— Տարա՜ն... տարա՜ն... աստվածասե՛րք, մոտ	էկե՛ք... քոմակ	արե՛ք, գլուխս լացե՛ք: Տունս	կոխեցի՜ն, օջախս, քանդեցի՜ն…	աչքիս	լիսը	հանում	ե՜ն, սիրտս դուս	են	ճոթռում, տո՛, մեկ	հասե՜ք, ի՞նչ	կըլի: Ա՛ստված, երկի՛նք, ծո՛վ, ցամա՛ք... Էս	ի՞նչ	կրակ	ա, էս	ի՞նչ	զուլում	ա... Վա՜յ, օրս	ու	ումբրս	խավարի, էս ի՞նչ	եմ	տեսնում: Ձեր	թուրը	կոտրվի, ձեր	Էկած	ճամփեն	փուշ	ու	տատասկ դաոնա... Վա՜յ	իմ	ըմբրիս, արևիս... ո՞ր	ջուրն	ընկնիմ, ո՞ր	ջհանդամը	գնամ... Գետինն	էլա	չի՛	պատռվում, որ	ինձ	մեջը	տանի, աչքս	հանի. էլ	ի՞նչ	աչքով	իմ սև	օրս	լաց	ըլիմ... էրեխիս	տարա՜ն... քոմակ	արե՛ք... Աստվա՛ծ, յարադանդ քոռանա, էս	ի՞նչ	կրակ	ա, որ	մեր	գլխին	ես	ածում, մեզ	էրում, փոթոթում: Ա՛ո, ա՛ռ	քո	տված	հոգին, էլ	չի՛	հարկավոր. հոգի, չե՛ս	տվել, կրակ	ես	տվել, որ	էրվի, ինքը	չիմանա, մեր	ջանը	փոթոթի... Ամա՜ն... հարա՜յ... դա՜տ... մադա՜թ... Ե՛րկինք, մեկ	փուլ	արի՛, ինձ	տակովդ	արա՛, ի՞նչ	կըլի... Ձեր	փափախը	ձեռ գլխին	խռով	կենա, ի՞նչ	տղամարդիկ	եք, տո՛, մեկ	ձեռն	էլա	հասցըրե՛ք, է՜, ի՞նչ	եք	քարացել, փետացել: Թագուհի	ջան, գլխիդ	մատաղ	գնամ... Թա՛գուհի... Անումիդ	մեռնիմ... երեսս	ոտիդ	տակը. Թ՛ագուհի	ջան... էդ	չախմուր	աչքերիդ ղուրբան	ըլիմ, ազիզ	ջան: Աչքիս	լսի	պես	մեծացրի, որ	է՞դ	տեղն	ընկնիս... Թո՛ղ	ինձ	սպանեն... էդ	թուրը	թո՛ղ	իմ	սիրտս	խրեն…	թո՛ղ	քո	ոտիդ	տակին հոգիս	տամ... թո՛ղ	ես	հողը	մտնիմ... էն	վախտին	ուր	տանում	են	քեզ, թո՛ղ տանին: Թո՛ղ	քո	նեղ	օրը	չտեսնիմ, ո՞ր	դժոխքն	ուզում	ա, թո՛ղ	ինձ	ներս տանի...