Երգը գնալով ավելի մեղմ էր հնչում, և լռության հետ մեկտեղ, կիրճի ոգին նորից իշխեց շրջապատի վրա։ Կրկին ալարկոտ քչքչաց առվակը։ Լսվեց լեռնային մեղուների քնաբեր բզզոցը։ Բարդու ձյունաճերմակ աղվամազը հանդարտ սավառնեց անուշաբույր օդում։ Թիթեռնիկները, թռչկոտելով, պտտվեցին ծառերի շուրջը, արևի խաղաղ փայլքը տարածվեց կիրճում։ Միայն մարգագետնի սմբակների հետքերն ու բլրալանջի վրայի խորը փորվածքները մնացին որպես հիշատակ՝ անհանգիստ կյանքի մասին, որ խանգարել էր կիրճի խաղաղ քունը և հեռացել։