Այժմ արցախյան դաշնակցականները հրաժարվել են միջնորդել Քոչարյանի ազատ արձակմանը: Բայց պնդել, թե մնացած պատգամավորներն ու բյուրոկրատական կորպուսն «աղոթում» են Քոչարյանի համար, ավելորդ կլիներ: Քոչարյանի գործն ավելի շուտ քաղաքական միջուկ է, որը ներկայիս լիակատար անորոշության մեջ ինչ-որ համախմբման հույս է ներշնչում: Մարդկանց ոչինչ չի մնացել, բացի նոր Հայաստանի իշխանությունների եւ իրենց ճակատագրի հանդեպ անտարբեր Արցախի հասարակության ուշադրությունն իրենց վրա հրավիրելուց: Իրականում բոլորին մտահոգում է այն հանգամանքը, որ Հայաստանի իշխանություններն իրենց թողել են բախտի քմահաճույքին: Իսկ նման իրավիճակի տեղական պաշտոնյաները սովոր չեն. նրանք սովոր են գործել «վերեւի» հրահանգով եւ իրենց բոլոր գործողություններն արդարացնել պաշտոնական Երեւանի գործոնով: Բայց քանի որ պաշտոնական Երեւանը գործում է սեփական ծրագրով, ինչը բոլորին խիստ անհանգստացնում է, Արցախի պատգամավորական ու բյուրոկրատական կորպուսը զբաղված է միայն մեկ բանով՝ ներշնչել հասարակությանը, թե ամեն ինչ կվերադառնա հին կարգին, եւ որ փոփոխություններ պետք չէ ակնկալել: Զուգահեռաբար շանտաժը շարունակվում է իրականացվել քաղաքացիների զանգվածային ակտիվության կանխարգելման հույսով: Քոչարյանի դեպքը հնարավորինս հարմար է նման թաքուն քարոզչական աշխատանքի համար: Բայցեւայնպես՝ ՀՀ վարչապետի հետ լեզու գտնելու առանձին նպատակը բոլորի համար «գաղտնի» առաջնահերթություն է: Խորհրդային տարիների գաղութային բյուրոկրատական հոգեբանությունը դեռեւս սպառված չէ Արցախում: