Նույն կերպ « Ծովի աշխատողները» (1866 թ.) և «Մարդը, որը ծիծաղում է» (1869 թ.) ստեղծագործություններում Վիկտոր Հյուգոն իր փոփոխվող կերպարներով, հրեշներով և սարսափելի բնությամբ ավելի մոտ է դարասկզբի գեղագիտական էսթետիկային[58]: Վերջապես, 1874 թվականին «Իննսուներեքը» ռոմանտիկ ստեղծագործության տիպիկ օրինակ է հյուգոյական ոճով գրված՝ Ֆրանսիական հեղափոխության հիմնադրի դերով, 19- րդ դարի գրական, քաղաքական, հասարակական և բարոյական գիտակցությամբ: Այսպիսով, նա միաձուլում է պատրանքը պատմության հետ: Առանց որևէ սահամններ նշելու [59]: