Նորից ու նորից կարդում եմ Զոհրապին ու Վարուժանին, Սիամանթոյին, Ռուբեն Սևակին, Տիրան Չրաքյանին և բոլոր նրանց, ովքեր հասցրեցին լուսավոր հետք թողնել մեր մշակույթի պատմության մեջ, և բարձր լարման հզոր հոսանքի պես քեզ են փոխանցվում ապրելու կարոտը, սերը, այնքան վարակիչ, այնքան թափանցիկ, որ պարտադրում է քեզ առավել ուժգնությամբ, խորությամբ ապրել անցնող կյանքի բոլոր ակնթարթները, որովհետև բոլոր այդ ակնթարթներում տրոփում են նրանց անմեռ կարոտները…