ԺԷ. եւ ԺԸ. դարերուն՝ հայ վաճառականներ կու գային Մարսէյլ, Մոնփելիէ, Լիոն։ Մխիթարեան հայրերը կատարելապէս ֆրանսերէն կը խօսէին ու կը գրէին։ Այդ լեզուն իրենց մօտ կը սորվէին պոլսահայ երիտասարդները, յետոյ օսմանեան սուլթաններու բարձրաստիճան պաշտօնեաներ դառնալու համար։ ԺԹ. դարուն՝ հայ ուսանողներ կը կրթուէին Ժընեւի, Փարիզի, Նանսիի ու Մոնփելիէի համալսարաններուն մէջ։ Իզմիրի մէջ՝ Աղեքսանդր Տիւմայի, Վիկտոր Հիւկոյի եւ ուրիշ ֆրանսացի հեղինակներու վէպերը հայերէնի կը թարգմանուէին։ Մուսա Տաղի բնակիչներուն կողմէ ֆրանսական նաւատորմի հրամանատարին հետ բանակցողը՝ կատարեալ ֆրանսերէն կը խօսէր։ Պոլսահայ բարձր խաւը ֆրանսախօս էր, ինչպէս նաեւ ֆրանսական բանակի Օտար Լեգէոնին մաս կազմող հայ կամաւորները։ Իսկ հայ հեղինակներուն մէջ ֆրանսերէնով գրողներ կան, ինչպէս անցեալին՝ Շահան Շահնուր, նոյնպէս ներկայիս՝ Գրիգոր Շահինեան եւ Գրիգոր Պըլտեան։