-Քոնն է... ինձ պետք չի...- ասաց մի աղջիկ ու նրան դրեց թմբուկի վրա... Ես նրա անունն էլ չհարցրեցի... Նա հեռացավ նույն թեթև քայլերով... Բենդի տղաները սկսեցին համոզել ինձ, որ երեխան իմը չի... Բայց ես չէի լսում նրանց, քանի որ փոքրիկի լացը ռոքի պես արձագանքում էր իմ մեջ... Ու ես զգում էի, որ նա իմ հարազատն է, որ ես նրա հարազատն եմ... Ու թեկուզ նա իմ որդին չլիներ, միևնույն է, նա իմն էր...