– Այն, ինչ պահանջում են, ավելի շատ լրագրության հետ կապ ունի, քան գրականության: Մեծ և լավ գրականությունը երբեք էլ ուղղակիորեն չի անդրադառնում այդ խնդիրներին: Նույնիսկ ամենախաղաղ տեքստերում կարելի է տեսնել պատերազմի արձագանքը: Պատերազմին արձագանք եղել է, գուցե հաղթանակի՞ն պաթետիկ արձագանք չի եղել: Լևոն Խեչոյանի «Սև գիրք, ծանր բզեզ» վեպն ամբողջությամբ այդ խնդրի մասին է, բայց ոչ պարզունակ՝ «մենք հաղթեցինք կամ պարտվեցինք» հարթության մեջ, այլ այն մասին, որ պատերազմը չարիք է, մարդասպանություն: Մեծ գրողն իրեն դպրոցական շարադրության մակարդակի, պաթետիկ տեքստեր չի կարող թույլ տալ: Եվ, ընդհանրապես, ես համարում եմ, որ այս անավարտ իրողության մեջ չի կարելի ինչ-որ լուրջ բաներ գրել՝ ո՛չ պատերազմի, ո՛չ հեղափոխության մասին, որովհետև ինչ էլ գրես, ճառ ու կենաց է դառնալու վերջում: Մեզ, առնվազն, երեսուն տարի ժամանակ է պետք՝ հասկանալու համար, թե ինչ կատարվեց, ինչ տվեց մեզ այս հեղափոխությունը: Դեռևս չմարսված իրողության մասին գրելիս՝ «դուխով», ռաբիս երգերից ավելի արժեք չի ստեղծվի: Գրականությունը չի կարող այսքան մասսայական լինել: