Հասան	խանը	մեկ	քանի	ձիավորով	նի	էլավ	սարը, դուրբինը	առավ	ձեռքը, մեկ	քարի	վրա	պըպզեց	ու	ձեոով	արեց: Օքյուզ	աղեն	իր	քրդերովը, Նաղի	խանը	իր	ղազախներովը՝ աջ	ու	ձախ	բռնած, Սվանղուլի	խանը	իր սարվաղներովը, Ջաֆար	խանը՝ սարդարի	մեծացրած	փեշղսմաթը (փոքրավորը), իր	ղոնշունովը, հայերին, ինչպես	մեկ	սուրու	ոչխար, մեջ	արած՝ ծեծելով, ջարդելով	սկսեցին	առաջ	խաղալ: Քաջածաղիկ	պատանին Վարդան, որ	հինգ	սհաթումը	քառասնից	ավելի	մարդ	կամ	սպանել	էր, կամ	յարալու	արել, որ	արծվի	պես	էս	կտրից էն	կտուրն	էր	ընկնում	ու	որին	բարութ, որին	սիրտ	տալիս, մխիթարում, լեղապատառ	վազեց, հոր	անկաջը	մտավ ու	լացակրկնած, մազերը	պոկելով	հորը	ցույց	տվեց, ճտովն	ընկավ, երեսը	համբուրեց, ոտները	պաչեց, որ	չունքի մեկ	օր	պետք	է	մեռնեին, թո՛ղ	էսօր	մեռնեին, սել	ու	տուն	կրակ	տային, օղլուշաղներն	էրեին	ու	իրանք	ընկնեին թշնամու	մեջը, որ	որտեղ	թուրը	կոտրվեր, բարութը	հատներ, իրանք	էլ	էնտեղ	նահատակվեին, որ	իրանց	ազգի վրա	ո՛չ	թուր	քաշեն, ո՛չ	թվանք	քցեն: