Զելիհան այնքան չէր կարևորում հոր կշտամբանքները, պարբերական ապտակներն ու ծեծը, որքան ընթրիքին նախորդող այդ ստուգումը: Երբ ստիպված էին սեղանի մոտ անշարժ կանգնել, ու հայրը մեկ առ մեկ երեսներին նայում և ասում էր, որ այդ օրն արած իրենց չարաճճիությունները ճակատներին գրված են կախարդական թանաքով, որ միայն ինքը կարող է կարդալ, Զելիհան անկարողությունից սեղմում էր բռունցքները: