Նկարն ինձ հիշեցրեց մեր երկու սարերը` Սիսը և Մասիսը: Եվ ինձ թվաց, որ Արարատ լեռը էն հին ժամանակներում մի հսկա սար է եղել` Հայաստան աշխարհ իջած երկնքից, գտնվել է Երկրի և Երկնքի ճիշտ մեջտեղում և մարդկանց անկեղծ սիրո շնորհիվ եղել է հզոր ու անպարտելի: Բայց երբ պակասեց հայի սերը, սարը սկսեց քայքայվել ներսից, ճաք տվեց անառիկ հսկան: Թափվեցին սարից վիթխարի ժայռաբեկորներ, և կամաց- կամաց լեռան մեջտեղում վիհ առաջացավ, բաժանվեց լեռն ինքն իրենից և դարձավ երկու սար` Սիս և Մասիս, իրարից բաժան` իրար հար կպած: Ու այդ պահին ինձ թվաց, որ Արարատից թափված այդ քարերը հենց այս մարդիկ են, որ կամա թե ակամա հեռացել են, բայց միշտ մայր սարի կողքին են` էությամբ նրան շատ ամուր կառչած: Մտածեցի` գուցե մեր ժողովրդի առաքելությունը կրկին մեկ հսկա Արարատ դառնալն է` երկրի ու երկնքի ճիշտ մեջտեղում: