Իսկ եթե գրողները, արվեստագետները այլևայլ հարթակներում պասիվ են կամ չեն խոսում, ինձ թվում է՝ պարզապես համարձակության պակասից է` հակաերևույթ փնտրելու, ստեղծագործողին բնորոշ «խասյաթը», գիծը, իսկ սա արարողի համար մտածելու, խորհելու, ինքնուրույն գաղափարներ առաջ քաշելու կարևոր նախապայման է, որի պակասը, ցավոք, զգացվում է: Իսկ երբ դա չկա, դրան փոխարինելու է գալիս միայն ենթարկվելու, կամակատար լինելու «ունակությունը»: Երևի դա է պատճառը, որ բեղուն ստեղծագործողները օրավուր քչանում են: