-Նախ` հացի կտրվածքով: Իհարկե չափազանց ծանր է նկարչի, առհասարակ արվեստագետի, գիտնականի հացը, ու դա ոչ միայն նրա համար, որ դու մտքերի, զգացումների, զգացողությունների մեջ անընդհատ եփվող մարդ ես: Զբաղված լինելը քիչ է, չափազանց քիչ: Շատ ավելի կարևորը պարտավորված լինելն է, պատասխանատվության քո բաժնին տեր կանգնելը: Թող բարձր չհնչի, բայց մտավորականը հանրորեն է պարտադրված քայլ անելու, ու այդ պարտադրողը նրա մեջ եղած ձայնն է: Մասնավորեցնելով` ասեմ, որ հենց այնպես կտավի առաջ չես նստի, հենց այնպես գույնը գույնի կողք չես դնի: Իսկ եթե արարումիդ մեջ Աստված չկա, ի՛նչ ստեղծագործել, աղոթելն էլ իմաստ չունի: Ինչ վերաբերում է երկրորդ հարցին, մնում են նրանք, ովքեր արժեք են ստեղծում, մթնոլորտ են ստեղծում, ովքեր քարը քարի վրա են դնում, ովքեր օգնում են այս աշխարհին մի քիչ պայծառ նայել: