Ժամանակին «Գլավլիտը» խոր գրաքննության է ենթարկել նրա գործերը՝ տպագրելով խեղաթյուրված, կրճատումներով, որովհետև դրանք հակասում էին խորհրդային տարիների գրական համայնապատկերին, այս կամ այն կերպ շեղվում էին պարագայական միօրինակություններից: «Ես 50 տարի հետո տպագրեցի «Իմ առաջին գիրքը»,- խոսելով այս մասին՝ փաստել է բանաստեղծը. «Բանաստեղծությունը ամենաանհասկանալի ծագումնաբանություն ունեցող երևույթներից է… Ես ասֆալտի վրա եմ ծնվել և մեծացել: Քաղաքի վայրենի շաչյունը, աղմուկը, բենզինը, ծուխը, մարդկանց խառնամբոխներն ազդել են ինձ վրա: Ես քաղաքին կապված եմ ատելության սիրով կամ սիրո ատելությամբ. և՛ ատում եմ, և՛ սիրում եմ, և չե՛մ կարող ապրել առանց նրա: Հենց իմ նկարագրած քաղաքն է դառնում իմ բանաստեղծության նյութը, և դրա համար իմ բանաստեղծությունը շատ ծանր է և դժվարամարս: Այն քնից առաջ կարդալու և բարձի տակ դնելու բանաստեղծություն չէ…»: