Այսօր բուհի առջև ծառացած ամենամեծ մարտահրավերը եկամուտների բազմազանեցումն է, ֆինանսական նորանոր աղբյուրներ գտնելու խնդիրը։ Մեր երկրի սոցիալ-տնտեսական ներկա կացության պայմաններում դժվար է ակնկալել պետական ավելի մեծ օժանդակություն։ Երևանի պետական համալսարանի պարագայում խնդիրը որոշ չափով հնարավոր է լինում լուծել գիտակրթական դրամաշնորհային ծրագրերի մշակմամբ, բայց դա էլ հնարավոր չէ բավարար համարել։ Մյուս կարևոր խնդիրը պրոֆեսորադասախոսական կազմի շարունակական սերնդափոխությունը պահպանելն է ՝ պատրաստել և ունենալ անհրաժեշտ քանակով պահուստային մասնագիտական ուժեր, ստեղծել այնպիսի պայմաններ, որ երիտասարդ կադրերը ձգտեն դեպի Համալսարան։ Երրորդ՝ համալսարանը պետք է պատրաստ լինի ճկուն կառուցվածքային և ծրագրային փոփոխությունների, չլճանա կրթության հին ձեռքբերումների դաշտում, ուշադիր լինի համաշխարհայինկրթական պահանջների ու փոփոխությունների հանդեպ։ Տեղեկատվական հոսքի ներկայիս տեմպն ու որակն ստիպում է ավելի աչալուրջ լինել, համալսարանականին հասցնել գիտության ու կրթության միջազգային հարթակներում անընդհատ կա-տարվող փոփոխությունները։ Վերջապես մյուս կարևոր խնդիրը, իհարկե, ուսանողների պահանջմունքների մաքսիմալ բավարարման քաղաքականություն իրականացնելն է։ Համալսարանը պիտի օգնի ուսանողին պահանջված մասնագետ դառնալու, աշխատաշուկայում մրցակցային լավ հնարավորություններ ունենալու հարցում. կարելի է ասել, որ սա է մեր հիմնական նպատակը։