Չգիտեմ՝ ուրիշներն ինչպես, ես երբեք չեմ կարողացել հասկանալ Հայաստանի չափազանցված եւ չարդարացված մեծարանքը մշակութային գործիչների հանդեպ՝ ի հաշիվ եւ ի նսեմացում պետական-պատմական-ռազմական գործիչների: Էլ գրողների անունով Երեւանի կենտրոնում փողոցներ կոչել, էլ նրանց նկարները թղթադրամների վրա պատկերել… Ինչ է՝ Անգլիան, Ֆրանսիան, Գերմանիան, Իտալիան, ԱՄՆ-ն, մյուսները մշակույթ չունե՞ն: Ունեն եւ այն էլ ինչպիսի՜ մշակույթ… Եվ, այդուհանդերձ, այդ երկրներում ի՞նչ են անում: Մշակութային գործիչների համար հիմնադրամներ են ստեղծում, թանգարաններ բացում, մշակութային, կրթական օջախներ են նրանց անուններով կոչում, ի հիշատակ նրանց՝ փառատոներ կազմակերպում, հետազոտություններ կատարում, նյութեր հրատարակում, այսինքն՝ ապահովում են անցյալի մշակութային գործիչների ներկայությունն այսօրվա մշակութային անդաստանում: