Համարյա ամբողջ 1950թ-ը Ֆրիդա Կալոն անցկացրեց հիվանդանոցում: Ողնաշարի վրա նոր ոսկրային պատվաստման վիրահատությունը ձախողվեց և կարիք եղավ մի շարք այլ վիրահատությունների, որպեսզի կանխարգելվեն և բուժվեն առաջացած լուրջ բարդությունները: Օստեոմիելիտը և ինֆեկցիաները հաջորդում էին մեկը մյուսին: Կալոն շարունակում էր նկարել գամված մահճակալին կամ անվասայլակին և նորից վերսկսեց զբաղվել քաղաքականությամբ. 1948-ին վերամիավորվել էր մեքսիկական կոմունիստական կուսակցությանը: Նկարում էր հիմնականում նատյուրմորտներ, ծաղիկներ, մրգեր, քաղաքական սիմվոլներ` դրոշներ, աղավնիներ: Նկարչաձևը ևս փոխվել էր, նախկին զգույշ և նուրբ վրձնահարվածները դարձել էին ավելի կոպիտ ու անփույթ, գույների ընտրությունը առավել հանդուգն, ինտենսիվ և տենդագին էր: Առաջին անգամ Մեքսիկայում 1953 թ-ին կազմակերպվեց Ֆրիդա Կալոյի անհատական ցուցահանդեսը: Այն ոչ միայն կարևոր իրադարձություն էր մեքսիկական ժամանակակից արվեստում, այլ նաև համաշխարհային մեծ արձագանք ունեցավ: Չնայած բժիշկներն արգելել էին Կալոյին շարժվել, սակայն նա հնար գտավ ներկա գտնվելու ցուցահանդեսի բացմանը: Ֆրիդա Կալոն պատվիրել էր անիվներով մահճակալ, և ի զարմանս բոլոր հյուրերի, բացման արարողության ժամանակ Ժամանակակից արվեստի թանգարանում հայտնվեց մահճակալով և մասնակցեց ողջ միջոցառմանը: Ցուցահանդեսի հաջողությունն ապշեցուցիչ էր: Կալոյի համբավն արդեն տարածված էր ողջ աշխարհում: Լոնդոնի հայտնի Տեյտ ցուցասրահը ( Tate Gallery) նույն տարին Ֆրիդա Կալոյի 5 կտավ ներկայացրեց Մեքսիկական արվեստի ցուցադրությանը: