Նա համարյա անգիր գիտի Գորիս քաղաքի բոլոր այն մարդկանց, ովքեր տեղաշարժման խնդիրներ ունեն, ճակատագրով, ինչպես ինքն է ասում, իր բախտակիցներն են: «Մենք էլ մի յուրովի ընտանիք ենք: Մեզ հուզող խնդիրները համապատասխան մարմիններին հասցնողը հիմնականում ես եմ լինում ու դա ինձ համար արդեն սովորական է, ես նրանց հասկանում եմ,- դեմքին թույլ ժպիտ ուրվագծելով` պատմում է Կարինեն,- բոլորի հետ շփվում եմ, հանդիպումներ հաճախակի չենք կարողանում ունենալ, բայց հեռախոսով միշտ կապի մեջ ենք»: