Գրիշան	արմունկները	հենեց	սեղանին, գլուխը	դրեց	ձեռների	ափերի	մեջ, երեսն	ամոթից	ծածկելով: Նա	ամաչում	էր	իր քրոջ	փոխարեն: Նա	այնքան	թեթևամիտ	չէր, որ	չկարողանար	կշռադատել	իրողությունը: Գիտեր	ըմբռնել	իրերի	էությունը և	որքան	մեղավոր	էր	համարում	Միքայելին, կրկնակի	դատապարտում	էր	քրոջը: Միքայելը	կանգնած	էր	անշարժ: Նայում էր	նախկին	ընկերոջ	հաստ	պարանոցին, որի	երակները	փքվել	էին	և	դողդողում: Կար	ժամանակ, որ	այդ	առողջ, զվարճամոլ	մարդը	միշտ	նրան	ներշնչում	էր	ուրախություն: Սիրում	էր	նրան	ավելի, քան	մյուս	բոլոր	ընկերներին: Համարում	էր	նրան	բարեսիրտ, նույնիսկ	վեհանձն: Տասնուհինգ	տարի, այո՛, ընկերներ	էին	եղել, միասին	անցկացրել հազարավոր	զվարճալի	օրեր	ու	գիշերներ	և	երբեք	միմյանց	դառն	խոսքով	անգամ	չէին	վիրավորել: Եվ	հանկարծ	այսօր մեկը	գողանամ	է	մյուսի	պատիվը: Ճիշտ	որ	նա	անպատկառ	է, անխիղճ	և	չի	կարող	այս	տունն	ապականել	իր ներկայությամբ: Թող	ապտակն	այրի	նրա	դեմքը	կրակի	պես, դա	ամենափոքր	պատիժն	է	նրա	ամենամեծ	հանցանքի համար: