Կես	սհաթ	չքաշեց, Գյոռխանեքանց	կողմիցը	վեղարների	սուր-սուր	ծերերը	ափաշկարա	ցույց	տվին, որ	Էն Ուչթափալարի	ղոչաղ	ձի	խաղացողները	մեր	սուրբ	Աթոռից	Էկող	եպիսկոպոս-վարդապետներն	էին, որ	էսպես հանդիսավոր	օրերը	միշտ	պետք	է	գային, լավ-լավ	փեշքաշներ	բերեին, որ	Երևանի	սարդարի, խաների	խաթրը առնեն, տոնըները	շնորհավորեն	ու	իրանց	ծառայությունը	ցույց	տան, որ	նրանց	աչքը	մեր	ազգի	ու	մեր	աշխարքի վրա	քաղցր	ըլլի: Իրանք	էլ	ղորդ	ա, խալաթ	էին	ստանում, էնպես	ետ	գնում, ամա	մեկին	տասը	քթըներիցը, ջանըներիցը	հանում	էին, հետո, ու	շատ	անգամ	շաբթով, էրկու-իրեք	հարիր	մարդով	գնում	էջմիածին, նստում, քեֆ	անում, վարդապետներին	մզում, քամում, էնպես	դուս	գալիս: Ցավն	էս	ա, որ	սարդարը	կամ	Հասան	խանը գալիս՝ բոլոր	միաբանքը	պետք	է	խաչով, խաչվառով, զանգակ	տալով, շարական	ասելով	առաջ	գնային	ու	նրանց տուն	տանեին: