Չորրորղ, ինչ վերաբերում է Վրաստանին, Վրաստանի Ռազմավարական հետազոտությունների կենտրոնի հիմնադիր Նոդար Խարշիլաձեի խոսքերով, «այս գագաթաժողովը թերեւս ամենավատն էր ՆԱՏՕ-ի եւ Վրաստանի փոխհարաբերությունների ամբողջ պատմության մեջ: Սա առաջին գագաթաժողովն է, որտեղ մենք ոչինչ չստացանք: Առհասարակ, 2008 թվականից հետո ՆԱՏՕ-ի հետ մեր հարաբերությունները ենթարկվում էին մի պարզ տրամաբանության. յուրաքանչյուր գագաթաժողովից առաջ Վրաստանը ձգտում էր ստանալ ինչ-որ քաղաքական բան, ՆԱՏՕ-ն չէր կարողանում դա մեզ տալ, բայց մենք ինչ-որ գործնական բան էինք ստանումՙ նոր փաթեթ, վարժական կենտրոն եւ այլն: Այդ ամենը մեզ օգնում էր խորացնել ու զարգացնել համատեղելիությունը ՆԱՏՕ-ի հետ: Այս գագաթաժողովում մեզ տվեցին ոչ թե նոր կենտրոն կամ փաթեթ, այլ հանդիպում մեզանից անհամեմատ վատ վիճակում գտնվող Ուկրաինայի հետ, քանի որ այդ երկրին բացահայտորեն շրջափակում է Հունգարիան, եւ տվյալ փուլում Կիեւը տեսականորեն չունի առաջընթացի հնարավոություններ»: