Ներքաղաքական կյանքում կուսակցությունը հանդես է գալիս զբաղվածության, սոցիալական ապահովման խնդիրների լուծման, կրթական և առողջապահական համակարգերի բարելավման նախաձեռնություններով: Խրախուսում է իշխանության բաշխումը՝ հօգուտ տարածաշրջանային և տեղական մարմինների: Նոր լեյբորիստները խառը տնտեսության կողմնակից են և շահութահարկի, սոցիալական կարիքների համար պետական ծախսերի նվազեցման, սեփականաշնորհման, բնակչության զբաղվածության խթանման, աշխատանքի ճկուն շուկայի զարգացման, գիտական ոլորտում ներդրումների խթանման քաղաքականություն են վարում: Արտաքին քաղաքականության մեջ լեյբորիստները Միացյալ Նահանգների հետ հարաբերությունները սերտացնելու, Եվրաինտեգրման, եվրոպական քաղաքացիության ինստիտուտի զարգացման և եվրոպական անվտանգության համակարգի ամրապնդման կողմնակից են: Կուսակցությունը հրաժարվել է միջուկային միակողմ զինաթափման ուղեգծից և խրախուսում է բազմակողմ զինաթափման գործընթացի շրջանակում ազգային միջուկային ուժերի ոչնչացման գաղափարը: Միացյալ Նահանգների դեմ 2001թ. սեպտեմբերի 11-ի հարձակումներից հետո Մեծ Բրիտանիան լեյբորիստների գլխավորությամբ աջակցում է Վաշինգտոնին ահաբեկչության դեմ պատերազմում: Հասարակական շրջանակներում մեծ արձագանք է ունեցել իրաքյան գործողություններին բրիտանական զինված ուժերի մասնակցության հարցը: 2003թ. մարտին Համայնքների պալատի 413 լեյբորիստ անդամներից 139-ը դեմ են հանդես եկել իրենց կառավարության իրաքյան քաղաքականությանը: Արտգործնախարար Ռոբին Քուքը ստիպված էր հրաժարական տալ, իսկ կուսակցությունը ենթարկվում է պառակտման վտանգին: Այնուամենայնիվ, լեյբորիստները Թոնի Բլեերի գլխավորությամբ հաղթում են նաև 2005թ. խորհրդարանական ընտրություններում` նվաճելով պատգամավորական 646 մանդատից 352-ը: Կուսակցությունը ներկայացված է Շոտլանդիայի, Ուելսի օրենսդիր մարմիններում, Եվրախորհրդարանում: 2010թ. ընտրությունների արդյունքում զբաղեցնելով 258 տեղ` լեյբորիստները դառնում են ընդդիմություն: