Շատ	ողորմելի	հերնըմեր, հենց	ճամփին, մեկ	սովամահ, ծծկեր	երեխա` էրկու-իրեք	օր	ձեռըներին	պահում, ուզում էին, որ	մեկ	էնպես	տե՛ղ	հողի	տակովն	անեն, որ	բալքի	թե	գազան	չդիպչի, ու	իրանք՝ էլի	ետ	գան, իրանց	ջրատար մեռելի	ոսկորները	հանեն	ու	տանին	իրանց	հետ, ժամով, պատարագով	թաղեն: Բայց	որ	ճարըները	կտրվում	էր գլխըներին	կրակ	էին	վառում, էրեխեն	կամ	ջուրն	էին	քցում, կամ	մեկ	քարի	տակ	դնում, իրանք	էլ	վրեն	էրվում, խորովվում	ու	մյուս	օրը	լալով, կիսամահ	ճամփա	ընկնում: Շատ	հղի	մեր	հենց	ճանապարհին	կամ	մեռած	էր	ծնում իր	ինն	ամիս	դառը	ցավով	արգանդումը	պահած, հասցրած	մանուկը, կամ	թե	չէ, սաղ	էլ	որ	ըլում	էր, մերը բարուրում, ուզում	էր, որ	կամ	ինքն	էլ	հետը	մեռնի, կամ	մանուկը	չթողա, տանի, բայց	ա՜խ, անաստված	ղզլբաշի թրի	բերանը	կամ	երկսին	էլ	ի	միասին	էր, կտրատում, կամ	բարուրը	մոր	ձեռիցն	առնում	կամ` սպանում, կամ	ջուրը քցում, կամ	քարին	տալիս, փչացնում: