Նոյն խնդրին վերաբերեալ, այլ մեկ գրութեանս մէջ, մտորած էի, թէ Հայաստանը ի՛նչ ունի տալիք թուրքիոյ: Եթէ նկատեցիք, վերջերս, Հրանդ Դինկի թափած արիւնը, շատ մը թաքնուած հայերուն սիրտ տուաւ, որ արեւելեան նահանգներուն մէջ բացայայտուին, եւ ոչ միայն Պոլսոյ մէջ: Մալաթիացի այդ երգիչի պարագան, սասունցիներու հայրենակցական միութեան ծրագիրները, եւայլն, Արեւմտահայաստանի տարածքին հայօրէն ապրելուն կը վերաբերի: Ինչո՞ւ սիրտ տուաւ: Քանզի անոնք տեսան, որ հայ մը սպաննելը ինչպիսի՜ փոթորիկ ու աղմուկ կրնայ հանել թուրքիոյ մէջ, մանաւանդ երբ այդ հայը սպանուած է իր հայ ըլլալուն համար: Թէեւ պետութեան ներքին մարմիններուն մատը խառն է, որոշ պետականասէր կուսակութիւն մը, ոստիկանութիւնը եւայլն տարբեր մակարդակներով յանցաւոր են Հրանդի նահատակութեան կապակցութեամբ, այդուհանդերձ աննախընթաց դատապարտման ալիք մը բարձրացաւ, թուրքիոյ եւ աշխարհի տարածքին: Ցաւալի չէ՞, որ իբր մեր ռազմավարական դաշնակից ճանչցուած Ռուսիոյ տարածքին, հայեր կը սպանուին իրենց հայ ըլլալնուն համար, ու նոյն աղմուկը չի բարձրանար, ռուս պետական բարձրաստիճան պաշտօնակատարներ, բեմ բարձրանալով իրենց ամօթը չեն խարազաներ նոյն հնչեղութեամբ: