Լավ	չի՛	սկսած	բանը	թողալ	ու	Էսպես	քարոզ	ասիլ, ես	էլ	գիտեմ, ամա	սիրտս	չի՛	դիմանում, ի՞նչ	անեմ: էլի	մեր գեղըցոնց	ասածն	ա	միտքս	գալիս: Խալխի	մեղքը	չի՛, որ	ճամփից	դուս	են	Էկել, իրար	մոռացել, մեզ	նման կարդացողի	ոտները	պետք	է	ծառիցը	կապած, ամսով	սոված	պահած: Ախր	թե	շատ	առնողիցը	շատ	կպահանջեն, բաս	դատաստանի	օրը	ի՞նչ	ջուղաբ	կտան	ինձ	նման	գրի	սևն	ու	սպիտակն	իմացողները, որ	էլ	ուրիշ	բան	չենք ֆիքր	անում, հենց	ուզում	ենք՝ լավ	ուտենք, լավ	խմենք, քյահլան	ձիու	վրա	նստինք, չալ-չալ	մանեթները ջեբըներումս	չխկչխկացնելով, ձեռըներիս	դողդողալով, խաղացնելով	ման	գանք, քեֆ	ու	մարաքյա	անենք: Շինած արաղ	կոնծիլը, Կախեթու	գինին	անոշ-անոշ	խմիլը, կառեթով, դրոշկով	փառավոր, ուռած-ուռած	ման	գալը, զառ, ղումաշ	հաքնիլ-մաշիլը, նոքար-բեքարի՝ ձեռին	ջուր	ածիլը, երեսի	հով	տալը, տաք	յորղանի	տակին, փափուկ դոշակի	միջում	շնթռիլն	ու	թավալ	տալը, ոտ	ու	գլոխ	զարդարիլը	մեզ	թե	դժոխքը	չտանին, դրախտը	ըսկի	չե՛ն տանիլ, հարկիզ: էդ	երեխեքն	էլ	գիտեն, կասես	ինձ, բայց	ի՞նչ	անես, բանը	գիտենալը	չի՛	բանն	անիլն	ա: Ես	ինձ վրա	եմ	ասում, թո՛ղ	ուրըշի	սիրտը	չնեղանա: Ընչանք	փողը	չեմ	առնում, ո՛չ	գիրք	եմ	տալիս, ո՛չ	աշակերտ կարդացնում: Լազգին	ու	թուրքի	մոլլեքը	էնպես	չեն	անում, անփող	են	իրանց	ազգի	երեխեքը	կարդացնում, էլի աստված	նրանց	ռզղը	հասցնում	ա: Հենց	մե՞զ	պտի	սոված	սպանի: Ամեն	մեչըդի	հայաթում, գեղ	տեղարենքն	էլ, մեկ	մեծ	վարժատուն	կա, ուրտեղ	երկու-երեք	լեզու	են	սովրում, մեր	եկեղեցըքանց	հայաթներումը	լագլագն	էլ	բուն չի՛	դնիլ, բաս	ի՞նչ	կըլի, որ	ազգի	սիրտն	էլ	քիչ-քիչ	չի՛	հովանալ: