XIX դարի սկզբին ծայր առած բալկանյան ժողովուրդների ապստամբությունները, որոնք ճարպկորեն օգտագործում էին գերտերությունները իրենց ախոյանների դեմ քաղաքական դիվիդենտներ շահելու նպատակով, ստիպեցին օսմանյան ղեկավար շրջանակներին բռնել բարեփոխումների ուղին՝ կայսրությունը մասնատումից փրկելու համար: Թանզիմաթյան բարեփոխումներով (1839-1876) օսմանյան ղեկավար շրջանակները փորձեցին անցնել կենտրոնաձիգ կառավարման համակարգի, որոշակի իրավունքներ տալ ոչ մուսուլման հպատակներին: Օսմանիզմի գաղափարախոսության շրջանակներում առաջ քաշվեց իրավահավասար «օսմանյան քաղաքացիների» և «ընդհանուր հայրենիքի» գաղափարը: