Թիգլաթպալասար Ա-ի (Ք. ա. 12-րդ դար) արձանագրությունում կարդում ենք. «զորքը… ոչխարի նման զգետնեցի» կամ Ք. ա. 9-րդ դարի Աշշուրնասիրապալ Բ-ի արձանագրությունում՝ «նրանց մարտիկների գլուխները կըտրեցի»: Նկատենք` խոսքն անխտիր բոլոր ռազմագերիներին կոտորելու մասին է: Ք. ա. 8-րդ դարի Սարգոն Բ-ի արձանագրությունում նշվում է, որ Ք. ա. 714 թ. Ուաուշի ճակատամարտից հետո նահանջող արարատյան բանակի հետապնդումը շարունակվել է վեց բերու՝ ավելի քան 40 կմ: Հետապընդման ընթացքում գերեվարման հիշատակում չկա: Արքան գրում է. «Նրանց հետևից ես ելա, վերելքն ու վայրէջքը լցրի ռազմիկների դիակներով»: Օրինակ` «մեծ կոտորած կազմակերպեցի» նախադասությունն առավել հաճախ է հանդիպում: Ընդ որում, այս «միտքը» մեծ տարածում ունի ինչպես ճակատամարտերին հաջորդող տեսարաններում, այնպես էլ ամրոցների կամ այլ բնակավայրերի գրավմանը հաջորդող բազմաթիվ նկարագրություններում: Ակներևաբար այս դեպքերում կայազորներից բացի կոտորածի զոհ էր դառնում նաև խաղաղ բնակչությունը: Արձանագրություններում կոտորածների մասին խոսելիս հիշատակվում է նաև, որ կոտորվողների թիվն «անհաշիվ» է եղել: Դա էապես տարբերվում է արարատյան արձանագրությունների` բոլոր թվերն ամենայն մանրամասնություններով նշելու, նույնիսկ ընդհանուրի գումարը շեշտելու «ոճից»: Արձանագրություններում հակառակորդի գերված զինվորականության կոտորածը միանգամայն հստակորեն տարբերվում է խաղաղ բնակչության ջարդերից: Նվաճողական քաղաքականության թիրախ դարձած երկրների արքաների կամ վերանվաճվող մարզերի կառավարիչների նկատմամբ պատժի տարածված ձև էր մաշկազերծումը: