Դու խակ ես, թեպետ արդեն բոլորել ես հիսուն տարիդ, բայց խակ ես, հումորից զուրկ, անմիտ, անզգացմունք, ու թե ինչո՞ւ ապրեցի այսքան կյանք քեզ հետ` ես էլ չիմացա, ու թե ինչո՞ւ քո նմանը դարձավ ինձ կողակից` ես էլ չիմացա, ու թե ինչո՞ւ քո նման գեշին ընտրեցի հազար սիրունների միջից` ես էլ չիմացա... Մտքում կնոջ հետ կռվելով քայլում էր Սուրենը, միառմի «հիշում» կնոջ անցավորներին, հատկապես քեռուն, որի միջոցով ծանոթացել էր սև աչքերով, սև մազերով, պեպենոտ Սուսանի հետ, ով տարիների հետ դարձել էր շիկահեր Սուսո, բայց միայն այդքանը: Էլի երեկոները իրենք լռում էին՝ խոսելու նյութ չկար, էլի գիշերները առանձին էին քնում՝ էլ սեր չկար, էլի առավոտները առանձին էին նախաճաշում, որովհետև... Որովհետև արդեն քանի տարի, երբ ինքը պատրաստվում էր աշխատանքի գնալու, կինը չէր ճանապարհում, քնած էր։ ՈՒ թե ինչպես եղավ, ու թե այս տարիները ոնց էին գլորվել, թռել՝ ինքը չէր հասկանում: Հիմա կնոջ ծնունդն է, ինքը լավ գիտի, եթե ծաղիկներ տանի՝ Սուսանի սև աչքերի նախատինքին պիտի հանդիպի, եթե նվեր տանի՝ մռթմռթոցին: Սուսոն միայն փող է սիրում, գույնը կարևոր չէ, փող լինի ու զրոները շատ: Մի կոշիկի մի քանի գույնը, մի պայուսակի մի քանի գույնը: Քաղքենի Սուսոյին մի աշխատող, օր ու գիշեր աշխատող տղամարդը քիչ է՝ ուզածն առնելու համար: Հորական տանը Սուսանը խեղճ է ապրել. երեք քույր՝ երկու կոշիկ, երեք քույր՝ երկու պայուսակ, երեք քույր... երեք քույր... երեք քույր, որոնց Սուրենը տիրություն արեց, երկուսին էլ վերջում օժիտավորեց, ճանապարհեց, ու հիմա երևի նրանց ամուսիններն են մտքում «հիշում» Սուրենին: