Կրելով անասելի դժուարութիւններ, Վաղինակ-Շառլը ի վերջոյ գտաւ իր կոչումը, բայց այդ կոչումին բացի իրմէ՝ չէր հաւատար ուրիշը: Բոլորը զինք կը համոզէին, կը բացատրէին, որ բեմը իր գործը չէ, երգելը իր կոչումը չէ, որ ճակատագիրը առանց այդ ալ շռայլ գտնուած է իր հանդէպ, իր ծնողը փրկելով ցեղասպանութեան աղէտէն: