Պարբերականներու հարուստ աւանդութիւն ունեցող արեւմտա-հայ ու սփիւռքա-հայ իրա-կանու-թիւնը, դժբախ-տա-բար, վեր-ջին տաս-նա-մեակ-նե-րուն դժո-ւարաւ կը հրա-տարա-կէ գրա-կան, գե-ղարո-ւես-տա-կան, պատ-մա-բա-նասի-րական հան-դէսներ։ Սփիւռքի աւան-դա-կան տա-րած-քին հրա-տարա-կուող պար-բե-րական-նե-րը գտած ըլ-լալ կ՚երե-ւին դիւ-րին ճամ-բան. անոնք, շատ ան-գամ, իրենք զի-րենք ամ-բողջո-վին յանձնած են Հա-յաս-տա-նէ աշ-խա-տակից-նե-րու ար-տադրան-քին եւ վե-րածո-ւած ար-տա-սահ-մա-նի մէջ հրա-տարա-կուող հա-յաս-տա-նեան հրա-տարա-կու-թիւննե-րու։ Կան ալ հրա-տարա-կու-թիւններ, որոնք զրկո-ւած ըլ-լա-լով տպագ-րո-ւելու հա-մար անհրա-ժեշտ սուղ կա-րելիու-թիւննե-րէ, կը գո-յանան ու իրենց եր-թը կը շա-րու-նա-կեն հա-մացան-ցի վրայ։