Կինո «Մոսկվայի» դահլիճն ուներ եւ իր բույրը. դա զարմանալի խառնուրդ էր կանացի «Красная Москва» եւ տղամարդկանց «Шипр» օծանելիքների, պուդրայի եւ քաղցրահոտ էժան օդեկոլոնների: Թեեւ մարդիկ կինո «Մոսկվա» (մանավանդ երեկոյան սեանսներին) հատկապես պատրաստված էին գալիս, հագնում էին իրենց լավագույն զգեստները, իսկ կանայք օգտագործում էին իրենց լավագույն օծանելիքները: Բայց ի՜նչ կարող էր հայ կինը մեր «ունիվերմագի» ՁԻ բաժնում ձեռք բերել ավելի, քան «Свобода» ֆաբրիկայի արտադրած «Красная Москва» օծանելիքը (որն, ի դեպ, շատ դուրեկան հոտ ուներ): Եվ այն ոչ բոլորին էր մատչելի բարձր գնի պատճառով (50 ռուբլիՙ մինչեւ 1961 թվականը): Բայց էլի շատ հաճելի էր, երբ կինո «Մոսկվայում» հանդիպում էիր գեղեցիկ կանանց, եւ մեզՙ 15-18 տարեկան տղաներիս ուշադրությունը ավելի շատ գրավում էին ոչ թե հասակակից աղջիկները, այլ գեղեցիկ կանայք, որոնք կարծես այլ աշխարհից լինեին: Իրենց գեղեցիկ երկարավուն զգեստներով, բարձրակրունկ լաքապատ սեւ կամ կարմիր կոշիկներով, ձեռքի գեղեցիկ, փոքր պայուսակներով, շքեղ սանրվածքով, այն տարիներին գերակշռողը հայուհիների համար մազերի սեւ գույնն էր, ճաշակով շպարված, խնամված դեմքերով, սեւ ու խորունկ աչքերով, որոնք զարմանալի մրցման մեջ էին վառ կարմիր շրթներկ քսած իրենց իսկ շուրթերի հետ... Երեւանյան գեղեցկուհիների սիրելի վայրն էր կինո «Մոսկվան»: Որքա՜ն չգրված սիրո վեպեր են այնտեղ կայացել կամ թե մնացել «Կորսված անուրջների» եւ «Խաբված երազների» տիրույթում...