Սե­­ւանէն Երե­­ւան վե­­րադար­­ձող ճամ­­բու վրայ, հան­­րա­­­շար­­ժի մէջ յի­­շատա­­կելի տե­­սարան. աշա­­կեր­­տուհի­­ները մազ կը հիւ­­սեն... Ալի­­քը Բա­­րինին, Բա­­րինը Կա­­թիլին, Կա­­թիլը Տե­­րեւին մա­­զը։ Տղա­­ները ծի­­ծաղե­­լով կը լու­­սանկա­­րեն կա­­տարո­­ւածը։ Իսկ ես կը մտա­­բերեմ 1861 թո­­ւակա­­նին Թիֆ­­լի­­­սի «Կռունկ Հա­­յոց Աշ­­խարհին» ամ­­սագրի մէջ թարգմա­­նիչ Բար­­սեղ Աթա­­մանեանի հե­­ղինա­­կած այն յօ­­դուա­­ծը, ուր հայ­­կա­­­կան բա­­նաս­­տեղծու­­թիւնը նման է գե­­ղեց­­կուհիի մը մա­­զը... Այո, ըստ Աթա­­մանեանի պատ­­կե­­­րացու­­մի՝ բա­­նաս­­տեղծու­­թիւնը մայ­­րե­­­նիի «ու­­սե­­­րուն վրայ կո­­հակ կո­­հակ տա­­րածո­­ւած ձգո­­ւած փա­­ռաւոր մա­­զ» է։ Նոյնպէս եւ մենք կ՚որո­­շենք հա­­յոց լե­­զուի քնա­­րական խո­­պոպ­­նե­­­րը, անոր մե­­տաք­­սեայ ոլոր­­նե­­­րը թել-թել հա­­ւաքել, քնքշու­­թեամբ սանտրել, ապա հիւ­­սել եւ մա­­զակա­­լով ապ­­րացնել, որ­­պէսզի մեր մտքի գե­­ղեց­­կա­­­գոյն յղա­­ցու­­մը՝ մայ­­րե­­­նին, լե­­զու­­նե­­­րու խմբան­­կա­­­րին մէջ աշ­­խարհին ներ­­կա­­­յանայ իր ան­­զուգա­­կան եւ նա­­խան­­ձե­­­լի գե­­ղեց­­կութեամբ։