Այդ իսկ պատճառով նա ուժեղացրեց կառուցվածքային — առարկայական տարրերը իր կոմպոզիցիաներում (“Պիերոն եւ ծաղրածուն” (“Пьеро и Арлекин”), 1888թ.): Նրան միշտ հետաքրքրել է մարդկային ֆիգուրները: Առլեկինին Սեզանը նկարել է իր 16 ամյա տղայից, իսկ Պիերոյի համար բնորդել է ծանոթ մի երիտասարդ: Նկարիչը իր հերոսներին նայում է ձախ կողմից ու փոքր-ինչ վերևից: Հենց այդ կողմ է ուղղված Առլեկինի չար հայացքը: