Ժողովու'րդ, էս ու՞ր եք գլորվում... Դեռ 2016 թվականի ապրիլյան պատերազմի ամեն մի անմեղ հերոս հայորդու պատկերը աչքիս առաջ է, դեռ ամեն անգամ (ու մինչև կյանքիս վերջ) ես նրանց հոգու հանգստության համար մոմ եմ վառելու, նրանց մայրերը, կանայք, քույրերն ու երեխաները երբեք լիաթոք չեն ծիծաղելու, ինչու՞, որ դուք ազերիներին սիրե՞ք, հա՞, իսկ ով ձեր կարծիքները չի կիսում հետամնաց ու կարծրացած մտածելակերպի տեր մարդ անվանե՞ք։ Եթե այդպես է, ես հետամնաց եմ, որովհետև ես իմ տղային չեմ կարող ասել սիրիր ադրբեջանցուն, երբ ադրբեջանցի մայրը իր որդուն ասում է՝ հայը վատն է, հող է գողացել, մարդ է սպանել, ես իմ երեխային չեմ կարող ասել տղա'ս, ադրբեջանցին լավն է, երբ իմ տղայի հասակակից, ադրբեջանական մանկապարտեզ գնացող երեխաներին դեռ այդ տարիքից հային ատել են սովորոցնում...