Պէտք է յստակ ու բարձ­րա­ղա­ղակ յայ­տա­րա­րել այս ճշմար­տու­թիւն­նե­րը. պե­տա­կան ու դիւա­նագի­տա­կան մեր պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րը իրենց օրա­կար­գին վրայ ան­յե­տաձ­գե­լի գոր­ծի պէտք է վե­րա­ծեն զայն« որով­հե­տեւ նման ան­ճիշդ ու ան­հիմն վե­րագ­րում­նե­րու դի­մաց լռու­թիւն պա­հել՝ կրնայ թարգ­ման­ուիլ իբ­րեւ յան­ցա­պար­տու­թեան ըն­դու­նում. Թուրք­իոյ ու հա­մա­խոհ­ներ­ուն հա­մար« նման մօ­տե­ցում պի­տի նշա­նա­կէ սկու­տե­ղի վրայ հրամց­ուած առիթ. իսկ մենք ար­դէն կը տես­նենք« որ անոնք առի­թի չեն սպա­սեր մեր իրա­ւունք­նե­րը ջախ­ջա­խե­լու հա­մար: