Ս. Սար­գի­սի օրը աւան­դութիւն է որ հայ տան­տի­րու­հի­ները սկու­տե­ղի վրայ փո­խինձ՝ բո­վուած ցո­րենի կամ գա­րիի ալիւր դնեն պա­տու­հա­նին կող­քին, վստահ ըլ­լա­լով որ այդ գի­շեր Ս. Սար­գի­սը իր ձիով կ՚այ­ցե­լէ մար­դոց տու­նե­րը եւ որ­պէս իր այ­ցե­լու­թեան նշան ձիու պայ­տի հետք կը ձգէ այդ փո­խին­ձի վրայ։ Այս տա­րի մեր պատշգամն ալ կը հիւ­րա­սիրէ պղնձեայ սկու­տեղ մը, որ Կե­սարիոյ հայ վար­պետնե­րու գործն է եւ վրան կը կրէ «Մահ­տե­սի Մի­նաս 1864» փո­րագ­րութիւ­նը։ Այս պարզ, բայց նուիրա­կան արա­րողու­թիւնն իսկ կը բա­ւէ, թէ մտքեր այ­ցե­լէ «սկու­տե­ղ» բա­ռի պատ­մութիւ­նը։