Այս բոլորին վրայ կ՚աւելնայ խիստ ճաշակաւոր փոքրիկ սրճարաններու, ծաղարաններու, զբօսաշրջական իրեր վաճառող տաղաւարներու առթած հաճոյականութիւնը։ Մանաւանդ ալ մենք հանդիպած ենք միայն Կիրակի օրերը կայացող գիւղի տօնավաճառին։ Հոս եւս իւրայատուկ երեւոյթ մը կայ, քանի որ սեղաններուն վրայ վաճառուածը ոչ թէ գործարանային արտադրութիւններ են, այլ գիւղացի կանանց ձեռագործ ուլունքաշարերը եւ տեղական խոհանոցի արտադրութիւնները։ Սակայն ոչ ան, ոչ աս. կայ ու չկայ զմիւռնիացի կանանց արդէն ծանօթ գեղեցկութիւնը։ Անշուշտ այս տեղ սխալ գործածութիւն պէտք է համարել «կանանց» սահմանումը։ Հաւանաբար մեր առնական աչքի յատուկ սխալութիւն է։ Ապա թէ ոչ զգոյշ հայեացքով կարելի է դասել որ այս քաղաքի տղամարդիկ ալ նոյնքան գեղեցիկ ու վայելուչ են։ «Իսկ ի՞նչ է այս գեղեցկութեան գաղտնիքը» կը խորհրդակցինք կնոջս հետ ու ան վրայ կը բերէ «խառնածնութիւնը անտարակոյս»։