Հայոց	ազգ, Հայո՛ց	ազգ, ձեր	ջանին	մեռնիմ, Հայո՛ց	ազգ, քո	հողին	մատաղ, Հայո՛ց	աշխարհ. Էն ո՞ր	կաթը	դուք	ծծեցիք, է՛ն	ո՞ր	մեջքը	ձեզ	բերեց, է՛ն	ո՞ր	ձեռը	ձեզ	գրկեց, է՛ն	ո՜ր	բերանը	ձեզ օրհնեց, որ	դուք	է՛ս	հոգին	ունենաք, է՛ս	սիրտը	ձեր	միջումն	ըլի, է՛ս	հրաշքը	դուք	աշխարքին ցույց	տաք: է՛ն	ի՞նչ	աչք	պետք	է	ըլի, որ	քոռանա, ձեզ	չտեսնի, ձեր	ղադրը	չիմանա. է՛ն	ի՞նչ բերան	պետք	է	ըլի, որ	կապվի, ձեր	փառքը	չգովի, ձեր	անունը	չպաշտի. Է՛ն	ի՞նչ	քարացած	սիրտ պետք	է	ըլի, որ	ձեզ	չսիրի, ձեզ	իր	հոգին	մատաղ	չտա: Օրհնեցե՛ք	ռսի	ոտը, ջան-ջանի	տվե՛ք, իրար	սիրեցե՛ք, դուք	է՛ն	աշխարքի	ծնունդն	եք, է՛ն	ազգի	զավակը, որ	աշխարհ	ամենայն զարմացրել	են	ու	կզարմացնեն: Դո՛ւք, դո՛ւք	իրար	պահեցե՛ք, ինչպես	ձեր	նախնիքը, դո՛ւք	իրար թասիբ	քաշեցե՛ք, ձեր	նախնիքը	միտք	բերե՛ք, ձեր	հողն	ու	ազգը	պաշտեցե՛ք, ես	ետ	եմ	դառնում էլի	իմ	պատմությունն	անեմ, բայց	աչքս	ճամփի	ա, անկաջս՝ ձենի, ձեր	ջանին	ղուրբան, չթողա՛ք, որ	էս	մուրազը	հետս	գերեզմանս	տանիմ, ու	հողումն	մարմինս	քրքրվի, երկնքումը	հոգիս տանջվի, երբ	իմանամ, թե	ձեր	սերը	պակսել	ա, ձեր	բարեկամությունը	ցամաքել: