Վարդան Հակոբյանի երեւույթը անխզելիորեն կապված է պատմական այն իրադարձությունների հետ, որ տեղի ուենցան Արցախում, անցյալ դարավերջի տասնամյակներին։ Խորհրդային միության կուսակցական ու պետական կառուցվածքի ազատականացումը ազդարար եղավ ազգային ոգու արթնացման եւ երկրամասը բռնկվեց ազատագրական պայքարի գաղափարով։ Ասպարեզ եկավ 60-ականների սերունդը՝ հեղափոխություն նշանավորելով Արցախի մտավոր կյանքում, գրականության ու հրապարակախոսության գաղափարն ուղղելով երկրամասի պատմության, մշակույթի, էթնիկական ավանդույթների վերածնությանը։ Տասնամյակներ շարունակ Արցախի բանաստեղծությունը ներփակված էր մարզային տարածքի գաղութային կապանքներում՝ օտարված իր պատմության ու ազգային ոգու հիմունքներրից։ Ղարաբաղը պատկերվում էր դրսից, քան բացահայտվում ներսից եւ ղարաբաղյան մոտիվը գերազանապես հնչում էր որպես էկզոտիկա, հայրենի եզերքի ռոմանտիկական նոստալգիա /հայրենաբաղձություն/։ Հեղափոխական վերելքի մթնոլորտում կազմավորվեց Վարդան Հակոբյանի գրական անհատականությունը։ Նրան վիճակվեց կատարելու ավելին, քան իր գրչակիցներից որեւէ մեկին։ Նա որակափոխեց արցախյան պոեզիայի ձեւն ու բովանդակությունը, նրա աշխարհայացքը, ժանրային կազմն ու փիլիսոփայական տեսահորիզոնը։