Ուղղակի համարում էի անիմաստ ցնդաբանություն ինքնահավան, եսասեր ու մեծամիտ «աստղի» «վեհ» երգերը: Երևի առաջին անգամ նորմալ լսել եմ Շուշիում երբ երեկոյան Բարքեմփից հետո մեր գողտրիկ պատշգամբում նստած Կարենն ու Շուշանը Զեմֆոյի երգերից էին երգում: 2010 թիվն էր: Դրանից անցավ երկու տարի: Արդեն Բանակում էի, չեմ հիշում արդեն ինչպես «Դաթոյի» չաստային համակրգիչներից մեկում հանդիպելով «Земфира» պապկան չկարողացա անտարբեր անցնել: