Ժամանակն է վերանայելու գրքի, արվեստի, գրականության նկատմամբ ընդհանուր վերաբերմունքի խնդիրները, ժամանակն է փակելու աճող անգրագիտության ճանապարհը, հրաժարվելու ժամանակին «դպրոցից փախածների» ու բանակով «անցած», այսօր սակայն ղեկավար կարգված (այդպիսիները դեռ կան) կադրերի միջոցով մեր գյուղերն ու շեները ավերելու քաղաքականությունից, վերջ տալու մեր լավագույն ու փորձված ուսուցիչներին «տգետների ծովին» զոհ տալու սովորույթին: Լավ զինվորականը պիտի գործի իր եւ միայն իր ասպարեզում, քաղաքական գործիչն՝ իր, շինարարը՝ իր, մտավորականը՝ իր... Սա է հուշում մեր ժողովրդի դժվար ձեռք բերած հաղթանակի խորհուրդը: Այսինքն, յուրաքանչյուր ձեռնարկման ու գործի հիմքում պետք է առաջնային տեղ տրվի մասնագիտական իմացություններին ու կարողություններին, արհեստավարժությանը: Սուրբ պահենք, վեհ պահենք մեր հոգեւոր հացը: Այս ուղղությամբ Արցախում անհամեմատ մեծ, վիթխարի քայլեր են արվում վերջերս, ես նկատի ունեմ կառավարության եւ հատկապես (սա պիտի ընդգծել) վարչապետի կողմից արվեստի, գրականության, մշակութային խնդիրների հիմնավոր լուծմանն ուղղված (հազար ու մի տնտեսական, քաղաքական խնդրի եւ հոգսի մեջ) հսկայական ջանքերը: Եթե տանը սոված մարդ կա, տանտերը չի կարող քնել: Սա հրաշալի, արդեն իր արդյունքները տվող անհանգստություն է, ասպետական, մանավանդ՝ երբ սովը նաեւ հոգեւոր է: Ուրեմն՝ անհանգստանանք պիտի բոլորս, ազգովին, որ «սայլն առաջ գնա»: Չսպասենք կախարդական ձողիկի (այդպես լինում է միայն հեքիաթում) հրաշքներին, մենք մեր ձեռքով կերտենք մեր ներկան ու ապագան՝ ականջներիս օղ անելով դառը պատմության դասը, ընդունելով ու հարգելով ապագայի հրավերքը... Չմոռանանք՝ հոգու կորստով աշխարհը վերանում է իսկապես: