Առավոտները	նա	պարապում	էր	գրասենյակում, մինչև	կեսօրը, առանձին	սենյակում: Նրա	դեմուդեմ	պատին	քաշ	էին արած	հանքերի, տների, քարվանսարաների	լուսանկարները: Մեջտեղ	զետեղված	էր	հանգուցյալ	Մարկոսի	մեծադիր յուղաներկ	պատկերը	սև	շրջանակի	մեջ. նկարչին	հաջողվել	էր	փոքրիկ	լուսանկարիս	վերարտադրել	նշանավոր քաղաքացու	կերպարանքը	բավական	կենդանի: Ոչնչից	միլիոններ	ստեղծած	մարդու	դեմքն	արտահայտում	էր	խորին մտահոգություն, եռանդ	և	զգաստություն: Թվում	էր, որ	նրա	սրատես	աչքերը	դեռ	արթուն	հսկում	են	գործերին, հետամուտ լինելով	որդու	յուրաքանչյուր	քայլին: Հոր	խոժոռած	դեմքի	վրա	որդին	կարդում	էր	կյանքի	մի	որոշ, անխախտելի նպատակ — վաստակել	և	վաստակել	զավակների	ապահովության	համար: Եվ	նա	հասել	էր	այդ	նպատակին	ամենա փայլուն	կերպով, բայց	հետը	գերեզման	տանելով	ծանր	վիշտ	որդիների	վերաբերմամբ: Սմբատին	թվում	էր, թե	այդ	վիշտը դրոշմվել	է	հանգուցյալի	պատկերի	վրա	և	եռանդով	լի	աչքերի	մեջ: