Ձեր որոնման հիմքում ես հավատի դրսևորում եմ տեսնում: Ոչ թե սկզբունքի գոյության մեջ, այլ արժեքի, որ դուք եք նրան տալիս: Էքստազի մեջ մտածողը ինքն իրեն նույնացնում է բացարձակի հետ, ինչպես ձեզ ուսուցանում են ձեր իմաստունները. նրանք բացարձակ են անվանում զգայականության բարձրագույն կետը: Ձեր փիլիսոփաների այն փաստարկը, թե էքստազները միանման են, քանի որ սկսվում են այնտեղ, որտեղ վերջանում է աշխարհը, ինձ ոչնչություն է թվում, ոչինչ են նաև այն հետևանքները, որոնք նրանք բխեցնում են դրանից: Անալոգիաներ գոյություն ունեն միայն որոշարկված իրերի միջև. չորոշարկվածը բոլորովին անալոգ չէ ինքն իրեն և դուրս է անալոգիաների աշխարհից: Այստեղ խոսքն ընդամենը ինչ-որ եղանակով գիտակցությունը կորցնելու մա-սին է: «Սա հենց նշանակում է գտնել գիտակցությունը,- ասում են նրանք,- ինքն իրեն միացնել աշխարհի հոգուն»: «Մի գիտակցություն,- ուզում եմ պատասխանել նրանց,- մի գաղափար»… Բայց մահվան ամենագեղեցիկ առաջարկը լուծում է սոսկ թուլության համար…