Դրանից հետո նրանց համար ժամանակը երկար էր ձգվում։ Յուրաքանչյուրը կարծում էր, որ փրկվելու իր հնարավորություններն ավելի էին, քան մյուսներինը, և հույս ուներ, որ մինչև փախուստի փորձը իրեն կախաղան չէին հանի։ Վարդանը պառկեց ու աչքերը փակեց։ Նա մտքում գծում էր շրջակայքի քարտեզը։ Նա ջանում էր հիշել փողոցների ու տների ամենաաննշան մանրամասները, ընտրել հնարավոր մի քանի ուղերթ։ Պետք է խուսափեր մնացած փախստականների ընկերակցությունից, որպեսզի իրեն հեշտ չգտնեին։ Այս ծրագրերը նրան հնարավորություն էին տալիս շատ չմտածել կնոջ և որդու մասին։