Սկզբում Վարդանը փորձում էր ծրագիր մշակել և վճռել, թե ինչ դիրքորոշում էր ինքը որդեգրելու, երբ կհանդիպեր նրան կամ նրանց, ովքեր հրամայել էին իրեն ձերբակալել։ Սակայն դա անհնարին էր։ Նա լիակատար անորոշության մեջ էր։ Ոչ մի այլ հնարավորություն չկար, բացի հանգամանքների բերումով դիրքորոշում ընդունելուց։ Քանի որ խռովությունը ճնշված էր, ապա իր ընտանիքին առայժմ ոչ մի վտանգ չէր սպառնում։ Բայց վա՞ղը։ Իսկ եթե Մարոն ու Թովմասը տեղահանվեի՞ն։ Հարազատների մասին մտքերը նրան հուսահատեցնում էին, մինչդեռ այս պահին նա իր հոգեկան ուժերի կարիքն ուներ, և վճռեց քնել։ Իսկ արթուն ժամանակ հիշում էր իր եղբորը՝ Նուբարին։ Հիշում էր ոչ թե քառասուն տարեկան գեր մարդուն, այլ նիհար պատանուն, որն օրն ի բուն թափառում էր Աֆիոն-Կարահիսարի իրենց կալվածքի շրջակայքում։