Սուլեյմանը հետ քաշվեց բանտարկյալի շուրջը գոյացած շրջանից։ Նա համարում էր, որ ինքն այդ միջադեպի զոհն էր, սակայն, զարմանալիորեն, համակված չէր վրիժառության ցանկությամբ, որը նրա համար հատկանշական կլիներ ցանկացած այլ դեպքում։ Այս մարդը, որը քիչ էր մնում իր բարեկամը դառնար, նրա սրտում խղճահարություն էր հարուցում։ Ինքը պետք է նրան սպանած լիներ քիչ առաջ ջրհորի մոտ, երբ իր բարկությունը դեռևս չէր ցնդել։ Հիմա նա դիտում էր այդ տեսարանը մի տեսակ օտարացած տեսքով։