Քայլում էի և մտածում: Իրոք, մի պահ կտրվել էի աշխարհից, կարծես միևնույն էր, թե որտեղ էի, կարևորը ես էի և իմ նոր, թանկարժեք պայուսակը, որը, չգիտեմ ինչու, ավելի ծանր էր, քան պատկերացնում էի: Մատներս սահեցնում էի նրա ճակատային մասով և զգում էի կաշվի փափկությունն ու մակերեսը: Կարծես փոքրիկ կոկորդիլոս գրկած լինեի: Պայուսակն այնքան էր գերել ինձ, որ չէի նկատում ոչ մի տեսարժան շինություն, փողոց, հրապարակ, որոնք քիչ չէին Սֆաքսում: