Վարդին խրամատ չէր մտել՝ կռվելու։ Երեխան ծնվել-մեծանում էր, հերը երեխայի երեսը չէր տեսել։ Կապել է մեջքին, թե՝ այսօր հաց եմ տանելու զինվորին։ Ընկեր, հարեւան առարկել են՝ աղջի, ամոթ չի՞, բա մեզ ինչ կասեն, երեխայի հետ էնտեղ գնալու տեղ է՞։ Ու այսպես հայտնվել է Հայոյի խրամատում։ Իսկ Հայոն չկա ու չկա։ Գոնե մի անգամ տղայի երեսը տեսներ, հորը այնքան էլ շատ է նման փոքրիկը։ Չեղավ։ Մարտը վերսկսվեց, հանկարծակի բոլորը դիրքավորվեցին, ինքն էլ ոչ ետ գնալու տեղ ուներ, ոչ մնալու։ Ի՞նչ աներ։ Երեխան էլ մի լաց էր բռնել, որ... ուզում էր պայթեր։ Կողքի տղան՝ Գիրոն, մնաց խրամատի պռնկին կրծքի վրա թեքված, գլուխը կախ, առաջ ձգված, ասես գնդակը կրծքին չի դիպել, ասես էլի պիտի կրակի թշնամուն։ Իսկ Վարդին դեռ խոսում էր Գիրոյի հետ, կանչում էր։ Ուշ գլխի ընկավ կատարվածը։ Ճչաց Վարդին։