Ուղղակի վերցնում եմ Շուշուց բերած գիրքը ու գնում եմ բոստան, հայացքս սահում է ճղուպուրի ծառերով ու կանգ առնում հարեւանի այգում չափարին հենված ծառին. երկնքի առաջ խնկարկում է բոլոր տեսակի ծառերի ծաղկունքի մեջ միայն խնձորենուն զիջող բուրմունքների դեղձենին, որն այնքան քաղցր է ամփոփվել թռչունների երգի մեջ, քիչ է մնում հավատաս, թե ուր-որ է Շահենը, Աշոտը, Հակոբը, մյուս ընկերները պիտի դուրս գան դիմացի անկյունից ու ասեն. «Ձեր բոստանում լավ է, կռվի գնալուց առաջ Սարգիս ապոր թաղած գինու կարասներից մեկը բացենք»։ Իսկ մայրս էլ նրանց «Նախշուն աքա» կանչի վրա, պիտի հարսներից առաջ ընկած իրարով անցնի ու հոգեպահուստի անակնկալներով զարդարի սեղանը։