Իր «ամենակովկասյան» ստեղծագործությունը՝ «Պուշկինի լեռնանցքը», Եվտուշենկոն գրել է Վրաստանում ու Հայաստանում ճանապարհորդելու ժամանակ: Պոեմում Եվտուշենկոն կամուրջ է կապում ներկայի ու ապագայի, ավանդույթների ու ժամանակակից կյանքի միջև: Դա զգացվում է պոեզիայի ռոմանտիկ շնչից, բնապատկերային նկարագրությունների մեջ հնացած բառապաշարի օգտագործումից, որտեղ ռեալիզմը միախառնված է ռոմանտիզմին, իսկ արձակը՝ բանաստեղծության բարձր քնարականությանը: