«Ու­րա­խու­թեան այս մեծ օ­րե­րուն, միտքս դէ­պի ձեզ կը թռչի, մեր սի­րուն ե­րե­խա­ներ: ­Դուք տե­սաք եւ ձեր վրայ զգա­ցիք, թէ ինչ­քա՜ն թանկ նստեց մեզ մեր ա­զա­տու­թիւ­նը: Եւ քա­նի որ դուք էք լի­նե­լու ան­մի­ջա­կան տէ­րը այդ թան­կա­գին ժա­ռան­գու­թեան, եր­կու բան ու­նիմ ձեզ­մէ խնդրե­լիք. ա­ռա­ջին՝ չմոռ­նաք ձեր աչ­քե­րուն ա­ռաջ կա­տա­րո­ւած դէպ­քե­րուն ար­ժէքն ու նշա­նա­կու­թիւ­նը եւ զա­նոնք հա­ւա­տար­մու­թեամբ փո­խան­ցէք ձեր յա­ջորդ սե­րունդ­նե­րուն, եւ երկ­րորդ՝ ար­ժա­նի յա­ջորդ­նե­րը լի­նէք այն մեծ սե­րուն­դին, որ ձեզ հա­մար պատ­րաս­տեց աշ­խար­հիս բա­րիք­նե­րէն ա­մե­նա­թան­կա­գի­նը՝ Ա­զատ ­Հայ­րե­նի­քը: