ՊԱՐՈՆ ՍՄԻԹ – Ես էլ իմ հերթին ուզում եմ մեկը պատմել՝ «Օձն ու աղվեսը»: Մի անգամ մի օձ մոտենում է մի աղվեսի ու ասում. «Ինձ թվում է՝ ես Ձեզ ճանաչում եմ»: Աղվեսը պատասխանում է. «Ես էլ»: «Այդ դեպքում,- ասում է օձը,- ինձ փող տվեք»: «Աղվեսները երբեք փող չեն տալիս»,- պատասխանում է խորամանկ կենդանին ու որպեսզի գլուխն ազատի, նետվում է ելակի թփերով ու հավի մեղրով լեցուն մի խորունկ հովիտ: Բայց օձն արդեն հովտում նրան սպասելիս է լինում ու ծիծաղում է մեֆիստոֆելյան ծիծաղով: Աղվեսը հանում է դանակը, մռնչում. «Ես քեզ կսովորեցնեմ ապրել», ու մեջքով շրջվում է, փախչում: Բախտը, սակայն, չի բերում, քանի որ օձն ավելի ճարպիկ է լինում՝ բռունցքի շեշտակի հարված է հասցնում աղվեսը ճակատին, գանգը փշրում է, գոչում. «Ո՛չ, ո՛չ, չորս անգամ՝ ոչ: Ես քո դուստրը չեմ»: