Աշոտ Մուրադյանը վերհիշում և առանձնացնում է ֆոտոալբոմը եզրափակող լուսանկարի պատմությունը. «Շուշին ազատագրելուց հետո, Երևանի Էրեբունի օդանավակայանում թռիչքի հնարավորություն ստանալու ակնկալիքով, անցկացրած երկու օրից հետո վերջապես նստեցինք ինքնաթիռ և առջևում ընդամենը 30 րոպե տևողությամբ թռիչք՝ պատերազմական իրադրությունում: Երբ ինքնաթիռը անհավանական թվացող ձևով վայէջք կատարեց Ստեփանակերտի օդանավակայանում, միանգամից Աղդամ քաղաքի կողմից սկսվեց օդանավակայանի հրետակոծումը, այդ պահին միակ ցանկությունն այն էր, որ, տա աստված, Երևան վերադառնանք ցամաքային ճանապարհով, և այդպես էլ եղավ: Ես այն եզակի հաջողակներից եմ, ում բախտ վիճակվեց ներկա գտնվելու լուսանկարում պատկերված հայկական երկու բանակների միավորման պահին, և որի շնորհիվ էլ հնարավոր դարձավ իմ ցանկությունը՝ ցամաքային ճանապարհով հասնել Երևան»: