Խորին խոնարհում ոչ միայն վանքեր ու եկեղեցին երբ, բերդեր ու կամուրջներ կառուցողներին, խաչքարեր կանգնեցնողներին, այլև դրանց մասին գրողներին: Այլապես մենք պետք է խարխափեինք, ինչպես մութ աշխարհում: Մինչդեռ մտովի տեսնում ենք, հիանում գույներով ու զարդաքանդակներով: Զգում ենք ժամանակի շունչը, ժամանակը` անցողիկ, բայց նաև անանց` բռնված գրքերում, բառի ու խոսքի մեջ: Մեզ են փոխանցվում նույնիսկ Եղեռնի ենթարկվածների տառապանքները, որ ասում են` չմոռանաք, չմոռանաք...