Խնդալով, պար	գալով	ղարսըցիք	էլ	ետ	իրանց	հողը	մտան, ա՛խ	քաշելով, աչքը	սրբելով՝ Աղասին Անի	թողեց: Փաշի	կողքին, հազար	խոսք, գովասանություն	անկաջն	էր	ընկնում, հենց	գիտես, քառացել	էր: Հազար	անգամ	շուռ	էկավ, էլի	որ	դեռ	Անու	պարիսպքը, եկեղեցիքը	աչքին	երևում էին, սիրտը	մի	քիչ	հանդարտում	էր, դոշին	խփում	էր, ա՜խ	քաշում, կրակ	վեր	ածում: Հենց	սարի գլուխը	վեր	էլան, որ	էն	կողմն	անցնեն, ու	Անին	պետք	է	աներևութանար, էլ	չկարաց	իրան պահիլ. թուլացավ, ձիուց	վեր	ընկավ, չոքեց, ձեռները	երկինքը	քցեց, աչքերը՝ Անու	վրա, ու	գոոաց.