Չնայած՝ Հոլիվուդում ևս լավ գործեր ստեղծվում են, հատկապես վերջին տարիներին: Օրինակ՝ Ինյարիտուի ֆիլմերից «Բըրդմենը» շատ հավանեցի: Շատ-շատ հետաքրքիր էր՝ և՛ կինոյի տեսակետից, և՛ գրականության: Պայմանական տարածությունը կամ իրական թատրոնը, որում տեղի են ունենում իրադարձությունները, որոնք պրոյեկտվում են իրական հարաբերությունների վրա: Օրինակ՝ մեր ժամանակակիցներից Համբարձում Համբարձումյանի ստեղծագործությունները՝ հատկապես վաղ շրջանի պատմվածքները, ինձ միշտ հիշեցնում են Կուստուրիցայի ֆիլմերը՝ կենդանի մարդկանցով, քաոտիկ կյանքով, ապրումներով: Եվ զարմանում եմ, որ ուսանողները, օրինակ, Կուստուրիցային չեն ճանաչում, չնայած՝ կարծում ես, որ շատ տարբեր շրջանակներում պետք է ծանոթ լինեն նրա ֆիլմերին: Ես դասերի ընթացքում շատ եմ օրինակներ բերում հենց ֆիլմերի վրա, օրինակ՝ «Ամելի» ֆիլմի, որ, թվում է, արդեն իսկ դասական գործ է և շատ օգտակար կարող է լինել գրական երկեր հասկանալու համար, որովհետև դրանում մարդիկ են՝ իրենց փոքր իրականություններով, երազանքներով, աշխարհներով, որոնք, իրականում, շատ նման են մյուս մարդկանց իրականություններին, նաև՝ հենց իմ ուսանողների, ովքեր, ցավոք, չեն կարողանում տեսնել այդ կապը: Նրանք, բնականաբար, գրականությունն էլ չեն հասկանա, եթե ֆիլմը չեն կարողանում հասկանալ: