Որոշ վերլուծաբաններ գրում են, որ սահմանադրական փոփոխություններով Սերժ Սարգսյանը վերջնականապես փակեց Ռոբերտ Քոչարյանի վերադարձի հարցը: Նորից հարց պետք է տամ` ինչո՞ւ, ի՞նչ վատ բան է արել Քոչարյանը նրան, բացի այն, որ 10 տարի շարունակ, որպես նախկին նախագահ, ոչ միայն չի սեւացրել գործող իշխանությանը, այլեւ եթե քննադատել է, ապա ոչ առանց մտահոգության: Ինքնին սխալ է նաեւ այն մտածելակերպը, որ Սերժ Սարգսյանը Սահմանադրությունը փոխել է իր համար: Ի վերջո, բոլորն են հասկանում, որ իշխանության վերջնական ձեւավորման գործում առաջին հերթին դերակատար են այլ հանգամանքներ, օրինակ, ներքին եւ արտաքին քաղաքական իրավիճակը, հասարակության տրամադրվածությունը, աշխարհաքաղաքական գործընթացները եւ այլն: Անձի ցանկությունը եւ «կարողությունը», երբ որոշիչ են դառնում խորհրդարանական ընտրությունները, դրսեւորվում են արդեն քաղաքական ուժի կամ ուժերի դաշինքի ներսում: 2018թ. ապրիլին տեղի ունենալիք փոփոխության պահն առանձնահատուկ է միայն այնքանով, որ գործ ունենք հեռացող նախագահի հետ, որը մյուս կողմից էլ վերջին նախագահն է եւ կրում է նախագահական ժամանակների կնիքը` դժվարացնելով նորի ընկալումը: Վստահեցնում եմ՝ հաջորդ խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ մենք ավելի շատ կխոսենք քաղաքական պայքարի, քան որեւէ թիմի անդամների կողմից իշխանությունը խլխլելու, հավերժանալու, գենսեկություն անելու մասին: Ով էլ լինի ՀՀ վարչապետը, միեւնույն է, հաջորդ ընտրություններում չի կարող վերարտադրվել, եթե նրա գլխավորած կառավարությունը չկարողանա երկու էշի գարի ջոկել իրարից: Ավելին՝ ապաշնորհ վարչապետը չի կարող ձգել մինչեւ մյուս ԱԺ ընտրություններ, որովհետեւ նրա թիմն իսկույն միջոցներ կձեռնարկի նրան փոխելու համար, որպեսզի նոր ընտրությունները չձախողի եւ չկորցնի իշխանությունը: