Վեպերը գրվում ու գրվում եւ արտադրանք էին դառնում, դադարելով գրականություն լինել այնքանով, որքանով արվեստը դադարում է արվեստ լինելուց, երբ այլասերվում է։ Հայտնվում է կինոն՝ շարժվող առարկաները։ Սակայն, երբ այդպիսի պատկերումն արդեն անհետաքրքրական է դառնում, ապա ամեն ինչ դարձյալ շարժվում է հետ եւ ուղիներ է որոնում դեպի ակունքները, որոնք մարդուն մարդ են դարձրել, դեպի այդ ակունքների, գուցեեւ՝ աստվածային, բնույթը։ Հեռուստատեսությունը հայտնվեց, երբ կինոն սկսեց այլասերվել։ Եւ իր վրա վերցրեց այն, ինչով կինոն չպիտի զբաղվի։