— Նախ ասեմ, որ հայկական կինոն խոշոր արվեստագետներ ունի՝ Ֆրունզե Դովլաթյսւն, Հենրիկ Մալյան, որոնցով կարող է հպարտանալ ուզած ազգի կինեմատոգրաֆ: Քիչ չեն նաև հետաքրքիր երիտասարդ ուժերը: Սակայն ինձ թվում է՝ հայկական կինոն մի բնորոշ հիվանդություն ունի, որը դեռևս ախտորոշված չէ: Կինոն յուրահատուկ արվեստ է: Ա. Դովժենկոն շատ դիպակ է ասել. «Հինգ տոկոս զիջումը կինոնկարի սկզբում հավասարազոր է 90 տոկոսի կինոնկարի վերջում»: Կինոյում մանրուքն անգամ պետք է արդարացված լինի: Բերեմ պարզունակ մի օրինակ: Ռեժիսորը պահանջում է հերոսի ձեռքը տալ կարմիր շապիկով ամսագիր, նրան պատասխանում են, որ այդպիսին չկա, կա կապույտ շապիկով: Իսկ վերջնական արդյունքում նույնիսկ սւյդպիսի մանրամասնը կարող է նշանակություն ունենալ: