այս առավոտ նրա մարմինը ծանր էր' արճիճի պես: Սենյակը լցվեց մուեզզինի ձայնով' «Ալլահուէքբեր, Ալլահուէքբեր»: Չնայած դրան, Բանու մորաքույրը դեռ պառկած էր: «Հայյե ալեսսալահ, հայյե ալելֆելահ, եկեք նամազ անելու, եկեք փրկվելու» խոսքերը լսելով անգամ չկարողացավ մարմնի կեսը բարձրացնել անկողնուց, ձախ կողմը թմրած էր, կարծես այդ մասում արյուն չլիներ, կարծես մի ծանր պարկ էր մարմնի փոխարեն: