Դիֆթերիտիկ կրուպն ընթանում է 3 փուլով` ա) կատարալ կամ դիսֆոնիկ, բ) սթենոտիկ և գ)ասֆիկտիկ: Կրուպը բնորոշվում է ախտանիշների դասական տրաիադայով` ձայնի խռպոտում, կոպիտ,ՙհաչոցանման՚ հազ և աղմկոտ սթենոտիկ շնչառություն: եծահասակների մոտ կրուպիմիակ նշանը խռպոտված ձայնն է: Երեխաների մոտ կատառալ կամ դիսֆոնիկ փուլը սկսվում է ջերմաստիճանի աստիճանական բարձրացմամբ, ընդհանուր թուլությամբ, անոռեքսիայով, չոր հազով և ձայնի խռպոտմամբ: Հաջորդ ժամերին և օրերին նշված երևույթներն ավելանում են, հազը դառնում է նոպաձայն, կոպիտ, ՙհաչոցանման՚: Ձայնը խռպոտ է, մարող: Այս փուլի տևողությունը 1-3 օր է,որից հետո սկսվում է սթենոտիկ շրջանը: Շնչառությունը դառնում է աղմկոտ, դժվարացած է ներշնչումը: Նկատելի է միջկողային վեր և ստորանրակային և այլ շնչառությանն օժանդակող մկանների ներքաշում: Ձայնը մարում է, հազը կորցնում է հնչեղությունը: Այս փուլը տևում է 2-3 օր և մինչև հաջորդ փուլին անցնելը հիվանդը դառնում է խիստ անհանգիստ, ունենում է վախի զգացում, գերքրտնարտադրություն, շրթունքների և քիթ-շրթունքային եռանկյունու ցիանոզ և պուլսի անկում ներշնչման ժամանակ (պարադոքսալ պուլս): Հիվանդի ընդհանուր վիճակը խիստ վատանում է, ախորժակը լրիվ բացակայում է, երեխան չի քնում, չի խաղում, կարծես իր տեղը չի գտնում: Հիվանդի գլուխն ու դեմքը պատվում նե սառը քրտինքով: Համապատասխան բուժման բացակայության դեպքում առաջանում է ասֆիքսիա: