Դավիթը	կամեցավ	բարձրացնել	եղբորը: Անդամալույծն	արդեն .ուշաթափվել	էր: Միքայելը	բարձրացրեց	նրա	ոտները, Դավիթը` գլուխը, և	շտապեցին	դուրս	բերել	նրան	ծխի	սահմաններից: Երկուսն	էլ	հոգնած	էին	չարաչար: Երկիրը	լպրծուն էր. մեծ	ջանք	էր	հարկավոր	չսայթաքելու	համար: Ազատում	էին	մի	մարդ, որի	կյանքը	ոչ	մի	բանի	պետք	չէր	և ընդհակառակն	թույն	էր	մերձավորների	համար: