«Այն բա­նի հա­մար, որ ես այ­սօր ոչ թէ կա­մուրջ­ներ կամ ջրանցք­ներ եմ սար­քում, այլ գրում եմ գրքեր՝ շնոր­հա­կալ եմ դպրո­ցում ինձ հան­դի­պած հայ գրող­նե­րից ա­մե­նա­փայ­լուն­նե­րից մէ­կին՝ Ե­ղի­շէ ­Չա­րեն­ցին: Ես նաեւ շնոր­հա­կալ եմ իմ մաս­նա­գի­տու­թեան հա­մար՝ միայն ճիշտ գի­տու­թիւ­նը կա­րող է օգ­նել ստեղ­ծա­գոր­ծո­ղին զար­գաց­նե­լու իր մէջ հո­գե­ւոր հա­ւա­սա­րակշ­ռու­թիւն, խու­սա­փե­լով շա­տա­խօ­սու­թիւ­նից եւ յա­ճա­խա­կի տա­սը քայլ ա­նե­լուց այն­տեղ, որ­տեղ մի քայ­լը բա­ւա­կան կը լի­նէր։ Ընդ­հա­նուր. ես ու­նեմ տա­սը սե­փա­կան գիրք, ե­րեք որ­դի եւ իմ փոք­րիկ ­Հա­յաս­տա­նը, ո­րը հա­րուստ է իր ձգտում­նե­րով, սի­րով՝ աշ­խար­հի բո­լոր մարդ­կանց հա­մար»: