«Խաբվել» — ահա	մի	բառ, որ	ասեղի	պես	ցցվում	էր	Անտոնինա	Իվանովնայի	սիրտը: Ո՛չ, նա	ինքը	խաբվեց	և	միայն	ինքը: Դեռ	Մոսկվայում, իր	մայրենի	շրջանում, նրանք	կենակցում	էին	մի	կերպ	զավակների	սիրո	անունով: Այնտեղ	Սմբատն ավելի	զիջող	էր, ավելի	մեղմ, նույնիսկ	հարմարվող: Այնտեղ	գոնե	միայն	նա	էր	Անտոնինա	Իվանովնայի	դատավորը: Իսկ այժմ	մի	օտար	կին, շրջապատված	իր	հոգուն	ու	մտքին	խորթ	անձերով, ինչպե՞ս, կրե	բոլորի	հալածանքները: