Մարոյի ժամանումից հետո նրանք իրար սիրել էին միայն մեկ անգամ։ Վարդանը տենչում Էր Մարոյին, իսկ վերջինս պարտք Էր կատարում, և դա այնքան մեխանիկական կենակցություն Էր և այնքան զերծ Էր սիրուց, որ Վարդանն այլևս չէր դիպել Մարոյին։ Այդ գիշեր նարդոսի բուրմունք արձակող անկողնում Մարոն ինքն անձնատուր եղավ ամուսնուն և տրվեց անմնացորդ՝ և՛ կրքոտ, և՛ քնքուշ, նախաձեռնող և ինքնամոռաց։ Նրանք այդպես պառկեցին ազդրը ազդրին, մատները միահյուսված։ Լռության մեջ նրանք հետևում էին, թե ինչպես էին հաճույքի ալիքները տեղի տալիս, և ինչպես էին հանգչում նրանց հառաչանքների արձագանքները։