Նա իր տարերքի մեջ էր. անսահման նվիրված լինելով հայրենիքի ազատության եւ անկախության գաղափարին՝ զենք վերցրեց եւ իր նախկին սաներից ու մերձավոր ընկերներ-համախոհներից ձեւավորեց երկրապահ կամավորների ջոկատ։ Չորս տարի շարունակ կռվեց Զանգեզուրի, Տավուշի, Արցախի պաշտպանական դիրքերում։ Նա իր կյանքով իսկ լեգենդ էր արդեն կենդանության ժամանակ։ Խրոխտ ու արժանավոր հրամանատարին սիրում ու հարգում էին բոլոր զինվոր-մարտիկները, որոնցից շատերն իր նախկին աշակերտներն էին, որոնց համար Վուրգ Ոսկանյանը դարձել էր հուսալի եւ անփոխարինելի ընկեր, ամենակարող մարդ ու հրամանատար, որի կողքին լինելը արժանապատվության ու սխրանքի, հայրենանվեր տքնանքի դաս էր…