Վերջին` հունցված խմորն, ասենք հազիվ թե այսքան ջուր պահանջեր, եթե “Զվարթնոցի” առուվաճառքն իրականացվելիս, նրանք, ովքեր ամիսներ շարունակ այն պահպանելու բոլոր սանդղակներն հաղթահարելով, փորձում են փրկել շինությունը, ժամանակին, վաճառքի մասին տեղեկանալով, զգոնություն ցուցաբերելով, նույն այս համարձակ համառությամբ պահանջեին, որ պայմանագրում հատուկ կետով նշվեր շինության անձեռնմխելիությունը: Խոսքը, ոչ միայն “Զվարթնոցի”, այլեւ նույն ճակատագրին արժանացած ճարտարապետական բազում այն հորինվածքների մասին է, որոնք վերացվել են: Եւ խոսքը ոչ միայն անհատների, այլեւ հասարակական ու պետական հաստատությունների պատասխանատու եւ ղեկավար այն անձանց մասին է, որոնք իրավասու են, նաեւ պարտավոր, նման խնդիրների առկայության դեպքում, աշխատանքային օրակարգը խախտելով, հույժ կարեւոր այդ խնդիրների մասին բարձրաձայնել ու հիմնավոր տեղեկություններ տրամադրել պատկան մարմիններին: Բայց ծուլությունը /որի հոմանիշը անտարբերությունն է, մեկ այլ ընթեցմամբ` սեփական աթոռի պաշտամունքը/, ետ է պահում նրանց նման վճռական քայլերի դիմելու քաղաքացիական դիրքորոշումից: Արդյունքում ունենք այն, ինչ ունենք: Ավելի ճիշտ` չունենք այն, ինչ ունեինք: Եթե ինչ-որ բան էլ պահպանվել է դեռ, ապա դա չի նշանակում, թե վտանգված չէ: