Պետերբուրգ ժամանելուս հենց առաջին տարին՝ 1952-ին, հիմա չեմ հիշում ինչ որ մեկի խորհրդո՞վ, թե՝ սեփական նախաձեռնությամբ, զանգահարեցի Հովսեփ Օրբելուն։ Հրավիրեց տուն: Մեծ բնակարան ուներ: Ինձ թվաց, թե մենակ է ապրում: Սխալ տպավորություն էր: Հետո ծանոթացա նրա ընտանիքի անդամների հետ: Տեսա, թե ինչ զարմանալի քնքույշ հայր է Օրբելին: Անսովոր ուշադիր վերաբերմունք ուներ միակ զավակի՝ Դմիտրիի հանդեպ: Գուցե հայրական բնական զգացմունքին միախառնվել էր իր ուշ ընտանիք կազմելը: Հանգամանք, որն էլ նրա ուշ հայր դառնալու և կարծես թե որդու՝ սրտի բնածին արատով ծնված լինելու պատճառն էր դարձել ու մշտական տագնապի մեջ պահել նրան: Չգիտեմ: Դմիտրին մեծանալով շատ էր նմանվել հորը: Լայն մտահորիզոնի ու ազնվագույն հոգու տեր, պոետի ձիրքով օժտված բացառիկ մի երիտասարդ էր, որն ընդամենը 25 տարի ապրեց: Բարեբախտաբար, ճակատագիրը գթասիրտ գտնվեց Հովսեփ Օրբելու հանդեպ, քանի որ նա որդուց շուտ հրաժեշտ տվեց երկրային կյանքին: Դմիտրի Օրբելու մահարձանը ես եմ կերտել: Ինձ էր տրված ստեղծել մի գործ, որի հիմնական գաղափարը անդառնալի կորստյան ցավն էր, տառապանքը, որ ես փորձեցի երկնային աշխարհի մեղեդու ներդաշնակ գեղեցկության հետ մեկտեղելով արտահայտել :