Իհարկե կան նաև այլ կարծիքներ: Մասնավորապես, Հենրիկ դե Սուզան նշում է, որ պետությունները սովորաբար առաջանում են որպես անկախ պետություն ճանաչվելու իր ժողովրդի մտադրության արտահայտում, որը ենթադրում է ժողովուրդների ինքնորոշման իրավունքի իրականացում: Այնուամենայնիվ, չնայած որ ժողովուրդների ինքնորոշման իրավունքը ճանաչվել է որպես մարդու իրավունքների միջազգային սկզբունք, այն չպետք է վերաբերի ինքնիշխան պետության տարածքային ամբողջականությանը: Ըստ հեղինակի, միջազգային իրավական կանոններին համապատասխանելու համար նոր առաջացած պետության ճանաչումը կարող է կատարվել միայն իր տարածքային պետության համաձայնությամբ: Միակողմանի անջատումը ընդգրկված չէ իքնորոշման իրավունքի հասկացության մեջ միջազգայնորեն ճանաչված տարածքային ամբողջականության սկզբունքի պատճառով: Խաղաղ և բանակցային անջատումը օրինակ է, որին պետք է հետևել: Ըստ հեղինակի՝ միջազգային իրավունքը չպետք է աջակցի այն անջատողական շարժումներին, որոնք ուղղված են օրինականորեն հիմնված պետության դեմ: Դժվար է համաձայնել հեղինակի կարծիքի հետ: Այն նվազ կարևորություն է տալիս ժողովուրդների իքնորոշման իրավունքին՝ սահմանափակելով դրա իրականացման ձևերը, հնարավորություն չտալով ժողովրդին լիարժեքորեն օգտվելու իր իրավունքից, ուստի որոշ դեպքերում ժողովրդի համար անօգուտ է դարձնում այս իրավունքն ունենալը: