Հասարակության որոշ շերտերում հիմնավորված այն կարծիքը, թե Հայաստանում ընթացող ընտրությունները հիշեցնում են խորհրդային ժամանակները, երբ դրանք ենթարկվում էին տոտալ վերահսկողության, ՀՔԴՄ կուսակցության նախագահ Խոսրով Հարությունյանը փորձում է հերքել այն պարզ պատճառով, որ նախկին միակուսակցական, քաղաքական համակարգում բացակայում էր այլակարծությունը, չկար ազատ ընտրության հնարավորություն: Սակայն, արդյո՞ք դա նշանակում է, թե մեզանում «ինստիտուցիոնալ բարեփոխումներն» արդեն իրականացված են և որ ժողովրդավարությունն իր զարգացման համատեքստում կարող է այլևս վտանգված չլինել: - ԱԺ ընտրությունները որակվեցին հաջողված: Դրանք իրենց տրամաբանական զարգացումը պետք է ունենան, անշուշտ, և այդ զարգացման հաջորդ քայլը պետք է լինի Նախագահի ընտրությունը: Ես ընտրության զարգացումը չեմ տեսնում կոնկրետ թեկնածուի առաջադրմամբ, այլ զարգացումը տեսնում եմ դրա իրականացման մեջ: Առաջիկա Նախագահի ընտրություններում որևէ մեկը կաշկանդված չէ իր թեկնածությունն առաջադրելու հարցում: Յուրաքանչյուրը կարող է ենթադրել իր հավանական հաղթանակը: Անդրադառնալով 1991 թվականին տոտալիտար համակարգի դեմ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ջախջախիչ հաղթանակին, Խոսրով Հարությունյանը այն համարում է Հայաստանի քաղաքական իրադարձության մեջ թիվ 1 ձեռքբերումը, քանի որ ընտրական գործընթացը շատ նորմալ էր, մի բան, որ այս ընտրություններին չի կարելի վերագրել: Հասարակության մեջ «խմորվում» է մեկ այլ կարծիք, թե ԱԺ ընտրությունները շատ ավելի քաղաքականացված են, քան Նախագահինը: Սրան Խոսրով Հարությունյանը նույնպես համակարծիք չէ, քանի որ հենց խորհրդարանական ընտրություններն են ձևավորում քաղաքական իշխանություն: ՀՀ երբեմնի վարչապետը մերժում է նաև հասարակության կողմից ԱԺ ընտրություններին տրվող «միջանկյալ ընտրություններ» գնահատականը, որի արդյունքներով էլ չափում է Նախագահի առաջիկա ընտրութ յունները: - Ես և մեր կուսակցությունն այդ կարծիքին չենք, բայց, ցավոք, այդպես է ընկալվում: Միջանկյալ (ԱԺ) ընտրություններում ընդդիմությունը պարտվեց, սա է քաղաքական արդյունքը, իսկ պարտվողները քիչ շանս ունեն լուրջ հաջողությունների հասնելու Նախագահի ընտրություններում: Ես այդպես եմ ընկալում: Այս կոնտեքստում միասնական թեկնածուի փնտրտուքը դառնում է արհեստածին իր քաղաքական բովանդակությամբ, իր դրդապատճառներով: «Միասնական թեկնածու» արտահայտությունը Խոսրով Հարությունյանի համար չմեկնաբանվող բառ է, քանի որ մեկ թեկնածուն չի կարող «բավարարել թե° սոցիալիստներին, թե° աջերին», մնում է համախմբվել մեկ գաղափարի շուրջ, այն է` ով ուզում է լինի, բայց ոչ այս իշխանությունները: Այնինչ, քաղաքական այս թեզը վաղուց իրեն սպառել է և չունի հեռանկար: Մինչդեռ հեռանկարային կլիներ, եթե քաղաքական որևէ գործիչ հանրությանը ներկայանար վերջինիս համար հետաքրքրություն ներկայացնող սեփական մոտեցումներով, որոնք, անշուշտ, չէին կրկնի իշխանությունների ծրագրերը: Իսկ այդպիսին, ըստ Խ. Հարությունյանի, չկան: Լևոն Տեր-Պետրոս յանը որպես միասնական թեկնածու կամ այլընտրանք նույնպես նախկին` Լևոն Տեր- Պետրոսյանի օրոք վարչապետի «սրտով չէ», քանի որ` - …դա հսկայական պոտենցիալ ուժ ունեցող հայ ժողովրդի երեսին իրական ապտակ է նշանակում: Ըստ բանախոսի` առաջին Նախագահի մասին իր կարծիքը կարող է լինել սուբյեկտիվ: Սակայն ՔԴԿ նախագահը ասում է, որ պետք չէ մոռանալ, որ Տեր-Պետրոսյանը Հայաստանի նորագույն պատմության, պետության կայացման գործում ունի մեծ վաստակ, պատկառելի փորձ եւ, անկասկած, անհնար է հաշվի չառնել այդ հանգամանքը: Սակայն տեսակետը, թե Լեւոն Տեր-Պետրոսյանն է ներկա իշխանության համար միակ այլընտրանքը, Խոսրով Հարությունյանը համարում է ապտակ մեր ժողովրդին, որովհետեւ կարծում է, որ հայ ժողովրդի կադրային պոտենցիալը ավելի հարուստ է: Թող լինի այլընտրանք, միայն չհամարվի միակը: - Ճիշտ է, նրա ներդրումը մեծ է Հայաստանի ձևավորման գործում, սակայն չմոռանանք, որ հասարակությունը մերժեց ոչ այնքան Լևոն Տեր-Պետրոսյանին, որքան նրա քաղաքական շրջապատին և այն մարդկանց, ովքեր բռնաբարել են Լևոն Տեր-Պետրոսյանի քաղաքական կապիտալը, վաստակը և դրանով դավաճանել նրա իդեալներին: Հոշոտելը` հոշոտեցին, սակայն, ի վերջո այդ ովքե՞ր էին Լ. Տ. Պ.-ի «քաղաքական շրջապատ»-ում, որոնց մասին հաճախ խոսում են` առանց կոնկրետ անուններ նշելու: Արդյոք նաև անանուն այդ զանգվածին դատափետողներն իրենք էլ նույն շրջապատում չէի՞ն: