Նա այդ բառերն արտասանեց հանգիստ ձայնով, ձեռքով նշան անելով, որ Մարոն չշարունակեր։ Նա ուզում էր նայել Մարոյին, քանի դեռ բառերը չէին ներխուժել իր զգացմունքների մեջ։ Նա մոռացել էր Մարոյի նրբին տեսքը, որը միշտ ցանկություն էր առաջացնում նրան պաշտպանելու, և հիմա զարմանում էր, որ նա կարողացել էր դիմանալ տեղահանության սարսափներին, որոնց շատ ավելի ամուր տղամարդիկ և կանայք չէին վերապրել։ Նրա խիստ հայացքը և աչքերում ընթերցվող լուռ տառապանքը է՛լ ավելի ցայտուն էին դարձնում նրա գեղեցկությունը։ Վարդանն ուզեց նրան գրկել և համբուրել, սակայն ինչ-որ կաշկանդվածություն, որի պատճառը միգուցե Մարոյի զուսպ կեցվածքն էր, նրան խանգարեց այդ բանն անելու։