Բայց կյանքն առաջ է գնում իր հունով, այս աղմուկ-աղաղակին ու իրարանցումին, ասես, անհաղորդ: Օրենքներ են փոխվում, նոր նիստուկաց է մտնում, սերունդների ուսերին մնալիք արտաքին պարտքն է մեծանում, մարդկանց քթի տակից հափռում, սեփականաշնորհում են հանրային տարածքները, կոռուպցիան խեղդում է, պաշտոնյաները շարունակում են գողանալ ու բարգավաճել… Մե՞նք: Մենք ժամանակ չունենք այդ ամենի հետեւից ընկնելու: Հանկարծ շոուն բաց կթողնենք, իսկ դա մեզ համար բառիս բուն իմաստով կատաստրոֆա կլինի: