Իսկ թե այդ երկնաքարերի վրա Ծառուկյանի ֆիրմայի գրեյդերներն ինչպես են հայտնվել, նրանք Հայաստանը լքելիս էլ են մտածում։ Եթե ուզում եք իմանալ, թե այդ հանքերի քարի փոշիներից ինչ կարելի է անել, գնացեք Երեւանի Սայաթ-Նովա-Չարենցի փողոցների խաչմերուկի երեք 25 հարկանի բնակելի շենքերը տեսեք, Նար-Դոսի փողոցի, Հանրապետության հրապարակի ու Դավիթաշենի 2-րդ թաղամասի բազմաբնակարան շքեղ շենքերը։ Շուրջ 15 տարի առաջ, երբ պետբյուջեի փողերի մեջ լող տվող ՀՀ «Քար եւ սիլիկատ» գիտահետազոտական ինստիտուտի ղեկավարներին ցույց տվեցի վերոհիշյալ հանքերի տուֆի թափոններից ստացած արհեստական տուֆի բլոկներ, որոնց մի երեսն արդեն իսկ տուֆե սալիկ էր, նրանք ինձ ծաղրեցին՝ ասելով, որ այդտեղ ոչ մի գիտություն չեն տեսնում, եւ այն հիմարություն է։ 3 տարի անց Երեւանում այդ շինանյութի օգտագործմամբ արդեն կառուցվել էին նշված գիտահետազոտական ինստիտուտի շենքի ծավալներից 30 անգամ ավելի ծավալ ունեցող Հայաստանի ամենաբարձր ու բազմաբնակարան շենքերը։ 3 տարի շարունակ Հայաստանից տուֆի փոշի էի արտահանում Ռուսաստան ու այնտեղ արհեստական տուֆի քարեր պատրաստում։ Ինչո՞ւ այսօր դա չանել մեծ ծավալներով՝ մեր դաշտերում կուտակված տուֆի փոշին արտահանել որպես հումք, երբ Ռուսաստանում արդեն գործում են իմ կողմից ներդրված տեխնոլոգիաները։ Բացի այդ, տուֆի թափոնների վերամշակման ճանապարհով կարելի է ստանալ ցեմենտի հավելանյութեր, լայն կիրառման ջրի ֆիլտրեր, պարարտանյութ եւ կենցաղային աղբի վերամշակման համար օգտագործվող կլանիչ նյութեր։ Էլ չեմ խոսում մեր կենտրոնի աշխատակից Վռամ Խաչատրյանի կողմից մշակված ու իր կիրառմանն սպասող ատոմակայանների ռադիոակտիվ թափոնների վնասազերծման տեխնոլոգիայի մասին։ Հիմա ընթերցողը կասի՝ ներդրեք, կիրառեք, ձեզ ո՞վ է բռնել։ Ես էլ կասեմ՝ պետությունը։ Այսօր հանքերի թեկուզ թափոնին ձեռք տալու համար մի փութ աղ պետք է շալակես ու օրենսդրական ակտերի ծիածանի տակով անցնես, եւ կյանքդ չի բավականացնի, որ դրան հասնես Հայաստանում։ Այն, ինչի մասին խոսեցի, դա մեր իշխանությունների սերմանած տգիտության մասին մի չնչին ինֆորմացիա է։ Այս ամենն այսօր խոտորում է մեր երկրի տնտեսության զարգացման ուղիները։ Այս ֆոնի վրա արդեն ինքնին ուրվագծվում են նոր իշխանությունների անելիքները։