Թումանյանը աբսուրդիզմի նեիկայացուցիչ չէ, բայց նրա հեքիաթները լի են աբսուրդ հերոսներով: Դիտարկենք «Անխելք մարդը»: Ըստ իս, ուղղակի աբսուրդ է, որ կարող է գոյություն ունենալ մի մարդ, ով կհրաժարվի ոսկի ձեռք բերելուց, «ջահել, առողջ, սիրուն» աղջկա հետ ամուսնանալուց (չնայած` այս մեկը այդքան էլ աբաուրդ չէ): Նույնը կարելի է ասել «Բարեկանդան»-ի մարդ ու կնոջ դեպքում. երբ հայ կինը տեղյակ չէ, թե ինչ է Բարեկենդանը և կարծում է, թե դամարդ է, երբ հայ տղամարդը հավատում է, որ մարդու ոտքով գնալն ավելի արագ է, քան ձիով գնալը: Հեղինակի խնդիրը ներկայացնելն է, որ ամենապարզ բաներում մարդ ուրիշին ավելի է վստահում, քան ինքն իրեն՝ իր փորձին։ Սա է աբսուրդ։ Մարդը շուրջն ամենքին հիմար է համարում, բայց չի տեսնում իր հիմարության աստիճանը։ Մարդը հույսը դնում է Աստծո տված բախտի վրա, չի ուզում ո՛չ գտած գանձ, ո՛չ հաշվարկով ամուսնություն, բայց արի ու տես, որ Աստծու տվածը գայլի բաժին դառնալն է լինում։ Աբսուրդը կյանքն է, որ հեքիաթների միջոցով արտահայտում է Թումանյանը։