Նայում	էր	իր	կնոջ	մշտապես	դժգոհ	դեմքին, լսում	էր	մոր	անվերջ	բողոքները, քրոջ	չարամիտ	դրդումները, հիշում	էր	հոր վերջին	խոսքերը, վերարտադրում	էր	իր	յոթամյա	լուռ	տանջանքները, նորից	քայլերն	ուղղում	դեպի	հյուրանոց: Թող այսպես	լինի, թող	նա	վերջացնի	նրանով, ինչով	սկսել	են	իր	եղբայրները: Մարդկանց	կեղծիքի	և	շողոքորթության	տակ զգում	էր	քողարկված	արհամարհանք	դեպի	իր	ամուսնական	վիճակը, աշխատում	էր	համոզել	իրեն, թե	այդ արհամարհանքը	մի	կիսակիրթ	շրջանի	նախապաշարումների	ծնունդ	է, բայց, այնուամենայնիվ, ճնշվում	էր	ամբողջ հոգով: Երբեմն	մտածում	էր. այլևս	ի՞նչ	օրվա	համար	է	հարստությունը, եթե	ինքը	դժբախտ	է: Ավելի	լավ	չէ՞ր	լինիլ, եթե զրկվեր	հոր	ժառանգությունից, մնար	հեռու	այս	ճնշող	շրջանից	և	լուռ	կրեր	իր	տառապանքները, ինչպես	կրել	էր	յոթ	տարի շարունա՛, բոլորից, նույնիսկ	ամենամտերիմ	բարեկամներից, թաքցնելով	իր	վշտերը: Բայց	զգում	էր, որ	արդեն	ընտելացել է	դրամի	հրապույրին, զգում	էր	նաև	երկյուղ	աղքատությունից, հիշելով	իր	քաշած	չքավոր	օրերը: Եթե	հարստությունը	չի կարող	բուժել	նրա	վերքը, գոնե	ժամանակ-ժամանակ	մոռացնել	կտա	վշտերը: Պետք	է, ուրեմն	զվարճանալ	և	ինչո՞ւ չզվարճանալ...