Առաջին խոսքը պատկանում էր Աղայանին, որին Նահապետ էինք անվանում։ Գրականության Նահապետ։ Նրան հարգում էինք բոլորս և սիրում։ Ուշադրությամբ էինք լսում նրա կարծիքները, դիտողությունները։ Մեր երեկույթներին, զիջելով մեր թախանձանքներին, Աղայանը երգում էր իր սիրած Քյորօղլու ասպետական երգերը, իրեն՝ Աղայանի հայացրած թարգմանությամբ։ Պարթև հասակով կանգնում էր նա, հուժկու ձեռքերը շարժելով, բամբ ձայնով կատարում էր «Քյորօղլին»։