- Այս ուրվապատկերում Ադրբեջան-Իրան հարաբերություններն անկանխատեսելի իրավիճակում են հայտնվում: Մինչ այդ էլ կար որոշակի հակամարտություն, և Ադրբեջանը փորձում էր օգտվել Արևմուտք-Իրան հակամարտությունից` Արևմուտքին գործընկեր դիտարկելով, Իսրայելի հետ առևտրատնտեսական և քաղաքական հարաբերություններ ստեղծելու ճանապարհով: Բնականաբար, նաև ղարաբաղյան խնդրում որոշակի դիրքեր գրավելու, նոր դաշնակիցներ, նոր շահեր ձևակերպելու համար: Ներկայում նկատվում է Ադրբեջան-Իրան հակամարտության խորացման միտումը: Եթե բարի դրացիական հարաբերություններ են ստեղծվում Իրանի և եվրոպական տերությունների, ԱՄՆ-ի միջև, նման համաձայնություններն այդ տերությունների առջև խնդիր են դնում, որպեսզի լրացուցիչ կապանքներով փորձեն Իրանին սաստել և թույլ չտալ, որ նա տարածաշրջանում շատ ավելի մեծ դիրքեր գրավի: Այդ տեսանկյունից շրջակա փոքր երկրները հենց այն կապանքներն են, որոնց քաղաքական, էթնիկ և այլ խնդիրներն օգտագործելով Իրանին կարող են զսպել: Սրանից ելնելով կարելի է կանխատեսել Իրանի և Ադրբեջանի հարաբերությունների վատթարացումը: Այս տեսանկյունից պետք է դիտարկել նաև վերջին շրջանում Իրանի զինվելու փաստը: Ես համաձայն եմ այն դիտարկմանը, որ ռուս-թուրքական վերջին շրջանի ռազմական համագործակ ցությունը և Ադրբեջանի զինվելը պայմանավորված է Իրանի դերի առավել մեծացման և Արևմուտքի հետ սերտ հարաբերություններ հաստատելու արդյունքում տարածաշր ջանում Իրանի նշանակության ընդարձակման հետ: Հենց Ռուսաստանի շահն է պարտադրում, որ Ադրբեջանը «ֆորպոստ» դառնա իրանական քաղաքական ազդեցության տարածման դեմն առնելու համար: Դրանով է նաև պայմանավորված ռուսների կողմից Բաքվին զինելու փաստը, ինչը համապատասխանում է նաև Արևմուտքի շահերին: Հենց սրանով է բացատրվում, թե Արևմուտքը ինչու է հանգիստ հետևում Ռուսաստանի կողմից Բաքուն զինելու գործընթացին: Իրան-Արևմուտք հարաբերությունների դրական միտումները բերում են նաև որոշակի մարտահրավերներ, որոնք հավասարակշռելու խնդիր ունեն: Դա կատարվում է Ադրբեջանի միջոցով: Նույնը տեսնում ենք նաև Սիրիայի հյուսիսում քրդական ինքնավարության սաղմնային վիճակի առնչությամբ: