Բայց ուղեկիցն իմ արդեն լքել էր ինձ: Եվ հանկարծ, ասես ինձ համար բոլորովին աննկատ, դրախտի պես չքնաղ, արևաշող օրվա մեջ ես կանգնեցի այդ ուրիշ աշխարհի վրա: Կարծեմ կանգնած էի այն կղզիներից մեկի վրա, որոնք մեր մոլորակում մաս են կազմում Հունական արշիպելագի կամ էլ այդ արշիպելագին սահմանակից մայրցամաքի ափեզրին ինչ-որ տեղ: Օ՜, ամեն բան ճիշտ այնպիսին էր, ինչպես մեզ մոտ, բայց թվում էր՝ ամեն բան շողարձակում է ինչ-որ տոնականությամբ և վեհ, սրբազան ու ի վերջո հասուցյալ ցնծությամբ: Զմրուխտե փաղաքուշ ծովը մեղմիկ ծփում էր ափերն ի մերձ և շոյում սիրով, ակնհայտ, տեսանելի, գրեթե բանական, գիտակցյալ սիրով: Բարձրուղեշ, չքնաղ ծառերը կանգնած էին իրենց գունագեղության ողջ պերճանքով, իսկ նրանց անհամար տերևները, ես համոզված եմ դրանում, ողջունում էին ինձ իրենց հեզիկ շրշյունով և կարծես սիրո ինչ-որ խոսքեր շշնջում: Մարգագետինները հուրհրում էին պայծառ, հոտավետ ծաղիկներով: Թռչնակները երամներով ճախրում էին օդում և ինձնից չվախենալով՝ իջնում իմ ուսերին ու ձեռքերին և խնդագին զարկում ինձ իրենց քնքուշ, բաբախուն թևիկներով: Եվ վերջապես ես տեսա ու ճանաչեցի այդ երջանիկ աշխարհի մարդկանց: Նրանք իրենք եկան ինձ մոտ, նրանք շրջապատեցին ինձ, համբուրում էին ինձ: Արևի զավակները, իրենց արևի զավակները… օ՜, ինչ չքնաղ էին նրանք: Երբեք, երբևէ չեմ տեսել մեր աշխարհի մարդոց մեջ նման գեղեցկություն: Թերևս միայն մեր երեխաների մեջ նրանց ամենաառաջին տարիներին կարելի էր գտնել հեռավոր, թեև աղոտ արտացոլքն այդ գեղեցկության: Այդ երջանիկ մարդկանց աչքերը շողում էին պայծառ փայլով: Նրանց դեմքերը փայլատակում էին խելքով ու արդեն իսկ խաղաղությամբ առլեցուն գիտակցությամբ, և այդ դեմքերը ուրախ էին: Այդ մարդկանց խոսքերում և ձայնի մեջ մանկական խինդ էր զրնգում: Օ՜, անմիջապես, առաջին իսկ հայացքից ես հասկացա ամեն բան, ամեն ինչ: Դա երկիրն էր՝ չպղծված նախնական մեղքով, այնտեղ ապրում էին անմեղս մարդիկ, ապրում էին այնպիսի դրախտում, ինչպիսինում, համայն մարդկության ավանդույթով, ապրել էին և մեր մեղսավոր նախնիները, այն տարբերությամբ լոկ, որ ամբողջ աշխարհն այստեղ և ամենուր համատարած դրախտ էր: Այդ մարդիկ, ցնծագին ծիծաղելով, խռնվում էին իմ շուրջը և գուրգուրում ինձ: Նրանք ինձ տարան իրենց մոտ, և նրանցից յուրաքանչյուրը կամենում էր խաղաղեցնել ինձ: Օ՜, նրանք ինձ ոչինչ չէին հարցնում, բայց կարծես բոլորն արդեն գիտեին ամենայն բան, ինձ այդպես էր թվում, և ուզում էին արագորեն փարատել տառապանքն իմ դեմքից: