Եկեղեցու սուրբ հայրերը նշում են, որ բոլոր կրքերի (այդ թվում, մարմնական) ծանրության կենտրոնը գտնվում է մարդու հոգու տարածքում: Կիրքը մարդուն Աստծուց հեռացնելու եւ այդ մեղավոր անառակության արդյունքն է: Հետեւաբար, բուժման մեկնարկային կետը պետք է լինի հավիտյան «հեռանալ Սոդոմից»: Երբ հրեշտակները վերցրին Ղովտի ընտանիքը սույն քաղաքից, նրանցից մեկը ասաց. «Փրկիր անձդ, ետ չնայես, կանգ չառնես այս երկրի որեւէ շրջանում» (Ծննդ. ԺԹ․17): Այս բառերը խոսում են բարոյական փորձության մասին: Հրաժեշտի հայացք դեպի անմարդկային քաղաք, որն արդեն դատապարտվել է Աստծուց: Ղովտի կինը նայեց շուրջը, քանի որ Սոդոմը չէր կոտրվել իր սրտում: Այս մտքի հաստատումը հայտնաբերվել է Սողոմոնի իմաստության գրքում: Խոսելով իմաստության մասին, հեղինակը գրում է. «Իմաստությունն ամբարիշտների կորստի ժամանակ փրկեց արդարին՝ փախցնելով նրան հինգ քաղաքների վրա իջնող հրից, ուր որպես չարիքի վկա՝ հողերը ծխալով դեռեւս մնում են խոպան (Սողոմոն Ժ․6-7): Հավելենք, որ Ղովտի կինը կոչվում է անհավատարիմ հոգի: Մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը նախազգուշացնում է իր աշակերտներին. «Եւ այն օրը, երբ Ղովտը Սոդոմից դուրս ելավ, երկնքից կրակ եւ ծծումբ տեղաց ու բոլորին կորստյան մատնեց: Նույն ձեւով է լինելու այն օրն էլ, երբ մարդու որդին է հայտնվելու։ Այն օրը, ով որ տանիքում է, եւ իր կարասին՝ տանը, թող չիջնի առնելու այն․ եւ ով որ հանդում է, նույնպես թող հետ չդառնա» (Ղուկաս ԺԷ. 29-32): Ճշմարիտ անկման ուղին սկսվում է մեղքի բարոյական արդարացման հետ: Պետք է վախենալ հավերժական կրակից, իսկ հետո նոր ազատ խոսել «ճշմարտության» մասին։ Անհրաժեշտ է վերցնել եկեղեցու արդյունավետ փորձը: Առաջին հերթին անհրաժեշտ է (առանց հապաղելու) նախապատրաստվել ընդհանուր խոստովանությանը եւ անցնել այն: Այս օրվանից անհրաժեշտ է սկսել իրականացնել այն, ինչը Սուրբ Եկեղեցին դարեր շարունակ իր անդամներին է ներկայացնում. Կանոնավոր կերպով մասնակցելու Խոստովանության եւ Սբ․ Հաղորդության, գնալ տոնական ու կիրակնօրյա արարողությունների, առավոտյան եւ երեկոյան աղոթքները կարդալ, պահպանել եկեղեցական կանոնները, խուսափել մեղքից: