Բանաստեղծի երկրորդ կինը` Իզաբելա Չարենցը, յիշում էր, որ 1937 թւականի շոգ ամռանը Չարենցը նրան երեխաների հետ Ծաղկաձոր տարաւ, իսկ մէկ ամիս անց յուզւած վերադարձաւ։ Նա յետ տարաւ ընտանիքին Երեւան. երբ նրանք հեռանում էին, փողոցում մարդկանց հոծ զանգւած էր հաւաքւել, զուռնաչիները տխուր երաժշտութիւն էին նւագում։ Հարցին` ինչի համար է այս ամէնը, Չարենցը պատասխանեց. «Թող նայեն հայ բանաստեղծի վերջին ուղուն»։