Երիտասարդ նկարիչների ցուցահանդեսում վիճելու ցանկություն չի առաջանում և դա բոլորովին ոչ այն պատճառով, որ ամեն ինչ այնտեղ անթերի է, այլ նախ և առաջ այն, որ չափազանց քիչ համարձակություն, երիտասարդական խիզախում և այնպիսի արտասովորություն ու պայծառություն կա, որը բոլոր ժամանակներում բնորոշում է ստեղծագործող երիտասարդության ոգին: Երջանիկ է ոչ թե նա, ով զբոսնում է հարթ և տրորված ճանապարհով, այլ նա, ով երբեմն նույնիսկ սայթաքելով ընկնում է ու ջարդվածքներ ստանում, ամրանալով նյութի դժվարության, իր առջև դրած խնդիրների դժվարության դեմ մղած պայքարում, արվեստի նոր, անսպառ շերտերի յուրացման, ծանրամիտների քարացածության դեմ մղված պայքարում և պայքարում, որը տարվում է վերջնական համարվող տեսակետի դեմ: