Կա­­րօ Փայ­­լա­­­նի մամ­­լոյ ասու­­լիսնե­­րին ու­­րուագ­­ծուեց նրա եզա­­կի քա­­ղաքա­­կան գործչի կեր­­պա­­­րը։ Իս­­կա­­­կան քա­­ղաքա­­կան գոր­­ծի­­­չը չի՛ տրտնջում, չի՛ գան­­գա­­­տում։ Նա գի­­տակ­­ցում է, թէ ի՛նչ դժուար են իր առ­­ջեւ ծան­­րա­­­ցած խնդիր­­նե­­­րը, բայց հէնց այդ դժուարու­­թիւննե­­րի հա­­մար գո­­յու­­թիւն ու­­նի քա­­ղաքա­­կանու­­թիւնը, որի շնոր­­հիւ մար­­դիկ փոր­­ձում են սայ­­լը տե­­ղից շար­­ժել։ Եթէ հա­­մայն հա­­յու­­թեան խնդի­­րը Հա­­յաս­­տա­­­նի լի­­նել-չլի­­նելն է եւ դա կա­­խուած է միայն մե­­զանից, ապա Կա­­րօ Փայ­­լա­­­նի ապ­­րած երկրում բազ­­մա­­­թիւ խնդիր­­նե­­­րի շար­­քում Հա­­յաս­­տան-Թուրքիա յա­­րաբե­­րու­­թիւննե­­րի հարցն է եւ Փայ­­լա­­­նը ու­­զում է, որ այդ հար­­ցում բաց պա­­հենք դու­­ռը, սկսենք նոր սպի­­տակ թղթից։ Եւ ինչպէ՞ս կա­րող է թրքա­հայը չու­նե­նալ բաց դուռ հա­յաս­տանցի հայի հետ։