Ինչ վե­րաբեր­ւում է Շու­շիին, ապա այստեղ մզկի­թը, բեր­դը, Ղա­զան­չե­ցոց տա­ճարը, թան­գա­րան­նե­րը (պատ­մութեան, երկրա­բանա­կան, կեր­պա­րուես­տի, գոր­գե­րի),- այդ ամէ­նը մի հար­թութեան վրայ է։ Հիւ­րա­նոցում, որ­տեղ գի­շերե­ցինք, եր­կու դաշ­նա­մուր կար. մէ­կը պո­չաւոր էր, միւ­սը սո­վորա­կան։ Քա­ղաքում, որ­տե­ղից հրթի­ռակոծ­ւում էր Ստե­փանա­կեր­տը եւ Ղա­զան­չե­ցոց տա­ճարը զէն­քի պա­հես­տի էր վե­րածուած, այժմ լսւում էին թռչուննե­րի ծլվլո­ցը եւ երա­խանե­րի ու­րախ բա­ցական­չութիւննե­րը։ Խա­ղաղու­թիւն էր տի­րում ամե­նու­րէք եւ… սպա­սում։ Քա­ղաքը սպաս­ման մէջ է, քա­ղաքը սպա­սում է հիւ­րե­րի եւ նոր բնա­կիչ­նե­րի, քան­զի ազա­տագ­րո­ւած եւ մաք­րո­ւած է պա­տերազ­մի, ատե­լու­թեան եւ այ­լա­տեացու­թեան ախ­տից։