-Թատրոնը, ի տարբերություն արվեստի այլ տեսակների, չի կարող ինքնաբավ լինել կամ էլ ինքնուրույնաբար լուծել բոլոր խնդիրները: Հանդիսատես-թատրոն կապն է ծնում որակների ու տեսակների, վերաբերմունքի փոփոխությունը: Անհատի գիտակցության մեջ տեղի ունեցող հեղափոխությունը տևական գործընթաց է, ուստի, չէի ասի, թե կտրուկ շրջադարձեր են տեղի ունեցել: Պարզապես թատրոնը սկսել է հասկանալ ու ընդունել այն պարզ ճշմարտությունը, որ ինքն իրավունք չունի ընթանալու ստորին պահանջմունքներով, ինքն իրավունք չունի դոփելու իր տեղում: Հիմա մեր թատրոնում բավական հետաքրքիր իրավիճակ է ստեղծվել: Ավագների հաստատած ավանդույթների կողքին հայտնվում են երիտասարդների նախաձեռնությունները: Թող որ որակապես ավելի անկայուն, սակայն` յուրովի հեղափոխական իրենց առաջադրած մոտեցումներով: Թատրոնը ջանքեր գործադրեց դեպի իրեն բերելու այն հանդիսատեսին, ում համար թատրոնը մտքերի ու գաղափարների բախումների տեղ է նաև: Այս հարցում օգնեցին երիտասարդները, հատկապես այսօր ձևավորվող երիտասարդական ռեժիսուրան, որն ինձ անկեղծորեն դուր է գալիս: Շատ հարցեր կան, շատ տեղերում մասնագիտական լուրջ խնդիրներ են առաջանում, սակայն արդեն կայացել է փաստը, արդեն ունենք երիտասարդ բեմադրիչների սերունդ, որն այլևս չի կարող համակերպվել գորշության ու ավանդականության հետ: Նշեմ, որ թատրոնի հանդեպ վերաբերմունքի փոփոխության, հանդիսատեսային ընկալումների վերարժևորման գործում որոշակի դեր կատարեցին այն փառատոները, որոնք մենք կազմակերպում ենք: Տարիներ շարունակ խզվել էր կապը միջազգային թատերական ընթացքի հետ, ինչն էլ ստեղծել էր մեկուսացվածություն, իսկ այսօր ահա մենք ինտեգրվել ենք միջազգային թատերական կյանքին, Հայաստան ենք բերում տարբեր երկրներում ստեղծված լավագույն բեմադրություններ և դերասանական աշխատանքներ: Սրանք էլ իրենց ազդեցություններն են ունենում: Հիմա Հայաստանն էլ է դարձել փառատոնային կենտրոններից մեկը ողջ աշխարհում: Սա նշանակում է, որ մենք իրավունք չունենք այլևս բավարարվելու մեզ համար սովորական դարձած որակներով: Եթե մեր թատրոնն իր հանդեպ հետաքրքրություն չձևավորի, եթե մենք մտքեր ու արտահայտչական նոր սկզբունքներ չհուշենք, ապա ոչ ոք չի մասնակցի մեր փառատոներին: