Է՜հ, չեղավ, բա մեր երկխոսությու՞նը։ Անձրեւը դերի մեջ մտած է․ երեւի կսպասեն, կկտրվի, նոր դուրս կգան։ Կամ էլ հիմա իրենք դուրս կգան, բա ե՞ս․․․ Ինչի՞ հենց հիմա պիտի վեր կենա ու գնա։ Ընենց լուրջ կռիվ է ներսումս հասունանում, որ ուզում եմ ուղղակի հարցնել․ «Պարո՛ն Ռազմիկ, ինչու՞ են Օրբելի եղբայրները ձեզ այդքան հետաքրքրում, էդ ի՞նչ եք սարքում այստեղ․․․ Եթե տեղափոխվել եք Հայաստան, եկեք ծանոթանանք, խոսենք, ես ուզում եմ Ձեզ հետ զրուցել, մտքերս կենտրոնացնել։ Շատ հոգնած եմ, մի ամիս քայլել եմ, 24 ժամ էլ չեմ խոսել, հիմա հազիվ գտնվել եք Դուք, ու մենք կարողանում ենք էս երկխոսությունը տանել․․․ Ընկած շիշն ինձ հնարավորություն է տալիս պատկերացնելու, որ Դուք լրիվ ուրիշ ջահելություն եք ունեցել, որ կարող եք պատմել, թե ինչպես անցաք Ադրեատիկը, ինչպես մի շատ հարգարժան օրիորդ Ձեզ խնդրեց իրեն ուղեկցել մի նեղ նրբանցքով, որովհետեւ մոլորվել էր, հետո ինչպես հանկարծ, քսան տարի անց Դուք Ձեր տղային պատմեցիք այդ օրիորդի մասին, ասացիք, որ ափսոսում եք, որ անունը չհարցրիք, չառաջարկեցիք ծովամթերք համտեսել, գինի խմել ու վերջում էլ միասին մի արկածային պատմության մեջ չընկաք։ Եթե նույնիսկ նման բան տեղի չի ունեցել, կամ Ձեր տղան չի հասկացել, թե ինչու եք հատկապես ափսոսում, ես կարող եմ Ձեզ հետ հիմա հորինել այդ պատմությունը, ու, եթե տղա ունեք, իրեն կարող եք պատմել, որ սրճարանում մի աղջիկ կար, ով Անգելա Մերկելին բերել ու Վասպուրի՝ մատուցողի կողքին էր կանգնեցրել, ու որ Անգելան լրիվ տկլոր էր»։