Տիկին	Անուշը	շարունակ	պնդում	էր, թե	պետք	է	անպատճառ	ամուսնուց	բաժանվի: Երդվում	էր, թե	անկարող	է	այլևս թաքցնել	իր	հանցանքը, թե	մի	ինչ-որ	ուժ	ամեն	առավոտ	նրան	դրդում	է	ասել	Պետրոսին	բոլորը	և	միանգամից	դեն	ձգել սրտի	վրա	ծանրացող	քարը: Միևնույն	է, եթե	ինքը	չհայտնի, վաղ	թե	ուշ	Պետրոսը	պիտի	իմանա: Արդեն, կարծես, սպասավորն	ու	աղախինը	կասկածելի	աչքով	են	նայում	Միքայելի	հաճախակի	այցերին: Այսպես	շարունակ	անհնարին	է. խաբելն	այնքան	դժվար	չի	եղել, որքան	խաբեբայությունը	թաքցնելը: Նա	տանջվում	էր	հանցանքի	ծանրության	ներքո	և կարծում	էր, եթե	խոստովանի	ամուսնուն, կթեթևացնի	իր	տանջանքը: