Վազում եմ՝ չուշանամ։ Ճանապարհին ինչեր չեն մտքովս անցնում։ Մտածում եմ Երեւան տեղափոխված կնոջս եւ փոքրիկիս մասին։ Հեռախոսով կապվել ենք, որ դիրքից եկել եմ։ Հարցնում էր կինս, թե քաղաքում ովքեր են մնացել։ Մի քիչ խանդոտ է, ճիշտն ասած, հանգստացնելու համար կատակել եմ. «Ոչ մի հարս, ոչ մի աղջիկ... Եթե պատահական մի ջահել կին էլ հանկարծ փողոցում հայտնվում է, քանի տղամարդ է լինում փողոցում, շրջվում է՝ հայացքով ուղեկցում՝ մինչեւ որեւէ պատի ետեւ նա կանհետանա»։ Ահա եւ Մազի կամուրջը։