մի պահի ճեռքը բաց թողնելիս և նրան կորցնելիս, կամ երբ տեսնում էր, թե ինչպես են մոր ոտքերը ուռչում ու մանուշակագույն դառնում, թե ինչպես է նա ուռենու տերևի պես փոթորկից քշվելով' անձայն ընկնում ու մահանում, երկու եղբայրներին հայրություն անելիս, ամբողջ ճանապարհին հոտած դիակներով, ծխով, կրակով ու ճիչերով լի ախոռներ տեսնելիս, առանց ուտելիքի մնալով՝ Սիրիայի անապատում ոչխարների պես արածելիս, գաղթի ճանապարհին կորած որբերին հավաքող մի խումբ ամերիկացի միսիոներների կողմից փրկվելիս, այդ ամբողջ ճանապարհով վերադառնալով՝ ապաստան դարձած Սվազի ամերիկյան քոլեջ գալիս, հետո Ամերիկա ուղարկվելիս, տարիներ անց փոքր քրոջը՝ Շուշանին վերջապես գտնելով՝ Սան Ֆրանցիսկո բերելիս և թոռների հետ բազմաթիվ խաղաղ ընթրիքների ժամանակ անգամ միշտ այդ կատվի ձագը հիշողության մեջ մեխված էր մնալու: