Նա շատ էր կարոտում իր ծննդավայրի՝ լեռնային գյուղի տոներին ու աշխուժությանը, ընկերուհիներին, որոնց հանդիպում էր աղբյուրի մոտ։ Հոր տանը միշտ երաժշտություն էր հնչում և ծիծաղ, իրենք հաճախ պարում էին, մինչդեռ այստեղ, արևից խարկված այս հարթավայրում, խոսում էին միայն բերքից և անասունից, մտածում էին միայն հողը մշակելու մասին և այն պաշարների մասին, որ պետք էր պարենավորել ձմռան համար։ Տաղտկալի կյանք։ Երեխաներ ծնել, անասուն խնամել, աշխատել դաշտում, ճաշ եփել, բուրդ մանել, գործել։ Մութ ու ծխոտ տանը փակված մնալ վեց ամիս շարունակ, իսկ մնացած վեց ամիսը արևի տակ մաշվել։ Այշան իրեն արդեն ծեր էր զգում։ Սուլեյմանն իրեն այլևս չէր տեսնում։ Նրա համար Այշան ընդամենն իր էր՝ ոչ ավել, ոչ պակաս, քան իր հոտի անասուններից մեկը։ Միայն թե աշխատեր ու երեխա բերեր, ավելին չէր պահանջվում։