Զայլդին մենք բա­­ցայայ­­տել էինք նա­­խորդ «Ոս­­կէ ծի­­րան­­նե­­­րին»։ «Դրախտ.սէր» (2012) ֆիլ­­մում թե­­ման կրկին սեւ-սպի­­տակ էր. ինչպէս են սպի­­տակա­­մորթ եւ­­րո­­­պացի տա­­րեց կա­­նայք մեկ­­նում Աֆ­­րի­­­կա՝ սեք­­սո­­­ւալ հա­­ճոյքնե­­րի հե­­տեւից։ Հո­­յակապ էր արո­­ւած։ Արո­­ւես­­տա­­­գէտի փայ­­լուն ձե­­ռագ­­րով… Ո՛չ միայն ֆիլ­­մը տե­­սանք, այլ նաեւ ան­­ձամբ Զայլդին։ Այս ան­­գամ նոյնպէս տե­­սանք նրան իր ֆիլ­­մը ներ­­կա­­­յաց­­նե­­­լիս։ «Սա­­ֆարի» (կամ սա­­փարի նշա­­նակում է որ­­սորդա­­կան ճամ­­բորդու­­թիւն Աֆ­­րի­­­կայում)։ Կրկին սպի­­տակա­­մոր­­թե­­­րը իրենց հա­­ճոյքնե­­րը որ­­սում են Աֆ­­րի­­­կայում. մենք տես­­նում ենք, թէ ինչպէս են մար­­դիկ սպա­­նում բի­­զոնին, զեբ­­րին, ըն­­ձուղտին եւ… մոր­­թա­­­զեր­­ծում (ան­­շուշտ դա անում են վար­­ձու սե­­ւամոր­­թե­­­րը)։ Այստեղ է, որ մար­­դը որ­­պէս կեն­­դա­­­նական աշ­­խարհի ամե­­նաբա­­նական էակ հան­­դէս է գա­­լիս որ­­պէս ամե­­նադա­­ժանը կեն­­դա­­­նինե­­րից։ Զայլդի կար­­ծի­­­քով մարդն իրեն վեր դա­­սելով ամէն ին­­չից, սպա­­նում է այն ամենն, ին­­չով պայ­­մա­­­նաւո­­րուած է իր գո­­յու­­թիւնը։