Եվ մեր այն թաքստոցը ծառի վրա` ա՜յդ էլ ընդմիշտ կորավ, և մեկ էլ բլուր բարձրացող գաղտնի արահետը, որի հենց մյուս կողմը նոր տներ էին շինում, և մեկ էլ այն բանվորները, որոնց ծանոթ էինք Գրեգն ու ես, որոնց հետ խոսում էինք, երբեմն էլ մի քիչ օգնում և փոխարենը ստանում փայտի և աղյուսի բեկորներ, խողովակի անպետք կտորներ, լինոլեում, կավարներ, մեխեր և չորս կողմը նրանց թողած գարեջրի շշերը, որ Գրեգն ու ես տնկում էինք, քարով նշան բռնում ու կարգին խփում, և մեկ էլ այն տեղը, ուր մեր ուզածի պես կարող էինք խփել շիշը և ջարդել մի անգամից կամ էլ երկրորդ, համենայն դեպս երրորդ հարվածից, և մեկ էլ այն դպրոցը, ուր քայլելով գնում էինք ամեն առավոտ,— այդ բոլո՜րը կորան նորից, որովհետև հայրս նորից պետք է ուրիշ տեղ գնար: