Չուպրովն	առաջին	և	երկրորդ	սենյակների	դռների	մեջ	ընդհարվեց	Դավիթ	Զարգարյանի	հետ: Նա	մի	ձեռով	բռնել	էր Վասյային, մյուսով	գրկել	Ալյոշային: Ծուխն	արդեն	կուրացնում	էր	նրան, ոչինչ	չէր	տեսնում, քայլում	էր	առաջ	մթության մեջ: Մի	վայրկյան	ևս, և	պիտի	շփոթվեր	ու	ուղին	կորցներ: Չուպրովը	մի	ձեռով	խլեց	նրանից	Ալյոշային, մյուսով	փետուրի պես	բարձրացրեց	Վասյային: Մանուկներն	ապշել	էին, չգիտեին	ինչ	է	կատարվում: Չէին	լալիս	սարսափի	զորությունից կաշկանդված: