Ե­րե­ւոյթ­նե­րը ցոյց կու տան, որ մո­ռա­ցու­թեան մատ­նո­ւած է, թէ Ան­գա­րա-­Պեր­լին գի­ծին վրայ եր­բեմ­նի սի­րա­լիր յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րը կտրուկ վատ­թա­րա­ցու­մի ըն­թացք ա­ռին մօ­տա­ւո­րա­պէս եր­կու տա­րի ա­ռաջ, երբ ­Գեր­մա­նիա բա­ցա­յայտ դար­ձուց, որ պի­տի ճանչ­նայ ­Հայ­կա­կան ­Ցե­ղաս­պա­նու­թիւ­նը, եւ ա­պա՝ ­Գեր­մա­նիոյ նա­խա­գահն ու խորհր­դա­րա­նը ի­րե­րա­յա­ջորդ քայ­լե­րով կա­տա­րե­ցին խոս­տու­մը։ ­Մեր­քէլ քա­նիցս փոր­ձեց ո­ղո­քել Էր­տո­ղանն ու ա­նոր գոր­ծա­կից­նե­րը, սա­կայն ա­հա ինք­զինք կը գտնէ ժա­մա­նա­կա­կից ­Թուր­քիոյ նոր «­Կար­միր ­Սուլ­թան»ին դէմ յան­դի­ման, Էր­տո­ղա­նի մը՝ որ հրա­պա­րակ ե­կած է սպառ­նա­լիք­ներ ու ամ­բաս­տա­նու­թիւն­ներ տե­ղաց­նե­լու այ­լա­պէս ներ­քին ընտ­րա­պայ­քա­րի պատ­րաս­տո­ւող ­Գեր­մա­նիոյ վրայ։ ­Հո­լան­տա եւս ան­մասն չէ Էր­տո­ղա­նի «դաս­տիա­րակ­չա­կան ծրա­գիր»էն։