1923 թ. աշնանն ապստամբեց պրոլետարական Համբուրգը։ Փողոցները պատնեշող բառիկադներին ծածանվում էին ալ դրոշներ։ Երեք օր մարտնչեցին Համբուրգի բանվորները, երեք օր շարունակ բարիկադներից չհեռացավ ապստամբության ղեկավար Թելմանը։ Կապիտալիստներն ատում էին Թելմանին։ Նրանք լավ գիտեին այդ մարդու ուժը, գիտեին, որ նրա ետևից կհնան միլիոնավոր բանվորներ։ Թելմանը լինելով հասարակ ու մարդկային՝ հետաքրքրվում էր բանվորների կյանքով, նրանց ընտանիքների աշխատանքով, ապրում նրանց վշտերով և ուրախություններով։ Մի անգամ, ճանապարհային պատահարի պատճառով, Թելմանը 6 ժամ ուշացավ միտինգից։ Եվ ամբողջ 6 ժամ բանվորները սպասեցին նրան։ Զավթելով իշխանությունը՝ ֆաշիստներն շտապեցին ձերբակալել Թելմանին։ Նա բանտում էլ շարունակում էր մարտնչել և ղեկավարել կոմունիստների պայքարը։ Գործը, որին Թելմանն անմնացորդ նվիրաբերեց կյանքը, հաղթանակեց։ Գերմանական Դեմոկրատական Հանրապետությունում կառուցված էր սոցիալիստական հասարակարգ։ Տարեցտարի ամրապնդվում էր գերմանական առաջին բանվորա-գյուղացիական պետության ՍՍՀՄ-ի ու սոցիալիստական համագործակցության մյուս երկրների եղբայրական դաշինքը։ ԳԴՀ-ի՝ մանկական կոմունիստական կազմակերպության երեխաները հպարտությամբ իրենց անվանում էին թելմանականներ։