-Շատ հետաքրքիր ու տեղին հարց է: Իհարկե, կատեգորիա չէ, որ գրողները պիտի երիտասարդ մահանան կամ չգրեն մեծ տարիքում: ՈՒղղակի երիտասարդ մահացողների վիշտը, ցավը մեծ է լինում, և նրանք ավելի նկատելի են դառնում, քան ապրողները: Ապրողները, տարիքովները մնում են աննկատ: Նրանց մահանալու դեպքում էլ ասում են. «Դե՜, ծեր էր, մահացավ»: Այդ մահը ողբերգություն չի դառնում, մարդկանց հիշողության մեջ չի մնում: Սա դժվար բացատրվող անալոգիա է: Ես էլ եմ շատ ցավով արձագանքել, որ Դուրյանը, Տերյանը, մյուսներն այդքան երիտասարդ են մահացել: Հիմա խելքից դուրս ապրում են մեր բանաստեղծները: 300 բանաստեղծ ունենք: Ես 78 տարեկան եմ, շատերն իմ տարիքին են, կան և մի քիչ երիտասարդ, մի քիչ ծեր բանաստեղծներ: Ապրում են, գրում են` չգիտես ինչի համար: Ես էլ չգիտեմ` ինչի համար եմ գրել: Շատ եմ ափսոսում, որ ամբողջ կյանքս նվիրեցի գրականությանը: