Հեռվում	փայլեցին	Զարգարյանների	բնակարանի	լուսամուտների	կարմիր-դեղնագույն	լույսով: Դարձյալ	նա	վրդովվեց	իր դեմ. տեր	աստված, ինչո՞ւ	այսչափ	հիմարանալ	և	կաշկանդվել	մի	անբացատրելի	ուժից: Նա	փախչում	է	իր	կեղտերից, կարծես, այդ	լուսո	ճառագայթներում	լվացվելու	ու	մաքրվելու	համար: Հետ	չդառնար	արդյոք, մի	վճռական	քայլով	վերջ տա	երեխայական	տատանումներին	ու	մտատանջությանը	և	նորից	անձնատուր	լինի	նախկին	կյանքին: Ճշմարիտ, ծիծաղելիք	նույնիսկ	վիրավորական	է	այսչափ: Ենթարկվել	մի	աղքատ	ու	աննշան	աղջկա	հրապույրին	և	այն	էլ	մի	մարդու համար, որի	աչքում	կանայք	վաղուց	են	կորցրել	իրենց	պոետիկական	հրապույրը: Վճռված	է, վաղը	ևեթ	նա	հանքերից կվռնդի	Զարգարյանին` իր	ընտանիքի	հետ: Թոդ	գնա	կորչի	այդ	աղջիկն	իր	հպարտությամբ	ու	արհամարհանքով...