-Ես Գերմանիայում մնացի մենակ, առանց ամուսնու, առանց հոր, առանց քրոջ… ու առանց աշխատանքի: Երկիրը՝ օտար, լեզուն՝ խորթ, շատ բան ինձ համար անհասկանալի` անթիվ-անհամար պրոբլեմներով… Նույնիսկ Հայաստան վերադառնալու փող չունեի: Գնացի, որպեսզի աշխատեմ լվացքատանը և անխոհեմություն ունեցա ցույց տալու բարձրագույն կրթության դիպլոմս: Կասկածանքով նայեցին վրաս ու չընդունեցին աշխատանքի: Կյանքիս մեջ ոչ մի լուսավոր կետ չկար, իսկ հարազատներս զրկանքի ու կարիքի մեջ էին: Բայց ես պիտի ապրեի հանուն սիրելի մարդկանց և փրկեի Արա Բերքյանի ժառանգությունը՝ նրա տարիների վաստակը, տարիների տքնանքը` դա իմ սրբազան պարտքն էր: