Սուլեյմանի ձայնում վրդովմունքը տեղը զիջել էր ընկճվածությանը։ Նա ափսոսում էր, որ իր բարեկամությունն էր վատնել այդ մարդու համար, սակայն հատկապես հուզված էր, որ չէր կարողացել տարբերել հավատացյալին անհավատից։ Հաֆիզ Շևֆիկը նույնպես խաբվել էր։