-Դու էդ ժամանակ Թավրիզում էիր, տանը մենակ ծնողներդ, փոքր եղբայրդ ու քույրերդ էին: Հենց նույն գիշերը մի քանի ձիավորներ եկան, հարցրին՝ էստեղով մարդ-մուրդ չի՞ անցել, հերդ ասեց՝ չէ: Դե նրան չհավատալու իրավունք չունեին… Էդպես մոտ մի ամիս ապրեցի ձեր մարագում, մերդ օրվա նույն ժամերին հաց էր բերում, իր էրեխեքի պես կերակրում… Մի օր էլ, երբ թոհուբոհը անցել էր, հորդ հետ գիշերով եկանք-հասանք էս մեր Բարագի ձորը… Ողորմի իրեն, էդպիսի արարք մարդ երբեմն իր հարազատից էլ չի սպասում: