… Վերջապես, երբ մարդ բանաստեղծ էր, արվեստագետ, գրող, փիլիսոփա, նկատի էր ունենում նույնիսկ հեռավոր սերունդներին, խորհում էր հետմահու ճանաչման մասին` այն ձգելով այնքան հեռու և այնպիսի հեռանկարի մեջ, որ դառնում էր անմահություն: Ստեղծագործությունների համար արդյունքում առաջանում էին մեծ հետևանքներ, մնայուն գործեր էին ստեղծվում… Դա նշանակում է, որ ստեղծագործությունների ձևի և նյութի նկատառումները մնացյալ ամեն ինչից վեր էին: Ոչ նորարարությունը, ոչ լարվածությունը, ոչ էֆեկտները, ոչ անակնկալները այնքան էլ չէին հետամտվում, ինչպես որ տեղի է ունենում այսօր, քանզի նորը և զարմացնելու հանգամանքը իրերի կորնչելի մասերին են պատկանում: Ուստի և աշխատանքը, հետազոտությունը, փորձարկումը բացարձակապես, ամենևին տարանջատված չէին մտքի հանպատրաստից զորություններից: Ընդհակառակը, իմանում էին, որ ամենավսեմ հանճարը չի կարող որսալ ու դարերի հայացքի առաջ վերջնականապես ճշտել այն, ինչ իրեն տրվում է աստվածների կողմից, քան միայն այն դեպքում, եթե տիրապետելիս լինի շարադրելու միջոցներին, տիրացած լինի բուն իսկ իր գյուտերին` նրանք վերածելու համար անեղծ և, այսպես ասած, քայքայվող համակարգի: