Այդ ամառ տասնմեկամյա Յուրան և Նիկոլայ Նիկոլաևիչը ճանապարհորդում են Դուպլյանկա՝ մետաքսի հարուստ վաճառական Լավրենտի Նիկոլաևիչ Կոլոգրիվովի կալվածք: Նրանք այնտեղ Կոլոգրիվովին այցելելու համար չէ, որ եկել են. Կոլոգրիվովը կնոջ հետ արտասահմանում է: Նիկոլայ Նիկոլաևիչը այցելել է մտերիմ ընկերոջը՝ Իվան Իվանովիչ Վոսկոբոյնիկովին, Կոլոգրիվովի կալվածքի կառավարչին: Կոլոգրիվովի դուստրերը՝ Նադյան (15 տարեկան) և Լիպան (որն ավելի երիտասարդ է) նույնպես ապրում են կալվածքում դաստիարակչուհու և սպասավորների հետ: Կառավարչի՝ Իվան Իվանովիչի հետ ապրում է նաև վերջինիս որդեգիրը՝ Ինոկենտի (Նիկա) Դուդորովը (13 տարեկան), որը դատապարտված ահաբեկչի որդի է: Երբ Նիկոլայ Նիկոլաևիչը և Իվան Իվանովիչը զրուցելով զբոսնում էին այգում, նկատում են, որ հեռվում անսպասելիորեն կանգ է առնում գնացքը, ինչը նշանակում էր, որ ինչ-որ լուրջ բան էր պատահել: Գնացքում 11-ամյա մի տղա՝ Միշա Գրիգորևիչ Գորդոնը, ճանապարհորդում էր հոր հետ: Նրանք գնացքում էին արդեն երեք օր: Այդ ընթացքում մի բարի մարդ Միշային մանր նվերներ էր տվել և ժամերով զրուցել էր հոր՝ Գրիգորի Օսիպովիչ Գորդոնի հետ: Այնուամենայնիվ, իր գործերի հավատարմատար-իրավաբանի դրդմամբ, որը ճանապարհորդում էր նրա հետ միասին, այդ մարդը հաճախ էր խմում: Ի վերջո, նետվելով դեպի շարժվող գնացքի վագոնի դուռը և իր ճանապարհից հրելով տղայի հորը, դուրս է նետվում և ինքնասպան լինում: Միշայի հայրը անմիջապես ահազանգ է հնչեցնում և կանգնեցնում գնացքը, սակայն մարդուն փրկել չի հաջողվում: Գնացքի ուղևորները իջնում են գնացքից և դիտում դիակը մինչև ոստիկանության ժամանումը: Հանգուցյալի իրավաբանը կանգնած էր դիակի մոտ և ինքնասպանության պատճառ էր համարում հանգուցյալի ալկոհոլիզմը: