Ա՛յո, երջանիկ էր զինք պաշտող կողակիցին հետ, հանդարտ, լռակեաց իր տան երդիքին տակ: Դժուար չէր սակայն կարդալ միսթիք այդ ինքնամփոփումին մէջ, երրորդ անդամի մը երազը, աստիճան մը եւս ջերմացնելու իր ընտանեկան բոյնը, բայց ճակատագիրը ոչ միայն զլացաւ իրեն այդ համայնական հարստութիւնը, այլեւ վաղահասօրէն խլեց իր բարձի ընկերը, անսփոփ եւ անտէր թողելով զինք այդ տան չորս պատերուն մէջ: Շատ չանցած կոչուեցաւ հանգստեան եւ Մելգոնեանէն դուրս վարձու տան մը կտուրին տակ, բարեբախտաբար գտաւ հոգածու հայ ընտանիք մը, իբրեւ բուժիչ բալասան իր մենակութեան պահերուն, մինչեւ իր վերջնական հանգիստը, 1983-ին: