Անցյալ անգամ, երբ գնացել էի «Կարմիր մատուռի» շրջակա դաշտում տեղադրված փեթականոցը՝ մեղուներին խնամելու, պատկերացնո՞ւմ ես այդպիսի բան, խեղդվում էի: Խոտն ու գետինը ծեծված՝ ծանոթ արահետով անցնելիս՝ հանկարծ ոտքերիս տակ հողը փուլ եկավ, ինձ վերցրեց անատամ, փափուկ լնդերի մեծ, ծծում էր: Դուրս գալու համար սեզաճիլերից, ձեռքս ինչ պինդ բան էր հանդիպում, կառչում էի: Երկնքով չորացած խատուտիկ, մի թռչուն էր անցնում. անգամ նրանցից էի հայացքով կախ ընկնում, ջրերը ափլփում: Երբ ճահիճը բռնում էր, հատկապես այդ ժամանակ ես զգում առարկաների՝ արևի, ջրի, խոտերի, թփերի անշարժությունը: Թաց, կավագույն տիղմե մակերեսի վրա կուրացուցիչ բռնկումներով հոսում են արևի փայլատակումները: Սև ծալքերով հողաթմբե ջրափոսերի մեջ, մասուրի կարմիրով ծաղիկներ են վառվում: Եղեգնուտի խորքում հազվադեպ բխկբխկում է ճահիճը, օդը բաց է թողնում, ջուրը լցվում է տեղը, կոկորդը խմում է: Ստորջրյա պարպումները հավասարաչափ, խոշոր ալիքներով հասնում, օրորում են, հետո դարձյալ մածուցիկ տիղմը, դադար է: Անդադար խարխափում էի՝ որ կողմի վրա էլ պատահի՝ լող տալու ձևով, փորիս վրա՝ ջրառվույտներից կառչած, ճահիճը դարձյալ ետ էր ծծում: Խորքում ոտքերս ծանր էին: Քոռ մկները ճողփացնում էին ջրերը: Հետո՝ հորիզոնը, կապույտը, դարձյալ հորիզոն: