Միտանին հզորանում էր բարդ արտաքին ռազմաքաղաքական պայմաններում: Շարունակվում էին եգիպտական փարավոնների թալանչիական արշավանքները դեպի Սիրիա-Պաղեստին: Թութմոս 1-ինը / մ.թ.ա. 16-րդ դարի 2-րդ կես/, Թութմոս 3-րդը /մ.թ.ա. 15-րդ դարի 2-րդ կես/, Ամենհոտեպ 2-րդ /մ.թ.ա. 15-րդ դարի վերջ/ և Թութմոս 4-րդը բազմաթիվ արշավանքներ են կազմակերպել դեպի Սիրիա-Պաղեստին, հաճախ հասնելով Եփրատի ափեր: Կրկնվող արշավանքները վկայում են, որ խուրրիները արժանի դիմադրություն են ցույց տվել եգիպտացիներին, որն էլ ի վերջո ստիպել է կողմերին հաշտության պայմանագիր կնքել: Թութմոս 4-րդի ժամանակ կնքված պայմանագրով Կարքեմիշը, Հալեպը և Ալալախը մնացել են Միտանիի ազդեցության ոլորտում, իսկ Պաղեստինն ու Սիրիայի հարավային մասերը անցել են Եգիպտոսին: Եգիպտացիների և խուրիների միջև հաստատվել են նաև խնամիական կապեր: Միտանիի արքայադուստրեր Գիլու Հեպան /Շուտառնա 2-րդի դուստրը/, Տադու Հեպան /նաև Նեֆերտիտի , Տուշրատայի դուստրը/, նաև Տիան /Նախրինայի` Նաիրիի իշխանի դուստրը/ եղել են հայտնի թագուհիներ եգիպտական արքունիքում: