Հայ մեծագույն բեմադրիչ, 20-րդ դարի համաշխարհային թատրոնի նշանավոր դեմքերից մեկի` Վարդան Աճեմյանի մասին է խոսքը: Մտահոգությունը հուշեց բեմադրիչի թոռը` ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ, Երևանի պետական կոնսերվատորիայի կոմպոզիցիայի բաժնի վարիչ, պրոֆեսոր Վարդան Աճեմյանը: 1990 թվականին Գյումրու Ասք. Մռավյանի անվան թատրոնը անվանափոխվեց, թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Հակոբ Ղազանչյանի առաջարկով այն կոչվեց իր ստեղծողներից մեկի անունով, ով տասը տարի ղեկավարեց մշակութային այս օջախը, մոտ 30 տարի ստեղծագործական ջերմ հարաբերություններ պահպանեց կոլեկտիվի հետ, ստեղծեց իր դարակազմիկ բեմադրությունները` 1966-1970 թվականներին նաև հանդիսանալով թատրոնի գեղարվեստական խորհրդատուն: Վարդան Աճեմյանը Գյումրիում ձևավորեց դերասանական հրաշալի սերունդ, որի շատ ներկայացուցիչներ հետագայում հանդես եկան Սունդուկյանի անվան թատրոնի բեմում: Ուրեմն, միանգամայն արդարացված էր թատրոնին Աճեմյանի անվան շնորհումը: Բայց այսօր այս թատրոնին մոտեցող որևէ մեկը չի կարող իմանալ, որ այն կրում է Վարդան Աճեմյանի անունը, քանզի Գյումրու թատրոնը միակն է ողջ հանրապետությունում, որը չունի ցուցանակ: Այսինքն` չկա մի գրություն հրապարակային ցուցադրման համար, որը հուշի, թե սա թատրոն է և կրում է Վարդան Աճեմյանի անունը: Այս բացթողման հետ համակերպվելով` անհնար է համակերպվել այն փաստի հետ, որ չկա նաև Վարդան Աճեմյանի արձանը կամ կիսանդրին: Լավ է գոնե, որ Թատերական հրապարակում տեղադրված են Ավետիք Իսահակյանի, Հովհաննես Շիրազի և Մհեր Մկրտչյանի արձանները: Անշուշտ ազգային մեծությունները, ովքեր նաև գյումրեցիներ են, միայն խորին հարգանքի են արժանի: Մանավանդ որ Իսահակյանի արձանը ստեղծվել է Նիկողայոս Նիկողոսյանի և Ջիմ Թորոսյանի կողմից` ժամանակին արժանանալով ԽՍՀՄ պետական մրցանակի: Սակայն Վարդան Աճեմյանի հանդեպ այս անտարբերությունը պարզապես անհանդուրժելի է: