Զգում ես կորցրածի մեծությունը, երբ այն տեսնում ես սեփական աչքերով: Ես զգացի դա, զգացի մարմնիս յուրաքանչյուր բջիջով: Եվ ինձ հետաքրքրեց երկու հարց՝ ո՞վ է ասում, որ դրախտ գոյություն չունի, ո՞վ է ասում՝ Աստված հրաշքներ չի գործում: Առարկում եմ. Աստված գործեց այդ հրաշքը, և ես եղա դրախտում: Գուցե բառերս բավական չլինեն նկարագրելու զգացումները, որոնք ունեցա Արևմտյան Հայաստանում: Լինելով մեր երբեմնի շքեղաշուք քաղաքներում՝ հազիվ էի արցունքներս խեղդում կոկորդիս մեջ: Գուցե դա նրանից էր, որ տղաները լաց չեն լինում, կամ թե արցունքներս չէին հոսում՝ կարծրանալով սրտիս մեջ և վերածվելով զայրութի ու ատելության: Ինչպե՞ս չզայրանաս, երբ գիտես, որ այդտեղից յուրաքանչյուր քար քոնն է, սակայն թուրք կամ քուրդ երեխան է խաղում դրանց մեջ: Սիրտս ավելի էր ճմլվում, երբ հիշում էի տատիկիս ասած խոսքերը. «Երնեկ քո աչքերին, բալա ջան»: Միայն հիմա եմ հասկանում նրա ասածի իմաստը և մտածում, որ, այո՛, երանի իմ աչքերին: Ցանկացած հայ կցանկանար լինել իր պապերի հողում, որը միանալու է ներկայիս մի բուռ Հայաստանին, և մենք ունենալու ենք ծովից ծով Հայաստան: