Մարդը շարունակում էր պպզած մնալ։ Նա դեռևս կարողանում էր տիրապետել իրեն, մտքում պրպտում էր փրկության բոլոր միջոցներն ու ավելի պարզ ըմբռնում, որ ինքն անզոր է։ Նա շարունակեց ոսկու կտորների վրայից մաքրել հողը և գցել դրանք թասի մեջ։ Նրան այլ բան չէր մնում անելու։ Եվ, այնուամենայնիվ, գիտակցում էր, որ վաղ թե ուշ պետք է վեր կենա ու երես առ երես նայի նրան, ով շնչում էր իր հետևում կանգնած։ Վայրկյաններն անցնում էին և նա հասկանում էր, որ մոտենում է այն պահը, երբ ստիպված պետք է լինի կանգնել, կամ... Եվ հենց միայն այդ մտքից՝ քրտնակալած, իր գանձի վրա կծկված՝ ընդունի մահը։