Միաժամանակ Տէրեան մխրճւեցաւ կուսակցական գործունէութեան մէջ։ Յատկապէս 1917-ի համառուսական յեղափոխութենէն ետք, բոլշեւիկ քարոզիչի առաքելութեամբ, Տէրեան շրջագայեցաւ Թբիլիսի, Սոխումի եւ Ախալքալաքի միջեւ՝ ամենուր քարոզելով «Լենինեան գաղափարներ»-ը։ Իսկ թոքախտը աստիճանաբար ծանրացաւ եւ քայքայեց առողջութիւնը։ Տէրեան ստիպւեցաւ առողջարան մտնել՝ բուժւելու համար։ Բայց, երբ բոլշեւիկները հասան իշխանութեան գլուխ՝ Տէրեան անմիջապէս հեռացաւ առողջարանէն եւ փութաց Մոսկւա, ուր նորահաստատ կառավարութեան խորհրդականը դարձաւ Ազգութեանց հարցերով։ Այդ պաշտօնին վրայ Տէրեան գործեց մինչեւ 1919-ի վերջերը, երբ թոքախտը այլեւս ուժասպառ դարձուց զինք եւ ան ստիպւեցաւ Թուրքեստան երթալ բուժման համար, ուր Օրենբուրգի առողջարանին մէջ առյաւէտ փակեց իր յոգնաբեկ աչքերը 7 յունւար 1920-ին։