Հիմա Անետը հպարտ քայլում է ետուառաջ ու փորձում է չնկատել ինձ: Նա այնքան բան է հիշեցնում ինձ. ակումբներ, ծխի մանուշակագույն վարագույրեր, բեմի քրտնքահոտ, դահլիճի ջնջված դեմքեր, դրոշների պես ցցված ձեռքեր, բենդի տղաներին ու նրանց ճակատագրերը, աղջիկներին՝ կուլիսների, զուգարանների ու վերելակների՝ մեկ հարբած, մեկ թմրած, մեկ սթափ, մեկ սիրահարված ու միշտ միայնակ աղջիկներին...