Բանն այն է, որ այն պահից ի վեր, երբ 2015 թվականի սեպտեմբերի 30-ին տիեզերաօդային ուժերն առաջին ավիահարվածները հասցրին Սիրիայի տարածքում, միջազգային հարաբերությունների գերակայություններն արմատապես փոխվեցին: Արեւմտյան հանրության կողմից Ուկրաինայի իրադարձությունների հետեւանքով անկյուն քշված Ռուսաստանը ստիպված էր միջամտել սիրիական հակամարտությանը`դրանով փոխելով արեւմտյան աշխարհի հետ իր հարաբերությունների տրամաբանությունը: Միայն առաջին հայացքից է թվում, թե Արեւմուտքում ինչ-որ մեկը դեմ էր Ռուսաստանի՝ Սիրիա մուտք գործելուն: Երկու տարի անց բոլորը համոզվեցին, որ ճանաչված էր Ռուսաստանի այդ իրավունքը, իսկ իրականում նրան ստիպել էին ստանձնել ողջ Մերձավոր Արեւելքի քաղաքական գործընթացները կարգավորողի դերը: Դրա խորհրդանիշը դարձավ նոյեմբերի 11-ին Վիետնամում տեղի ունեցած՝ Ասիա-խաղաղօվկիանոսյան տնտեսական համագործակցության (ԱԽՏՀ) գագաթաժողովում ԱՄՆ-ի եւ Ռուսաստանի նախագահների համաձայնագիրը: Իսկ Սոչիում Ռուսաստանի, Իրանի եւ Թուրքիայի նախագահների նոյեմբերի 22-ի հանդիպումը ակնբախ դրսեւորումն էր այն բանի, որ Ռուսաստանն արդեն նշված դերի մեջ է մտել: Երկու օրվա ընթացքում Սոչին դարձել էր Մերձավոր Արեւելքի երկրների բոլոր դժբախտությունների կարգավորման շտաբը: Այդ դերն, իհարկե, Ռուսաստանի սրտովն է: Բայց ամեն ինչի համար վճարել է պետք. եթե ինչ-որ բան ստանում ես, պետք է ինչ-որ բան էլ տաս: