Հիմա ստացվեց այնպես, որ ես մոռացած այն պատանիներին, ովքեր այս պատմության ֆիզիկական զոհերը դարձան, աստված լուսավորի նրանց հոգիները, խոսում եմ կենդանի մնացած մարդկանց մասին միայն: Անբարոյականությու՞ն է: Իսկ ես չեմ տեսնում բարոյական կողմը այդ ողբերգության շահարկման, երբ օգտագործելով նրանց հարազատների վիշտն ու բնազդային ագրեսիան՝ ինչ-որ ներկայացում են սարքում Վարդան Պետրոսյանի «հրեշավոր արարքի» մասին ու հակասական քայլերով դատը տանում անտրամաբանական ուղղությամբ: Թող ներվի ինձ նման բան ասելը, բայց սգավոր ծնողի հոգեբանությունն էլ այլ պահվածք է թելադրում, բայց փոխարենը տեսնում ես հարձակվող կամ նույնն է՝ պաշտպանվող դատական կողմի, ինչից շատ բան կարելի էր հասկանալ, անգամ եթե Վարդանը իր ցուցմունքում եղելությունը չպատմեր: Ինչևէ: Չեմ ուզում քննարկել դատական գործընթացի մանրամասները, մանավանդ ամեն ինչ այնքան ակնհայտ է հենց միայն դատարանում ստեղծված իրավիճակից, երբ կուռ տրամաբանությունը կարող է բախվել անտրամաբանությանը, պարկեշտությունը՝ անպարկեշտությանը ու հօդս ցնդել: Դատական մարմիններն իրենք էլ մեկ անգամ նայեն նիստերի տեսագրությունը, դժվար թե կարողանան հակառակն ասել: Ու դրա համար էլ խիղճը հանգիստ է ցանկացած մեկի, ով Վարդան Պետրոսյանի պաշտպանությամբ խոսում: