Ո՜նց եմ սիրում այսպիսի հայկական ընտանիք: Վարորդ ամուսինը կոկիկ հագնված է, խնամված: Անբռնազբոս է, հումորով, ինքնավստահ, կտրուկ: Բուժքույր կինը մեղմ, գեղեցիկ, զգայուն, նրբաճաշակ կապուտաչյա գեղեցկուհի է: Երեք երեխա ունեն` երկու աղջիկ և մեկ հերոս զինվոր: Կինը խոսում է միայն այն ժամանակ, երբ ամուսինը լռում է: Մնացած ժամանակ համակ ուշադրություն ու ապրում դարձած լսում է ամուսնուն: Ու զգացմունքները մերթ ժպիտ են դառնում դեմքին, մերթ արցունք, մերթ կարոտ, մերթ հպարտություն…