…Արևը մտել էր Դավոյի գլուխն ու այրում էր: Նրա համար վերջին խուրձը շատ ծանր էր: Մանգաղի կեռը դժվարությամբ դուրս քաշեց խուր-ձի միջից, թևքով սրբեց ճակատը, վերնաշապկի ճոթով չորացրեց քրտնած ափն ու զգույշ իջավ աստիճանով: Շեկոն բարձր բառաչեց: Դավոն մանգաղը գցեց գետնախնձորի թփերի մեջ ու մտավ գոմ: