Միշտ մեր երեխաներին լավը տալով հնարավոր է կործանենք նրանց, բայց Աստված Իր զավակներին միշտ չէ որ լավն է տալիս: Սկզբից տառապանք հետո օրհնություն «...բայց հետո նրանով վարժվածներին արդար խաղաղության պտուղ է վճարում» Եբր. 12:11 (օրինակ Հոբին, Հովսեփին, Դավիթին և այլն): Երեմիա մարգարեն ասում է. «Ես այն մարդն եմ, որ տառապանք տեսա Նրա բարկության գավազանով։ Նա ինձ տարավ ու ման ածեց խավարում և ոչ թե լույսի մեջ» (Ողբ Երեմիա 3:1,2), իսկ հետո ավելացնում. «Որովհետև Տերը չի մերժի հավիտյան։ Այլ թեև ցավեցնի էլ, դարձեալ կգթա Իր ողորմությունների շատության չափ։ Որովհետև նա ի սրտե չէ նեղացնում և տրտմեցնում մարդկանց որդիներին» (Ողբ Երեմիա 3:31-33)։