Ակնդիրը Սեւակի բազմաթիւ գործերուն մէջ պիտի նկատէ մանրանկարային ոճ մը, շեշտը դնելով բառին «մանր» արմատին վրայ։ Գոյներու եւ ձեւերու համադրումին կողքին, ուշադիր ակնդիրը պիտի տեսնէ մանր ձեւեր, արարածներ կամ արարածանման տարրեր, բոյսեր, որոնք եթէ ծնունդ են արուեստագէտի երեւակայութեան, միւս կողմէ՝ մտածելու կը մղեն ակնդիրը, եւ պայման չէ, որ դիտողին մտածումը նոյնանայ արարողին հայեցակէտին։ Սա արդէն արուեստի հիմնական յատկանիշներէն մէկն է՝ սկսելով ուշ տպաւորապաշտներէն, հասնելով մինչեւ գերիրապաշտներն ու վերացապաշտները։