Ընդհանրապես խորհուրդներ տալ չեմ սիրում, կամ, եթե ստիպված եմ լինում իմ կողմից ինչ-որ մի բան ասել, ապա միշտ ասում եմ` «թեթև տար»: Խորհուրդ եմ տալիս, բայց չեմ պատկերացնում` ինչպես կարելի է «թեթև տանել», երբ, օրինակ ինչ-որ անդաստիարակ կանգնում է հենց նոր լաքած, փայլեցրած կոշիկիս վրա ու կեղտոտում այն: Ինչպե՞ս կարելի է «թեթև տանել», երբ անձրև է տեղում այն ժամանակ, երբ փողոցում զբոսնում ես ու թարսի պես, հարդարած ես լինում վարսերդ: Ինչպիսի~ ողբերգություն, երբ վարսերս սկսում են խճճվել: Ես երկու շատ վատ բնավորություն ունեմ. առաջին՝ ամեն ինչ ծանր եմ տանում, իսկ երկրորդ՝ չեմ կարողանում լեզուս ատամներիս հետևում պահել: Դրա համար էլ ուզեմ, թե չուզեմ, պետք է ձեզ «ՄԻ ԲԱՆ» ասեմ, չասել չեմ կարող: Այնուամենայնիվ ինչ վերաբերում է ամեն ինչ «ծանր տանելուն», ապա դա ունի իր այսպես կոչված հակաթույնը՝ թքելու հակաթույնը: Հիմա ավելի շատ փորձում եմ իմ մեջ զարգացնել բոլորի վրա թքելու ունակությունը, և ասեմ, որ լավ էլ ստացվում է, կարճ ասած՝ իմ թքածը թքած է: Սակայն կան մարդիկ, որոնց վրա ես չեմ կարող թքել, որովհետև նրանց սիրում եմ, չնայած կան և բացառություններ: Բացառություններից մեկն էլ կատարավել է վերջերս, ավելի ճիշտ մի քանի տարի առաջ: Ես սիրում էի մի տղայի, բայց մի օր թքեցի նրա վրա: Ինչու՞ թքեցի: Դե որովհետև նա դմբո էր, իսկ մենք բոլորս էլ գիտենք, որ դմբոները անուղղելի արարածներ են: