­Նախ եւ ա­ռաջ, իմ գնա­հատ­մամբ, կայ Ատր­պէյ­ճա­նի պար­տու­թեան նշա­նը։ Ատր­պէյ­ճա­նը հաս­կա­նում է, թէ ին­քը ի զօ­րու չէ կանգ­նեց­նե­լու մի­ջազ­գա­յին հան­րու­թեան հե­տաքրք­րու­թիւ­նը Ար­ցա­խի նկատ­մամբ։ Ատր­պէյ­ճա­նը ի զօ­րու չէ կանգ­նեց­նե­լու ճշմար­տու­թեան տա­րա­ծու­մը Ար­ցա­խի մա­սին։ ­Նա սար­սա­փում է նրա­նից, թէ կան մար­դիկ, գա­լիս են Ար­ցախ եւ տես­նում են, թէ Ար­ցա­խը որ­տեղ հա­կա­մար­տու­թեան գօ­տի է, որ­տեղ զի­նո­ւած մար­դիկ սպանն­ւում են, բնա­կա­նոն կեան­քով ապ­րում է եր­կի­րը։ Դ­րա հա­մար գնում է ինչ որ քայ­լե­րի, ո­րոնք հա­կա­սում են ոչ միայն մի­ջազ­գա­յին ի­րա­ւուն­քի նոր­մե­րին (ար­ժե­չա­փե­րին), մար­դա­սի­րա­կան ի­րա­ւունք­նե­րի նոր­մե­րին, այս զուտ մարդ­կա­յին բա­նա­կա­նու­թեան հա­կա­ռակ քայ­լեր է ա­նում։