2011 թվականին հայկական էստրադայի մեծ տիկինը` Բելա Դարբինյանը պիտի դառնար 75 տարեկան: Նշանավոր երգչուհու հոբելյանը ոչ ոք չհիշեց, հայկական էստրադայի «աստղերը» համերգ չնվիրեցին նրա հիշատակին: Ժողովրդի կողմից չգնահատված, սակայն ժողովրդական արտիստի կոչում ունեցող «երգի նվիրյալները» չկամեցան նախանձախնդիր լինել ու պարտադրել հոբելյանական երեկոյի կազմակերպումը...… Կարծես չէր եղել Բելա Դարբինյանը, կարծես չկա այլևս... Երգչուհին կյանքից հեռացավ 2005 թվականի օգոստոսի 24-ին: Մշակույթի նախարարությունը, որը ձևավորել էր թաղման հանձնաժողով, ագամ հրապարակայնորեն չիրազեկեց քաղաքացիական հոգեհանգստի ու հուղարկավորության օրվա մասին: Ուստի շատերը չիմացան, թե որտե՞ղ հրաժեշտ տվեցին մեծ երգչուհուն, ե՞րբ տեղի ունեցավ նրա հուղարկավորությունը: Արամ Խաչատրյան համերգասրահի ճեմասրահում անշուք, ընդամենը երեք տասնյակ մարդ` իսկական արվեստագետներ, կոմպոզիտորներ, երաժշտասերներ, իսկ շոու-բիզնեսի «բոմոնդից» միայն Արամոն մի ողջ ժողովրդի ցավակցությունն ու կարեկցանքն էին խորհրդանշում, հարգանքն էին խորհրդանշում այն անհատականության հանդեպ, ով հայկական էստրադայի երգի ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը եղավ, ով գերեց ու հմայեց ամերիկյան ջազի մեծերին, ով կոչված էր աշխարհի բացառիկ ձայներից մեկը լինելու, սակայն պարփակվեց Երևանում, պարփակվեց իր փշրված սիրո ու մեծ դավաճանության ցավերի մեջ...…