Հարյուրամյակի վերջին քարորդը նշանավորվում է մեծ փոփոխություններով ամբողջ երկրում, այդ թվում նաև ակումբում, որը ստիպված էր ադապտացվել ֆուտբոլում առկա նոր հոսանքներին, հատկապես խաղի եվրոպական խաղաոճի բազմաթիվ փոփոխություններին: 1978 թ. հունիսի 2-ին Մադրիդում վախճանվում է ակումբի նախագահը՝ Սանտյագո Բեռնաբեուն: Նրա հետնորդն է դառնում Լուիս դե Կարլոսը 1979 թ. օգոստոսի 31 անց է կացվում Սանտյագո Բեռնաբեույի անվան առաջին մրցաշարը: 1983 թ. դեկտեմբերի 4 հայտնի «Quinta del Buitre» հնգյակի (Բուտրագենյո, Միչել, Մարտին Վասկես, Սանչիս և Պարդեսա) առաջին խաղացողները իրենց դեբյուտը կատարեցին ոչ պակաս հայտնի Ալֆրեդո Դի Ստեֆանոյի ղեկավարությամբ: 1990 թ. մայիսի 30 «Ռեալ Մադրիդը» այդ հնգյակի հետ միասին անմոռանալի խաղաշրջան անցկացնելուց հետո նվաճեց Եվրոպական չեմպիոնների իր հինգերորդ անընդմեջ կոչումը: 20 ամիս հետո՝ 1992 թ. փետրվարին, «Սանտյագո Բեռնաբեու» մարզադաշտում սկսվում են վերականգնողական աշխատանքները : 1997 թ. հունիսի 14-ին ակումբը 27-րդ անգամ հաղթում է Իսպանիայի առաջնությունը, իսկ 1998 թ. մայիսի 20-ին նվաճում է Եվրոպայի յոթերորդ գավաթը: Նույն թվականի դեկտեմբերի 1-ին ակումբի տրոֆեյների սենյակի դարակների վրա է հայտնվում Միջմայրցամաքային երկրորդ գավաթը: 2002 թ. ՖԻՖԱ-ն պաշտոնապես հայտարարում է այն, ինչ երկրպագուները վաղուց արդեն գիտեին՝ «Ռեալ Մադրիդը» հայտարարվում է ֆուտբոլի պատմության մեջ լավագույն ակումբ: