Բայց մարդ, որքան ալ իրերօգնութեամբ իր կարողութիւնը բազմապատկէ, միշտ պիտի ունենայ տկար եւ թերի կողմ մը, եւ պահանջքը պիտի զգայ գերագոյն եւ գերազանց ամենակարող զօրութեան մը։ Ահաւասիկ մարդ եթէ կարենայ անդրադառնալ իր այդ թերութեան եւ տկարութեան՝ անկատարութեան, ականջ պիտի տայ Յիսուսի, որ կ՚ըսէ. «Ես եմ, մի՛ վախնաք»։ Եւ մարդ պիտի ճանչնայ զԱստուա՛ծ…։