Փամբակու	թուրքերը	տխրել, հայերը	թև	առել, ուզում	էին	թռչին: Բարիկենդանն	անց	կացավ, մեծ պասն	էկավ: Աղասին	քսան	ձիավորով	որ	Ղարաքիլիսա	չմտավ, աշխարք	ամեն	առաջն	էր	էկել, որ	նրան	տես՛նին: Հազար	բերան	նրան	գովում, բարաքյալլա	էր	ձեն	տալիս: Կնյազ	Ս. շատ ումուդ, շաֆաղաթ	տվեց	նրան	ու	խոստացավ	էլ, որ	բալքի	մեկ	կերպով	սարդարի	սիրտն	առնի, չունքի	շատ	բարեկամ	էին	իրար	հետ: Ինչ	հարկավոր	էր, հրամայեց, որ	նրանց	տան	ու	լավ մուղայիթ	կենան, որ	նրանց	վնաս	չհասնի: Բայց	Փամբակու	հայերը	մե՞ռել	էին, որ	նրանց	վնաս հասներ: Էսպես` սաղ	ձմեռը, քսան-երեսուն	ձիավորով, տնետուն, գեղեգեղ	Էնքան	ման	էին	ածել ու	օրով, շաբաթով	պահել, որ	իրանք	էլ	էին	բեզարել: