Մի քայլ հեռու, բազմությունից լրիվ անկախ՝ կանգնած էր Զելիհա մորաքույրը՝ բարձրահասակ, կարճ շրջագգեստով, ինչպես միշտ: Չնայած ներսում կիսամութ էր, մուգ մանուշակագույն արևային ակնոց էր դրել: Խաղաղ ջրի մակերևույթ հիշեցնող նրա դեմքից անհնար էր գաշակել, թե մտքում ու սրտում ինչ էր կատարվում: