Եվ, վերջին հաշվով, մենք պետք է ուխտագնացության ճանապարհը սովորական դարձնենք, բայց պահպանենք, որ այդ վայրերը մեզ համար դառնան նույնքան հարազատ ու ցանկալի, ինչպես այսօր մեր եզդի բարեկամ Միրզա Սլոյանի համար. իր հայրենի գյուղում հարազատ անկյուններ էր փնտրում և գտնում, այստեղ իրենց գերդաստանն է ապրել՝ 100-ամյա տները քանդված են, բայց դեռ պահպանված, որովհետև թուրքը հարամ է համարում այն տունը, ուր հայն ու եզդին են ապրել…