Չանտեսելով ընդդատության խնդրի ամբողջական (ինստիտուցիոնալ) լուծման կարևորությունը, որը երաշխիք է նաև ՀՀ Սահմանադրության 18, 19 հոդվածներով նախատեսված անձի իրավունքների առավել արդյունավետ իրականացման և պաշտպանության, այնուհանդերձ կարծում են, որ սահմանադրական դատարանն իր որոշմամբ հանգել է ոչ ընդունելի այնպիսի հետևության, համաձայն որի, տարբեր իրավահարաբերություններից ծագող (տվյալ դեպքում` հանրային-իրավական և քաղաքացիաիրավական) գործեր մեկ դատարանում քննելու հնարավորության բացակայությունը հանգեցնում է անձի իրավունքների անարդյունավետ պաշտպանությանը (որոշման 6-րդ, 7-րդ, 8-րդ կետեր), հետևաբար խնդրի լուծումը դիտարկվում է ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի վիճարկվող հոդվածում (կամ օրենսգրքի 3-րդ գլխում) (տես որոշման 7-րդ կետը)` այն ճանաչելով Սահմանադրությանը հակասող և անվավեր: