Ոմանք մտնում էին ներս, նրա ձեռքը սեղմում ու վազելով հեռանում։ Երևում էր, որ բոլորը շատ են սիրում նրան և ուրախ կլինեին էլի պարապել նրա ղեկավարությամբ։ Նա, առանց նայելու, պատասխանում էր «բարև», սեղմում նրանց պարզած ձեռքը և ի պատասխան նրանց բոլոր ողջույնների մնում էր լուրջ, նույն ուղղաձիգ կնճիռը ճակատին։ Նա շուռ եկավ լուսամուտի կողմը և աչքը չկտրեց դիմացի տանիքից, կարծես ոչ թե ուրախանում, այլ տանջվում էր այդ ուշադրությունից։