2) Ատր­պէյ­ճան կը հե­տե­ւի ­Թուր­քիոյ ա­ւե­լի փոր­ձա­ռու պաշ­տօ­նեա­նե­րու քայ­լե­րուն՝ ­Հա­յաս­տա­նի եւ հայ­կա­կան հար­ցե­րու վե­րա­բե­րեալ իր քա­ղա­քա­կա­նու­թեան մէջ, նե­րա­ռեալ՝ ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան ժխտու­մը եւ Ատր­պէյ­ճա­նի ու ­Թուր­քիոյ կող­մէ կա­տա­րո­ւած յան­ցա­գոր­ծու­թիւն­նե­րու հա­մար հա­յե­րը մե­ղադ­րե­լը: ­Ցա­ւօք, Ատր­պէյ­ճան նաեւ կը նմա­նա­կէ ­Թուր­քիան սե­փա­կան քա­ղա­քա­ցի­նե­րը ճնշե­լու ա­ռու­մով` դժո­ւա­րաց­նե­լով ո­րո­շել, թէ այս եր­կու եր­կիր­նե­րէն ո՞րն է ա­ւե­լի բռնա­տի­րա­կան: