Տրդատ — Գրիգոր, տեսա՞ր քո կախարդները ինչ արեցին ինձ… Ասա նրանց, որ ես քո ընկերն եմ եղել, քո արքան… Թող ձեռք քաշեն ինձանից… Չես պատասխանում, ուրեմն, համաձայն ես նրանց վճռին… Իմ աստվածներն էլ երես թեքեցին ինձանից, լքեցին ինձ, թողեցին բոլորովին մենակ… Իսկ ես նրանց սիրույն Հռիփսիմեին անգամ զոհեցի… Եվ քեզ զոհեցի, քեզ… Էլ ինչ անեի, որ նրանք պաշտպան կանգնեին ինձ… Գրիգոր, քանի լեզուս պտտվում է բերանումս, քանի խռխռոց դուրս չի գալիս խոսքի փոխարեն, շուտ-շուտ ասեմ… Ասում ես նոր կրո՞ն, Հիսուս Նազովրեցի՞, նրա հայրը` մեն մի Աստվա՞ծ… Եթե նույնիսկ ճիշտ ես, իսկ ես վստահ եմ, որ սխալվում ես չարաչար, ինչո՞ւ առաջինը մենք ընդունենք նոր ուսմունքը… Տեսնում ես որքան հզոր երկրներ են մեր շուրջը… Մենք ինչ ենք նրանց համեմատ… Հայոց արքաներին նրանք չե՞ն թագադրում, նրանց որոշումով չի՞ տրվում հայոց թագը… Էլ ի՞նչ ենք թպրտում, էլ ի՞նչ ենք ձգտում միշտ առաջինը լինել… Խելացի բան չես անում, Գրիգոր… Եթե նոր ուսմունք է պետք, թող առաջ նրանք ընդունեն, իսկ մենք լինենք վերջինը… Սա է փոքր ազգի խելքի նշանը… Իսկ եթե ես լսեմ քեզ և մերժեմ մեր աստվածներին, որ հզորների աստվածների ազգականն են, ինձ էլ կուլ կտան, քեզ էլ, Հայաստանն էլ… Սա՞ ես ուզում… Դու նրանց մոտ ես սովորել և քեզ թյուրիմացաբար թվում է, թե դու մեկն ես նրանցից… Հայ ես դու, Գրի-գոր, մի մոռացիր, հայ ես, փոքր ազգի զավակ… Առաջ մի ընկիր, եթե նույնիսկ գիտես, որ արժանի ես, մեկ է, մի ընկիր հզորներից առաջ… Քեզ ոչ ոք չի ների… Չգիտե՞ս, որ դա է աշխարհի օրենքը… Հա, հա, գլուխդ ցից մի պահիր, մի տարբերվիր, քո նմանությունը ընդգծիր, ոչ թե տարբերությունը… Տարբերությունը մարդիկ անգամ չեն ներում իրար, էլ ուր մնաց հզոր երկրները… Եթե Հռոմը ընդունի քո պաշտած Քրիստոսին, ես քեզ ոչ միայն արքայի, լսո՞ւմ ես, ես քեզ տղամարդու խոսք եմ տալիս, որ նույն բանը կանեմ ես… Կպաշտեմ այն Աստծուն, որին Հռոմն է պաշտում… Չէ, չես պատասխանում, ուրեմն համաձայն չես իմ խոսքերին… (Ձեռքով է անում հեռու հեռվում երևացող ինչ-որ մարդկանց): Կրկնակն է ու թագուհին… Կամ արքան ու թագուհին… Ինչ իմանան ով ես ես… Չնկատեցին ինձ… Չուզեցին նկատել… Էլ ի՞նչ կրկնակ ես դու, եթե չես բաժանում իմ ճակատագիրը… Գնա, մենակ թագավորիր… Եթե այդքան ժլատ ես, իմ մահիճը մենակ կիսիր իմ կնոջ հետ… Ես իմ հաշիվները փակել եմ, էլ գործ չունեմ ձեզ հետ… Տես, ինձ սպասում են… (Շամբուտի միջից մի քանի վարազի գլուխ է երևում): Բայց ինչի՞ց է, Գրի-գոր, որ այլևս չեմ սոսկում նրանցից… Չեմ զզվում… Նրանց մռութները նույնիսկ զվարճալի են ինձ, նույնիսկ համակրելի… (Դեպի եղեգնուտը): Գալիս եմ, գալիս եմ, կեր թողե՞լ եք ինձ, թե՞ խոզի պես ամեն ինչ խժռել… Գալիս եմ, համբերեք, գալի՜ս եմ…