Մենք պիտի հենվենք մեզ վրա։ Մենք պիտի ուժ լինենք։ Սա է գլխավորն ու վճռորոշը։ Ուժ։ Մնացածը, թող ներվի, խոսքաբանություն է։ Ուժեղ լինելու համար գիտական հասուն միտք ունի մեր ժողովուրդը։ Թող գործադրի այդ միտքը պրակտիկայում։ Այլապես, ո՞վ է աշխարհում հաշվի նստել (խղճալուց, կողքից կարեկցելուց բացի) արդարություն պահանջողի հետ։ Ոչ միայն Ադրբեջանի, այսօր մեր ամբողջ երկրի մասսայական լրատվության միջոցները խեղաթյուրում են փաստերն ու դեպքերը, այդ ամենում էլ մեծ դեր ունի «Բակինսկի ռաբոչին»։ Թերթ, որը միշտ էլ եղել է ադրբեջանական ծայրահեղականների բաց ամբիոնը։ Այսինքն, «ինտերնացիոնալ» ամբիոնով են մեր «եղբայրները» միշտ իրենց ասելիքն ասում (դա դիվանագիտության փորձված ձեւն է նրանց), ինչպես հիմա խորհրդային բանակի ձեռքով են մեզ հետ իրենց սեւ գործը տեսնում։ Այո, այո։ Ռուս ժողովուրդն արդյո՞ք այս մասին չգիտե, չի իմանում ճշմարտությունը։ Մեր սիրելի Միխայիլ Դուդինի ժողովուրդը չգիտե Արցախի մասին ամբողջը։ Պոլյանիչկոն ուժեղ է դուրս գալիս Դուդինից, որովհետեւ վերջինիս ձեռքին, ուղղակի իմաստով, չկա զինվորական այն պարետությունը, որը ծառայում է Պոլյանիչկոյին ու նրա նմաններին։ Ահա թե ինչու արցախյան ողբերգությունը միայն մերը չէ... նաեւ Դուդինինն է ու նրա ժողովրդինը։ Դա ավելի հստակ կերեւա վաղը։