Իսկ	Անուշը, արդարև, տանջվում	էր, և	ոչ	միայն	ամոթից: Նրա	գլխավոր	ցավը	Միքայելի	անտարբերությունն	էր: Անխի՛ղճ մարդ, դու	չգնահատեցիր	նրա	սերը, թող	այդպես	լինի: Նա	էլ	կաշխատի	քեզ	մոռանալ: Դու	կարծում	ես, նա	կամավոր	իրեն կենթարկի	անվերջ	տանջանքների՞: Օ՜օ, ո՛չ, նա	այնքան	էլ	հիմար	չէ: Երեխանե՞րը: Այո՛, նրանց	կարոտն	անհաղթելի	է: Բայց... Բայց	քի՞չ	կան	մայրեր, որոնք	թողնում	են	իրենց	զավակներին	ու	փախչում	սիրեկանների	հետ: Անուշն	էլ	կանի, և ինչո՞ւ	չանի, ինչո՞ւ	խավարեցնի	իր	երիտասարդ	կյանքը: Բավական	է, պետք	է	վերջ	տալ	այս	անօգուտ	հառաչանքներին, պառավական «ախ	ու	վախին», թուլամտության	արցունքներին: Պետք	է	ապրել, թեկուզ	թշնամիների	ջգրու: