1962թ. Գ. Մկրտչյանը տեղափոխվեց Գ. Սունդուկյանի անվան թատրոն, ուր իրականացրեց մի քանի ուշագրավ բմադրություններ` Ա. Կրոնինի «Բրոուդիի ամրոցը», Սուխովո- Կոբիլինի «Դատական գործ», Մ. Բուլգակովի «Դոն Կիխոտը», որոնք ժամանակին ջերմ արձագանք գտան թատերական հասարակայնության շրջաններում և պարբերական մամուլում Գ. Մկրտչյանը որոնում էր այն թատրոնը, ուր կկարողանար անկաշկանդ կյանքի կոչել իր անսովոր մտահղացումները և վերստին հայտնվեց Գյումրիի թատրնում` այս անգամ գլխավոր ռեժիսորի, գեղարվեստական ղեկավարի պարտականությամբ և ստեղծեց նշանավոր բեմադրություններ. Ն. Գոգոլի «Ռեևիզորը», Թ. Ուլյամսի «Ապակե գազանանոցը», Ա. Վամպիլովի «Գավառակն անեկդոտները», Շեքսպիրի «Տիտոս Անդրոնիկոսը», որոնցից յուրաքանչյուրը վելուծության հարուստ նյութ կարող է տալ թատերաբաններին: Կկամենայի անդրադառնալ միայն մեկին` «Տիտոս Անդրոնիկոսին», որը առավել բնորոշ է ռեժիսորի անհատականությանը: Շեքսպիրի այս ողբերգության բեմադրությունը երևույթ էր հայ թատրոնի տարեգրության մեջ, և առաջին անգամ էր բեմ բարձրանում Խորհրդային Միության թատրոններում: Հայոց մեծ եղեռնի 50-ամյակի արարողությունները այստեղ և սփյուռքում վերակենդանացրին Հայ դատը, որ կես դար շարունակ «քաղաքակիրթ» աշխարհը ծածկել էր մոռացության քողի տակ` չկամենալով «վիրավորել» թուրք ոճրագործներին: