Ամանորից մի տաս օր առաջ սկսվում մեր «գերուշադրության, հոգատարության, սիրո շքերթը»։ Թոռներով մրցում էինք միմյանց հետ, որովհետև գիտեինք, որ դա մեր ծնողներին էլ է հաճելի և ուզում էինք արժանանալ նրանց սիրուն՝ նվերների տեսքով։ Ես ու եղբայրս նրա համար հեքիաթներ, պատմություններ էինք կարդում։ Քույրս ու փոքր եղբայրս նրա սիրած ուտելիքներն էին պատրաստում։ Մի խոսքով տոնական աշխուժության մեջ էինք։ Տատիկիս լողացնելը մի իսկական տոնահանդես էր․ չորսով նրա գլխի բուրգը, ծամիկները քանդում, գլխին շարած արծաթյա փողերը հանում, լողացնելուց հետո խնամքով հյուսում էինք ծամիկները և փողերը թագի նման ամրացնում ճակատին։ Երանելի տոնական օրեր էին։ Չար երեխաներ էինք, բայց տոնական օրերին չարություն չէինք անում։ Տատս ասում էր՝ Նոր տարին կբարկանա։