Նրա մեջքը կոտրատվում էր, մկանները թմրել էին, բայց անհամբերությունից դողալով, նա քլունգն ու բահը ձեռքին բարձրացնում էր վեր ու փշրում գորշ, փխրուն հողը։ Նրա առջևում փռված էր հոտավետ ծաղիկներով պատված թավշե տարածությունը։ Իսկ հետևում հողն ավերվել էր, ամայացել. կարծես հարթ բլրալանջի մակերևույթը տակնուվրա էին արել։ Խխունջի պես դանդաղ առաջ շարժվելով, իր հետևից տգեղ հետքեր թողնելով, մարդը քանդում, փչացնում էր գեղեցիկ հարթությունը։