Ջոնաթան Լիվինգսթոն ճայը իր կյանքում թռչելու ունակությունը չի դիտարկում որպես ուտելիք հայթայթելու միջոց, այլ որպես բարձր արժեք և կատարյալին ձգտելու ուժ ու միջոց: Տարված թռչելու կրքով՝ նա տրամադրվում է սովորել թռիչքի մասին ամեն անհնարը, ի վերջո համակերպվելով երամից արտաքսվելու անխուսափելիությանը: Տարագիր՝ նա շարունակում է սովորել՝ մեծ բավականություն ստանալով իր կարողություններից, քանի որ արդեն վարում էր խաղաղ ու երջանիկ կյանք։