Մտնում ենք ներս: Օգոստոսյան տապից հետո այնքա՜ն հաճելի է քարակոփ պատերի ու գմբեթի փայփայած զովը: Տեղավորվում եմ աջ կողմի նստարաններից մեկի ծայրին. այստեղից փախչելն ավելի հեշտ է: Վանահոր սերտած բառերն ու տաղտկալի ձայնը ստիպեցին ինձ գոնե հայացքս փախցնել: Ինձանից աջ մի փայտե դուռ է բացվում դեպի խաղողի այգին: Եվ, ինչպես Բորխեսն էր ասում, այդ պահին տեսա Ալեֆը, իմ Ալեֆը: