Այդ նայն հարցի առթիվ Վարուժանն ավելի համարձակ տողեր է գրել բանաստեղծ Վահան Թեքեյանին, որն այդ ժամանակ արդեն անվանի հեղինակ էր և «Սարսուռների» հրապարակ գալով մեծ ապագա էր գուշակել սկսնակ բանաստեղծին: Վարուժանը գրում է. «Վերջերս Ձեզ ուղարկած եմ օրինակ մը «Սարսուռներեն»: Խնդրեմ ընդունեցեք իմ այդ փոքրիկ նվերս: Անոր ծավալին փոքրությունը հակառակ կամքիս և փափագիս եղավ: Վանքը չուզեց հրատարակել՝ անոնց շեշտերը գայթակղեցուցիչ գտնալով իր հնադարյան կուսության և պահպանողականության» (ընդգծումը հեղինակինն է— Գ. Ա.) (նույն տեղ, էջ 57, 1906 թ. մարտ 3-ի Գենտից գրած նանակից):