Եվ այսպես, մանկության հուշերի անվերադարձ կարոտից, թաքուն իղձերի տանջող հալածանքներից, հայրենի բնաշխարհի կանչող ձայներից եւ մենության ժամերի ինքնաբավ խոհերից Հակոբյանը հյուսում է բանաստեղծական շարքեր, ձեւավորելով պոետական մի աշխարհ, որն ավելի ներդաշնակ ու գունագեղ է, քան իրական աշխարհը։ Պոետական իր նախերգանքը նա անվանեց «Մեղեդիներ» /1969/՝ հոգեկան պահերի ինքներգության անավարտ խոհեր, որ ակնկալում են ռոմանտիկական անափ հեռուների երազանքը։ Ապա հաջորդում են «Սեր եւ ժպիտ» /1973/, «Շանթահար կաղնին» /1974/, «Ծառի անունից» /1978/, «Մի կռունկ անցավ» /1983/ , «Արցախա ծուխ» /1988/, «Ամարասի զանգերը» /1993/, «Տաճարն Աստծո» /1996/ եւ այլ շարքեր, որոնք հավաստում են, թե տաղանդի համար ինչ արժե «շարունակելին», որ բանաստեղծի խոսքով ասած, «կարելի է գրել կյանքի քարին, ցավի քարին, երգի քարին եւ անգամ /իր/ շիրմաքարին»։