Ավագ որդին' Երվանդը, միշտ չարաճճի ու շարժուն երեխա էր եղել, բայց վերջերս նրա կամակորությունը սահմաններն անցել էր: Իրականում Հովհաննես Իստանբուլյանն իրեն մի փոքր մեղավոր էր զգում, որ նրա հետ ուզածի պես ժամանակ չէր կարողանում անցկացնել: Պարզ է, որ երեխան կարոտում էր հորը: Նրա համեմատությամբ մյուս երեխաները երկու տղա, մեկ աղջիկ, այնքան խելոք էին, որ կարծես մեծ եղբոր մեծ էներգիան նրանց վրա թմրեցնող ազդեցություն էր թողել: Երեք տարվա տարբերություն ունեցող տղաները խելացիությամբ իրար չէին զիջում: Նրանցից փոքրը' քույրը' ընտանիքի միակ աղջիկ Շուշանն էր: