Շուտով	Շուշանիկի	աչքերի	առջև	բացվեց	հազվադեպ	և	սքանչելի	տեսարան: Սև	նավթը, գազի	ուժգին	զորությամբ, դուրս մղվելով	երկրի	խորքից, սլանում	էր	վեր	ինչպես	հրաբխային	կրակ: Հասնելով	իր	վերջնակետին, կազմում	էր	կիսաշրջան	և թափվում	ներքև: Քամին	տարածում	էր	հեղուկն	օդի	մեջ	և	մանրացնելով, սփռում	չորս	կողմ	անձրևի	պես: Բուրգի	գագաթն ու	կողերը	խոր	տակվել	էին	շատրվանի	ամեհի	զորությունից, և	նրա	մթին	ուրվագիծն	էր	միայն	լողում	սև	հեղուկի	մեջ, որպես	կմախք	դարձած	վիթխարի	կաղնի	երկնային	հեղեղի	տակ: