էսպես	մեկ	սարսափելի	գիշեր	էր, որ	Ապովենց	Հարությունը՝ Քանաքռու	ազնվական	անձանց մեկը, Ապրանքափոսիցը	դուս	էկավ, մտավ	իրանց	մենծ	իգին, տեսավ	կատեպանները (բաղմանչի) բոլոր	քնած	են, էլ	ղիմիշ	չարավ, որ	նրանց	վեր	կացնի, ինքը, քյահլան	ձին	տակին, ասեց՝ մեկ	Գորգոչանը	դիպչի	յա	բանդը	գնա, տեսնի, թե	ջուրն	ընչի՞	չի՛	գալիս: Մութն	էնպես	էր գետինն	առել, որ	մատդ	կռխեիր	մարդի	աչքը, չէ՛ր	իմանալ: Բայց	բոլոր	քարերն	էլ, որ	բերանները բաց	անեին, նրան	չէ՛ին	կարող	վախացնիլ, է՛ն	աներկյուղ	սիրտն	ուներ	մեր	քաջ	հայազգին: Թուրք	ու	հայ	էսօր	էլ	կասեն, թե	նրա	ո՛չ	սրտին, ո՛չ	լեզվին	սարն	էլ	չի՛	դիմանալ: Բաղերի	գլխովը տվեց	մեր	սրտոտ	իգիթն	ու	հասավ	Գորգոչանի	գլուխը, ջրի	բաժանվելու	տեղն	էս	էր: Տեսավ, որ էստեղ	էլ	ա	ջուրը	պակաս: Հենց	Վերի	եկեղեցու	գլխովը	պտտեց, որ	մեկ	բանդին	հասնի, ջուրը կապի, աչքը	որ	ետևը	չքցեց, մնաց	տեղնուտեղը	սառած: Չէ՛ր	գիտում, թե	ի՞նչ	տեղ	ա: Ուզում	էր ետ	դառնա, սիրտը	չէ՛ր	տալիս, ամոթ	էր	համարում	իր	գլխին. ձիուն	էր	զոռ	անում, ձին անկաջները	խլշացնում, փընչացնում	էր, ետ	վազում: Չորս	կողմը	բոլոր	մութն	ու	խավարը	կոխել էր, բայց	եկեղեցու	գլուխը	արեգակի	պես	փայլում, ճաճանչում	էր: