Վարդանն անթարթ նայում էր բրդի մի փնջի, որը մնացել էր տախտակների արանքում և որն այնպես էր թրթռում, կարծես պատռված դրոշ լիներ։ ժամեր շարունակ նա կծկված մնաց, չկարողանալով գեթ մի բառ արտաբերել և ողբալով Արուսյակի մահը։ Եթե նույնիսկ նա լաց եղավ, ապա առանց վկաների, քանի որ Արամը խորը քնած էր: