Այստեղ անհրաժեշտ է ուշադրություն դարձնել նրան, որ Էրդողանը, ինչպես և հայտարարել էր, ներողություն չի խնդրում ռուսական մարտական ինքնաթիռը ոչնչացնելու համար, ինչը գլխավոր խնդիրն էր, քանի որ մնացյալը, այդ թվում նաև նրա օդաչուի զոհվելն ածանցյալ են, բխում են դրանից։ Բացի այդ Էրդողանը չի խոսում ռուսական մարտական ինքնաթիռը խոցելու համար փոխհատուցում վճարելու մասին և միայն խոսում է զոհված ռուս օդաչուի ընտանիքի ցավը մեղմելու, այսինքն նրան փոխհատուցում վճարելու մասին։ Եվ վերջապես, Էրդողանը ոչինչ չի նշում միջադեպի համար մեղավորներին պատժելու մասին։ Քանի որ Դավութօղլուն ավելի վաղ խոստովանել էր, որ հենց ինքն է արձակել սահմանախախտ ինքնաթիռը ոչնչացնելու հրամանը, ուստիև տրամաբանությունը հուշում էր, որ առաջին հերթին պետք է պատժվեր հենց նա։ Սակայն հաշվի առնելով Դավութօղլուի «տրամաչափը» (անկախ նրանից, որ մայիսի վերջերին Դավութօղլուն Էրդողանի իրականացրած պալատական հեղաշրջման հետևանքով հեռացվել էր վարչապետի պաշտոնից, ինչը նույնպես կարելի է համարել նրան տրված պատիժ) և Ռուսաստանի հետևողական չլինելը՝ կողմերը, ըստ ամենայնի, կբավարարվեն զինյալ Ալփարսլան Չելիքին պատժելով, ով ավելի վաղ խոստովանել էր Օլեգ Պեշկովին սպանելու մասին։ Ամփոփելով այս ամենը՝ պետք է նշենք, որ Էրդողանը միայն ափսոսանք հայտնելով ու մասնակի կամ անորոշ ներողություն հայտնելով կարողացավ հասնել Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների կարգավորման, պատժամիջոցների վերացման մեկնարկին («Եփրատի վահան» գործողության մասին արդեն նշվել է)։