— Ուզենաք, կանցնեք էլ,- ասաց նախրապանը և, ձեռքը դնելով կովերից մեկի մեջքին, սկսեց կասկածանքով նայել մեկ մեզ, մեկ հորիզոնին, ուր պետական սահմանի փշալարերն էին՝ մշուշների մեջ կորած։ Նախրապանի շեկ հողի գույն ունեցող աչքերը վարանոտ էին. «Է՜, երևի, լավ, Սալուտն աշխարհից դուրս տեղ, ոչ առաջավոր, ոչ կարևոր… Մի քանի տուն, մի քանի մարդ, երկու աղբյուր՝ երկուսն էլ ճքճքան, մի դպրոց՝ մինչև չորրորդ դասարան, մի տերտեր. վայ, տերտերս ի՞նչ էր, Հիսուս Քրիստոս, Մարիամ Աստվածածին, տերտերի անուն տվի՝ գործս ծուռ կերթա… Հա՛, մի վարժապետ… տո, գլուխ, ի՞նչ ես իմացել, վարժապետ չէ, դասատու, դասատու. մի դասատու… Սալուտ, մեռնի Սալուտը, ուրեմն եղավ-եղավ… այնքան եղավ, որ աշխարհից հագած, կապած մարդիկ էլ եկա՞ն…»