Խաղողի այգով իրենց ուղղությամբ սլանում էին հինգ ձիավոր։ Քենանն ու Թովմասը առջևում էին։ Նրանք մի տասը մետր առաջ էին ընկել Ռըզա բեյից և Աբդուլայից, որոնք զսպում էին իրենց ձիերին։ Ալթանը նրանց էր հետևում վարգով։ Մարոն սկզբում անհանգստացավ, տեսնելով, որ որդին այդքան արագ էր ձիավարում, սակայն շուտով հանգստացավ, տեսնելով, որ նա լիովին կառավարում էր ձիուն։ Որքա՜ն էր նա մեծացել այդ վեց ամիսների ընթացքում։ Նրա դիմագծերը ձևավորվել էին, և երբ նա մոտեցավ, Մարոն արձանագրեց, որ նա ավելի էր նմանվել հորը։ Նույն ուշադիր հայացքը, նույն արտահայտված այտոսկրերը, նույն կեցվածքը։ Նույնիսկ նրա ինքնավստահությունը հիշեցնում էր Վարդանին։