Սակայն զուր էր Թովմասը փորձում իրեն հանգստացնել, քանի որ կորցրել էր հոր գալու հանդեպ հավատը։ Շատ երկար ժամանակ ինքն ապրում էր վստահ լինելով, որ այդ բանը տեղի էր ունենալու վաղը, կամ վաղը չէ՝ մյուս օրը, ամենաուշը մի շաբաթ հետո, և դա նրան հնարավորություն էր տալիս նույնիսկ երջանիկ լինել և նրան շատ չկարոտել։ Հենց նոր միայն նա գիտակցեց, թե որքան ժամանակ էր անցել Սվասի իրենց բաժանումից հետո։ Ավելի քան մեկ տարի։ Այնքան օրեր էին անցել, որ դրանք խառնվել էին իրար։ Իսկ հիմա նա սարսափով մտածում էր, որ հնարավոր էր, որ նույնքան օրեր կանցնեին մինչև իրենց հանդիպումը։ Թովմասը հիշեց լերկ մի սարահարթ, ուր իրենք քայլում էին տատիկի և այլ հայերի հետ միասին, քայլում էին այնքան երկար, որ իրենց բոլորին թվում էր, որ դրա ծայրին իրենք երբեք չէին հասնելու։ Ազնիվ խանումն ասում էր, որ ամեն քայլի հետ հորիզոնը էլ ավելի Էր հեռանում։ Նույն վիճակն Էր այսօր։