« Նա ամեն ինչ անում էր ոչ թե հարյուր, այլ հազար տոկոսով: Նա մշտապես գերազանցում էր ինքն իրեն: Այն ամենն ինչ նա անում էր բացառիկ էր, կատարյալ էր, ինքնատիպ էր: Ցանկացած դեր դառնում էր նրա էությունը, նա դրանով ապրում էր»,- հիշում է Օրբելյանը