Բացասական երևույթներից առաջինն այն է, որ մենք հիմա ունենք բևեռացված կրթական համակարգ, այսինքն` ուզում ես լավ կրթություն, գնա թանկ դպրոց կամ թանկ համալսարան, որից էլ հատկապես տուժում են ոչ ունևոր, բայց տաղանդավոր երեխաները: Իսկ Խորհրդային կրթական համակարգը կարողացել էր քիչ, թե շատ համաչափ զարգանալ. գյուղերում էլ, փոքր քաղաքներում էլ, Երևանում էլ կրթության որակը նույնն էր: Այժմ, նույնիսկ Երևանում է ոչ համաչափ զարգանում կրթությունը: Հաջորդը շատ վատ կադրային քաղաքականությունն է: Եթե ժամանակին Հայաստանի դպրոցները ճանաչում էինք իրենց տնօրեններով, որոնք ճանապարհ անցած մարդիկ էին, հիմա ժառանգականության սկզբունքով, ասում են էս ինչի աղջիկը, կինը կամ հարսն է էս ինչ դպրոցի տնօրենը: Նույնն է նաև ուսուցչական կազմի դեպքում: Այսինքն` ուսուցիչների և տնօրենների ընտրությունը շատ կոռումպացված է: Սա շատ վատ է, որովհետև ուսուցիչի աշխատանքն ունի մուլտիպլիկատիվ էֆեկտ. մեկ վատ ուսուցիչը հարյուրավոր, հազարավոր մարդկանց է վնաս տալիս, հետո այդ վնասը գնում և պրոյեկտվում է հասարակության մեջ: Երրորդ հետընթացը հատկապես դպրոցական դասագրքերի բովանդակությունն է: Հետանկախության շրջանում մեկ էլ պարզվեց, որ բացի հայոց լեզվի ու գրականության և հայոց պատմության դասագրքերից, դասագիրք գրողներ, կազմողներ չունենք, որովհետև նախկինում մնացած բոլոր առարկաների դասագրքերը գրվում և կազմվում էին Մոսկվայում: Եվ զավեշտալին այն է, որ այս ընթացքում ոչ մի դրամ չի ծախսվել Հայաստանում դասագիրք գրելու մշակույթը ձևավորելու և զարգացնելու ուղղությամբ: