Աշխարհի փոքրիկ մի անկյուն, փոքրիկ մի գյուղակ, մի Սալուտ… Մենք՝ ես ու նկարիչը, չէինք կարծում, որ այստեղ էլ մեզ կհասնի տհաճ աղմուկ. ահա հասավ։ Մենք մի տեսակ թևաթափ ու ընկճված էինք այդ օրը և այդպես էլ ընկած տրամադրությամբ քնեցինք. մի սալուտցի մայր զույգ աչքով լալիս էր՝ նայելով մեր քաղաքակիրթ ճակատներին, արդարության մասին ճառեր ասելու պատրաստ մեր շրթունքներին, մեր գորշ կոստյումներին, սպիտակ շապիկներին։