Գիտակցության խորքում խնամքով թաղված մի հիշողություն վերադառնում էր նրան։ Մոր և քույրերի հետ միասին նա ճանապարհներից և դաշտերից կովի թրիք էր հավաքում, որը կանայք տուն էին տանում գոգնոցների մեջ լցրած։ Նրանք շտապում էին առաջ ընկնել հարևաններից։ Թրիքը տուն բերելով՝ խառնում էին հարդի հետ և ծեփում տան արտաքին պատերին, որպեսզի այն չորանար և վառելիք դառնար, որը փոխարինում էր այդ շրջանում գոյություն չունեցող ցախին և քարածխին, որ չափից ավելի թանկ էր իրենց ընտանիքի համար։ Կանաչ ճանճերի պարսերը տան շուրջը... թանձր հոտը, որը սաստկանում էր անձրևի ժամանակ... Գանի բեյը իջեցրեց աչքերը և նայեց իր երկար ու խնամքով հարդարված եղունգներին։ Իր մանկությունը իրեն սարսափ էր ներշնչում։ Նա կուզենար ջնջել նույնիսկ դրա հետքերն իր հիշողությունից։