Աղասին	էլ	քեֆն	արել, պրծել, իր	դաստեն	ետևին	քցած՝ էկավ	մեկ	տասը ձիավորով, գեղի	միջովն	անց	կացավ, որ	գնա, կալերի	դզումը, ջաղացների մոտին	իր	հունարը	նշանց	տա, ջիրիդ	խաղա, չունքի	գեղամիջին	էնպես	դուզ տեղ	չկա: Հենց	իմանաս` մեկ	թագավորի	որդի	ա	գալիս: Յարաղ-ասպաբը կապած, թվանքն	ուսին, թուրը	կողքիցը	կախ, ջուխտ	փշտովն	ու	ղամեն գոտկումը, կանաչ	մով	շալվարը, զառ	կապեն	հաքին, գյուլբանգի	աղլուխը ճտին. նուղայի	թուխ	գդակը	գլխին	կոտրել, աջու	անկաջի	վրա	էր	քցել. ոսկեթել	թուխ-թուխ	մազերը	ձախու	կողմիցը	քամու	հետ	խաղում` յա	ազնիվ երեսին	էր	դիպչում, յա	բկի	տակովն	ընկնում: Բեղերն	ապրշումի	պես	ոլորել, էնպես	էր	թշի	վրովը	դուս	տարել, որ	ամեն	մեկի	մեկ	ծերը	անկաջներին	էին դիպչում: Մտիկ	անողի	խելքը	գնում	էր: Գեղըցիք	հենց	նրան	տեսան	թե	չէ, ծափ	տվին, պար	էկան, ձեն-ձենի	տվին	ու	սկսեցին	նրա	խաղն	ասիլ, նրա գովքն	ածիլ: