Նրբանկատությունից դրդված՝ Մարոն առաջ չէր քաշում այն ելքը, որի մասին ինքը մտածում էր։ Նա գիտեր, որ Վարդանը դիտարկել էր այդ խնդիրը, հետևաբար առաջինը պետք է խոսեր այդ մասին։ Վարդանը նայեց Թովմասին և Մարոյին նշան արեց սպասելու ավելի հարմար առիթի։