ամրացուած, ինտենսիվօրէն- ուժգնօրէն, լեգիտիմ-օրինաւոր, ադապտացուել-յարմարեցուել, մեսիճ-պատգամ, սենսացիոն-զգայացունց, ֆանտոմային-ուրուային) (5), երբեմն՝ ճշգրտելով անոնց հայացումը (տրանսֆորմացիա-փոխակերպում, ո՛չ թէ «այլափոխութիւն», ռացիոնալ-բանական, ո՛չ թէ «տրամաբանական», էներգետիկ-ուժանիւթային, ո՛չ թէ «ուժային», կոմպետենտ-ձեռնհաս, ո՛չ թէ «կարող»)։ Սակայն, ճիշդ մեկնակէտով կատարուած այս ցանկագրումը իր ներուժը կը սկսի կորսնցնել, երբ ցանկին շարունակութեան մէջ կ՚ըսուի՝ «եւ այլ արտառոց լեզուական բաբելոնէն, որոնք [sic] կը վխտան յօդուածներու եւ խօսակցական լեզուի մէջ, որ ուրիշ բան չէ եթէ ոչ լեզուի խողխողում կամ linguistic genocide-ի [sic]»։ Արդեօք որքանո՞վ տեղին է «լեզուական ցեղասպանութիւն» բառակապակցութիւնը գործածել օտար բառերու անհարկի փոխառութիւնները բնորոշելու համար։ Ո՞ւր կը մնան երկու տարի առաջ համակարգուած ձեռնարկներուն ոգեկոչուած մեռելները։