Գործող վանք է եղել այս կնոջ տունը, հազար ոտ է շեմից ներս անցել, հազար ձեռք հաց է կտրել, հազար բարի օրհնանք է տաք անձրևի նման թափվել Մեծ Մարեի ուսերին… Ու հիմա լռել է զանգը, քաշող չկա։ Ժամատան նման միշտ լիքն է եղել այս կնոջ տունը, աղոթքի պես մոմեր են հալվել ու հալվել է լիքը օրերի կյանքը։ Ժամատան նման փակվել է ու մեկ-մեկ ծեր պահակն է բացում ժանգոտ կողպեքը։ Ասում-բացատրում , որ կառուցվել է, որ էսպես-էսպես պատմություն։ Իսկ ես մտքիս մեջ կետեր եմ շարում և ուզում եմ լրացնել։ Ուզում եմ ասել, որ այս կինը ԱՐԺԵՔ Է: