Ասել է թե Վաշինգտոնը ոչ միայն հասկանում է Երևանի ռազմա-քաղաքական ընտրությունը՝ հօգուտ Ռուսաստանի, ԵԱՏՄ-ի ու ՀԱՊԿ-ի, սակայն և համարում է, որ դրանք չպետք է խանգարեն ու չեն խանգարի Հայաստան-ԱՄՆ, Հայաստան-ՆԱՏՕ ու Հայաստան-ԵԽ հարաբերությունների զարգացմանը: Սա դժվար է համարել ամերիկյան դիվանագետի կամ անգամ պաշտոնական Վաշինգտոնի միակողմանի բարի ցանկությունը կամ ցանկալի երևակայությունը: Հայաստանի արտաքին քաղաքականության բազմավեկտորության, համաշխարհային մի ուժային կենտրոնի հետ հարաբերությունները մյուսի հաշվին չկառուցելու մասին պաշտոնական Երևանի բազմաթիվ հայտարարությունները, իսկ միգուցե նաև 2015թ. մայիսի 7-ին Վաշինգտոնում Առևտրի և ներդրումների շրջանակային համաձայնագիրը ստորագրելիս Սերժ Սարգսյանի տված հավելյալ հավաստիացումները, թերևս, արժե համարել երկու կողմերի միջև մի վերջին պայման: Ճիշտ է՝ այս դեպքում արդեն արտաքին քաղաքական կամ աշխարհաքաղաքական պայման: Եվ ինչպես ԱՄՆ դեսպանն էր ձևակերպել՝ Հայաստանի եվրասիականացումն իրենք չեն ընկալում որպես Ռուսաստանի հաղթանակ և ԱՄՆ-ի պարտություն: