Ախր	մեզ	որ	է՛ս	են	անում, ձեզ	ի՞նչ	կանեն: Պտի	համբերենք, համբերությունը	կյանք	ա: Կարելի	ա, որ	մեկ	օր աստուծո	ողորմության	դուռը	բացվի, յա	Էն	ա, բոլորս	էլ	կկոտորվինք, կփչանանք	ու	աստուծո	սուրբ	տեսությանը կարժանանանք, կամ	թե	չէ՝ մեկ	ճար	կըլի	մեզ: Քրիստոնեն	սրով	չի՛	պետք	է	իր	բանը	յոլա	տանի, նրա	թուրը	իր համբերությունն	ու	հավատն	ա: էսպես	արեց	մեր	էն	էշ	գեղըցի, հիմար	Աղասին	էլ, որ	մեկ	աղջկա	խաթեր	սուր քաշեց, ու	խեղճ	քանաքռցիք	էնքան	ջառըմա	տվին, ու	նրա	հալևոր	հերը	ու	գեղի	քեդխուդեքը	էս	ա, հինգ	տարի	ա, բանտումը	քոթկումը	չորանում, մաշվում	են, ու	աստված	գիտի, թե	վերջըները, ի՞նչ	կըլի: Ո՛չ	մելիք	Սհակի, ո՛չ կաթողիկոսի	մունաթը	մեկ	օգնություն	չարին: Ինքն	էլ	գժի	պես	ընկել	ա	սարեսար, չափմիշ	անում, ճամփա կըտրում	ու	իր	թշվառ	օրը	Էսպես	անց	կացնում: Ո՞վ	ա	գիտում, թե	ո՞ր	քարի	վրա	գլուխը	վեր	կդնի	ու	ի՞նչ	տեղ շներոց-գիլերոց	կըլի: Լավն	է՞ն	չի, որ	մարդ	գլուխն	իրան	քաշի	ու	տաղ	անի: ՉԷ՛, չէ՛	սի՛րելիք. քանի	կարանք, մեր գլուխը	պահե՛նք. «հա՛» կասեն, «հա՛» ասենք, «չէ՛» կասեն, «չէ՛» ասենք, կասեն՝ նստի՛ր, նստի՛նք, վե՛ր	կաց՝ վե՛ր կենանք, մինչև, տեսնի՛նք, թե	բանն	ի՞նչ	տեղ	կհասնի: Ասում	են, թե	ռսներն	էկել, Ապարան	են	հասել, ո՞վ	ա խաբար. բալքի	նրանցից	մեկ	ումուդ	ըլի, աստոծո	բանն	անքննելի	ա: Աստված	նրանց	թուրը	կտրուկ	անի. թե	մեկ նրանց	ոտը	մեր	հողը	կմտնի, էն	ժամանակը	թո՛ղ	մեզ	էլ	տանին, մատաղ	անեն: Շտապիլ	հարկավոր	չի՛: Ցիցիանովն	ու	Գդովիչը	Երևան	չառան, բալքի	թե	աստված	չէ՛ր	կամեցել, որ	մեզ	էլի	փորձի: Շատը	տարել	ենք, քչին	էլ	համբերենք, տեսնի՛նք. վերջըներս	ի՞նչ	կըլի: Ամա	էլի	եմ	ասում՝ քրիստոնեն	թրի	կոթն	էլ	ձեռ	չի՛	պետք առնի, կարճ, որ	քար	էլ	աղան	գլխին: Իրիկնաժամի	զանգակը	տվին, գնա՛	նք	ժամ, աղոթք	անե՛նք, հլա	շատ կխոսանք: Ա՛յ	տղա, վեղարս	տո՛ւր, մաշիկս	դի՛ր, ժամիցը	ետը	գիշերն՝ երկար, մենք` պարապ, էնքան	խոսանք, որ քուններդ	տանի: