– …Կը տեսնենք նիհար մարմնի մը վրայ բաւական խոշոր գլուխ մը, շատ պայծառ ու լայն, բաց ճակատով։ Ճակտին վրայ մազերը բաւական նահանջած են։ Ատոր փոխարէն, գեղեցիկ մօրուք մը կը շրջապատէ ծնօտին վարի մասը, զատուելով մօրուքի փոքրիկ ուրիշ կտորէ մը, որ նստած է վարի շրթունքին վրայ։ Նուրբ ու գեղեցիկ պեխ մը մասնաւոր գեղեցկութիւն մը կու տայ դէմքին։ Երկու գեղեցիկ աչքեր կը նային դէպի մեր աջ կողմը։ Մազերուն ու մօրուքին միջեւ կը տեսնուի իր աջ ականջը, որ բաւական մեծկակ է։ Իսկ ձախ կողմի ականջը մնացած է միւս կողմը, չի տեսնուիր։ Երկու թեւերը վար կախուած են։ Հանդարտ ու իմաստուն մարդու երեւոյթ ունի («Պտոյտ Հայ Գրականութեան Քուլիսներուն Մէջ», Բ. հատոր, 2007, Իսթանպուլ)։