Բանաստեղծի կինը՝ Անահիտ Տերյանը, իր օրագրում գրում է. «…Երբ վերադարձա, խնդրեց, որ բժիշկ կանչեմ: Ողջ քաղաքը շրջեցի, սակայն այդպես էլ ոչ մի բժիշկ չգտա, Սուրբ Ծնունդ էր, և ոչ ոք չէր գալիս: Այն ժամանակ նա խնդրեց իրեն կամֆորա ներարկել… Երբ մենք 1 ժամից վերադարձանք, Վահանի զարկերակն այլևս չէր խփում, սակայն նա ճանաչեց հիվանդապահին և շատ ուրախացավ: Երբ ներարկում կատարեցինք, նա խոսում էր և հարցնում. «Հնարավո՞ր է անընդհատ ներարկումներ անել և այդ կերպ կյանքը 1 շաբաթով երակաձգել»: Կամֆորայի ներարկումից հետո դեռ 2 ժամ նրա գիտակցությունը տեղն էր: Դրանից սկսեց կորցնել գիտակցությունը: Երբ կատարեցին նրա խնդրանքը,նա սկսեց անձայն մահանալ: Այն ժամանակ ես դեռ չէի հասկանում, որ դա մահն է»: