Հենց քայլ առ քայլ էլ Տարրն իր վերջին՝ «Թուրինյան ձին» ֆիլմում հասավ պատմողական աբստրակցիայի նոր՝ ավելի բարձր աստիճանի: Սարաևոյում կինոդպրոց հիմնադրելով՝ նա խորապես հավատացած էր, որ այն իր վավերագրական անցյալը և ժամանակակից արտ-ֆիլմերը միմյանց կապող կամուրջն է լինելու: Ֆիլմ-լաբ, որտեղ միավորվել էին տարբեր տարիքային խմբերի կինոգործիչներ և տեսաբաններ՝ գաղափարների ու փորձի փոխանակման նպատակով: Ուսանողները, առաջադրված գեղագիտական խնդիրները լուծելուց բացի, մեկ սեղանի շուրջ էին հայտնվել այնպիսի ռեժիսորների հետ, ինչպիսիք են Կառլոս Ռեյգադասը, Ապիչատպոն Վիրասետակուլը և Ցայ Մին-Լյանը: «Մենք ունեինք որոշակի հասարակական նրբազգայություն: Միասին աշխատելով՝ մարդիկ սովորում են հարգել միմյանց, և դա հիասքանչ է։ Տարբեր կրոններ, մաշկի տարբեր գույն։ Մենք ամեն ինչ դիտարկում էինք համամարդկային տեսանկյունից»: Այժմ ռեժիսորը ցավով է խոսում կինոդպրոցին բաժին հասած ճակատագրի մասին: Ի դեպ, 2017-ի հունվար-մայիս ամիսներին Տարրի «Մինչև աշխարհի վերջը» ցուցահանդեսը տեղ է գտել Ամստերդամի կինոյի թանգարանում: