Թեև մեր սերունդը քրիստոնեական դաստիարակություն չի ստացել, բայց Վլադիմիրը մինչև հոգու խորքը իսկական քրիստոնյա էր, հայ քրիստոնյա: Անսահման սիրառատ, բարի ու մեծ սրտի տեր մարդ, որդի, հայր ու ամուսին, ով անկեղծորեն սիրում էր այն ամենը, ինչն իմաստավորում էր իր կյանքը. այդպես նա մոտենում էր Աստծուն: Կրկին պիտի հիշեմ Փոքրիկ իշխանին. սերը վերելք է, անսպառ վերելք, այլ կերպ չի լինում, որովհետև այն աստվածային պարգև է, իսկ Աստված վերևում է... որտեղ որ հիմա նա է... իմ մեծ բարեկամն ու ընկերը, մեծ հայն ու հայրը, ուսուցիչն ու զավակը, իր հայրենիքի զինվորն ու գիտնականը... մեր սիրելի Վլադիմիր Եղիազարյանը...