Մի շաբաթ անց, երեկոյան ժամ, հայկական խոհանոցում, երբ արդեն Յոհանը մասնագիտությամբ բժիշկ է, ունի կին, երեխաներ, տուն, հասցե, սիրած աղցանի անունը՝ մանր խմորագնդիկներով Շպեցլե, կարճ ասած, երբ այս ամենի պատասխանն արդեն գերմաներեն ունեմ՝ մոտ երեք մետրի վրա երգիչը Կոմիտասի Մոկաց Միրզա՝ հազար ափսոս է երգում, թառահարը առանց նվագակցելու՝ կմախք-դինոզավրի հայացքով լուռ նոտաներ է վերցնում երեսիս, փորձում եմ պատկերացնել, թե ես ինչ եմ (կամ) երևում նրա աչքին (լա՛վ, վերջում կհարցնեմ), մատներս բռնում են բաժակի վզից ու սպասում՝ մինչ ընկերներիցս մեկը կվերջացնի խոսքը, թե ցանկանում է պապին բերել էս ռեստորան՝ հին մարդ է, սիրում է նման երգեր… ու.