Մա­նուկ, Միհ­րան եւ Արիս ան­չա­փահաս երա­խաներ են, իսկ մնա­ցեալը՝ երի­տասարդ կամ մի­ջին տա­րիքով։ Զի­րենք հայ առա­քելա­կան եկե­ղեց­ւոյ մէջ մկրտուելու տա­նող կամ­քը կը բխէր նախ­նեաց ինքնու­թիւնը իւ­րացնե­լու գի­տակ­ցութե­նէ։ Անոնք եր­կու կամ երեք սե­րունդ առաջ այս ու նման անուններ կրող­նե­րու շա­ռաւիղ­ներն էին։ Զի­րենք շրջա­պատող պայ­մաննե­րուն տակ ակա­մայ հե­ռացած էին հա­րազատ ինքնու­թե­նէ եւ ձու­լուած մե­ծամաս­նութեան մէջ։ Բա­ւական սուղ ար­ժած էր այդ ձու­լումը։ Մոռ­ցած էին մայ­րե­նին, հո­գեւոր ու մշա­կու­թա­յին աւան­դութիւննե­րը։ Եթէ այս պա­հուն չսթա­փէին՝ շատ հա­ւանա­կան է որ անոնք առ­յա­ւէտ կոր­սուած պի­տի ըլ­լա­յին հայ ազ­գի ամ­բողջու­թեան հա­մար։ Վեր­ջա­պէս մեր ապ­րած երկրին մէջ կամ այ­լուր բնաւ նուազ չեն այդ ճա­կատագ­րին մատ­նուող­նե­րը։