Անկյունում խցկված նստած էր մի հաշմանդամ իմամ: Բարձրաձայն Ղուրան էր կարդում, գիտակցությունը կորցրածի նման օրորվում էր: Միալար, արագ֊արագ, հետո միանգամից կանգնելով, շունչ առնելով՝ կրկին արագանալով համարձակ ռիթմով կարդում էր: Արմանուշն աշխատեց ուշադրություն չդարձնել մարդու և նրան շրջապատող կանանց խոշոր մարմինների միջև եղած ակնհայտ տարբերությանը: Մյուս կողմից էլ փորձում էր չնայել մարդու ձեռքերից պակասող մատներին: Բայց անհնար էր: Իմամի երկու ձեռքին էլ միայն մեկուկես մատ կար: Անհնար էր չմտածել երկու ձեռքերի մյուս երեք ու կես մատների մասին: Արդյոք այդպե՞ս էր ծնվել, մանուկ հասակում հիվանդությո՞ւն էր ունեցել, թե՞ հետո էին կտրվել մատները: Արդյոք վթա՞ր էր եղել, թե դիտավորյալ էին կտրել: Հավանաբար՝ այդ թերությունն էր պատճառը, որ այս կանայք իմամի կողքին իրենց այսքան հանգիստ էին պահում: