Ինքը ոգևորված խոսում էր, իսկ ես նայելով նրա ծերացած, դեղնած դեմքին, փոս ընկած աչքերին, մտածում էի՝ ամեն ինչ զավթված և բաժանված է քսու ճարպիկների միջև…մի փոքր ուշացել ես, բարեկամս…ավաղ, շատերի աչքի փուշը դարձար քո կրակոտ նախաձեռնություններով, երկիրը երկիր սարքելու քո վառ երևակայությամբ, քո բուռն քննադատություններով…քո տեսակո՜վ…Որը մեզ իրականում այնքա՜ն պետք էր…Հիմա նորից եկել ու պատմում ես…և ինչե՜ր միայն չես հորինի, որպեսզի այդ ողորմելի հինգ հազարը վերցնես ու թաքնվես որևէ գինետան մեջ…Չէ՞ որ ես այն վերջին ընկերներիցդ եմ, ովքեր դեռ սիրում և գնահատում են քո երևակայությունը…Իսկ դու էլ իմ այն վերջին ընկերներից ես, ովքեր չեն համագործակցել սատանաների հետ, ովքեր մի շա՜տ կարևոր, բնա՜վ չմոռացվող, ստորակետով անգամ ընկերության դեմ վրիպում չեն արել…