Ժամանակակից հայ հմուտ թարգմանիչներից մեկը, որ իր թարգմանությունների մեջ գործածել է հյութ, պաղպաղակ, գարեջուր, պատշգամբ, շագանակագույն, պահարան, նկուղ, դեղատուն, բաճկոն, խոհանոց, դույլ բառերը, «սովորական» խո­սակցության ժամանակ (ինչպես աննկատ կատար­ված սղագրությունները ցույց տվեցին) երբեք չի գործածում այդ բառեր, այլ միայն՝ սոկ, մարոժնի, պիվա, բալկոն, կարիչնիվի, շկաֆ, պադվալ, ապտեկա, պիջակ, կուխնյա, վեդրո: «Արի մի սոկ խմենք», «Մեզ մոտ սառը պիվա կա», «Լավ, դու մառոժնի կեր, ախպեր», «Սա է մեր բալկոնը, այ, որ կարիչնիվի շկաֆն էլ երևում է», «Տնից երկու աստանովկա է»: