Տատս գոգնոցի մեջ լցնում էր հենց նոր քաղած բալը, ծիրանը կամ խաղողը, բերում էր մեզ ու ասում էր. «Կերեք, նուբար է»: Եվ մենք ճաշակում էին դրանք վերին երկյուղածությամբ, մի թանկ ու անկրկնելի բանի հետ հարաբերվելու բացառիկ հրճվանքով, որտեղ համը կարևոր չէր, այն կգար հետո, երբ նուբարը կդադարեր նուբար լինել, բայց հիմա մեզ վերապահված էր սկզբինը լինելու պատիվը, իսկ դա սովորական մրգին կախարդանք էր տալիս` երկնքից ընկնող երեք խնձորների նման, և մեր քիմքին հպվող պտղի ջերմությունը մեր մանկությունը պիտի դարձներ մի պուճուր ավելի ուրախ, մի քիչ ավելի երջանիկ: