Շատ չանցած մամուլում կարդացի, որ «Գարուն» երգն առաջին անգամ հնչել է Լոս Անջելեսում՝ Գևորգ Հունանյանի կատարմամբ, դաշնամուրով նվագակցել է հեղինակը՝ Էդվարդ Միրզոյանը։ Այդ մասին կոմպոզիտորը պատմել է Արամ Խաչատրյանի տուն-թանգարանում հանդիպման ժամանակ։ Հետագայում Էդ. Միրզոյանը ցանկություն հայտնեց մի քանի երգ էլ ավելացնելու՝ շարք ստեղծելու։ Այդ նպատակով վարպետին տվեցի իմ թարգմանած (ռուսերենից) «Ամառ», «Աշուն», «Ձմեռ» բանաստեղծությունները, նաև Լեոպոլդ Ստաֆի թարգմանած «Չինական սրինգ» շարքից մի քանի նմուշ։ Տվեցի ու ասացի, որ սպասում ենք մի նոր «Տարվա եղանակները» շարքի՝ միրզոյանական վարկածի... Սակայն գործը դանդաղ էր ընթանում. մերթ առողջական խնդիրներն էին շեղում, մերթ հասարակական գործունեությամբ ծանրաբեռնվածությունը։ 2002 թվականի գարունը ուշ եկավ, այն էլ՝ ջերմաստիճանի կտրուկ վայրիվերումներով։ Նման մի օր հանդիպեցի Էդ. Միրզոյանին. նա դժգոհությամբ հարցրեց. «Ի՞նչ է ուզում մեզնից այս եղանակը»։ Առանց երկար մտածելու ասացի. «Այս եղանակն ուզում է, որ Դուք ավարտին հասցնեք Ձեր «Տարվա եղանակները»։ Վարպետը ժպտաց ու ասաց. «Լավ և տեղին արած ակնարկ է»։