Մարոն անգործության էր մատնված։ Այն երեխաները, որոնց նա անվճար ֆրանսերեն էր սովորեցնում և դաշնամուրի դասեր էր տալիս, նախորդ օրը չէին եկել դասի, քանի որ ծնողները չէին համարձակվել նրանց մենակ դուրս թողնել տնից։ Այսօր նույնն էր լինելու։ Նա գոհ էր, քանի որ ի վիճակի չէր դաս անցկացնելու։ Բարեգործական ձեռնարկները, որոնց մեջ նա գործուն մասնակցություն էր ցուցաբերում, ընդհատվել էին, և կամավորները նախ և առաջ իրենց մտերիմների մասին էին հոգում։ Մարոն բազմաթիվ աղքատ ընտանիքներ էր ճանաչում, որոնք, անկասկած, մթերքի և դրամի կարիք կունենային կառավարության կողմից իրենց պարտադրված երկար ճանապարհորդության համար, սակայն չէր կարողանում իրեն ստիպել նրանց այցելելու։ Դյուրի՞ն դարձնել նրանց մեկնումը, մինչդեռ ինքը չէր վտարվելու Սվասից։ Իհարկե, եթե հրամանը զինվորականների ընտանիքների մասին չէր փոխվել։ Ինչպիսի տագնապով պետք է որ յուրաքանչյուր հայկական ընտանիք նախապատրաստվեր տեղահանությանը... Իսկ այս տանը պատրաստվում էին ծննդյան տարեդարձի տոնակատարությանը։ Եթե Վարդանի վճիռը չլիներ, ինքը չէր նշի երեխայի ծնունդը։