Սակայն, այդ բանաձեւերում չի նշվում, թե ով է ագրեսիա իրականացրել Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության նկատմամբ։ Ավելին, իբրեւ այդպիսի կողմ, նշվում է միայն անորոշ «օկուպացիոն ուժերի» ամբողջական եւ անվերապահ դուրսբերման մասին։ Ավելին` ՄԱԿ-ի ԱԽ-ի 1993 թ. վերջին՝ նոյեմբերի 12-ին ընդունված բանաձեւում նշվում է, թե ԱԽ-ն «կոչ է անում Հայաստանի կառավարությանն օգտագործել իր ազդեցությունը, որպեսզի Ադրբեջանի Լեռնային Ղարաբաղի շրջանի հայերը պահպանեն ԱԽ կողմից ընդունված բանաձեւերի պահանջների կատարումը եւ ապահովի, որպեսզի ռազմական գործողությունները շարունակելու համար ներգրավված ուժերին միջոցներ չտրամադրվեն»։ Այլ կերպ ասած՝ Լեռնային Ղարաբաղի կոնֆլիտը հենց ՄԱԿ-ի ԱԽ-ի կողմից մեկնաբանվել եւ մատուցվել է որպես Ադրբեջանի ներքին, այսինքն` էթնիկ միավորի ինքնորոշման խնդիր, որտեղ Հայաստանը հանդես է գալիս ոչ թե հակամարտության կողմ, այլ ընդամենը «Ղարաբաղի հայերի վրա ճնշում գործադրելու» պոտենցիալ ունեցող երկիր, ինչը, անշուշտ, նաեւ հայկական կողմին մանեւրելու հնարավորություններ է տալիս։