Մենք ազգովին շատ սև օրեր ենք ունեցել, բայց ապրել ենք աստվածային մի շնորհով` ստեղծել ենք ընտանիք, կրթել ենք մեր զավակներին, կառուցել ու շենացրել ենք մեր տունը, հաճախ՝ օտարի երկիրը` ի գին մեր մի պատառ ապահով հացի ու խաղաղ կյանքի և զավակների անվտանգության: Բայց աշխարհն ապրում է չարի օրենքներով. ամենուրեք մահ է ու կոտորած, դավ է ու թալան։ Օտար երկիրն այլևս չի կարող, նաև չի ուզում օտարին ապահովություն տալ իր երկրում: Եվրոպայում այսքան փախստականների կուտակումներից, տեղացիների բարքերի հետ նրանց անհամատեղելիությունից, բռնարարքներից մի օր հրաբխի նման ժայթքելու է երկրի իշխանությունների դեմ բնիկ ժողովուրդների դժգոհությունը, որովհետև իր հայրենիք-պետությունը իր հարկերով շենացրած ու հզորացրած քաղաքացին այսօր ճնշված և ընկճված է ո՛չ միայն տնտեսապես, որովհետև ոչ միայն չեն բարձրացվում իրենց աշխատավարձն ու կենսաթոշակը, այլև իրավունք չունեն բողոքելու, այսպես կոչված, պետության և առհասարակ համաեվրոպական «մարդասիրական» ծրագրերի դեմ: