«Եթե մարդու լեզուն ալարկոտ է, ծանր, անկապ, անզոր, անորոշ, անկիրթ, ապա, հավանաբար, այդպիսին է նաև մարդու խելքը, քանի որ նա մտածում է միայն լեզվի միջոցով»: Ի. Հերդերի այս մտքով սկսելով ասելիքս` չեմ կարող թաքցնել վրդովմունքս` մեր լեզվի բառաֆոնդի ոչ հստակ ու սխալ գործածության առնչությամբ: Անհատի լեզվամտածողությունը ցույց է տալիս նրա զարգացվածության աստիճանը: Բայց որքանո՞վ է հարիր` ոչ գրագետ, աղավաղված խոսքը լսելի դարձնել ու մատուցել ուրիշներին: Եթե որոշ անհատների կրթական մակարդակը չի բավարարում` ասենք անձեռոցիկ (անձեռնոցիկ) , սեպտեմբեր (սեկտեմբեր), տաբատ (շլվար), վիճել (վիճվել) բառերը ճիշտ արտասանել, Լեզվի պետական տեսչությունը դրա համար այնքան էլ պատասխանատվություն չի կրում: Բայց չափազանց մտահոգիչ է, երբ մեր երեխաները ստիպված են նմանատիպ սխալների հսկայական շքահանդես տեսնել հեռուստատեսությամբ: