Արեգակի	շողերի	հետ	չքացավ	երիտասարդի	ուղեղի	վերջին	լուսո	շառավիղը: Խոլ	կիրքը	կլանեց	նրան	ամբողջովին: Վավաշամոլ	արյունը	բռնկվեց, խփելով	գլխին, որպես	ուժգին	եռացող	ջուրը	փակ	կաթսայի	կափարիչին: Նրա	ատամները բացվել	էին, շրթունքներն	անասնական	հեշտանքից	դողդողում	էին, որպես	վառարանի	առջև	պահած	թուղթ: Շունչը	հուր էր	արտադրում, իսկ	աչքերը	կորցրել	էին	մարդկային	ամեն	արտահայտություն: Նա	մարմնացած	կիրք	էր, այրող, անասնական	կիրք...