- Մասնագիտության առումով ամենակարևորը Աճեմյանին հանդիպելն էր,- ներկա փորձառության իմաստնությամբ հանրագումարում է Երվանդ Ղազանչյանը։ - Մե՜ծ դաս էր և դերասանական, և ռեժիսորական բաժինը նրա հետ։ Նրանից հետո՝ 60-ականների թարմաշունչ մտածողության ջահակիր Տովստոնոգովը. Լենինգրադի նրա թատրոնն առաջատար էր ԽՍՀՄ մասշտաբով, դերասաններն իսկական աստղեր էին։ Քաղաքի ընդհանուր մշակութային, թատերական մթնոլորտն ինձ աննկատ վերափոխեց, դարձրեց ուրիշ մարդ, ստիպեց ուրիշ կերպ մտածել։ Մենք հիմա այստեղ փակված ենք, կտրված աշխարհից։ Արվեստագետի հասունացման համար անհրաժեշտ փոխշփումներն են կտրուկ նվազել։ Մասնակի հյուրախաղերն ինչ-որ կայծեր են վառում, բայց շատ թույլ, մշակութային ընդհանուր մթնոլորտը չեն բարելավում։