Ռուբեն Հովսեփյանը փորձում է ճշմարտացի լինել այդ երկար, հրաշալի օրվա պատմությունը վերապրելիս: Ու թեև նա այդ անում է խճճված, տաք, գունագեղ, հազար թելերով անցյալի հետ կապված հուշավազքի մեջ, թեև հոգևոր ներանձնացումից ծնված տրտմության ալեբախումը բերում է կարոտ, տառապանք ու սեր, այնուամենայնիվ, արդյունքում անցյալի վերապրումը դառնում է կարծր իսկության ճշմարտապատում և անողոք դրվագանկար։