Մի անգամ հիշում եմ մեր առաջին դպրոցում մի քանի հոգի խոստովանեցին, որ նախանձում են մեր ընկերությանը։ Միջին դպրոցում էինք․․․ Ամեն տարի Աննայի տատիկը գալիս էր դպրոց ու խնդրում էր ուսուցչին, որ մենք միասին նույն սեղանի շուրջ նստենք։ Այդ ժամանակ վատ կարգ կար, որ սեղանի առաջ աղջիկ, տղա պետք է նստեն։ Աննան փրկությունս էր։ Փոքր էինք, օրերից մի օր տանեցիներս հարցրեցին ինձ, թե, որն է եղել իմ ամենալավ օրը։ Գիտեք ինչ պատասխանեցի․․․ Աննայի ծննդյան օրը։ Ամեն տարի մի նոր բան էինք մտածում։ Սկզբից խաղեր էինք կազմակերպում, հետո տասը տարեկան դիցուհիները գեղեցկության մրցույթ էին կազմակերպում։ Թաքուն ( բնականաբար բոլորը տեղյակ էին) Աննայի տատիկի և մոր կոսմետիկան շատ վատ կերպով քսում էինք մեզ վրա, հրժվում էինք ու սկսում էինք վազվզել տան մեջ։ Այնքան քաղցր էին մեր մանկության օրերը ու կրկնակի քաղցր են հիմա․․․․։