Օրինագծի երկրորդ թույլ կողմն այնն է, որ փաստաթուղթը կարծես թե վերաբերվում է միայն սեռական թրաֆիքինգի զոհերին: Աշխատանքային թրաֆիքինգը սուր և համատարած խնդիր է, որի պատճառով դատապարտված զոհերը ևս բախվում են նույն մարտահրավերներին, ինչպես և սեռական շահագործման զոհերը: Սակայն ինչ՞ու նրանք չպետք է օգտվեն նույն այլընտրանքային ծառայություններից, ինչպիսին է, օրինակ, ապաստարանը: Այստեղ մենք տեսնում ենք Կոլորադոյի օրենսդրության նման մի անհամապատասխանություն, որը թույլ է տալիս սեռական թրաֆիքինգի ենթարկված անձանց գործերի վկայությունների հասանելիությունը առանց որևէ նշման արդյոք զոհն ունի պաշտպանություն թե ոչ, և արդյոք նույնը գործում է աշխատանքային թրաֆիքինգ վերապրածների նկատմամբ: