— Նա՛նի	ջան... ջա՛նի	ջան.. ա՛խպեր	ջան... ա	ստված	ջան... բա՛բա	ջան, հո՛գի	ջան... վա՜յ, վա՜յ... վա՜յ	մեր	սև	օրին, արևին, վա՜յ	մեր	ջրատար	գլխին: Ա՜խ, ի՞նչ	կըլեր՝ ձեր	ձեռովը	մեզ	ջուրն ածե՛իք, ի՞նչ	կըլեր՝ մեզ	չէ՛իք	ծնել, ընչի՞	չի՛	մեզ	էլ	ձեր	սրտի	վրա	մատաղ	արին, ընչի՞	չի՛	մեզ	էլ ղիմա-ղիմա	տվին. էս	ո՞ւր	են	հասցրել	մեզ, էս	ո՞ւր	բերել, գետինը	չի՛	պատռվում, մեզ	ներս տանում. երկնքի	աչքը	քոռացել, մեզ	չի՛	տեսնում: Ա՜խ, ո՞ւմ	ծոցից	զրկվեցինք, ո՞ւմ	ձեռն	ընկանք: Ա՜խ, տեր	աստված, ընչի՞	մեզ	էսպես	պատժեցիր. քեզ	ի՞նչ	էինք	արել, որ	մեր	աչքը	էսպես հանեցիր. ո՞ւմ	մեկ	վնաս	տվինք, որ	մեր	գլխին	քար	քցեցիր: Մեր	հորնըմորը, մեր	քիր	ու	ախպերը մատաղ	արիր, ախր	մեզ	էլ	նրանց	հետ	տանեիր, ի՞նչ	կըլեր: