Ոեւէ «գործիքով» արտայայտուող արուեստագէտ նախ եւ առաջ կ՛արարէ ինք իրեն համար, ներաշխարը դրսեւորելու նպատակով, սակայն հոն չի կանգնիր, այլ իր օգտագործած «գործիքին» միջոցով կ՛աշխատի հաղորդակցութիւն մը ստեղծել շրջապատին հետ, իր մտածումները, զգացումներն ու ներաշխարհը բաժնեկցելու համար արուեստասէրին հետ. երաժիշտին համար հաղորդակցութեան «գործիքը» ներդաշնակ ձայներն են, քանդակագործին համար՝ հաստատուն իրի մը տրուած ձեւերը, իսկ նկարիչին համար՝ գոյներն ու գիծերը, գիծ բառին ամէնէն համապարփակ իմաստով։ Արուեստագէտ մը յաճախ չի մնար մէկ կալուածի մէջ, այլ կ՛արտայայտուի մէկէ աւելի «գործիքներով», ընդառաջելով իր երեւակայութեան, մտածումներուն եւ զգացումներու աշխարհին, որոնք օրէ օր եւ տարուէ տարի նոր տարածք կը գտնեն, կը ձգտին դէպի նոր հորիզոններ, որոնք սահման չեն ճանչնար։