Շուտով, սակայն, Արշակ թագավորի հետ նրա հարաբերությունները սրվում են: Լինելով անկաշառ հոգևորական՝ Ներսեսը չէր կարող աչք փակել թագավորի ոճիրների ու անիրավությունների դեմ, ուստի շարունակ հորդորում էր նրան հետ կանգնել չար ընթացքից: Սակայն արքան դրանց կարևորություն չի տալիս: Այս ամենը պատճառ է դառնում, որ Ներսես Մեծը կաթողիկոսական աթոռից հեռանա՝ կաթողիկոսական տեղապահ նշանակելով Խադ եպիսկոպոսին: Մի քանի տարի հետո, սակայն, Հայոց արքայի խնդրանքով, Ներսես Մեծը վերադառնում է: Շուտով պարսիկներն արշավում են Հայաստան և պարսից արքան, նենգությամբ իր մոտ կանչելով հայոց թագավորին, նրան բանտարկում է և բանտում Արշակ թագավորն ինքնասպան է լինում: Հայոց գահին նրան փոխարինում է որդին՝ Պապը, ով մի որոշ ժամանակ անսում է Հայոց կաթողիկոսի խրատներին ու հորդորներին և սրա փայլուն արդյունքն է լինում Ձիրավի ճակատամարտը, ուր հայոց բանակը պարսիկների դեմ հաղթանակ է տանում: Այս ճակատամարտի ընթացքում Հայոց կաթողիկոսը, կանգնած մոտակա Նպատ լեռան վրա, բազկատարած աղոթում էր հայերի հաղթանակի համար: