Զարգարյանը	դառն	հեգնությամբ	ժպտաց: Կարոտություն, ա՜խ	պարոն	Ալիմյան, դուք	դեռ	երիտասարդ	եք, դուք	դեռ	չեք հասկանում, ինչ	ասել	է	իսկական	կարոտություն, այո՛, ներեցեք, չեք	հասկանում: Իսկական	կարոտությունը	դռնե-դուռ	չի ընկնում, ձայն	չի	հանում, չի	գոռում	ու	լալիս	ուրիշների	մոտ, այլ	միայն	զգում	է, միայն	տառապում: