Բայց էդ գիժ դամարի, էդ սուր-սուր լեզվի տակ… այդքան խիղճ, խիղճ, խիղճ. լաց լինելու չափ: Հենց միայն լուռ, առանց խոսքի էլ գալիս, իր պես դիք-դիք կանգնում է առաջդ ու ծունկդ ծալվում է, ուզում ես ասես, հա մեղավոր եմ, հա տնով-տեղով, հորուպապով հավաքվել, քոչել ենք այստեղից, հա, ձեզ մենակ ենք թողել, մեծ բեռը վրաներդ ենք թողել փախել. մեղա, մի անգամ էլ՝ մեղա, հազար մեղա … դե մի անգամ էլ ասեմ, սա գրելիք չէ: