Էպիդեմիոլոգիա-Վարակի աղբյուր են հանդիսանում սուր և խրոնիկ դիզենտերիայով հիվանդները, ռեկոնվալեսցենտները և անձինք` ինֆեկցիոն պրոցեսի սուբկլինիկական ձևով (բակտերիակիրներ): Ամենամեծ համաճարաբանական վտանգ իրենից ներկայացնում են սուր դիզենտերիայով հիվանդները, որոնք հիվանդության ծաղկման շրջանում արտազատում են մեծ քանակով հարուցիչներ: Դիզենտերիանվարակ է հարուցիչների փոխանցման ֆեկալ-օրալ մեխանիզմով,որը իրականացվում է սննդային, ջրային և կենցաղ-կոնտակտային ուղիներով: Փոխանցման գործոններն են սննդանյութերը, ջուրը, ձեռքերը, կենցաղային իրերը, ճանճերը, հողը: Գրիգորև-Շիգի դիզենտերիայի փոխանցման հիմնական ուղին կենցաղ-կոնտակտայինն է, Ֆլեքսներինը`ջրային, Զոննեին` սննդային (հատկապես կաթի միջոցով) ուղիները: Դիզենտերիայի տարբեր էթիոլոգիական ձևերի տարածման ուղիների տարբերությունը պայմանավորված է հարուցչի պաթոգենության և ինֆեկցող դոզայի տարբերությամբ, ինչպես նաև արտաքին միջավայրում հարուցչի կայունությամբ: Տարբեր տարիքային խմբերի մարդկանց մոտ դիզենտերիայի ընկալունակությունը տարբեր է: Հիմնական ընկալունակ խումբը նախադպրոցական տարիքի երեխաներն են (վարակվածների ավելի քան 1/3 գրանցվում է մինչև 6 տարեկան երեխաների շրջանում): Դիզենտերիային, ինչպես մյուս աղիքային ինֆեկցիաներին, բնորոշ է արտահայտված աշուն-ամառ սեզոնայնությունը: Հիվանդությունների քանակը, որոնք գրանցվում են հուլիս-սեպտեմբեր շրջանում, որպես կանոն, կազմում են ամբողջ տարվա ընթացքում գրանցված հիվանդությունների քանակի կեսը: Հետինֆեկցիոն իմունիտետը տևական չի և կրում է տեսակա- և տիպոսպեցիֆիկ բնույթ մոտավորապես 1տ: