Ծառերին կախված լուսանկարներիս արահետը բռնած վերադառնում ենք: Լուսանկարների կեսը քամին տարել է, կածանը կորցնում ենք, շվարել ենք: Նորերը կախելով՝ այլ ուղի ենք բացում, սահում ենք: Մի պանդոկ ենք հասնում, մի լավ խմում ենք, տանիքին սպասում ենք: Ծխնելույզից կախված՝ խորը քուն ես մտնում: Խողովակին փարված՝ մի լաթի կտորի պես քամու բերանն ընկած ճոճվում ես՝ խողովակի հետ ուժգին ճռնչալով: Նայում եմ քեզ ու չեմ հիշում՝ այդ ե՞րբ էր, ինչպե՞ս պատահեց, ո՞վ ես դու, ո՞վ է ծխնելույզին բաղեղի պես փաթաթված այս շնչառությունը: Հեռախոսդ զանգում, մռնչում է, աղերսում է, հրամայում է, որ վերցնեմ: Լսում եմ: «Ամուսնուս փոխանցիր լսափողը, տականք, գող, աներես»,- բղավում է կնոջ ձայնը: Երևի սխալվել եք՝ շփոթվում եմ: «Չէ մի, իհարկե, սխալվել եմ, քանի ամիս է տուն չի գալիս, երևի կախարդել ես, վհուկ»: Կասանդրա՝ շշնջում եմ: «Ի՞նչ, էդ ի՞նչ է, կարգին բան խոսիր՝ հասկանանք, լիրբ…»: Հեռախոսը ձեռքիցս վայր է ընկնում, ձայնը միջից հազար բեկոր է լինում, ցրվում ջրափոսերում: Տանիքը փլվում է, լպրծուն կավահող դարձած ճերերում է: Ուզում եմ ձեռքիցդ բռնվել՝ կակուղ է, ոսկոր չկա, սահում եմ, գահավիժում եմ, որտե՞ղ ես: Ծխնելույզին կանգնած սև ագռավն անվրդով նայում է: Մեկ էլ աչքերը թարթում է, լսում եմ ծանոթ շրխկոցը, նրա աչքերից առկայծող պայծառ լույսն ինձ շանթահարում է: Դու դարձյալ չկաս: Խաբկանք էր: Նետվում եմ, հասնում եմ հեռախոսին, բռնում եմ, քոնն է: Հիսուն հազաաաաաաաաար՝ կռնչում է ագռավը: