“Եթէ կա­րո­ղա­նանք Հա­յաս­տա­նում հիմ­նել օդա­սար­քի ար­տադ­րու­թիւնը, մենք այն կա­րող ենք ար­տա­հա­նել, օրի­նակ, Մի­աց­եալ Նա­հանգ­ներ, Աւստ­րալ­իա, Արե­ւել­եան Եւ­րո­պա, Ռու­սաս­տան, որ­տեղ շու­կան աւե­լի լայն է, քան Հա­յաս­տա­նում: Նա­խա­տե­սում եմ բա­ւա­կա­նա­չափ գու­մար հա­ւա­քել` հնա­րա­ւո­րինս արագ գործ­նա­կան փու­լին անց­նե­լու հա­մար (հէնց որ աւար­տեմ դա­սերս), ոչ մի դէպ­քում չյե­տաձ­գել, քա­նի դեռ չա­փա­զանց ուշ չէ: Շու­կան գնա­լով առա­ւել յա­գե­ցած է դառ­նում, քա­նի որ ինք­նա­կա­ռա­վա­րուող այս օդա­սար­քե­րը մեծ պա­հան­ջարկ են սկսում վա­յե­լել, ուս­տի ես չեմ կա­րող ինձ թոյլ տալ սպա­սել“, եզ­րա­կաց­նում է Ար­մէ­նը: