Լման երկու տարիներ բոլորեցինք իր բացակայութիւնով։ 2015-ի Մարտի 28-ին «Ակօս»ի սիւներէն Սարգիս Սերովբեան հրաժեշտ առաւ այս կեանքէն։ Իր բացակայութիւնը զանազաններու համար տարբեր նշանակութիւն ունի։ Կրնամ ենթադրել իր ընտանիքի անմիջական անդամներուն մատնուած կսկիծը։ Ոչ թէ կրնամ ենթադրել, այլ կը տեսնեմ նաեւ։ Մանաւանդ դուստրը սիրելի Կարինէն դիմատետրի էջերուն վրայ յաճախ կ՚արտայայտէ իր զգացումները։ Սարգիս Սերովբեան «Ակօս»ի հայերէն էջերուն մէջ ունէր իր նախասիրած նիւթերը։ Անոնց գլխաւորն էր ժողովրդական մշակոյթը։ Մանաւանդ ալ այդ մշակոյթի անգիր դպրութեան նմոյշները։ Իր բացակայութիւնով այդ էջերը, այդ նիւթերը, այդ խորագիրները կը դժուարանան իր ընթերցողներուն հասնելու։ Ժամանակի ընթացքին զանազան գրիչներով փորձեցինք այդ թերացումը աւելի նուազ զգալի դարձնել, բայց խոստովանինք՝ չենք յաջողած։ Եթէ յաջողեցանք պատշաճող նիւթը վեր առնել, չյաջողեցանք անոր պատմելաոճի հարազատութիւնը ձեռքբերել։