Մուսթաֆան, ոտքի կանգնելով, դժվարությամբ էր քայլում: Օրորվելով գնաց դեպի դուռը: Մի քանի քայլ արեց, դժվարությամբ շունչ առնելով՝ հենվեց պատին: Մի պահ այնտեղ կանգնած մնաց: Մեջքով դեպի քույրը, մեջքով՝ դեպի եղած-գնացածը... Մարդն անցյալից հանգիստ, աստիճանաբար ընկնող եղունգի պես չի կարող բաժանվել: Երբեմն մարդ մի վայրկյանում կտրվում է իր անցյալից, մի կապ ամբողջովին կտրվում է և այլևս երբեք չի կապվում... Արդեն իմանում ես, որ հիշելը միակ ընտրությունն է: Արժեքն իմանում ես, միայն այդպես ես կարողանում գոյատևել Դրա համար էլ հետ չնայեց Մուսթաֆան. հետևում ավերակներ էր թողել, ոչ մի անգամ դեմքը չշրջեց, անգամ երբ վերջին ուժերը հավաքելով՝ դուրս էր գալիս սենյակից: Հենց ելավ միջանցք, լսեց, որ գլխավոր դուռը բացվեց, ընտանիքը տուն էր վերադարձել: Վազեց բաղնիք, դուռը ներսից փակեց, ցնցուղը մինչև վերջ բացեց, բայց լողանալա փոխարեն ծնկի եկավ ու սկսեց փսխել: