Մոլդովայի և Վրաստանի վերաբերյալ զեկույցներում քարոզարշավը գնահատվում է որպես մրցակցային, Հայաստանի դեպքում նման բնորոշումը բացակայում է: Հայաստանի պարագայում նշվում է, որ մրցակիցները թեպետ կարողացել են հիմնականում իրականացնել իրենց քարոզարշավն առանց սահմանափակումների, բռնության առանձին միջադեպեր են գրանցվել երկրի որոշ հատվածներում: Բռնության առանձին դեպքերի մասին է խոսվում նաև Վրաստանի դեպքում: Բոլոր երեք երկրների զեկույցներում խոսվում է քարոզարշավի նպատակով ադմինիստրատիվ ռեսուրսների օգտագործման մասին: Որպես դրական հատկանիշ՝ Հայաստանի դեպքում խոսվում է այն մասին, որ շատ պաշտոնյաներ քարոզարշավի համար արձակուրդի են մեկնել: Որպես քարոզարշավի բացասական կողմ Մոլդովայի դեպքում նշվում է թեկնածուների գրանցման անհետևողականության մասին, ինչը բացասական է անդրադարձել մրցակիցների հավասար հնարավորությունների վրա: Վրաստանի պարագայում՝ որպես թերություն խոսվում է երկու առաջատար կուսակցությունների իրար հանդեպ ունեցած հակադիր դիրքորոշման մասին, որն ազդել է ընտրական մթնոլորտի վրա: Հայաստանի դեպքում խոսվում է ձայների գնման, հանրային ծառայողների դեմ իրականացված ճնշումների մասին, ինչը հանգեցրել է ընտրական գործընթացների հանդեպ հանրության վստահության պակասի: