…Դահլիճը փոթորկվում է ծափերից: Բեմի վրա է այս փոքրիկ համաստեղության աստղը՝ Գագիկ Եփրեմյանը: Միկրոֆոնը ափի մեջ, հայացքը ցած խոնարհած նա երգում է Ազնավուրի, Մարկ Արյանի, ինչպես նաև իր երգերը: Պետք չէ մանրամասն քննության ենթարկել նրա ձայնային տվյալները, կատարման տեխնիկան ու վարպետությունը: Չէ՞ որ Դագիկը էստրադային աստղ դառնալու հավակնություն չունի: Նա ընդամենը քսան տարեկան է. սովորում է Պոլիտեխնիկ ինստիտուտում և սիրում է Օսկար Պիտերսոնին, Ռիչարդսին, Կոմիտասին: Իսկ ընկերները սիրում են լսել Գագիկի երգը: Եվ ահա նա երգում է… Հանկարծ նա ավարտում է համարը, գլուխ է տալիս, բայց, այ քեզ բան. ոչ ոք չի ծափահարում: Ծափերի փոխարեն բեմ են թափվում թղթեր, թղթեր, թղթեր: Դրանք ունկնդիրների ցանկություններն են, նրանք դեռ ցանկանում են լսել Գագիկին, շարունակ լսել: Նա կռանում է, մեկ-մեկ հավաքում թղթերը ու շփոթված ժպտում…