Բնական է, որ նման պայմաններում անհեթեթություն կլիներ որեւէ լուրջ, սուր, սկզբունքային բանավեճ կամ քննարկում ակնկալել Սերժ Սարգսյանի նախաձեռնությունից։ Նույնքան բնական էր, որ ԼՂ հարցում հստակ, տարբերվող մոտեցում ունեցող «Ժառանգություն» կուսակցությունը պետք է չբավարարված մնար այս հանդիպումից։ Որովհետեւ այդպիսի բազմության մեջ ոչ միայն անհնար է ողջամտորեն տեղ հասցնել բոլոր մտահոգությունները, անհամաձայնությունները, այլեւ դրանց վերաբերյալ կոնկրետ բացատրություններ ստանալ։ Մինչդեռ «Ժառանգության» կեցվածքը, կանխատեսելով հանդերձ այս ամենը՝ մասնակցել քննարկումներին, շատ առողջ պետք է համարել։ Որովհետեւ անկախ ամեն ինչից՝ դա հնարավորություն էր կոնկրետ հարցեր դնելու նախագահի առջեւ եւ կոտրել իշխանության մոտ ձեւավորված այն մտայնությունը, թե բոլոր հիմնավորումները, անկախ նրանից՝ որքանով են դրանք տրամաբանական, հալած յուղի նման են ընկալվելու քաղաքական դաշտի եւ ողջ հասարակության համար։ Մինչդեռ այդ քննարկումից խուսափելը, որպես ակցիա, ինչպես Հայ ազգային կոնգրեսում ներգրավված ուժերի դեպքում, ոչինչ չէր տալու ընդդիմությանը, բացի նրանից, որ իշխանությանը նոր զենք էր տալու՝ հայտարարելու, թե ընդդիմությունը չի ցանկանում պատասխանատվություն ստանձնել ԼՂ խնդրի լուծման համար։