Մարոն աթոռը քաշեց ու նստեց սեղանի մոտ։ Այլ հանգամանքներում նա մորը կպատասխաներ և զգալ կտար նրան հարգանքով, սակայն վճռականորեն, որ ինքն այլևս փոքր աղջիկ չէր, որին կարելի էր վարքագիծ թելադրել։ Իսկ Ազնիվ խանումը փաստարկներ կներկայացներ իր դիրքորոշումը պաշտպանելով, սակայն ի վերջո կզիջեր։ Դա գրեթե արարողություն էր դարձել նրանց հարաբերություններում, որը սկիզբ էր առել դստեր պատակությունից ի վեր։ Մարոն հառաչեց և հոգնած ձայնով ասաց.