Եվ այսպիսով, վարակը ներթափանցեց նաև այնտեղ, որտեղ ամենաքիչն էինք սպասում: «Ոսկե ծիրանը» նույնպես դարձավ այլասերության քարոզչական հարթակ հանուն ինչ-ինչ անհասկանալի, անիմաստ, վտանգավոր, բարոյազուրկ արժեքների, որը հայ հանդիսատեսի համար եղել ու մնում է խորթ: Իսկ եթե հաշվի առնենք, որ սովորաբար «Ոսկե ծիրանի» օրերին կինոդահլիճներում բացառապես հայաստանցի կինոդիտողներն են, ապա այս երևույթն արդեն ոչ միայն քարոզչություն է, այլև կոպիտ, հարկադրական ինտերվենցիա: