Երբ	գիշերվա	կեսին	բերեցին	Միքայելի	կիսաշունչ	մարմինը, զղջաց, որ	այնպես	սառն	էր	վերաբերվել	դեպի	նա	մի	քանի ժամ	առաջ: Նրա	առաջ	պառկած	էր	անխնա	ջարդված	մի	երիտասարդ, որին	դեռ	երկու	շաբաթ	չկար	խայտառակ	կերպով ապտակել	էին	հասարակական	տեղում: Կարեկցության	զգացումն	ավելի	զորեղացավ	նրա	մեջ, երբ	մորից	լսեց	զառանցող հիվանդի	արտասանած	խոսքերը: Կնշանակե` հիվանդը	զղջում	է	իր	արածի	մասին, նա	զառանցում	է	այն, ինչ	որ	գուցե շատ	մտածել	է	առողջ	ժամանակ: Իսկ	երբ	Միքայելի	գունատ	դեմքի	վրա	կարդաց	նույն	զղջումը	և	լայն	բացված	աչքերի մեջ	նշմարեց	ակնածություն, զգաց, որ	այժմ	կարող	է	բոլորովին	ներել	նրան: Եվ	ներեց: