Այստեղ ամեն ինչ եթերային էր թվում։ Արևի ճառագայթներն ու թիթեռնիկները ճախրում էին ծառերի շուրջը. ճախրում էին և ձայները՝ մեղուների բզզոցն ու առվակի խոխոջը։ Եվ այդ գույների ու ձայների ճախրումը միախառնվելով, դառնում էր ինչ֊որ երերուն, անշոշափելի մի բան... Կիրճի ոգին էր դա։ Անշարժության ոգին։ Անշարժության, բայց ո՛չ մահի, այլ կյանքի համաչափ զարկերակի հարվածների ոգին։ Լռության, բայց ո՛չ կատարյալ խաղաղության, շարժման, բայց ո՛չ գործողության. խաղաղ դադարի ոգին էր այդ՝ լցված կյանքի ուժով, բայց հեռու՝ կատաղի պայքարից և դաժան աշխատանքից։ Կիրճի ոգին, դա խաղաղության, լռության ոգին էր, որ քնկոտ հոսում էր ինքնագոհության և հանգստության մեջ, ու ոչ մի հեռավոր ռազմի կանչ չէր վրդովում նրա անդորրը։