Մանկության ամենաերանելի հուշերը թևածում են բակային թատրոնի բացօթյա հանդիսասրահում։ Զարմանահրաշ այդ աշխարհի ջահակիրն Անուշն էր, ով երգ ու պարով տարված բարետես Գալյայի համար հատուկ զգեստներ էր կարում ու նրա գլխավոր դերակատարությամբ բեմադրություններ անում։ Գուցե թե սեփական երազանքին հագուրդ տալու ներթաքույց ջանադրությամբ, եռանդուն հարևանուհին տարբեր պատմվածքներից ու վեպերից հատվածներ էր ընտրում, դերերը բաժանում թաղի շնորհալի երեխաներին, խանդավառ փորձեր անում, թաղի մեծ ու փոքրի անհրապույր ներկան մանկաթոթով հանդիսանքներով զվարթացնում։ Տնից «ներկրելով» հնարավոր անհրաժեշտ բոլոր պարագաները՝ առանձնակի շուք էր փորձում հաղորդել ամենքի անկեղծ համակրանքը շահած ներկայացումներին։ Որքա՜ն հոգու լույս էր ճառագում իսկականի համադրությամբ կազմակերպված այս «թատրոնը»։ Որքա՜ն երեխաներ էին «թատրոն-թատրոն» խաղով իմաստավորում իրենց կյանքի այգաբացը՝ հոգեկան բերկրանք ու տոկալու ներուժ պարգևելով միմյանց, երանության շղարշով գունազարդելով իրականում ոչ հեքիաթային իրենց մանկությունը... Բացվում էր խորհրդանշական վարագույրը, դերակատարները «կուլիսներից» խաղահարթակ էին ելումուտ անում, լրջմիտ անմիջականությամբ խաղում իրենց բաժին հասած դերերը։ Վերջնավարտին՝ ծափեր ու ծաղիկներ, քաղցրանուշ բացօթյա ընթրիքներ՝ տոմսերի նախնական վաճառքից գոյացած ամբողջ գումարով... Որքա՜ն քիչ բան էր հարկավոր հետպատերազմական սովալլուկ օրերի մանուկներին երջանկության զգացողությամբ համակվելու, մեծերի հոգսաշատ առօրյայի բազմատեսակ դառնություններից հուսալիորեն պատսպարվելու համար։ Բոլոր հերոսուհիների դերերը խաղացող 10-12 տարեկան Գալյան նաև բոլոր «Ջանգլյուլումների» անփոխարինելի հարսն էր՝ սլացիկ, նրբագեղ, ճապուկ, խոշոր աչքերի ծով հայացքում՝ կյանքի թրթիռ, հանրահայտ դերասանուհի դառնալու ինքնավստահություն... Կինոաստղերով գայթակղված՝ իր հեքիաթն էր հյուսում Գալյան։ Նրանց տանն ամեն օր դերասանական հավաքույթներ էին լինում։ Զարուհի մոր խնամքին ապավինած դերասանուհի Լյուսյա մորաքույրն էլ նկատում էր զարմուհու ձիրքը՝ խուսափելով վաղաժամ գովեստներից, դեպի արվեստի բարձունքներ տանող իրեն քաջածանոթ տատասկոտ ճանապարհ ուղղորդելուց։ Թատրոնի մթնոլորտում, սակայն, տարերայնորեն հասունանում էր կինոդերասանուհի դառնալու նրա նվիրական փափագը... Կինեմատոգրաֆիայի համամիութենական ինստիտուտ ընդունվելու անհաջող փորձից հետո դիմեց Երևանի գեղարվեստաթատերական ինստիտուտ։ Աղջնակային համարձակության հետքն իսկ չէր պահպանվել։ Վախվորած պատկառանք էր ներշնչում քննական հանձնախումբը՝ Արա Սարգսյան, Վարդան Աճեմյան, Հայկուհի Գարագաշ, Սրբուհի Լիսիցյան... Այնքան ամոթխած էր դարձել, որ դերասանի վարպետության քննությանն ընկերակցող Լյուսյա Հովհաննիսյանը երկմտում էր՝ կարո՞ղ է անկաշկանդ արտասանել։ Արտասանեց, էտյուդ արեց, պարեց... Միջանցքում հուզախռիվ սպասում էր իր դատավճռին, երբ աշխարհը մի ակնթարթում մթնեց մորաքրոջ հանդարտ խոսքերից. «Գալյա ջան, եթե քեզ հիմա չընդունեն, ուրեմն դու անշնորհք ես, կգնաս ուրիշ մասնագիտություն կընտրես»։ Չէր հասցրել իսպառ հուսալքվել, երբ քննասենյակից դուրս եկավ ու նրանց մոտեցավ նվագակցող դաշնակահարուհին. «Դուք բոլորին շատ դուր եկաք»։ Պաշտելի «առաքյալի» բարի լուրով ցնծության հրավառություն ապրեց։ Այդուհանդերձ երկչոտ խառնվածքի բերումով դժվարացավ ուսումնառության առաջին կիսամյակում ի հայտ բերել կատարողական հուսադրող ներուժ։ Միայն պարասրահում էր իրեն անկաշկանդ դրսևորում՝ դյուրացնելով համակուրսեցիների պարային ռիթմերի համաչափությունը և արժանանալով Զարեհ Մուրադյանի բարձր գնահատականին. «Եթե սկսած լիներ պարարվեստի դպրոցից, կարող էր բալետի մենապարուհի դառնալ»։ Բազմահմուտ Արմեն Գուլակյանը խորաթափանց հեռատեսությամբ կարողացավ գտնել իր սանուհու ներուժի բացահայտման բանալին։ Ստեղծագործական լիավյուն մթնոլորտ էր տիրում մեր բարձրագույն թատերակրթարանում։ Տակավին նորաթուխ ուսանողուհի՝ Նովենցը մասնակցեց 4-րդ կուրսեցիների Լոպե դե Վեգայի «Ոչխարի աղբյուր» ներկայացմանը, դաշնամուրային հանդիսավոր նվագակցությունն ապահովեց, երբ Վլադիմիր Աբաջյանի գլխավոր դերակատարությամբ Ֆրունզե Մկրտչյանը բեմադրեց «Վերք Հայաստանին»։ Բեկումնային եղավ Նադինկայի դերը Սունդուկյանի «Կտակը» կատակերգության բեմադրության մեջ։ Արվեստանոցի ղեկավարն ուրախությամբ բարձրաձայնեց. «Գալյա Նովենցի Նադինկան և Արմեն Ջիգարխանյանի Անտոնը դարձան «Կտակ» ներկայացման ամենահաջողված կերպարները և արժանացան քննական հանձնաժողովի բարձր գնահատանքին»։ Դրվատանքի արժանացան մոսկովյան ստուգատեսում՝ ռուսերենով ներկայացնելով նաև Օստրովսկու «Անմեղ մեղավորները», որում Գալյան տպավորվեց իր գունեղ Գալչիխայով։ Հումորի, ակտիվ բեմավիճակների հրավառություն եղավ Նովենցի Կատոն Մոլիերի «Սեթևեթուհիներում»։ Հրաշալի թատերամանկավարժների «վերջնագրերը» կյանքի ուղեգիր դարձան սկսնակ դերասանուհու համար։