Ժողդեպուտատներից մեկը, որը հայտնի ու ճանաչված մարդ է և առաջադրված է նաև Տաջիկստանից, փետրվարյան օրերին մի՞թե չէր կարող մեկնել Տաջիկստան, հանդես գալ հեռուստատեսությամբ կամ ամբոխի առջև, և հարցնել մի հասարակ բան, թե հայ է, ինչի՞ համար են իր թեկնածությունն առաջադրել նաև տաջիկները, իսկ այժմ հալածում են հայերին: Սակայն, ինչպես գիտենք, ոչ մի դեպուտատ չհայտնվեց Միջին Ասիայում, մինչդեռ այնտեղից առաջարկում և նույնիսկ խնդրում են: Բայց չէ՞ որ խոսքը հազարավոր հայերի ճակատագրին ու կյանքին է վերաբերում` այսօր և վաղը: Մի՞թե ժամանակը չէ, որ Հայաստանի կառավարությունը խոսքից գործի անցնի, իսկ ո՞վ Հայաստանի կառավարությունից հայտնվեց Միջին Ասիայում, ով իր ներկայությամբ գոնե ցույց տվեց, որ հայերն Հայաստանից դուրս պաշտպանությունից զուրկ չեն: Ո՞վ պիտի պաշտպանի ներքին սփյուռքի հայերին, որոնց իրավունքներն այդպես անպատիժ ոտնահարվում են ամենուր: Արտաքին սփյուռքի հայերի համար առայժմ կարող ենք հանգիստ լինել, նրանց իրավունքներն օտարության մեջ ոտնահարող չկա, ավելին, այսօր նրանք են մեզ պաշտպան, չնայած պիտի հակառակը լիներ` հայրենիքը պիտի լիներ նրանց թիկունքում, և ոչ հակառակը: