Իրավիճակն իսկապես ծայրաստիճան լարված է, և լիցքաթափման ուղիներ կարծես թե չեն նշմարվում: Բռնցքամարտը մեր երկրում հենակետային այն մարզաձևերից է, որը նաև մեծ մասսայականություն է վայելում: Միջազգային ասպարեզում մեր բռնցքամարտիկները հպարտանալու բազմաթիվ առիթներ են տվել: Ու հիմա սիրված մարզաձևը կարծես դառնում է անձնական ամբիցիաների զոհ: Եթե արդարացի լինենք, ապա պետք է ընդունենք, որ վերջին տարիներին հայկական բռնցքամարտը որոշակիորեն առաջընթաց է ապրել: Կարելի է ողջունել Դավիթ Թորոսյանին Հայաստանի ազգային հավաքականը վստահելը: Անցյալ տարի Հովհաննես Բաչկովը նվաճեց Եվրոպայի չեմպիոնի կոչումը: Դրանից առաջ 7 տարի Հայաստանը չէր ունեցել Եվրոպայի չեմպիոն: