Տաճկահայութեան մի խոշոր մասը, երբ դեռ չկար Միհրանական շարժումը, կը բողոքէր բանուորութեան մէջ վերոյիշեալ ուղղութեամբ մեր կողմէ տարուող աշխատանքներու եւ Կովկասեան Նախագծի դէմ, ըսելով որ այդպէսով կը ջլատուին մեր ուժերը, կը թուլնայ թափը օգնելու տաճկահայերուն: Անոնք կը պնդէին, որ պիտի սեւեռել մեր ուժերը միմիայն Տաճկահայաստանի խնդրի վրայ: Հոսանքին գլուխ անցած էր բաբերդցի Սիմոնը, Առաքելը եւ մշեցի մի հարուստ, որ նոյնսիկ երկյարկանի տուն ունէր: Միւս հոսանքի մէջ, սակայն, չկար շեշտուած հակառակ կարծիք թէ պէտք է սեւեռել մեր ուշադրութիւնը միայն բանուորական խնդրի վրայ եւ երկրորդ կարգի վրայ դնել տաճկահայ դատը: Ատիկա այդպէս ըլլալով հանդերձ, վերը մատնանշած առաջին հոսանքի մարդիկ խորթ աչքով կը նայէին այն գործիչներուն, որոնք կը զբաղէին բանուորական հարցով եւ այս վերջինները իրենց դասախօսութիւններու մէջ հաւասարապէս կանգ կ’առնէին երկու նիւթերու վրայ ալ: Տաճկահայերի յիշեալ հատուածը անկեղծ չէր գտներ ատիկա եւ չէր ուզեր լսել մեր դասախօսները: Ինծի հանդէպ, սակայն, աւելի ներողամիտ էին եւ արժէք կու տային իմ մտքերուն, որովհետեւ գիտէին, որ ես նոր եկած եմ սահմանէն, որ ես Տաճկահայաստան գնալու թեկնածուներէն եմ եւ, որ գլխաւորն է, գիտէին որ այդ նպատակով կռուի մէջ ալ ինկած էի: Ինծի կը յաջողուէր այս վերջին փաստարկութեամբ համոզել ամենայամառները եւ զսպել անոնց գրգռումները: