- Երբ ութ տարեկան էի ու պետք է գնայի երաժշտական դպրոց, հայրս ասաց` քեզ ուզում եմ տանել հարվածային գործիքների բաժին: Կարծեցի, թե դա պետք է լինի իմ պատկերացրած «ուդառնի» կոմպլեկտը, ասացի` շատ լավ: Մեկ էլ տեսա, որ ինձ ամենեւին էլ հարվածային գործիքների չեն տարել, այլ` քսելոֆոնի: Եվ ես հինգ տարի այդ փայտիկները դիտմամբ կորցնում էի: Իսկ նորն առնելը ժամանակ էր պահանջում: Իմ դասատուն` ընկեր Ալիկը, միշտ ինձ ասում էր` Արսեն ջան, սա քո գործիքը չէ, դու ավելի լավ է` ստեղնաշարային գործիքներ նվագես: Երբ ես իր մոտ դաշնամուր էի նվագում, նա զգում էր, որ դաշնամուրն է իմ գործիքը, ու այդպես էլ եղավ: Ակորդեոնից սկսվեց, բայց այն չբավարարեց ինձ, ես գտա իմ գործիքը, տասնհինգ տարեկանից անցա դաշնամուրի: