Տիրում է քար լռություն: Բոլորն արձանի պես անշարժ են: Արքայի խոսքի վրա լռել են նաև ծառաները և մթնած հայացքներով նայում են իրենց տերերին: Նրանցից մեկը, որ հենց սկզբից չէր մասնակցում խրախճանքին և անընդհատ պտտվում էր ճաշասրահում ու շշմած նայում չորս բոլորը, հանկարծ, անհաղորդ շուրջը կատարվածին, խախտում է լռությունը և դուրս թափում իր հոգում կուտակված ամբողջ վիրավորանքը: