Վարդանը նրան թեյ հյուրասիրեց և ինքն էլ մի բաժակ խմեց։ Նրանք լուռ միմյանց էին նայում։ Շիրակը մի կտոր շաքար դրեց բերանը և դանդաղորեն թեյը խմեց՝ աչքը Վարդանից չկտրելով։ Նա ավելի տպավորված էր, քան ցանկանում էր ցույց տալ։ Պատճառը ինչպես Վարդանի պատկառելի կեցվածքն էր, այնպես էլ գրողի նրա համբավը։ Ուրեմն՝ սա էր հռչակավոր Վարդան Պալյանը, որի հոդվածները բոցավառել էին պատանու իր երևակայությունը մի քանի տարի առաջ։ Առանց տեղյակ լինելու, այս մարդն օժանդակել էր, որ Շիրակը հետևողական ազգայնամոլ դառնար, որը հանգիստ չէր ունենալու, քանի դեռ Հայաստանը որպես անկախ պետություն չէր հայտնվել քարտեզների վրա։ Շիրակն ուզում էր այդ ամենն ասել Վարդանին, սակայն նա երբեք չէր կարողանում իր զգացմունքներն արտահայտել առանց ձայնի դողդոջի, իսկ դա, նրա կարծիքով, թուլացնում էր իր դիրքերը։ Հետևաբար նա սովորել էր չխոսել իր զգացմունքների մասին և այդ պատճառով վայելում էր սառը և անզգա մարդու համբավ, մինչդեռ այդպիսին չէր։