Իսահակյանի հայրենասիրությունը խորն է։ Այն միահյուսված է բնության սրբազան ու վսեմ գեղեցկություններին։ Բնություն, ուր արեւում են Հայրենիքը, Մայրը, Սերը։ Եվ այս արեւներից, որի շողն էլ ցոլցլաց նրա իմաստուն տողերի մեջ, աշխարհին պարզվում էր մեծ հոգու հումանիզմը, մարդու վեհությունը.