Ադրբեջանցի վերնահարկայինները հաճախակի են հիշեցնում իրենց թվական քանակի մասին։ Դրա լավագույն օրինակը Մ.Ս. Գորբաչովին Ադրբեջանի մի շարք կազմակերպությունների (որոնց անունները խիստ ինտերնացիոնալիստական են) հղած դիմումն է, ուր ուղղակի ասվում է, թե ինչու պիտի յոթ միլիոնանոց ադրբեջանական ժողովուրդը զոհասեղանին լինի հանուն ԼՂԻՄ-ի 140 հազարանոց բնակչության ամբիցիաների... Տեսնո՞ւմ եք, թե ինչ ոճով, ինչ մտածողությամբ, ինչ տրամաբանությամբ են ուզում հաղթել մեր «եղբայրները»... Ձգտում են անպայման հաղթել։ Ինչ անենք, թե Գորբաչովն ասել է, որ հաղթող չպիտի լինի։ Դա մեզ համար է ասել, ոչ նրանց։ Ասել է, չիմանալով, որ արցախահայությունը ոչ թե հաղթելու համար է պայքարում արյան մեջ, այլ ուզում է յոթանասուն տարիների պարտությունից մի կերպ դուրս գալ։ Կարծում եմ, սրանք միանգամայն տարբեր բաներ են։ Բայց դե, մենք էլ զարմանալի մարդիկ ենք, գիտենք, թե ով ինչ է ուզում, ինչպես է մտածում ու էլի զարմանում ենք... Մեր քաղաքականության մեջ այդպես էլ չկարողացանք հասկանալ. մենք անընդհատ ճշմարտությունն ենք շեշտում, ադրբեջանցի գրոհայինը այն, ինչը իրեն ձեռնտու է։ Իսկ նման դեպքերում արդարությունը զոհ է գնում միշտ, մանավանդ՝ թե դատապաշտպանն էլ իր շահերն ունի կամ, լավագույն դեպքում, երբ դեռ հեռուն չի տեսնում։