Տղան մանկություն էր ապրում։ Արուսի աչքերում, տղայի համար, անխոս ու լուռ աղավնիներ էին օրերը։ Իսկ տղան շատ էր սիրում խաղաղ երկնքում, ուր միայն հին, չսպիացող վերքերի սպիներ կային, աղավնիներ թռցնել։ Միայն թե ինքնաթիռներ չլինեին երկնքում, դրանից աղավնիները խրտնում են, անհետանում են ու ետ չեն գալիս։ Եվ այդ խաղի մեջ նրա ամենասիրելի պահը թեւավորների վերադարձն է լինում։ Վերադարձը շատ է սիրում։ Դա ուղղակի հրճվանք է՝ ավերող «գրադի» հետքերը թոթափած իրենց տան կտուրի վրա, որտեղից ամեն-ամեն ինչ աշխարհում երեւում է՝ ոնց որ ափիդ մեջ... Ինչ անենք, թե երեխան ամենից շատ ուզում էր տեսնել եւ այն, ինչը չէր երեւում։