Երբեմն իրեն նմանեցնում էր Ղուրանի խորհրդավոր կերպար Դաբբեթ-ուլ Արզին. տարբեր կենդանիների մարմիններից կազմված մարմնով դատաստանի օրը մարդկանց երևացող էակի պես Ասյան էլ գոյություն չունեցող մասերի ամբողջություն էր երևում իր աչքին: Նրա մարմինը բաղկացած էր ընտանիքի բոլոր կանանցից ժառանգած, միմյանց չներդաշնակող մասերից: Բարձրահասակ էր, այս քաղաքի կանանցից շատ ավելի բարձրահասակ, ճիշտ Ջելիհա մորաքրոջ նման, Ջևրիյե մորաքրոջ ոսկրոտ, բարակ երակներով մատներն ուներ, Ֆերիդե մորաքրոջ նյարդայնացնելու չափ սուր ծնոտը, Բանու մորաքրոջ փղի ականջները: Նման արծվաքիթ աշխարհում երկու հոգի ուներ' Ֆաթիհ Սուլթան Մեհմեդը և Զելիհա մորաքույրը: Հավանեք, թե չհավանեք, Սուլթան Մ՜եհմեդը գրավել է Կոստանդնուպոլիսը. այս իրադարձության դիմաց կարելի է ուշադրություն չդարձնել քթի ձևին: Ինչ վերաբերում է Զելիհա մորաքրոջը, այնքան լավ ու տպավորիչ տեսք ուներ, որ մարդիկ քթին ուշադրություն չէին դարձնում, նա հիպնոսում էր իր ընդհանուր տեսքով: Բայց Ասյան ոչ Մեհմեդ Սուլթան Ֆաթիհի նման նվաճումներ էր ունեցել, ոչ էլ Զելիհա մորաքրոջ գրավչությունն ուներ: Դե որ այդպես է, ինչպե՜ս կարող էր մարդկանց արգելել իր քթին նայել: