Գիշերվա ժամը մեկն է: Մանկաբարձուհի, պառաված օրիորդ Մարիա Պետրովնա Կոշկինայի դռան առջև կանգ է առնում ցիլինդրով և կնգուղավոր շինելով մի բարձրահասակ պարոն։ Աշնանային խավարի մեջ չես զանազանում ո՛չ նրա դեմքը, ո՛չ ձեռքերը, բայց հազալու ձևից և զանգը ձգելու ձայնից արդեն զգացվում է նրա պատկառելիությունը, գրական և որոշ չափով ազդեցիկ լինելը։ Երրորդ զանգից հետո բացվում է դուռը և հայտնվում է ինքը` Մարիա Պետրովնան։ Նա ուսերին, սպիտակ շրջազգեստի վրայից, գցել է տղամարդու վերարկու։ Կանաչ լուսամփոփով փոքրիկ լամպը, որ բռնել է ձեռքին, կանաչ ներկել է նրա քնհարբ, պեպենոտ դեմքը, երակներով ծածկված վիզը և չեպչիկի տակից դուրս թափված նոսր, շիկակարմիր բարակ մազերը։