Հագնում եմ կոշիկներս, պայուսակիս մեջ լցնում գրիչ, նոթատետր, դրամապանակ, ինչ պետք է, ու դուրս եմ գալիս հյուրանոցից։ Մտածում եմ՝ տեղս մի քանի ժամով փոխել է պետք, որ ինֆորմացիային այդկերպ խափս տամ։ Հարմարվում եմ սրճարանի աթոռներից մեկին այնպես, որ անցնող- դարձողին տեսնեմ, շեղվեմ։ Նաեւ շռայլություն եմ թույլ տալիս, ու հաստ գլազուրային շերտով տորթի կտորը՝ Ամերիկանոյի հետ հայտնվում է սեղանիս։ Դանակը կամաց քսում-անցկացնում եմ մակերեսի վրայով․․․ «Շան տղա ինֆորմացիան հետեւիցս եկել, նստել ա էս սրճարանում»․ մտածում եմ։ Չեմ կարողանում ազատագրել ինձ։ Հանգստանալու համար ավելի լուրջ աշխատանք է պահանջվում, քան կոնկրետ գործով զբաղվելու պահին։ Մենք հոգնած ենք․ համարյա մի ամիս քայլել ենք։ Մատուցողը մտնում է ներս, խնդրում է՝ տեղս փոխեմ (ասում է, որ շուտով անձրեւ կլինի ու կաթկթալու է նստածս տեղի վրա)։