3) Վաղ և ուշ պերիֆերիկ (ծայրամասային) պարալիչները դիֆթերիայի տիպիկ բարդություններից են: Վաղ պարալիչները ծագում են հիվանդության 2-րդ շաբաթում:Ախտահարվում են գանգուղեղային նյարդերը պարեզների, իսկ երբեմն էլ պարալիչների ձևով: Առավել հաճախակի է փափուկ քիմքի պարալիչը: Երեխան ուտելիս սկսում է խեղդվել, ձայնը դառնում է ռնգային, հեղուկ սնունդը թափվում է քթից: Նկատելի է քմային վարագույրի անշարժացումը և քմային ռեֆլեքսի բացակայությունը: Միակողմանի ախտահարաման ժամանակ լեզվակը թեքված է դեպի առողջ կողմը: Փափուկ քիմքի պարալիչը համարյա միշտ ուղեկցվում է միակողմանի կոպի իջեցմամբ, շլությամբ, ակոմոդացիոն պարալիչով: Հիվանդները գանգատվում են տեսողության երկատումից, չեն կարողանում կարդալ: Դիֆթերիայի ժամանակ դիմաներվի բորբոքումը խիստ հազվադեպ երևույթ է: Ուշ թույլ պարալիչներն ընթանում են պոլիռադիկուլոնևրիտի տեսքով և ի հայտ են գալիս հիվանդության 4-5 շաբաթում: Հիմնական ախտանիշներից են ջլային ռեֆլեքսների թուլացումը, մկանային թուլությունը, կոորդինացիոն խանգարումները, ոչ հաստատուն քայլվածքը, ատոնիան, մկանային ատրոֆիան: Տոքսիկ դիֆթերիայի ընթացքում նշված ժամանակահատվածում կարող են զարգանալ ողջ շնչական մկանների պարեզներ և պարալիչներ` երեխայի մկանային թուլությունը խիստ արտահայտված է, նա չի կարողանում շարժվել, մաշկը չոր է, պիգմենտավորված, թեփոտված: