«Ամենակալ Աստծու կամքով ես՝ Սեյտիս՝ պարոն Հասանի թոռս, պարոն Շանշիի որդիս, մենք՝ Գրիգոր Հասանս, Պեկին, Ալթունքը՝ պարոն Վահրամի որդիները, պարոն Հասանի թոռները, ես՝ Այտինս՝ Մարոն Տուրսունի որդիս, պարոն Աղբուղի թոռս. մենք՝ չորս եղբայրներս, մեր վանքերից տվեցինք Ապահենը, Խութը, Խոզենակը՝ իր չորս սահմաններով, սկսած Չափարի հանդից՝ Ձագունաց ագարակ գյուղի, Բռնչի աղբյուրի, Թողանանց գետի, Պետրոսապահի հետ միասին, իսկ մեր պապերը տվել են Սոխանանցը, Ծովատեղը, Ջաջորանցը, Չալբեկանցը, Ցրնդոտնը, Շիրմանանցը, Գրիգորաթաղերը, Դադիվանքը՝ իր քոլատակներով, Հերանանց Հակառակաբերդով, Նավի աղբյուրով, Բերդաքարով, Կռապաշտի ձորով, Ողնով, ինչպես նաեւ Ծաղկանցը, Եզնարածանցը, Խոզենակուց մեծ այգին Մանանաձորի հետ միասին: Տվեցինք Ավագ Եպիսկոպոսին, որը մեր մեծն է, քանի որ նրա պարտականությունն է ղեկավարելը: Նա Աստծով ազատ է, իսկ եթե ուրիշ մարդ է ղեկավարում, տասանորդը անպայման առնում եւ տալիս է վանքին: Սա եղավ մեր առաջին ուխտը Աստծո եւ սուրբ Թադեւոսի առաջ: Ով մեզնից հետո այս կարգը խաթարի կամ կալվածքները խլի՝ լինի մեր որդիներից, թոռներից, թե ազգականներից, Աստծու առաջ մեղապարտ է սեւերես, ՅԺԸ հայրապետների կողմից նզովված, Կայենին եւ Հուդային դասակից: Իսկ եթե այլազգի եւ թուրք լինի, իր հալալը թող հարամ լինի, եւ իր մարգարեի (փեղամպար) կողմից նզովված լինի ամեն»: Այս ամենից հետո նոր նորոգվող տեղում ԺԶ դարի կեսին արձանագրված է մի խաչվեմի վրա, երեք վանքերի Երկու էրիս կոչված տեղում: