Եվ	այստեղ, այդ	պահին, նա	առաջին	անգամ	սկսեց	նախատել	իրեն, որ	մինչև	հիմա	նշանակություն	էր	տվել	ազգերի	ու կրոնների	տարբերությանը: Ամաչեց	այն	բոլորից, ինչ	որ	գրգռված	րոպեին	ասել	էր	Սմբատին: Իսկ	նա	շատ	բան	էր	ասել, շատ	վիրավորական	խոսքեր: Ի՞նչ, մի՞թե	միայն	ինքն	էր	ասել, առանց	որևէ	շարժառիթի: Ո՛չ, ինչո՞ւ	է	այսքան	իրեն մեղադրում, մի՞թե	ինքը	պակաս	է	վիրավորվել	Սմբատից, նրա	մռայլ	ճակատը	հետզհետե	պազվում	էր, կապույտ	աչքերը վառվում	էին	անսովոր	հրով: Նրա	մտքում	սկսեցին	պատկերանալ	այն	բոլոր	վիպական	հերոսուհիները, որոնց	սիրել	էր մայրենի	վեպերում	և	որոնցով	մի	ժամանակ	հափշտակվել	էր: Ահա	այն	աշխարհը, որին	օգնելու	գաղափարը	դրվատել	են իր	ազգի	ամենաընտիր	հեղինակները, ամենամաքուր	մտածողները: