Դեսպան Դ. Լոութրին իր նամակ-զեկուցագրում հավաստում է, որ «Միություն և առաջադիմություն» կազմակերպության ղեկավարներից շատերը ֆրիմասոն են, որ տեղացի և արտասահմանցի հրեաները նոր վարչակարգին արդյունավետ օգնություն են ցույց տալիս, որ ամբողջ շարժումը ոչ այնքան թուրքական, որքան հրեական հեղափոխություն էր և այլն: Երիտթուրքերի պարագլուխներից Ջավիդ բեյը ևս գործուն մասնակցություն է ունեցել Հայոց մեծ եղեռնի ծրագրմանը և իրականացմանը: 1909 թ. վերջերին, դեսպանի տեղեկացմամբ, «Սալոնիկի պատգամավոր, հաջողակ և խելոք դեոնմե հրեա ու մասոն Ջավիդ բեյը ֆինանսների նախարար նշանակվեց»: Երիտթուրքերի հեղափոխությունից հետո երկրում երկու տարով ռազմական դրություն է հայտարարվել: Դ. Լոութրի հավաստմամբ, «Ռազմական դատարանի շատ սպաներ ֆրիմասոն էին»: Հիշյալ փաստաթղթում Դ. Լոութրին տեղեկացնում է նաև, որ երիտթուրքերը Կ.Պոլսի մամուլի պատասխանատու են նշանակել մի դեոնմե /կրիպտո/ հրեայի, որն իր ցանկությամբ ուղղություն էր տալիս Կ. Պոլսի մամուլին, օսմանյան հեռագրային ծառայության գլուխ են կարգում բաղդադցի մի հրեայի, հասարակական անվտանգության կազմակերպության գլուխ՝ սալոնիկցի մի հրեայի և այլն: Առանձնապես կարևոր է Մեծ Բրիտանիայի դեսպանի հաղորդած այն տեղեկությունը, որ բանակում «Իթթիհաթ վե թերաքքը» կոմիտեի ազդեցությունը տարածելու համար սպաներին ընդունում էին մասոնության մեջ՝ նրանց «Ռենզե» օթյակի անդամ դարձնելով /մեջբերումներն ըստ Արթուր Հովհաննիսյանի վերոհիշյալ հոդվածի /: Պետք է կարծել, որ պետական մարմիններում ծառայող շատ հայեր այս ժամանակ են դարձել ոչ միայն իթթիհաթական, այլև՝ ֆրիմասոն ու համագործակցել հրեական կազմակերպությունների հետ, հավանաբար չիմանալով, թե հայերի համար ինչ վտանգավոր ու նենգ ծրագիր են մշակում սիոնիստ ու մասոն պարագլուխները: Սիոնիստների հետ երիտթուրքերի հակահայկական համագործակցության մասին գրում է նաև իրանցի պատմաբան, պրոֆեսոր Իսմայիլ Ռահինը: Հայերի կոտորածի մեղավորներ ճանաչելով երիտթուրքերին և գերմանացիներին, թուրքական նացիոնալիզմն ու պանթուրքիզմը` Ի. Ռահինը ընթերցողի ուշադրությունն է հրավիրում օսմանյան կայսրության ազդեցիկ հրեա դեմքերի բացասական դերի վրա: Նրա կողմից ուսումնասիրված փաստաթղթերից մեկում /մի ֆրանսիացու «Le Dernier bal» «Վերջին պարահանդես» գիրքը/ արձանագրված են փաստեր միջազգային սիոնիզմի հակահայկական գործողությունների մասին: Մասնավորապես հիշատակվում է «1914 թ. հունիսի 23-ին Ստամբուլի Նուրի Օսման ակումբում կայացած Իթթիհաթ կուսակցության ակտիվիստների և սիոնիստների համատեղ գաղտնի ժողովը, որին մասնակցել է մոտ 700 մարդ, այդ թվում` Թալեաթը, Բաղրին, Սեդը, Ֆեքրին, Խիավին և ուրիշներ: Հրեաներից աչքի ընկնող դեր էին խաղացել Սամուել էֆենդին, Աբրահամ էֆենդին և ուրիշներ: Գաղտնի ժողովում, որին մասնակցել են նաև պանիսլամիստներ, հայերին մեղադրել են ռուսասիրության մեջ և որոշել բոյկոտ հայտարարել ինչպես հայերին, այնպես էլ հույներին: Ի դեպ, ժողովում գլխավոր ճառախոսը Թալեաթն է եղել: Թուրքերի պլանն էր՝ վերացնել Հայաստանը և Կովկասի վրայով կապ հաստատել Միջին Ասիայի հետ12: