Չգիտես ինչու մենք մոռանում ենք ստեղծագործական գործընթացի կազմակերպման շատ կարևոր հարցը: Ինքնազարգացման, ինքնակրթության խնդիրներն էլ ցածր մակարդակի վրա են, բայց ամենամեծ վնասը բերում է տեսության անտեսումը: Մեր ազգային հողի վրա այդ տեսությունը շատ հեղհեղուկ է, բայց չէ որ ի վերջո կան դերասանական արվեստի ամենատարբեր սիստեմների համամարդկային, համաշխարհային մեթոդներ, որոնց յուրացումը մեր թատրոնին շատ բան կտար: Համեմատենք մեր ու վրացական թատրոնները: Բանից պարզվում է, որ վրացիները գործնականորեն յուրացրի ավանգարդիզմը, աբսուրդի թատրոնի սկզբունքները, Բրեխտի ու Գրատովսկու թատրոնների ձեռքբերումները: Եվ դրա շնորհիվ չէ՞ արդյոք, որ նրանց դերասանական արվեստը հնարավորություն է ստացել ձեռք զարկել ամենաբարդ բեմադրությունների: Այո, այնտեղ դերասանական արվեստի հիմք կա, իսկ մեզանում` ոչ: Չե՞նք հասկանում, թե՞ չենք ուզում հասկանալ, որ գիտական հիմքերի վրա դրված առաջավոր տեսությունը ամենագործնական քայլն է արվեստում: Իսկ մենք գործնական քայլ ենք համարում միայն օրվա հոգսը, այսինքն տեխնիկական հարցերի լուծումը` տեքստի յուրացում, միզանսցենայի կառուցում, ներկայացման ամբողջականություն: Ուշադրության կենտրոնում միայն սրանք են: Մնացած ամեն ինչ անտեսված է: Բայց չէ որ թատրոնը հասարակական ամբիոն լինելու իր կոչման հետ նաև ունի մասնագիտական խնդիրներ, որտեղ գյուտ անելը շատ կարևոր բան է: Եթե թատրոնում չի պոռթկում մասնագիտական գյուտը, ուրեմն այդ թատրոնը մեռած թատրոն է: