Վեներայի տրոպոսֆերայում շրջանառությունը համապատասխանում է այսպես կոչված ցիկլոստոֆիկական մոտավորությանը[5]: Այդ թվում օդային հոսքեերի արագությունը որոշվում է համարյա ճշգրիտ օդային տեղային հոսքի բարիական գրադիենտի և կենտրոնախույս ուժի բալանսով: համեմատության համար, երկրային մթնոլորտում ցիրկուլյացիան որոշվում է գեոստրոֆիկական բալանսով[5]: Վեներայի վրա քամիների արագությունը չափված է միայն տրոպոսֆերայի վերին շերտերում 60-ից 70 կմ-ի միջակայքում, որը համապատասխանում է ամպերի վերին շերերտին[20]: Ամպերի շարժը, որպես օրենք, դիտվում է սպեկտրի ուլտրամանուշակագույն ճառագայթման տիրույթում, որտեղ կոնտրաստը ամպերի միջև ամենաբարձրն է[20]: ՏՄԿ «Մարիներ-10»-ի ուլտրամանուշակագույն դիապազոնի նկարներում հայտնաբերվել են մթնոլորտի երեք V-աձև անհամասեռություններ, որոնք հավասարապես են տեղաբաշխված հասարակածի նկատմամաբ[21]: Քամիների գծային արագությունը 50°ից լայնությունից ցածր բարձրության վրա կազմում է մոտ 100 ± 10 մ/վ, և նրանք հանդիսանում են հետադիմական (ինչպես և մոլորակի պտտման ուղղությունը)[20]: Լայնության մեծացմանը զուգընթաց քամիները արագ թուլանում են, և բևեռներում իսպառ վերանում: Այնպիսի ուժեղ քամիները, ամպերի վերին սահմանում, շրջան են գծում մոլորակի շուրջ ավելի արագ, քան ինքը մոլորակն է պտտվում (մոլորակի գերպտույտ)[5][16]: Վեներայի վրա գերպտույտը հանդիսանում է դիֆերենցիալային, այսինքն հասարակածային մթնոլորտը պտտվում է դանդաղ, քան միջին լայնություններինը[20]: Քամիները ունեն նաև ուժեղ հորիզոնական գրադիենտ՝ նրանց արագությունը ցածրացմանը զուգընթաց փոքրանում է կմ-ի վրա 3 մ/վ-ով[5]: Վեներայի շրջակայքի քամիները անչափ ավելի դանդաղ են, քան, Երկրի մակերևույթի վրա, և ունեն ընդամենը ժամում մի քանի կմ արագություն (որպես օրենք, 2 մ/վ-ից փոքր, միջինը 0,3-ից 1,0 մ/վ): Սակայն մակերեևույթի վրա մթնոլորտի մեծ խտության պատճառով, այդքան էլ բավարար է փոշու և մանր քարերի տեղաշարժման համար, համանման ջրի դանդաղ հոսքի[1][22]: Ենթադրվում է, որ Վեներայի բոլոր քամիները, վերջին հաշվով, պայմանավորված են կոնվեկցիայով[5]: Տաք օդը բարձրանում է վերև հասարակածային գոտում, որտեղ դիտվում է Արեգակի կողմից ավելի ուժեղ տաքացում, և ուղղվում է դեպի բևեռները: Այդպիսի երևույթը կոչվում է Հադլիի բջիջ[5]: Սակայն օդի (հյուսիս- հարավ) շարժումը ավելի դանդաղ է, քան տեղային քամիներինը: Հադլիի բջջի սահմանը Վեներայի վրա գտնվում է մոտավորապես ± 60° լայնության վրա[5]: Այստեղ օդը սկսում է ներքև իջնել և շարժվել դեպի հասարակած: Օդի շարժման այսպիսի հիպոթեզը կապվում է շմոլ գազի տարածման հետ, որը նույնպես կենտրոնացված է նույն լայնության վրա[5]: 60—70°-ի լայնությունների դիապազոնում գոյություն ունեն սառը բևեռային օձիքներ[5][8]: Նրանք բնութագրվում են 30—40 К-ից ցածր ջերմաստիճանով,ի տարբերություն հարևան լայնությունների տրոպոսֆերայի շերտերի[8]: Հավանաբար, առավել ցածր ջերմաստիճանը պայմանավորված է նրանցում օդի բարձրացման և ադիաբատ պրոցեսով սառեցման հետ[8]: Այդպիսի մեկնաբանությունը հաստատվում է այդ շրջանում ավելի խիտ և ավելի բարձր ամպերով: Ամպերը գտնվում են 70—72 կմ բարձրության վրա, որը 5 կմ-ով բարձր է, քան բևեռներում և ցածր լայնություններում[5]: Սառը օձիքների և միջին լայնությունների արագահոս հոսքերի միջև, որոնցում քամու արագությունը հասնում է 140 մ/վ-ի, կարող է կապ գոյություն ունենալ: Այդպիսի հոսքերը հանդիսանում են Հադլիի ցիրկուլյացիայի հետևանքներ և պետք է Վեներայի վրա գոյություն ունենան 55—60° լայնությունների միջև[20]: Սառը բևեռային օձիքներում գտնվում են ոչ ռեգուլյար կառուցվածքներ, հայտնի ինչպես բևեռային մրրիկներ[5]: Դրանք հսկայական տրոպիկական ցիկլոններ են, երկրային փոթորիկներին համանման, բայց չորս անգամ ավելի արագ: Յուրաքանչյուր մրրիկ ունի երկու փոթորկի աչք՝ պտտման կենտրոններ, որոնք կապված են ամպերի պարզորոշ S-աձև կառուցվածքով: Այդպիսի կառուցվածքները երկու աչքերով, նույնպես կոչվում են բևեռային երկդաշտեր[8]: Փոթորիկները պտտվում են մոտավորապես երեք օր պարբերությունով մթնոլորտի ընդհանուր գերպտույտի շարժման ուղղությամբ[8]: Նրանց արտաքին սահմանի մոտակայքում քամու գծային արագությունը հասնում է 35—50 մ/վ-ի և կենտրունում իջնում է մինչև զրո[8]: Բևեռային փոթորիկների վերին ամպերում ջերմաստիճանը բարձր է, քան մինչբևեռային օձիքներում է, և հասնում է 250 К-ի (−23 °С)[8]: Բևեռային փոթորիկների համընդհանուր բացատրությունը կայանում է նրանում, որ նրանք հանդիսանում են կենտրոնում դաունվելինգով և սառը բևեռային օձիքներում ապվելինգով անտիցիկլոններ[5]: Ցիրկուլյացիայի այս տիպը հիշեցնում է, հատկապես Անտարկտիդայի վրայի, երկրային բևեռային անտիցիկլոնները: Դիտումները ցույց են տալիս, որ բևեռների մոտի անտիցիկլոնային ցիրկուլյացիաները, կարող են թափանցել 50 կմ բարձրության վրա, այսինքն մինչ ամպերի հիմքը[8]: Բևեռային վերին տրոպոսֆերան և մեզոսֆերան չափազանց դինամիկ են, ավելի պայծառ ամպերը կարող են երևալ և անհետանալ մի քանի ժամվա ընթացքում: Այդպիսի դեպք է, օրինակ, «Վեներա-էքսպրես» զոնդի վրա, 2007 թվականի հունվարի 9-ից 13-ի ընթացքում դիտվողը, երբ բևեռային հարավային շրջանը 30 %-ով պայծառ էր դարձել[20]: Այդ իրադարձությունները, առաջացել էին մեզոսֆերայի մեջ ծծմբի օքսիդի արտանետման պատճառով, որը հետագայում խտանալով, առաջացրել էր պայծառ ծուխ[20]: