Կարմիր 06-ը գնում է: Մաքսիմս ուռացնում է թշերն ու թե' «Իմ հետ չես վախենում, չէ՞»... Հետո էլ, թե' «Հիմա որ կրակեն, ի՞նչ կանես»: Նայում եմ կողքերս, թաքնվելու տեղ չկա: Մաքսիմը նեղանում է' «բա ես ի՞նչ եմ. կվազենք միասին, կսողանք, էլի, բայց ես ձախ կողմում կլինեմ /թշնամու դիրքերն են/ ու կրակելիս' ինձ կկպնի»: Ու մինչ նոր պատմություն սկսելը' կարմիր 06-ը կրկին հայտնվում է, այս անգամ արդեն' բարձր-բարձր երաժշտությամբ, որի «մեջ» ինչ-որ մեկը սիրում է ինչ-որ մեկին ու նկարագրում իր ապրումները, բնականաբար, չափազանցրած: