Լեզուն ու ոճը «յակոբեանական» է, այսինքն՝ իր բոլոր հատորներուն նման, այս նամակներն ալ արձանագրուած են սքանչելի հայերէնով մը, պատկերներով ու ինչպէս նշեցինք՝ մանր ու մտերմիկ զուարթախոհութիւններով։ Տեղ մը գաղտնապահ է եւ բարեկամին կը գրէ, թէ չ՛ուզեր «սիրտին գրպանը դուրս դարձնել», ուրիշ տեղ մը՝ առօրեայի հեւքին մէջ «անմեղ թուղթ մը կը ձերբակալէ ու արջեւը կը նստեցնէ» նամակ գրելու համար։ Խոստովանութիւններ ալ ունի իր գրականութեան ստեղծագործական ընթացքին մասին. կը յայտնէ, թէ բանաստեղծութիւնները բծախնդիր վերամշակումի կ՛ենթարկէ, մինչեւ կէտադրութիւնները (ի վերջոյ, Վահան Թէքէեանի մտերմութիւնն ու բարի ազդեցութիւնը վայելած է երիտասարդութեան), սակայն նաեւ կ՛ունենայ այն զգացումը, թէ լիովին չէ կրցած արտայայտուիլ (հոս ալ արձագանգ մը՝ Զապէլ Եսայեանի նման հոգեխոյզի մը ինքնադրսեւորման անբաւարարութեան զգացումին)։ Խոնարհ է ու կը մերժէ «բանաստեղծել» բառը, այլ կը նախընտրէ «բանագործել» եւ «արուեստագործել» եզրերը։ Կ՛ափսոսայ, որ հայագիտական ուսում չունի, որովհետեւ եթէ ունենա՜ր… Կը մոռնայ, որ ոչ միայն հմուտ է մեր լեզուին ու բառապաշարին, այլ իր բանաստեղութիւններուն ճամբով նոր եզրերու յարգելի ժառանգութիւն մը ստեղծած է պատանութեան օրերէն ի վեր։ (Իսկ եթէ ընթերցողը հանդիպի ուղղագրական կամ շարուածքի թերիներու, անոնք բանաստեղծինը չեն վս-տահաբար)։