Վիժումէն անմիջապէս ետք չէ որ հոգեբանական հարցերը ի յայտ կու գան: Ընդհանրապէս որոշ ժամանակ անցնելէ ետք է որ ժխտական անդրադարձը տեղի կ’ունենայ: Երբ տարի մը կ’անցնի ու եղած վիժումին «տարեդարձ»ը կու գայ, հոն է որ երեւան կ’ելլէ այն ստապատիր համոզումը, որ վիժում ընելէ ետք բնական կեանքը շարունակել կարելի է, առանց ոչ մէկ անդրադարձի: Յուշեր կ’երթան ու կու գան: Գէշ զգացումներ յանկարծ մէջտեղ կ’ելլեն: Կիներ, այս ընթացքին, կը նկատեն որ ընդյատակեայ հսկայ աշխատանք կատարուած է: Վերջերս հրապարակուած Բրիտանական ուսումնասիրութիւն մը կը հաստատէ, որ այս հանգրուանին կիներուն մօտաւորապէս ութսունմէկ առ հարիւրը կ’ունենայ մտային ու հոգեկան լուրջ հարցեր, որոնք կը շարունակուին ֆիզիքական անհանգստութեամբ: