Չնայած դրան` հուլիս ամսի առաջին ուրբաթ օրը, հակառակ խցանմանը մայթով վազելով, վաղուց արդեն ուշացած հանդիպմանը շտապելիս, նորից բերանը եկածն էր ասում: Զելիհան անընդհատ հայհոյում էր. մայթի կոտրված քարերին, բարձրակրունկ կոշիկներին, հետևից ընկած մարդկային խզբզանքներին, խելագարի պես ազդանշանող վարորդներին, ամբողջ աշխարհին, ժամանակին (թե ինչներին էր պետք) այս փորձանք Կոստանդնուպոլիս քաղաքը գրավողին և դարերով իր սխալը չշտկած ամբողջ օսմանյան տոհմին ու մեկ էլ անձրևին... այո՜, այս գրողի տարած ամառային անձրևին... ամեն մեկին առանձին-առաևձին հայհոյում էր: