– Ես փոքր ժամանակ շատ երկչոտ ու մեկուսի երեխա եմ եղել։ Ինձ ոչ ոք չէր նկատում, եղբայրներս ու քույրս անընդհատ բեմի վրա էին, ակտիվ էին, ես` չէ։ Ինձ նույնիսկ դպրոցական երգչախմբում չէին վերցնում։ Բեմն ինձ համար անիրականանալի երազանք էր։ Մի դիպված ճակատագրական եղավ իմ կյանքում։ Ընկերուհիս, որ լսել էր իմ երգը, ընդունվեց Առնո Բաբաջանյանի անվան երաժշտական ուսումնարան եւ ինձ էլ ստիպեց բախտը փորձել։ Ես համարձակվեցի։ Երգեցի «Արի իմ սոխակը» այնպես, ինչպես լսել էի քրոջիցս։ Ժյուրին ձայնս գնահատեց, եւ ես դարձա երաժշտական ուսումնարանի ուսանողուհի։ Առաջին մի քանի տարիներին երկչոտությունս խանգարում էր ինքնադրսեւորվելուն, ուսուցչուհիս ասում էր. «Եթե ես քեզ երգչուհի դարձնեմ, պիտի արձանս կանգնեցնեն ուսումնարանի բակում»։ Երրորդ կուրսից հետո միանգամից փոխվեցի։ Ես ավարտել եմ նաեւ կոնսերվատորիան, ասպիրանտուրան։ Ստեղծագործական կյանքս սկսել եմ ժողգործիքների պետական նվագախմբի հետ, որտեղ ընդունվել եմ մրցույթով։ Ինչ վերաբերում է երգեր գրելուն, այն վերջին տարիների նախասիրություն է։ Երբ ինչ-որ մեղեդի է պտտվում գլխումս, հանձնում եմ թղթին։ Հավանում են ե՛ւ ճանաչված կոմպոզիտորները, ե՛ւ ունկնդիրները։