Նա ձեռքը դրեց Մարոյի փորին, սկզբում թեթևակիորեն սեղմելով, իսկ հետո ավելի ուժգին, նա կոշտացում զգաց, և դա նրան վախեցրեց։ Թովմասի ճիչը՝ «Մայրիկը մեռնում է», նորից հնչեց նրա ականջին։ Ո՛չ, ինքը չէր ուզում։ Նա չէր կարող համակերպվել նրան կորցնելու մտքի հետ։ Նա փաղաքշեց Մարոյի գունատ այտերը. այն կնոջ, որին այդքան սիրում էր, և նրա հոգում վրդովմունքի ալիք բարձրացավ իր անկարողության դեմ։ Ոչինչ չէր կարելի խնդրել Ալլահից, քանի որ նա ի սկզբանե ամեն ինչ վճռել էր, և առավել ևս չէր կարելի նրա հետ սակարկել, ինչպես անում էին անհավատները իրենց Աստծու հետ։ Ամեն դեպքում Ռըզա բեյն այնքան էր հուսահատված, որ շշնջաց. «Ես Այնթապում նոր մզկիթ կկառուցեմ», սակայն առանց ձևակերպելու ենթադրվող պայմանը։