«Ան­ծա­նօ­թը, որ կը թո­ւէր թէ ա­նոնց պետն էր, նշան մը տո­ւաւ։ Այս մար­դի­կը բռնե­ցին զիս եւ միւս կա­ռա­պա­նը, մեր ձեռ­քե­րը կա­պե­լէ ետք՝ կառ­քէն վար ի­ջե­ցու­ցին հինգ աք­սո­րա­կան­նե­րը, ո­րոնց հրա­մա­յե­ցին ի­րենց ու­նե­ցած դրամ­նե­րը յանձ­նել։ Եւ ո­րով­հե­տեւ ձեռ­քեր­նին կա­պո­ւած էր, զա­նոնք խու­զար­կե­լու գոր­ծը ստանձ­նե­ցին ոս­տի­կան­նե­րը, ո­րոնք ա­նոնց­մէ կո­ղոպ­տե­ցին ինչ որ ու­նէին — դրամ, զա­նա­զան ա­ռար­կա­ներ, սի­կառ­նիկ, թղթա­պա­նակ, համ­րիչ։ Ոս­տի­կա­նը քա­նի մը բա­ռեր փսփսաց չե­թէ­նե­րու պե­տին ա­կան­ջին։ Կ’ե­րե­ւայ, թէ վեր­ջի­նէս խնդրեց կո­ղո­պու­տը ի­րեն եւ ոս­տի­կան-զի­նո­ւո­րին թո­ղուլ։ Այս գոր­ծո­ղու­թիւնն ալ ա­ւար­տե­լէն ետք, ոս­տի­կա­նը եւ ոս­տի­կան-զի­նո­ւո­րը միւս կառ­քը նստե­լով մեկ­նե­ցան։ Իմ ձեռ­քերս ալ քա­կե­լով ար­տօ­նե­ցին, որ քա­ղաք վե­րա­դառ­նամ։ ­Գա­լով աք­սո­րա­կան­նե­րուն, չորս չե­թէ­նե­րուն եւ ա­նոնց պե­տին կող­մէ հրա­մա­յո­ւե­ցաւ ի­րենց հե­տե­ւիլ։