Եկեղեցին, յանձնառու մարդկային կեանքի պաշտպանութեան, յստակ կեցուածք ունի վիժումին դէմ: Կեանքը սկիզբ կ’առնէ մօր արգանդին մէջ, ուրեմն անոր պաշտպանութիւնը՝ ա՛յդ հանգրուանէն սկսեալ, անձեռնմխելի ճշմարտութիւն մըն է. եկեղեցին անշեղ է իր պատգամին եւ կեցուածքին մէջ: Եկեղեցւոյ սրբազան պարտականութիւնն է օգտագործել բոլոր միջոցները՝ դէմ դնելու ընկերութեան եսապաշտական ձգտումներուն, վիժումը անհատական հարցի վերածելու ու այդ պարունակին մէջ միայն տեսնելու: Եկեղեցին կը հաւատայ որ այս հարցը խորապէս ընկերային է, որովհետեւ մարդկային կեանքն ու անոր պահպանութիւնը կարելի չէ թողուլ սոսկ անհատական որոշումներու: