Թաւիրզը տասնեակ տարիներ շարունակ բաժնուած է եղեր երկու թաղերու, եւ ըստ այդ թաղերու ալ, քաղաքին մէջ եղեր են երկու հոսանքներ: Լիլաւայի թաղը միշտ գտնուեր է Դաշնակցութեան ազդեցութեան տակ, իսկ Ղալան` Հնչակեաններու: Եւ այդ երկու թաղերու մէջ անպակաս եղած է պայքարը թէ՛ կուսակցական գետնի վրայ եւ թէ դրպոցական-առաջնորդական ընտրութեանց առթիւ: Լիլաւայի մէջ միշտ յաղթանակած են Դաշնակցականները, եւ անոր ուսուցչական կազմը եղած է դաշնակցական: 1898էն յետոյ, կ’ուժեղանան դպրոցները մեր ուսուցիչներով, որոնց մէջ կային հին ընկերներ, ինչպէս Յովնան Դաւթեանը, Տիգրան Ռաշմաճեանը, Մարտիրոս Յարութիւնեանը, Միքայէլ Զարաֆեանը, Տոքթ. Փաշայեան եւայլն: Իսկ հետագային մինչեւ 1908 թուականը, դրսի գործիչներէն եղած են հոն Ստեփան Ստեփանեանը, Դոկտոր Ստեփանեանը (ատամնաբոյժ), եւ, իբրեւ զինագործ, Պետրոսը, իր քանի մը աշակերտներով: Այս ուժերը, որ իրարու կը յաջորդէին, կարողացած էին դպրոցներու մէջ եւ թէ դուրսը պատրաստել յեղափոխական սերունդ մը, որ ոչ միայն կը վարէր ձեռնահասօրէն տեղի կազմակերպութեան գործերը, այլ կու տար նաեւ համեստ ու պատրաստուած գործիչ-ընկերներ Պարսկաստանի հեռաւոր անկիւններու ինչպէս նաեւ Կովկասի համար: 1904 թուին, երբ ես թաւիրզ էի, գործերը կը վարէին ամբողջովին գրեթէ երիտասարդ տեղական ուժերը` Վահանը, Զօրան, եւն., որոնց կ’օգնեն Դոկտ. Ստեփանեան (Բալաջան): Իսկ Պետրոսը նոյնպէս կ’ուզէր օգնել, բայց աւելի կը խանգարէր: