Թերևս այս ամենը պատճառ էր դարձել նախ հնարավորինս արագ թերթել Արևմտյան Հայաստանին նվիրված պատկերագիրքը, ապա գամվել ու ընթերցել ողջ շարադրանքը և ուսումնասիրել ներկայացված ուշագրավ լուսանկարները։ Վերջին էջն ընթերցելով ու լուսանկարները նայելով ուրիշ բան չես կարող ասել՝ հրաշալի է հեղինակի՝ Հովսեփ Թոքատի հայրենականչը, որը մեկ անգամ ընթերցելուց հետո արձագանքներ ունի քո մեջ։ Իսկ այդ արձագանքները և՛ սեր է, և՛ կարոտ, և՛ հիշատակ, ամեն ինչ, նաև արմատների կանչ։ Իսկ այդ արմատների կանչն ամենուր է՝ քանդված եկեղեցիների, կիսավեր շինությունների, խաչքարերի, կամուրջների, բնության գողտրիկ անկյունների, ճարտարապետական այլ կերտվածքների, անգամ գերեզմանոցների և, մի վերջին հաշվով, հայի ոգին ու էությունը պահպանող բնակավայրերի պատկերներում, եթե անգամ այդ ամենում գնալով պակասում է հայկականն ու հայկականությունը։ Բայց, ցավոք, որքան ժամանակն առաջ է գնում, այդ ամենը պարզապես մասունքներ են դառնում։