Նկարիչն, անհնար է անտարբեր մնա որևէ երևույթի հանդեպ: Միայն թե 20, 30, 40 տարեկանում զուտ ֆիզիոլոգիապես չէ, նաև գիտակցական, հուզական, իմացական աշխարհդ է փոխվում: Հայացքդ որսում է բաներ, որոնք քո տեսողական դաշտում մինչ այդ նկատել չեն եղել: Մարդիկ են հեռանում, շատ սիրելի մարդիկ և դա ներքին ցնցումներ է առաջացնում: Հատկապես հարազատների կորուստն է անասելի ծանր ազդում անհատի վրա: Պրոցեսներ են, որոնք երբեք հասկանալիի սահմաններից ներս չեն մտնում: Եթե հասկանալի դառնային, աշխատելն, իսկ առավել ևս ապրելը անհետաքրքիր կդառնար: