Սփիւռքահայ կեանքին մէջ, այնքան սակաւ են ճշմարիտը տեսնողները, ճշմարիտը փնտռողները, ճշմարիտը ընդունողները, ճշմարիտը բարձրաձայնողները՝ ազատ, անկաշկանդ, ճշմարիտը՝ ճշմարիտին սիրոյն, ճշմարիտը մեր հաւաքական արատներուն որպէս դարմանում եւ բուժում...: Ամէն մէկը կա՛մ իր նեղ պատեանին մէջ է ամփոփուած, կա՛մ անտարբեր է ընդհանրապէս, կա՛մ իր դիրքն ու աթոռը ունի, կա՛մ ալ կամովին կոյր է եւ կարծրատիպերով է քարացած...: Սա մեր դժբախտութեանց ամէնէն ահարկուն է: