Նրա աչքերի առաջ հայտնվեց Ռըզա բեյը։ Ոչ թե Այնթապի գավառապետի հպարտ և վստահ դեմքը, ոչ էլ հլու Մարոյին իր կամքին ենթարկող գոռոզ սիրեկանի դեմքը, այլ պարտված մարդու դեմքը, որին նա տեսել էր գերեզմանատանը։ Մարոն նրան չէր խղճում։ Մինչդեռ թվում էր, որ ինքն անկեղծորեն սիրում էր նրան։ Եվ ահա ինքը լիովին անտարբեր էր նրա հանդեպ։ Այն բարդ զգացմունքները, որ Մարոն ուներ նրա նկատմամբ, անհայտացել էին հենց այն պահին, երբ ինքը դուրս էր եկել նրա իշխանության տակից։ Սե՞ր։ Ավելի շուտ կիրք, որին Ռըզան ծնունդ էր տվել՝ հաստատելով այնպիսի հարաբերություններ, որոնց առկայությամբ ինքը կորցնում էր ազատ ընտրության հնարավորությունը, և որոնք նա պահպանում էր, թելադրելով խաղի կանոնները, պարտադրանք և պարգև, քնքշություն և խստություն։ Ռըզան իրեն փակել էր անիրական մի աշխարհում, և այդ աշխարհը փլուզվել էր։ Այն պահից ի վեր, որ Ռըզան տիրացել էր իրեն ձիթենու այգում, Մարոն ապրել էր միակ և նույն օրը, ուր ամեն ինչ խառնվում էր իրար։ Միայն Թովմասի, Նուրհանի, Սաֆիյեի և մնացած կանանց, Էմինեի, նույնիսկ Բույուկ խանումի գոյության շնորհիվ էր, որ իր կյանքն Այնթապում միս ու արյուն էր առնում և բաշխվում էր տարիներով։ Ռըզայի հետ իր կապի միջադեպը դուրս էր մնում այդ պատմությունից, այն անժամանակյա էր և կարող էր տևել ինչպես քսան օր, այնպես էլ քսան տարի։