Ուսուցչի և աշակերտի այս զրույցը պարզ ու հասկանալի չէ. նախ հազիվ թե գյուղացի երեխան «հասցնո՞ւմ ես հոգնել» ասի, նա, երևի, դեռ բարբառով է մտածում և հայերեն ճիշտ կխոսի: Առավել ևս անհասկանալի է ուսուցչի խոսքը. «մնացած տարիները եթե խլեին, չէիր աղմկի», որ բնավ հայերեն չէ իբրև լեզվամտածողություն: Դիալոգի մեջ հայտնվող անհարթությունները ու հանելուկները նույնպես չեն նպաստում պատումի թեթևությանն ու գրավչությանը: