Ես տեսնում էի, թե թանձրացող մթության մեջ ինչպես էր հետզհետե անհետանում Մեծ քարը. եւ իր գագաթի ամենաբարձր կետում մարող վերջին, ամենավերջին լուսափայլի հետ կորավ։ Տխրեցի սաստիկ։ Կարծում էի սարը անվերադարձ է հեռացել, բայց պարզվեց, որ մեկնել էր ծաղիկներ «քաղելու», երկնքի՞ց, հեռու՜-հեռու՜ դաշտերի՞ց, թե… Երբ առավոտյան ներկայացավ, հսկայական գոգնոցը տրաքում էր անզուգական ծաղիկների ծանրությունից, որ իրենց անզուսպ բռնկումներով անմահական հուր էին հիշեցնում։ Հենց որ լեռը փորձեց մի քայլ եւս առաջանալ՝ կտրվեց գոգնոցի թելն ու ծաղիկների հոտավետ խուրձը միանգամից թափվեց, փռվեց արշալույսի հրդեհներով՝ Արփագետուկի վրա. մի անտես ձեռք լուցկու վառ հատիկ էր մոտեցրել եւ, գիշերը, որ սեւ ու կպչուն մազութի պես շուլալվել էր քարերին, ձորերին, հանդերին ու նինջ մտած ավերակներին, միանգամից բռնկվեց կարմիր, բոցեղեն լեզվակներով։ Իսկ Մեծ ձորագետը ոսկու եւ արծաթի խառնուրդ էր տանում արթնացող հորիզոններին, որոնք մերթընդմերթ թեթեւակի շիկանում էին սարերից այն կողմ պայթող կրակներից։