բացառիկ, ոչ սովորական, արտակարգ ◆ Հազվագյուտ գեղեցկություն: ◆ Ափսոս, որ դուք չէիք ճանաչում իմ պապին: Մի հազվագյուտ մարդ էր, ու աննման որսկան: Հովհաննես Թումանյան ◆ Նախ և առաջ ես սիրում եմ այդպիսի հազվագյուտ քաջ մարդկանց և, բացի այդ, կպատմեի իմ հարսնացուին, կասեի՝ հոգեակս, գենաց վալե, իմ աչքով եմ տեսել Կամոյին, խոսել եմ նրա հետ: (Մկրտիչ Կորյուն)