— Ա՜խ, էս	ո՞ւմ	ձենն	էր, որ	լսեցի, քար	առե՛ք, ա՛յ	ջամըհաթ, ինձ	սպանեցեք, սուր	առե՛ք, ինձ թիքա-թիքա	արե՛ք, — մեկ	ձեն	էլ	Խալխի	միջիցն	վեր	էլավ	ու, հենց	իմանաս, մեկ	ամպ	տրաքեց: — Մոսի՛, ո՛րդի, առաջ	ի՛նձ	սպանի, ի՛նձ	թաղի, ա՜յ	իմ	կորած	որդի, որ	իմ	ջանը	հանեցիր, իմ սիրտը	մաշեցիր, քո	հալևոր	հորը	խեղճ	արի՛, էս	սպիտակ	մազերը	քեզ	ղուրբան, բա՛լա	ջան: Թո՛ղ մեկ	շունչդ	էլա	առնիմ, է՜. վա՜յ	իմ	գլխիս, արևիս: Մո՛սի, Ա՛ղասի, երկի՛նք, քանդվեցե՛ք, աշխարք, հիմքըդ	կործանվի՛: Հա՛սան	խան, դժո՛խք, դժո՛խք, ինձ	տարե՛ք, ինձ	կերե՛ք: Մո՛սի	ջան, բալա՛ ջան, դու	ինձ	թողիր, դե՛, կշտացի՛ր, ե՞ս	պետք	է	քո	հողը	բուռն	անեմ, էս	չորացած	ձե՞ռները	պետք է	քեզ	թաղե՞ն, ընչանք	ես	գետինը	չմտնիմ, քեզ	երկնքումը	տե՞ղ	կանեն: Գնա՛ք	բարով, ազիզ ո՛րդիք	ջան, գնա՛ք	բարով, սիրով	ինձ	էրեցիք, ես	էլ	էս	սրով	հոգիս	ձեզ	կտամ, մարմինս՝ հողին, որ ձեր	առաջին, աստուծո	բեմին, իրար	հետ	խնդանք, իրար	հետ	ցնծանք, իրար	հետ	տանջվինք, իրար	հետ	մաշվինք. գնա՛ք	բարով՝ հերնըմերով, — ասաց	ողորմելին: