Սմբատը	գիտեր, որ	կյանքի	կանոնավոր	շավղից	շեղվում	է: Գիտեր	և	դարձյալ	հետ	չէր	կանգնում: Մոլի	կենցաղը հետզհետե	բթացնում	էր	նրա	նյարդերը	և	նրա	հոգեկան	աշխարհը	ձգում	ինչ-որ	անփարատելի	մթություն: Հյուրանոցների արբեցուցիչ	մթնոլորտում, նոր	ձեռք	բերված	զվարճասեր	ընկերների	շրջանում	գտնում	էր	գեթ	ժամանակավոր	մոռացում: Եվ	այսքանը	բավական	էր: Ի՞նչ	փույթ, որ	արթուն	ժամերին	ավելի	սաստիկ	էր	ազդում	վիշտը	և	անխնա	դատապարտում իր	նոր	կենցաղը: