Մինչդեռ, ա՛յս պահի մեջ է ողջ ստեղծագործության շեշտը: Այս տեսարանն է այն կետը, որտեղ հատվում ու բացահայտվում են բոլոր մուտքերն ու ելքերը, և որտեղ բոլոր հանգույցների կծիկն է խտացվում: Իսկ դրանց թելերը ձգվում են հեռու և գտնվում են Իմաստունների ձեռքում: Ովքե՞ր են այդ մարդիկ և ի՞նչ է նրանց հայտնի: Ինչո՞վ է պայմանավորված նրանց իմաստությունը: Տարօրինակ է և այն, որ Գիլգամեշին հասցնելով Ութնափիշտիմի դուռը, փշրում են այն թյուր պատկերացումը, թե Ութնափիշտիմը կենդանի արարած է, թե անմահության պտուղը նյութական է: Ուրեմն ինչու՞ էին նրանք Գիլգամեշին հազարավոր կիլոմետրեր հեռու ուղարկում, երբ իրենց հայտնի էր պատասխանը: Ի՞նչ անհրաժեշտություն էր սա: Ի՞նչ է իր մեջ թաքցնում աշխարհագրական այդ ճշգրիտ վայրը: Ի՞նչ դիտակետ է բացվում այդտեղից, և ու՞ր կամ ինչի՞ն են ուզում սևեռել մեր հայացքն այդ Իմաստունները: Չմոռանանք, որ գործ ունենք քաղաքակրթության այն բնօրրանի հետ, որը մարդկությանը տվել է գիր, թիվ, թվային համակարգեր, ժամանակի միավորներ, մետաղամշակում, ճշգրիտ գիտություններ և դրանց պսակը` աստղագիտությունը: