Նա	բռնեց	մեկի	ոտներից, թավալեց	գետնին, հարձակվեց	վրեն	և	սկսեց	խեղդել: Հուսահատությունը	նրան	ներշնչել	էր գերբնական	ուժ: Թուրքը	հեծեծում	էր	նրա	տակ, ինչպես	մորթվող	եզ, ոտներն	ուժգին	թափով	գետնին	զարկելով: Եվ	նա անշուշտ	կսպաներ	սրիկային, եթե	շուտով	բազկի	վրա	չզգար	սուր	պաղություն, հետո	թաց	ջերմություն: Նրա	ձեռը թուլացավ, բաց	թողեց	հակառակորդի	կոկորդը: