- Ան­­­շուշտ։ Առա­­­ւելա­­­բար, նկա­­­տած պէտք է որ ըլ­­­լաս, թէ գիւ­­­ղա­­­­­­­կան ամէն ճա­­­շարա­­­նի մէջ ու­­­նէին ծի­­­րանի, թու­­­թի եւ սա­­­լորի տնա­­­յին՝ պտղօ­­­ղի։ Եւ կայ նաեւ՝ Թէ­­­քէեանը։ Անոր հա­­­մար պտուղներ էին՝ մեր բա­­­ռերը։ Տե՛ս, բա­­­նաս­­­տեղծը կ՚եր­­­կը խօ­­­սի մայ­­­րե­­­­­­­նիի հետ. «Մէյ մէկ պտուղ քու բո­­­լոր բա­­­ռերդ ին­­­ծի կ՚երե­­­ւան...»։ Աշուղ Ճի­­­ւանին ալ ու­­­նե­­­­­­­ցաւ -եւ եր­­­գի վե­­­րածեց- նոյն միտ­­­քե­­­­­­­րը.