-Ես գնում եմ իմ Կիկոսին գտնելու, չէ՛, գրաբարյան իմաստով՝ խնդրելու… հիմա որն է սազո՞ւմ ինձ, ոչ մեկը՝ էսօր տկլոր արի, մեկ է՝ բոլորն էլ գիտեն ներսի եղածը: Վաճառողուհին ծիծաղում է, ցնդելու բան, զարմանում եմ, թե ոնց գտավ իր մանկության առաջին տիկնիկին ու պահեստային ծիծաղեց՝ բոլ, զիլ, աչքերն արցունքոտելու աստիճան ու չի՝ «չի՛» հանգստանում, քիչ է մնում ես էլ գտնեմ Դավրիժեցու հիշատակած գայլամարդուն, ու հռհռանք: Խանութից դուրս ենք գալիս, մոտակա մի քանի քայլում մտովի դեռ հետաշրջում եմ վաճառողուհու ենթադրյալ և հաստատապես քթի տակ ծվարած ժպիտին՝ այդ մի րոպեի չափում մարմինս տիրոջը կորցրած շան նման հոտոտում է տարածքն ու շրջապատի ձայն-հոտերից մեկուսանում՝ մինչ ներա հարցը.