-Քո պոեզիայի մեջ ակնհայտ է ժամանակը… «Արամ Պաչյանը», «քոմենթներն ու քլիք-ը», «ընթերցող չունենալու միզանտրոպությունը», «զանգի սպասող աղջիկը», որ «երկիր մոլորակի ամենասովորական եկեղեցիներից մեկում Աստծուն ներկայանում է ամենատխուր աղոթքով և նոր սանրվածքով»… Բայց, մյուս կողմից, ամեն ինչ նույնն է` սերը, քաղաքը, մենակությունը: Ի՞նչն է փոխվել, եթե ինչ-որ բան, իհարկե, փոխվել է այս «տեխնո» դարում: