Ես հանգչում էի թավշա վարդերի վերա… և ահա’, արշավեցին ինձ մոտ մարալների ու եղնիկների երամակներ, և ահա թռան դեպի ինձ ոսկեթև ու ծիածանաթև հավքերի երամները՝ անուշ երգելով. քաղցրաձայն հնչեց օդը, արբած երկնքի ծաղիկների բուրմունքով… Իսկ նրանց հետևից ամենաթեթև, արծաթյա - մաքուր ամպիկների վերա, որպես փղոսկրյա ջահի վերա, բազմած երևաց մի չքնաղ կույս, մի գեղեցկուհի, գուցե մի դիցուհի - նա երկնքից էր իջնում…