Թամանյանը դարձավ հայ ճարտարապետության դարավոր ավանդույթների ամենամեծ ժառանգորդը, կրողն ու զարգացնողը։ Խորապես ուսումնասիրելով և յուրացնելով դրանք՝ նա իր հեռավոր նախնիների կառուցած կոթողների պարզ ու մոնումենտալ ձևերը թրծեց իր ստեղծագործական քուրայում՝ տալով դրանց նոր ոճ ու բովանդակություն։ Մարտիրոս Սարյանը հիշում է մեծ ճարտարապետի խոսքերը. «Չի կարելի անտեսել հայկական ճարտարապետության ոճը, քանի որ այն մի՝ թեկուզև հանճարեղ արվեստագետ-ճարտարապետի, երևակայության պտուղը չէ։ Այդ ոճը ստեղծվել է դարերի ընթացքում և ներդաշնակ է մեր քարի բնույթին, մեր երկրի առանձնահատկություններին՝ լույսին, երկնքի գույնին, կլիմային, ինչպեսև ժողովրդի հոգևոր կերտվածքին. ժողովուրդը դարեր շարունակ զարգացրել ու ազնվացրել է այդ ոճը՝ ըստ իր ճաշակի ու պահանջմունքների, ուստի և չկա վերացական ոճ ճարտարապետության մեջ»։