Շրջափակված Արցախին օգնություն հասցնելուց, ծերերին ու երեխաներին վտանգավոր գոտուց դուրս բերելուց բացի, նրանք հաճախ թշնամու թիրախ էին դառնում: Օրվա մեջ 10-12 անգամ նրանք դեմ առ դեմ հանդիպում էին մահվան: Դա խենթություն էր, հերոսություն: Օդաչուները բոլոր հանձնարարությունները կատարում էին անտրտունջ, առանց հանգստանալու, չէին նայում եղանակին, հաճախ գիշերով էին թռչում թշնամու տարածքով եւ վայրէջք կատարում պատահական, դրա համար հարմարություններ չունեցող վայրերում, հաճախ էլ սահմանվածից կրկնակի ավելի բեռ էին տեղափոխում: Նրանք այդ ամենը կատարում էին գիտակցաբար, անշահախնդիր` վտանգելով իրենց կյանքը: Շրջապատման մեջ գտնվող արցախցիները այդ չվերթների շնորհիվ իրենց ապահով ու պաշտպանված էին զգում` հասկանալով, որ իրենց թիկունքում մայր հայրենիքն է, որն իրենց երբեւէ մենակ չի թողնի, կպաշտպանի ադրբեջանական հրոսակների հարձակումներից: