Եվ մենք էլ խոնարհենք մեր գլուխները նրանց հիշատակի առաջ, բոլոր նրանց, ովքեր խեղվեցին, ճզմվեցին իրարից հողի պատառներ լափող տերությունների ճանկերի մեջ… Այդ ճանկերի հետքերը կան մեր ժողովրդի պատմության բոլոր էջերում, և այդ սպիները «ինչպես ապրելու» նորանոր դասեր են տալիս մեզ… Ես համընդհանուր մոռացման կոչեր չեմ անում, դա աններելի է, հիշողությունից զրկված ժողովուրդը կույր է… Մենք պիտի հիշենք մեր պատմության յուրաքանչյուր դրվագ՝ լինի հերոսական, ողբերգական, առօրյա-սովորական, մենք նախ և առաջ պիտի հիշենք մեր կորուստները, սակայն պիտի հիշենք նաև, որ հակառակորդ է յուրաքանչյուր հարևան, եթե դու նրանից թույլ ես… Պիտի հիշենք, որ եթե տխրությունն անհրաժեշտ է այսօր, ապա՝ որպեսզի հոգիդ թեթևացնի, և եթե արտասուքն է անհրաժեշտ, ապա՝ որպեսզի սրբի մեր աչքերի փոշին, մշուշը, որպեսզի մնացած, մյուս օրերին ժողովուրդը կարողանա ապրել առանց տխրության, թեթևացած հոգով, և որ նրա՝ մշուշից ազատված, մաքրված աչքերը կարողանան տեսնել առաջ տանող ճանապարհը…