«1995-ին ընդունեցինք Գարեգին Ա-ին: Պատերազմի տարիներին շատ կարևոր էր եկեղեցու գործունեությունը: Ապաստան էինք տալիս զինվորներին, մարտի դաշտ գնալուց առաջ օրհնում նրանց (Նոյեմբերյանը մոտ է Ադրբեջանի սահմանին): Ս. Սարգիսը ապրում էր իր բնականոն եկեղեցական կյանքովե, ասում է նա: