Եվ այսպես, ապրիլի 24-ից երկու օր հետո (Բաքվի պարագլուխների հետ հարցերը ճշտել էր պետք) հեռագրի մեջ նշածս մեր ընկերներին հրավիրում են կուսակցության մարզկոմի շենքում տեղադրված պարետատուն։ Հետաքրքիր է, չէ՞, կուսմարզկոմը՝ պարետատուն։ Ասենք՝ գրեթե յոթանասուն տարի այդ շենքը մեզ համար միշտ էլ այդպիսին է եղել, միայն պարետության ձեւերն են եղել տարբեր։ Հանցագործ տեղափոխող ներքին գործերի մեքենաներով (պատուհանները՝ սեւածածկ) մեր տղաներին (տղամարդավարի էր պահում իրեն եւ Ռոնա Բալայանը) մի քանի անգամ դես ու դեն (պարետակետեր) տանել-բերելուց հետո, նորից՝ նախկին մարզկոմի շենք են տանում։ Բնական է, առաջին բանը, որ անում ենք, այն է՝ մեր ժողովրդական պատգամավորներին տեղյակ ենք պահում կատարվածի մասին, ապա դիմում ենք պարետատուն, գրանցվում այնտեղ՝ որպեսզի պարզենք՝ ինչո՞ւ են անօրեն ձեւով բանտարկել մեր ընկերներին։ Որքան փորձում ենք հեռախոսազանգերով ինչ-որ բան իմանալ տղաների վիճակի մասին, ոչինչ չի ստացվում։ Մի կերպ ճեղքելով «զինվորական» զինված շղթաները, հայտնվում եմ պարետատան մուտքի մոտ։ Հանկարծ ականջիս են հասնում մարզկոմի աշխատողներից մեկի խոսքերը, որ նոր էր դուրս գալիս պարետատնից. «Վարդան, Վարդան... Մի գնա, գազազած են սրանք, ամեն ինչ կարող են անել»։ Եվ այդ պահին խիստ կարմրած, խիստ լարված, ասես երկար փնտրած թշնամու հանդիպած լինի, մի ավտոմատավոր խորհրդային զինվոր կտրում է ճամփաս՝ ե՛տ, ե՛տ։ Բայց դեպի ո՞ւր ետ, երբ մեր տղաները կալանված են ներսում։ Ցույց եմ տալիս փաստաթղթերս, պատի նման անհաղորդ է մնում։ Փորձում եմ վկայականս հանել, ավելի է լարվում ավտոմատավորը։ Քիչ առաջ ինձ ձայնողը հեռվից զգուշացնում է՝ ձեռքդ գրպանդ մի տար, կկրակի հանկարծ, կարծում է՝ զենք ես հանում...