Այն	օրը	հանկարծ	նրան	պաշարեց	ուրախություն: Նա	երգում	էր, շվացնում, մոռացած	մշտական	վիշտը: Նա	խմեց	մի բաժակ	սուրճ, հանդիմանեց	մորը, որ	միշտ, ձեռները	կրծքին	դարսած, տխուր	ու	մռայլ, ուրիշներին	էլ	տխրեցնում	է: Նույն տրամադրությամբ	իջավ	գրասենյակ: Այնտեղ	արդեն	բոլոր	ծառայողները	հավաքվել	էին, իսկ	յուր	սենյակում	սպասում էին	մի	քանի	այցելուներ: Նա	կարդադրեց	սովորական	գործերը. ճանապարհ	դրեց	այցելուներին, ուրախացավ, երբ	լսեց, որ	նավթի	գինը	կես	կոպեկ	փթին	ավելացել	է: Նա	հաշվեց, որ	եթե	գործերն	այսպես	ընթանան, կարող	է	հորերի	թիվը կրկնապատկել, երեք	միլիոնը	դարձնել	տասը-տասնհինգ	միլիոն: Զգաց	փողի	արժեքն	ավելի, քան	երբևէ	զգացել	էր, ամաչեց	յուր	նախկին «երեխայական	գաղափարներից»: Նա	նույն	տրամադրությամբ	կամեցավ	դուրս	գալ, մի	քիչ զբոսնել: Հանկարծ	ներս	մտավ	Իսահակ	Մարութխանյանը, այն	մարդը, որ	երեքչորս	ամիս	էր` երես	էր	դարձրել Ալիմյաններից: