Երբ Ջելիհան քայլում էր անձրևի տակ, դեկորատիվ հովանոցներ. անձրևանոցներ և պլաստիկ շարֆեր վաճառողները ծաղրող հայացքով հետևում էին նրան: Նա կարողանում էր ուշադրություն չդարձնել վաճառողների հայացքներին, ճիշտ այնպես, ինչպես իր մարմնին նայող տղամարդկանց քաղցած հայացքներին չէր ուշադրություն դարձնում: Երբեմն հանդիմանող հայացքները գամվում էին փայլուն փիրսինգին: Այնպես էին նայում, ասես յուրահատուկ թանկարժեք քարի ամրության առեղծվածն էին քննարկում: Սակայն Զելիհան այդ փիրսինգով հպարտանում էր, ինչ էլ լիներ, ինքնուրույն էր քթին ամրացրել: