Մէջս արթնցան յուշեր, զորս իրականութեան մէջ երբեք չեմ մոռցած, որովհետեւ անկարելի է մոռնալ այդ օրերը իրենց դառնութեամբ եւ անուշութեամբ… կը յիշե՞ս էթիւտի ատեն բոլորս ալ կ’անօթենայինք, անոնց որ տունը մօտ էր, կը վազէին տուն եւ պատառ մը կ’ուտէին, մեծամասնութեամբ, սակայն, հեռաւոր թաղերէ կու գայինք. Մեր փորը կշտացնելու համար կը դիմէինք «ֆուլճի» Ապտոյին, եթէ գրպաննիս երկու ֆրանք գտնուէր, մէկ ֆրանքի հաց կը գնէինք, մէկ ֆրանքի ալ համմոս դնել կու տայինք հացին մէջը: Եթէ մէկ ֆրանք ունենայինք, ստիպուած կ’ըլլայինք դիմել «ֆուլճի»ին դիմացի անուշավաճառին, որ սինիի (սկուտեղ) մէջի անուշին հաթա կոչուած մնացորդացէն քչիկ մը քերթելով աղտոտ թուղթի կտորի մը վրայ կու տար մեզի: Հապա եթէ ծակ գրպաննիս պարա՞պ ըլլար, վա՜յ եկէր էր մեզի, ստիպուած ամբողջ օրը անօթի պիտի մնայինք: