1920-ից մինչև 1951 թվականը նա աշխատել է Պետական Էրմիտաժում` սկզբում որպես ֆոնդապահ, այնուհետև Արևելքի բաժնի հիմնադիր և վարիչ, իսկ 1934թ.` Էրմիտաժի տնօրեն: Օրբելին առանց Էրմիտաժի չէր պատկերացնում իր կյանքը: Այդ տարիները նրա ստեղծագործական և կազմակերպչական վերելքի ժամանակն էր: Նա կազմակերպել է թեմատիկ ցուցահանդեսներ, գիտական նստաշրջաններ, գիտաժողովներ և կոնգրեսներ: Հայրենական Մեծ պատերազմի սկզբում անձամբ ղեկավարել է Էրմիտաժի գանձերի տարհանումը, իսկ պատերազմից հետո դրանց հետտեղափոխման աշխատանքները: Որպես վկա նա հանդես է եկել Նյուրնբերգյան դատավարության ժամանակ: Օրբելին ղեկավարել է Լենինգրադի համալսարանի արևելագիտության ֆակուլտետը: Հիմնել է ԽՍՀՄ ԳԱ արևելագիտության ինստիտուտի Լենինգրադյան բաժանմունքը: Նա հիմնադրել է և եղել է Հայկական ԽՍՀ ԳԱ առաջին նախագահը չորս տարի շարունակ: Այդ տարիներին նրա կողմից իրականացվել են հսկայական գիտակազմակերպչական աշխատանքներ` միավորելու Հայաստանի գիտական և գիտամանկավարժական ուժերը: