Օրենքը, սակայն, նախատեսել է այս դրույթի կիրառման փուլային տարբերակ, ու եթե 2001թ. հեռուստաընկերություններից պահանջվում էր ապահովել 25%-ի չափով հայրենական (հայերեն) արտադրանք` ամբողջ 12 ժամ չթարգմանված ֆիլմեր ցուցադրելու արտոնությամբ, արդեն 2005-ին հեռուստաընկերությունները պիտի բավարարվեին ընդամենը երեք ժամ չթարգմանված ֆիլմ ու մուլտիպլիկացիոն կինոնկար ցուցադրելով` ընդհանուր ծրագրում (12 ժամից ոչ պակաս) հայրենական հաղորդումների ծավալը հասցնելով 65%-ի: Թե որքանով է կատարվում օրենքի այս պահանջը, եւ ՀՌԱՀ-ը ինչ կերպ է վերահսկում հեռուստառադիոընկերություններին, առայժմ անհայտ է: Սակայն ամենակոպիտ հաշվարկի դեպքում անգամ ակնհայտ է, որ բացի Հանրային հեռուստատեսությունից (նկատենք, որ ՀՌԱՀ-ը Հանրայինի դեպքում չի կարող հանդես գալ իբրեւ վերահսկող մարմին, քանի որ այն վերահսկվում է Հայաստանի հանրային հեռուստառադիոընկերության խորհրդի կողմից), որեւէ այլ հեռուստաընկերություն օրենքի այս դրույթը չի պահպանում` նույնիսկ առանձին հաղորդումների կրկնության արդյունքում: