— Ա՜հ, պարոն	Սմբատ, առասպելներ	մի՛	հնարեք, — գոչեց	հանկարծ	Շուշանիկն	այնպիսի	տոնով, որ	դժվար	էր	իմանալ, ո՛րն	է	ավելի	զորեղ	նրա	մեջ` ամոթի՞, թե՞	բարկության	ձայնը: — Ձեր	եղբոր	համար	աշխարհն	ամայի	չէ, որ	իմ	մասին մտածի... Նա	երիտասարդ	է, հարուստ, գեղեցիկ... իսկ	ես	ո՞վ	եմ...