-Արցախը մեր սերնդի անելիքն է.կարելի է ասել, որ այս երկու տասնյակ տարիների ընթացքում Հայաստանում բոլորս, անկախ մեր քաղաքական, թե այլ հայացքներից, այս մի հարցում միակամ ենք եղել։ Բայց Երևանի կայարանում մեր վարորդը մի երկու ժամ կանգնեց, սակայն Արցախ գնացող մի ուղևորի չկարողացավ գտնել. ւշ-ուշ ենք գալիս, ես ճիշտն ասած՝ մի քիչ էլ ամաչում եմ, որ տեսողություն չունեցող մի երիտասարդ ինձնից շատ գործ է անում Արցախի համար...Արտակ ջան, սա ասացի ու գիտե՞ս մտքիս ինչ եկավ, որ, ըստ էության, Արցախը քեզ համար տեսանելի, նյութական արժեք չէ, այլ մի տեսակ քո իդեալում է ինքը. դու չես տեսնում նրան, նրա շենքերն ու փողոցները, քո կառավարության աշխատանքը մարդկանց դեմքին դրոշմված։ Հնարավո՞ր է, որ սրտումդ մի այլ, բոլորովին այլ երկիր ես տեղավորել և հենց դա է պատճառը, որ մեզ պես ժամանակ առ ժամանակ ծնկներդ չի ծալվում, չես հուսահատվում ու թուլանում։