Ու արդեն որերորդ անգամ կրկնվել է հայ մարդու աքսորի ու գաղթի ոդիսականը` այժմ էլ մարդասիրական հորջորջվող խորհրդային երկրում: Դժոխքի ծաղիկներ էին այն երեխաները, ովքեր ծնվեցին ու հասակ առան աքսորի ու գաղթի ճանապարհներին ընտանիք ստեղծած ծնողներից: Քո ծնողները, Դու, հազարավոր Քո նմանները այդպես կյանք մտան, հայրենի հողից բռնի արմատախիլ արված ու օտար հողում աճած ծառի նման... Ոչ, նրանք երջանիկ չեղան ու չէին էլ կարող լինել. մի սերնդի կյանքում չեն կարող տարրալուծվել ու մոռացվել այդքան ցավ ու տառապանք, այդքան կորուստ ու վիրավորանք: Այդ պատճառով նրանք ընտրեցին ազնիվ ճանապարհներից ամենադժվարն ու աստվածահաճոն` երջանկություն գտան ուրիշներին երջանկացնելու մեջ...