Հայերի մեջ «հույսերն իրենց վրա դնողները» կամ «միջակացված-ունիվերսալները» կազմում են ոչ միայն ազգի գերակշռող մարմինը, այլև հանդիսանում են նրա կոլեկտիվ մտքի ու կամքի արտահայտողները: Իսկ հրեաների դեպքում ընտրության ավանդական մոդելի պահպանման հետ միաժամանակ առաջնորդի բացահայտումը կազմում է ազգային կյանքի կարևորագույն բաղկացուցիչ մասը՝ բոլոր «հույսերն իրենց վրա դնողները», բոլոր «միջակացվածունիվերսալները» ազգային մարմնի ներսում շատ ամուր ամրացված են գլխին: Եվ ոչ թե ամբողջություն են կազմում, ինչպես հայերի դեպքում: