Ես հավատում եմ «բաց հասարակություն» կոչվածին: Բաց հասարակությունը դեմոկրատիայի առավել համակողմանի ու լայն հայեցակարգն է: Բաց հասարակության հայեցակարգի հիմքը այն է, որ ոչ ոք ի զորու չէ իմանալու բացարձակ ճշմարտությունը: Կատարելությունն անհասանելի է, ու դրա համար էլ պիտի բավարարվենք դրան առավել մոտ հնարավորությամբ, այն է, որ հասարակությունը կատարելագործվելու համար պիտի միշտ բաց (պատրաստակամ) լինի: Բաց հասարակությունը իրար հետ խաղաղ ապրելու հնարավորություն է ընձեռում տարբեր տեսակետ, ինքնություն ու շահ ունեցող մարդկանց: Բաց հասարակությունը սահմաններ չի ճանաչում: Դա անկախ պետությունների ներքին գործերին խառնվելու իրավունք է տալիս, որովհետև բռնակալական ռեժիմներում ապրող մարդիկ հաճախ հնար չունեն պաշտպանվելու բռնակալությունից առանց դրսի միջամտության, սակայն այդ միջամտությունը պիտի սահմանափակվի միայն մարդկանց սատար լինելով, որ նրանք իրենց երկրում ապրեն համաձայն իրենց ցանկությունների, և ոչ թե նրանց վզին փաթաթվի որևէ գաղափարախոսություն, կամ մի պետությունը ստրկացնի մյուսին: Սրանք են այն սկզբունքները, որ ես ընտրել եմ ու դրել բաց հասարակություն հիմնադրելու իմ գործունեության բոլոր ճյուղերի առանցքում: