Վանուհին հրավերն ընդունել էր հարկադրաբար, հետևապես տուն գնալու, հանդերձափոխվելու ժամանակ չէր ունեցել ու ամենաքիչը հաճոյախոսության էր սպասում: Նստել էր անհարմարության զգացումով՝ հանկարծ ծանոթի չհանդիպեն: Երևի երբեք չի կարողանա հաշտվել այն մտքի հետ, որ ինքն էլ կին է ու ռեստորանում հարազատ եղբոր հետ ճաշելու իրավունք ունի: Մտքում անընդհատ Մարտակերտի դիրքերն են, Վահանի արարքներն ու գրեթե դատարկ սառնարանը: