«Հայաստանի մէջ առաջին նկատածս քարը եղաւ եւ երկրէն բաժնուեցայ քարը մտքիս մէջ դրոշմելով, մէկու մը դէմքին ո՛չ թէ բոլոր մանրամասնութիւնները, այլ շեշտուած գիծերը, խորշոմները, համակերպող հայեացքը, հաստ ու խոնաւ թուշերը, կամ աւելի ճիշդը իր բնութիւնը ցոլացնող յատկութիւնները կը յիշենք։ Ինծի համար Հայաստանի բնութիւնը ու ոգին Սեւանայ լճի կապոյտէն, ծիրանիներու կամ որթատունկերու այգիներէն, Արարատի դաշտէն աւելի քարերէն կը ցոլանար։ Հայաստանի մէջ ձեզ տպաւորողը ո՛չ թէ հովիտներու քարերը, լեռներու գագաթները կամ լանջերն են, այլ գետնի տափարակ քարերը, քարքարոտ մարգագետինները, արտերը եւ դաշտերը»։