Իր հռչակի այս ուռճացումը Վարդանը ստոր շողոքորթություն համարեց և այն չունեցավ սպասված ներգործությունը։ Նա մտածեց, որ Շիրակը չուներ քաղաքական հոտառություն։ Նա այնպիսի մտքեր էր արտահայտում, որոնք հիշեցնում էին Վարդանի՝ երիտասարդ ժամանակ արտասանած ճառերը։