ժամանակով Կատուն ճոն էր,Շունն էլ գըլխին գըդակ չուներ,Միայն, գիտեմ ոչ՝ որդիանց որդի Ճանկել էր մի գառան մորթի:Եկավ մի օր, ձմեռվան մըտին,Կատվի կուշտը տարավ մորթին:— Բար աջողում, ուստա Փիսո,Գլուխըս մըրսեց, ի սեր աստծո,Ա՜ռ էս մորթին ու ինձ համար Մի գդակ կարի գըլխիս համար:Վարձիդ համար միամիտ մընա՜,Համա-համա շատ չուշանա: