Ինչպե՞ս է պատահում, որ այս երկրագնդի վրա ապրող այն մի քանի բացառիկ ժողովուրդները, որոնց պատմությունը ոչ թե տեղանքի, այլ հազարամյակներում կերտված էթնոսի պատմություն է (հրեաները, հույները, հայերը, պարսիկները, ասորիները), մերօրյա իրենց պետություններում թղթադրամների վրա պատկերում են իրենց հազարամյակների ժառանգությունը՝ Իսրայելի շեկելի վրա, օրինակ, Սբ. Երուսաղեմի պարսպի Դռները՝ Յաֆֆայի, Սիոնի, Առյուծի եւ այլն, պարսկական ռեալի վրա՝ Պերսեպոլիսի շինություններից մինչեւ Դարեհ արքայի կնիքը, հունական դրահմայի վրա՝ Ապոլոնը, Աթենասը, Ալեքսանդրը, իսկ մենք ասես ոչ պատմություն ունենք, ոչ պետականության ժառանգություն… պատկերում ենք մշակութային գործիչների, այն էլ՝ 20-րդ դարի: