Հ. Ղազանչյանը իրեն բնորոշ հումորով է զարգացնում քաղաքապետի ու ռևիզորի տեսարանները: Տեսնել է պետք, թե նրանք ինչպես են ահը սրտներում մեկը մյուսից առաջ ընկնելով արտաբերում. «ես մեղավոր չեմ» արտահայտությունը: Քաղաքապետը, ում դերասան Ավո Խալաթյանը ներկայացնում է չափազանց էլեգանտ, փոքր-ինչ խորամանկ, այս չափված-ձևված կերպարին բնորոշ նիստուկացով ռևիզորի ժամանման լուրից ամբողջովին ջարդուփշուր է լինում, հունից դուրս գալիս ու հանդիսատեսը նրան տեսնում է հավասարակշռությունը կորցրած, ահաբեկված ու գոռալիս: Դերասանը քնարական երանգներով է կերպավորում այն տեսարանը, որտեղ քաղաքապետը վիրավորված ինքնասիրությամբ հայտարարում է, որ իր նման անգերազանցելի խարդախներին խաբողը այսօր ինքն է խաբված: Նրա հայացքը ուղղված է հեռուն, աչքերը թախծոտ են, բառերը դժվարությամբ են դուրս ծորում, հուսահատությունը թևաթափ է արել իրեն: