Մարդը, դուրս գալով վայրի խաղողի և լիանաների թփերի միջից, իր քլունգը, բահը, ոսկի լվանալու թասը գցեց կանաչի վրա։ Նա հագին ուներ լայն, արևից խունացած կապույտ անդրավարտիք ու սև սատինե բլուզ, ոտքերին՝ կոպիտ մեխերով երկարաճիտ կոշիկներ։ Լայնեզր գլխարկի կեղտոտ ու անձև տեսքն արդեն ասում էր այն մասին, որ մարդը դաժան կռիվ է մղել անձրևի, քամու, արևի և խարույկների ծխի հետ։ Մարդն աչքերը չորս արած զմայլվում էր իր առջև բացվող խորհրդավոր, սքանչելի պատկերով և ագահորեն, ողջ կրծքով ներս էր ծծում կիրճ֊պարտեզի քաղցր, տաք շունչը։ Նրա ծիծաղկոտ աչքերը կկոցվեցին, վերածվելով երկու կապույտ ճեղքերի, դեմքի վրա ուրախ կնճիռներ խաղացին։ Հետո նա լայն ժպտաց և ուժգին բացականչեց.