Այս 36 սյուների վրա է կանգնած Զվարթնոցի տաճարը` որպես կաթիլ արև, որպես սլացքի մեջ մի պահ սառած, քարացած լույս: Նրա բոլորակողմ, կենտրոնախույս հղացումն այնպիսին է, որ անկախ հարթության մեջ դիտորդի գտնվելու կետից նրա առջև միշտ հառնում է նույն տեսարանը: Սրա ենթատեքստը այն է, որ ուր էլ մարդը կանգնած լինի, կանգնած է տիեզերքի կենտրոնում: Զվարթնոցը արևն է, նախահայրը, համակարգի և մարդու հարաբերության գաղտնագիրը` արտահայտված հնչյունային համակարգի տեսքով: Այն միջից էլ է արև. հիմնապատերից ներս սյուների դասավորվածությունը հավասարաչափ, քառաթև խաչն է պարագծում: Ասես թե ազդարարվում է հենց նոր բռնկող աստղի ծնունդը, նրա առաջին լույսի թիռը… Նրա մեջ կանգնած մարդը կանգնած է իր սկզբի մեջ: Նա երկնքի առանցքն է, կազմակերպված և ուղղորդված միտքը` որպես բացարձակ արագություն, դրա գագաթը: