Այսքանը։ Ուրիշ՝ ոչինչ։ Տարիք են անցնում։ Մայրենին այդ ընտանիքում լրիվությամբ մոռացվում է, Սուրոյի որդիներն էլ են էն աշխարհը մեկնում, նոր սերունդները՝ թոռնիկները, ծոռնիկներն ու կոռնիկները նույնիսկ չեն էլ իմանում՝ իրենք ովքեր են, որտեղից են եկել... եւ այլն, եւ այլն։ Ու մի օր ծոռնիկներից մեկը մոտենում եւ օտար լեզվով բարեւում է Նկարին։ Նկարը նայում է, նայում ու սկսում են աչքերից արցունքներ հոսել։ Նկարն ինքն իրեն ասում է. «Մարդ, որ իր մայրենի լեզուն մոռանում է, ուրեմն՝ Աստծուն էլ է մոռանում։ Մեղա քեզ, Աստված, այս ի՞նչ օրի հասանք»։ Բայց դրանով ամեն ինչ չվերջացավ։ Տանը հեռուստացույցի էկրանի վրա կատարվող անպարկեշտություններին ու սրբապիղծ արարքներին Նկարը մի կերպ դիմանում էր էլի։ Վիճակն անտանելի դարձավ, երբ իրենք՝ տնեցիներն սկսեցին Նկարին մարդու տեղ չդնելը եւ նրա առաջ... ինչ ասես, որ չէին անում. էլ պորտապար, էլ անպարկեշտ գրկախառնություններ՝ ռոք ու ջազի տակ... Սա ոչ միայն դուր չեկավ Նկարին, այլեւ ստիպեց, որ Սաթենիկ տատիկը դեմքը շրջի Նկարում։ Տնեցիները երբ դա նկատեցին, մնացին շշկլված.