-Մեռելին պարտք չեն լինում, պարտքը մեռնում է մեռնողի հետ, ապրողն է ճիշտը: Շորերս հագնեմ, նստած լուսացնեմ, որ դրա աչքերը էլ չտեսնեմ,- ճակատի քրտինքը սրբելով և դողացող ձեռքը տանելով ջրի բաժակին՝ ճչաց Ռուբենը: Հենվեց բազմոցին, սառը թրջոցը դրեց ճակատին, որ քունը չհաղթի: Իսկ լուսամուտի տակ սիզամարգերի մեջ իր սերն էր երգում ծղրիդը։