Հերոսների պահանջված դերակատար լինելով, վատառողջ Լևոն Մարտիրոսյանի ակամա «մեղքով», զուգահեռաբար ձեռնարկեց բեմադրական աշխատանքի։ Առաջին հաջող փորձը վստահություն ներշնչեց: Շարունակելով հանդես գալ գլխավոր դերերում` զուգահեռ բեմադրեց Է. դե Ֆիլիպոյի «Չեմ վճարի» կատակերգությունը (դոն Ռաֆայելե), Ա. Բաբայանի «Մոր սիրտը չի խաբի» (Շավարշ), Վ. Կորոստիլյովի «Հավատում եմ քեզ» (Սերյոժա), Րաֆֆու «Ոսկի աքաղաղ» (Միքայել) պիեսները: Վերջինս դարձավ 1962-ի երևանյան հյուրախաղերի մեխը` հստակեցնելով թատերական հետագա ուղին: Ներկայացման հաջորդ օրն Աճեմյանը կանչեց նրան, Գալյային ու Արծրուն Մանուկյանին։ Կրկին ոտք դրեց ինստիտուտ, Աճեմյանի ռեժիսորական կուրսում ձևավորեց նորահայտ բեմադրական ունակությունները: Միլլերի «Դեպքը պատահել է Վիշիում» դիպլոմային աշխատանքով որպես բեմադրող ռեժիսոր հաստատվեց Սունդուկյանի անվան թատրոնում։