Սրա ճարը կտրվըմ ա, ծըեռի կապեկնին իրար ա քցըմ, փիլոն-միլոն ա առնըմ ու քյնըմ ա, մի հեռու ետ ընգյած կյեղըմ տերտերութին ա անըմ։ Հմի էս խեղճը կյիր-պան չի գյիդըմ։ Ի՞նչ անի։ Կյիրը պաց ա անըմ, ծըեռին փըռնըմ, բուրվառն էլ էն մի ծըեռմը թափ տալով, ժամի միչին քյնըմ ա, կյալի ու ասըմ ա. «Քյնամ Բաքու, կյամ Թիփլիզ, ալելո՜ւա, ալելո՜ւա․․․»։