Ես` քաղաքի ձայները /այո, թեկուզ` անմարդկային աղմուկը, բարձր ազդանշանը, հարայ-հրոցը, երեխաների լացը/ սիրողս, վերջերս սկսել եմ ականջակալների հավաքածու ունենալ, որովհետեւ, հավատացեք, ինչ այնքան էլ հետաքրքիր չէ, թե երեկ ձեր հարսը երեխային լողացնելիս երկար, թե կարճ սրբիչով է սրբել, ձեր սկեսուրը ճաշի մեջ սեւ, թե կարմիր պղպեղ է լցրել, ձեր տեգրը «Հարազատ թշնամի՞ն», թե՞ «Անցյալի ստվերներն» է նախընտրում նայել, ձեր հարեւանի աղջիկը Արտուշի՞, թե՞ Արտաշի հետ է ընկերություն անում, ձեր բարեկամը կե՞ս միլիոն, թե՞ մեկ միլիոն դրամ աշխատավարձ է ստանում, եւ, վերջապես, դուք երե՞կ, թե՞ կես տարի առաջ գնած զգեստն եք հագել. ինձ ձեր լռությունն է հետաքրքրում: