Երբ ես քաղաքագիտություն էի ուսունասիրում, ես հասկանում էի, որ այս պատմության մեջ ինչ-որ բան այն չէ, որն էլ եղավ իմ՝ քրդական հարցը, 1915թվականը, Դերսիմի կոտորածները հետազոտելու շարժիչ ուժը: Երբ ես սկսեցի ուսումնասիրել 1915թ. դեպքերը, հասկացա, որ այստեղ են ամենակոշտ տաբուները: Դրանց մասին խոսելը իսկապես կարող է խնդիրներ առաջացնել: Հրանտ Դինքը շատ լավ հասկանում էր, որ դա փորձանք է դառննալու, սակայն ինքը խանգարեց, անհանգստացրեց այն մարդկանց: Իրենից հետո մենք հասկացանք, և ինքը նույնպես հասկանում էր, որ Ցեղասպանության հարցը ոչ միայն անցյալի, այլև ներկայի հարց է: Դինքը շատ լավ գիտեր, որ այսօրվա հետ է պայքարում, և նա շատ թանկ վճարեց իր քաջության համար: Մենք տեսնում ենք, թե ինչպես Հրանտ Դինքը պատնեշներ տեղաշարժեց, և ես կարծում եմ՝ մենք նույնպես քայլեր պետք է անենք՝ տեղաշարժելու այդ պատնեշները: Եվ այս ուղղությամբ ես ցանկացա մի բան անել: Հեշտ չէր, բայց ինձ համար շատ կարևոր է իմ այստեղ լինելը»: