Նա չհասցրեց ապրել իր կյանքը. այն երկուսուկես տասնամյակը, որ ապրեց, հետահայաց քննելու և գնահատելու դեպքում, կարելի է ասել՝ այրվեց մինչ վերջ, մոխրացավ ու փռվեց հայրենի հողերին՝ իր հերոսագործությամբ պարարտացնելով ու ամրացնելով հայրենի եզերքներում աճող ու հող հայրենիին նվիրված բազում սերունդների ոգին… Թաթուլ Կրպեյան. ազգային հերոս, որի կյանքի ու գործի մասին պատմությունը լեգենդի է նման, և իր կենդանության օրոք էլ իրեն ճանաչող մարդիկ, հատկապես գետաշենցիները, որոնց կամովին ուսուցանում, միաժամանակ պաշտպանում էր, հենց վերաբերվում էին որպես առաջնորդի, որպես կենդանի լեգենդի: Տարեցները հաշվի էին առնում նրա կարծիքը, հասակակիցների համար ոչ միայն ընկեր ու զինակից էր, այլև հրամանատար ու խորհրդատու: Չլիներ նրա համառությունը ու վճռականությունը, Հյուսիսային Արցախի Գետաշենն ու շրջակա գյուղերը վաղուց կմարդաթափվեին… Ու թե խորհրդային զորքերի դավադիր աջակցությունը չլիներ, ազերիներին չէր հաջողվի կոտրել բռունցքված հայ քաջերի կազմակերպված դիմադրությունը և ինքնապաշտպանությունը: Լեգենդ դարձած պատմությունը, սակայն, գիտական լուրջ ուսումնասիրության կարիք ուներ, և վերջին տարիների իր ողջ ուշադրությունն ու հիմնական ժամանակն այդ ինքնապաշտպանության մանրամասների հետազոտմանն է նվիրել հերոսի կինը՝ պատմական գիտությունների թեկնածու Իրինա Բարսեղյան-Կրպեյանը: Աշխատությունը, որ ներկայացրել է Ի. Բարսեղյան- Կրպեյանը, միայն փաստերի շարադրանք չէ, այլ դաս, որից բխող գլխավոր եզրակացությունները հարկ ենք համարում դարձյալ համառոտ կերպով մեջբերելու, այն է՝ «Ադրբեջանի իրագործած հայատյաց քաղաքականությունը վերաճեց բացահայտ ցեղասպանական գործողությունների, որի հետևանքով ազատագրական պայքարը տարածաշրջանում վերելք ապրեց… Ադրբեջանի հրահրած ռազմական առճակատումները «Օղակ» գործողությամբ վերաճեցին հայ-ադրբեջանական բացահայտ պատերազմի: Գետաշեն-Շահումյան պաշտպանությունը կպսակվեր հաղթանակով, եթե պետականորեն մշակվեր ինքնապաշտպանության հատուկ ռազմավարություն… Սակայն Հյուսիսային Արցախը պահպանելու համար ազգային-ազատագրական պայքարին պետական մակարդակով լուրջ աջակցություն չցուցաբերվեց: Այս իմաստով տվյալ ժամանակի Հայաստանի պետական իշխանություններն ունեն իրենց մեղքի բաժինը, մանավանդ, որ տեղյակ են եղել Գետաշեն-Շահումյան ինքնապաշտպանական ուժերի ոչնչացման ծրագրից: Գետաշենի ենթաշրջանի ինքնապաշտպանության պատմական նշանակությունն այն էր, որ 1988-1991 թթ. ապրիլի վերջը, իր վրա վերցնելով հակառակորդի հարվածները, տեղացի աշխարհազորայինների և օգնության հասած կամավորական մի քանի ջոկատների ուժերով կազմակերպված ինքնապաշտպանությամբ փակվեց դեպի ԼՂԻՄ «դարպասը»: Իսկ Թաթուլ Կրպեյանն ու իր զինակիցները դարձան հայրենիքին անմնացորդ նվիրումի, անձնուրացության, հերոսության խորհրդանիշներ:- Ի. Բարսեղյան-Կրպեյան»: