Ուլրիխ Զայդլի ֆիլմերի առանցքում մարդն է, ուրեմն՝ «Մոլորակի կարևոր բնակիչը մարդն է: Մարդն է, որ իրեն ամեն ինչից վեր դասելով, կործանում է մոլորակը և սպանում, ոչնչացնում այն ամենն, ինչով պայմանավորված է իր իսկ գոյությունը»: Սա է փառատոնային ծրագրի շրջանակներում ցուցադրված «Սաֆարի» ֆիլմի հիմքում: Մասնագետներն այս ֆիլմը դիտարկում են որպես մանիֆեստ: « Իրականում այն մանիֆեստ չէ: Կինոգետները փորձում են պարզել, թե՝ հատկապես մարդկանց, որ խմբերին է իմ այս գործը հասցեագրված: Որոշակի խմբերին հասցեագրելու խնդիրն էլ ի սկզբանե չի դրվել: Զարմանալին այն է, որ ֆիլմը հավանում են թե՝ մեկ, թե՝ մյուս խմբերը: Կենդանիների պաշտպանությամբ զբաղվող կառույցների ներկայացուցիչներն, օրինակ, ոչ միայն հավանում են, այլև իրենք են կազմակերպում նկարի դիտումները: Որսորդներին էլ է դուր գալիս ֆիլմը: Այնքան, որ նույնիսկ իրենց մտերիմներին են խորհուրդ տալիս դիտել նկարը: Այսինքն, կենդանիներին սպանողները վստահ են, որ դա սպանություն չէ, այլ բնությանն անհրաժեշտ մի գործողություն: Ավելին, նրանք նույնիսկ ուշադրություն չեն դարձնում, թե ինչպես է իրենց արձակած գնդակից գետնին տապալված կենդանու աչքերը մշուշվում, ինչպես է նրա խոցված մարմնից հոսում արյունը: Իսկ ամենազարհուրելին այն է, որ մարդը, կենդանուն կյանքից զրկող մարդը, մեռնող կենդանուն իր «ետնանակար» դարձնելով, լուսանկարվում է գոհունակ դեմքով ու լայն ժպիտով «հավերժացնելով հիշարժան» պահը: Դա արվում է հիմնականում սոցցանցերում տեղադրելու և սպանելու հաճույքն ներկայացնելու համար: Որոշ ժամանակ անց նա անպայման իր զոհը դարձած կենդանիների մորթին, եղջերուն կամ խրտվիլակն իր տան անկյունները ,,գեղեցկացնող,, տարր դարձնելով, ցուցադրելու է իբրև սեփական հերոսության վկայություն, իբրև խոշոր հաղթանակի ու քաջագործության ապացույց: Չի մոռանալու, անշուշտ, ասել, թե ինչ արժեն նման հաղթանակները: Սպանելը նույնպես գին ունի: Սպանելու համար էլ են վճարում: Այո, հարցը, թե մարդը ի՞նչ հաճույք է ստանում բնության մեջ ապրող Աստծո ստեղծած մեկ այլ արարածին սպանելով,շատերին ու նաև ինձ է հետաքրքրում ու դեռ երկար է շարունակելու հետաքրքրել: