«Ոնց քար ու քանդ արին մեր չքնաղ երկիրը: Պարուհի է եղել, ինչ-որ խմբի հետ համերգների է եկել ու չի վերադարձել: Լավ է արել, ում ինչ գործն է, բայց ինչ է, աշխատանք չկա՞: Բա որ ասում եմ՝ էստեղ արվեստ չկա, ասում են՝ նոր ես, խամ ես, պիտի ապրես, անգլերեն սովորես, մտնես արվեստի աշխարհ, նոր քննադատես: Տո, բոզի տղերք, թե որ արվեստ կա, բա ինչի՞ էս պարուհուն տեր չեն կանգնում, ի՞նչ են էս դուռ, էն դուռ գցում: Ինչ է, արվեստն է՞լ է լեզու ուզում: Արվեստի լեզուն մեկն է՝ գեղեցիկը, ով հասկացավ՝ կգնահատի, ով չէ՝ չէ: Գնա, հայի աղջիկ, գնա, ոռդ սրա նրա համար էս յան, էն յան գցի, գիշերն էլ վարտիքդ հանի, տես՝ քանի դոլար ես հավաքել, մինչ հիմա արվեստով էիր ապրում, հիմի էլ… Արա, ինչ ուզում ես՝ արա, լավ ես անում, թե որ գործերդ վատ են լինում, արի Էրևան, էնտեղի դոլարն էլ նույն գույնն ունի, ինչ որ էստեղինը՝ կանաչ, միշտ կանաչ, ոչ դեղնում է, ոչ էլ գունաթափվում, հիմա քեզ նմաններին պահող խավը կա, էնպես որ կարաս հանգիստ սրտով գալ»: