Իր կարգին Ամենայն Հայոց Վեհափառ Հայրապետը ակնարկելէ ետք Հայաստանեայց Առաքելական եւ Հռոմէական Կաթողիկէ եկեղեցիներու պատմական յարաբերութիւններու մասին կը նշէր թէ ինչպէս Վազգէն Ա. եւ Գարեգին Ա. հոգելոյս Վեհափառ Հայրապետներով նոր էջ մը կը բացուէր սիրոյ եւ եղբայրական յարաբերութիւններու եւ համագործակցութեան հոգիի, քոյր Եկեղեցիներու միջեւ, եւ որ ահա այս այցելութիւնը կ՛ուզէր ըլլալ անոնց շարունակութիւնն ու ամրապնդումը, որովհետեւ կը յայտարարէր Գարեգին Բ. վեհափառը, «Քոյր եկեղեցիներու համագործակցութիւնը մեր ժամանակներու հրամայականն է՛՛, եւ իր հայրապետական պատգամով ուղղուած Բենետիկտոս ԺԶ. Քահանայապետին, անոր եկեղեցական դասին եւ հաւատացեալ ժողովուրդին, հետեւեալ աղօթական խօսքերով կը խորհրդանշէր Հայաստանեայց Եկեղեցւոյ դիրքն ու դերը Քրիստոսահիմ Եկեղեցիէն ներս, որուն Հայրապետական այս այցելութիւնը խօսուն արտայայտութիւնն էր բարի կամքի եւ եղբայրական սիրոյ. «Կ՛օրհնենք ու կը փառաբանենք Սուրբ Հոգին որ սկզբնաղբիւրն է միութեան եւ կը կերպարանափոխէ մեր քայլերը շնորհալիօրէն եղբայրութեան ուղիներու, քայլեր Աստուծոյ փառքին համար եւ Քրիստոսի սէրէն ծնունդ առած աշխարհի խաղաղութեան եւ մարդկութեան բարեբեր կեանքի մը համար: Հակառակ մեր պատմական տարբեր փորձառութիւններուն, հակառակ դաւանաբանական ու մշակութային տարբերութիւններուն, մենք ամէնքս զաւակներն ենք մէկ Աստուծոյ եւ եղբայրներ ու քոյրեր իր Սուրբ Սիրոյն մէջ: Որովհետեւ մեր զանազանութիւններէն անդին մեր սիրոյ միութիւնն է որ հարազատօրէն կը վկայէ թէ` զաւակներ ենք Աստուծոյ»: