Երևանի պետական համալսարանն ստեղծվել է Հայաստանի առաջին Հանրապետության ժամանակ՝ 1919 թվականին։ Շնորհիվ Մայր բուհում աշխատանքի անցած անվանի գիտնական- մանկավարժների՝ երկրի գի-տական ու բարձրագույն կրթական կյանքը 1920-ականներին գերազանցապես կենտրոնացված էր հենց այստեղ։ 1920-30-ականների բուհական համակարգի վարչական վերակազմակերպումների, ինչպես նաև ստալինյան բռնությունների, 1940-ականների պատերազմական դժվարությունների թոհուբոհով անցնելուց հետո՝ 1950 – ական թվականների երկրորդ կեսից, պայմանավորված Խորհրդային Հայաստանում ծավալվող գիտատեխնիկական հեղափոխությամբ սկսվում է Երևանի պետական համալսարանի բուռն ծաղկման շրջանը։ Համալսա-րանում բնական գիտությունների անկասելի ու սրընթաց զարգացումը մեծապես կապված էր Վիկտոր Համբարձումյանի և Ալիխանյան եղբայրների անունների հետ։ 1950- ականները նոր ու նշանալի ջրբաժան հանդի-սացան նաև հումանիտար գիտությունների, մասնավորապես, բանասիրության ու պատմագիտության զարգացման համար՝ չնայած խորհրդային շրջանին բնորոշ գաղափարական կաղապարվածությանը։ Մայր բուհը լոկ ուսումնական ու գիտական գործունեություն ծավալող հաստատություն չի եղել։ Նրա բարենպատակ առա-քելության մաս է կազմել ինչպես հայրենի ու համաշխարհային մշակույթի յուրացումը, այնպես էլ մշակութաստեղծումը։ Համալսարանում են ուսումնառել 20-րդ դարի հայ մշակույթի մեջ մեծ հետք թողած այնպիսի գոր-ծիչներ, ինչպիսիք Շիրազն է, Կապուտիկյանը, Պարույր Սևակը և այլք։ Այսպիսով Երևանի պետական համալսարանը մշակութային կենտրոն էր ոչ միայն քանզի համալսարանականները մշակութային գործունեությամբ են զբաղվել, այլև այն իմաստով, որ նրանք ստեղծել են մշակութային միջավայր, ինքնին մշակույթ, որը նյութական, հոգևոր թե կենցաղային մակարդակներում յուրացվել է ինչպես համալսարանականների կողմից, այնպես էլ բուհից դուրս ՝ հասարակության շրջանում։