2014 թվականից Հայաստանում ներդրվել է կուտակային կենսաթոշակային համակարգը։ Մինչև կուտակային կենսաթոշակային համակարգին անցնելը ՀՀ-ում գործում էր (դեռևս զուգահեռ գործում է 1964-1974 թվականներին ծնված անձանց համար) «սերունդների համերաշխության» համակագը, համաձայն որի՝ երիտասարդ սերունդը աշխատում է, վճարում է հարկեր, իսկ այդ հարկերից թոշակներ են ստանում ավագ սերնդի համապատասխան տարիքի հասած ներկայացուցիչները։ Այսինքն` մի սերունդն աշխատում է ոչ թե իր, այլ՝ ավագ սերնդի բարեկեցիկ ծերությունն ապահովելու համար։ Սակայն, այս համակարգը սկսեց իրեն չարդարացնել, երբ ազգերի դեմոգրաֆիկ կազմը փոխվեց, գործազրկության տոկոսը բարձրացավ, երիտասարդ մասնագետները ավելի ցածր սկսեցին վճարվել, քան իրենց տարեց գործընկերները․․․․ Արդյունքում այս համակարգի «իդեալական մեխանիզմը», ըստ որի՝ 3 երիտասարդ պետք է վճարի 1 ծերունու կենսաթոշակ, հօդս ցնդեց։ Ուստի ամբողջ աշխարհը կանգնեց բարեկեցիկ ծերությունը պլանավորելու խնդրի առջև, և լուծումը տրվեց «կուտակային կենսաթոշակային» համակարգի միջոցով։ Այս համակարգի լավագույն գիտակները պնդում են, որ եթե յուրաքանչյուր աշխատող իր աշխատավարձի 10-15%-ը կուտակի ծերության համար այսօր, ապա թոշակի անցնելիս կստանա իր ամենաբարձր աշխատավարձի 40-60%-ի չափով կենսաթոշակ, ինչը կապահովի բարեկեցիկ ծերություն։