Աշխարհում Սալուտ կա, որը, իհարկե, Լոնդոնի նման մառախլապատ երկինք չունի, միայն թե ձմռան բքագալար գիշերներին գայլեր են գալիս հեռու ձորերից, կանգնում Զմոյի սարին, դունչները երկարում ու ոռնում, ինչպես հազար ինը հարյուր տասնհինգ թվի ձմռանը, երբ Փումփուշը երիտասարդ կին էր և սև յազմա չէր կապում…