Եվ, այնուամենայնիվ, շարունակում էր պպզած մնալ ու ոսկու կտորների վրայի հողը մաքրելով, մտածում էր, թե ինչ անի։ Կարելի էր հանկարծակի վեր կենալ, մի կերպ դուրս պրծնել փոսի միջից ու երես առ երես, հարթության վրա հանդիպել նրան, ով իրեն սպառնում էր։ Կամ գուցե, բարձրանար՝ դանդաղ, անբռնազբոսիկ ու իբրև թե անակնկալ կերպով հայտնաբերեր թշնամուն, որն այնտեղ էր, իր թիկունքում։ Մարմնի յուրաքանչյուր մկանը բաց կռիվ էր տենչում. բնազդն էլ նրան այդ էր թելադրում՝ վեր կենալ մի թռիչքով, դուրս նետվել փոսից։ Բայց գիտակցությունը, իրեն հատուկ խորամանկությամբ, թույլ չէր տալիս շտապել, անզգույշ հանդիպում ունենալ այն էակի հետ, որին նա չէր տեսնում։ Եվ մինչ մարդը որոնումների մեջ էր, նրա ականջի տակ հնչեց խլացնող մի թնդյուն։ Նույն պահին նա սոսկալի հարված զգաց մեջքի ձախ կողմում, որտեղից կրակն ալիքներով տարածվեց ողջ մարմնով մեկ։ Նա ուզեցավ վեր թռչել, բայց չհասցրեց նույնիսկ ուղղվել, փլվեց գետնին։ Հետո մարմինը կրակից բռնկված տերևի նման կծկվեց, ծնկները դեմ առան նեղ փոսի պատին, և նա կրծքով խոնարհվեց ոսկով լի թասի վրա, երեսը թաղելով հողի, հանքաքարի կտորների մեջ։ Ոտքերը մի քանի անգամ ջղաձգվեցին, մարմնով մեկ սարսուռ անցավ։ Հետո թոքերը լայնացան և խոր հոգոց արձակելով՝ դանդաղ, շատ դանդաղ բաց թողեցին օդը։ Մարմինը նույնպես աստիճանաբար տափակեց գետնին։