Եվ տաք լափի հոտն առած շան կեցվածքով ու դունչը առաջ տեղում քարացավ. Մանուշն արդեն հանել էր խալաթն ու ձեռքերը՝ մեջքին, ջանում էր քանդել կրծկալի կապիչը. մարդը մարմնով մեկ դողաց: Երակները տաքացան, զգաց, որ նորից է թևածում անկշռելիության տիրույթում: Ու բնազդային մի հզոր, անկառավարելի մղումով հայացքը գնաց, սեպվեց մերկ ստինքներին. չէ՛, դա Մանուշը չէր, այլ օտար, անդեմ կանանցից մեկը, որոնց քանիցս հոշոտել է ապակիներից անդին: