Մերօրյա հայկական հասարակությունում գոյություն ունեն գենդերային անհավասարության բազում դրսևորումներ՝ սկսած աշխատաշուկայում առկա խտրականությունից մինչև եկամուտների անհամաչափություն և աղքատության իգականացում։ Գենդերային բռնությունն այս դեպքում պատշաճ օրինակ է, քանզի նրա դրսևորումները ընտանեկան բռնության տեսքով բավականին տարածված են հայաստանյան ընտանիքներում, ինչը վկայում է երևույթի նկատմամբ հանրության հանդուրժողականության բարձր մակարդակի և, զուգորդաբար, տուժողների շրջանում խարանվածության կամ ամոթի զգացողության մասին։ Նույն կերպ հանրային ոլորտում կանանց հարաբերական պասիվությունը բացատրվում է նրանով, որ քաղաքական համակարգում բավարար չափով չեն երևում, չնայած երկրի ընտրողների մեծամասնությունը հենց կանայք են։ Այս խտրական դիրքորոշումների ավելի մեղմ տարբերակը կապված է աշխատող կանանց առջև ծառացող կրկնակի բեռի համակարգի հետ, երբ նրանք որոշում են ընտանիք կազմել և երեխաներ ունենալ։ Կարող ենք շարունակել թվարկել օրեցօր կանանց հանդեպ ցուցաբերվող քողարկված խտրականության օրինակները, որոնք, ի վերջո, հանգեցնում են նրանց կյանքի անդառնալի փոփոխմանը՝ հանրային ռեսուրսների հասանելիության սահմանափակման միջոցով։