Ամեն ինչ ուզում է իր գոյությամբ հաստատվել, ուստի ես էլ միշտ ձգտել եմ քար մնալ: Նույնիսկ հաց չցանակացա դառնալ, որովհետև դրանով կայլասերվեր ու կաղճատվեր մարդկության ուղղափառ փիլիսոփայությունը: Եվ անցան ժամանակները, բայց ես քար մնացի: Ինձ էլ դեն նետեցին ուրիշ քարերի պես: Հետո փոխվեցին ժամանակները, ու մեզ կրկին ժողովեցին, որ բուրգ և սֆինքս դառնանք ի փառս աստվածների: Հետո ինձ վրա խաչ փորագրեցին ու, փոխանակ խաչն ուղարկողին պաշտելու, խաչքարերը աստվածացրին: Իսկ ինձ վրա մնացին ինձ քաշող ստրուկի արյան շիթերը, ինձ մշակող վարպետի մուրճի հարվածների ձայնը և ժամանակի պատկերները: Ու հաճախ ինձ անարգեցին մարդիկ, բայց ես լռելյայն կուլ տվեցի վիրավորանքները ու անկյունաքար դարձա, որ հիշեմ մարդկանց բարի և չար գործերը: