Անկեղծությունը դուրս հորդաց. հարազատ լեզվով խոսող, իր հողի ու ջրի պես պարզ, սովորական մարդու էր հանդիպել, որը հեչ միտք չունի նրանից ջանքեր ու բարձր նոտաներ պահանջելու: Այս անգամ ինքը գրկեց ինձ, մազերս ու երեսս պաչպչեց և ձեռքերս ափերի մեջ առած՝ պինդ պահում էր: Ասելու բան ուներ Հասմիկ մայրիկը. նախ և առաջ: