Բայց ցավալիորեն սոսկալին այն է, որ այսօր էլ շարունակվում է նույն քաղաքականությունը: Սեփական երկրի ու ժողովրդի վաղվա օրով մտահոգ Նույկինը և նրա նմանները մեկտեղում են մերօրյա պանթուրանիզմի ծրագրերը՝ իրենց «կանաչագույն քարտեզներով», բայց Ռուսաստանի ներկա դերակատարները աչքները փակում են այդ քարտեզները չտեսնելու համար, ականջները խցանում` նրանց ահազանգները չլսելու համար: Նույն Նույկինը ի մի է բերել տարբեր աղբյուրներից հավաքած փաստերն այն մասին, թե ինչպես, ինչ միջոցներով են միջազգային ահաբեկիչներին, նրանց անհրաժեշտ զենքն ու զինամթերքը Ադրբեջանի 14 անցուղիներով հասցնում Հյուսիսային Կովկաս: Բայց արհամարհելով այդ զգուշացումները` իշխանությունները շարունակում են զինել Ադրբեջանին, նույնիսկ ժամանակակից զինատեսակներով, նոր տարածքներ են նվիրում նրանց: Տալիս են, որ ազերթուրքերը փոխանցե՞ն Հյուսիսային Կովկաս: Սկսած 1556թ-ից, երբ Թուրքիայի սուլթանը, Ղրիմի թաթար խանին իր թևի տակն առած, արշավանք սկսեց Աստրախանը վերանվաճելու համար, Թուրքիայի բոլոր տիրակալները Ռուսաստանը համարել են ու համարում են իրենց ոխերիմ թշնամին, բոլոր միջոցներին դիմել են ու այսօր էլ դիմում են Ռուսաստանի նկատմամբ հաշվեհարդար տեսնելու համար, տենդագին նախապատրաստվում են Մեծ Թուրանի զառանցական ծրագրի իրականացման ուղղությամբ: Այսօր էլ նրանք չեն թողնում, որ Կովկասի ժողովուրդները հանգիստ շունչ քաշեն, ամեն հնարավոր միջոցներով տեռորիստներ ու զենք են մտցնում այնտեղ, տեռորիստական ակտեր են կազմակերպել տալիս ոչ միայն այնտեղ, այլև առաջին հերթին թիրախ դարձնելով մայրաքաղաքը: Բայց այդ ամենի դիմաց Թուրքիայի վարչապետին Մոսկվա են հրավիրում հատկապես մարտի 16-ին, որ համատեղ տոնեն 1921թ. մարտի 16-ի Լենին-Աթաթուրք հայակեր պայմանագրի տարեդարձը: Այստեղ արդեն մի բառապաշարը անզոր է, Դուք տվեք գնահատականը: Մենք ընդամենը հիշեցնում ենք դրա նախադեպերից մեկը, երբ 1965թ. բողոքի հզոր ցույց տեղի ունեցավ Երևանում հայոց ցեղասպանության 50-ամյակի կապակցությամբ, Բրեժնև, Սուսլով, Կոսիգին եռյակն էլ հիշեց Սովետական երկրի «Պետական շահը»: ՀՍՍՀ-ի ժամանակի ԿԿ-ի քարտուղար Ա. Քոչինյանի «Ձախ ձեռքով» կազմակերպվեց Ղարաբաղի բնակչության հայտնի համախոսականը` հասցեագրված Մոսկվային, Երևանին ու Բաքվին (ստորագրահավաքի կազմակերպիչներից մեկն էլ տողերիս հեղինակն է եղել): Հույսով ու ակնկալությամբ սպասում էինք արդյունքին, բայց օրեր անց հայտնի դարձավ, որ Կոսիգինը վայրէջք է կատարել Անկարայում, միլիարդներ խոստացել Թուրքիայի համար մետալուրգիական գործարան ստեղծելու, ոչ միայն հավաստիացրել էր, որ Ղարաբաղի հարցը չեն լուծելու, այլև հայտարարել, թե Սովետական կառավարությունը Թուրքիայից տերիրորիալ պահանջներ չունի, այսինքն` ուժի մեջ է մնում 1921թ. մարտի 16-ի Լենին-Աթաթուրքի գործարքը: Մենք անզոր էինք դրա դեմ, ինչպես և այժմ, բայց արձագանքը չուշացավ: Միության հետ սերտ հարաբերություններ ունեցող Հունաստանում տեղի ունեցավ «Սև գնդապետներ» հեղաշրջումը` նշանաբան ունենալով, թե ենթակա ժողովրդի շահերը վաճառող պետության հետ հույս կապելը հանցագործություն է: