-Էս ոնց որ թաղում է, տեսնես ո՞վ է մահացել,- մենեջերը վարորդին խնդրեց մեքենաները կանգնեցնել: Մենեջերը շտապ բակ մտավ: Դագաղում դղյակատերն էր՝ զայրույթն ու չարությունը նույնիսկ փակ կոպերին։ Քիչ հեռվում կանգնած վարպետները այս անգամ կիսաձայն հիշեցին հանգուցյալի մոր բարեմասնությունները՝ ազատություն տալով տանջող բառերին։ Իսկ հանգուցյալի շուրթերին կարծես քարացել էր վարպետներին բարեմաղթած ավանդական հայհոյանքը՝ «Դե լա՛վ, անու՛շ լինի»: