­Կա­պը հաս­տա­տո­ւե­ցաւ. իր դրա­կան պա­տաս­խա­նը ան­մի­ջա­կան ե­ղաւ։ Եւ մեր մի­ջեւ ստեղ­ծո­ւե­ցաւ հա­ղոր­դակ­ցու­թեան հե­տաքրք­րա­կան ձեւ մը, քա­նի մը պար­բե­րու­թիւն­նե­րու մէջ պար­փա­կո­ւող ու փո­խա­նա­կուող նա­մա­կագ­րու­թիւն մը, ո­րուն ար­դիւն­քը ե­ղաւ իր մտա­ծում­նե­րը, տե­սա­կէտ­նե­րը, հա­մո­զում­նե­րը ցո­լաց­նող այս «զրոյ­ցը», ե­թէ կա­րե­լի է այդ­պէս ա­նո­ւա­նել այս գրու­թիւ­նը…