Ան­­գամ մը մեր գրա­­սենեակը հան­­դի­­­պած էր։ Բան մը, որ յա­­ճախ կը պա­­տահէր։ Կու գար այ­­ցե­­­լու­­թեան եւ կը զրու­­ցէինք զա­­նազան նիւ­­թե­­­րով։ Այդ օր յան­­կարծ տոք­­թոր Պար­­գե­­­ւը զան­­գա­­­հարեց։ Գի­­տէր որ կը մտա­­հոգո­­ւէի Յա­­կոբ Արա­­տի առող­­ջութիւ­­նով։ Այդ օրե­­րուն Արատ հի­­ւան­­դա­­­նոց կը փո­­խադ­­րո­­­ւէր մէկ- եր­­կու շա­­բաթ խնա­­մուե­­լէ ետք, տուն կ՚եր­­թար եւ ապա կրկին կը հար­­կադրո­­ւէր հի­­ւան­­դա­­­նոց եր­­թա­­­լու։ Առող­­ջութիւ­­նը լաւ չէր։ Տոք­­թոր Պար­­գեւ իմաց տա­­լու հա­­մար զան­­գա­­­հարած էր ար­­դէն։ «Վար­­պե­­­տը դար­­ձեալ եկաւ։ Լաւ չե­­րեւիր։ Գիտ­­նաս ու­­զե­­­ցի»։ Հե­­ռախօ­­սը ան­­ջա­­­տելէ ետք Պար­­գե­­­ւին ըսած­­նե­­­րը Չա­­լըք­­մա­­­նին փո­­խան­­ցե­­­ցի։ Առա­­ջար­­կեց իս­­կոյն եր­­թալ։ Միաս­­նա­­­բար հի­­ւան­­դա­­­նոց գա­­ցինք։ Սուրբ Փրկիչ հի­­ւան­­դա­­­նոցի մէջ գտանք իր դար­­մա­­­նում տե­­սած սե­­նեակը։ Աչ­­քե­­­րը փակ էին, դժո­­ւարաւ կը շնչէր։ Աւե­­լի ճիշդ ամէն շնչա­­ռու­­թեան կը խռկար։ Պա­­րոն Պերճ թե­­թեւ մը դպաւ ու­­սին եւ իմա­­ցուց, որ մենք եկած ենք։ «Յա­­կոբ, Յա­­կոբ աչ­­քերդ բաց նա­­յէ եկած եմ, Թո­­մոն ալ հետս է»։ Սա­­կայն Արա­­տէն ոչ մէկ ար­­ձա­­­գանգ։ Ապա ես փոր­­ձե­­­ցի նոյնպէս «Վար­­պետ հոս ենք աչքդ բաց»։ Ան միշտ հեւ­­քով շա­­րու­­նա­­­կեց խռկալ։ Պար­­գեւ Պա­­լըմեանն ալ հե­­տեր­­նիս էր։ Ան ալ իր կար­­գին փոր­­ձեց ուշքի բե­­րել, բայց անօ­­գուտ։ Մեր կող­­քին էր նաեւ բուժքոյ­­րը։ Բուժքոյ­­րը թե­­թեւ մը ծռե­­ցաւ Արա­­տին վրայ եւ գուրգու­­րանքով շտկեց իր վրա­­յի սա­­ւանը։ Տաք եղա­­նակ էր եւ բուժքոյ­­րին վեր­­նա­­­շապ­­կի քա­­նի մը կո­­ճակ­­ներն ալ բաց էին։ Յան­­կարծ Արատ ու­­րախ ժպի­­տով մը աչ­­քե­­­րը բա­­ցաւ։ Յայտնի է, որ գոհ է բուժքոյ­­րի ներ­­կա­­­յու­­թե­­­նէն։ Այս տես­­նե­­­լով պա­­րոն Պերճ չկրցաւ ընդվզու­­մը զսպել «Ծօ՜ Յա­­կոբ ժամ մըն է այստեղ աղա­­չեցինք, պա­­ղատե­­ցինք որ գէթ ան­­գամ մը աչ­­քերդ բա­­նաս, բայց երբ բուժքոյ­­րը վրադ ծռե­­ցաւ ան­­մի­­­ջապէս ուշքի եկար»։ Կա­­տակա­­խօս էր ու սրա­­միտ։ Քիչ անց հրա­­ժեշտ առինք Յակոբ Արատէն։ Հա­­զիւ թէ գրա­­սենեակ հա­­սած էինք կրկին հնչեց հե­­ռախօ­­սը։ Տոք­­թոր Պար­­գեւ Պա­­լըմեանն էր, մեր բաժ­­նո­­­ւելէն քիչ ետք կրկին սրտի կա­­թուած մը եւ Յա­­կոբ Արատ աւան­­դած էր իր ոգին։ Յոգ­­նութեան սուրճ մը խմե­­ցինք տխրա­­մած եւ լուռ։