Կյանքի և մահվան մասին իր խոհերով բազմաքանքար հայ մտավորականը վերահաստատում է «մարդուց ելնող ու մարդուն հանգող» իր գրականության մնայուն արժեքը: «Ապրեմ, թե մեռնեմ», «սիրում է, թե չի սիրում» «ավանդական գուշակ» և «անանց մանկության» խորհրդանիշ ծաղիկների` երիցուկի և էդելվեյսի ալեգորիկ համեմատությամբ էկրանին «սելֆիամոլ բարբիներն» են երևում: Փոթորկվում է այլադավան, տարազգի մեղադրյալների բազմաթիվ դատեր շահած փայլուն փաստաբանի նրբազգաց ներաշխարհը: Ընդվզում է այն հավերժամնա ծաղիկների դեմ, որոնք գույն ու հիշատակ չեն թողնում աշխարհին: Սիրարժան է համարում ինչպես մարդկանց, այնպես էլ բանաստեղծների քամահրած երիցուկը, նախապատվելի, չնայած զարմանալի նմանությանն «այն քաղաքին, որն իր գերեզմանոցն իր ծոցում է զետեղել, փոխանակ հեռո˜ւ, անմատչելի մի վայր տեղափոխեր»: (Մեր Երևանն էլ, չէ՞, ցավոք, գրկաբաց մի «երիցուկ» է, որն »ապրելու մեջ մեռնելն է անթեղել»...): Մի ակնթարթ Թուրքիայի Ազգային Ժողովի պատգամավոր Զոհրապի աշխատասեղանին երևում է «Իթթիհաթի» առաջին էջը: Ամեն ինչ ասված է: Առանց ավելորդ մեկնաբանությունների էլ իրարամերժ զգացողություններ են արթնանում ներսումդ: Գուցե թե հենց այս յուրատիպ երիցուկի պոկոտած թերթիկներու՞մ էր ակնկալում գտնել իր «ձախորդության հաշիվների պատասխանը»: Այդքա˜ն իմաստուն և այդքան դյուրահավա՞տ: Շնորհառատ հայի գթասիրտ նկարագրի կատարելատիպն է «նորավեպի իշխանըե, ով կարող էր խույս տալ Դիարբեքիրի ճանապարհին խոշտանգվելուց, բայց գերադասեց կիսել իր ժողովրդի ճակատագիրը` մինչև վերջին շունչն էլ մնալով դյուրահավատ իմաստուն: