Ամպամած, խոնավ մշուշում, որ երեկոն իջնելուց առաջ արդեն պատել էր երկիրը, Պանջուի տան տանիքի վրա կնոջ լացը փոխվեց ողբի, հետո երկար ու ձիգ, թախծալի ողբն ընդհատվեց շների տխուր հաչոցով, և հետո էլ, կարծես լքված գյուղի կործանումն ավետելով, աքաղաղը կանչեց։