Հունվարի 15-ի հետմիջօրեին ավարտվեց ՀՀ նախագահի առաջին աշխատանքային երկօրյա այցը Գերմանիա։ Դրա արդյունքում կնքվեց երկկողմ տնտեսական հարաբերությունների մասին մի փաստաթուղթ, կարեւոր հանդիպումներ եղան ԳԴՀ առաջնակարգ պաշտոնատարների հետ, նրանց` թեկուզ 30 րոպեով շեղելով Իրաքի խնդիրներից, "ստիպելով" հայացք ուղղել մեր` իրականում մոռացված երկրին, առաջին անգամ պաշտոնական Բեռլինը խորհրդանշող մի շարք շենքերի վրա ծածանվեց ՀՀ եռագույնը, առաջին անգամ Բեռլինի նշանավոր պետական օպերային թատրոնը վկան դարձավ համաշխարհային չափումներով երաժշտական այն բարձր մակարդակին, որ փաստեցին Հասմիկ Պապյանը, Սերգեյ Խաչատրյանը, Արմեն Բաբախանյանը։ Օտարերկրյա, գերմանացի դիվանագետներով լեփ-լեցուն այդ նույն դահլիճն առաջին անգամ արձանագրեց մեր երկրի նախագահի հպարտությունն ու հուզմունքը, առաջին անգամ համաշխարհային ճանաչման հասած մեր արտիստները նրա ձեռքից ծաղիկներ ստացան։ Առաջին այս այցի արդյունքում ՀՀ նախագահը սփյուռքահայության այս հատվածի համար խորհրդանիշից վերածվեց մի հայրենակցի, ում ձեռքը սեղմեցին, ում հետ լուսանկարվելու առիթ ունեցան, ում հարցեր ուղղեցին ու պատասխաններ ստացան։ Հայաստանից ջերմ շունչ, ուշադիր հայացք ստացան նաեւ նրանք, ովքեր վերջին տարիներին լքել են Հայաստանը տարբեր պատճառներով ու... չեն էլ հիշում վերադառնալ։ Նախաբանս նախընտրական քարոզարշավի մաս չհամարեք, Քյոլնի Սահակ Մեսրոպ եկեղեցում ընտրելու իրավունք ունեցողները մեծ թիվ չէին կազմում։ Հոգեւորականներից ինձ փոխանցեցին, որ եկեղեցին հարցուպատասխանի լսարան առաջին անգամ էր դառնում (միգուցե խորհրդանշական փաստ է)։ Ինչեւիցե, առաջին անգամների այս շարքում թերեւս երկու բան կուզենայինք, որ առաջին անգամ էլ չլիներ` գերմանացի լրատվամիջոցների "երդվյալ" լռությունը (այցը որեւէ կերպ չլուսաբանվեց) եւ Երեւանից պատվիրակությանը մաս կազմած, Քյոլնի հայկական եկեղեցում առաջին անգամ գտնվող ՀՀ-ում ԳԴՀ դեսպանի հանդեպ ցույց տրված մեր անուշադրությունը` առաջին շարքում նստած ՀՀ պաշտոնյա մեր այրերի կողքին նա տեղ չուներ...