Սբ. Ղևոնդյանք իրենց մարտիրոսության պսակը ստացան ավելի ուշ՝ 454թ-ին: Ավարայրի ճակատամարտից հետո պարսիկները Վասակի առաջնորդությամբ պաշարեցին Հայոց ամրությունները: Ուխտապահ նախարարները ամենուրեք կատաղի դիմադրություն ցույց տվեցին: Պարսից զորապետը հայոց կաթողիկոսին և իրենց դեմ պայքարում աչքի ընկած հոգևորականներին շղթայակապ ու չարչարանքներով տարավ Պարսկաստան և բանտարկեց մահապարտների բանտում: Նրանց հետ բանտարկվեցին նաև հայոց նախարարները, որոնք Պարսկաստանում էին: Երանելիները ուրախացան, քանի որ Քրիստոսի անվան համար արժանի եղան անարգանքների, ծեծի և դատապարտության: Թեպետ շատ նեղություններ էին կրում բանտում, սակայն այդ ամենը սիրով էին տանում՝ Քրիստոսի սիրո համար, մխիթարելով իրար, ասում էին.