-Չի իմանում պարոն կատուն,- ասաց Ֆերիդե մորաքույրը:- Որ երախտամոռ կատուների խրատները լսես, այդպես կլինի: Իհարկե, պետք է սիրենք քեռուդ: Հարազատը հարազատ է մնում, սիրես էլ. չսիրես էլ: Մենք գերմանացի չենք: Նրանք երեխաներին տասնչորս տարեկանում տնից դուրս են անում: Մարդը սեփական երեխային ասում է՝ գնա գլխիդ ճարը տես: Մենք նման բան չենք կարող անել: Մեր ընտանեկան արժեքներն ամուր են: Այդպես տարվա մեջ մի անգամ չենք հավաքվում հնդկահավ ուտում...