Դուրեան, դեռ իր վարդապետական օրերէն, շատ կը կարդար, շատ գիտելիք ունէր։ Տարիներ յետոյ, ոմանք մեղադրեցին զինք իբրեւ… «քանքարաթաքոյց», այսինքն՝ իր տաղանդը թաքցնող, պահող, զայն հանրութեան ի սպաս դնելէ խուսափող։ Իբրեւ թէ Դուրեան սրբազան ժլատ եղած էր իր գիտական հարուստ պաշարը հանրութեան ինչքը դարձնելու։