«Աստիճանի ներքևի մասում՝ աջ կողմի վրա, գրեթե անդիմադրելի փայլով փողփողում էր մի փոքրիկ շրջանակ: Սկզբում ինձ թվաց, թե պտտվում է, հետո հասկացա, որ նրա մեջ արտացոլվող գլխապտույտ պատճառող դեպքերի հետևանքն էր այդ շարժումը: Ալեֆի տրամագիծը երկու կամ երեք սանտիմետր կլիներ, սակայն այնտեղ էր գտնվում, առանց հարաբերական փոքրության, տիեզերական ողջ տարածությունը: Ամեն բան (ասենք հայելու մեջ լուսինը) միևնույն ժամանակ անթիվ բաներ էին, քանզի ես այն տեսնում էի տիեզերքի բոլոր կետերից: Բազմաբնակ ծովը տեսա, տեսա արշալույսն ու մայրամուտը, Ամերիկայի բազմությունները տեսա, տեսա արծաթագույն մի սարդոստայն, մի սև բուրգի կենտրոնում քանդված մի բավիղ տեսա (Լոնդոնն էր), տեսա անհատնում անմիջական աչքեր, որ իրենք իրենց էին որոնում իմ մեջ, ինչպես հայելում մոլորակի բոլոր հայելիները, տեսա և ոչ մեկն ինձ չարտացոլեց: Սոլեր փողոցի մի միջնաբակում տեսա այն նույն սալաքարերը, որ երեսուն տարի առաջ Ֆրայ Բենտոսում գտնվող մի տան միջանցքում էի տեսել, ողկույզներ տեսա, ձյուն, ծխախոտ, մետաղի ջարդոն, ջրի գոլորշի, էկվատորյան անապատները տեսա, և նրանց ամեն մի հատիկ ավազը, Ինվերնեսսում մի կին տեսա, որին երբեք չեմ մոռանա: Տեսա վարսերը, փարթամ մարմինը: Խրոխտ կրծքին մի խոց տեսա: Մայթի վրա հողե մի փոս տեսա, ուր առաջ մի ծառ էր եղել: Ադրոգեի այգին տեսա: Պլինիուսի անգլիական տարբերակից մի օրինակ տեսա: Ֆիլեմոն Հոլլանդինն էր: Յուրաքանչյուր էջի յուրաքանչյուր տառը տեսա (փոքր ժամանակ գիշերվա ընթացքում փակված տառերի չխառնվելն ու չկորչելը ինձ հիացմունք էր պատճառում): Ժամանակակից գիշերն ու ցերեկը տեսա: Կերետարոյում մի արևմուտք տեսա, որ կարծես Բենգալիայում աճող մի վարդի գույնն էր արտացոլում: Անբնակ ննջասենյակս տեսա: Ալքմաարի առանձնասենյակներից մեկում երկու հայելիների մեջտեղում անվերջորեն բազմապատկված մի երկրագունդ տեսա: Խառնված բաշերով ձիեր տեսա Կասպից ծովի վաղորդայնում: Մի ձեռքի նուրբ կմախք տեսա: Տեսա, թե ինչպես մարտից փրկվածները բացիկներ էին ուղարկում: Միրզապուրում գտնվող մի աշտարակում իսպանական մի խաղաթուղթ տեսա: Ձմեռային մի այգում ձարխոտների շեղակի ստվերները տեսա: Տեսա վագրեր, բիզոններ, կոհակներ ու բանակներ: Երկրագնդի բոլոր մրջյունները տեսա: Տեսա պարսկական մի աստղադիտակ: Գրասեղանի դարակում նամակներ տեսա (և ձեռագիրը դող պատճառեց): Լպիրշ, անհավատալի դիպուկ նամակներ, որ Բեատրիսն ուղղել էր Կառլոս Արխենտինոյին: Ջակարտայում տեսա պաշտամունքի մի կոթող: Տեսա այն զազրելի աճյունը, որին վերածվել էր մի ժամանակվա Բեատրիս Վիտերբոյի հմայքը: Իմ մուգ արյան շրջանառությունը տեսա: Տեսա սիրո մեխանիզմն ու մահվան փոփոխությունը: Բոլոր կետերից դիտված Ալեֆը տեսա: Տեսա երկիրն Ալեֆում և երկրում նորից Ալեֆը և Ալեֆում երկիրը: Դեմքս ու ջղերս տեսա: Տեսա քո դեմքն ու գլխապտույտ զգացի և լաց եղա, քանի որ աչքերս տեսել էին այն, ինչ մարդկային աչքը չի տեսել, այն գաղտնի ու ենթադրական առարկան, որի անունը մարդիկ գողանում են անըմբռնելի տիեզերքից»: