Նա	մոտենում	էր	հայելուն, դիտում	էր	իրեն: Ախ, այս	ի՞նչ	է, խոշոր	աչքերի	տակ, բերանի	անկյուններում, քունքերի	վրա: Նաև	սպիտակ	մազե՞ր: Այդպես	շո՞ւտ: Մի՞թե	այս	երկու	շաբաթվա	տանջանքներից: Տեր	աստված, տեր	աստված, ինչո՞ւ տղամարդիկ	այդչափ	անխիղճ	են, ինչո՞ւ	չգիտեն, թե	որքան	դառն	է	խաբող	ամուսնու	և	խաբված	սիրուհու	վիճակը: Ինչո՞ւ, վերջապես, նրանց	համար	այդքան	դյուրին	է	թիթեռի	պես	ծաղկից	ծաղիկ	թռչելը, իսկ	կնոջ	համար	դժվար, անկարելի, գոնե	պայմանավորված	հարյուրավոր	վտանգներով: Անուշը	դուրս	կգար	հենց	այս	ժամին, զուգված, զարդարված, կգտներ	խաբողին	և	հենց	նրա	աչքերի	առջև	թևը	կտար	մի	ուրիշին	և	այսպես	կպատժեր	խաբողին: