Եարճանեանի բոլոր գրութիւնները կազմուած են – իբրեւ ճշմարիտ բանաստեղծի գործեր – միմիայն պատկերներէ: Բայց անոր պատկերները շատ քիչ անգամ մեղմ ու քնքոյշ են... Քիչ անգամ նոյն իսկ անոնք արցունքաբեր են: Անոնց էական գիծը զարհուրանքն է, դժոխայնութիւնը... Հեղինակը յանցաւոր չէ որ իր պատկերները զարհուրելի, դժոխային, նոյն իսկ քստմնելի են: Մի՞թէ հայելին մեղաւոր է որ կը ցուցնէ եղածը, իր առջեւը դրուածը: