Եվ, անշուշտ, այս ամենի հետ անբաժանելիորեն կապված են հեզությունն ու խոնարհությունը, քանի որ եթե մեկը հավատարիմ է, դրա մեջ կա և′ հանդուրժողականություն, և′ անմնացորդ նվիրում, և´ խոնարհում այն անձի նկատմամբ, ում նա հավատարիմ է: Ոչ թե ստրկություն, այլ խոնարհում, որ միախառնված է հանդուրժողականության, փոխըմբռման և հեզության հետ: Այս դեպքում մարդը մշտապես հանգիստ է, քանի որ իր անցած ճանապարհի երկու եզրագծերը հեզությունն ու խաղաղությունն են: Նա այլևս ոչինչ չունի անհանգստանալու, և այստեղից էլ առաջ է գալիս այն բնական խաղաղությունը, որ կա Աստվածածնի կերպարի մեջ, և որին մենք հաճախ մայրական հեզություն կամ մայրական խոնարհություն անունն ենք տալիս: