Ազադ Քաշմիրի բնակչությունը 1947 թվականի հոկտեմբերին բողոքելով մահարաջա Խարի Սինգհաի դեմ, հայտարարել է անկախություն: Առաջին հնդկա-պակիստանյան պատերազմից հետո Քաշմիր և Ջամու նահանգի կարևորագույն երկու քաղաքները՝ Սրինագարը և Ջամուն մնացին Հնդկաստանի իշխանությոան տակ: ՄԱԿ-ի բանաձևի համաձայն Կաշմիրի վիճակը պետք է որոշվեր ռեֆերենդումի կամ պլեբիսցիտի միջոցով, առաջինից Հնդկաստանի իշխանությունները հրաժարվեցին և հայտարարեցին, որ տեղական խորհրդի որոշումը՝ մնալ Հնդկաստանի կազմի մեջ ավելի կարևոր և համարժեք է պլեբիսցիտի: Մինչ օրս պլեբիսցիտ չի իրականացվել և Ազադ Քաշմիրը փաստացիորեն համարվում է Պակիստանի նահանգ: Ձևականորեն Ազադ Քաշմիրը մտնում է նաև Հնդկաստանի Ջամու և Քաշմիր նահանգի մեջ, իսկ Ազադ Քաշմիրի անակախությունը համարվում է ժամանակավոր, մինչև ամբողջ նահանգը միանա Պակիստանին: