ՔԵՈՍԵՅԱՆ—Խնդրեմ, կարող եմ ասել, որ իմ ուսանողական շրջանի երկու աշխատանքները՝ «Աստիճանը» և «Երեք ժամ ճանապարհը» 1963 թվականին, Մոնտե Կարլոյում և Կաննում արժանացել են Մեծ մրցանակի: Իմ վերջին ֆիլմը՝ «Անորսալի վրիժառուները», տպվել է երեք հազար օրինակով: Դա սովետական ֆիլմերի համար ամենամեծ թիվն է վերջին քսան տարիների ընթացքում: Այդ կինոնկարը, որպես սովետական վեստերնի հաջողված օրինակ, լայն տարածում գտավ ողջ Միությունում: Որպես մանուկների և պատանիների համար նկարված տարվա լավագույն ֆիլմը ՀամԼԿԵՄ Կենտկոմը այն պարգևատրեց իր գլխավոր մրցանակով՝ Կարմիր մեխակներով: Սվերդլովսկից, Ռոստովից, Նովոսիբիրսկից, Տաշքենդից և շատ ու շատ այլ քաղաքներից, ես հրավեր ստացա և անձամբ մասնակցեցի իմ ֆիլմի ցուցադրմանն ու քննարկմանը: Եվ ամեն անգամ, երբ բացում էի հերթական հրավերը, չգիտես ինչու ինձ թվում էր, որ այն անպայման իմ հայրենակիցներից կլինի: Բայց այդպես էլ հայրենակիցներիս չհետաքրքրեց իմ ֆիլմը: