Իրադրության գիտակցումը պետք է տեղի ունենա ազգային գաղափարական ոսպնյակի միջով, և այդ դռնով պետք է անցնի յուրաքանչյուր հայ քաղաքական գործիչ, որպեսզի այլևս չտրվի դրսի դավադիր գաղափարական սադրանքներին։ Ոչ ոք ապահովագրված չէ մտավոր այլասերումից, մանավանդ որ գայթակղությունը ներկայանում է բարգավաճման պաճուճանքով` հասարակական իդեալի ներազդեցությամբ։ Հանճարներն ու չարագործները հայ ազգի քաղաքական կյանքում միշտ անհամատեղելի են եղել։ Սակայն տաղանդն ու ստահակն այսօր էլ հանդես գալով նույն անձի մեջ, ազգապաշտ բարերարի ու հայրենասեր գործչի կերպարանքով են գործում՝ մեր մարդաճանաչողական թյուրատեսության ու օգտապաշտական կենցաղմտության հաշվին։ Դրա վառ օրինակներն են իրենց կուսակցություններով իշխանությունը կալմեջ արած այսօրվա օլիգարխները։