Ենգիբարյանը ստեղծեց մնջախաղի թատրոն, որտեղ ցանեց ու աճեցրեց իր սկզբունքները: «Համաձայն չեմ, որ մնջախաղը կոչվի «լռության արվեստ»,- ասում էր նա:- Ինձ թվում է, շարժումն ու դիմախաղը իրենց հնչողությունն ունեն, ինչպես գույնը։ Մնջախաղը հրաշալի է նրանով, որ մարդուն ստիպում է մտածել, մնջախաղը վստահում է մարդուն և նրան բարձրացնում սեփական աչքերում։ Մնջախաղը կենտրոնացնում է մարդու ուշադրությունը և բորբոքում նրա երևակայությունը։ Հետո էլ բեմ է դուրս գալիս ներկված դեմքով տարօրինակ ու զվարճալի մարդը, ծիծաղեցնում մեզ ու հաճախ ինքը արտասվելով հեռանում»: