Տղան սարսռաց։ Սուլթա՜ն։ Սուլթանը, որի անունն իրենց գյուղի մարդիկ դողդոջուն ձայնով էին արտասանում։ Այն սուլթանը, որը իրենց բոլորին կյանք պարգևելու կամ սպանելու իշխանությունն ուներ։ Արամը գիտակցեց, որ ինքը շատ ավելի հեռու էր գտնվում իր ծննդավայրից, քան ինքը կարծում էր։ Ոչ, դա ուրիշ աշխարհ էր, այլ իրականություն, որի մասին ինքը գաղափար չուներ։ Նա իր հուզմունքն արտահայտեց խուլ ձայնով ասված նախադասությամբ.