Անկախության առաջին տարիներին օբյեկ­տի­վորեն մեծ էր և գերակշռում էր այն մոտե­ցումը, որ երկրում կայունություն ու զարգա­ցում ունենալու համար պետք է ապավինել հանրապետության նախագահի իշխա­նության դերակա­տարությանը: Այդ տարիներին ավելի մեծ էր վախը հնարավոր քաոսային վիճակ­ներից, քան Հանրապետության նախա­գա­հին մեծ լիազո­րություններով օժտելու հետևանք­ներից: Նախագահական ուժեղ իշխանության անհրա­­­ժեշտությունը հիմնավորվում էր նրա­նով, որ դա հնարա­վորու­թյուն է տալիս կենտրոնացնելու գոյություն ունեցող տնտեսա­կան ու քաղաքական ռեսուրս­ները և արա­գորեն ընդունելու անհրաժեշտ որոշումները, արդյունավետորեն հաղթա­­հարելու հրա­տապ կամ կուտակված խնդիրները: