Վերը նշված խնդիրներից բացի, շատ կարևոր է հստակեցնել մի բան. նույնիսկ ամենամեծ գումարներով Հայաստանում հաշմանդամություն ունեցող անձը չի կարող ինքնուրույն լուծել բազմաթիվ խնդիրներ, քանի որ հաշմանդամություն ունեցող քաղաքացիները, բացի սոցիալական հարցերից, նաև այլ իրավունքներ իրացնելու կարիք ունեն: Այս իմաստով բարձր թոշակը դեռևս չի կարող ապահովել մարդու արժանապատիվ կյանքը, քանի դեռ չկան վերականգնողական ծառայություններ, կրթություն, մասնագիտություն ստանալու, աշխատելու, հասարակական և քաղաքական կյանքով ապրելու հավասար հնարավորություններ: Այսօր նույնիսկ ամենաապահովված հաշմանդամություն ունեցող մարդիկ Հայաստանում իրենց տանից դուրս գալու, տրանսպորտային և տաքսի ծառայություններից օգտվելու, մարզական և մշակութային կյանքով ապրելու խնդիր ունեն ֆիզիկական և վերաբերմունքային խոչընդոտների պատճառով, ինչը չի կարգավորվում օրենքով: Մարդը հնարավորություն չունի իր համայնքում հոգեբանական, վերականգնողական, առողջապահական, խորհրդատվական և այլ ծառայություններ ստանալու և ընդհանրապես չգիտի` որ հարցով ո՞ւմ դիմի և ինչպե՞ս լուծի նույնիսկ տարրական խնդիրները, օրինակ՝ ինչպե՞ս հարմարեցնի իր տունը, որտեղի՞ց մատչելի տաքսի գտնի, այս կամ այն աջակցող սարքը ձեռք բերի, վերանորոգի և այլն: Այս պարագայում մեծ գումարները թոշակի տեսքով կարող են երկու գործառույթ իրականացնել. պարզապես «փակել» մարդու բերանը կամ ապահովել մեկ ուղղությամբ տոմսի գինը՝ ավելի հարմար և ապահով երկրում ապաստան գտնելու համար: Էլ ինչո՞ւ պետությունը չարչարվի, ջանքեր գործադրի և ստեղծի ծառայություններ, զարգացնի ենթակառուցվածքները, բարեփոխի օրենքները կամ ծրագրերը: