Փորձագետները մատնանշում էին, որ չկար նախաձեռնողական մոտեցում բացահայտման հարցերում և կառավարությունը հիմնվում էր այն բանի վրա, որ զոհերը ինքնաբացահայտվելու են: Առաջին օղակի աշխատողները չէին օգտագործում խոցելի խմբերի բնակչության դիտազննման/սքրինինգի միասնական ցուցիչները: «Նախնական նույնացման փուլում», որը հնարավոր զոհի մասին տվյալների հավաքման փուլն է և առավելագույնը կարող է տևել 10 օր, հնարավոր զոհերի համար կառավարությունն ապահովում էր ժամանակավոր կացարան, անհետաձգելի բուժօգնություն և հոգեբանական աջակցություն: