Ինքնին ուշագրավ է շարքի բնաբանը. «Բանաստեղծությունը, որի համար ծնվել է մարդը, դեռ ուշանում է», գրավիչ մի ասույթ, որ իմաստավորում է ձգտման անվերջությունը: Այլ կերպ չէի բնութագրի բանատողի ոճը, քան ակադեմիական, ուր բանաստեղծությունը ներհյուսվում է իմաստասիրությանը: «Արվեստի եւ փիլիսոփայության հակասությունը, - ասում է Ալբեր Քամյուն, - բավական կամայական է: Ճշգրիտ իմաստով նույնիսկ սխալ»` որպես մտավոր գործունեության երկու ձեւերի տարբերակված բնորոշում: Կասկածելին թերեւս մտքի եւ զգացմունքի սահմանագիծն է, որ արդի պոեզիան ներդաշնակում է յուրովի.