Քաղաքականութիւնն ալ թատրոն է. իմ համեստ կարծիքովս ամենամեծ թատրոնը, ուր ներկայացուածը երգիծա՞նք է, ողբերգութիւ՞ն, թէ տրամա՞, դժուար է կռահել... որուն բեմայարդակը ամբողջ աշխարհն է, իսկ դերակատարները բազմահազար քաղաքագէտներ, կամ անքաղաքագէտ իշխանատենչ հարուստ ու զօրաւոր մարդիկ, որոնք բեմայարդակի վրայ, թէ բեմայարդակէն վար, սովորութեան մը համաձայն, կամ դերակատարութեան պահանջքին ենթակայ, իրենց դիմակները չեն հաներ, որովհետեւ շատերու դէմքին սօսինձուած կ՛ըլլայ դիմակը եւ ենթական կորսնցուցած կ՛ըլլայ իր իսկական ինքնութիւնը: Չէ՞ որ կ՛ըսուի, որ մէկը եթէ սուտ մը անընդհատ կրկնէ, ինք ալ կը սկսի հաւատալ իր յօրինած սուտին: