Մարոն մտածեց Թովմայի կորստի ողբերգության մասին, Նուրհանի վշտի մասին և հասկացավ, որ դեռ արիության շատ մեծ պաշարի կարիք է ունենալու։ Վարդանը նրա վշտահար տեսքը վերագրեց տեղահանության հուշերին և վճռեց այլևս իր նախաձեռնությամբ չանդրադառնալ դրանց։ Նա գլխարկը դրեց Թովմայի համար նախատեսված մահճակալին և փակեց դուռը։