Ար­ցա­խի ժո­ղո­վուր­դը ու­նի իր ա­պա­գա­յի պատ­կե­րա­ցու­մը։ ­Թէ՝ ինչ­պէ՛ս է նա ու­զում ապ­րել։ Այդ պատ­կե­րաց­ման հա­մար նա պայ­քա­րել է եւ պատ­րաստ է շա­րու­նա­կե­լու պայ­քա­րը։ Այդ ա­ռու­մով ես կար­ծում եմ, որ շատ նման ենք բո­լոր այն ժո­ղո­վուրդ­նե­րին հետ, ո­րոնք ան­ցել են մօ­տա­ւո­րա­պէս նոյն պատ­մա­կան ճա­նա­պար­հը։ Ե­կէք չմո­ռա­նանք, որ այ­սօր աշ­խար­հի բազ­մա­թիւ եր­կիր­ներ ան­ցել են նոյն ճա­նա­պար­հը։ ­Պայ­քա­րել են եւ ստեղ­ծել են այն­պի­սի պե­տու­թիւն, որ ի­րենք ու­զում են։ ­Միայն այն դէպ­քին մէջ պատ­րաստ եմ հա­մե­մա­տո­ւել այլ երկ­րի կամ պե­տու­թեան հետ։ ­Մէկ խօս­քով՝ ինք­նո­րոշ­ման ի­րա­ւուն­քի պայ­քար է մե­րը։