Ուրեմն ինչն է ստիպում այսքանից հետո դառնալ հանդուգն ու մի բան ասել: Բան, որն իր մեջ տեղավորելու է արդեն սովորական ու ձանձրալի դարձած ծնվել ու ապրել է, նվագել փայլուն այստեղ ու այնտեղ և էլի նմանաբնույթ հանդուրժելի անհեթեթություններ: Չնայած ապացուցման կարիք չկա, եթե մարդը ծնվում է հանճարեղ ու ապրում այնպես, որ չի ափսոսում իր ապրած կյանքի համար: Այնուամենայնիվ բավ է: Կլինենք ազնիվ ու ոչ էլ կընկրկենք ընդունված ձևերից :