Փախչում եմ: Փակում եմ դռներս, ականջներս, աչքերս: Քեզ մոտ չեմ թողնելու: Գիշերը տանդ մուտքի առաջ ծնկել եմ, ինչպես եկեղեցու շեմին, ասես մաքրվում եմ, աղոթում եմ, արդեն չեմ նկատում տեսախցիկդ: Մենք վաղուց ապրում ենք: Վաղը փոքրիկիդ հետ ես գալիս, ես նրան խղճում եմ, ասես իմ մանկիկը լինի: Որբացած, անուշիկ ժպտում է, փարվում եմ, երախտապարտ ես: Քեզ սիրեց՝ ասում ես: Դու իմը կլինես՝ շշնջում եմ մանկան ականջին: Թափառում ենք, երևի գեղեցիկ ենք, մարդիկ նայում ու ժպտում են: Հուզմունքից գլուխդ կորցրած ասում ես. «Ափսոս, մայրս չտեսավ այս արևի շողիկին, այնպես էր երազում…»: Ինչպե՞ս թե՝ կարկամում եմ… Մահացել է՝ ասում ես, աչքերիցդ արցունք է կաթում: Հապա ո՞ւմ համար նվեր գնեցինք՝ սարսափով հարցնում եմ: Մայրիկի համար՝ ստի մեջ բռնված երեխայի նման կմկմում ես, ի՛մ երեխայի մայրիկի՝ շշնջում ես: Ինչ-որ բան խառնել ես հավանաբար: Անտեսում ես, հիշողությունիցս ջնջում եմ, մոռանում եմ: