«Եթե մեր փողոցը մարդաշատ էր, թաղամասի երեխաներն ուրախ աղմկում էին, ուրեմն մեր թոռնիկները տանն են,- հիշում են պապն ու տատը, իսկ Գեւորգ պապը շարունակում է,- դեռ մանկուց Ռոբերտիկը խիստ արտահայտված կազմակերպչական ջիղ ու համոզելու զարմանալի կարողություն ուներ: Նույնիսկ այդ տարիքում չափազանց շրջահայաց էր, հեռատես: Ամեն ինչի մասին նախապես էր մտածում, իսկ մենք հետո էինք հասկանում, որ նա ճիշտ է: Չէր ամաչում, չէր քաշվում: Տնից դուրս էր գալիս, որ տեսնի՝ ով կա փողոցում, որպեսզի բարեւի, զրուցի, հարցուփորձ անի: Բոլորի հետ ընկերանում էր»: