Գրողը մեզ առաջնորդում է ամենագո այն աշխարհը, որ մանկություն է կոչվում, որտեղ խաբկանքը միշտ միացած է երազանքին, որտեղ մարդիկ կարողանում են արյան մեջ անմնացորդ լուծել տպավորությունների և զգայությունների ամենաչնչին պատառիկները, որտեղ գիտակցությունը չէ, որ հոգևոր աշխարհ է ստեղծում, այլ` հոգևոր աշխարհի անհայտ դռներն են բացվում անսովոր ու պատահական երջանկությամբ գիտակցության առաջ, որ ճգնում է շոշափել իրեն, ճանաչել ու տեսնել սեփական անորոշության միջից ելնող իրական ու պարզ ինքնագոյությունը։