Դրանից հետո էլ չի կարողանում ինչ-որ բան պատմել: Վերադառնում ենք գյուղապետարան: Ճանապարհին մաման է զանգում բջջայինիս: Մաքսիմն ասում է, թե' բարևիր, ասա' այգեպարցի մի տղա' Մաքսիմը, բարևում է: Բարևի եղածն ի՞նչ է' մաման զարմանում է, Մաքսիմը' սկսում մտածել նոր հերոսական պատմություններ: Հասնում ենք գյուղապետարան, գնալու ժամանակն է: Մաքսիմը նեղանում է' «Վերջը չեկար մեր տուն: Մեր տունն ամենաապահովն ա գյուղում, լուրջ եմ ասում»...