-Առաջ ընկիր,- հրամայեց Զելիհա մորաքույրը: Մայր ու աղջիկ անձայն ուղղվեցին դեպի հյուրասենյակ: Նախաճաշը վաղուց բացվող-փակվող սեղանին էր: Չնայած կամակորությանը անտարբեր չմնաց զարդարված սեղանի և տակը գցված մարջանագույն գորգի ներդաշնակության հանդեպ: Երեք տեսակի սև, կարմիր բիբարով կանաչ զեյթուն, յուղոտ սպիտակ պանիր, հյուսված, կանաչիով ու այծի պանիր, խաշած ձու, մեղրամոմ, գոմեշի կաթի սեր, ծիրանի և մոշի մուրաբաներ, ճենապակյա ափսեներում՝ լոլիկ՝ վրան ձիթապտղի յուղ և ուրց: Արդեն իննսուն տարեկան Մեծ տատիկը նստած էր սեղանի գլխին' ձեռքին իրենից էլ նուրբ թեյի բաժակը: Հոգնած ու մի փոքր էլ զարմացած հայացքով նայում էր պատշգամբի ղռան մոտ' վանդակում ծլվլացող դեղձանիկին, կարծես նոր էր տեսնում: Գուցե և այդպես էր: Ալզեյհմերի հինգերորդ աստիճանին հասնելուց հետո սկսեց խառնել իր կյանքի ամենահարագատ դեմքերն ու իրադարձությունները: Օրինակ' անցյալ շաբաթ կեսօրի նամազի վերջերում' գլուխը գորգին հպելու պահին մոռացավ, թե հետո ինչ պիտի անի: Աղոթքի խոսքերը հանկարծ վերածվեցին բառերի շղթայի և անհաշվելի ոտքեր ունեցող սև, փրչոտ հազարոտնուկի պես հեռացան: Որոշ ժամանակ անց հազարոտնուկը կանգնեց, շրջվեց, հեռվից Մեծ տատիկին ձեռքով արեց: Շվարած Մեծ տատիկը' համրիչը ձեռքին, գլխին' նամազի գլխաշորը, գորգին կպած, դեմքը դեպի Քըբլան շրջած, այդպես մնացել էր' անձայն ու անշարժ, մինչև որ մեկը նկատել և բարձրացրել էր հատակից: