- Հայաստան-Իրան հարաբերությունները քաղաքական մակարդակում չափազանց բարձր ցուցանիշ են գրանցել, հատկապես վերջին տարիների ընթացքում այդ նշաձողը բարձրացել է, բայց որևէ պարագայում տնտեսական հարաբերւթյունները երկու երկրների միջև չի կարե-լի բավարար համարել` հաշվի առնելով այն հսկայական ներուժը, որ առկա է թե Հայաստա-նում, թե Իրանում: Բնական է, մենք զգալի բացթողումներ ունենք նաև մշակութային դաշ-տում, որովհետև Հայաստանում իրանցիներին և իրանական մշակույթը լավ չեն ճանաչում, հաճախ առաջնորդվւոմ են 19-րդ դարավերջի-20-րդ դարասկզբի կարծրատիպերով, որոնք ձևավորվել են հայ դասական գրականության ստեղծագործությունների հիման վրա և բնորոշ էին Իրանին այդ ժամանակահատվածում: 20-րդ դարավերջին և 21-րդ դարասկզբին մենք ու-նենք բոլորովին ուրիշ Իրան, Րաֆֆու Իրանը այլևս չկա: Առավել ևս չկա Ավարայրի ժամա-նակաշրջանի Իրանը: Իրանցիներն էլ շատ պարագաներում Հայաստանը ճանաչում են իրա-նահայ համայնքի միջոցով, այնինչ, իրանահայ համայնքը որպես համայնք ունի բոլորովին այլ խնդիր և բոլորովին այլ ընկալում իրանցիների կողմից, ընդ որում միանշանակ դրական ընկալում, իսկ Հայաստանը որպես պետականություն ունի այլ խնդիրներ: Այլ խոսքերով, համայնքի հետ հարաբերությունները ավտոմատ կերպով չպետք է տեղափոխվեն միջպետա-կան հարաբերությունների ոլորտ: Չնայած որ հայկական ազդեցիկ, հզոր համայնքի գոյութ-յունը Իրանի ներսում, կրկնեմ` իրանցիների շրջանում միայն դրական ընկալվող համայնքի գոյությունը, միայն դրականորեն կարող է ազդել այդ միջպետական հարաբերությունների վրա: