«Հայերեն ես չգիտեմ, բայց հայկական պոեզիան, սկսած իր դասականներից, ռուսական թարգմանությամբ միշտ ինձ վրա ամենախորը ազդեցությունն է թողել, թեպետ ցանկացած, նույնիսկ ամենաանթերի թարգմանությունը դատապարտված է լեզվի անխնա կորստի: Սկսած հզորագույն դասական Իսահակյանից, ով ռուս դասականների հետ մեկտեղ ապացուցել է թափանցելիության ուժը, մինչև Չարենցի լարված դրամատիկական ուժն ու նաև Պարույր Սևակի կատաղի, մերկ խոստովանանքային տարերքը, հայ պոեզիան միշտ իր մեջ կրել է մտքի ու զգացմունքի միասնականություն, ինչպես ամուսնական բնական կապն է, օրհնված մեծ ազգային մշակույթի ժառանգությամբ»,- այս բառերը Եվտուշենկոն ասել է շատ վաղուց, Հայաստանի ու նրա գրականության հետ ծանոթության ամենասկզբում: