Այսպի­սով ու­նե­ցանք Հա­յաս­տան-Սփիւռք հա­մագու­մար։ Հա­յը հա­յի երե­սին նա­յեց 6-րդ ան­գամ։ Սա էր երե­ւի ամե­նադ­րա­կանը, որով­հե­տեւ մենք ասող-խօ­սող ազգ ենք, իսկ խօս­­քը վա­­ղուց կորցրել է իր ու­­ժը, քան­­զի մնում է խօս­­քի մա­­կար­­դա­­­կի վրայ՝ չանցնե­­լով գոր­­ծի։ Բայց մեր նա­­խագա­­հը ծնունդով Սո­­վետա­­կան Միու­­թիւնից է եւ ու­­րիշ բան չի տե­­սել ու չի լսել բա­­ցի խօս­­քից, որը մնում էր միշտ թղթի վրայ։ Ար­­դէն խօս­­քը գրւում էր բարձրա­­ձայն կար­­դա­­­լու հա­­մար, այլ ոչ թէ գործնա­­կան քայ­­լեր անե­­լու հա­­մար, այնպէս որ ոչ ոքի այդ խօս­­քը ոչինչ չա­­սեց։ Միայն լրագ­­րողնե­­րը հա­­նեցին նա­­խագա­­հի ճա­­ռից մի նա­­խադա­­սու­­թիւն՝ 4 մի­­լիոն բնակ­­չի վե­­րաբե­­րեալ (թէ իբր ու­­զում է տես­­նել Հա­­յաս­­տա­­­նում մին­­չեւ 2040-ը 4 մի­­լիոն բնա­­կիչ) եւ սկսե­­ցին աջ ու ձախ դէմ տալ այդ հարցն ամէն­­քին։