Բա ի՞նչ անենք: Լավ հարց է, մանավանդ երբ քաջածանոթ ենք հայկական դիվանագիտության հնարավորություններին: Ի՞նչ ունենք ծախելու ՆԱՏՕ-ին և Ռուսաստանին մեր վերջնական կողմնորոշման դիմաց: Ոչինչ: Մյուս կողմից էլ մենք առայժմ դիտորդի դերում ենք և տեսնում ենք, որ ոչ ՆԱՏՕ-ն է անհանգստացած մեր ՀԱՊԿ անդամ լինելու, ոչ էլ Ռուսաստանը` Հայաստանում ՆԱՏՕ-ի զորավարժություն անցկացնելու պատճառով: Սա կարելի էր, թերևս, մեր հավասարակշռված քաղաքականությանը վերագրել, եթե չիմանայինք, որ ՆԱՏՕ-ն ու ՀԱՊԿ-ը անհաշտ ախոյաններ են: Նույնը կարելի է ասել նաև մեր կողմից ԵՄ հետ ասոցացման պայմանագրի ստորագրման կապակցությամբ` հաշվի առնելով ԵՄ-ԵԱՏՄ «սիրալիր հարաբերությունները», թեև այստեղ խնդիրն ավելի շատ տնտեսական է քան ռազմական: Ստացվում է, որ Հայաստանին խնայում են, ներում չարաճճիությունները: Բայց եթե նույնիսկ ամեն ինչ հենց այդպես է այժմ, ապա իրավիճակը կարող է փոխվել տեսանելի ապագայում, երբ խաթարվի ՆԱՏՕ-ի դրայվը Վրաստանում կամ հակառակը, երբ Ռուսաստանը առերեսվի իր ռազմավարական դաշնակցի հետ ՆԱՏՕ-ի անդամ երկրի վրայով հարաբերվելու իրողության հետ: Թե մեկ և թե մյուս տարբերակը, նկատենք, մեզ ոչ մի լավ բան չի խոստանում: Ուստի, երբ կողմերի հետ առևտուր անելու համար ոչինչ չունենք, մեզ մնում է մեկ բան` Հարավային Կովկասում այս կամ այն բևեռի գերիշխանություն թույլ չտալը: Թե ինչպես պետք է դա անենք, չեմ կարող ասել: Ավելին` պատկերացում անգամ չունեմ, թե ինչպես կարելի է 102-րդ դիվիզիային և Վրաստան ժամանող ՆԱՏՕ-ի ստորաբաժանումներին ստիպել համատեղ զորավարժություններ անցկացնել «հավանական» հակառակորդի` ենթադրենք, այլմոլորակային զավթիչների դեմ: