Հարիր	անգամ	գերեզմանի	դուռը	հասել, էլ	ետ` ետ	եմ	էկել. հարիր	անգամ	արեգակը, որ	մեր մտավ, ես	էլ	իմ	հոգիս	հետը	ճամու	քցեցի	ու, ա՜խ, էլի, ծեգը	բացվելիս, հենց	իմանում	էի՝ հողումն եմ, չէի	ուզում	շունչ	քաշեմ, հենց	իմանում	էի՝ մեռելների	կողքին	եմ, չէի	կամենում	գլուխս բարձրացնեմ, ու	էլի	մորդ, ա՜խ, քո	ումբրը	խավարած	մորդ	ձենն	որ	անկաջս	չէր	ընկնում, էլ	ետ աչքս	բաց	էի	անում, մազերս	նրա	ոտի	տակին	փռում, որ	կամ	ինձ	սպանի, կամ	թե	չէ՝ մահի ձեռիցը	չխլի, ինձ	սաղ-սաղ	էսպես	չէրի, չխորովի. ամա	էլի, որ	նրա	է՛ն	խավարի	աչքերը, է՛ն չորացած, մազ	դառած	ջանը	որ	աչքովս	էր	ընկնում, որ	իմանում	էի, թե	նա	էլ	քո	ցավն	ա	քաշում, քո	դարդովն	ա	էնպես	փոթոթվում, քո՛, քո	ջանի՛ն	մեռնիմ, միտք	էի	անում, որ	թե	ես	էլ	մեռնիմ, էլ նրան	աշխարքումը	պահող	չի՛	ըլիլ. որ	ես	կորչիմ, նա	էլ	կենդանի	հետս	պետք	է	հողը	մտնի	կամ ջուրն	ընկնի, խեղդվի, որ	միտք	էի	անում, թե	նրա	խորոված	սիրտը	ինձանով	ա	մի	քիչ	հովություն գտնում, քո	կարոտը, քո	հոտն	ու	համը, քիչ	թե	շատ, ինձանից	ա	նա	առնում, ինձ	որ	չունենա	կամ սովը	պետք	է	նրան	սպանի, կամ	քարեքար	ընկնի, մեկ	բուռը	հողի, մեկ	օրհնած	տեղի	էլ	հասրաթ մնա: Ի՞նչ	պետք	է	անեի, ո՞ր	ջուրն	ընկնեի: Հոգիս	իմը	չէր, որ	հանեի, նրան	տայի, բալքի	նա ապրեր, քեզ	տեսներ, քո	արդար	ձեռքը	բռներ, գար	գերեզմանս	ու	գլխիս	կանգներ, ասեր.