- Ես Սթահան էի: Յուսահատ` առաւօտուն Կարս կ’ուզէի դառնալ: Արշալոյսը չբացուած, զիս արթնցուցին: Ըսին թէ թուրք մը, ռուս մը կամ հայ մը գերի են բռնած գիւղի մօտերքը: Ինքն ալ ձիաւոր է: Ըսի, .- «Բերէք, մէկ աշեմ» (տեսնեմ): Կ’աշեմ, կ’աշեմ, ճանաչել չեմ կրնայ կը: Ինքը կ’աշէ ինծի եւ անունս կու տայ կը: Ես ի±նչ գիտնամ, որ թուրքի լամուկ չէ: Գլխուն իւղոտած թուրքի ֆէս, հագին արիւնոտ ասկարի պինջակ, չամշախաթունի պէս հագած, ինքը քնձռոտ, հէչ նման չէր մեր աժդահար տղոց: Տակն ալ իրեն անյարմար հրեղէն քայլանի ձի մը: Արի՛ եւ մի կասկածիք, թէ լրտես կամ յալ ազգի չէ: