Գալակտիկայի կառուցվածքը հասկանալու համար շատ կարևոր է պարզել նրա առանձին օբյեկտների, ֆիզիկական խմբավորումների բաշխումը: Գալակտիկայում գոյություն ունի ճառագայթումը կլանող և անհավասարաչափ տարածված միջաստղային նյութ: Այդ կլանման պատճառով տիեզերական օբյեկտների հեռավորության, բաշխման և մի շարք այլ տվյալների պատկերը աղավաղվում է: Ուրեմն՝ խիստ ստույգ և լրիվ չեն լինում նաև այդ տվյալների վրա հիմնվող մեր պատկերացումները: Բյուրականի աստղադիտարանում երկար տարիների ընթացքում ուսումնասիրվել են միջաստղային կլանող ամպերը, կլանման չափը Ծիր-Կաթինի տարբեր տիրույթներում: Այդ հետազոտությունները հանգեցրին ֆլուկտուացիաների տեսության ստեղծմանը, և մեծ նշանակություն ունեցան աստղասփյուռների հայտնաբերման գործում: Մինչև վերջին ժամանակներս գիտնականները որոշակի պատկերացում չունեին աստղերի հասակի մասին: Ավելին, ենթադրում էին, որ մեր Գալակտիկայի բոլոր աստղերն առաջացել են միաժամանակ: Այդ պատկերացմանը հարված հասցվեց 1947 թվականին, երբ Բյուրականի աստղադիտարանում հայտնաբերվեցին աստղերի յուրօրինակ խմբեր: Վիկտոր Համբարձումյանը Գալակտիկայում հայտնաբերեց ֆիզիկապես միմյանց հետ կապված երիտասարդ աստղերի խմբավորումներ, որոնք անվանեց աստղասփյուռներ: Աստղասփյուռներ հայտնաբերելը շատ դժվար է, որովհետև աստղասփյուռներում լուսատուների խտությունը շատ ավելի փոքր է, քան Գալակտիկայի դաշտում՝ աստղերի ընդհանուր խտությունը: