Որոշ գրաքննադատներ գտնում են, որ «վեպը չունի որոշակի բովանդակություն, որ ժամանակագրությունը խառն է, գլխավոր հերոսները տարօրինակ կերպով են մահանում, և հեղինակը չափազանց շատ է ապավինում մտացածին զուգադիպություններին»[16]: Վլադիմիր Նաբոկովը գրել է, որ վեպը «ցավալի, անշնորհք, ծեծված և մելոդրամատիկ է՝ լի «պատրաստի» իրավիճակներով, հեշտասեր իրավաբաններով, անհավատալի աղջիկներով, ռոմանտիկ կողոպտիչներով և ծեծված զուգադիպություններով»[17]: Մյուս կողմից էլ, որոշ գրաքննադատներ, ինչպես օրինակ թարգմանիչ Ռիչարդ Ռիվիերը, գովում են վեպը` համարելով այն բոցաշունչ սիրային պատմություն կամ մի բանաստեղծի լիրիկական կենսագրություն, որի ներսում անհատը պայքարում է խորհրդային մռայլ իրականության դեմ: Պաստեռնակը, պաշտպանելով վեպի բազմաթիվ զուգադիպությունները, ասում է, որ դրանք «փորձեր են, բնութագրելու իրականության փոքրիշատե քմահաճ, ազատ և ցնորական ընթացքը»[18]: