Օրինաչափորեն կարող է հարց ծագել՝ իսկ ինչո՞ւ է հենց պաշտպանության նախարարը բարձրացնում համազգային հնչեղության այս խնդիրը: Պատասխանը շատ պարզ է՝ պաշտպանության նախարարը ղեկավարում է մի կառույց, որին այս կամ այն չափով առնչվում է ամբողջ ազգը, ամբողջ հասարակությունը: Կա՞ մեկը, որը բանակում հարազատ չունենա՝ սպա կամ զինվոր, կա՞ մեկը, անկախ սոցիալական դիրքից, մտավոր կարողություններից, պաշտոնից, որին չհուզի հայրենիքի սահմանների պաշտպանության խնդիրը: Կա՞ մեկը, որը չհասկանա՝ եթե երկրի ներսում կարող են լինել շահողներ ու կորցնողներ, ապա սահմանին մենք հաղթելու ենք միասին կամ պարտվելու ենք միասին: Ահա թե ինչու պաշտպանության նախարարը ազգի համախմբման գաղափարի առանցք է դիտում երկրի անվտանգության ու պաշտպանունակության հույժ կարևոր խնդիրը, ու Ազգ-բանակ հայեցակարգը առաջարկվում է հենց պաշտպանական գերատեսչության ղեկավարի կողմից: