Ես ծիծաղելի մարդ եմ: Հիմա նրանք ինձ խենթ են անվանում: Դա կոչման բարձրացում կլիներ, եթե ես նրանց համար չմնայի նույն ծիծաղելին, ինչպես և առաջներում: Բայց հիմա ես այլևս չեմ զայրանում, հիմա նրանք բոլորն ինձ համար սիրելի են, և նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ծիծաղում են ինձ վրա, ինչ-որ բանով նույնիսկ ավելի սիրելի են: Ես ինքս էլ կծիծաղեի նրանց հետ՝ ոչ թե ինձ վրա, այլ նրանց սիրելով, եթե նրանց նայելիս ինձ այդքան տխուր չզգայի: Տխուր է այն պատճառով, որ նրանք չգիտեն, թե ինչ է Ճշմարիտը, իսկ ես գիտեմ: Ախ, ինչ դժվար է Ճշմարիտը միայնակ գիտենալը: Բայց նրանք դա չեն հասկանա: Ոչ, չեն հասկանա: