Եթէ Զապէլ Եսայեանի «Կեղծ Հանճարներ» կարդացած ըլլայինք, իմանայինք… Ան կ’ըսէ. «…կեղծ հանճարները գիտակից են իրենց բուն իսկ վիճակին. այդ նմանութիւնները, թէ ներքին եւ թէ արտաքին, ամենէն առաջ զիրենք կը խաբեն եւ զիրենք կը տեղաւորցնեն կատարելիք դերին մէջ»: