Նա	շտապով	հագնվեց	և	դուրս	եկավ	հաստատ	քայլերով: Երեք	օր	էր` մտածում	էր	ու	տատանվում: Այժմ	ուզեց, վերջապես, մի	հարվածով	լուծել	հանգույցը: Թող	ինչ	լինելու	է, լինի: Նա	իր	պատիվը	մի	անգամ	արդեն	դրել	է	թղթախաղի, այլևս	կանգ առնելը	երեխայություն	է: Թող	ինչ	ուզում	են	ուրիշները	մտածեն: Նա	կանի	այն, ինչ	որ	թելադրում	է	իր	սիրտը: նրան տիրել	էր	անսովոր	համարձակություն: Այն, ինչ	որ	ուզում	էր	անել, այլևս	նրան	չէր	թվում	այնքան	ծանր	ու	անախորժ, որքան	մեկ	էլ	օրը, երեկ, նույնիսկ	մի	ժամ	առաջ: Վռնդելով	իր	տնից	Մարութխանյանին, նրան	թվում	էր, թե	վռնդեց	իր սրտից	ամեն	մի	վեհերություն...