Եւ սակայն, մենք, մտահոգ ըլլալու չափ, կը զարմանայինք Խաչիկին վրայ, որմէ կարելի էր սորվիլ լռութիւնը, լռասիրութիւնը, ինքնամփոփումը: Բարեմասնութիւննե՜ր, որոնց բացակայութենէն կը տուայտին մարդերը` անոնք ըլլան անձեր, ընտանիքներ, միութիւններ, հասարակութիւններ եւ աշխարհներ…