Զարտուղի ճամփեքով մեզ կրթելու և լուսավորելու եկած այս դժբախտը սպանվում է: Հայերը մուրացկանության համար մարդ չէին սպանի: Ոչ բորոտությունը կարող էր պատճառ լինել, ոչ էլ հավանական քարոզը: Այն, ինչ կարող էր քարոզել այս կինը, ընդամենը կիսափուչ, շունչը կտրած առակաբանություն է մշակութային այն ժառանգության համեմատ, որն ունեցել ենք: Բայց սեռավարակ տարածելու համար հնարավոր է: Այս երևույթն իր մեջ արյունը պղծելու վտանգ է պարունակում և էթնոսն այլասերելու միտում ունի: Պատահական չէ, որ դեռևս անթաղ Հռիփսիմեն տեղնուտեղը կույս է հռչակվում: Կուսությունը սքողում է եկողների զենքի բնույթն ու նրա իրական տիրոջ` ախտահար Հռոմի դեմքը: Նյութապաշտ, էժանագին բնազդների առուծախի մեջ թաթախված Հռոմը հիշում է, որ մի անգամ արդեն ավարել էր հայոց դիցարանի ոսկեձույլ արձանները: Հիշում է նաև, որ գլխովին ջախջախված լեգեոններ ունի այդ հողում թողած, և մաղձի ու թույնի նոր համարժեք է գտնում, նոր գաղափար: Քրիստոնեությունը պետական կրոն հռչակելու ծրագիրը ոչ միայն կապահովեր համընդհանուր թալանը, այլև այլազան ու զարմանազան ներգոյակցումների անարգել ներհոսքը կայսրության տարածքներից դեպի անհնազանդ և չձուլվող երկիրը: Գտնվում է և անհրաժեշտ սատրապը, ով օծված էր վրեժի հատուկ թույնով: Նրա տոհմը հայերը ջնջել էին դավաճանության համար: Սկսվում է երկիրը ներսից պայթեցնելու Հռոմի դարավոր մեքենայի սև գործը: