Ես պետք է շարունակեմ այս հակիրճ բնութագրականը, ասելու համար, առ այսօր հայոց արցախապատումի գեղարվեստական չգերազանցված նմուշներ են մնում Վարդան Հակոբյանի «Տաճարն Աստծո» վիպերգը եւ «Քրիստոսի ծաղիկները» ասքը։ «Տաճարն Աստծո» պոեմը բաղկացած է չորս մասից, եւ ինչպես երեւում է, հեղինակը փորձում է վիպել արցախյան էպոսի մի ուրույն տարբերակ՝ ըստ մեր ազգային էպոսի ճյուղային պատումների։ Պոեմի գաղափարն ըստ հեղինակի այսպիսին է. «Վաչագան Բարեպաշտը իր Մհեր եղբոր օրինակով մտել է քարայր՝ Քիրսի մի լանջին, սպասում է, երբ բոլոր արցախցիները վերադառնան Արցախ, ինքն էլ այնժամ քարայրից դուրս կգա, որովհետեւ քարայրում մնալն արդեն անհնարին կդառնա։ Ու Արցախը կմնա Արցախ։ Իմ այս գործում՝ դիմելով պատմությանը մեր ապագան այսպես եմ ուզում տեսնել»։