Մեր օրերում գուցե անհեթեթ թվա այս պատմությունը, երբ ամենուր մարդը դաժանորեն մարդ է սպանում, ճակատագրեր են խեղվում, սոված մանուկներ ու ծերեր կան աշխարհում, սակայն այդքանից հետո ինչ-որ մեկը նստել և հեքիաթ է հորինել, հեքիաթ, որպեսզի շարժի մարդու խիղճը, մարդուն գուցե մտածել տա, որ նրան հիշեցնի Աստծո գոյության մասին, որ նա հասկանա, թե իրեն ով է կյանք տվել և ով կարող է իրենից այն վերցնել, հասկանա, որ ինքն իրավունք ունի միայն արարելու, ստեղծագործելու և որն ամենակարևորն է` սեր սփռելու իր շուրջբոլորը: Սեր, որ մարդուն կփրկի կործանումից, և նա զուր ժամանակ չի վատնի ճառելու գլոբալ տաքացումից, առհավիրքի դեմն առնելուց կամ պատերազմների միջոցով հարցեր լուծելուց: Մարդն անզոր է այդ ամենի դեմ: Մարդու գոյությունը մոլորակի վրա միմիայն սիրով է պայմանավորված, որը նա իր հետ բերելով այն պետք է սիրով փոխանցի մյուսներին աշխարհի առանցքը կանգուն պահելու համար…