Ռ. Վ. - Շատ նման է երեխաների, ծնողների, ընտանիքի, նախնիների հիշատակը հարգելու, սեփական պատմության, գիտելիքի եւ ուսման հանդեպ մեր վերաբերմունքը: Փառք աստծո, որ Երեւանում ստեղծվեց մեկենասների ծառուղի: Պիտի գնահատել բարիք պարգեւողին, ազդարարել դրա մասին: Սփյուռքն օգնում է, պիտի գովաբանել: Վրաստանի օլիգարխիան, օրինակ, սատարում է վրացիներին, հիանում եմ, բայց հայերի մեջ էլ նվազ թիվ չեն կազմում չէ՞ նրանք: Իսրայելում կա աշխարհի բարեպաշտ մարդկանց ծառուղի. հրեաներին փրկող ոչ հրեաների հանդեպ անվերջ երախտագիտությունը արտահայտություն է գտել Իսրայելում: Հայերի մեջ էլ մի օր երեւի կլինի այդ երախտագիտությունըՙ գնահատել այն բարին, որ ցուցաբերվում է իր հանդեպ, շատ կարեւոր է պատմել, տալ այն մարդկանց անունները, որ սիրում ու օգնում են Հայաստանին: Ցայսօր Հայաստանում Ֆրանց Վերֆելի հուշարձանը չկա, որ «Մուսա լեռան 40 օրը» վեպի հեղինակն է: