«Իհարկե, մշակութային բազմազանությունը լավ բան է, բայց իմ դեպքն ավելի շատ կիսատություն է, քան բազմազանություն: Մորս սիրտը չկոտրելու համար չկարողացա լրիվ հաշտվել հայությանս հետ, հորս սիրտը կոտրելու վախից չկարողացա հաշտվել ամերիկացի լինելու հետ: Ոչ մի անգամ չկարողացա լիովին հայ լինել,-գրեց Արմանուշը. զգում էր, որ խոստովանության շեմին է:- Պետք է գտնեմ ինքնությունս: Գիտեք ինչ եմ մտածում: Գնալու եմ Թուրքիայում իմ ընտանիքի տունը տեսնելու: Տատիկս միշտ խոսում է Ստամբուլի այդ չքնաղ տան մասին: Գնալու եմ սեփական աչքերով տեսնեմ: Եթե կարողանամ դեպի իմ ընտանիքի անցյալը ճամփորդել, միևնույն ժամանակ ճանապարհորդություն կկատարեմ դեպի իմ ապագան: Եթե անցյալս բացահայտելու համար ոչինչ չանեմ, ենիչերիների պարադոքսն ինձ հանգիստ չի թողնի»: