Մարդիկ կինո «Մոսկվա» էին գնում սովորաբար կա՛մ ընկերներով, կա՛մ ամուսնական զույգերով, այստեղ ոչ մի երեւանցի չէր գա այսպես ասած իր «սիրածի» հետ, քանզի քաղաքը փոքր էր, եւ այդ լուրը տվյալ համարձակ տղամարդու տիկինը շատ շուտ կիմանար եւ այլեւս նրա ձեռքից պրծում չէր լինի: Եվ եթե տղան աղջկա հետ էր գնում կինո «Մոսկվա», ուրեմն դու քաղաքի այս նշանավոր հասարակական վայրում հաստատում ես քո ապագա ընտրությունը, սա էլ նշանվելու պես մի բան էր: Կրկնակի ծանր էր դրությունը աղջիկների համար: Եթե մի աղջիկ այսօր սիրտ աներ գալ մի տղայի հետ, իսկ վաղը` մեկ ուրիշի, կասեին այդ աղջիկը «ման եկող է»: Ուրեմն մեր աղջիկները մեծ մասամբ չէին հանդգնում տղայի հետ կինո գնալ մինչեւ ձեռքն ուզելը: Ուրիշ բան էր, երբ գնում էին չորս-հինգ հոգանոց խմբով. դե արի գլուխ հանիր: Այնպես որ, կինո «Մոսկվան» էլ ուներ իր չգրված օրենքները: Դրանցից մեկն էլ այն էր, որ դահլիճում չէր կարելի ծխել, չէր կարելի հարբած վիճակում մտնել դահլիճ, սա ո՛չ ռեստորան էր, ո՛չ էլ բուֆետ: Եթե չեմ սխալվում, կինո «Մոսկվայում» միակ ոգելից խմիչքը, որ վաճառվում էր, դա հենց նշածս կաֆեում երկարավուն գավաթների մեջ լցրած «Սովետական շամպայնն» էր, որն, ի դեպ, շատ էր սիրում Պարույր Սեւակը: