«Երբ 2000-ականների սկզբից սկսվեցին այդ տարածքի քանդման աշխատանքները, մենք ամեն օր բողոքում էինք։ 2003-ին մեր տունը քանդեցին, իսկ մենք 2004-ին տեղափոխվեցինք մեր ներկայիս բնակարանը։ Այդ ժամանակ մեզ հետ միասին բողոքում էին նաև մեր հարևանները։ Եթե ոմանք այդտեղ ունեին սեփական բնակարան, ապա մերը երկհարկանի տանից բացի, սեփական էր նաև հողը։ Բնակիչներն ասում էին, որ սրանք մեր սեփական տներն են, իսկ մեզ հետ հանդիպող պաշտոնյաներն ու մարդիկ ասում էին․«Կարաս սեփական պատերդ պոկես ու հետդ տանես»։ Այդ հողն իմ ամուսնու պապն առել էր 1914 թվականին։ Մեր սեփականության ստատուսի մեջ հողի դիմաց գրված է սեփական օգտագործման։ Այդ ժամանակ մենք որոշեցինք վաճառել մեր սեփականությունը, սակայն մեզ թույլ չտվեցին ու ասացին, որ կարմիր գծի մեջ է գտնվում։ Ու ստիպված պետք է սպասեինք ու տեսնեինք, թե ինչքան են գնահատելու մեր տունը։ Մեր տունը գնահատեցին ամենախայտառակ ձևերով։ Գնահատեցին ընդամենը 38 հազար դոլար։ Այնինչ, կադաստրում աշխատող մեր մտերիմներն ասացին, որ այս սեփականությունն արժե 260 հազար դոլար։ Ինչպես բոլորը, այնպես էլ մենք, գնացինք այդ ժամանակվա Երևանի գլխավոր ճարտարապետ Նարեկ Սարգսյանի հետ հանդիպելու։ Նարեկ Սարգսյանին հանդիպեցինք ու ասացի․ «Պարոն Սարգսյան, իմ երեխաները Ռուսաստանում են։ Սա մեր պապական հողն է։ Մենք 1990-ին այս տունը բարեկարգել ենք, որ մեր երեխաները Ռուսաստանում չմնան, գան իրենց հայրենիք ու ապրելու տեղ ունենան, իսկ դուք քանդում եք ու դրա դիմաց մեզ տալիս կոպեկներ»։