Այդ ամենն իրենց արտացոլումն են գտել նաև Հայաստանի հարցում, մասնավորաբար Հայաստան-Ադրբեջան հակամարտությունների հարցում: Իրեն ժողովրդավար ու քաղաքակիրթ համարող Եվրոպան մինչև այսօր չի դատապարտել Ադրբեջանի ու Թուրքիայի կողմից Հայաստանի շրջափակումը, չի քննադատել հայատյացությունը, որը դարձել է Ադրբեջանի պետական քաղաքականության հիմնաքարերից մեկը: Կրավորական ու վախկոտ պահվածքը, երբեմն ակնհայտ դարձող կողմնակալությունը շատ վաղուց են դարձել ԵԽ-ի բնութագրիչները: Եվ ահա նորանկախ պետություններից մեկի ղեկավարը (իսկ Վրաստանի սահմանադրությամբ` վարչապետին շատ մեծ լիազորություններ են տրված) քննադատում է Եվրախորհրդարանին, այսպես կոչված` եվրոպացիներին` այդպիսով նաև պահանջելով հարգանք դրսևորել այն պետությունների և ժողովուրդների հանդեպ, որոնք նոր են ինտեգրվում եվրաընտանիքին: Սա արդեն ոչ այնքան խիզախ, որքան սկզբունքային քայլ ու պահանջ է: Եվ, հավանաբար, շատերը կորդեգրեն Վրաստանի իշխանությունների պահվածքը, որովհետև այսօր արդեն եվրոպական կառույցները որդեգրել են ձևականությունը` առաջ մղելով միայն սեփական շահերն ու խնդիրները: Պատահական չէ, որ հենց մի շարք եվրոպական տերություններ բացահայտորեն արհամարհում են այդ կառույցները, մերժում նրա ընդունած որոշումները: Այս ամենը հուշում է, որ եվրոպական կոչվող «ստանդարտներն» արդեն ծերացել ու մաշվել են: Ինքնասպառվել է նաև Եվրախորհուրդը, որը վերածվել է պարապ հանդիպավայրի և որոշ դեմքերի ամբիցիաների մատուցման ամբիոնի… Հենց այս ամենն էր դրված Իվանիշվիլու հայտարարության ենթատեքստում: Ուրեմն, կարելի է արդեն ասել, որ Հարավային Կովկասում ձևավորվում է ընդդիմություն` եվրոպական որոշ կառույցների հանդեպ: Իսկ սա նշանակում է, որ եկել է նաև որոշ եվրոպացիների «սանձերը քաշելու ժամանակը»…