Հենց	նույն	օրն	ակնավաճառը	գաղտնիքը	հաղորդեց	Մելքոն	Ավրումյանին: Նրա	մոռացած խանութը	դարձավ	գրավիչ անկյուն, իսկ	ինքը` հետաքրքրական	անձ: Եկողին	պատմում	էր	բոլորը, ինչ-որ	գիտեր, իսկ	չիմացածը, հարկավ, հնարում: Նա	գոհ	էր	արդեն	այն	բանով, որ	Պապաշայի	պես	մի	պատկառելի	անձնավորություն	կատակներ	էր	անում	իր	հետ	տիկին Ղուլամյանի	բեղիկների	վերաբերմամբ: Նա	ինքը	չարացած	էր	Միքայելի	դեմ	այն	ժամից, երբ	նույնպես	վռնդվեց	նրա տնից: