Միտքը դեռ չէր ավարտել, երբ աչքին մարդկային ստվեր երևաց, որը դեպի պատուհան ձգվելով՝ մեկեն չքացավ: Անզոր կատաղությունից պապանձվեց, կծոտեց շրթունքը, աչքը՝ պատուհանին. չէր ուզում տեսածին հավատալ: Հետո ունկերի մեջ ինչ-որ բան սվսվաց-աղմկեց, թվաց՝ հոր հոգին է, որ քարացել է թիկունքում. ստվերի պես կանգնել, քթի տակ ծիծաղում է: