Բնակավայրի եզրին երեխաները բաժանվեցին ուսուցչից՝ հարգալից հրաժեշտ տալով նրան։ Վազելով և բղավելով նրանք գնացին դեպի հրաբխային ծագում ունեցող սարը, ուր կային բազմաթիվ քարանձավային բնակավայրեր և որի ստորոտում էին գտնվում Ուրգուպ քաղաքի հարթ կտուրներով տները։ Քերիմը շարժվեց հարևան Սինանոս գյուղը տանող ճանապարհով։ Նա նրբակազմ էր և քայլելիս այնպես էր կռանում և թևերը թափ տալիս, կարծես քամու դեմ պայքարելիս լիներ։ Սակայն ամռան ավարտի այդ շոգ երեկոյան օդը հանդարտ էր։ Նա եվրոպական հագուստ էր կրում՝ սև տաբատ և սպիտակ շապիկ, որի թևքերը ծալված էին մինչև արմունկները։ Ուղիղ քթով և տխուր աչքերով նրա նիհար դեմքր ջղային արտահայտություն ընդունեց։ Հիմա նա գիտեր, թե ո՞վ էր այն մարդը, որին ինքն ու Հալիդեն գտել էին ճամփեզրին կիսամեռ վիճակում։ Նրա հենց նոր թլփատված արվանդամից Քերիմը հասկացել էր, որ քրիստոնյա էր, և ապարդյուն կերպով փորձում էր համոզել Հալիդեին, որ վիրավորին չթաքցնեին նրա տանը։ Սակայն երբ Հալիդեն համակվում էր որևէ գաղափարով, նրան համոզելը հեշտ չէր լինում։