Ձեռ առնել ասացի, անմիջապես աչքիս առաջ կանգնեց մի խղճուկ, մի ողորմելի խորհրդային կարմիր, բայց սեւ բանակային, որին խղճում եմ, որին հիշելիս (իսկ ե՞րբ ենք մոռանում) չես իմանում՝ ծիծաղես, թե լաց լինես... Ուրեմն, այդ զինվորն իր ընկերոջ հետ հսկում եւ վերահսկում է մարզխորհրդի շենքի վրա «սազ արված» ադրբեջանական դրոշը։ Շենքի մուտքից վերեւ խորհրդային երկրի դրոշն է։ Ստեփանակերտի մյուս բոլոր շենքերին ու պատուհաններին, տներում ու աշխատասեղանների վրա հայկական դրոշն է։ Էդ զինվորին, ուրեմն, մի օր ասում եմ՝ ինչո՞ւ ադրբեջանական դրոշը հսկում եք երկու-երեք հոգով, ավտոմատներով, իսկ մյուս դրոշները չեք հսկում։ Դա հավասարությո՞ւն է։ Նա, իհարկե, գլխի չի ընկնում, չի հասկանում իմ խոսքերի մեջ թաքնված հումորը եւ մեղավոր-մեղավոր, վտանգավոր-վտանգավոր նայում է ինձ, նայում է ճամփան կորցրածի նման։ Եվ ի՞նչ, հաջորդ օրը՝ շաբաթ, երբ փորձում եմ բարձրանալ այդ շենքի չորրորդ հարկի իմ աշխատասենյակը (գրողների միությունը մարզխորհրդի շենքում էր), այդ տղան՝ ավտոմատը պատրաստակամ բռնած, թաքուն-թաքուն, ուշադիր-ուշադիր ինձ հետեւում էր, երեւի կարծելով, թե կարող է... Ո՞վ գիտե։ Շրջվում եմ՝ ինքն էլ է շրջվում, քայլում եմ՝ ինքն էլ է քայլում... Մի խոսքով, ամեն օր նման անվստահ հայացքի ու ավտոմատ հրացանի պատրաստակամ փողի տակ ենք ապրում ու աշխատում։ Այս մտքերը շարադրվում են պատուհանից դուրս, այսպես ասած՝ Լենինի հրապարակից իմ ժողովրդի վրա խորհրդային զինվորի ձեռքով հնչող կրակոցների հիշողության տակ։