Օրիոնի միգամածությունը լուսավորվում է նրա կենտրոնական մասում գտնվող ջերմ աստղերի շնորհիվ: Այդ միգամածության ուսումնասիրությունը ռադիոհաճախականություններում ցույց է տվել, որ գազն ու փոշին զբաղեցնում են ոչ միայն այն մասը, որը լուսավորվում է ջերմ աստղերի շնորհիվ, այլև Օրիոնի համաստեղության ողջ տարածությունը, սակայն մենք գազի լուսավորումը չենք տեսնում, որովհետև այդ աստղերի ուլտրամանիշակագույն էներգիան չի բավականացնում միգամածության հեռավոր մասերի ատոմներն իոնացնելուն, Էմիսիոն սպեկտրից բացի, մոլորակաձև միգամածությունների սպեկտրի նման (արգելված գծերի պայծառությունների տեսակետից որոշ տարբերությամբ), դիֆուզ միգամածություններն ունեն նաև ուժեղ, անընդհատ սպեկտոր, որը երևան է գալիս լուսավորող աստղի կամ աստղերի լույսը միգամածության փոշետիպ մասնիկներում ցրվելու շնորհիվ: Անդրդադարձված այդ լույսի ուսումնասիրությունը, ամենայն հավանականությամբ, ցույց է տալիս, որ փոշու մասնիկները (մետաղային որոշ խառնուրդներով դիէլեկտրիկներ) ունեն 10-5 սմ կարգի չափեր: Գալակտիկայում զգալի քանակությամբ փոշու առկայությունը (կենտրոնացված նրա հարթությունում) ապացուցվում է ոչ միայն հեռավոր աստղերի լույսի կարմրումով, այլև որոշ ուղղություններով աստղերի թվի խիստ նվազումով: Դիֆուզ միգամածությունների մեջ կան զուտ անդրադարձնող միգամածություններ, որոնց սպեկտրում չկան բուն միգամածությանը պատկանող էմիսիոն գծեր, այլ կերպ ասած, այն հիմնականում լուսավորող աստղի սպեկտրի կրկնությունն է: Այդպիսի միգամածությունները կապված են ավելի պաղ աստղերի հետ, որոնց ուլտրամանիշակագույն մասը չի կարող հարուցել միգամածության լուսավորում: Այդ դեպքում միգամածության փոշետիպ մասնիկներում մենք դիտում ենք աստղի ցրված լույսը միայն: