Նորեկները Երզնկայի շրջանից էին։ Տեղահանության սկզբում ավելի քան երկու հազար մարդուց մնացել էր ընդամենը երեք հարյուրը՝ հիմնականում հիվանդներ։ Օր օրի վրա ծեծը, զրկանքներն ու առևանգումները նոսրացրել էին նրանց շարքերը։ Այս մարդիկ, որոնց ավելի քան մեկ ամիս հոտի պես քշում էին լեռնային արահետներով, այլևս ոչինչ չունեին։ Նրանք կիսամերկ էին, ոտքերն արնոտ, մաշկը արևից այրված։ Արդեն չորրորդ օրն էր, ինչ խոտով և արմատներով էին սնվում։ Այնքան ողորմելի վիճակում էին, որ Սվասից տեղահանվածները նրանց հետ կիսեցին մնացած սննդի փշրանքները։ Իսկ դա նշանակում էր, որ հաջորդ օրը իրենք ուտելու բան չէին ունենալու։