Այսինքն՝ եթե պարոն Մարուքյանը շեշտադրում է ընտրությունների կարևորությունը՝ դրանք դիտարկելով որպես իշխանության հասնելու միակ ու բացառիկ մեխանիզմ, ապա ժողովրդավարությունը կտրում է իր բուն կոնտեքստից և սահմանափակում ընտրությունների անցկացման ֆորմալ ծիսակարգի մեջ։ Ընտրական ինստիտուտը ինքնաբավ չի կարող լինել։ Այն ածանցյալն է հասարակական-քաղաքական կյանքի տարատեսակ երևույթների։ Ասվածից կարելի է եզրակացնել, որ առանց ժողովրդավարական բովանդակության և նպաստավոր միջավայրի առկայության ընտրություններն որպես հակաշխանական պայքարի միակ գործիք դիտարկելը առնվազն հակաժողովրդավարական է։ Փաստորեն պատգամավորը բացառում է հանրության ընդվզման և մինչև ընտրությունները պայքարի դուրս գալու բնական իրավունքները՝ մարդկանց դատապարտելով ընտրությունից ընտրություն կենդանության նշաններ ցույց տալու անտրամաբանական ու բնազդային վարքագծի։