«Ընդհանրապես դժվար կտեղավորվեմ որեւէ «տեսականիի» տակ։ Ես խռով մարդ եմ... իմ նյարդերի վրա կյանքը շատ է նվագում, ես ինձ մշտապես հանդիպում եմ ծայրագույն պահերի մեջ, եռման կիզակետում։ Մյուս իրավիճակներում ում հանդիպում եմ, նա ես չեմ։ Իմ ինքնակայացումը, դա իմ ինքնամարտն է». այստեղ արդեն ակնհայտ է պոետական բնավորության տարերային սկիզբը, անհատականության քմահաճ ազատությունը ներքին եւ արտաքին աշարհի հատման կետում։ Ահա թե ինչու նրա տաղանդի բռնկումը ուժեղ տատանումներ է գծում մեղմ, միագիծ քնարականությունից մինչեւ հախուռն, կրքոտ խոհականությունը, եւ տաղաչափական պարզ երգայնությունից մինչեւ չափաբերական բարդ կոնստրուկցիաները եւ վերջապես մետաֆորային պատկերավորությունից մինչեւ մետաֆիզիկական այլաբանություն։ «Անձնականն ու անանձնականը առանձինևառանձին գոյություն չունեն ինձ համար... Շրջապատող աշխարհում, լինի քար, ծաղիկ, ձի, աղջիկ թե լեռ, ես ամեն ինչ կարդում եմ։ Ապրում եմ ամեն շշուկ ու տառ։ Այս առումով ես ապրումի եւ ոգեւորության խելագար եմ », այսպես էլ իրերը, շարժման ակնթարթները, գոյության պահի վայրկյանները հատվում են բանաստեղծությամբ՝ հաճախ ձեւ տալով տարբերակների եւ հղացման անավարտ մոդելների, որոնք անվերջության պատրանք են հուշում՝ ձգտում է հասնել ինչևոր բանի, բայց չի հասնում, փորձում է գտնել, բայց չի գտնում եւ կարծես ճանաչման հաճույքը հենց անավարտության մեջ է.