Արցախի վերջին, փոքրիշատե ծանոթ գավառը Պարծանքը կամ Պարզկանքն է, այն է՝ Պանծկանքը, որը գրչագրական ձեւով հայտնի Պազկանք, Պածկանք եւ այլ անուններով: Շատ պատմիչներ նշում են, որ այն պետք է ընկած լինի Ամարասից հարավ: Բաղանիկեցիների՝ դեպի Հաբանդ, Ամարաս Պարզկանք, Մախանք արշավանքների մասին ստուգապատում հին պատմիչ Կաղանկատվացին սուրբ Գրիգորիսի նշխարքների գյուտի պատմության մեջ մեջբերում է Հովբ ճգնավորի մասին ծերերից ավանդածը Վաչագան արքային: Այնտեղ գավառի աշակերտության սկիզբն է դրվում հանուն Քրիստոսի, որտեղ պատմվում է. «Ոմն ճգնավոր այր Հովբը, հույժ առաքինի վարքով ապրելով աշխարհում, որն ուներ նաեւ առաքելական շնորհ, իր բազմաջան աշխատանքով, Քրիստոսի նկատմամբ հավատով եւ սիրով Արցախ աշխարհի մի մեծ մասը՝ Պարզկանք կոչվածը, ետ է դարձնում մոլորության ճանապարհից՝ դիվանվեր սնոտի պաշտամունքից փոխարկելով քրիստոսի ծանոթ աստվածությանը…: Շատ անգամ գալով՝ կատարում է սուրբ Գրիգորիսի հիշատակը»: Հայտնի է, որ Պարզկանքը սահմանակից էր Ամարասին, իսկ Հովբի վարդապետության ժամանակը թվում է ավելի առաջ, քան Սուրբ Մեսրոպի գալուստը: