ԼԳԲՏ հայերը ապրում են իրենց նկատմամբ բռնության, թշնամանքի, ագրեսիայի, ընդհանուր հոմոֆոբիայի և ծայրահեղ վախի մեջ: Նրանք վախենում են իրենց անվտանգության, բարեկեցության, աշխատանքի անվտանգության, ընտանիքի եւ ընկերների կորստյան համար, եթե նրանց սեռական կողմնորոշումը հրապարակային լինի: Նրանք ապրում են շատ զգույշ եւ ուշադիր, մշտապես վախով, թե ինչ կարող է տեղի ունենալ, եթե նրանց սեռական կողմնորոշումը բացահայտվի: Ոմանք բողոքում են, որ իշխանությունները հավասարապես թշնամական են եւ անհարգալից, քանի որ հոմոֆոբիան ինստիտուցիոնալացված է: Պարզապես նրանք անհույս եւ հուսահատված են: Չնայած Հայաստանի հանդեպ նրանց սիրուն՝ բոլորն էլ ցանկություն ունեն լքել Հայաստանը եւ արտագաղթել ավելի ազատ ու առաջադեմ երկրներ: Նրանք չեն հավատում, որ անգամ իրենց նոր իդեալիստական առաջնորդը, ով ժողովրդի միջից է դուրս եկել, կփոխի իրենց նկատմամբ ստեղծված իրավիճակը: Նրանք հավատում են, որ ստատուս քվոն կմնա, չնայած «Հայաստան» -ի պայծառ ապագային: