Լսվում են հայտարարություններ, որ բոլոր անունները /եվրոպական, նույնիսկ թուրքական/ հայկական հիմք ու արմատներ ունեն, հետևաբար պետք չէ փոխել ոչ հայեցի անուն-ազգանունները: Այսպես մտածելը ճիշտ չէ, քանի որ այսօր հստակ տարբերակվում են թուրքական, պարսկական, հրեական և մյուս օտար անունները հայկական անուններից: Անդրադառնանք այդ հարցին: Ուսումնասիրությունները թույլ են տալիս ասելու, որ հայկական շատ անուններ վաղուց որոշակի փոփոխության են ենթարկվել, անվան սկզբում, մեջտեղում և վերջում ինչ-որ տառեր ավելացնելու միջոցով: Քննարկենք շատ տարածված Աբրահամ (Ա /բ/ր/ահ/ամ) կամ Աբրամ (Ա/բ/րամ) անունը: Այս անվան մեջ նկատելի է Արամ անունը, որը փոփոխությունների է ենթարկվել —բ— և -ահ- հնչյունների միջոցով: Մարիա /M-aria/, Սառա /S-ara/ և այլ անուններ ևս –ար թաքնված մասնիկ ունեն: Իսլամական աշխարհում տարածված Իբրահիմը նույն Աբրահամ-Աբրամ-Արամ անցման հետևանքով առաջացած անուն է: Այս դեպքերում կարելի է վարվել այլ կերպ: Անվան կամ ազգանվան մեջ հայկական հիմք ու արմատ տեսնելու դեպքում, դրանք նորից կարելի է հայացնել: Հետևաբար Աբրահամյանը կարող է վերադառնալ իր նախնական ձևին և դառնալ Արամյան: Իսրայելյան ազգանունը, որն այսօր պետության անուն է խորհրդանշում, կարող է փոխարինվել Արմենյանով, Իսահակյան ազգանունը` հայացված Սահակյան տարբերակով և այլն: Կան նաև վիճելի անուններ (Դավիթ /Դիվ, Դեվ, Տիվ/), Թամար /Թ-ամար/), որոնք անբաժանելի են մեր կենցաղից ու պատմությունից և պատահական չէ, որ ժողովուրդը այդ անուններով է կոչել իր սիրելի հերոս-հերոսուհիներին: