Իսկ առաջ ես շատ էի տխրում, որ ծիծաղելի եմ թվում: Չէր թվում, ես այդպիսին էի: Ես միշտ էլ ծիծաղելի եմ եղել, և այդ մասին գիտեմ թերևս իմ ծննդյան օրից: Գուցե յոթ տարեկանից գիտեի, որ ծիծաղելի եմ: Հետո ես սովորեցի դպրոցում, հետո՝ համալսարանում, և ի՞նչ՝ ինչքան սովորում էի, այնքան համոզվում ու վարժվում էի, որ ես ծիծաղելի եմ: Այնպես որ, համալսարանական իմ ողջ գիտությունը ասես լոկ նրա համար էր, որ ի վերջո ապացուցեր և բացատրեր ինձ, որ ես ծիծաղելի մարդ եմ: Գիտությանը նման էլ ընթանում էր կյանքը: Տարեցտարի իմ մեջ աճում և ամրապնդվում էր իմ ծիծաղելի լինելու համոզմունքը. բոլոր իմաստներով: Ինձ վրա ծիծաղում էին բոլորը և միշտ: Բայց նրանք չգիտեին, և ոչ ոքի գլխի չէր ընկնում, որ եթե աշխարհի երեսին կա մի մարդ, որն ամենից առավել գիտի այն մասին, որ ես ծիծաղելի եմ, ես ինքս եմ, և հենց դա էլ ինձ համար ամենավիրավորականն էր, որ նրանք դա չգիտեն, սակայն այս հարցում ինքս էի մեղավոր. ես այնքան հպարտ էի, որ երբեք և ոչ մեկին չէի ուզում դա խոստովանել: Տարիների հետ այդ հպարտությունն իմ մեջ ուժգնանում էր, ու եթե հանկարծ այնպես լիներ, որ եթե անգամ ինձ թույլ տայի որևէ մեկի առջև խոստովանել, որ ես ծիծաղելի եմ, ապա, ինձ թվում է, հենց նույն երեկո էլ գլուխս կջախջախեի ռևոլվերով: Օ՜, ինչպես էի ես պատանեկությանս տարիներին տառապում այն բանի համար, որ հանկարծ չեմ դիմանա, և ինքս ընկերներիս ինչ-որ ձևով կխոստովանեմ դա: Բայց այն ժամանակներից, ինչ ոտք դրեցի երիտասարդության սեմին, թեև տարեցտարի ավելի ու ավելի շատ բան էի իմանում իմ զարհուրելի հատկության մասին, սակայն, չգիտես ինչու, փոքր-ինչ հանգիստ էի դարձել: Հենց չգիտես ինչու, որովհետև մինչև հիմա էլ չեմ կարողանում պարզել, թե ինչու: Գուցե այն պատճառով, որ իմ հոգում աճում էր զարհուրելի տխրությունը մի հանգամանքի հետ կապված, որն արդեն անսահման վեր էր ինձնից. այն է՝ ինձ համակած մի համոզմունք, որ աշխարհում ամեն ինչ անտարբեր է ամեն ինչի նկատմամբ և ամենուր ամենայն բան ամեն բանի համար միևնույնն է: Ես շատ վաղուց էի կանխազգում դա, բայց լիակատար համոզմունքն ի հայտ եկավ վերջին տարում, մի տեսակ հանկարծակի: Ես հանկարծ զգացի, որ ինձ համար միևնույնն է՝ աշխարհը կա՞, կլինի՞, թե՞ չկա, երբեք ոչ մի տեղ ոչինչ չի լինի: Ես սկսեցի լսել ու ողջ էությամբ զգալ, որ ես ինքս ոչինչ չունեմ, ներսումս ոչինչ չկա: Սկզբում ինձ անընդհատ թվում էր, թե փոխարենը առաջներում շատ բան է եղել, բայց հետո կռահեցի, որ առաջ էլ ոչինչ չի եղել, այլ միայն, չգիտես ինչու, թվացել է: Քիչ-քիչ ես համոզվեցի, որ հետո էլ, երբեք էլ ոչինչ չի լինելու: Այդժամ ես հանկարծ դադարեցի մարդկանց վրա զայրանալուց և սկսեցի գրեթե չնկատել նրանց: Ճշմարիտ, դա ի հայտ էր գալիս նույնիսկ ամենաչնչին մանրուքներում: Պատահում էր, օրինակ, որ գնում եմ փողոցով և հանկարծ դեմ առնում մարդկանց. և ոչ թե մտազբաղությունից. ի՞նչ մտազբաղության մասին կարող էր խոսք լինել, եթե ես այն ժամանակ ընդհանրապես դադարել էի մտածել. ինձ համար ամեն բան միևնույնն էր: Եվ լավ կլիներ հարցերս լուծեի. օ՜, ինչքան հարցեր էին կուտակվել գլխիս. բայց ինձ համար ամեն բան դարձավ միևնույնը, և հարցերը վերացան: