էսպես՝ դինջ, տանստանու, ինչպես	հեր	ու	որդի, քեֆ	էին	անում	մեր	պարոն քեդխուդեքը, հանաք	անում, իրար	սիրտ	շահում	ու	հազար	բաբաթ	նաղլ, մասալա, առակ, շախա	ասում, անում, լսողի	սիրտը	բանում, իրանց	օրը	անց կացնում: Վաղուց	էին	կշտացել, էլ	հո	հաց	չէին	ուտում, մազա	էին	անում, գինի խմում. բազինն	էլ	վեր	էր	կենում, պար	գալիս: Տերտերը	մեկ	թաս	գինի	մեկին դեմ	անելիս	հո, հազար	տեղ	գլխի	վրա	կունդկի	էր	տալիս, որ	նրա	սուրբ ձեոիցը	բաժակն	առնի, ձեռը	պաչի: Էսպես` վախտին	էին	մտիկ	տալիս, որ դուս	գան, գնան, ջահել	տղերքանց	ջիրիդին	թամաշա	անեն: 5