւս չեմ տեսներ: Առաջ կ’երթամ միեւնոյն փողոցով, բայց թուրքը կու գայ ետեւէս: Ան պահ մը կանգ կ’առնէ: Ես կ’արագացնեմ քայլերս. կը հանդիպիմ հայերու, բայց խօսիլ կը վախնամ: Թուրքը կը մօտենայ, կ’ուզէ նորէն հարցուփորձ ընել, ես կը փախչիմ հակառակ փողոցէն դէպի ներս, եւ պատէն կը նետեմ ինքզինքս այգի մը: Թուրքը կու գայ իմ ետեւէ. ես կը փախչիմ եւ նորէն փողոց կ’ելլեմ: Այստեղ կը հանդիպիմ հայու մը եւ անկէ հարցնելով կը հասկնամ որ նոյն թաղի մէջ կը գտնուիմ: Զիս կը գցեմ երկրորդ այգի մը եւ ապա նորէն փողոց մը, նորէն այգի մը, որու բաց դռնէն ներս կը մտնեմ եւ ուիրիշ այգիի մը միջով անցնելով, կը թաքնուիմ տան մը փայտանոցին մէջ: