Այստեղ	էր	նաև	ազատամիտ	լրագրի	թղթակից	Արմենակ	Մարզպետունին, թուխ	դեղնագույն	դեմքով, մեծ	քթով	մի երիտասարդ, հագին	երկայն	վատ	կարված	ռեդինկոտ, որի	անթիվ	ծալերը	ցույց	էին	տալիս, որ	նոր	է	սնդուկից	դուրս բերվել: Տեսարանը	նրան	թելադրում	էր	մի	հոդված, որ	պիտի	կրեր «Հակադրություն» վերնագիրը: Նայում	էր	վար — քաղցի	ու	մերկության	սոսկալի	պատկեր, ուր	մարդիկ	շներից	չէին	տարբերվում: Նայում	էր	վեր — կշտության	ու անհոգության	կենդանի	մարմնացում: Այնտեղ	կիսամերկ	մարմիններ, կեղտոտ	ու	գզգզված	մազերով	ողորմելի	գլուխների մի	քստմնելի	ճահիճ: Այստեղ	վերջին	տարազի	հագուստներ, ոսկե	շղթաներ, թանկարժեք «բրելոկներով», ադամանդյա մատանիներ	ու	փողկապի	քորոցներ: Կարելի	է	խղճալ	ստորինին, գրչով	համակրել	նրան, սակայն	գրավիչը	վերինն	է: Թղթակիցը	մոտեցավ	Սմբատին, որ	դիտում	էր	իր	սեփական	փշրանքներից	խլրտող	խուժանը, և	ասաց.