Դրանցից մեկն այսպիսին էր. գուցե սրճարանին «Կունդերա» անուն տալու պատճառը նրա երևակայության արդյունք լինելն էր: Սրճարանն ի սկզբանե երևակայության արդյունք էր: Այսպիսով, այստեղ եկող-գնացողներն էլ կարող էին երևակայական համարվել: Առանց այդ էլ Կաֆե Կունդերայի հաճախորդները ո՜չ կյանքը, ո՜չ էլ իրենց իրական չէին համարում: Ամեն ինչ կարող էր պատրանք լինել, ինչո՞ւ ոչ: Կունդերան նոր գրքում սկսել էր պատմել Ստամբուլ քաղաքի մի փոքրիկ սրճարանի մասին, ոչնչից սկսեց ստեղծել, կյանքով ու քաոսով լցրեց: Սակայն շատ չանցած ավելի լուրջ գործեր ի հայտ եկան, ու սրճարանը մնաց որպես անավարտ ծրագիր, անավարտ հեքիաթ: Որոշ ժամանակ անց Կունդերան մոռացավ այդ վայրը, որի համար ինքն էր պատասխանատվություն կրում: Ինչ վերաբերում է Կաֆե Կունդերայի հաճախորդներին' անմխիթար դատարկության զգացումով խեղդվում էին այն պահից, երբ իրենց գոյության պատճառ հանդիսացող գրողը մոռացավ իրենց: Այդ պատճառով էր, որ մնում-մնում' դեպրեսիայի մեջ էին ընկնում: Կյանքը նման էր մի սցենարի, որտեղ եթե գլխավոր դեր չէին կատարում, ուրեմն չէին ուզում մասնակցել: Կամ պետք է թագավոր լինեին, կամ ոչինչ: Քանի որ թագավոր լինելու հնարավորությունը շատ փոքր էր, իրենց անկյո¬նում հանգիստ նստած խմում էին: