Ցե­ղաս­պա­նու­թեան մի­ջազ­գա­յին ճա­նա­չու­մը բա­ւա­կան ա­ռաջ գնա­ցել է: Ա­ռա­ւել ա­ռաջ գնա­ցած կա­րե­լի է հա­մա­րել, ե­թէ է­լի պե­տու­թիւն­ներ ճա­նա­չեն: Դ­րա հա­մար էլ այդ ուղ­ղու­թեամբ աշ­խա­տանք տա­նե­լու կող­քին անհ­րա­ժեշտ է նաեւ հա­տուց­ման հար­ցե­րը բարձ­րաց­նել: Ինչ­պէս Ար­ցա­խի պա­րա­գա­յում մենք՝ որ­պէս կու­սակ­ցու­թիւն, այդ ուղ­ղու­թեամբ աշ­խա­տանք տա­նում ենք, բայց ար­դէն պե­տու­թիւ­նը պի­տի սկսի այդ ուղ­ղու­թեամբ աշ­խա­տել, այս դէպ­քում էլ, մենք՝ որ­պէս կու­սակ­ցու­թիւն, ար­դէն հա­տուց­ման հար­ցե­րով ո­րոշ քայ­լեր ա­րել ենք, գի­տենք նաեւ, որ պե­տու­թեան կող­մից ո­րոշ նախ­նա­կան նա­խա­ձեռ­նու­թիւն­ներ կան, բայց պէտք է ա­ւե­լի աք­թիւ (գոր­ծուն) լի­նի պե­տու­թիւնն այդ ուղ­ղու­թեամբ՝ սկսած հա­տուց­ման խնդիր­նե­րի սահ­մա­նու­մից, մին­չեւ ճա­նա­պարհ­նե­րի ո­րո­նում, այդ աշ­խա­տանք­նե­րի հա­մադ­րում այլ դե­րա­կա­տար­նե­րի հետ: Ա­մէն ինչ չէ, որ պե­տու­թիւ­նը կը կա­րո­ղա­նայ ա­նել, կամ պէտք է ա­նի, սա­կայն ճիշդ կը լի­նի, որ պե­տու­թիւնն այդ ամ­բող­ջը հա­մադ­րի, ղե­կա­վա­րի: Դ­րա հա­մար էլ պէտք է, որ պե­տու­թիւնն աք­թիւ լի­նի այս ուղ­ղու­թեամբ: