Այդ նամակները, որ գրվել էին իրարից հարյուրավոր վերստեր հեռավորության վրա գտնվող 4-5 վայրերում, պարունակում էին իրարից անկախ տեղեկություններ, և բոլորն էլ լեցուն՝ Սասունի դեպքերի սոսկալի մանրամասներով: Նամակների բոլոր հեղինակները միաբան էին այն կարծիքում, որ Թուրքիան վերջին հինգ տարիներին բացահայտորեն ընթանում է հայության և քրիստոնեության ոչնչացման ուղով: «Պետք է հիշել,- գրում էր Ն. 14 նամակագիրը,- որ Սասունի դեպքերը կառավարության ընդհանուր դրության հետևանք են. այս վերջին տաս տարուց ի վեր հարյուրավոր Սասուններ տեղի ունեցան երկրի ներսում: Եվրոպայի թուլությունը պատեհ առիթ ընձեռեց Թուրքիային այս անգութ գործն իր ողջ սաստկությամբ առաջ տանելու: Այդ դրությունն առաջ է եկել ցեղի և կրոնի հանդեպ տածած ատելությունից և սպառնում է ջնջելու քրիստոնյաներին ու քրիստոնեությունը»: Մի ուրիշ տեղ էլ ասվում էր. «Թուրքն այժմ դատաստանի առջև պետք է կանգնի՝ բայց ոչ միայն Սասունը՝ իբրև փաստ բերելով. միևնույն ողբը երկրի բոլոր կողմերից է բարձրանում»: Ն. 11 նամակագիրն իր գրառումներն ավարտում էր հետևյալ հուզական տողերով. «Աստծո սիրուն, չպետք է թողնել, որ հանրային խիղճը դարձյալ անտարբեր գտնվի այս սարսափի տիրապետության հանդեպ. երկիրը սոսկումից և սարսափից անդամալուծված է»: