Իսկ	խայտառակված	Անուշը, արտասուքն	աչքերին	վազեց	մոր	գլխին: Ուրիշ	ո՞ւր	պիտի	գնար: Հասարակական բամբասանքը, օդի	պես	ամենուրեք	թափանցելով	հասել	էր	պառավ	մոր	ականջին	արդեն, առանց	Գրիշայի գիտակցության: Մայրն	անիծեց	աղջկան, բայց	փողոց	վռնդելու	չափ	խստություն	չունեցավ: Դա	թեև	նահապետական	մի կին	էր, բայց	կյանքի	ձմռանը	շատ	էր	լսել	ժամանակակից	կանանց	դավաճանությունների	մասին: Սեփական	դստեր արարքը	վիրավորեց	լոկ	նրա	մայրական	զգացումը, առանց	ազդելու	կանացի	ամոթխածության	վրա: Այժմ	ո՞վ	չի դավաճանում	իր	մարդուն, միայն	ինչո՞ւ	նրա	աղջիկն	էլ	մոլորվեց: