Էստրագոնն ու Վլադիմիրն ամեն օր կսպասեն Գոդոյին, որպեսզի "փրկվեն" ժամանակի դեմ պայքարից: Սակայն օգնություն հայցել մեկից, ով այդ խնդիրն արդեն լուծել է, անիմաստ է: Եվ այստեղից պարզ է դառնում, որ Վլադմիրի ու Էստրագոնի ամենօրյա սպասումը դառնում է մի յուրահատուկ Սիզիփոսյան աշխատանք՝ ամեն օր գալ նույն վայրը՝ սպասելու Գոդոյին, ու ամեն օր չտեսնելով նրա գալուստը, նույն կրկնությամբ սպասել հաջորդ օրվան: Եվ գրականությունը ինտեգրելով կյանքին կտեսնենք, որ յուրաքանյչուր աշխատող, մտածող մարդ, ծնող, արվեստագետ, սովորական բանվոր, գտնվելով առօրյա միօրինակության նույն կրկնության մեջ, ոչինչ չի անում, քան ինչ-որ զբաղմունքներով մեռցնել ժամանակը: Այսինքն, մեր գործողությունների մեջ մենք բոլորս տառապում ենք "Գոդոյին Սպասող" անբուժելի հիվանդությամբ: