Շուշան Ւստանբուլյանը նռան զարդն առաջին անգամ այդ օրը տեսավ: Այդ տխուր օրերի շատ մանրամասներ ջնջվեցին, բայց զարդը միշտ հիշելու էր: Գուցե փոքր տարիքում նրա տեսած ամենագրավիչ բանն էր սուտակների փայլը: Գուցե այն ժամանակ, երբ շուրջն ամեն ինչ փշուր-փշուր էր լինում, երբ ոչ մեծերի աշխարհից էր բան հասկանում, ոչ էլ աշխարհի մեծությունից, դրա պես փոքրիկ իրի վրա կենտրոնանալն ամենահեշտն էր: Պատճառն էլ չգիտեր, բայց այդ զարդը երբեք չէր մոռանալու: Ոչ Դեր Զորի անապատում ճամփեզրին կիսամեռ ընկած. երբ մարդիկ լքում էին՝ իրեն մահացած