Ահա	ինչ, այդ	աղքատ	աղջիկն	այնքան	հպարտ	է, որ	մինչև	անգամ	արժանի	չհամարեց	Միքայել	Ալիմյանին	ձեռ	տալու: Դա արդեն	չափազանցություն	է: Ծաղրվել	մի	գործակատարի	եղբոր	աղջկա	կողմից, ստորանալ	նրա	առջև	և	այն	էլ նպատակին	չհասած — այդ	դյուրին	մարսելու	բան	չէր	Միքայելի	համար: Նա	կատաղությունից	կառքի	վրա	պտույտ-պտույտ	էր	անում, ձեռն	ուժգին	զարկում	էր	ծնկին, մատների	ծայրերը	խածնում	էր	անխնա	և	ինքն	իրեն	հայհոյում, որ այդքան	ստորացրեց	իրեն: