Մինչդեռ դա մոտեցում էր, որի հիմքում իրավունքների վերանայման հարցն էր. հնարավոր չի իրավուքներն անընդհատ Ադրբեջանի ձեռքին թողնելով՝ բանակցել: Ինչի՞ շուրջ բանակցես: Հայաստանը բանակցելու որեւէ բան չի ունեցել եւ հիմա էլ չունի: Միայն ապրիլյան պատերազմից հետո, այն էլ միջազգային մեծ փոփոխությունների շնորհիվ, մի էլեմենտ մտավ. դա այն է, որ ամբողջ միջազգային հանրությունը, առաջին հերթին՝ Մինսկի խումբը եւ ՄԱԿ-ը, պնդեցին, որ Ղարաբաղյան խնդրի իրավական հիմքը 94 եւ 95թթ-ի պայմանագրերն են: Սա էական հանգամանք էր, որովեհետւ թույլ է տալիս վերանայել բանակցային սկզբունքները, դիրքորոշումները: Ինչու՞, որովհետեւ Ադրբեջանը խախտել է միջազգային պայմանագիրը եւ պիտի հետեւի այդ պայմանագին: Եթե դուք զինադադարի պայմանագիր եք խախտում, դուք միջազգային իրավունք եք խախտում. դա թույլ է տալիս Հայաստանին պնդել, որ Ադրբեջանը պետք է վերադառնա մինչ ապրիլի 1-ն ունեցած դիրքերը: Ադրբեջանը չի վերադառնում: Այս դեպքում Ղարաբաղի բանակն ուժ կկիրառի, թե կբանակցի Ադրբեջանի հետ, որ նա խաղաղ ձեւով վերականգնի նախկին դիրքերը, սա պետք է լինի բանակցությունների թեման: Ուրիշ որեւէ բանակցային թեմա Հայաստանն ու Ղարաբաղը չունեն Ադրբեջանի հետ: