Երկիր մոլորակը չունի մի ուրիշ օրինակ, որտեղ այդքան խտացված լինեն լեզուներն ու լեզվաընտանիքները, ինչպես Կովկասյան լեռնաշղթայում: Այս լեռները պարզապես ճառագում են ոգեղենության մեջ: Պատահական չէ, որ Պրոմեթևսը հենց այստեղ է շղթայված, և պատահական չէ, որ արծիվը նրա հենց լյարդն է կտցահարում, սա արյունաստեղծ օրգանն է, էթնոսների հայրը: Հայկական բարձրավանդակը կրկնում է Կովկասյան լեռների գունազարդությունը բարբառների տեսքով: Բարբառների (շուրջ վաթսուն) առատությունն ու լեռնաշխարհի ամբողջությունը, լեզվական մեկ միավոր լինելու հանգամանքը վերապահում է այն համոզմունքը, Համաշխարհային Ոգու ամփոփ, նվազագույն շեղումներով ու տատանումներով արտացոլանքն այստեղ է ձև ու բովանդակություն առել: Համենայն դեպս, այդպես են մտածել շումերները : Անմահության պտուղ որոնող արքային նրանք ուղարկում են հաղորդության այն աշխարհագրական վայրը, որտեղ նրա մարդաբանական տեսակն ու նրա հոգևոր դաշտը չեն պատերազմում իրար դեմ: Գիլգամեշի ամբողջ կյանքը կռիվ է, քաոս: Նա հայտնվել էր երևութական ու աներևույթ ուժերի աքցանում: Գիլգամեշի ողբի էությունը, նրա գաղտնի մնացող շերտն այն է, որ այս մարդը խելահեղություն է ապրում, նրա աստվածային սկիզբը թակարդված է և արտահայտություն ու ելք չի կարողանում գտնել իրավիճակից: Բանական ընդվզումի ուժգնությունն ու թափն ուղիղ համեմատական է անելանելիության ոստայնի մեջ հայտնված հոգևոր դաշտի տվայտանքներին: Գիլգամեշն իր էթնոսի մայրամուտն է, վերջին շողքը, որ դեռ կրում է Հայրենիքի հուշը: