Մի տեղ որ անհաշտություն եղավ՝ խոտ էլ չի աճի։ Մեր Հայն ասաց՝ հեքիաթի խնձոր, հեքիաթի խնձոր... էս որ ասում են, սա ինչ ծառից է... գնամ բերեմ, մեր այգում էլ տնկենք։ Հեքիաթի խնձորենու անմահական տունկերը, որ գնացել-բերել-տնկել ենք մեր բոստանում, չորացել են։ Իսկ մեր Հայը ասում է՝ աշխարհում ինչ ծառատեսակ կա՝ մեր այգում պիտի դրանից լինի։ Բայց ոնց կլինի, երբ հարեւան թուրքը հարամություն էր անում, գալիս-գողանում էր առաջին մրգերը, ծառն էլ վատ բանը որ տեսնում է՝ չորանում է։ Հիմա, փառք Աստծո, թուրքի ոտքը մեր հողից չքացել է։ Տեսնում ես՝ ոնց է բերքով ճոռոփել. մեր Հայը թոռնիկներին ծնկանը դրած՝ հեքիաթ է պատմում, ամեն քաթի վերջում խնձորները ոչ թե երկնքից են ընկնում, այլ մեր բաղի ծառերից։ Հլա դեռ բերանումդ ասա՝ Ղարաբա՜ղ...