Սակայն իր հայրենիքը սիրում էր: Սիրտը ցավում էր տեսնելով շատ հայրենակիցների ընչազուրկ վիճակը, անարդարությունները, արտագաղթը…: Համոզված էր, որ երկրում անհրաժեշտ են փոփոխություներ: Մարդկանց խմբերը, որ կրում են «կուսակցություն» անվանումը, Աշոտը տանել չէր կարող: Բայց գիտեր, որ առանց գաղափարախոսության էլ անհնար են լուրջ փոփոխությունները: Եվ ընտրեց իր տեսակետից միակ «ճիշտը»՝ ազգային գաղափարախոսությունը: Եվ որպես դրա ապացույց 2008 թվականի ամռանը՝ Վարդավառի օրը, Գառնու տաճարում ինքը, կինը և ավագ դուստրը օծվեցին որպես… հեթանոս՝ հայ արիացի: