Բայց	ինչ	ևս	լիներ, Անտոնինա	Իվանովնան	հոգով	անհամեմատ	հանգիստ	էր	քան	քաղաքում: Նրան	այլևս	չէին	հալածում սկեսրի	անվերջ	տրտունջները, տալոջ	կոպիտ	ակնարկները, ազգականուհիների	արհամարհական	ժպիտները: Սակայն միթե	ա՞յս	էր	միայն	նրա	դժբախտության	հիմքը: Չէ՞	որ	նա	մի	քանի	ամիս	առաջ	ավելի	հեռու	էր	նոր	շրջանից: Բախտավո՞ր	էր	այն	ժամանակ... Երբե՛ք: Նա	դժբախտ	է	իբրև	կին — այս	է	գլխավորը: Եվ	ահա	գարնան մերձավորությունը	նրա	մեջ	զարթեցնում	է	ինչ-որ	փոթորիկ: Արյունը	երակներոմ	եռում	է	երբեմն	այնպես, որպես	քսան տարեկան	հասակում: Տեր	աստված, չէ՞	որ	նա	կին	է	և	տակավին	երիտասարդ	կին: Պատահում	է, որ	նրան	տիրում	է հոգեկան	թուլությունը, աշխարհը	թվում	է	նրան	այնքան	ամայի, այնքան	անհյուրընկալ, որ	մտածում	է. «արժե՞	արդյոք, էլի	ապրել»: Մայրական	զգացումները	չեն	լցնում	այդ	ամայությունը, նրա	հոգին	զգում	է	ուրիշ	զգացումների	պահանջ	ևս: Նա	փափագում	է	սիրել	և	սիրվել: Սակայն	նրա	աշխարհայացքը, նրա	բարոյական	էությունը	չեն	թույլ	տալիս	մտածել, թե կարող	է	սիրել	ապօրինի	սիրով: Ահա	ինչու, զգալով	հանդերձ	սիրո	փափագ, չի	զգում	ամուսնական	Առագաստի	դեմ մեղանչելու	պահանջ: Եվ	այստեղ	մեծ	դեր	է	խաղում	անձնասիրությունը, սեփական	պատվի	զգացումը: Թող	նրան մեղադրեն, որքան	ուզում	են, և	ինչ	բանում	ուզում	են, նա	պիտի	արդար	մնա	յուր	խղճի	առջև: Բարոյական անարատություն — ահա	այն	զենքը, որ	խելացի	կինը	չպիտի	զոհի	որևէ	մոլորեցուցիչ	զգացման: Այս	զենքով	և	միայն	այս զենքով	նա	պիտի	մաքառի	յուր	հակառակորդների	դեմ...