Աշոտի հայրը՝ Կարապետ Շահբազյանը, չի համարում, որ բանավոր հրադադարը ճիշտ որոշում էր: Թեեւ իր որդուն է կորցրել, սակայն գտնում է, որ հարցի լուծումը մեկընդմիշտ հակառակորդին ուժեղ հակահարված հասցնելն է: Այլ լեզու թշնամին չի հասկանում, բացի ուժի ցուցադրումից: Անհրաժեշտության դեպքում ինքն էլ պատրաստ է նետվել առաջնագիծ: Կրտսեր որդին նույնպես: Եվ բոլոր Շահբազյանները: