- Քանի որ դժվարանում եմ զավեշտալի դեպք հիշել, պարզապես կպատմեմ նշանակալի իրադարձություն իմ կյանքից: 1995-ին ընդունվեցի Երգի պետական թատրոն: Մինչ այդ առիթ եղել էր հանդիպելու Արթուր Գրիգորյանի հետ: Ընդունվելուց հետո կյանքս լիովին փոխվեց: Շատ բան եմ սովորել նրանից, սովորում եմ մինչ օրս: Եվ շնորհակալ եմ Աստծուն, որ մեր ճանապարհները համընկան: Իսկապես շատ բան հասկացա. մասնավորապես` բեմ հարգելու, բեմին մոտենալու էթիկան: Կարծում եմ` բեմ բարձրացող մարդն էլ պիտի հետևի էթիկայի որոշակի կանոնների: Օրինակ` Ժամացույցով բեմ բարձրանալ չի կարելի: Այն պարզապես անհամատեղելի է, որևէ առնչություն չունեն բեմը և ժամացույցը: Տրամաբությունը չկա: Չի կարելի դրսի կոշիկներով, հագուստով բեմ բարձրանալ: Այնտեղ պիտի ուրիշ մարդ լինես: Հակառակ դեպքում` ոչ միայն բեմը չես հարգում, նախևառաջ քեզ չես հարգում և դիմացդ նստած մարդուն, ով նայում է քեզ ու տեսնում է քո կոշիկների կրունկների փոշին: Շատերը չգիտեն այդ մասին, ինչն իհարկե ցավալի է: