Նկա­տի ու­նե­նալով, թէ խա­ղողի եւ գի­նեգոր­ծութեան հայ­րե­նիքը Հա­յաս­տանն է, բնա­կան է մտա­ծել, «տա­կառ» բառն ալ ու­նե­նար վաղնջա­կան պատ­մութիւն։ Մին­չեւ Ե. դար ար­դէն ու­նե­ցեր ենք «տա­կառ»ով հա­մեմուած բա­ռեր. տա­կառա­գործ, տա­կառա­գոր­ծութիւն, տա­կառա­պետ, տա­կառա­պետու­թիւն… Աս­տուածա­շունչի մէջ «տա­կառա­պետ» բա­ռը յի­շուած է 12 ան­գամ, ինչպէս՝ «տա­կառա­պետ ար­քա­յին Եգիպ­տացւոց…», «եւ պատ­մեաց տա­կառա­պետն զե­րազն իւր Յով­սէ­փայ…»։ Յի­շենք, թէ հին դա­րերուն տա­կա­ռա­­պե­տը պա­­լատա­­կան այն պաշ­­տօ­­­նեան էր, որ ար­­քունա­­կան սե­­ղանի ըմ­­պե­­­լիք­­նե­­­րը մա­­տակա­­րարե­­լու գոր­­ծը կը ղե­­կավա­­րէր։ Հա­­յոց պատ­­մութեան ամե­­նայայտնի տա­­կառա­­պե՞տը… Գնել Գնու­­նին, Տիգ­­րան Մեծ թա­­գաւո­­րի տա­­կառա­­պետը, ան, որ չենք գի­­տեր հար­­բա՞ծ գլու­­խով, թէ՝ ար­­թուն, գնաց առաւ Երու­­սա­­­ղէմը։ Տա­­կառա­­պետ Լե­­ւոնը կը շա­­րու­­նա­­­կէ.