Գնացի-եկա, չկարողացա թռչունին մտքիցս հանել: Սրտիս ցավն ուժգնացավ, հասկացա, որ սիրտ ունեմ, որոշել էր արթնանալ, որոշեցի սիրել: Նստեցի մեքենան, առանց հետ նայելու սլացա, հասա ընկերներիս. մի օտար քաղաքում էին: Քույրս զանգեց-տեղեկացրեց՝ ցնծա, Կասանդրան երեկոյան ուժ առավ, թռավ: Խմբված ընկերներիս զրույցը կտրուկ ընդհատեցի, թռչունի մասին պատմեցի շնչակտուր: Ընկերներս ասես լսեցին ու ոչինչ չլսեցին: Զայրույթից թեքվեցի, աչքերը չռած երիտասարդին հեգնեցի, թե՝ քե՛զ համար չպատմեցի, դո՞ւ ինչու ես կարկամել: Նրա ձեռքի լուսանկարչական խցիկից ուղիղ ոտքերիս տակ մի լուսանկար ընկավ, վրան՝ դեղին թռչուն: Տրորեցի, անցա: Երևի որոշեց վիրավորվե՞լ, հետո հասկացավ, որ վիրավորանք չէր, այլ ցնցում, հիմա ասում է՝ հիացում էր, հետո կխոստովանի, որ նետն էր Ամուրի: