Սյունիքի գավառներից մեկին անվանակից լինելը ցույց է տալիս, որ արեւմտյան կողմից սահմանակից է Արցախի գավառ Մյուս Հաբանդը: Պատմիչների վկայությամբ այն գտնվում է Սիսանաձորի հարավում, իսկ այժմ՝ Մեծիրանքում եւ հյուսիսից սահմանակից է այժմյան Շուշիին: Սա շատ հազվադեպ հիշատակվում է գրքերում եւ միշտ՝ Ս. Գրիգորիսի վարքի եւ մասունքների պատմության մեջ, իսկ հատագա դարերի պատմիչների կողմից կոչվում է Փոքր Սյունիք, մասնավորապես այնպես, ինչպես նրան սահմանակից Սիսական-Ոստանը: Միջնադարում եւ դրանից հետո իր հռչակավոր ավանի անունով կոչվեց Ամարաս գավառ: Իսկ Թ դարի Աղվանքի պատմիչը այդ երկուսը զատում է միմյանցից եւ համարում առանձին գավառներ, դասելով նրանց շարքում, որոնք դարի կեսին ասպատակեցին բաղանիկեցիները, որը նրանցից առաջ ավերել էր պարսիկ բռնակալ Բաբանը, իսկ մի փոքր ավելի առաջ, 821թ.՝ պարտավցի պարսիկները: Դրանից կարելի է գուշակել, որ այդ գավառը Գարգար գետի երկարությամբ ձգվում էր արեւմուտքից դեպի արեւելք, թերեւս մինչեւ այժմյան երեք գավառների՝ Չրբերդի, Վարանդինի եւ Քեպերլինի սահմանակցման տեղը: Բայց երկրամասի բուն տեղը գետակի հովիտն է, որը ձախից միանում է Գարգարին, սակայն անունը չի նշվում, որովհետեւ մեր նախնիների կողմից Ամարաս շենի տեղը նշվում է մի այլ գետակի վրա: Հովտի հյուսիսային ծայրում, որը սրանց խառնարանի ձախ կողմում է, գտնվում է այժմյան նշանավոր Ասկերան գյուղը, որի անունով էլ հարմար գտանք անվանել վիճակը (գավառը):