Առաջին ամիսներն անտանելի էին: Պարսկերեն չգիտեր, բարքերին ծանոթ չէր, ապագան անորոշ էր: Իրեն տեղավորել էին մահապարտների բաժանմունքում: Ամեն շաբաթ մի քանի հոգու տանում էին կախելու: Աշոտը դժկամությամբ է խոսում այդ օրերին իր ունեցած ապրումների մասին: Գերադասում է չհիշել: