Մարոն այդպիսի զգացումներ չուներ։ Այդ միջոցառումը, որը սկզբում նրան փախուստ էր թվում, նրա համար դարձել էր ծանր պարտականություն, մեկ ամբողջ օր, որը անցնում էր անհետաքրքիր խոսակցությունների աղմուկի և կիսամերկ կանանց մեջ վազվզող երեխաների ճիչերի մեջ։ Բոլոր կանայք գիտեին Մարոյի ծագումը և գավառպետի սիրուհու նրա կարգավիճակը, և խույս էին տալիս նրանից որքան արհամարհանքից, նույնքան էլ անվստահությունից ու նախանձից։ Մարոն հաճույքով կհրաժարվեր բաղնիք այցելելուց, եթե չլիներ բաղնիք գնալու ու հետ գալու ճանապարհը, երբ կառքը անցնում էր քաղաքով և նա տեսնում էր այն, ինչ նրան «իսկական կյանք» էր թվում։