Պրիմադոննայի	հեռանալը	բոլորին	սթափեցրել	էր	և	այժմ, որ	գրեթե	լուսաբաց	էր, յուրաքանչյուրն	զգում	էր	իր	արածը: Միայն	Սմբատն	էր	մթության	մեջ, ոչ	ըմպելիքների	ազդեցությունից, այլ	միջավայրի	անծանոթությունից: Նա	տեսնում	էր, բայց	պարզ	չգիտեր, ինչ	է	կատարվում	իր	շուրջը, նայում	էր	մերթ	մեկի, մերթ	մյուսի	երեսին: Եվ	բոլոր	դեմքերն արտահայտում	էին	ինչ-որ	արտաքո	կարգի	բան	և, կանխավ, արդեն	նրանց	հոգնած	արյունը	նորեն	հուզվում	էր, նորեն բորբոքվում: Գիտեին, որ	երբ	Քյազիմ-բեգը	ոգևորվում	է, այլևս	նրա	ֆանտազիան	սահման	չունի: Պապաշան	բեղերը	սրում էր	ու	երիտասարդանում: Այդ	հիսուն	ու	հինգ	տարեկան	առողջ	գյուղական	արյունը	հին	գինու	ուժ	ուներ, չէր	փրփրում, այլ բոցավառվում	էր: