Զրպարտչագրի հեղինակը (հեղինակները) և ընդհանրապես որոշ անձինք, չտեսնելով իրենց արարքի ամբողջ նողկալիությունը (օր. այդ զրպարտչագիրը) շարունակում են, հավանաբար ռեկտորի թողտվությամբ, ցեխ շպրտել ուրիշների վրա՝ իրենց սրբերի տեղ դնելով… Դա ի՞նչ գործելակերպ է. դիմում են ամբողջ աշխարհին, ասում են՝ դուք բոլորդ սուրբ եք, իսկ ԳՊՀ-ը հանցագործությունների որջ է, մենք էլ բոլորս հանցագործներ, եկեք մեզ բռնեք… . Դա ինչ համալսարանական մակարդակ է… Համացանցն էլ առանց ստուգելու ամբողջ աշխարհին ներկայացնում է այդ զզվելի պասկվիլային ստեղծագործությունը՝ հնարքը, հետո ասում, թե սխալ ենք թույլ տվել, ներողություն՝ նյութը հանում ենք համացանցից… Համացանցից նյութը հանեցիր, այն արդեն իսկ տեսած՝ կարդացողների գիտակցությունից էլ հո չես կարող հանել… Հիմա ո՞ւմ, ո՞ր մեկին բացատրես, որ դա սուտ է. կամ սա սուտ է, մյուսը ճիշտ… Այ քեզ տեխնիկական առաջընթաց, ազատ կարծիք, մամուլի ազատություն, ևն… Կամ մի խելքը գլխին մարդ չի՞ եղել, ի՞նչ է, որ այդ մարդկանց հասկացներ, որ եթե ամբողջ ԳՊՀ-ն «սրբազան ավազակաորջ» է, բոլորը հանցագործ, ապա ԳՊՀ ղեկավարությունը, բնականաբար առաջին հերթին ռեկտորը, այդ պայմաններում չի կարող հանդես գալ որպես այդ «ավազակաորջ»-ի ղեկավար՝ անաղարտ քուրմ կամ «սուրբ կույս»… Այս առումով նույնիսկ անհասկանալի է, թե այդ մարդիկ ի՞նչ են ուզում, ո՞ւմ են պաշտպանում, ինչպե՞ս, ո՞ւմ մեղադրում, ևն…