Աշունը, երեւանյան շքեղ աշունը, մեզանում նշանավորվում է հատկապես մայրաքաղաքի ծննդյան օրվա ճոխ տոնակատարությամբ: Քաղաքի ղեկը պահողները չեն զլանում պատշաճորեն, ինչպես հարկն է, Երեւանի նոր տարելիցը նշել : Որ` հանկարծ չվիրավորեն գոծազուրկ ջահելների, թոշակներով իրենց թշվառ գոյությունը մի կերպ պահող տարեցների, իրենց ապրուստը հոգալու համար օտար երկրներ մեկնելու երազը փայփայող, երազելու կարողությունը կորցրած, աղբարկղներ պեղող երեւանցիների արժանապատվությունը: Երեւանցիներն էլ ըմբռնումով, նույնիսկ հուզառատ երախտագիտությամբ են ընդունում տարին մեկ, մայրաքաղաքի հազարամյակներով չափվող կենսագրության երկրորդ վկայությունը հուշող միջոցառումը, (առաջինը, հիշում ենք` Արգիշտի թագավորի քարե արձանագրությունն է), եւ աշնան գույները խտացնող զվարթ հանդիսությունները մոտիկից կամ հեռուստաէկրանից տեսնելով, փորձում են թաքուն մի տեղ քշելով, չհիշել իրականության տխուր պատկերը: Մեր քաղաքն է, մեր Երեւանը: Բայց իսկապե՞ս մայրաքաղաք Երեւանը մեզ`երեւանաբնակներիս է պատկանում: Այսինքն, մեզ ասելիս ես նկատի ունեմ հատկապես նրանց, ովքեր իրական տերերն են այս քաղաքի: Ովքեր տեր լինելով անգամ, այնքան էլ լավ չեն պատկերացնում, որ վաճառելուց հետո սահմանափակ, իսկ որոշ դեպքերում էլ, պարզապես իրավունք չունեն իրենց ուզածի պես գործելու քաղաքից օտարված տարածքում: Եւ չգիտեն էլ, թե որտե՞ղ է սկսվում ու որտե՞ղ ավարտվում տարածքային այն հատվածները, որոնք իրենց իրավասությանը չեն ենթարկվում: Այլեւս ուրիշի սեփականությունն են: Պատահաբար, երբ դեպքերի բերումով, իմանում են այս աչքաթող արված, բայց շատ էական փաստի մասին, խիստ են զարմանում: Հետո, սակայն ստիպված իրականության հետ հաշտվելով, ենթարկվում եւ ընդունում են իսկական տիրոջ պահանջները…