Ներկայում Հայաստանի քաղաքական կյանքը վերածվել է այնպիսի ձեռնածության, որի դերակատարները գիտեն իրենց քայլերի լիակատար անլրջությունն ու շինծու բնույթը, գիտեն նաեւ, որ դրա մասին տեղյակ են բոլորը։ Բայց քանի որ վերջին տարիների քաղաքական վարքը ենթադրում է, որ դրա կրողները պետք է դրսեւորեն կամ հիացմունք, կամ ատելություն, կամ էլ կատարյալ անտարբերություն, հետեւապես այդ ձեռնածությունը դարձել է քաղաքական կյանքի գոյության միակ վկայությունը։ Քաղաքական համակարգը սնանկացել է մինչեւ այն աստիճան, որ երկրում չկան քաղաքական միավորումներ ու գործընթացներ։ Կա միայն կոնկրետ քաղաքական նոր մոդելի անցնելու արագացված գործընթաց, ճոճվող սրերի բուտաֆորիա ու այդ ամենին հետեւող համաժողովրդական լուռ «թամաշա», որն իր կործանարար անտարբերությամբ փորձում է քաղաքական դերակատարներին համոզել, որ իրեն չմտցնեն խամաճիկների թատրոն՝ այդ աբսուրդը դիտելու։