Իսկ հիմա Ամոթը մեռել է: Բայց ասեմ ձեզ, Ամոթը տարիքից չէր, որ մահացավ, նա դեռ երկար կապրեր. նրան ուղղակի կամաց-կամաց, սերնդե-սերունդ մոռացան: Նրա կարիքը չէր զգացվում: Երիտասարդությունը, արվեստը, նորաձևությունը, զվարճանքն ու խրախճանքը, ցոփ ու ցինիկ կյանքն այնպիսի «արդարացնող» փաստարկներ բերեցին, իբր թե Ամոթը տարիքն առել է, երբեմն զառանցում է, և ժամանակն է նրա «պատվավոր» հանգստի: