Աշխարհից խռով չէր, չէր նեղանում, աշխարհն էլ իրենից չէր նեղացած, բայց Սուրենը մեկ-մեկ տուն չէր ուզում գնալ: Մեկ-մեկ, իբր գործը շատ էր, մնում էր աշխատավայրում. բազմոցին քներ, թե Սուսոյի կողքին, մեկ էր: Ինքը սիրում էր տունը, ընտանիքը, բայց ինչքան սիրում էր, մի այդքան էլ հասկանում էր, որ բարակ թելով է կապված տանը, ընտանիքին, աշխատանքին, ու միայն մի ժպիտ, մի հուսադրող խոսք, մի քնքուշ ձայն՝ կթողնի տունն էլ, ընտանիքն էլ, աշխատանքն էլ...