...Արևմտոցին հոգնած, չցամքած արցունք աչքերին, անհաց ու անշոր գաղթականներ պառկել էին խոտերին ու քարերին։ Ելա մի ջոջ քարի վրեն ու բարձր գոռացի զիմ մոր, քրոջ ու մյուս հարազատների անուններ։ Մեկ էլ մի ճչոց ընկավ իմ ականջ՝ Սաֆա՜ր... Իմ մեր Փարիշանն էր, բոլոր իրեն Մամո կկանչեին։ Գաղթականներ խառնվան իրար։ Մի քանի րոպե մեր բերան փակ էր, մեր աչքեր ու սիրտ կխոսեին։ Մամոյի հետ էին իմ երկու քուրեր Ֆարիդան ու Մարմառ, ուր ախչիկ Էղսոն, մեր շատ հարազատներ։ Մարմառի գրկանոց Էղսոն ծաղիկով հիվանդ էր, դեմք վերքերի մեջ կորուկ, մնացել էր ոսկոր-կաշի, աչքեր փակ՝ հազիվ կշնչեր։