Նրանք դիմավորեցին այգաբացը, քանի որ աչք չէին փակել և արբեցած էին սիրուց։ Դրանից բաժանումն է՛լ ավելի ցավագին էր։ Արուսյակը մնաց դռան շեմին՝ չնայած ուժեղ ցրտին, և նայում էր, թե ինչպես էր հեռանում Վարդանը՝ ամպած երկնքի արճճագույն լույսի ներքո։ Խուրջինն ուսին, բաց վերարկուի փեշերը ծածանելով՝ նա շրջվում էր կնոջը ձեռքով անելու համար և քանի հեռանում էր, այնքան հազվադեպ էր շրջվում։ Վարդանն իր հետ տանում էր նրա սիրտը, և այսուհետ նա դառնալու էր սպասման մեջ գտնվող կենդանի մեքենա։ Երբ Վարդանն անհայտացավ ճանապարհի շրջադարձում, Արուսյակը կանխազգացում ունեցավ, որ նրան այլևս չէր տեսնելու։