Մենք մեր երկիրը չպետք է թողնեինք միայն իշխանության հույսին։ Իրարահաջորդ իշխանությունները Հայաստանն իրենց հոր դուքանն են դարձրել։ Հայաստանում չկա մի զույգ կոշիկ կամ մի աման մածուն, որ քաղաքականացված չլինի։ 70-ից ավելի քաղաքական կուսակցություն կա, որոնք այս կամ այն կերպ իրենց հետքն են թողել մեր իրականության վրա։ Իշխանության եկածները մտածել են գրպաններով, գրել՝ շերեփներով․ վկա՝ նրանց առանձնատներն ու բանկային ֆինանսա-փիլիսոփայական կրեդիտներն ու պետբյուջե կոչվող մատյան ողբերգությունը։ Հնում մեր թագավորները, երկրի բանակն առաջնորդելով, տարածքներ էին գրավում, ուրիշ երկրների հարստությունը բերում ու երկիր շենացնում։ Այսօր մեր թագավորները մեր բանակի միջոցով իրենց ժողովրդին են ճնշել, թալանել ու մեր հարստությունները դուրս հանելով՝ ուրիշներին տվել։ Մենք մեր երկրի սահմանադրությամբ Հայաստանը տվել ենք քաղաքականությանը։ Փաստ է՝ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը, ժամանակին օգտագործելով Վազգեն Սարգսյանի տաքարյունությունը, ԵԿՄ-ն քաղաքականացրեց, արդյունքում ստացանք քաղաքականապես խեղված հասարակություն՝ մի կռազի շոֆեր, ում կողքին կանգնում էր, նա էլ դառնում էր ՀՀ նախագահ։ Այսօր Հայաստանում մտավոր միջավայր չկա։ Հայաստանը դարձել է «Կիսաբաց լուսամուտների» բեմահարթակ թե՛ քաղաքական, թե՛ տնտեսական առումներով։ Հայ ազգի տունը քանդում է նրա իշխանությունը։ Այդ քաղաքական մեյմունն առայսօր չի հասկացել, որ Հայաստանի նավթը նրա ժողովրդի հոգու, դպրոցի ու գիտական մտքի մեջ է։