Տարիների ընթացքում սովորել էր սիրել Ռոզին՝ նրա էության, նրա մարմնի և հոգու մեջ հանգստություն էր գտել: Չնայած ժամանակ առ ժամանակ չափից դուրս կամակոր, պահանջկոտ ու քմահաճ լինելուն՝ Ռոզն իրականում միշտ նույնն էր, նրան հեշտ էր հասկանալ և նախապես ենթադրություններ անել: Երբ մի անգամ հասկացավ նրա էությունը, այլևս չէր զարմանում: Հայտնի տարրերից բաղկացած բաց ու պարզ բանաձև էր: Մուսթաֆային չէր հրահրում, ինչպես և չէր փորձում կյանքին դեմ առ դեմ հանդիպել: Շրջապատին հարմարվելու բնական կարողություն ուներ, ուր էլ որ լիներ, շրջապատին իրենով էր անում, սուր անկյուններն այնպիսի ճարտարությամբ էր վերացնում, որ որոշ ժամանակ անց շրջապատի և իր միջև այլևս սահմաններ չէին մնում: