- Նրանք մի օր ինչ-որ տեղից ուղղակի հայտնվում են շատ տարերայնորեն: Կարող ենք մի օր մարզիկներ ունենալ, մի օր էլ՝ չունենալ: Շատ նորմալ է, երբ մարդը ցանկություն է ունենում սպորտով զբաղվելու: Խոսքը վերաբերում է նաև հաշմանդամություն ունեցող մարդկանց: Երբ ձգտում կա, մարդը տարբերակ է գտնում մարզվելու, և նրանք, ովքեր որոշակի հաջողության են հասնում, մի օր հայտնվում են նաև պարալիմպիկ խաղերում: Մեր դեպքում պարալիմպիկ խաղերին մասնակցողները պրոֆեսիոնալ չեն: Դրա առաջին պատճառը հաշմանդամություն ունեցող երեխաների համար բաց, նրանց ընդունելու պատրաստ մարզական ակումբների բացակայությունն է: Երբ հաշմանդամություն չունեցող երեխան որևէ մարզական խմբակի անդամ է դառնում, որևէ մեկը չի ասում, որ նա մարզիկ է: Առաջին 2 տարում նա պարզապես խմբակի սան է: Ժամանակի հետ նա աստիճան առ աստիճան բարձրանում է ու որոշակի վարպետություն ձեռք բերում, դրանից հետո միայն մարզիկ է համարվում: Հաշմանդամություն ունեցող երեխայի համար այս պայմանները բացակայում են: Պետք է նշել, որ հաշմանդամություն ունեցող երեխաների ծնողները վերջիններիս մարզաձևի պարապմունքների տանում են բացառապես առողջական նպատակներով: Խնդիրն այն է, որ մարզիչներն էլ են այդպես մտածում: Սա հասարակության մեջ մարդուն բժշկական մոդելով դիտարկելու սովորույթի արմատացած լինելու հետևանքն է: Այս պարագայում գերնպատակը ոչ թե մարդու կյանքի որակի բարելավումն է, այլ նրան ամեն գնով բուժելը: Արդյունքում ունենում ենք «չբուժված» մարդիկ ու չկայացած մարզիկներ: