Բայց	այդպես	շարունակել	այլևս	անհնարին	է: Դա	հիմարություն	է, նույնիսկ	խելագարություն	է` սիրել	մի	եղբորը, հետամուտ	լինելով	մյուսից, ձգտել	դեպի	մեկը, փախչելով	մյուսից: Պիտի, մոռանալ	ամեն	ինչ	և	դարձյալ	անձնատուր	լինել նախկին	կյանքին, բավական	է, որքան	հիմարացավ: Սակայն	ինչպե՞ս. տեր	աստված, ինչպե՞ս: Նա	ականջ	էր	դնում	շոգու աղմուկին	և	լսում	էր	բարեհնչյուն	ձայնը, նայում	էր	փողոցի	մթությանը	և	տեսնում	միայն	առնական	կերպարանքը: Ամենուրեք	նա, և	մի¬միայն	նա: Կարծես, դա	մի	չար	ոգի	է, որ	մի	անգամ	ընդմիշտ	վճռել	է	քայքայել	նրա	հանգիստը	և հասցնել	նրան	մինչև	խելագարության: Տեր	աստված, մի՞թե	այս	է	սեր	ասված	բանը, այն, ինչ	որ	կարդացել	է հարյուրավոր	վեպերում` հարյուրավոր	վարիացիաներով: Եթե	այո՛, ինչո՞ւ	ասում	են, թե	սիրո	նույնիսկ	դառնությունը հաճելի	է: