Օրինակ մը ունիմ՝ Հալէպի Ճեմարանը, որուն 70ամեակն էր անցեալ տարի. անիկա երբ հիմնուեցաւ, քաղաքի լաւագոյն ուսուցիչները կը հրաւիրէին: Անոնց 6-8 ժամնոց դասին համար ափով դրամ կու տային: Ասիկա շարունակուեցաւ. բայց յաջողեցա՛ւ դպրոցը: Եւ անոնք, որոնք իրենց զաւակները չէին ղրկեր, նոյնիսկ պատասխանատուները, սկսան իրենց զաւակները ղրկելու: Իր արտադրած աշակերտները գացին համալսարան եւ դարձան դպրոցի քատր: Պիտի գիտնաս՝ քայլ առ քայլ ո՛ւր ընել ներդրումդ: Եթէ կ՛ուզենք Սփիւռքի մէջ սերունդ պահել, հայապահպանութիւն ունենալ, ապա հիմնական է այդ խորքին մշակումը: