Իրականում սպիտակ օձիքով, թե «դուխով» շապիկով, տետրերին Մաշտոցի նկար, թե Նիկոլ Փաշինյանի, մենք լավի ու վատի, բարձրի ու ցածրի, փրկության ու կործանման սահմանագծին չենք: Մենք ուղղակի արդեն ոչ մի տեղ ենք: Այդ ոչ մի տեղում տնօրեններն ու ուսուցիչները վախենում են դրամահավաքությունից, «թեժ գծերին» բողոքելուց, բայց մոռանում ենք, որ բարեփոխումները, այդ թվումՙ կրթական, դրանից չեն սկսվում: Դպրոցական դասագրքերի թեմաները, տեքստերը, մտքերը, ձեւակերպումներն արմատախիլ արեք, պարոնայք: Դրանք մեր երեխաներին նեղմիտ, սահմանափակ են դարձնում: Դրանք հեռու են իրականությունից, ժամանակակից աշխարհի աշխարհաքաղաքական, կրթամշակութային, գործնական պահանջներից: Դպրոցը պետք է աշակերտին ապրել, մտածել, առաջ ընթանալ, սեփական ուժերին հավատալ ու վստահել, ապագայի մարտահրավերներին դիմակայել սովորեցնի: Ֆիննական դպրոցներում աշակերտներին հենց ֆիննական պատմությունը ներկայացնելովՙ ուսուցիչը հարցնում է. «Իսկ դո՞ւք ինչ կարծիքի եք, հավանակա՞ն է, որ այսինչ արքան այդ իրավիճակում նման կերպ վարված լինի: Իսկ դո՞ւք ինչպես կվարվեիք նրա փոխարեն»: Ու երեխաները պատմական իրադարձությունները մտքով տեղափոխում են իրենց ժամանակներ, վերլուծում, քննարկում, ծանրութեթեւ անում: Ֆիննական դպրոցում չկա դասՙ առանց աշակերտի կարծիքի: