Երբ հայերէն շատերը այդ ատենները արհաւիրքներու քստմնելի պատկերներուն մէջն էին անձամբ՝ իբր գործող էակներ, իբր այդ պատկերներուն մէկ մասը կազմողներ, անոնք անկարող էին նկատել պատկերներուն ամբողջութիւնը, անոնց բոլոր հրեշաւորութիւնները: Իսկ երբ կը հեռանային, երբ ապաստան կը գտնէին քիչ մը ազատ երկիրներու մէջ, այն ատեն հեռուէն կը դիտէին ու նոր միայն կ’ըմբռնէին թէ որպիսի՜ դժոխային պատկերներու մէջ են եղած...