«Մեր գյուղում ամենատարածված ու հարգի արհեստը դարբնությունն ա եղել: Մեր սարերի մեղրն ուրիշ ա, հենց վանքում էլ մեղուներ էին պահում, դե, բանջարի մասին էլ խոսք չկա: Բա մեր խաշիլն ու սպա՞սը, ավելուկն ու դեղաբույսերը, հորած պանիրն ու գինի՞ն»,- հպարտությամբ թվարկում է տաթևցի Շողիկը, թեև օրը կեսօր է դարձել, բայց իրենից դեռ ոչինչ չեն գնել: