Արեգակը	կրակ	դառած՝ Ալագյազի	կողմիցը	բարձրացավ. աչքերը	սրել	երկրի	մեջն	էր	ուզում	մտնի, քարերը ճոթռի, որ	պարզ	տեսնի	մեր	ազգի	քաջահաղթությունն	ու	տղամարդությունը: Ամպերի	գլխին	բոց	էր	վեր	ածում, որ	չհամարձակին	նրա	երեսը	կալնին	ու	իրանց	տեղը	տազ	արած	մնան: Սար	ու	ձոր	սիրտ	ու	գլուխ	բաց	էին	արել ու	իրանց	խոնարհությունը, իրանց	ծառայությունը	ցույց	տալիս: Բայց	խլղարաքիսեն	է՛ն	խավարն	էր	բռնել, է՛ն շամանդաղն	էր	պատել, որ	աչքը	իր	առաջը	բռանց	էր	տեսնում: Թվանքի	ձենը, թշնամու	գոռոցը, ձիանոնց խրխինջը, տավարի	բառանչը, գետնի	թոզը	ու	դումանը	Շորագյալու	դաշտը	բռնել, կապել	էին: Քրիստոսի	խաչի	ու Ալու	փանջի	հոգին	ո՛չինչ	օր	էնպես	իրար	չէին	դիպել, ինչպես	էս	սհաթը: