Ամեն տարի` հենց Վարդավառի գիշերը, երբ լեռնակատարները ծփում են խարույկների մեջ, երբ մարդն իր իշխանությունն է ուզում հաստատել այս տարածքների վրա, իր ձագերին երթի էր հանում մայր գայլը: Որպես լեռների թագուհի ու բնածին տեր` նա ելնում էր սարսափ, արյուն ու տռփանք սփռելու իր հողի վրա: Նա ելնում էր` իր սերնդի մեջ ոգեկոչելու գայլը: Եվ քշում էր ձագերին դեպի վախի ակունքը` խրախճելու հենց կրակների թագավորության մեջ, ուր նրանք պիտի առաջին շփումն ապրեին այն իրական հրի հետ, որ գայլն ինքն է: