Անհիշելիության ծանրություն պարունակող երկրի հիշողությունը մտապահել է փրկության իր տեղանքը` նոր լույսի ու կենաց ծառի հայրենիքը, քանզի տվողը գիտեր տուն դարձի ճանապարհը, տուն դարձի բոլոր իմաստներով: Ոչ մի գիտություն և տեղեկատվության ահռելի քանակ… չի փրկելու… քանզի նույն գիտությունը վիթխարի մարմին առած շարժվելու է մեզ վրա, ու խոնարհվելու ենք, խոնարհվելու ենք շրջապտույտի օրենքներով՝ ինքներս մեզ հաստատելով, ինքներս մեզ վերադառնալով: