Մեկ էլ ռադիոյից մի մարդ ռազմագերիների մասին սկսեց խոսել, և մենք, հայրս ու ես, լսեցինք նրա բոլոր ասածները: Որևէ մեկը, որ ռազմագերի չէ, բախտավոր մարդ է: Հայրս ռազմագերի չէր, ես էլ չէի: Ես ինձ շատ լավ զգացի դրա համար: Ոչ մեկի կամ ոչ մի բանի գերին չէինք: Համարյա թե ուրախ էի, որ նորից ճանապարհ էինք ընկել, այնինչ մի րոպե առաջ սիրտս կոտրվել էր դրա համար: