Այսքան մեծ եւ բարգավաճ կաթողիկոսական աթոռի եւ արքայաշուք իշխանության վիճակը (գավառը) պետք է, որ լավ բնակված լիներ եւ շատ բնակավայրեր՝ գյուղեր, ագարակներ, որոնց մեջ գլխավորներն ու հնագույնները ԺԳ դարում հիշատակվածներն են՝ Մառ, Մակեղ, Հարկանդուս, Նորշինական, Արծաթենիս, Ճռանց, Վարդանաթաղ: Վերջինս, ըստ երեւույթին, այդպես է անվանվել Վարդանի կողմից: Վարդանաթաղում են գտնվում ՈՒղտանոսի կտուրը, Տնկի երկիրը, Բոլոր քողը եւ Սեղընկնի այգին, որոնք ագարակներ են համարվում: Իսկ ԺԴ-ԺԶ դարերում հիշվում են Կակաչանց, Փդուռանց եւ Ծաղկավանց բաժինները, Ալմանատաին, Բեմի հողը, Կուճի հողը, Մսերսի կամ Մսեշի հողը, Տանձաչորը, Կասրան, Մինակտանը(՞), Առատունքը, Կուռալանը, Ալմանան, Ադախը, Բազմատուքը, որտեղ գտնվում են Ծովերի հողը, Ծակ-խաչը, ուր մինչեւ օրս գոյություն ունի մի խաչվեմ հետեւյալ արձանագրությամբ. «ՈՀԸ (1229) թվին ես՝ Սմբատս, կանգնեցրի այս խաչը հանուն իմ հայր Վասակի. Ովքեր կերկրպագեն, թող աղոթքներում հիշեն հանուն Տիրոջ, իմ ցավակից եղբայրներ»: Իսկ մյուսներից ոչ մեկը չի հիշատակված գործերում, քարտեզներում կամ գրքերում: Թվում է, որ Ադախը Ատախտ տեղնէ, ուր Խաչենի իշխան Գրիգորը Ժ դարի վերջին հավաքեց իշխաններին ու եպիսկոպոսներին, եւ Անանիա կաթողիկոսը դատեց Աղվանքի կաթողիկոսների հակառակորդներ Գագիկին ու Հունանին՝ երկուսին էլ կարգազրկելով: