Բառը ապրումի ծաղրն է, ոչնչություն, քանզի ապրումը «անծիրևանսկիզբևանվերջևանսահման է», իսկ բառերը՝ հասկանալի, հոգու բռնկումներ, որ ձգտում են դեպի անհայտը, անկռահելին, վերզգայականը, իսկ բառերը՝ կրկնված, սովորական, ձանձրալի։ Մնում է միայն «անբառ մոմ վառել, անբառ աղոթել»։ Պոետական այս զգացողության այլաբանությամբ բանաստեղծը կասի, թե «մարդը ի ծնե մենակ է։ Եվ, դժբախտաբար, նա ավելի շատ դա զգում է միայն աշխարհից հեռանալիս։ Միշտ տառապանքի մեջ է եւ փափագում է ցանկալի մեկին, որին կարող է վերջին խոսքը վստահել։ Բանաստեղծությունը պարտավոր է, կարծում եմ, լինել այդ սպասվածն ու միակ վստահելին...»։ Երեւի պատահական չէ, որ Հակոբյանն իր հատընտիրներից մեկն անվանել է «Մենարան»։ Եվ իր պոեզիան մի յուրատեսակ մենախոսություն է աշխարհի, տիեզերքի, մարդու հետ, մենախոսություն առանց պատասխանի, թափառող հոգու անհանգրվան դեգերում.