Փոխվել են ժամանակները, ղեկավարները, իշխող ու չիշխող կուսակցությունները, փոխհարաբերությունների հարթակները... փոթորիկների առաջ նա կանգնել է կաղնու պես հաստատուն ու աներեր` արմատախիլ լինելու վտանգն աչքի առաջ, գործի շահերից ելնելով` ճկվել է եղեգի պես` կաղնու պես չտապալվելու համար, ու միշտ նայել է առաջ` հպարտորեն ուսած անցյալի քաղցր ու դառը փորձը: Հարուստ լինելու մոլուցքով երբեք չի տառապել, որովհետև եղել է շատ հարուստ` հարստության սեփական բանաձևով: Նա գիտեր, որ չափազանց աղքատ են այն մարդիկ, ովքեր միայն փող ունեն, իսկ ինքը հարուստ էր, որովհետև ուներ մնացածը: Երջանիկ էր լուռ` առանց դրա մասին բարձրաձայնելու, երջանիկ էր ուրիշների երջանկությամբ, ուրիշներին երջանկացնելով: