Գրանադան ստեղծված է երաժշտության համար, որովհետև նա գերեվարված քաղաք է, ժայռերի մեջ փակված, քաղաք, ուր հղկում են մեղեդին, թաղում են և երկարացնում պատերն ու ժայռերը: Երաժշտությունը ներամփոփ քաղաքների ժառանգությունն է: Ե՛վ Սևիլյան, և՛ Մալագան, և՛ Կադիսը հոսում են իրենց ծովային դարպասներով, իսկ Գրանադան այլ ելք չունի, քան իր երկնային աստղազարդ նավահանգիստը: Նա ռիթմերի ու արձագանքների հանդեպ զգայուն ճգնավոր է, հենց ինքը մեղեդի է: Նրա ամենաթանձր մարմնավորումը ոչ թե պոեզիան է տալիս, այլ երաժշտությունը՝ միստիկա տանող այդ փշե ճամփան: Դրա համար էլ նա այնպես դրամատիկական չէ, ինչպես Սևիլյան` Դոն Խուանի քաղաքը, այդ սիրո բարաքը, սակայն քնարական է, և, եթե Սևիլյան հրճվում է Լոպեի, Տիրսոյի և Բոմարշեի, Սորիլյոյի գործերում և Բեկկերի արձակի մեջ, ապա Գրանադան իր շատրվանների նվագախումբն է` լեցուն անդալուզյան տխրությամբ և վիուելլա է Նարվաէսի ձեռքին, և՛ Ֆալյա է, և՛ Դեբյուսի: Եվ, եթե Սևիլյայում իշխում է մարդկայինը, և պատերի տակ շրջում են Դոն Պեդրոն ու Դոն Ալոնսոն, Ֆիգարոն ու Մանյարան, ապա Գրանադայում միայն տեսիլներ են թափառում նրա լքված երկու պալատներում, և զնգուն խթանները դառնոմ են մարմարե անեզր հատակների վրա մոլորված քնկոտ մժղուկներ, սիրային երկտողը՝ մի փունջ խոտ, իսկ սուրը` փխրուն մանդոլին, որի լարերին համարձակվում են դիպչել միայն սարդերն ու սոխակները: