«Եթե իմ թոռը կարգապահ չլիներ, եթե նրա հագուկապը չհամապատասխաներ դպրոցին, ես՝ որպես ուսուցչուհի, ինչպե՞ս կարող էի մյուս աշակերտների սխալները շտկել: Դասից փախչել Ռոբերտը չէր կարող, որովհետեւ ես այնտեղ էի եւ ես չպետք է ամաչեի… Չեմ ասում, թե գերազանց էր սովորում, սակայն չի եղել այնպիսի դաս, որին նա անպատրաստ ներկայանար: Երբեմն ընդունված կարծիք կա, որ ուսուցիչների երեխաներն արտոնություններ ունեն. մեր պարագայում հակառակն է եղել: Եթե Դուք կարդաք Ռոբերտիս գրած բացիկները, անգամ այնտեղ տատիկի փոխարեն ինձ անունով եւ հայրանունով է դիմել»,-պատմում է տատը: