Մի ֆերմեր լեռներում արծվի բույն է գտնում ու թռչունների արքայի ձվերից մեկը գողանում, բերում և իր թռչնանոցի թուխս նստած հավերից մեկի տակ դնում, որ տեսնի` ինչ կլինի հետագայում։ Երբ գալիս է ճտերի ի հայտ գալու ժամանակը, արծվի ձագն էլ է ծնվում ու մյուս ճուտիկների հետ մայր հավի հետևից ընկած օրերով քուջուջ անում տան բակի գոմաղբում։ Մի օր հանկարծ երկնքում նա տեսնում է հավի նման, բայց տարօրինակ մի թռչուն, որը վեհապանծ ընթացքով սավառնում է երկնքի կապույտում։ Արծվաճուտը տխուր մտածում է, որ ինքը մայր հավի նման ցանկապատից վեր երբեք էլ չի կարող թռչել։ Այդ պահին արծվի սուր հայացքն ընկնում է բակում քջջող ճտերի վրա: Մայր արծիվը հասկանում է, որ դրանցից մեկն իր ձագն է, ու երկնքից տիրաբար ձայն է տալիս. «Այդ ի՞նչ ես անում ներքևում, դու հավ չես, այլ թռչունների արքայի սերունդ, թա՛փ տուր թևերդ, վեր բարձրացիր ու համոզվիր»։ Արծվի ձագն անսալով մոր կանչին` բացում է թևերն ու սկսում է վեր բարձրանալ, նախ մինչև ցանկապատը, հետո տան տանիքի չափ, իսկ հետո ավելի վեր ու վեր, դեպի երկնքի կապույտը: ՈՒրախության ճիչով ողջագուրվում է մոր հետ։