Կորճայք, Մեծ Հայքի վեցերորդ նահանգը, Կը գտնուի Արևելեան Խաբուր և Մ արևմուտքէն՝ Հայոց Միջագետք, հիւսիս-արևմուտքէն՝ Աղձնիք, հիւսիսէն՝ Մոկք և Վասպուրական, արևելքէն՝ Նոր Շիրական (Պարսկահայք) նահանգներուն։ Ըստ VIIդ. Հայկական «Աշխարհացոյցի, Կորճայքը բաղկացած էր 11 գաւառէ։ Աղբիւրներու մէջ Կորճայքը յաճախ իր ամենաընդարձակ գաւառի՝ Կորդուքի անունով կոչուեր է «Կորդուաց աշխարհ»։ Արտաշէս Ա.-ի օրով (մ.թ.ա. 189-160) հայկական հողերու վերամիաւորումէն յետոյ Կորճայքը մտեր է Մեծ Հայքի մէջ, Արշակունիներու ժամանակ Մեծ Հայքի չորս բդեշխութիւններէն կամ սահմանակալ զորաթևերէն մէկը, որու բդեշխը, ըստ Ագաթանգեղոսի, կոչուեր է «Երկրորդ սահմանակալն Ասորեստանեայց կողմանէն։ Հռոմէական կայսրութեան և Սասանեան Իրանի միջև Մեծ Հայքի 387թ.-ի բաժանումէն յետոյ Կորճայքը անջատուեր է՝ դառնալով անոնց միջև կռուախնձոր։ Արաբական տիրապետութեան ժամանակ Կորճայքի զգալի մասը մտեր է Զազիրա կուսակալութեան մեջ։ IXդ. Տմորիքսի հիւսիսային մասը՝ Ալկի կամ Ալկեքար ամրոցով, և Մեծ Զաւի հովիտի գաւառները՝ Ջլմար, Սրինգ և Ագարակ ամրոցներով, կը մտնեն Վասպուրականի Արծրունեաց իշխանութեան կազմին մէջ։ Սելջուկեան նուաճումներու ժամանակ Կորճայքի հարաւային շրջաններուն գերիշխող կը դառնան քրտական վաչկատուն ցեղերը։ Որոշ ուսումնասիրութիւներ «քուրտէ» անուան ծագումը կը կապեն Կորճայքի կամ Կորդուքէ անուններու հետ։ Ուրիշ ուսումնասիրողներ կը մերժեն այդ ենթադրութիւնները՝ պատճառաբանելով, որ հասարակական զարգացման համեմատաբար ցած մակարդակով ապրող վաչկատուն ու խաշնարած քրտերը ցեղակցական որևէ կապ չունին բարձր քաղաքակրթութեան հասած, երկրագործ կորճայէցիներու կամ կորդվացիներու հետ։ Օսմանեան տիրապետութեան հաստատումէն յետոյ Կորճայքը կը մտնէ Վանի փաշայութեան` Հեքեարի սանճագի, իսկ անոր Կորդուք գաւառը՝ Տիար Պեքիրի վիլայէթի մէջ։ 1915–ի Մեծ եղեռնի ժամանակ` հայերու ու ասորիներու կոտորածէն ու բռնագաղթէն յետոյ, Կորճայքը հիմնականին մէջ դարձավ քրտաբնակ։