Թամանյանը հայրենիքի կանչով զինվորագրվեց այդ «զորագնդին»՝ կանգնելով առաջին շարքում։ Նա Ռուսաստանում թողեց վիթխարի ճարտարապետական ժառանգություն` շենքեր, շինություններ, առանձնատներ, համալիրներ, բազմաթիվ նախագծեր, որոնք արժանի փառք ու վաստակ բերեցին նրան։ Արժանացավ Մոսկվայի քաղաքային Դումայի ոսկե մեդալին, ճարտարապետության ակադեմիկոսի կոչման (1914), ընտրվեց Պետրոգրադի գեղարվեստի ակադեմիայի խորհրդի նախագահ (1917), բարեկամություն և համագործակցություն հաստատեց ժամանակի ռուս նշանավոր ճարտարապետների հետ, ապագան ավելի քան խոստումնալից էր, բայց թողեց այդ ամենը և 1923-ին վերջնականապես հաստատվեց Երևանում՝ ծառայելու իր ժողովրդին։