Հոգնած	գլուխը	թեքվեց	կրծքին, ձեռները	թուլացան, ընկան	վար: Բայց	դեռ	հնչում	էին	նրա	ականջներին	ամբոխի աղաղակները... Իրականությունը	դանդաղորեն	աղոտացավ	և	հետո	փոխվեց	մղձավանջի: Վերստին	նա	կրակների սահմանումն	է, ամեն	կողմից	վտանգով	շրջապատված: Երկնքից	թափվում	են	կայծեր, վայրենի	մռնչյուններ	արձակելով, և ոտների	առջև	բացված	են	մթին	գերեզմաններ	լի	մարդկային	կմախքներով, որոնք	իրանց	ատամնազուրկ	բերաններով քրքջում	են	նրա	երեսին	և	ձգտում	են	իրանց	ոսկրային	ձեռներով	քաշել	վար, վար: Նա	ձեռները	տարածած	օգնություն	է աղերսում	և	ոչ	ոք	ոչ	ոք	չի	գալիս	ազատելու, նույնիսկ	հորեղբայրը, նույնիսկ	մայրը: Նա	դիմում	է	մեկին, որ	կանգնած	է հեռու, հեռու	և	ժպիտն	երեսին	գրկում	ու	համբուրում	է	քովը	կանգնած	մի	կնոջ, այժմ	այս	սոսկալի	պահին. — բայց	ահա կեղտերի, մրի	ու	խավարի	քաոսից	բարձրանում	է	մի	սև	կերպարանք	և	առաջ	շարժվում, մոտենում	է	նրան: Եվ	որքան մոտենում	է, այնքան	կերպարանքը	լուսավորվում	է	ու	պայծառանում, կարծես	բոցերի	մեջ	կեղտերից	լվացվելով: Եվ երևան	է	գալիս	մի	խոշոր	սպի	ճակատի	վրա: Նա	աներկյուղ	մի	ոստյունով	անցնում	է	կմախքներով	լեցուն	գերեզմանները, մերձենում	է	Շուշանիկին, բռնում	է	նրա	թևից	այն	վայրկյանին, երբ	արդեն	զգում	էր	իրեն	կործանված: