Հիմա տեսնենք՝ արդյո՞ք վատ է անում Ռուսաստանը, որը, որպես երկիր, առհասարակ պետք է հոգա իր և հետո արդեն՝ մնացածների մասին։ Ի՞նչ վատ բան կա նրանում, որ Ռուսաստանը վերականգնվում է որպես մեծ տերություն։ Ինչո՞ւ Ռուսաստանում չեն դժգոհում, որ ԱՄՆ-ը նույնպես մեծ տերություն է։ Ինչո՞ւ Ռուսաստանը չպետք է կասեցնի արտաքին միջամտությունը հանուն ինչի էլ որ լինի, և ինչո՞ւ է իր ներքին գործերին միջամտության կանխումը սպառնալիք Միացյալ Նահանգների ազգային անվտանգությանը։ Ինչո՞ւ ԱՄՆ ներքին գործերին Ռուսաստանի միջամտության անհնարինությունը Ռուսաստանում սպառնալիք չի համարվում ազգային անվտանգության համար։ Ինչո՞ւ է իր ծայրամասի հանդեպ Ռուսաստանի քաղաքական վերահսկողությունը համարվում վտանգավոր ԱՄՆ-ի համար, որը գտնվում է աշխարհի մյուս ծայրում։ Ինչո՞ւ Ռուսաստանում սպառնալիք չի համարվում ամերիկացիների քաղաքական վերահսկողությունը սեփական ծայրամասի հանդեպ։ Ասենք, թե Ռուսաստանը փորձում է պառակտել ՆԱՏՕ-ն, բայց ինչո՞ւ մերժել նրան դրանում, մանավանդ որ տրանսատլանտյան միասնությունը պառակտում է հենց ԱՄՆ-ը վասալների հանդեպ իր բութ դիկտատով՝ առհասարակ չընդունելով նրանց սեփական շահեր ունենալու իրավունքը։ Վերջապես, ինչո՞ւ են ամերիկացիները կարծում, թե ամբողջ աշխարհը պետք է շնչի զուտ իրենց ցանկություններին համապատասխան։ Բարոյական, իրավական կամ որևէ մեկ այլ ո՞ր հիմքով է ԱՄՆ-ը կարծում, թե Երկիր մոլորակը միայն իր շահերի ասպարեզն է, իսկ նրա բնակչությունը՝ այդ շահերն իրականացնողը։ Գուցե Օբաման այդքան հարգված և հեղինակավոր է նրանով, որ նրա անպատկառ արտահայտությունն ամերիկացիների «բացառիկության» մասին այդ ամբողջ ազգի համար դարձել է կպչուն գաղափարի պես մի բան։ Բայց մի՞թե ոչ ոք ամերիկացիներին չի բացատրի, թե ինչի են հանգեցնում կպչուն գաղափարները։