Մահամերձը	ցանկանում	էր	դուրս	թափել	սրտի	մեջ	կուտակված	դառը	մաղձը, ասել	բոլորը, բոլորը	ինչ	որ	զգացել	էր	ութ տարվա	ընթացքում: Ասել` արտասուքով	ողողելով	ճամփից	շեղված	որդու	մոլի	գլուխը: Բայց	ուժերը	դավաճանում	էին: Բժշկի	ջանքերն	այլևս	անզոր	էին	կենդանություն	ներշնչել	սառող	մարմնին: Սակայն	մի	երկարատև, խորը, շատ	խորը հայացք, որ	գալիս	էր	գերեզմանի	խորքից, ամեն	ինչ	պարզեց	մեղսագործ	որդու	համար, որ	այժմ	ոտքի	ելած, ճգնում	էր զսպել	իր	արցունքը, որպեսզի	ցույց	չտա	իր	հոգու	տկարությունը: