Թուրքիա կը մնայ անպատիժ ու հետեւաբար՝ անսանձ։ Դատապարտանքի խօսքերը Անգարայի վարիչներուն կողմէ կը դիմաւորուին իբրեւ աղբանոցի արժանի արտայայտութիւններ։ Անդին, այլատեսակ մեկնաբանութիւններ կը ծաւալին, մէկ կողմէ՝ իր դիրքը վարպետօրէն շահագործելու «թրքական կարողութեան», միւս կողմէ՝ քիւրտերու հանդէպ աշխարհի անբարեխիղճ կեցուածքը ի նպաստ իրեն դարձնելու ընթացքին մասին։ Չէ՞ որ քիւրտերը «աչքի փուշ» են Իրաքի, Իրանի, որոշ չափով նաեւ Սուրիոյ մէջ, իսկ Թուրքիոյ մէջ անոնց ինքնուրոյն գոյութիւնն իսկ ժամանակ մը խնդրոյ առարկայ էր ու ենթակայ դարձած էին թրքացումի քաղաքականութեան։ Ի՜նչ խօսք, որ միջ-քրտական հակադրութիւններն ու մրցակցութիւնները իրենց բաժինը ունին դառն վիճակի ծանրացման մէջ։ Ուրեմն, խաղաղ բնակիչները՝ ժողովրդային զանգուածները իրենց կեանքով ու ինչքով կը վճարեն թրքական ոճրային քաղաքականութեան գինը, եմէնցիներուն նման աչքաթող մնալով աշխարհի հեռադիտակներէն։