— Լսեցե՛ք, օրիորդ, — խոսեց, վերջապես, Միքայելը, — ես	ուզում	եմ	ձեզ	պատմել	մի	բան, որ	պատահեց	մի	քանի	րոպե սրանից	առաջ: Նստած	էի	այն	մեծ	քարի	վրա	և	դիտում	էի	արեգակի	մուտքը: Մտածում	էի	շատ	բաների	մասին, որոնք երբեք-երբեք	չեն	զբաղեցրել	իմ	գլուխը: Տեսնո՞ւմ	եք	այն	մթին	բուրգերն	իրենց	սուր	ու	եռանկյունի	գագաթներով, շոգիի, ծխի	ու	մրի	այդ	խառնուրդը, բոլոր	առարկաների, բոլոր	մարդկանց	և	բոլոր	կենդանիների	ու	թռչունների	սևությունը, այդ ցեխը, տիղմը	և	ամեն	տեսակի	ապականությունները: Դա	մի	տարօրինակ	քաոս	է: Ես	համեմատում	էի	այդ	քաոսը	մեր կյանքի, մեր	միջավայրի	և	առանձնապես	իմ	միջավայրի	հետ	և	նույնը	տեսնում	էի	այնտեղ: