1. Գիտակցությունը չի գիտակցում ինքն իրեն` որպես վերստեղծվող, որպեսզի խուսափի աշխարհի ճնշումից, այն ընդամենը գիտակցում է աշխարհի վերստեղծման փաստը` աշխարհի, որն անցնում է մոգական մակարդակին: Մնում է մտածել, որ այն ինքն իր գիտակցությունն է: Միայն ու միայն այս չափման մեջ է, որ կարելի է ասել, թե ապրումն անկեղծ չէ: Եվ բոլորովին զարմանալի չէ, որ ապրումի վերջնականությունը չդրվի հենց ապրումի մեջ գիտակցության գործունեությամբ: Մինչդեռ այս վերջնականությունը անգիտակցական չէ. այն սպառվում է օբյեկտի կազմության մեջ: