Թերևս դեսպանի հնչեցրած ակնարկը վերաբերում էր «Էլեկտրիկ Երևան»-ին, երբ մի կողմից քաղաքացիական հասարակությունը մերժեց ներգրավվել կոռուպցիոն սկանդալի բացահայտման գործում, մյուս կողմից էլ երկրի նախագահն ու կառավարությունն իրենց վարքագծով ապացուցեցին, որ քաղաքացիական հասարակությանը նրանց արած առաջարկն ավելի շատ ձևականություն էր, քանզի իրենք էլ մինչև վերջ խորամուխ չեղան «Հայաստանի էլեկտական ցանցերում» բազմամյա կոռուպցիայի բացահայտման հարցում և ընդամենն առիթն օգտագործեցին ընկերության սեփականտիրոջը փոխելու համար: Միգուցե հենց այստեղ էին թաքնված «Էլեկտրիկ Երևան» շարժումը մարեցնելու, պառակտելու պատճառները, ինչպես նաև Հայաստանի իշխանությունների վախերը՝ ավելին հեռուն գնալ ռուսական ընկերության՝ 2005թ.-ից հետո Հայաստանում ծավալած գործունեության կոռուպցիոն մանրամասները բացահայտելու գործում: