-Աղջե՛, էս թութունը, որպես պատիվ, հատուկ քեզ են ուղարկել,- դավից անտեղյակ՝ թութունի տոպրակը Աղջեին են հանձնում նրա մտերիմները։ Մի քանի ժամ անց, չկարողանալով այլևս մասնակցել կարևոր ժողովին, Աղջեն մի կերպ հասնում է Մուշ՝ քրոջ տուն: Անկողնում անհույս պառկած՝ Աղջեն համոզվում է, որ իրեն թունավորել են: Սարերի ասլանը շարժվել չէր կարող, քրտինքը կամաց-կամաց քամում էր նրա վերջին ուժերը: Մտերիմներից խութեցի Քոթո Միրոն ձեռքը Աղջեի ճակատին դրեց՝ քրտինքը մաքրելու։ Աղջեի շիկահեր մազերի մի փունջ մնաց Միրոյի ափի մեջ: Այդպես էր եղել նաև Սերոբ փաշի հետ։ Առավոտյան Աղջեն վիրավորանքով փակեց աչքերը՝ գոնե թուրքի կամ քրդի գնդակից ընկներ։