Առաջին անգամ, որ կարդում էի, էնքան չապրված զգացմունքներ կային, դրանք էլ պետք է ապրես, չէ՞, սուտ է, մինչեւ մաշկիդ վրա չես զգում, չես հասկանում։ Օրթոպեդիկը մեր կողքն էր, ու երբ տեսնում էի թութակի վանդակները ոտքներին հիվանդները ոնց են գնում, մեկ է, մինչեւ վերջ իրանց չէի հասկանում, մինչեւ իմ ոտքն էլ չկոտրվեց։ Հիմա այս գիրքն էլ օգնում է, որ մարդ ինքն իրեն հասկանա, մեր մեջ էլ այնքան բան կա, որ չենք խորանում՝ հասկանանք թե ինչից է դա, ինչ֊որ բան պատկերացնում ենք, բայց օգնել է պետք։