Վանքի տարածքն ասես կտրված լինի դրսի աշխարհից: Զգում եմ քարերի հնամենի շունչն ու նրանցում պարփակված գաղտնիքները: Անցնում եմ եկեղեցու կողքերին փռված գերեզմանաքարերի միջով: Տեր իմ Աստված, այս ի՜նչ անուններ են… Դանիել Բեկ-Փիրումյան, Սամսոն Տեր-Պողոսյան (Րաֆֆու «Խենթը»), Լուսինե Զաքարյան… Ավելի հին անուններ էլ կան, որոնք, ավաղ, ինձ քիչ բան են ասում: