Այժմ՝ արդեն ավելի քան տասը տարի, Նուվարիշը երկսենյականոց լավ բնակարան ուներ քաղաքի կենտրոնում: Մինչև այս տարվա փետրվարը նա այդ բնակարանում վարում էր թեև միայնակ, բայց ներկայի համեմատ հանգիստ, գուցե չափազանց երջանիկ և ազատ կյանք: Եվ ահա, խնդրեմ, ճակատագրի հեգնանք. հիմա Նուվարիշ Ղարաբաղլին ձգտում էր իր բնակարան մտնել միայն գիշերները, այն էլ ճարահատյալ, դրդված սոսկ մի բանից. գնալու ուրիշ տեղ չուներ: Սեփական տանը նա մեկ րոպե իսկ անդորր չուներշ՝ ո՛չ քուն, ո՛չ հանգիստ: Իսկ պատճառն այն էր, որ Բաքխորհրդի աննշան, բայց շատ փողաբեր պաշտոն զբաղեցնող աշխատակիցներից մեկը՝ մի հաղթանդամ, ցմփոր աժդահա, հափշտակեց թատրոնի հին աշխատող հանդերձապահուհի Գրետա Սարկիսովնա Մինասովայի բնակարանը, որը նա ստացել էր Նուվարիշիի հետ նույն օրը հարևանությամբ՝ շենքի վերջին՝ տասներորդ հարկում, և սարքեց այնտեղ ամենաիսկական պոռնկատուն: Պատից այն կողմ օրերով աղմուկ-աղաղակ էր: Հին, փորձված պոռնիկների ու դեռ նոր-նոր մասնագիտացող դեռատի աղջիկների անասնական քրքիջն ու ճիչերը, վայելքի իրական և շինծու տնքոցները խելագարեցնում էին, դերասանին հանգիստ չէին տալիս ցերեկները, իսկ գիշերները չէին թողնում քնել: