Դեռ կա­րե­լի է մեր զա­ւակ­նե­րուն որ­պէս ժա­ռան­գու­թիւն թո­ղել ժո­ղովր­դա­վա­րու­թիւն, զա­նա­զա­նու­թիւն­նե­րով միա­սին ապ­րե­լու եւ ա­նար­դա­րու­թեան ու չար­չա­րան­քին դի­մադ­րե­լու մշա­կոյթ, փո­խա­նակ՝ յան­ցանք­նե­րու եւ վայ­րա­գու­թեան ա­մօ­թին: