Վարդանը դադարեց գրել՝ գերվելով քաղցրալուր ձայնի ելևէջներով, սակայն նա Արուսյակին չէր լսում։ Երգը նրան տեղափոխել էր ութ ամիս հետ, Սվասի տան հյուրասենյակը, ուր երգում էր Մարոն, Սև ծովի ափը՝ իրենց ծրագրված փախուստից մի քանի ժամ առաջ։ Անցած ամիսներն անհետացան, և Վարդանն իրեն տեսավ իր ընտանիքի անդամների հետ, և նրան թվում էր, թե զգում էր նաև վարդերի բուրմունքը։ Մարոն նստած էր իր կողքին, թախտի վրա և փակ աչքերով ձայնակցում էր ուդին։ Թովմասը, որի հագուստից պոնիի հոտն էր բուրում, մորն էր նայում սիրահարված հայացքով։ Ազնիվ խանումը, Արմենն ու Արաքսին լսում էին երգը և բոլորի դեմքերը տագնապի կնիք էին կրում։