Ռուբերտ Բեգլարեան - Չգիտեմ, նոյնիսկ եթէ գոյութիւն ունի նման մեխանիզմ մենք կը կարողանայինք կտրուկ քայլերի դիմել թէ ոչ: Էլ չեմ խօսում ճիշտ ու սխալի մասին: Եթէ անկեղծ նայենք հարցին, ապա պէտք կը լինի յիշեցնել այն փաստի մասին, որ «ազգային իշխանութիւն» հասկացութիւնը մեր համայնքի կողմից ընկալւում է որպէս՝ իրաւունքների լայն փաթեթ: Չէի ցանկանայ հակառակը պնդել, բայց ոնց որ սպասելիքները բարձրացել են: Ազգային իշխանութեան մասին գոյութիւն ունեն տարբեր պատկերացումներ: Սա այն դէպքում, երբ ոչ մէկը յստակօրէն չգիտի, թէ ինչ կարգի կառոյց ենք մենք: Կամ արդեօք որեւէ պետական կառոյցից ակնկալւող ծառայութիւնը նոյնութեամբ կարելի է սպասել ազգային իշխանութիւնից թէ՞ ոչ, յատկապէս, այն դէպքում, երբ նրանց (պետական) թիկունքում կանգնած է պետութեան կողմից ֆինանսաւորումը, իսկ մերը՝ բնականաբար ո՛չ: Եթէ անկեղծ լինեմ, չկայ իրաւական սահմանում: Յատուկ նրբանկատութիւն պահանջող աշխատանքները մեծամասամբ լուծումը գտնում են անձնական յարաբերութիւնների ու հեղինակութեան դաշտի վրայ: Այնպէս որ, յաճախ գործի վարոյթը վստահւում է կամ՝ խորհրդարանի պատգամաւորներին կամ նախկինում պատգամաւոր եղած անձանց միջնորդութեանը: Սա կարելի է նոյնքան առիթ համարել, ինչքանով կարող ես պնդել հակառակը: Մի խօսքով, սպասելիքների հարցում պէտք է աշխատանքներն ընթանան փոխադարձ յարաբերութիւնների ու վստահութեան լոյսի ներքոյ: