Բրեժնևի կառավարման տարիներին նավթի միջազգային գները եռապատկվեցին նաև Արևմտյան Սիբիրում նոր հանքերի շահագործման պատճառով: Կոպիտ ասած, ԽՍՀՄ-ը նստեց այսպես կոչված «նավթային ասեղի» վրա, որի պատճառով դանդաղեց բարեփոխումների ընթացքը, վատթարացավ տնտեսության վիճակը, գնալով աստիճանաբար` դեպի անկում: Այդ տարիներին երկրում ստեղծվել էր էլեկտրաէներգետիկական միացյալ համակարգ, որը միավորում էր 78 էներգոհամակարգ և էլեկտրաէներգիայով ապահովում էր ինչպես ԽՍՀՄ-ի, այնպես էլ Բուլղարիայի, Հունգարիայի, Չեխոսլովակիայի, Լեհաստանի, ԳԴՀ-ի և Ֆինլանդիայի տարածքները: Լճացումն արտահայտվում էր նաև բնակարանային շինարարության ռեկորդային թափով` մոտավորապես 60 միլիոն քառ.մ. տարեկան, որը 1964-1985 թվականներին կազմել է մեկ միլիարդ երկու հարյուր միլիոն քառ.մ. բնակմակերես (չնայած ոչ բարձր որակի, սակայն խորհրդային չափանիշներով բարեկարգ): Դա խորհրդային ժամանակաշրջանի համար իսկական ռեկորդ էր և հանդիսանում է հետխորհրդային տարածքի ժամանակակից բնակֆոնդի հիմքը: Տնտեսական դրությունը բնութագրվում էր օրըստօրե մեծացող հերթերով` դեֆիցիտ ապրանքների համար: Այնուամենայնիվ, համեմատած անցած ժամանակների հետ, «լճացման» տարիները համարվում էին ավելի բարենպաստ: