«Դեռ նոր կը հաւատա՞ք, դեռ նոր կը համոզուի՞ք, եւ այս նոր հաւատքով է՞ որ այլեւս ինէ չբաժնուելու խրախոյսով կը խօսիք։ Չէ, սիրելիներ, այս բանը պիտի ըլլայ, ինչպէս ըսի, այլ ո՛չ հիմա… մինակ մնացած չեմ ըսուիր, քանի որ Երկնաւոր Հօր պաշտպանութիւնը իմ վրաս է, եւ ես Երկնաւոր Հօր հետ միացած եմ։ Սակայն վերջին ըլլալով, անգամ մըն ալ ըսեմ, որ այս ամէն բաները ձեզ յուսահատութեան մէջ չթողուն», (ՅՈՎՀ. ԺԶ 25-31)։ Հոս պէտք է յիշել, որ Յիսուս կ՚ըսէ իր աշակերտներուն նաեւ, թէ անոնք շփոթած եւ շուարած մէկ մէկ կողմ պիտի փախչին, եւ զինք մէկ մինակ պիտի թողուն, քանի որ իրեն հասնելիք փորձանքները սկսելու վրայ են, եւ իր տագնապներու ատենը մօտ է եւ արդէն հասած։ Եւ կը շարուակէ Յիսուս. «Աշխարհի մէջ նեղութիւն պիտի ունենաք, բայց ինծի հետ միաւորուած ըլլալով, սրտի խաղաղութիւն եւ հոգւոյ ուրախութիւն կ՚ունենաք։ Աշխարհի փորձանքները ձեզ չվհատեցնեն, աշխարհի բռնութիւնը ձեզ չշփոթեցնէ, անոր փորձանքները անցաւոր են, անոր բռնութիւնը զօրաւոր չէ, քա՛ջ եղէք, ոգեւորուեցէ՛ք, ինչպէս ես աշխարհի կը յաղթեմ, անանկ դուք ալ աշխարհի պիտի յաղթէք», (ՅՈՎՀ. ԺԶ 32-33)։ Այս զօրաւոր եւ քաջալերական խօսքերով կը փակէ Յիսուս Իր կտակը։ Վերջին խրատը եւ վերջին յորդորն է, զոր Ան իր հետեւորդներուն կը խօսի, եւ Իր խօսքերը, եւ ինչպէս ամբողջ կտակը, թէեւ աշակերտներուն ուղղուած են, բայց միջնորդաբար եւ ընդհանրաբար բոլոր Աւետարանի հետեւորդներուն ուղղուած են։ Անոնք որպէս նուիրական պատուէր, մեր սրտին վրայ տպաւորուած պահելու ենք։ Եւ մանաւանդ մեր նեղութիւններու եւ դժուարութիւններու պահերուն, անել վիճակի մատնուած ատեն, Յիսուս Քրիստոսի բերնէն ելած սա վերջին պատուէրը երբեք մեր միտքէն պիտի չհեռացնենք եւ ոչ միայն նեղութիւններու ժամանակ, այլ միշտ պիտի յիշենք. «Ասոնք խօսեցայ ձեզի, որպէսզի ինձմով խաղաղութիւն ունենաք։ Աշխարհի վրայ նեղութիւն պիտի ունենաք, բայց քաջալերուեցէ՛ք, որովհետեւ ես յաղթեցի աշխարհին», (ՅՈՎՀ. ԺԶ 33)։