Նա	ոտքի	ելավ	և	ձեռները	դնելով	անդրավարտիքի	գրպանները, մոտեցավ	լուսամուտին: «Ո՛չ	մի	խոսք». բայց	ի՞նչպես չխոսե	մի	մայր, որ	որդու	սիրուց	տանջվել	է	ութ	տարի	շարունակ	և	որի	վրա	մի	տանջված	հայր	սուրբ	պարտականություն է	դրել	մոլորյալ	որդուն	ուղիղ	ճանապարհի	բերելու: Ի՞նչպես	չխոսե	մի	մայր, քանի	որ	նրա	սիրեցյալ	զավակի	վրա	կարող է	ծանրանալ	հայրական	անեծքը: Եվ	Ոսկեհատը	շարունակեց: Նկարագրեց	իր	տառապանքները, ամուսնու	տանջանքները, ազգական — բարեկամների	դառը	կշտամբանքները, ծանոթների	պարզ	ու	խուլ	ատելություններն	ու	արհամարհանքները, ազգի	և	եկեղեցու	անեծքները...