Ստեփան Եսայանը կմտածե թե միայն երկու տեսակի մարդեր գոյություն ունին. «մեկը, որ կարողանում է ուրիշների բաժինը խլել, ուրիշներին չարչարել, ծեծել, ծիծաղել նրանց թուլության ու վշտի վրա… և մյուս տեսակը, որ ոչ մի կերպ չի կարող այդ անել, որ ներքին ինչ-որ բան արգելում է սրիկա լինել, որ գերադասում է ծիծաղելի լիներ քան ծիծաղել ուրիշի թուլության ու վշտի վրա»: