Անդրադառնալով առաջին պատանեկան գրվածքներիս, ընդունում եմ, որ դրանց հիմքում ռիթմն էր, ինձ համար ամենակարևորը ռիթմական հաջողությունն էր: Ես մինչև կոկորդս լցված էի 19-րդ դարի իսպանական պոեզիայով, վատ բանաստեղծների պոեզիայով, որոնք, իմիջիայլոց, գրել են նաև ոչ շատ վատ բանաստեղծություններ: Իսկ ինչո՞ւ է վատ բանաստեղծը կարդացվում: Որովհետև նրա տափակությունները գրված են անթերի չափով, այսինքն՝ շնորհիվ ռիթմի, որը բանաստեղծությանը կշիռ է տալիս և, որոշ իմաստով, դարձնում ճշմարտացի: Սա մի կողմ: Բայց իսպանագիր ռոմանտիկներից բացի, ես կարդում էի նաև Բեկկերին, որն իրոք, շատ մեծ բանաստեղծ է: Ըստ իս, նա համարժեք է Շոպենին, որը երաժշտության պատմության խոշորագայն կոմպոզիտորներից մեկն է: Գիտեմ, որ որոշ վերապահություն կա Շոպենի նկատմամբ, և այդ վերաբերմունքի մեջ տեսնամ եմ սնոբիզմի մի տարատեսակ…