Երբեմև-երբեմն շունչ առնելու համար կանգ առնելով` կկոցում էր զմրուխտե կանաչ աչքերը, ասես հանկարծակի լույս էր ընկել նրանց վրա: Այսօր հայացքի մեջ անկեղծ անտարբերություն կար. անտարբերություն, որ հատուկ է աշխարհի երեք տեսակի մարդկանց, կամ անհուսալիորեն մաքուր, կամ անհուսալիորեն ներամփոփ, կամ էլ անհուսալիորեն հույսով լցված մարդկանց: Քանի որ Զելիհան այս երեք խմբից ոչ մեկին չէր պատկանում, նրա աչքերի անտարբերությանն իմաստ տալը բարդ էր: Անտարբերությունը գնում ու գալիս էր: Տատանվում էր: Նրա հայացքը մեկ մոտենում, հանգչում էր. մեկ էլ հետ էր քաշվում տեղում թողնելով դատարկություն, փնտրտուք: