Նա հետախուզել տվեց հովիտն ու սարերը հինգ կիլոմետր տրամագծով, որը երկու օր պահանջեց և ոչ մի արդյունք չտվեց։ Երրորդ օրը Պետրին վերադարձավ այդ վայրը, այս անգամ մենակ։ Նա դանդաղ քշում էր իր մոտոցիկլետը ճանապարհով և միևնույն ժամանակ ուսումնասիրում էր շրջակայքը, որին սառն անձրևն ավելի տխուր տեսք էր հաղորդում։ Պալյանն այստեղ չէր, նա դրանում համոզված էր։ Մահացե՞լ էր։ Սակայն շրջակայքում գերեզմանի ոչ մի հետք չկար։ Ո՞վ պետք է իրեն նեղություն տված լիներ տանելու դիակը, եթե ոչ պարգևատրում ստանալու համար։ Քանի որ Պալյանը չէր կարող ինքնուրույն հեռանալ, ուրեմն մեկն ու մեկը պետք է նրան տարած լիներ։ Ո՞ւր։ Ինչո՞ւ։ Ո՞վ կարող էր այնքան անշահախնդիր գտնվել, որպեսզի օգներ վիրավորի, որը ոչինչ չուներ։ Որևէ մահմեդական հոգևորակա՞ն։ Քրիստոնյա միսիոնե՞ր։ Հարկավոր էր ուսումնասիրել այդ հետքը։ Քանի որ նա կիսամեռ վիճակում էր, ապա նրան չէին կարող շատ, հեռու տանել և, բացի դրանից, պետք կլիներ բժիշկ կանչել նրան բուժելու համար։ Սա նույնպես հետք էր, որը պետք չէր անտեսել։