«Համազասպ»ի տղաքը, կը յիշեմ, վառ դեղին շապիկներ հագած էին։ Կը յիշեմ նաեւ անուններ՝ Շաւարշ, Անդրանիկ Գաբլանեան, Լեւոն (Յարութիւնեան), Աքելլի, որ զպունով, ֆէսով, երկար վարտիկով եւ եմենիով դաշտ կ’իջնէր եւ սանթր կը խաղար… Ուրիշ անուններ մշուշուած են։ Շաւարշը եւ Գաբլանեան Անդրանիկը յետսապահ էին այդ օրերուն։ Շաւարշ չքնաղ գեղեցկութիւն ունէր եւ մանքաղաձեւ ոտքեր, որոնք Անիի պարիսպներէն աւելի լաւ կը պաշտպանէին Հայոց Բերդը… Հեքիաթներ կը պատմէին Շաւարշի մասին, թէ գեղանի ֆրանսուհի մը սիրահարուած էր իրեն եւ մատանի մը նուիրած։ Իրապէս ականազարդ ու շքեղ մատանի մը կար անոր մատին։ Հետագային, 40-50 տարի ետք, օր մը հարցուցի Շաւարշին թէ ճի՞շդ էին իմ վաղ պատանութեան լսածներս իր մասին։ Չհերքեց…չէի ուզեր որ հերքէր իմ մանկութեան հեքիաթները, հոգ չէ թէ նաեւ չհաստատէր ու մանրամասնութիւններ չպատմէր։