Խնդիրը	քանի	գնում, այնքան	լռւրջ	կերպարանք	էր	ստանում: Հարկավոր	էր	մի	որոշում	կայացնել: Միքայելը	բացատրեց, թե	ինչ	ասել	է	զավակներ, թե	Անուշը	մի	օր	անգամ	չի	կարող	առանց	նրանց	խաղաղ	ապրել, թե	հասարակությունը կքարկոծի	նրան, թե	պիտի	հեռատես	լինել	ապագան	լավ	կշռել	և	այլն, և	այլն: Իսկ	մի	օր	ավելի	հեռու	գնաց, ակնարկեց, թե պատրաստ	է	Անուշի	հետ	հրապարակորեն	կենակցել, միայն	վախենում	է, որ	տիկինը	շուտով	նրան	էլ մոռանա	և	ատե, ինչպես	ատում	է	այժմյան	ամուսնուն: Աշխարհի	երեսին	հավիտենական	սեր	չկա, Միքայելն	էլ	շուտով	կձանձրացնի Անուշին: