Ձեռըներս	կապած, գլխըներս	բաց, երկնքի	տակին, Ապարանու	չոլումը՝ ձեզ	ենք	կանչում, ձեզ	ենք ուզում, ձեր	անունը	տալիս, ձեր	խաթեր	լալիս, ա՛յ	մեր	ազիզ	ծնողք. երկնքո՞ւմն	ա	ձեր	հոգին, թողե՛ք, մեկ	սհաթ	գա, վրըներս	պտիտ	տա. երկրո՞ւմս	ա	դեռ, մեր	աչքին	մի	երևի, հասրաթներս առնինք	ու	հետո, ա՛խ, հետո	մեր	հոգին	էլ	ձեր	հոգուն	տանք. ձեզ	հետ	թռչինք, ձեզ	հետ	միանանք, դժոխք	թե	դրախտ, միասին	տեսնինք. ուր	որ	ըլիք, առանց	ձեզ	չմնանք, ա՜խ, ի՞նչ	կըլի, ի՞նչ... Ա՜խ, ի՞նչպես	չի	մեր	սիրտը	պատռվում, մեր	ջանը	էրվում, մեր	բերնիցը	կրակ	դուս	գալիս, մեզ խորովում. ի՞նչպես	ա	մեր	լեզուն	խոսում, ու	չի՛	քրքրվում. մեր	աչքը	տեսնում	ու	չի	դուս տրաքում, մեր	շունչը	դուս	գալիս	ա	չի	կտրվում, մեր	արինը	եռում	ու	չի՛	ցամաքում, մեր	անկաջը լսում	ու	չի	քառանում, մեր	ոտները	փոխվում	ու	չի	մեր	տակին	փշրվում, խուրդուխաշ	ըլում. էս	ի՞ նչ	օր	ա, որ	մենք	քաշում	ենք: