ենթադրեալ խնամիներին: Հօրս ոչ քիչ փողերի մի մասը սպասք էր դարձել, լցուել ռումինական կահոյքի հնարաւոր բոլոր դարակների մէջ ու վրայ: Անտարբեր, մի քիչ էլ միամիտ հօրս ֆռացնելը դժուար չէր, ու մօրս հեշտից էլ հեշտ էր թէյի նոյն բաժակները կամ սկուտեղը մի քանի անգամ հօրս վրայ վաճառելը: Բայց, կարծեմ, հայրս գլխի էր ընկնում, պարզապէս խօսելու յաւէս չունէր, ու, երբ մայրս բաց տեքստով էր փող ուզում, հայրս՝ իբրեւ թէ վրէժը լուծած համարելով, բռնացնում էր պահն ու ասում՝ «էն ցրած փողերը ծախսի»: Մնացածը կարեւոր չէր: Մենք, ի հարկէ, նաեւ այդ օրերի համար խիստ նշանային, ընտիր գրադարան ունէինք՝ համաշխարհային գրականութեան ու հայ դասականների գոյնզգոյն մատենաշարերի երկարաձիգ շարքերով ու նաեւ «Ցիմերման» դաշնամուր: Բայց այս պատմութիւնն այնքան էլ մեր մասին չէ: