Հիմա քայլում եմ կանգառի կողմ... Խանութի կողքով անցնելիս, մի պահ ցանկացա մտնել ու գրկել Մերիին... ու քնել նրա հետ... քնել մեկ անգամ... երկու անգամ... երեք անգամ... Բայց նախ ուշքի գամ... Աչքերիս կարմրությունն էլ թող անցնի... Դեմքիս հավանաբար հիմար արտահայտությունն էլ թող չքվի...