233 թ-ին, Սասանյանների դեմ պայքարում փաստորեն կրկին առաջամարտիկի դեր ստանձնած Խոսրով I Քաջը, հավաքելով իր բանակն և կենտրոնացնելով համադաշնության ուժերը, Վասպուրական-Թավրիզ-Գանձա-Կենտրոնական Ատրպատական երթուղով կրկին իջավ դեպի հարավ ու այս անգամ արդեն կարողացավ զգալի հաջողություն գրանցել՝ տիրելով Էկբատանին[1]։ Այնուհետև, ձգտելով վերջնականապես ճզմել Սասանյան տիրակալին, Հայոց արքան 234[2], 235[3], 236[4] և 237[5] թվականներին ծանր հարվածներ հասցրեց արդեն Պարսքին և Հարավային Միջագետքին, թեև վերջին հաշվով Սասանյաններին արմատախիլ անել այդպես էլ չկարողացավ։ Դրանից հետո մարտական գործողություններում սկիզբ առավ մի դադար, քանի որ մի կողմից Հայոց արքային էր պետք ուժերը կարգի բերել և հանգստանալ, մյուս կողմից էլ դաշնակցի Հռոմում էին սկիզբ առել վճռական իրադարձություններ։