Բայց	ինչ	մեր	Աղասու	հալն	էր, աստված	ո՛չ	շհանց	տա: Ձեռն	ու	ոտը	կապած. դժոխքը	փորումը, սադայէլյան	չար	հրեշտակները	գլխին	պտիտ	տալով՝ Զանգվի	վրովն	անց	կացրին, ու, հենց բռնես, սար	ու	ձոր	բերանները	բաց` նրանց	ըլին	ուզում	կուլ	տան, էնպես	փախցրին	նրան	նրա քաջ	ընկերքը: Շատ	տեղ	իրանից	գնում, քիչ	էր	մնում	ձիուցը	վեր	ընկնի. էլի	ընկերքը	հասնում, երեսին	ջուր	էին	ածում, անկաջները	տրորում, ետ	բերում. էլի	նրա	սիրտը	գնում, ձիու	գլխովն	էր ուզում	ընկնի: