Կարծում եմ, որ այս տեսակ միջազգային հանրությանը պետք է անընդհատ հիշեցնել մարդկության դեռ չսպիացած վերքերի մասին, քանի դեռ մեր շրջապատում ապրում են սաֆարովներ ու սամաստներ, որոնք հերոսացվում են մտավորական, խաղաղասեր, անզեն, քնած մարդ, հայ սպանելով: Պետք է հիշեցնել և պահանջել արդարադատություն, որպեսզի ցեղասպանի ուրվականն ի սպառ ջնջվի աշխարհի երեսից: Հիշեցնել, որ հենց հայերիս հանդուրժողականության հետևանքով է, որ թուրք կոչված ցեղն արդեն 100 տարի է, ինչ բնակվում է մեր տանը, մեր իսկ ձեռքերով կառուցած օջախներում, մեր հազարամյակների խորքից եկող հայրենիքում: Եվ այլևս անհանդուրժելի է մեր բարյացակամ հյուրընկալության չարաշահումը, հյուրընկալություն, որն օգտագործվում է հայկականության անգամ ամենաչնչին հետքը ջնջելու համար: Մի՞թե այդքան դժվար է ընդունել, որ ոչ 100 տարին, ոչ 100 դարը և ոչ էլ ներկա մշակութային ցեղասպանությունը ի վիճակի չեն ջնջել խոր արմատներ ձգած բնիկ քաղաքակրթությունը: