Այրի	Ոսկեհատն	իրեն	համարում	էր	աշխարհի	երեսին	մայրերից	ամենաանբախտը: Մեծ	որդին	աղավաղեց	իր երիտասարդ	կյանքը, ամուսնանալով	օտարուհու	հետ: Այժմ	նրա	ո՛չ	խորին	պատկառանքը, ո՛չ	անկեղծ	որդիական	սերը չեն	կարող	Ոսկեհատի	սրտից	չնշել	արմատացած	վիշտը: Թող	Սմբատը, որքան	ուզում	է, լինի	խելոք, աշխատասեր, խնայող, բարի, նրա	արած	սխալն	արժե	շատ	հանցանքների	իր	մոր	աչքում: Նա	ինքը	կրում	է	իր	սխալի	հետևանքները, նա տխուր	է, մռայլ, ի՞նչպես	կարող	է	բախտավոր	լինել	նրա	մայրը: