Ի՞նչ տարբերություն բնազդի համեմատ: Գեղեցկությունից բացի, այս պարագայում ոչինչ չի գերազանցում օգտակարությանը: Ձգտումը անուղղակի կերպով բավարարվում է սահմանված կարգով, բնազդը բավարարում է ուղղակիորեն: Չկան բնազդական արգելակներ և ստիպողականություն, առկա է միայն բնազդական հակակրանքը: Այս անգամ հենց ինքը ձգտում է ներքին ֆիզիոլոգիական գործոնի տեսքով, որ արտահայտվում է իբրև ձևավորված վարվելակերպ: Եվ, իհարկե, ներքին գործոնը չի կարող բացատրել, թե ինչպես է, ինքնին նույնը լինելով, տարբեր տեսակների մոտ տարբեր վարքեր դրսևորում: Եվ նույնն է, եթե ասենք, որ բնազդը գտնվում է երկու պատճառականությունների խաչուղում՝ անհատական ֆիզիոլոգիական գործոնների և հենց իր՝ տեսակի միջև (հորմոն և առանձնահատկություն): Այսպիսով, հարց է առաջանում՝ վերջին հաշվով ի՞նչ չափով կարող է բնազդը համընթաց լինել անհատի պարզ շահերին, ո՞ր դեպքում այլևս կարիք չի լինի խոսել ոչ թե բնազդի, այլ՝ ռեֆլեքսի, տրոպիզմի, սովորության և խելքի մասին: Թե՞ բնազդը կարելի է հասկանալ միայն տեսակի օգուտի, շահի շրջանակներում: «Ո՞ւմ է դա անհրաժեշտ»՝ հարցի իմաստը փոխվել է: Իր կրկնակի տեսքով բնազդը ներկայանում է որպես առանձնահատուկ ռեակցիաներ ունեցող օրգանիզմին միտված ձգտում: