«Էլեկտրիկ Երևանը» 2015 թվականին է եղել, որը բավական լուրջ երևույթ էր, բայց 2016 թվականին տեսանք տոտալ ճգնաժամ, թե անվտանգության խնդրում՝ պատերազմ եղավ, թե դրանից հետո «Սասնա ծռերի» գործողությունը եղավ։ Դա, բնականաբար, ցույց է տալիս, որ այս համակարգն արդեն սպառել է իրեն, ու իրենք էլ հասկացել են, որ սա վերջն է։ Դրանից հետո եղան քայլեր, կառավարությունը ցրեցին, որոշ սաշիկներ կորան տեսադաշտից, բերեցին նոր կառավարություն, որը մեղմացրեց վիճակը։ Բացի այդ, բանակում էլ 6-7 գեներալներ հեռացվեցին, այսինքն՝ սկսեցին արվել քայլեր, որոնք ինչ-որ տեղ սպասելիքներ էին առաջացնում հասարակության մեջ։ Դա է պատճառը, որ ինչ-որ տեղ ակտիվություն չի ցուցաբերվում։ Էլ չեմ ասում, որ անվտանգության խնդրի ակտուալացում եղավ, իշխանությունները հնարավորություն ստացան շահարկել այդ հարցը, դեմագոգիա անել, թե բանակում ռեֆորմ են անում, ազգ-բանակ են ստեղծում։ Այդ ամենը ազդում է հասարակական տրամադրությունների վրա, բայց դրա ռեսուրսն էլ է վերջացել, մանավանդ անթույլատրելի է, երբ վարչապետ Կարեն Կարապետյանը գալիս հայտարարում է, որ այս երկրի թիվ մեկ խնդիրը ստվերն է ու մեկ տարի հետո պարզվում է, որ այդ ստվերից կես տոկոս էլ չի կրճատվել։ Կամ գալիս բենզինը էժանացնում է, հետո գները վերադառնում են իրենց դիրքերին ու հիմա էլ նորից թանկանում է։ Սա ժողովրդի համար ոչ հաճելի երևույթ է և խաբեության ու կասկածի տեղիք է տալիս։Իմիջիայլոց, բունտերը հոգեբանական տեսակետից հասունանում են ոչ միայն ծանր իրավիճակից, դա պարտադիր չէ։ Դա կարող է բռնկվել բացահայտ ստից։ Երբ բացահայտվում է իշխանության սուտը, հիմնականում այդ երկրներում է սկսվել բունտ։ Ընդհանրապես, հասարակությունն այսպես թե այնպես ինչ-որ ծանր իրավիճակների դիմանում է, եթե գիտի, որ ինչ-որ քայլեր են արվում։ Հիմա Հայաստանում էլ մոտավորապես այդպիսի մի վիճակ է, որտեղ Սերժ Սարգսյանն ապագայի մասին իր հեքիաթներով փորձում է կերակրել հասարակությանը։ Դա էլ է ազդում մարդկանց վրա, որ իրենց լրիվ հիմարի տեղ են դնում։