Բակունցը սիրում էր ազատությունը ոչ այնպես, ինչպես բոլորը, այլ՝ առավել: Այդ մասին վկայում են, թե՛ նրա մասնակցությունը Կարսի, Էրզրումի կռիվներին, Սարդարապատի հերոսամարտին, թե՛ նրա ստեղծագործությունների բովանդակությունները: Նրա ազատասեր լինելը ապացուցում է նաև այն, որ նրա «Միրհավը», «Խոնարհ աղջիկը», «Ալպիական մանուշակը» պատմվածքներում նա պատմում է հայկական հին սովորույթների, ավանդույթների մասին՝ աղջիկը պետք է հեզ լինի, նրա փոխարեն իր ծնողները պետք է ընտրեն ամուսին, սիրահարվելն ու սիրելը արգելվում է… Իսկ «Սպիտակ ձին» էլ ավելի է ապացուցում այս ամենը, քանի որ ձին նույնպես միմիայն ցանկանում էր լինել ազատ: