…Ամենակարևորը, Հասմիկ մայրիկը շնորհ արեց մեզ և հարսի թխած գաթայից վերցրեց, դրեց բերանը և սուրճը խմեց, հետո էլ՝ թեյը… Բոլորս՝ Արթուրն ու կինը՝ Անահիտը, Անուշն ու ես, թեթևացած շունչ քաշեցինք և իրար թաքուն աչքով անելով, ժպտացինք…Բայց՝ այնպես, որ Հասմիկ մայրիկը չզգա՜ր հանկարծ ու … նորից չխռովե՜ր…