10 000 միավոր հնացած “Gras” ֆրանսիական հրացան և 4 000 000 փամփուշտ Հայաստանին փոխանցեց Հունաստանը[14]: Դրանք արդեն հնացած զենքեր էին համարվում: Ռուսական սպիտակ գվարդիական շարժման առաջնորդներ գեներալներ` Ա. Դենիկինը և Պ. Վրանգելը տրամադրել էին երեքգծանի հրացանի 3 մլն փամփուշտ և հրետանային արկեր: Տրամադրված զենքերից որոշ քանակություն փոխադրման դիմաց մենք ստիպված էինք թողնել Վրաստանին: Ինչպես պարզվում է այդ հարկը երբեմն կազմում էր ավելի քան 27 %[15]: 1919թ. Հայաստանի կառավարությունը դիմել էր ֆրանսիական կողմին 10 000 միավոր “Lebel 1886/93” հրացանների գնման համար, որը նրանք շատ թանկ էին վաճառում[16]: 1920թ. ամռանը ֆրանսիացիներն ամեն կերպ ցանկանում էին Հայաստանին վաճառել “Lebel” հրացանների մեծ, հավանաբար այլ խմբաքանակ[17]: Տարբեր տեղեկություններով կառավարությունը ուզում էր հավաքել ֆրանսիական այս հրացանները: Եղել են ՆԳ-ի նախարարի հրամաններ, որպեսզի բնակչությունը որոշակի գումարի դիմաց հանձնի այդ ֆրանսիական հրացանները: Տարբեր տեղերում նշվում է, որ այս հրացանը արդեն հնացած էր, ինչը այնքան էլ չի համապատասխանում իրականությանը: Ֆրանսիական “Lebel 1886/93” հրացանը ռուսական հիմնական հրացանին զիջում էր հիմնականում միայն փամփուշտների լիցքավորման համակարգով, որը բարդացնում էր դրանց կիրառությունը արագընթաց մարտերի ժամանակ: Միևնույն ժամանակ այն իր ժամանակի շատ հրացանների գերազանցում էր դիպուկ կրակով և դիմացկունությամբ: