Եթէ իցէ ոք ՚ի պարս վերջնոցն հարց մերոյս մատենագրութեան որ հանգունատիպ մեծի Խորենացւոյ փառս յաճախաիցէ ազգիս իւրովն հանճարով, եւ սեպհական ասացուածոյն ոճիւ, եւ լուսաւոր վարդապետութեամբն, եւ խոհական աշխուժիւք, եւ զուարթադէմ ազգասիրութեամբ, եւ ազդոյ պերճախօսութեամբ եւ այլովք բազմապատիկ բարեմասնութեամբք, ապաքէն սուրբն Ներսէս է Լամբրոնացին արքեպիսկոպոս Տարսոնի։ Որչափ ճշմարիտ է բանս եւ անյերկուանալի, ըստ նմին եւ խոստովանեալ է յընտրողացն եւ յանակնառու քննաբանից, զի ընտրելագոյն ՚ի վաստակս երանելւոյս՝ յետ ճառիցն հռետորականաց կամ թէ զոյգ իսկ նոցին եւ հաւասար՝ դրուատից եւ զարմանալոյ արժանի մատեանս այս է բացատրութեան խորհրդոյ սրբոյ պատարագին։ Քանզի ՚ի սմա աստուածային հոգի նորա եւ եռանդն ամենայն ուրէք փայլէ. ՚ի սմա բազում եւ բնիկն ճարտասանութիւն ինքնազարդ գեղովն պերճանայ. ՚ի սմա եւ դիւրիմաց պարզութիւն ինքնազարդ գեղովն պեճանյ. ՚ի սմա եւ դիւրիմաց պարզութիւն ընդ նախնի հայկազեանս վեհ բարբառոյ գեղեցկապէս զօդեալ։