Ինձ հա­­­­մար զար­­­­մա­­­­­­­­­­­­­­­նալի էին քա­­­­ղաքա­­­­կանու­­­­թեան մէջ իր որ­­­­դեգրած բնորդնե­­­­րը։ Կը կար­­­­ծէի թէ պի­­­­տի թո­­­­ւէ յետ­­­­խորհրդա­­­­յին շրջա­­­­նի քա­­­­ղաքա­­­­կան այն գոր­­­­ծիչնե­­­­րը, որոնք ժո­­­­ղովրդա­­­­վարու­­­­թիւն քա­­­­րոզե­­­­լով հան­­­­դերձ ներ­­­­կա­­­­­­­­­­­­­­­յացու­­­­ցիչնե­­­­րը եղած էին ազատ շու­­­­կա­­­­­­­­­­­­­­­յի տնտե­­­­սու­­­­թեան։ Ան նշեց Վաք­­­­լաւ Հա­­­­ւելի եւ Լեհ Վաուեն­­­­սա­­­­­­­­­­­­­­­յի անուննե­­­­րը։ Արե­­­­ւելեան Եւ­­­­րո­­­­­­­­­­­­­­­պայի այս եր­­­­կու գոր­­­­ծիչնե­­­­րը, նախ քան յե­­­­ղափո­­­­խու­­­­թեան իրա­­­­կանա­­­­ցու­­­­մը, իրենց երկրի բռնա­­­­կալ պե­­­­տական կա­­­­ռոյ­­­­ցին դէմ քա­­­­ղաքա­­­­կան ընդդի­­­­մադիր­­­­ներ էին։ Զար­­­­մա­­­­­­­­­­­­­­­նալի էին Փա­­­­շինեանի նշած յա­­­­ջորդ եր­­­­կու անուննե­­­­րը՝ Նել­­­­սըն Ման­­­­տէ­­­­­­­­­­­­­­­լա եւ Էր­­­­նեսթօ Չէ Կե­­­­ւարա։ Փա­­­­շինեան կը պատ­­­­կա­­­­­­­­­­­­­­­ներ Խորհրդա­­­­յին Միու­­­­թեան տա­­­­րան­­­­չատման ակա­­­­նատէս եղած սե­­­­րունդին։ Այդ սե­­­­րունդի հա­­­­մար կո­­­­մու­­­­նիզմի խորհրդան­­­­շաննե­­­­րը ոչ թէ հա­­­­կագա­­­­ղու­­­­թա­­­­­­­­­­­­­­­տիրա­­­­կան պայ­­­­քա­­­­­­­­­­­­­­­րը կամ հա­­­­սարա­­­­կական ար­­­­դա­­­­­­­­­­­­­­­րու­­­­թիւնն է, այլ Ստա­­­­լինը եւ Կու­­­­լա­­­­­­­­­­­­­­­կը։ Իսկ Փա­­­­շինեան կը յի­­­­շէր այս կո­­­­մու­­­­նիստ անուննե­­­­րը։