Լռեցին: Ողջ բնությունը սսկվել էր դեպի արև, դեպի լույս ու ջերմություն հեղեղվելու պահի առաջ: Գայլերը շարունակում էին դիտել արծաթյա շղարշների մեջ կոծկված գյուղը, ուր Նարե անունով աղջիկը վաղուց ելել, կուժն առել ու սպասում էր արևին, որ բռներ դեպի ձորի աղբյուր տանող կածանը: Նա լսում էր իր սրտի բեկ-բեկ զարկերը, որ հիմա արձագանքում, գիլ առ գիլ զնգում էին կժի մեջ ու խլացնում աշխարհը… Իրականում նուրբ, սոսափահունչ հույզեր էին ծնվում, որ անտեսանելի հյուսքերով պարպվում, փնջվում ու կամարում էին տունը, հետո գյուղը, հետո լեռնագոգերը, կատարներն ու ցնորում երկիրը, իսկ երկինքն արբունքից գժվում ու անդիմակա մղվում էր աղջկա սրտիկը, բայց այդ սիրտն արդեն նվաճող ուներ… Բայց փշալարե շղթաներ ու նիզակացից պատեր կային աղջկա ու նրա սիրո միջև. ահա հայրը խոժոռվել, կծկել ուսերն ու հա՛ ծխում է: Եղբայրները կատաղած են, չհանդուրժող և անկառավարելի մի շարժման մեջ ընկած` իրար են բախվում. չե՛ն տեսնում իրար, չե՛ն նայում իրար: Ամենուր, տան բոլոր անկյուններում Նարեի բղավոցն է կանգնած, ճաքող, կեղեքող ու սիրառատ ճիչը: Մայրը ձեռքը շուրթին տարել ու հիշողություններ է օրորում: Տագնապը, գաղտնի պահվող ուրախությունն ու ապշանքը իրար են բախվում, բայց կինը ոչինչ չի համարձակվում ասել աղջկան: Պատուհանի տակ ուշաթափված ժամանակից մի փշրանք ոտքի նետվել և վազում էր գայլահետքերի միջև` ճկվում, գալարվում ու կծկվում գայլի պես, մինչև որ գտավ և ահա նետվեց դեպի աղջիկը. բոցե պարե¬րով նախշեց այտերը, շուրթերին դիպավ, խենթացավ, դոփեց նռնացոլքե աչքերի մեջ էլ և հիմա թմբկահարում էր հևատրոփ կրծքի խորշերը և արագություն կորզում նրա սրտիկից, որ կարողանար երկինք համբառնալ, որովհետև ո՛չ մութ էր, ո՛չ լույս, և ոչ մի ուղի ու ճամփա չկար, որովհետև ցնո՛րք էր ողջը, ցնծալի, սրբազան ցնորք…