Ակնհայտ էր, որ այդ օրը, ճամփա ընկնելով թատրոն, Տերը նախապես որոշել էր բնակարաններ հատկացնել մի շարք աշխատողների, և երջանիկների թվում անպայման պետք է լիներ Գրետա Մինասովան: «Այստեղ պետք է որ մի հին աշխատող լիներ՝ Մինասովան: Նա դեռ աշխատո՞ւմ է թատրոնում»,- ձևի համար տնօրենին հարցրեց Տերը՝ անշուշտ լավ իմանալով, որ նա թատրոնից երբեք և ոչ մի տեղ չի գնացել: Եվ Գրետա Սարկիսովնան, շփոթված անսպասելի հրավերից, մտավ Մոպասանի աշխատասենյակ մեռյալից ավելի գունատ դեմքով, իսկ դուրս եկավ այնտեղից՝ երջանկությունից արտասվելով և անվերջ կրկնելով. «Շնորհակալություն, որդի՛ս: Անչափ շնորհակալ եմ ձեզ»: