Այ, ինչ եմ ասել... ուրիշ բան է, որ ցիրքիստները խաղալով` իրար գլխի բարձրանալով, օդում տուռնիկ խաղալով առաստաղին են հասնում: Ըտե ամեն ինչ աչքիդ դեմն է, ի՞նչ կա չհասկանալու: Ըտեղ լրիվս էլ բիթի ենք, որ ցիրք ասածը էտ ա: Ըստե երեխեքը համ վախեցած, համ հիացած նայում են, թե հիմի կընկնի. շունչները պահած` «վայ մամա ջան, ես իրա տեղը վախենում եմ»: Իսկ ես մտքիս մեջ նրանց միամտության վրա եմ ծիծաղում: Ինչ արած, երեխա են, լավ է` ուրիշի մասին էլ են մտածում, թե կընկնեն... Իրենց խոսքի վրա ես մեկ-մեկ վարժապետի դեր եմ կատարում, հանգստացնում`