Քառորդ դար անց այդ լեզուն տարածվեց աշխարհով մեկ` կրելով իր ստեղծողի ՙԷսպերանտո՚ կեղծանունը, որը թարգմանաբար նշանակում է հուսացող: Եվ քանի որ հույսը ընդունված է հատկանշել կանաչ գույնով, ուստի կանաչ աստղը դարձավ էսպերանտո լեզվի խորհրդանիշը: Այսպես ծնվեց պարզ, տրամաբանական, սովորելու համար դյուրին ու բարեհնչյուն մի լեզու, որը ժամանակի ընթացքում հարստացավ նոր արմատներով, դարձվածքներով ու ոճական հնարներով, որոնց միջոցով կարելի է արտահայտել լեզվական ամենանուրբ երանգները, և որն այսօր ծառայում է մարդկության մի զգալի հատվածի` շարունակելով զարգանալ ցանկացած կենդանի ազգային լեզվի զարգացման կանոնների համաձայն: