Հեռվում տների կտուրներից կապտասպիտակավուն ծուխ է բարձրանում: Մարդիկ վառարանները կպցրել, կեսօրվա ճաշն են պատրաստում: Քաղաքն արևելյան կողմից քարակույտի նման գերեզմանատունն է շրջափակել: Այնտեղ իմ հայրն ու մայրն են դժվարությամբ թաղված, զոհված մարտական հերոս իմ ընկերները: Մի՞թե առօրյա ճանապարհին, տանս այդքան մոտիկ անհետանալու եմ բրոնզագույն տիղմի մեջ: Այս միջավայրում ամեն մի տեսանելի և անտես առարկա ծանոթ է՝ ձկի, խնջույքների, որսի եմ գնացել-եկել: Ջուրը, թուփը, կենդանին, քարը՝ ոչ մի բան երբեք փեշիցս չի բռնել: