­Հա­կա­ռակ իր կնքած զի­նա­դու­լի պայ­մա­նագ­րե­րուն եւ հա­կա­ռակ, նոյն­պէս, ռազ­մա­կան ու­ժի ա­ռու­մով իր անն­պաստ դիր­քին, ­Թուր­քիա ա­րա­գօ­րէն ձեռ­նար­կեց ներ­կա­յա­ցած յար­մար պա­հը ա­ռա­ւե­լա­գոյն չա­փով օգ­տա­գոր­ծե­լու քայ­լե­րու։ ­Ռու­սա­կան զօր­քե­րու թի­կուն­քին՝ ­Կարս ու Ար­տա­հա­նէն մին­չեւ Ա­լեք­սանդ­րա­պոլ, քիւրտ-թա­թա­րա­կան խռո­վու­թեանց հրահր­ման զու­գա­հեռ, ­Վե­հիբ ­Փա­շա սկսաւ ճնշու­մի տակ առ­նել ռազ­մա­ճա­կա­տի ռու­սա­կան դիր­քե­րը։ Ա­ռա­ջին թի­րա­խը ե­ղաւ Երզն­կան, ուր ռուս զի­նո­ւոր­նե­րու հե­ռա­նա­լէն ետք միայն հայ­կա­կան զօրք մնա­ցած էր։ Թր­քա­կան վե­րա­հաս գրո­հին եւ ա­նոր հե­տե­ւող խա­ղաղ բնակ­չու­թեան սպան­դին ա­ռաջքն առ­նե­լու մտա­հո­գու­թեամբ՝ զօր. ­Նա­զար­բէ­կեան հրա­հան­գեց պար­պել Երզն­կան՝ ե՛ւ բա­նա­կով, ե՛ւ բնակ­չու­թեամբ։ ­Վե­հիբ ­Փա­շա հան­գիստ մուտք գոր­ծեց Երզն­կա ­Յու­նո­ւար 31ին։