Միևնույն ժամանակ չենք կարող չնշել, որ Ասորեստանում ևս աստիճանաբար սկսեցին գիտակցել, որ միայն դաժանություններով հպատակ ժողովուրդներին իրենց տիրապետության տակ պահելը դժվար խնդիր է: Հավանական է, որ Ասորեստանում այս կարևոր խնդրի գիտակցմանը նպաստած լինի Արարատյան պետության հզորացման շրջանի՝ Ք. ա. 8-րդ դարի առաջին կեսի վերլուծությունը: Այս տեսակետի օգտին է հետևյալ ենթադրությունը. Ասորեստանում հավանաբար նկատել էին, թե ինչ արագությամբ է հզորանում Արարատյան թագավորությունը. և մեծ ներուժ չունեցող պետությունը սկսեց վիճարկել Ասորեստանի անբաժան գերիշխանությունը ամբողջ տարածաշրջանում: Ասորեստանում չէին կարող չնկատել, թե ինչ հեշտությամբ էր Արարատյան թագավորության բանակը հաղթահարում հերթական պետական կազմավորման դիմադրությունը, և թե ինչպես համառորեն էին այդ «նվաճվածները» պայքարում ասորեստանյան բանակի դեմ: Արձանագրությունները վկայում են, որ Արարատյան թագավորությունն աշխարհին ներկայացավ իր մարդասիրության ուրույն համակարգով: Այն մրցակցության մեջ մտավ ասորեստանյան ռազմական իրավունքի հիմնարար նորմերի հետ և վստահորեն հաղթեց անհավասար թվացող պայքարում, քանի որ, տարածաշրջանում գերիշխանության համար պայքարում պարտված կողմը հաղթողին, ի վերջո, հարկադրեց փոխել իր համակարգի որոշ «հենասյուներ»: