Ի վերջո, այդ առումով թե՛ Հայաստանի իշխանության, և թե՛ իհարկե որևէ իշխանության մասով բացարձակապես զարմանալի չէ անվտանգության խնդիրների խաղարկումը հանրային տրամադրություններն ու քաղաքական օպոնենտներին կառավարելու հարցում: Մյուս կողմից, իհարկե, հնարավոր չէ ասել, որ Հայաստանի համար, այն էլ միջազգային ահաբեկչության գերխնդրի պարագայում, անվտանգության խնդիրները և ռիսկերը մտացածին են: Չափազանց դժվար է շոշափել, թե որտեղ է այդ ռիսկի իրական սահմանը և որտեղ է արդեն խաղարկվող, չափազանցվող, այսպես ասած՝ քաղտեխնոլոգիական սահմանը: Միևնույն ժամանակ, իրական վտանգների մասով հարց է նաև, թե իշխանությունը որտեղ է տեսնում դրանց աղբյուրը՝ Հայաստանի ներսում, հանրային շերտերում և բջիջներում, այսպես ասած՝ ներքին սոցիալ-հոգեբանական դժգոհություններով պայմանավորված, թե՞ արտաքին ասպարեզում: