- - Չեմ գնա,- նորից բղավեց աղջիկը և հիշելով իր սպասման մասին կրկին արտասվեց։ Ասես դա հավերժ լիներ։ Նորից ու նորից աղջկան ճնշում էին սեփական մտքերը։ Նա սկսեց չզգալ վերջույթները, իսկ աչքերը լուսնին էլ չէին տեսնում ուռածությունից։ Նա մտածում էր այն մասին, որ հիմա երկնքում այդքան աստղ կա, ուրեմն ինչու գոնե մեկը չի կարող իր կողքին լինել։ Նա նախանձեց լուսնին այնպես, ասես նա իրենից կյանքն էր խլել։ Երևի թե աղջիկը կշարունակեր այդ հավերժ արցունքների պատճառը հիշելը, եթե նրան չգտներին։