Արտաքին էքսպրեսիայի միջոցներից մեկը գիծն է: Հայկական արձանագործության մեջ, ծավալի հետ զուգահեռ, շատ հաճախ հանդես է գալիս գիծը, որը բնավ էլ պատահական երևույթ չէ: Գիծը ինքնին հանդես գալ չէր կարող, եթե հայ արձանագործության մեջ չլինեին դեկորատիվ տարրեր: Ծավալի հետ զուգակցվող գիծն արձանը դարձնում է մոնումենտալ և ընդգծում է նրա դեկորատիվությունը: Հետևաբար, հայկական արձանագործության մոնումենտալությունն անմիջական կապի մեջ է դեկորատիվության հետ: Եվ թող տարօրինակ չթվա, եթե ասենք, որ գիծը հակասելով ձևի հետ՝ թեև առաջին հայացքից հնչում է որպես խանգարող տարր, սակայն իրականում արձանը դարձնում է առավել մոնումենտալ: Հենց այս սկզբունքով էլ բացատրվում է տառերի օգտագործումը արձանների վրա: