«Կարծում եմ ենիչերիների պարադոքսը անձամբ ինձ էլ է վերաբերում: Որպես տարբեր մշակույթների պատկանող և ծայրաստիճան վատ ձևով բաժանված ծնողների միակ երեխա...,- անձնական պատմությունը բացահայտելուց անհանգստանալով' մի պահ հապաղեց, բայց հետո խոսելու ցանկությունը հաղթեց - որպես ողջ մնացածների երեխա, հայ հոր և Քենթուկիից էլիզաբեթթաունցի մոր միակ դուստր' գիտեմ, թե ինչ է նշանակում ոչ մի տեղի չպատկանելը, անընդհատ երկու գոյության միջև տատանվելը»: Մինչ այղ երբևէ խմբի անդամներից ոչ մեկին այդքան անձնական և բացահայտ ոչինչ չէր գրել: Սիրտը արագ բաբախեց: Խոր շունչ քաշեց: Պարոն Բաղդասարյանը հիմա ինչ կմտածի իր մասին, իսկապես կգրի՞' ինչ մտածում է: