Մեծամորի բլրի հակառակ՝ արևելյան լանջին հայտնաբերվեց մ.թ.ա. 1-ին հազարամյակի սկզբների ոչ պակաս հետաքրքրական մի շինություն, որը պայմանականորեն անվանում են «բրոնզագործի արհեստանոց»: Այս օբյեկտի կուլտուրական շերտը հագեցված է բաց տիպի բազմաթիվ օջախներով, ածխով ու մոխրով, աշխատանքային մեծ ու փոքր քարե գործիքների զանազան նմուշներով, որոնց կոնկրետ ֆունկցիոնալ նշանակությունն առայժմ այնքան էլ պարզ չէ: Հնարավոր է, սակայն, որ այս նոր հուշարձանը կապ ունի Մեծամորի արևելյան բլրալանջին բացված 12 թոնրատիպ փոքր ձուլարանների, ավելի մեծ ծավալի աղյուսակերտ վառարանների, ինչպես նաև հումքի հարստացման խոշոր հարմարանքների հետ: Դրանք բռնում են շուրջ մեկ հեկտար տարածություն, բաղկացած առվակների մի ամբողջ սիստեմից, իրար մեջ կապված քառանկյունի, ոչ խորը ավազաններից, մեծ ու փոքր տրամաչափի հորերից և հումքի մշակման այլ հարմարանքներից: Արտադրական հագեցված կոմպլեքսների առկայությունն իսկ Մեծամորի հուշարձանը դարձնում է առաջնակարգ ոաումնասիրության պեղավայր: Չնայած դրան, բացարձակապես սխալ է տարածված այն տեսակետը, թե իբր Մեծամորը ընդհանրապես Հայաստանի ու Առաջավոր Ասիայի հնագայն ու խոշորագույն մետաղագործական կենտրոն է: Մ.թ.ա. 7-6-րդ հազարամյակների մետաղագործության պարզորոշ հետքեր ու ապացույցներ այժմ արդեն շատ կան Անդրկովկասի, Սովետական Հայաստանի սահմաններում և Առաջավոր ու Փոքր ասիական մի շարք այլ շրջաններում: Մյուս կողմից, միանգամայն հասկանալի է, որ հին աշխարհի և առանձնապես Հայաստանի մետաղագործական խոշոր բազաները զետեղված էին հանքանյութերով հարուստ լեռների փեշերին՝ հումքի աղբյուրների անմիջական հարևանությամբ: Այնուամենայնիվ, Առաջավոր Ասիայի ուսումնասիրված արտադրական կոմպլեքսների մեջ Մեծամորը ամենամեծն ու հետաքրքրականն է: