Խնդիրն այն է, որ նորանկախ Հայաստանում 100 տոկոսով համամասնական ընտրակարգին անցնելուն մշտապես դեմ է արտահայտվել իշխանությունը` անկախ այն հանգամանքից, թե ո՞ր քաղաքական ուժն է այն ներկայացրել: Եվ այժմ էլ քաղաքական այն ուժի ներկայացուցիչն է խոսում համամասնականի օգտին, որն անկախ Հայաստանի առաջին նախագահի օգնականն էր: Ո՞ւմ հասկանալի չէ, որ ՀԱԿ-ի պարագայում գործ ունենք «քաղաքական խանդի» դրսևորման հետ: Այլապես ինչու նա դեռ գարնանը, երբ սկսվել էին ընտրական օրենսգրքում փոփոխություններ կատարելու քննարկումները, իր ընտրական պլատֆորմով չէր միանում ՀՅԴ և «Ժառանգությանը»: Գրեթե նույնատիպ հարց է առաջանում նաև վերջիններիս պարագայում: Ինչո՞ւ այս նույնը չնախաձեռնվեց անցյալ տարի, երբ մինչև ընտրություններ դեռ բավական ժամանակ կար: Կամ մի՞թե միայն մեծամասնականի ու համամասնականի հարցն է, որ խնդիրներ է առաջացնում ընտրություններում: Թերևս, կարելի էր կրթական, դատվածություն չունենալու և այլ ցենզեր սահմանել խորհրդարանի պատգամավորի թեկնածու առաջադրվելու համար: Բայց իհարկե, ժամանակին, որպեսզի շտապողականություն չցուցաբերվեր: