Հեռու չգնանք, հիշում ենք, որ ըստ նախկին վարչապետ Տիգրան Սարգսյանի ու փոխարտգործնախարար Շավարշ Քոչարյանի՝ մեր երկրի ապագան Եվրամիության հետ ասոցացումն է, և ոչ մի դեպքում՝ Եվրասիական միությունը: Տիգրան Սարգսյանը նույնիսկ այդ մասին հարցն էր անտրամաբանական համարում, պատճառաբանելով, որ չենք կարող մտնել մի միություն, որի հետ նույնիսկ սահման չունենք: Կարճ ժամանակ անց անդամագրվեցինք հենց Եվրասիական միությանը: Ինչքան էլ համոզիչ թվան բացատրությունները, թե դա եղել է երկրի նախագահի որոշումը, միևնույն է, խոսքն ասվել և ուրացվել է: Որեմն, եթե դուք չէիք որոշողը, ինչո՞ւ էիք հայտարարում այդքան հաստատակամ: Նույն Տիգրան Սարգսյանը վստահորեն պնդում է, որ ինքը շարունակելու է վարչապետի պաշտոնին աշխատել, բայց ընդամենն օրեր անց հրաժարական է տալիս: Հետո նա՝ որպես արևմտամետ, դարձավ ԱՄՆ-ում Հայաստանի դեսպան, բայց ամիսներ անց հանկարծ որպես ռուսամետ՝ հայտնվեց նույն այն Եվրասիական միության ղեկավարի պաշտոնին, որին անդամակցելը անտրամաբանական էր համարում: