Որդեգրած մշակութային մարտավարությանը մշտապես հավատարիմ «Արամ Խաչատրյանի» բարձրարվեստ ջահակիրը` Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը ոչ միայն ստեղծագործական հարկադիր պա-րապուրդի չմատնվեց, այլև ցանկալի «վարձակալի» կարգավիճակով շարունակեց իր կատարողական վարպետութ-յամբ հմայել անդավաճան երկրպագուներին: Երախտագիտության ակնածալի խոնարհումով նշանավորեց իր կազմավորման 90-ամյա հոբելյանը: Այն հանրությանը ներկայացավ 1925-ի նույն օրը` մարտի 20-ին ՀԽՍՀ առաջին պետթատրոնում (իմա` Գ. Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոն) Կոն-սերվատորիայի նվագախմբի առաջին սիմֆոնիկ համերգի ծրագրով` Մոցարտ, Գրիգ, Էկլես, Ռոսինի, Մենդելսոն... Մի օրինաչափ տարբերությամբ` դիրիժորական վահանակի մոտ նվագախմբի առաջին գեղար-վեստական ղեկավարի ու գլխավոր դիրիժոր Արշակ Ադամյանի ներկայիս տաղանդավոր «իրավահաջորդն» էր` Է-դուարդ Թոփչյանը: Հայոց Ցեղասպանությունից 10 տարի անց հիմնադրված այս նվագախումբը հոբել-յանական այս բեմելն էլ կայացրեց «Հիշում եմ և պահանջում» խորագրով իրականացվող համերգաշարի ոգով: Մոցարտի և Բրուքների մեծակտավ սիմֆոնիաների ֆիլհարմոնիկի կատարումները խորապես հու-զեցին ունկնդիրներին: