Նոյն ամենալաւը կարողանում էր կարտոֆիլ տապակել, ինքն ասում էր՝ «կարտոշկի ժարիտ»: Իրեն էլ ասում էինք՝ Նոյ, անունն Արշակ էր, Նոյեմբերեանից էր: Նոյը մեր մարտական յենակէտի խոհարարն էր, տղերքից, ով կարդացել էր «Տասնհինգամեայ նաւապետը», Նոյին ասում էինք նաեւ «կոկ», իսկ ով չէր կարդացել, հարցնում էր, թէ «կոկ»-ն ինչ է: