Վրաստանի իշխանություններին հեշտ օրեր չեն սպասվում և դեռ պետք է հանրությանը բացատրել, թե ինչու Աբխազիան և Հարավային Օսիան Վրաստանի հետ չեն ինտեգրվում ՆԱՏՕ-ին, ԵՄ-ին և այլն: Այստեղ պետք է լուրջ դիվանագիտություն, ինչին, կարծես, վրացիները լավ են տիրապետում: Նրանք ինքնամոռաց չեն նետվում Արևմուտքի գիրկը, այլ փորձում են իրենց արևմտյան ինտեգրումը որոշակի գնով ծախել հենց Արևմուտքին: Այսինքն` դիվանագիտություն են բանեցնում: Դրա վկայությունն են, անշուշտ ռուս-վրացական բանակցությունները Պրահայում, որտեղ քննարկվում է Հարավային Օսիայի և Աբխազիայի տարածքով անցնող հյուսիս-հարավ երկաթուղու վերագործարկումը: ՀՀ նախագահի Վրաստան կատարած այցի ժամանակ վրացական կողմից հստակ խոստում է եղել, որ Հայաստանի համար դժվար պահերին երկաթուղին կգործի: Հարցը, սակայն փակուղի է մտել Ռուսաստանի մեղքով, որը Հարավային Օսիայի և Աբխազիայի իշխանությունների բերանով պնդում է երկաթուղու վրա Վրաստանի հետ մաքսային անցակետեր տեղադրելու անհրաժեշտությունը: Սա ինչ-որ տեղ ձեռնտու է ՆԱՏՕ-ին և Ռուսաստանին, որովհետև թե մեկը և թե մյուսը Վրաստանի իշխանություններին դնում են կամ-կամի վիճակում` կամ ձեռք ես քաշում Աբղազիայից և Հարավային Օսիայից և մտնում ՆԱՏՕ առանց այդ միավորների, կամ շարունակում ես բանակցությունները Ռուսաստանի հետ` մինչև նրա ազդեցության տակ անցած սուբյեկտները «հանուն Ռուսաստանի և նրա դաշնակից Հայաստանի» մոռանան Վրաստանի «ներսում» սահմանային անցակետեր դնելու և Վրաստանի իշխանությունների հետ պաշտոնական հարաբերություններ ստեղծելու «ցանկություն-պահանջի» մասին: ԱՄՆ-ի և Ռուսաստանի շահերի բախման այս կաթսայում Վրաստանի իշխանություններն, անշուշտ, կփորձեն, և փորձում են, առավելագույնը կորզել գերտերություններից` օգտագործելով թե երկրի աշխարհագրական դիրքը, թե աշխարհաքաղաքական գործընթացների ուղղվածությունը և թե պատմական առնչությունները հարևանների հետ: Նկատենք, որ Ռուսաստանի հետ նրա բանակցությունները, եթե մի կողմից նպաստում են հյուսիսային հարևանի հետ հետագա լարվածություն թույլ չտալուն, մյուս կողմից էլ զգաստության կոչ են ՆԱՏՕ-ին և կարող են առավել լավ պայմաններ ալահովել Վրաստանի համար հյուսիսատլանտյան դաշինքում: