Էս քանի օրը դրսում շատ եմ հանդիպում զինվորական հագուստով երիտասարդների… դեմքիս ակամա ժպիտ է հայտնվում. մի տեսակ հարազատ բան կա արդեն էտ համազգեստի մեջ… Անցած տարվա “պրիզիվնիկներն” են “օտպուսկ” գալիս: Վերջապես “օտպուսկ” եկավ և իմ մոտ ընկերներից Սուրենը: Դե էլ չասեմ ինչքան էի կարոտել, մի տարի ու մի ամիս ուղիղ, ինչ չէի տեսել: Սուրենը Ղարաբաղումա ծառայում` Ջաբրաիլում: Շատերն են ասում ամենաբարդ տեղերից մեկնա… չէի ուզի էտպես մտածել: Գնալուց ասում էր. “Կտեսնես` Ղարաբաղ եմ ընկնելու”: