Կաթնագույն դարձած երկինքը այգաբացն էր ազդարարում։ Կեղտոտ ապակիները հնարավորություն չէին տալիս տեսնելու հրապարակը, իսկ դռան մեջ կանգնած ծխող ոստիկանները փակել էին տեսադաշտը։ Վարդանը, նստարանին փլված, ստեպ-ստեպ քնում էր, վեր էր թռնում քնից, երբ կզակը կրծքին էր հպվում, նայում էր ժամացույցին։ Վերջին անգամ նայելուց հետո ընդամենը մի քանի րոպե էր անցել։ Այդ վիճակը շարունակվում էր արդեն երեք ժամ։ Մետաղալարն այնպես էր սեղմում Վարդանի ենթադաստակները, որ ձեռքերը թմրել էին։ Պահապանները թույլ չէին տալիս ոտքի կանգնել ոտքերը թմրազերծելու համար, հրաժարվում էին ջուր տալ։