— Իմ	ա՞լ	կեղնի, անիծած	խողում	վո՞վ	կմնա՜: Հայսմավուրքն	սուտ	իմա՞լ	կխոսի: Մեր	վիզը զարկես, մեր	ջանը	խանես, վալլախա, էս	չոլում	կեցող	հմլա	մեկն	էլա	չեղնի, չեղնի: Խազար տարի	խա	ասա՛, խա	գլուխդ	ի	քարին	զարկի: Մենք	չընք	կենա, չընք	գինա: Ինչ	կասես՝ ասա՛: Մենք	մեր	խողը	չընք	թողա: