Երգին ձայնակցում էին ճռթճռթոցն ու խշխշոցը, և կիրճի ոգին, ծանրակոտոշ եղջերուի հետքերով չքվեց հեռու։ Մարդը մի կողմ տարավ կանաչ վարագույրը, նայեց առվակին, մարգագետնին, զառիթափ սարալանջին։ Նա, ինչպես երևում է, շտապողներից չէր։ Սկզբում զննեց իրեն երևացող ընդհանուր պատկերը, հետո ուշադրությունը կենտրոնացրեց մանրուքներին, կարծես առաջին տպավորությունն ստուգելու համար։ Եվ դրանից հետո միայն՝ հանդիսավոր ու պերճախոս կերպով արտահայտեց իր հիացմունքը։