Առաջինը գետին հասավ հայոց այրուձին, ու առանց կանգ առնելու, սկսեց, ջուրն սպիտակեցնելով, անցնել գետը: Պապին թվում էր, թե գետը լավ պատնեշ է, որի միջոցով կարելիէ թշնամուց պաշտպանվել, իսկ հայերը պարզապես վտանգում էին իրենց: Նա զարմոնւմ էր, թե ինչպես է Մուշեղը թույլ տալիս այդպիսի բան: Դեռ մի նետընկեց տարածություն կար հայերի ու պարսիկների մեջ, երբ սկսվեց նետաձգությունը: Վայրկյան առ վայրկյան հակառակորդներին բաժանով տարածությունը փոքրանում էր: Ընկավ առաջին զոհը, որը բոլորի առջևից վազող մի հայ զինվոր էր: Հետո ձիուց ընկան այլոք, սպանվում էին թե՛ հայեր, թե՛ պարսիկներ: Զինվորները վիրավորվում էին, ընկնում ձիուց, իսկ ձիերը շարունակում էին վազել, կարծես ցանկանում էին իրենք էլ կռվել: