Ա­մէն գիւղ ու ա­ւան, նոյ­նիսկ ա­մէ­նէն յե­տի­նը կ’ու­նե­նար իր ե­կե­ղե­ցին ու հո­գե­ւոր ա­ռաջ­նոր­դը, ո­րոնց շնոր­հիւ կը կազ­մո­ւէր հա­մայն­քը, հայ մար­դոց հա­մախմ­բո­ւա­ծու­թիւ­նը: ­Քա­հա­նան կրօն­քի ծի­սա­կա­տարն էր, գիւ­ղա­ցի­նե­րը մխի­թա­րո­ղը, գիւ­ղին խոս­տո­վա­նա­հայրն էր, վէ­ճե­րուն լու­ծում տո­ւող դա­տա­ւո­րը, խրա­տողն ու խորհր­դա­տուն, յա­ճախ նաեւ դաս­տիա­րա­կը: ­Հա­մեստ ու­ժե­րով եւ իր հա­մայն­քին հետ ծէ­սի ու ա­ւան­դու­թեանց ճամ­բով ազ­գա­յին թթխմո­րին պա­հա­պա­նը: