Չեմ վարանիր ըսելու, որ Վիգէն Թադևոսեանը մեր ամէնաարժէքաւոր «թագնուած» տաղանդներէն է: Ինծի համար: Հաւանաբար նաև հոյլ մը այլ վիգէնասէրներու և արուեստասէրներու համար: Մրցունակ ու նախանձախնդիր մարդկային հասարակութեան մը մէջ քիչ մը դժուար է պատկերացնել, որ 31 տարիներու ընթացքին ես չհանդիպեցայ և ոչ մէկուն, ով գէշ բան մը ըսէր Վիգէնին հասցէին: Մէկ անգամ, միայն մէկ անգամ մէկը փորձեց իմ ներկայութեան մեղադրել զինք Գարուն ամսագրէն հեռանալուն առընչութեամբ ու բառը մնաց կիսատ բերնին մէջ: Ոչ ատոր համար, որ ընդվզեցայ, այլ կարծեմ այդ ակնթարթին հասկցաւ ըսուածին անհեթեթութիւնը: