Հաճախ ասվում է, թե տնտեսագիտությունը հակասում է էկոլոգիային: Այս երկու գիտություները իրար չեն հակասի, եթե ամեն ինչ լինի չափավոր: Մի պարզ օրինակ բերեմ: Յուրաքանչյուր սովորական գետի վրա կարելի է կառուցել առավելագույնը 2-3 ՀԷԿ, այն էլ այն հատվածներում, ուր կառուցելով ՀԷԿ-դ չես խախտի տվյալ վայրի էկոհամակարգը: Սակայն Հայաստանում, ուր անարխիա է տիրում, մի գետի, կամ ավելի ճիշտ վտակի վրա կառուցվում են ավելի քան 3,4 ՀԷԿ-եր: Օրինակ՝ Բյուրականում գտնվող Ամբերդ գետակի վրա կա արդեն 3 ՀԷԿ՝ «Ամբերդ ՓՀԷԿ-1»,«Ամբերդ ՓՀԷԿ-2», «Ամբերդ ՓՀԷԿ-3», և դեռ ցանկանում էին այդ փոքր գետի վրա կառուցել 4-րդ ՀԷԿ-ը: Գետը ամենաջրառատ ժամանակահատվածում հազիվ է ունենում նկարում պատկերվածի չափ ջուր: Բարեբախտաբար, տեղի ժողովրդի միասնականության շնորհիվ չկառուցվեց 4-րդ ու գետին վերջնականապես ցամաքեցնող ՀԷԿ-ը: Այս դեպքում, 4-րդ ՀԷԿ կառուցողը՝ ՀՀ նախկին դատախազ Աղվան Հովսեփյանը ցանկանում էր շահույթ ստանալ՝ անտեսելով այն, որ ոչնչացնում է գետում ապրող բազմաթիվ կենդանատեսակների ու բուսատեսակների, զրկում է գյուղացուն գյուղատնտեսությամբ զբաղվելու իրավունքից: Հայտնագործություն չեմ անի, եթե ասեմ, որ գյուղացիները իրենց այգիները, բանջարաբոստանային մշակաբույսերը ոռոգում են գետի ջրով, իսկ եթե ՀԷԿ-ը կառուցվի, գետը կցամաքի, գյուղում մարդածին երաշտ կլինի: