Առհասարակ, ժողովրդական հիշողությունը, եթե, իհարկե, այսպիսի տերմին կամ երեւույթ կա, բոլոր հիշողություններից ամենակարճն է, անգամ` եթե այդ ժողովուրդը ցեղասպանության է ենթարկվել: Չէ, մեկ տարի, երկու տարի, տասը տարի, լավ՝ հիսուն տարի, կհիշեն, կզգուշանան, բայց հարյուր տարի անց, մանավանդ` ամռան շոգին, մարդկանց սիրտը կարող է ծով ուզել, ու նրանք հանգիստ խղճով կարող են գնալ այն երկիրը, որն իրենց զրկել է ծովից, ավելի ճիշտ՝ ծովերից: