Արդեն հարյուրավոր տարիներ աշխարհը, մեր աշխարհը շունչը փչում է: Եվ ոչ ոք էդ հարյուրավոր տարիներին էնքան հանդգնություն չի ունեցել, որ մի ռումբ խցկի արարչագործության քամակն ու պատրույգը վառի: Փտում է աշխարհը, մաս-մաս մեռնում: Բայց նրան coup de grace (ֆր. վերջին հարված) է պետք, պայթյուն, որ ամեն ինչ փշուր-փշուր կանի: Ոչ ոք մեզնից ամբողջական չի, այնինչ բոլորիս մեջ էլ մայրցամաքներ կան, ծովեր` մայրցամաքների միջև ու երկնքի թռչուններ: