Այս հրեշտակաբարբառ խօսքերը յուսադրիչ զգացումով լցրեցին սրտերն այն կանանց, ովքեր միաշաբաթւայ վաղ առաւօտեան գերեզման էին եկել խնկերով՝ իրենց վերջին պարտականութիւնը կատարելու, տակաւին երկու օր առաջ խաչի ճանապարհով մեռած ու թաղւած Նազովրեցի Վարդապետի հանդէպ: Նրանք վերջին օրերին, իրենց տառապանքի, ցաւի ու վշտի մէջ, մի պահ մոռացել էին Վարդապետի խօսքերը, թէ՝ «Մարդու Որդին պէտք է յանձնւէր մեղաւոր մարդկանց ձեռքը, խաչւէր եւ երրորդ օրը յարութիւն առնէր» (ՂՈՒԿ. ԻԴ 7) ու եկել էին, համաձայն իրենց սովորութեան, յարգանքի իրենց բաժինը մատուցելու Նրան: Ինչ զարմանք, սակայն, իրենց առջեւ գտնում են դատարկ գերեզմանը: Վրդովւած ու ահաբեկւած վիճակում իրենց յայտնւում են երկու հրեշտակներ, որոնք, թերեւս կէս յանդիմանական ու կէս մխիթարական, ասում են նրանց.«Ինչո՞ւ էք ողջին մեռելների մէջ փնտրում: Նա այստեղ չէ, յարութիւն առաւ: Յիշեցէք, ինչ որ ասաց ձեզ, երբ տակաւին ձեզ հետ Գալիլիայում էր գտնւում»: Կանայք վերյիշելով այն խօսքերը, որ Քրիստոսն ասել էր, թէ Ինքը, թէեւ մեռնելու ու թաղւելու է, սակայն երրորդ օրը յարութիւն է առնելու, խանդավառութեամբ վերադառնում են առաքեալների մօտ ու պատմում իրենց տեսածն ու լսածը. «Տէրը յարութիւն է առել»: