Այնպէս թէ այսպէս, այսօրւայ հաշւարկներով, երբ բոլորը տեղեկացւած են իրենց իրաւունքների մասին, յատկապէս, երբ խօսքն անպաշտպան մնացող երեխայի ու պատանեակի մասին լինի, իւրաքանչիւր վարկաբեկող պատիժ կամ անհատականութիւնը վնասող արտայայտութիւն կարող է համարւել մանկան դէմ կիրառւած բռնութիւն: Ու առաւել զարմանալին այն է, որ այս բոլորը տեղի են ունենում նաեւ սկաուտական աշխատանքների քողն իր վրայ կրելով: Հարց է ծագում. ինչ նկատառումներով է որեւէ մէկը նշանակւում պատասխանատուի դերում: Միթէ նա իրաւունք ունի մէկընդմիշտ վերջակէտ դնելու որեւէ երեխայի միութենական կեանքին: Կամ միութիւնները միթէ իրենց պատասխանատու չեն համարելու այսօրինակ միջադէպերի դիմաց: Օրինակների առումով այս երեւոյթները հասցէատէրեր ունեն, որոնց մասին ընդգծումներով շարունակելն անիմաստ է: