1955-ին Պոլ­­­­սոյ բնակ­­­­չութիւ­­­­նը տա­­­­կաւին չէր հա­­­­սած մէկ մի­­­­լիոնի սահ­­­­մա­­­­­­­­­­­­­­­նին։ Իսկ քա­­­­ղաքի բնակ­­­­չութեան մէջ 20 տո­­­­կոս կը կազ­­­­մէին յոյ­­­­նե­­­­­­­­­­­­­­­րը, հա­­­­յերը եւ հրեանե­­­­րը։ Այ­­­­սօր քա­­­­ղաքի բնակ­­­­չութիւ­­­­նը են­­­­թադրա­­­­բար աւե­­­­լի քան 15 մի­­­­լիոն է, որուն մէջ վե­­­­րոն­­­­շեալ փոք­­­­րա­­­­­­­­­­­­­­­մաս­­­­նութիւննե­­­­րը միաս­­­­նա­­­­­­­­­­­­­­­բար չեն հաս­­­­նին 100 հա­­­­զարի։ Այ­­­­սինքն մէկ տո­­­­կոսէն ան­­­­գամ աւե­­­­լի քիչ են։ Բնակ­­­­չութեան այս նո­­­­ւազու­­­­մին մէջ շատ կա­­­­րեւոր դեռ ու­­­­նե­­­­­­­­­­­­­­­ցաւ 6-7 Սեպ­­­­տեմբե­­­­րի զան­­­­գո­­­­­­­­­­­­­­­ւածա­­­­յին յան­­­­ցա­­­­­­­­­­­­­­­գոր­­­­ծութիւ­­­­նը։ Նոյն թո­­­­ւական­­­­նե­­­­­­­­­­­­­­­րուն կը զու­­­­գա­­­­­­­­­­­­­­­դիպի նաեւ բազ­­­­մա­­­­­­­­­­­­­­­կու­­­­սակցա­­­­կան ընտրու­­­­թիւննե­­­­րու գոր­­­­ծադրու­­­­թիւնը, որ իր հետ բե­­­­րաւ ամ­­­­բո­­­­­­­­­­­­­­­խավա­­­­րական ռազ­­­­մա­­­­­­­­­­­­­­­վարու­­­­թիւն։ Այս նոր գոր­­­­ծընթա­­­­ցին մէջ կա­­­­րելի էր ամէն ինչ, բո­­­­լոր ար­­­­ժա­­­­­­­­­­­­­­­նիք­­­­նե­­­­­­­­­­­­­­­րը զո­­­­հել, քա­­­­նի մը յա­­­­ւելեալ ձայ­­­­նե­­­­­­­­­­­­­­­րու տի­­­­րանա­­­­լու հա­­­­մար։ Այդ թո­­­­ւակա­­­­նէն ետք է, որ ծայր առաւ դէ­­­­պի Իս­­­­թանպուլ գաղ­­­­թի հո­­­­սանք մը։ Մար­­­­դիկ կը գաղ­­­­թէին Պո­­­­լիս նոր կեան­­­­քի մը ձեռ­­­­նարկե­­­­լու հա­­­­մար։ Այս կեան­­­­քը կը խոս­­­­տա­­­­­­­­­­­­­­­նար աւե­­­­լի բարձր կեն­­­­սա­­­­­­­­­­­­­­­մակար­­­­դակ ու նաեւ աւե­­­­լի ըն­­­­դարձակ ազա­­­­տու­­­­թիւններ։ Այս բո­­­­լորին յար­­­­մար են­­­­թա­­­­­­­­­­­­­­­հողը պատ­­­­րաստո­­­­ւեցաւ շնոր­­­­հիւ 6-7 Սեպ­­­­տեմբե­­­­րի ան­­­­ցուդար­­­­ձե­­­­­­­­­­­­­­­րուն։ Սուլթան Մեհ­­­­մէտ Բ. Ճիշդ է, որ քա­­­­ղաքը ար­­­­շա­­­­­­­­­­­­­­­ւած էր 1453-ին, բայց այդ մէ­­­­կը չէր կրցած ամ­­­­բողջու­­­­թեամբ փո­­­­խել Պոլ­­­­սոյ ու­­­­րոյն դի­­­­մագի­­­­ծը։ Նախ­­­­քան 1955 դէ­­­­պի այս քա­­­­ղաք եկող­­­­նե­­­­­­­­­­­­­­­րը կը փոր­­­­ձէին հա­­­­մակեր­­­­պիլ քա­­­­ղաքի կեն­­­­ցա­­­­­­­­­­­­­­­ղին։ Իսկ աւե­­­­լի ուշ եկող­­­­նե­­­­­­­­­­­­­­­րը հա­­­­մար­­­­ձա­­­­­­­­­­­­­­­կեցան իրենց կեն­­­­ցա­­­­­­­­­­­­­­­ղը պար­­­­տադրել քա­­­­ղաքի բնիկ­­­­նե­­­­­­­­­­­­­­­րուն։ Այս յատ­­­­կութիւննե­­­­րը նկա­­­­տի առ­­­­նե­­­­­­­­­­­­­­­լով նոյ­­­­նիսկ կա­­­­րելի է պնդել, թէ թուրք ազ­­­­գայնա­­­­կանու­­­­թիւնը պար­­­­տի աւե­­­­լի մեծ պա­­­­տիւ­­­­ներ ցու­­­­ցա­­­­­­­­­­­­­­­բերել այս թո­­­­ւակա­­­­նին, քա­­­­նի որ ան պի­­­­տի խորհրդան­­­­շէ քա­­­­ղաքի թրքա­­­­ցու­­­­մը։ Առա­­­­ւել կամ նո­­­­ւազ իր բո­­­­լոր յատ­­­­կութիւննե­­­­րով քա­­­­ղաքը հա­­­­զիւ այդ դէպ­­­­քէն ետք է, որ թրքա­­­­ցաւ եւ ու­­­­նե­­­­­­­­­­­­­­­ցաւ իր այ­­­­սօ­­­­­­­­­­­­­­­րուայ դի­­­­մագի­­­­ծը։ 1453-ին ար­­­­շա­­­­­­­­­­­­­­­ւու­­­­մով քա­­­­ղաքին միայն տէրն էր, որ փո­­­­խուած էր, իսկ այս ըն­­­­թացքով ար­­­­դէն Պո­­­­լիս իր պատ­­­­մութեան մէջ կտրուկ կեր­­­­պով թրքա­­­­ցաւ։ Երե­­­­ւոյթ մը, որ կո­­­­րուստ է հա­­­­մաշ­­­­խարհա­­­­յին մշա­­­­կոյ­­­­թի առու­­­­մով եւ ձեռքբե­­­­րում մը թուրք ազ­­­­գայնա­­­­կանու­­­­թեան հաշ­ւոյն։