Ավտովթարի վարկածը հրապարակ նետվեց, ինչը գիտակից հայ մտքի համար համոզիչ չէր, առավել ևս` սփոփիչ. անառարկելիորեն Պարույր Սևակին սպանել էին: Վթարը նախապես մշակված սցենար է եղել «պատահարի»: Թե աչքը տեսած չլինի, կփորձես խաբել, գուցե հաջողվես կեղծելու վարպետության մեջ, բայց սրտին չես խաբի: Թեկուզ դարեր էլ անցնեն, լեզուն մի օր վկայություն պիտի տա. Ճշմարտությունը ջրի երես է ելնելու…: Սովետհայաստանի պնակալեզ կուսակցական-մեղսակից-մարդասպանները սարսափելի սուտը ստով ամրագրեցին` «հետաքննության արդյունքում պարզեցին» վրաթի «իրական պատճառը»` Պարույր Սևակը մեքենա վարել չի իմացել: Ժամանակի ընթացքում «վերացվել է» նաև ավտովթարի առիթով կազմված քրեական գործը, պատմություն է հորինվել, թե Պարույր Սևակի գործը չկա ՊԱԿ-ի արխիվներում, իբրև թե Մոսկվայի (այսինքն` ԽՍՀՄ ՊԱԿ-ի) հրամանով այդ «գործն» այրվել է: Սուտ է, մեծ կեղծիք: Ժողովուրդը ո´չ միամիտ է և ո´չ էլ հիմար. հարուցված քրեական գործի նախաքննության շրջանակներում որևէ ապացուցողական փաստաթուղթ` պատվիրված սպանության սցենար-գործից, պատռված մի թղթի կտոր անգամ չէին թողնի Հայաստանում, ուր մնաց` անուշադրության մատնեին ի վերուստ կեղծ քրեական գործի թեկուզ աղոտ, բայց առկա փաստերը: Շտապ կարգով «գործը» կվերցվեր Մոսկվայի համապատասխան մարմինների անմիջական հսկողության տակ, քանզի նրանք քաջ գիտեին իրենց «Զոհի» համազգային ու համամարդկային արժեքը, և իրենք ավելորդ անհանգստության պետք չունեին: