-Ամեն մի հաջողված բանաստեղծություն ինքնին լռություն է: Եթե ընդունենք, որ բանաստեղծությունը խոսք է, նկատի չպիտի ունենանք նրա ինֆորմատիկ կողմը: Բանաստեղծությունը խոսք չէ՝ ինֆորմատիկ իմաստով: Այն խոսք է, որը ձգտում է լռության, ներքին մենախոսության, ներզգացողության: Այս իմաստով, իհարկե, բանաստեղծությունը լռության մի տեսակ է: Լռություն բառի իմաստն այստեղ ավելի լավ ընկալելու համար թույլ տուր հիշեցնեմ նրա մի կիրառությունը, որին ես հանդիպել և որով հիացել եմ սբ Հովհան Ոսկեբերանի` մեր Գրիգոր Լուսավորչին նվիրված ներբողում. «Նա գնաց լռության ոտքը համբուրելու»: Բանաստեղծությունն էլ է իր ուղին դեպի այնտեղ բռնում: