«Կաուչո»-ում Լիլիթ Մովսիսյանի նորարարական շունչն ամբողջանում է, դարձնում ֆիլմն առավելապես էքսպերիմենտալ (փորձարարական)։ Կինոնկարը ռեժիսորի համար դառնում է էքսպերիմենտների համար նախատեսված տիրույթ, որտեղ խաղը, կրկնությունները, առօրյան ու թատրոնը չեն վախեցնում նրան ձանձրալի լինելուց։ Եթե նախորդ ֆիլմում նրա համար կինոն մաքուր իրականություն էր, ապա այստեղ խաղը, որը դուրս է գալիս թատրոնի շրջանակներից, դառնում է նրա իդեալը։