«Մեկ ազգ, մեկ հայրենիք, մեկ մշակույթ» իմաստուն միտքը, մի՞թե կարգախոսության, աչքակապության նման մի բան չէ, երբ երկու ուղղագրություն ունենք: Երբ չենք կարողանում օգտվել մեր 1600-ամյա մշակույթի հոգեւոր հարստությունից, որովհետեւ նոր ուղղագրության հետ կորցրել ենք նաեւ հինը յուրացնելու հոգեւոր բանալին: Մեզանից իմաստություն եւ խիզախություն է պահանջվում` ուղղելու 1922թ. կատարված մեծ սխալը, ավանդական ուղղագրության վերականգնումը ազգի համար, ոչ միայն հոգեւոր նշանակություն ունի, այլ նաեւ ֆիզիկական փրկության` թշնամի երկրներով ենք շրջապատված: