Ամբոխը, Դավթի	նշանով, բազմեց	սեղանների	քով	և	կազմեց	մի	քանի	երկայնաձև	մթին	քառակուսիներ: Անտոնինա Իվանովնան	շարունակ, թևը	Շուշանիկի	թևին	գցած, շրջում	էր, անցնում	սեղանից	սեղան, դիտում, ուսումնասիրում, խնդրելով	օրիորդին	թարգմանել	տեղացի	մշակների	ասածները: Իսկ	մշակները	հրում	էին	միմյանց, բարձրաձայն ծիծաղում	ուրախ-ուրախ, ավելի	ու	ավելի	հարմարեցնելով	իրենց	տեղերը: «Մեծամեծների» ներկայությունը	նրանց	չէր նեղում, բոլորն	էլ	կամենում	էին	ազատություն	տալ	իրենց	տարիներով	կաշկանդված	կամքին: Իսկ	սրա	համար	հարկավոր էր	դիմել	ըմպելիքների	օգնության, Դավիթը	մոտենում	է	սեղաններին	ու	կրկնում.