Այդ պահին մոտ նստածներից մեկը ձեռքն աննկատ դնում է Վարպետի ծնկանը, որը նշանակում էր զգու՜յշ, ինչ բանի վրա ես։ Իսկ ազերի պաշտոնյաները կարմրած սկսում են իրար նայել։ Իսահակյանը տեսնելով, որ իր խոսքը ներկաների սրտով չէր, իսկույն «շտկում» է իրեն.