Տվյալ համատեքստում Խորհրդային ժամանակները պատահաբար չհիշատակվեցին: Հայաստանում վերջին տարիները նման են այն ժամանակաշրջանին, որը Գորբաչովյան վերակառուցման սկզբին ստացել էր «ժամանակավոր լճացում» անունը: Եթե ուշադիր ուսումնասիրենք պետության կենսագրությունը, ապա կարելի է հստակ հայտարարել, որ ըստ էության, ոչ մի լուրջ փոփոխություն այստեղ չի կատարվել: Առաջին շարքերը զբաղեցրել են միևնույն մարդիկ ու դեմքերը՝ բոլորին վաղուց հայտնի, հնչել են միևնույն խոսքերն ու խոստումները, կուսակցությունները մշտապես խոսել են ապագա բարգավաճումների մասին (ինչպես օրինակ քաղաքականությունից արտաքսված օլիգարխ Գագիկ Ծառուկյանի «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը), իսկ ներկայումս, ինչպես տեսնում ենք, հնչում են հայությանը վերակենդանացնելու ու նրան մեկ այլ՝ նոր «լույսով» օծելու հավաստիացումներ: Սակայն այդ ամենը ընդամենը բառեր են, որոնք քաղաքացիների մեծամասնությանը համակած ամենօրյա հոգսերի հետ ոչ մի ընդհանուր կապ չունեն: Եվ ժամանակի հետ այդ խոստումներն ու կոչումներն ավելի պաթետիկ բնույթ են կրելու, քանի որ, ինչպես փորձագետներն են պնդում, ՀՀԿ-ն խորհրդարանում ստանալու է 55-60%-ին համապատասխան ձայն, իսկ մնացած մանդատների ձեռք բերման համար բարձրանալու է աղմկոտ պայքար՝ ողջ ընտրական գործընթացում: Ազգային ժողով մտնելու հույսեր կարող են փայփայել նաև ՀՅԴ դաշնակցականները (ևս մեկ ավանդական կուսակցություն, որն արդեն որերորդ անգամ դաշինք է կազմում ՀՀկ-ի հետ), այդ նույն «Բարգավաճ Հայաստանը» (եթե իհարկե իշխանությունները համարեն, որ նրա կուսակցության առաջնորդն իր «բարի կամքով» քաղաքականությունից հեռանալով՝ քավել է երկրի գերագույն պաշտոնը զբաղեցնելու հավակնության մեղքը), հնարավոր է նաև Հայաստանի ազգային կոնգրեսը՝ ՀՀ առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի գլխավորությամբ: Վերջինս, իրեն ընդդիմադիր համարելով, երկրի ներքին քաղաքականության կարևորագույն հարցերում մշտապես աջակցում է գործող նախագահ Սերժ Սարգսյանի գործունեությանը (խոսքը վերաբերում է Լեռնային Ղարաբաղի՝ Ռուսաստանի հետ կապված խնդրին):