Ես այս պատմութիւնը յիշեցի, երբ երկրիս նախագահը Ֆրանսիայի նախագահին ուղեկցում էր Մաշտոցի պուրակ՝ մայրաքաղաքի ամենազուարթ, կոկիկ ու յարդարուած պուրակը Միսաք Մանուշեանի անունով անուանակոչելու: Հոլանտը գուցէ եւ անակնկալի եկաւ, հաճելիօրէն շոյուեց աչքն այդ վճիտ օազիսով, ու նրա մտքով իսկ չանցաւ, թէ տեղական անկշտումների ճանկերից ինչ աներեւակայելի ճիգով է փրկուել պուրակը, ուր ընդամէնը երեք տարի առաջ Բաստիլի գրաւմանը համազօր ճիգ էր թափել՝ իսկական պաշարումով, յեղափոխական երգերով ու տեղը տեղին գրաւումով՝ համոզելու տարբեր ախորժակի պաշտօնեաների, որ այսպէս աւելի սիրուն է ու ենթադրաբար՝ երջանիկ: Հոլանտը ժամանակ, իսկ աւելի ճիշդ՝ հաւես չունի գլխի ընկնելու, որ քիչ հեռուում հին Երեւան յիշեցնող շինութիւնն ընդամէնը դեկոր է, զարմացնելուն ուղղուած պաստառ՝ յետեւում լքուած երջանկութեան ուրուականով: Բայց ես անհանգիստ չեմ, ոչ էլ տագնապած. բոլորովին հակառակը՝ պաստառների թիկունքում պատսպարուած ու հիւծուած շէնքերն հիմա ապահով են. մեր բարեկամ Հոլանտն արդէն տեսել է, եւ ուզեն թէ ոչ, պիտի վերականգնեն, որպէսզի, եթէ մի օր Հոլանտը կամ մեր ենթադրեալ բարեկամ Ֆրանսիայի այլ նախագահ գայ Երեւան, չբռնուեն՝ պուրակն ու շէնքերը տեղում կը լինեն: