Անկախ այս խաղում գոլ խփել-չխփելուց ես ինքս միշտ հիացել եմ Գեւորգ Ղազարյանի ու Վարազդատ Հարոյանի նվիրվածությունով: Ճիշտ է, Ղազարյանը Հարոյանի կայունությունը չունի, նրան պարբերաբար խանգարել են վնասվածքներն ու պրակտիկայի պակասը, Հարոյանն էլ նախկինում աչքի է ընկել մանկական սխալներով ու հոգեբանական ոչ ստաբիլ վիճակով, սակայն այս խաղացողներին նվիրվածության պակասի մեջ ոչ ոք չի կարող քննադատել: Հարոյանը, թերեւս, թիմի ամենամարտունակ միավորն է, նրան կարելի է տեսնել թե սեփական ու մրցակցի տուգանային հրապարակում՝ երկրորդ հարկում մի քանի մրցակիցների մեջ, թե խոտածածկի վրա՝ հարվածը մարմնով փակելիս: Լեհաստանի հետ խաղում, երբ 50-րդ րոպեին Մարկոսը տուգանայինից գոլ խփեց, Հարոյանը կրկին կրակագծում էր ու ինչ-որ չափով ապակողմնորոշեց դարպասապահ Ֆաբիանսկուն՝ իր վաստակն ունենալով գոլում: Երեկվա խաղի 74-րդ րոպեին Հարոյանը ճիշտ պահին ճիշտ տեղում էր, ու այլ բան չէր մնում, քան անկյունայինից եկած գնդակն իր մոտ հայտնվելուց հետո անպաշտպան դարպասը գրավելը: Հարոյանը եւս ազգային թիմում խփեց իր անդրանիկ գոլը: