Քաղաքական հարցը կը վերաբերի պետական հարթութեան եւ այդ մակարդակին վրայ միշտ՝ որպէս բնորոշիչ գործօն կը բանի ուժերու յարաբերակցութիւնը։ Այսօր ցեղասպանութեան հարցի պարագային արդէն յայտնի է կողմերու ուժային յարաբերակցութիւնը։ Ճիշդ է, որ հզօրութիւնն ու տկարութիւնը եւս յարաբերական են եւ այդ յարաբերակցութեան մէջ կողմերը կրնան ապահովել իրենց տեսակէտէ նուազագոյնը։ Խօսքը խնդիր մը լքելու կամ նպատակէ մը հեռանալու մասին չի կրնար ըլլալ։ Անշուշտ, արդար ըլլալը կամ զգալն ալ գործօն մըն է։ Յամենայնդէպս, հայոց մօտեցումներուն այսքան հետամուտ պատմաբան մը ըլլալով՝ Աքչամ ցեղասպանութեան հարցի դիտարկումները դրած է տարածքաշրջանային համայնապատկերի մը վրայ՝ յիշեցնելով նաեւ Լեռնային Ղարաբաղի խնդիրը։ Մինչդեռ հայկական կողմը հակուած չէ այս երկու հարցերը բացարձակապէս իրարու հետ առընչել։ Այսինքն, Աքչամի արտայայտած տեսակէտները դուռ կը բանան նաեւ հայկական կողմի «պաշտօնական» դիրքորոշման հարցաքննութեան համար։