Միայն	մի	տարբերության	կա	այդ	երկու	քաոսների	մեջ, այն, որ	մեր	հանքերը, մեր	գործարանները	նախ	տալիս	են	ծուխ	ու մուր, ապա	լույս, մինչդեռ	մեր	միջավայրն	առայժմ	տալիս	է	միայն	և	միմիայն	ապականություն, որի	կատարյալ մարմնացումը	ես	եմ	ու	ինձ	նմանները, որոնց	թիվը	շա՜տ, շա՜տ	է: Հիշում	եմ	իմ	վատթար, աննպատակ	ու	նողկալի	կյանքը: Զգում	էի	ինձ	մինչև	կոկորդս	թաղված	կեղտերի	մեջ: Հիշո՞ւմ	եք	իմ	կրած	վիրավորանքները	և	ստորացումներն	ու	այն	բոլոր բարոյական	վերքերը, որ	ես	եմ	տվել	ուրիշներին... Հետո	հիշեցի	վերջին	ամիսներում	իմ	բոլոր	զգացումներն	ու մտածածները: Եվ	այս	խառնիխուռն	մտքերի	մեջ	իմ	հայացքը	չէր	բաժանվում	արևմուտքից: Արդյոք, այնտեղի՞ց	պիտի	գա մեր	բարոյական	փրկությունը, թե՞	մեր	լույսը	պիտի	ծագե	մեր	մթությունից	ու	խավարից...