Վանքից հետո վերելքը դժվարին էր։ Սարի գագաթին հասնելով՝ տեղահանվածները շունչ քաշելու ժամանակ չունեցան։ Մահակները գործի դնելով՝ պահակազորը նրանց ստիպեց ճանապարհը շարունակել։ Մարոն իր սայլը վերցրեց մի ծեր կնոջ՝ Գյուլու Աբայանին, որի սայլը շուռ էր եկել։ Նրան ուղեկցում էին թոռնիկները Սոսին ու Մարիցան՝ տասներկու տարեկան զույգերը։ Նրանց տարբերելն անհնար էր։ Աղջիկները գեղեցկադեմ էին, վեր ցցված քթերով և փոքրիկ խելացի աչքերով։ Նրանց երկար հյուսքերը հասնում էին ուսերին։ Ազնիվ խանումը և նորեկները խմեցին տիկի տաք ջուրը, որը ծարավը գրեթե չէր հագեցնում, սակայն մեռոն էր չորացած բերանի և կոկորդի համար։