Հարստությունն անշնորհակալ փախստական է, անհաշտ մարդասպան, ժայռ՝ ամեն կողմից զառիթափ, ստորջրյա քար, անընդմեջ ալեկոծվող ծով, մշտապես հողմակոծվող անթիվ քամիներով, բռնապետ՝ կառավարող ծանրությամբ և խստությամբ, ամեն տեսակի բարբարոսից առավել դաժան տիրակալ, անհաշտ թշնամի, անխիղճ հակառակորդ՝ երբեք չդադարեցնող իր թշնամությունը նրանց հանդեպ, ովքեր տիրում են իրեն: Սակայն այսպիսին չէ աղքատությունը, այլ հակառակն է: