Սի՛րելի	կարղացող, իմ	ա՛չքի	լույս	հայ, էս	քո	հավատակիցքն	ու	հայրենակիցքն	են, որ	ես	ասում	եմ	ու	էրվում, քեզ հետ	մեկ	ավազանից	ծնվել, քեզ	հետ	մեկ	մեռոնով	օծվել, մեկ	խաչով	կնքվել, երա՜բ, որ	լսում	ես, սիրտդ	ի՞նչ	ա ասում, ջիգյարդ՝ ի՞նչ: Գիտեմ, որ	ասում	կըլիս	մտքումըդ՝ էսպես	օրը	գնա, ո՛չ	ետ	գա, քո	թշնամին	էս	կրակի	մեջը չընկնի: Գիտեմ, որ	սիրտդ	էրվում, խորովվում	կըլի, ու	ուզում	ես, որ	էս	անիրավ	ազգի	երեսին	էլ	մտիկ	չանես, նրան	տեսնելիս՝ գլուխդ	առնիս, կորչիս, բայց	հավատացի՛ր	ինձ, մեղավորը	նրանք	չեն, մենք	ենք: Մենք	որ	իրար թասիբ	քաշենք, իրար	քոմակ	անենք, իրար	պայծառացնենք, շենացնենք, ծովն	էլ	տեղիցը	վեր	կենա, մեզ	տակով չի՛	կարալ	անել, ինչ	թե	օսմանցին	յա	պարսիկը: Մեզ	ամենաբարի	արարիչը	է՛ն	հոգին, է՛ն	խելքը, է՛ն	շնորհքը	չի՛ տվել, որ	նամարդի	մուհտաճ	մնանք: Աստված	հիմիկ	մեզ	լիս	ա	բաց	արել, ռուսաց	թրին	սարերը	չե՛ն	դիմանալ, որ ջանք	անենք, մեկզմեկու	սիրենք, մեր	լեզուն, մեր	եկեղեցին	Էնպես	ղայիմ	բռնենք, ինչպես	մեր	երջանիկ նախնիքը, հավատացի՛ր	ինձ, աստված	էլ	կսիրի	մեզ, մարդ	էլ: