Նա	մոխրագույն	շալը	ձգեց	ուսերից, զգում	էր	անսովոր	տաքություն: Մոտեցավ	սեղանին, նայեց	փոքրիկ	սևագույն ժամացույցին, որ	նոր	էր	ստացել	իբրև	նվեր	հորեղբորից: Արդեն	երկու	ժամն	էր: Նորեն	սկսեց	անցուդարձ	անել: Խիտ մազերը, ազատվելով	հերկալների	արգելքից, թափվել	էին	թիկունքների	վրա, ծածկել	ականջակալները, սքողել	այտերը, ընդգրկել	կիսամերկ	կուրծքը: Այտերը	շառագունել	էին, աչքերի	մեջ	վառվել	էր	անսովոր	հուրը: Մշտական	հեզ կերպարանքն	այժմ	արտահայտում	էր	ինչ-որ	խրոխտություն: Եթե	մերձավորներն	այդ	պահին	դիտեին	նրան	դռների հետևից	գաղտնի, հազիվ	թե	ճանաչեին: Չկար	այլևս	նրա	աչքերի	մեջ	նախկին	պայծառությունը	և	ոչ	նրա	շրթունքների վրա	անդորրության	ժպիտը: Ա՜խ, միայն	թե	Սմբատ	Ալիմյանը	նրան	հիմար	չհամարի	և	չծաղրի	ինչպես	մի	դեռահաս աղջկա, որ	պատրաստ	է	առաջին	պատահած	տղամարդի	մեջ	տեսնել	ռոմանտիկական	հերոս: Ո՛չ, Շուշանիկը	չի	ուզում այդ	մարդու	աչքում	երևալ	թեթևամիտ: Սմբատը	խելոք	է, կրթված, հասուն	մտքի	տեր, կյանքի	փորձանքները	ճաշակած: Այդպիսի	մի	տղամարդ	չի	կարող	լուրջ	հայացք	ունենալ	յուրաքանչյուր	աղջկա	մասին: Նրա	պահանջները	խիստ	են, և հենց	այս	է	պատճառը, որ	նա	իր	ընտրությունն	արել	է	օտար	շրջանում: