Խաղաղ, միամիտ ժպիտով Կարենը կանգնել էր դեմս, կիսաբաց դռնից երաժշտություն էր լսվում: Հավատացած եմ՝ լսում էիր մեր խոսակցությունը, հատկապես իմը, դիտմամբ էի բարձր խոսում, թե մի բան կանեմ ինձ հետ, եթե քեզ չգտնեմ: Մտածում էի՝ այդպես կվերադառնաս: Նա համոզում էր՝ գնամ տուն, խոսելուս հապաղումներն ու դեմ-քիս ճերմակը տեսնելով՝ կարծում էր՝ շատ վատ եմ: Ասում էր՝ հիվանդ ես, վաղը միասին կորոնենք, ինքը մի տեղ գիտե, ուր հնարավոր է՝ լինես: