Այսպիսով Հովհաննես Իստանբուլյանը սերնդեսերունդ փոխանցված, վաղուց մոռացված հին հայկական ժողովրդական հեքիաթներ էր հավաքել: Ամբողջ գրքում յուրաքանչյուր հեքիաթին հավատարիմ էր, մի բառ անգամ չէր փոխում: Բայց ահա վերջին գլխում