Նախ՝ մոռացել ենք Երկրի տեղանունները, ու մեղանչելով՝ յաճախ Արեւմտեան Հայաստանի աշխարհագրական տեղանքը տեսնում ենք Անատոլիայի տարածքում: Ու դեռ՝ անվարան արտասանում եւ գրում ենք թուրքական ձեւով՝ Անատոլու: Թուրքերէն անադոլու. նշանակում է մայրաշատ, բառացի՝ լիքը մայր: Մինչ Անատոլիան արեւելքում, վերջանում է այնտեղ, ուր սկսում է Հայկական Բարձավանդակը, որն առանձին աշխարհագրական միաւոր է, ու դեռ հնուց հանրաճանաչ բոլորի կողմից: Պատմական հայրենիք գնացողը,-որն ընդհանրապէս անտեղեակ է. բնիկ հայրենիքի աշխարհագրական տեղանուններից,- հարցնում այժմու բնակիչին . «Այս ի՞նչ գետ է», ու ստանում պատասխանը՝ «Բու Մուրադ սու-սա Մուրադ ջուրն է», ու ուխտաւոր հայը, վերադարնալուց ետք, իր յուշագրում գրում է գետի անունը «Մուրադ սու», ոչ աւել ոչ պակաս: Հայոց մկրտարան Արածանին (Արեւելեան Եփրատ) տեղ չունի այլեւս հայկական ենթագիտակցութեան մէջ: Հաղորդւում ենք պատմական հայրենիքին, այնպէս որ մեզ ներկայացւում է այնտեղ, կիսագրագէտ թուրք-քուրդ գեղականցոց կողմից: Դէպի Երկիր ուխտարշաւ կազմակերպող մեր մշակութային հայրենակցական միութիւնները. չունեն այլեւս հայրենաճանաչ անդամներ: Գրասէր չենք, տեսասէր ենք ու սպառող, ու պատրաստ ընկալելու ուրիշի եփածը: