90-ականներին ճիգեր եղան հերքելու այդ բարբաջանքը։ Հրապարակ եկան ակադեմիկոսներ, մրցասպարեզ մտան նաև բժիշկն ու մաթեմատիկոսը, արձակագրին ու պոետը, սակայն ակնառու արդյունքներ չարձանագրվեցին։ Ո՞րն է պատճառը։ Չէ՞ որ հայ ազգն Աստծո ամենամեծ լսարանն է ունեցել։ «Որպես արիականության և քրիստոնեության առաջամարտիկ՝ հայը գործեց ճակատագրի զինվորի կամքով ու նվիրումով, իր քաջությունն օծելով սրբությամբ, իր սրից անբաժան պահելով խաչը։ Ապրում են այն ժողովուրդները, որոնք ցեղորեն օժտված են միջավայրն իրենց պատշաճեցնելու և նրան հարմարվելու ընդունակությամբ»- գրում էր Հայկ Ասատրյանն իր գրքի «Իմաստի ողբերգությունը» ամփոփիչ բաժնում։