Երբ Ազնաւուրը հասաւ փառքի, նրա ամենամեծ մտահոգութիւնն էր՝ որքան թեյավճար պէտք է տալ, որպէսզի քեզ ո՛չ ժլատ համարեն, ո՛չ էլ չտեսի տեղ դնեն։ Իսկ երբ Շարլի հօրը դիմում էին “Պարոն Ազնաւուր”, նա պատասխանում էր. “Ազնաւուրը տղաս է, ես Ազնաւուրեան եմ”։ Եւ նա ի տարբերութիւն Շարլի, ուղղակի արքայական թեյավճարներ էր շռայլում, որպէսզի չնուաստացնի որդու փառքը։