ԽՍՀՄ-ում օրնիթոլոգիան մեծ զարգացում է ստացել հատկապես կենսաբանական ինստիտուտների, լաբորատորիաների, արգելոցների ստեղծումից հետո։ Օրնիթոլոգիական խոշոր հավաքածուներ կան ՍԱՀՄ ԴԱ Լենինգրադի կենդանաբանության ինստիտուտում, Մոսկվայի համալսարանի կենդանաբանական թանգարանում և այլուր։ Օրնիթոլոգիան կարևոր նշանակություն ունի գյուղատնտեսության, անտառտնտեսության, որսորդության, ինչպես նաև բժշկագիտության և անասնաբուծության համար (թռչունները բազմաթիվ հիվանդությունների տարածողներ և հարուցիչների կրողներ են)։ ԽՍՀՄ–ում օրնիթոլոգիաի բնագավառի հետազոտությունները կոորդինացնում է Համամիութենական օրնիթոլոգիական կոմիտեն։ Հայաստանի թռչունների վերաբերյալ առաջին գիտական տեղեկությունները պատկանում են եվրոպացի և ռուս ճանապարհորդներին և բնագետներին (18-րդ դարի սկզբներին)։ Նախկին ՀԽՍՀ–ում օրնիթոլոգիական ուսումնասիրություններ են կատարվել ՀԱՍՀ ԴԱ կենդանաբանության ինստիտուտումում, Երևանի համալսարանում, Հայկական մանկավարժական ինստիտուտում և Իյոսրովի պետական արգելոցում։