-Էս ա, էս էլ լակոտս: Անբաշարի մեկն ա: Մի օր չէղավ՝ գա, ասի՝ պապ ջան, արի՛ մի բանով օգնեմ: Դպրոցից տուն ա գալիս ու մինչև քնելը փակվում ա իրա սենյակում, Աստված գիտի՝ ինչով ա զբաղվում: Ախպերս ռսների երկրից մի հատ քառակուսի բան ա ուղարկել, դրանով կարում են էդ ձեր ինտերնետը մտնեն: Սաղ օրը մտնում ա, դուրս չի գալիս: Չեմ կարում խելքի բերեմ: Ես նոր էի սովորել քայլելս, հերս տանում էր արտերը, օրերով տուն չէր բերում: Իրա տարիքում հորս իսկի չէի թողնում տնից դուրս գա: Ես ու ախպերս սաղ գործը մեր վրա էինք վերցրել: Արշոն, գլուխը կախ, լուռ լսում էր հոր խոսքերը, սակայն ամոթի նշյուլ անգամ չէի նկատում նրա հայացքում: Երևի արդեն սովոր էր նման տեսարանների կամ իր արարքների մեջ ամոթալի ոչինչ չէր տեսնում: