19-րդ դարի երկրորդ կեսից մինչև 1960-ական թվականները, Իտալիան զանգվածային էմիգրացիոն պետություն էր: 1898-1914 թվականներին, որը դարձավ իտալական սփյուռքի գագաթնակետը, ամեն տարի Իտալիայից արտագաղթում էր մինչև 750,000 մարդ[146]: Իտալիայի սահմաններից դուրս բնակվում էր շուրջ 25 միլիոն իտալացիներ: Վերջինս իր մեծությամբ ժամանակի ամենախոշոր սփյուռքներից մեկն էր աշխարհում[147]: Արդյունքում, այսօր Իտալիայի շուրջ 4.1 միլիոն քաղաքացիներ բնակվում են երկրի սահմաններից դուրս[148]: Ներկայումս շուրջ 60 միլիոն իտալացիներ կամ իտալական ծագում ունեցող անձինք բնակվում են Իտալիայի սահմաններից դուրս, հիմնականում Արգենտինայում[149], Բրազիլիայում,[150], Ուրուգվայում,[151], Վենեսուելայում,[152], Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում,[153], Կանադայում,[154], Ավստրալիայում[155] և Ֆրանսիայում[156]: