­Կը շեշ­տեմ ան­գամ մը եւս, թէ իմ նպա­տակս եւ ին­ծի նման գա­ղա­փա­րա­կից ըն­կեր­նե­րուս նպա­տակն է ­Թուր­քիան վե­րա­ծել ժո­ղովր­դա­վա­րա­կան պայ­ման­նե­րու վրայ հիմ­նո­ւած երկ­րի մը: ­Միայն ու միայն ժո­ղովր­դա­վա­րա­կան կա­նոն­ներ կի­րար­կող ­Թուր­քիա մըն է որ կրնայ պատ­շա­ճօ­րէն ճանչ­նալ ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թիւ­նը: ­Պա­տա­հած է ա­հա­ւոր ջարդ մը՝ ­Ցե­ղաս­պա­նու­թիւն մը, եւ ցայ­սօր ղե­կա­վա­րու­թիւ­նը կը ծած­կէ այս ի­րա­կա­նու­թիւ­նը եւ ստե­լով ու զա­նա­զան պատ­ճա­ռա­բա­նու­թիւն­ներ տա­լով՝ կը փոր­ձէ մոռց­նել տալ ա­հա­ւոր ա­ղէ­տը: