Գոյություն ունի մի պոստուլատ. օբյեկտը չի կարող ճանաչել ինքն իրեն։ Մարդու առումով դա բացարձակապես ճիշտ է։ Իսկ համակարգչի հետ գործակցությունն օգնեց ինձ ինչ-որ բան հասկանալ իմ ուղեղի մասին։ Թեեւ մասնագիտական գրականությանը ծանոթ չեմ, այլ պարզապես զգում եմ, թե ինչպես է սկսում բզզալ իմ սկավառակը, ինչպես է գործում։ Շնորհակալ եմ համակարգչին, այդ սարքի շնորհիվ ես սկսեցի քիչ թե շատ հարգել իմ ղազանն ու նրա միջի շիլան։ Դե, օրինակ, ես խնդիր ունեմ՝ տեքստ։ Ես դեռ այդ մասին չեմ էլ մտածել, իսկ նա արդեն սկսեց բանել։ Ես պառկեցի քնելու… առավոտյան խնդրիս լուծումը պատրաստ է։ Եւ այդ լուծումը, պետք է ասել, երբեք վերանայման ենթակա չէ։ Դա միակն է։ Ինչպես առաջին սերը։ Այնուամենայնիվ, առաջին միտքը, անձամբ ինձ համար, նաեւ բացարձակապես ճշմարիտ միտքն է։ Խնդիրը լուծված է։ Այնպես որ, ահա այդ բզզոցը եւ այդ ակնթարթորեն հայտնված միտքը ես, ինքս ինձ համար, հասկանում եմ իբրեւ համակարգիչ, որը դզզում ու արտադրում է՝ սարդոստայն է հյուսում, այնքան ժամանակ, մինչեւ այդ ցանցում չի հայտնվում մտահղացման ճանճն, ասենք։ Որպես կանոն նա զոհվում է։ Մնում է գեղեցիկ սարդոստայնը։ Ահա թե ինչ է տեղի ունենում։