Նրա	հոյակապ	տները, որ	հպարտ	ճակատներով	կանգնած	էին	քաղաքի	կենտրոնական	փողոցներում, մի-մի	փուշ	էին դարձել	քաղաքացիների	աչքում, նրա	բազմաթիվ	հողերից	բխող	նավթը	խեղդում	էր	և	գործարանի	ծուխը	կուրացնում նրանց	աչքերը: Բայց	մարդիկ	գիտեին	ինչպես	զովացնել	իրենց	նախանձավառ	սրտերը: Չէ	որ	Մարկոս	Ալիմյանը	եղել	է ջրկիր, հետո	դռնապան, հետո	խոհարար, հետո	մրգավաճառ, այնուհետև	գինեվաճառ	և	այլն, և	այլն... Եվ	ոչ	մի	գործ	նա	չի վարել	ազնվաբար: Գնալով	Ռուսիա, նա	այնտեղից	բերել	է	կեղծ	դրամներ	և	տգետների	վրա	սաղացրել: Նա	խաբել	է, գողացել	է, գռփել	ու	կողոպտել	է	խեղճերին, նա	նույնիսկ	թունավորել	է	իր	մի	ընկերոջը: Սա	ժլատ	է, նրա	ձեռները	դողում են	գրպանից	դրամ	դուրս	բերելիս, ապրել	չգիտե, դրամն	է	նրա	հավատը, հոգին, աստվածը: Նրա	ընդարձակ	տունը, ուր	ոչ մի	օթյակ	ծածկված	չէ	պաստառով, մռայլ	բանտ	է	իր	կնոջ	ու	զավակների	համար: Այնտեղ	կահ-կարասի	չկա, ծառա	չկա, խոհարար	չկա: Նա	իրեն	տան	համար	պաշարեղեն	ինքն	է	տուն	բերում	իր	ձեռքով	առավոտները	կանուխ, որ	ոչ	ոք չտեսնե: նա	գրպանում	ունի	երկաթաթելից	շինած	մի	օղակ	և	միայն	այն	ձուն	է	գնում, որ	այդ	օղակով	չի	անցնում	և	շատ անգամ	պտտում	է	ամբողջ	շուկան	այդ	չափի	ձվեր	գտնելու	համար: