Ուշագրավ է Հաղպատի Հովհաննես հոգևոր առաջնորդ եպիսկոպոսի մի գրառումը. նա խնդրում է, որ կատարվի «սուրբ նշանացս» («սուրբ նշանների»), այսինքն՝ խաչքարի տոն։ Ահա մի վկայություն, թե հայ մարդն ինչ նվիրական զգացումներ է տածել խաչքարի նկատմամբ, ինչ գեղեցիկ խորհուրդներ, հուզական իմաստներ է տեսել նրա մեջ։ Այս ընկալումներն ավելի խորացան, երբ խաչքարը, ժամանակին սահմանաքար լինելով, հետագայում դարձավ նաև տապանաքար՝ հավերժացնելով զոհված հերոսների, մահացած հարազատների հիշատակը։ Այս ձևով հայկական շատ գերեզմանոցներ (Նորադուզում, Ջուղայում և այլուր), սրբավայրեր լինելով, միաժամանակ դարձան քարարվեստի յուրօրինակ թանգարան՝ բաց երկնքի տակ։