20-րդ դարը լինելով ողբերգական տարեթվերով լեցուն, այդուհանդերձ դարձավ հայկական պետականության վերա-կանգնման դարաշրջան: Հայաստանի առաջին հանրապետության կյանքը, սակայն, կարճ էր և կորստաբեր, իսկ Հայաստանի խորհրդային սոցիալիստական հանրապետությունը առանձնա-հատուկ էր նրանով, որ թեև կար արվեստների զարգացմանն ուղղված մշակութային քաղաքականություն, բայց դա իրականացվում էր պետական այնպիսի գաղափարա­խոսության շրջանակում, որը թույլ չէր տալիս տասնհինգ հանրապետություններից որևէ մեկին շահեկանորեն տարբերվել մյուսներից։ Խորհրդային միության տարիները մի ժամանակահատված էր, որը թեև արդեն անցյալում է, բայց, ինչպես լեզվի մեջ անցյալ կատարյալ ժամանակը՝ դա անցյալ է, որը շարունակվում է ներկայի մեջ։ Այդ երևույթը հատկապես նկատելի է մշակույթի ուսումնասիրության և գեղարվեստական կյանքի ասպարեզում, որովհետև այն գաղափարախոսությունը, և դրա ներքո մշակված և գործող մշակութային քաղաքականությունն այնքան զորեղ էին և այդ տարիներին այնքան խորն էին ներթափանցած իրականության մեջ, որ դրանից ինքնաբերաբար ձերբազատվել հնարավոր չէ: Այսինքն, պետք է մշակել քաղաքականություն, որոշ առումներով, գոյություն ունեցող քաղաքականության դեմ: Սակայն անկախություն ձեռք բերած Հայաստանում քաղաքական և տնտեսական հարցերը մշակութային հիմնախնդիրը մղեցին ետնաբեմ: Դա կարելի է բնական համարել մի պետության մեջ, որը դեռևս իր հիմնադրման տարիներին ազգային գաղափարախոսությունը համարեց ոչ պիտանի գործիք և կեղծ հասկացություն: Իսկ ազգային պետության մեջ մշակութային քաղաքականության հենքն ազգային գաղափարախոսությունն է: