Արամ Մարտիրոսյանը բարձրահասակ, թիկնեղ, բարետես մարդ էր: Խաղաղ դեմք ուներ, սև կարճ մորուք, խառը թավ մազեր, և ամեն անգամ ժպտալիս այտերին խոր փոսիկներ էին հայտնվում: Կարճատեսի աչքերը անշրջանակ ակնոցի հետևից խելացի փայլում էին: Անհնար էր նրա հայացքում չնկատել Զելիհա մորաքրոջ հանդեպ հավանությունն ու սերը: Նա և Զելիհա մորաքույրը լրացնում