— Տո՛, ջրատա՛ր, տո՛, գլուխդ	հողեմ, ախր	ի՞նչ	բանըդ	էր	կտրվել, որ	դու	էլ էկար, էստեղ	ընկար: Ես	քիչ	ռուսվա	էլա, դու	էլ	ուզեցար, որ	հետս	ընկեր դառնա՞ս: էս	հո	խուրմա	չէ՛ր, որ	մենակ	ուտեի, քեզ	չտայի, ի՞նչ	էր	սիրտդ պատռում: Կրեմ	էդ	գլուխդ, որ	դու	ես: էդ	հունարիդ	տերն	ես, որ	մեկ	էշ	բզիլ չե՛ս	իմանում: Ժամն	էլ	գլխիդ	խռով	կենա՛, պատարագն	էլ, հացն	էլ, սուփրեն էլ, բարիկենդանն	էլ, պասն	էլ: Մենք	մեր	բարիկենդանն	արինք, հըմիկ	որ ջհանդամը	գնում	են, թո՛ղ	գնան	դրանք: Սրանց	ոտը	պետք	է	կոտրվեր, որ մեր	շեմը	չէին	կոխեր	էս	ի՞նչ	բան	էր, որ	մեր	գլուխն	էկավ. գեղի, աշխարքի միջում	խայտառակ	էլանք: Մերը	մեզ	հասավ: Թե	մենք, թե	մեր	գզիր	Կոտանը: Ով	ասես, մեզ	վրա	պտի	բերանը	բաց	անի: