Այն, ինչ այժմ կատարվում է, չի կարելի նույնիսկ «փոթորիկ՝ մեկ բաժակ ջրում» անվանել: Իսկ կուսակցական կյանքը քաղաքացիներին ընդհանրապես հետաքրքիր չէ: Իսկ ինչպե՞ս կարող է հետաքրքիր լինել, եթե ներկա պահին երկրում պաշտոնապես գրանցված 70 քաղաքական կուսակցություններ կան, սակայն դրանց մեծամասնությունը չի կարող պարծենալ անդամների նման մեծ թվով: Այդպիսի կազմակերպություններին երբեմն հեգնանքով «մեկ անդամով կուսակցություն» են անվանում, որովհետև որպես առաջնորդ հանդես է գալիս քիչ թե շատ հայտնի մեկը, հաճախ խորհրդարանի պատգամավոր կամ հայտնի ձեռնարկատեր, ով ընդամենն իր շուրջն է կարողանում հավաքել հարազատ-բարեկամների ու ընկերների մի խմբի: Իհարկե այդ խմբի անդամներին, բնականաբար ոչ-ոք չի ճանաչում: