«Մեր քաղաքում բոլորն ինձ ճանաչում են, - ասում է Մերին: - Երբեմն ուշադիր նայում են վրաս, սակայն ես դրանից ինձ վատ չեմ զգում: Երբեմն, երբ ինչ-որ տղա ինձ է նայում, ժպտում եմ, որ ամեն ինչ տխուր չլինի: Դիսկոտեկ հաճախ եմ գնում, սիրում եմ միջավայրն ու պարերը, սակայն ամենաշատը՝ տանգոն: Տանգոն և՛ տխուր պար է, և՛ մտերմիկե: