ԽՍՀՄ և ՀՍՍՀ ժողովրդական արտիստուհի, ԽՍՀՄ պետական մրցանակի դափնեկիր Մետաքսյա Սիմոնյանը 20-րդ դարի ազգային թատրոնի այն մեծություններից էր, ովքեր իրենցով պայմանավորեցին մի ողջ դարաշրջանի գեղարվեստական հաստատումների ընթացքն ու տրամաբանությունը, ովքեր ձևավորեցին այնպիսի ավանդույթներ, որոնք դպրոց եղան արդեն եկողների համար: Հայ բեմարվեստի պատմության մեջ շատ դերասանուհիներ էին նշանավորվել, շատերի անուններն են դրոշմվել մեր հիշողության մեջ. Արուսյակ Փափազյանի ու Սիրանույշի, Ազնիվ Հրաչյայի ու Արուս Ոսկանյանի, Ժասմենի ու Սաթենիկ Ադամյանի, Օլգա Գուլազյանի ու Հասմիկի, Արուս Ասրյանի ու Վարդուհի Վարդերեսյանի անուններն առմիշտ արդեն մեր թատրոնի շքեղ պատմությունն է: Մետաքսյա Սիմոնյանն այս փաղանգի մի մասն է, ամենաշքեղներից մեկը, ով բեմ եկավ 1948-ին` թատերական ինստիտուտի առաջին դերասանական կուրսն ավարտելուց հետո: Նրա առաջին դերը Անանին էր` Գ. Սունդուկյանի «Էլի մեկ զոհ» կատակերգության բեմադրության մեջ, խաղընկերներն էին սունդուկյանական ավանդույթների մեծագույն կրողները` Ավետ Ավետիսյանն ու Օլգա Գուլազյանը: Այս կատարումը նրա համար յուրատեսակ քննություն էր, որը նա «հանձնեց» մեծ հաջողությամբ և մեկ տարի անց արդեն խաղաց Նինա` Լերմոնտովի «Դիմակահանդես» դրամայի բեմադրության մեջ: Վահրամ Փափազյանի, Վաղարշ Վաղարշյանի, Հրաչյա Ներսիսյանի խաղընկերությամբ ստեղծված այս կատարումը մեծ ճանաչում ու հռչակ բերեց դերասանուհուն, պարտադրեց ամենախստապահանջ թատերագետներին բարձր գնահատել դերակատարումը, հմայվել դերասանուհու անկեղծությամբ ու անմիջականությամբ, խորը դրամատիզմով, հոգեբանական մանրամասների ընդգծումներով, հոգեպարար քնարականությամբ: Հատկանիշներ, որոնք ցայտուն էին դարձնում կերպարը, առանձնացնում նրան մարդկային բազմադեմ դիմակահանդեսի մեջ… Ինչպես ռուս, այնպես էլ հայ բեմում երբեք Նինայի կերպավորման շուրջ լուրջ խոսակցություններ չէին եղել, կերպարը չէր դիտարկվել որպես բարդ հյուսվածքի իրողություն, մինչդեռ Մետաքսյա Սիմոնյանը բեմ էր բերել մի այնպիսի հերոսուհու, ով դառնում էր բոլոր իրադարձությունների կենտրոնը, նպաստում սյուժեի ողբերգական լարմանը: