Ինչ վերաբերում է երկրի ներսին, ապա կարելի է արձանագրել «Ելք» դաշինքի փլուզումը: Եթե ՔՊ-ի կողմից կոմիկ Հայկոյին առաջադրելուց հետո Էդմոն Մարուքյանի ու Արամ Սարգսյանի կուսակցությունները ուզում են Երեւանի ավագանու ընտրություններին մասնակցել Արտակ Զեյնալյանի թեկնածուով, ապա դա շատ խոսուն է: Այնպես որ, թեեւ հեղափոխությունը կոչվել էր «սիրո եւ համերաշխության», սակայն իրականում շատանում է ատելությունն ու պառակտումը: Զորօրինակ, այն, ինչ բացեիբաց գրառել է պատգամավոր Գեւորգ Պետրոսյանը, անհավատալի կլիներ ե՛ւ Սերժ Սարգսյանի, ե՛ւ Ռոբերտ Քոչարյանի «հանցավոր ռեժիմների» օրոք. «Երեւանի ավագանու թեկնածուների կազմը Նաիրա Զոհրաբյանի կողմից գլխավորելը էապես նվազեցնում է ընտրություններում մեր կուսակցության հաջողության հնարավորությունները` հաշվի առնելով այն, որ նա բացարձակապես չի տիրապետում Երեւանի քաղաքային տնտեսության խնդիրներին… Աղբանոցի մեկօրյա այցը եւ թունավորված զոհի դիմակ հագնելը դեռ բավարար չէ քաղաքապետ լինելու համար... Միթե՞ խելամիտ կլինի, որ վաղը ես ղեկավարեմ որեւէ ծննդատուն կամ պատարագ անցկացնեմ Մայր Աթոռում»: Դա սոսկ օրինակ էր, իսկ այդպիսի օրինակները բազմաթիվ են եւ ամեն քայլափոխի: Մթնոլորտն է այդպիսին` բոլորը բոլորի դեմ, եւ այդ մթնոլորտում արցախյան կայծը լրիվ բավարար է, որպեսզի ցանկացած պահի խոշոր խռովություն բռնկվի: Եվ ինչքան էլ Նիկոլը «դուխով» հեղափոխական դիկտատորի դեր խաղա, իրականում հենարան` որպես այդպիսին, չկա: Սորոսական փափկամազիկ թրաշամանուկները համարձակ են դառնում միմիայն բացարձակ անպատժելիության պայմաններում, իսկ կոնֆլիկտային իրավիճակներում նրանց մարտունակությունը բանի պիտանի չէ: Ռոբերտ Քոչարյանի կալանավորումն էլ ոչ թե ապահովվածություն բերեց Նիկոլին, այլ` նորանոր լուրջ պրոբլեմներ, եւ պատահական չէ, որ թավշակրոնները փրփրում են առավել քան 40 պատգամավորների միջնորդությունից ու արդեն սկսել են համացանցում հրապարակել այդ պատգամավորների հեռախոսահամարները: Իրենք շատ լավ հասկանում են, որ միշտ ուժեղի կողմը թեքվող ԲՀԿ-ն, եթե հանկարծ Նիկոլին թույլ համարեց, այդ 40-ի փոխարեն արդեն կլինի ԱԺ մեծամասնությունը: Ու հենց երերուն վիճակն է, որ Նիկոլին դրդել իր 100-օրյակի կապակցությամբ` օգոստոսի 17-ին, մարդկանց կանչել Հանրապետության հրապարակ: Լցնելը առանձնապես պրոբլեմ չէ` «Կյանքի խոսք» կրոնական կազմակերպության ջանը սաղ լինի, բայց պարզապես հետաքրքիր է հանրահավաքով կրկին բնակչության հետ շփվելու դրդապատճառը: Դա թերեւս արդեն վերջին միջոցն է` ճիշտ այնպես, ինչպես 1930-ականներին բոլշեւիկները կազմակերպում էին հանրահավաքներ` «ժողովրդի թշնամիների» նկատմամբ հաշվեհարդարի կոչով: Իսկ, խոշոր հաշվով, կարող է հարցականի տակ լինել ոչ միայն խորհրդարանը, այլ անգամ Երեւանի ավագանու արտահերթ ընտրությունների հարցը: