-Վերջին երեք-չորս տարիների ընթացքում մոտ 40-50 հազար քրիստոնյա է ապաստանել Թուրքիայում։ Որոշ ապաստանյալների դիմումներն ընդունվել ենշ և այլ երկրներ են գաղթել, սակայն կան նաև ընտանիքներ, որոնք երեք-չորս տարի է այստեղ են, երեխաների հետ փողոցում են ապրում և կամաց-կամաց թուրքերեն են սովորում։ Մեր կառավարությանը շնորհակալ ենք, որ թույլ են տալիս այս մարդկանց այստեղ ապրել։ Դա շատ կարևոր եմ համարում։ Բոլոր ապաստանյալները հնարավորություն չունեն Ստամբուլում հաստատվելու։ Շատ կցանկանայինք, որ բոլորը Ստամբուլում, Իզմիրում, Անկարայում կամ Իսքենդերունում (Ալեքսանդրետտա) լինեն․ այս քաղաքներում առնվազն եկեղեցիներ կան։ Իհարկե սա հնարավոր չէր, ապաստայալները ցրվել են ամենուր՝ Բիլեջիք, Սաքարյա, Բոլու, Զոնգուլդակ, Դյուզջե, Էսքիշեհիր, Քյութահյա, Քըրըքքալե, Ամասյա, Յալովա, ևն։ Մենք հնարավորության չափով փորձում ենք կապ հաստատել նրանց հետ, գնում ենք այդ քաղաքներ, այնտեղ հարսանեկան արարողությունների սրահ ենք վարձում և պատարագներ իրականացնում։ Քաղաքների ղեկավար շրջանակները մեզ միշտ օժանդակում են։ Օրինակ՝ Յալովայում ամեն ամսվա առաջին շաբաթը պատարագ է իրականացվում։ Մենք՝ հոգևորականներս, բոլոր գաղթականների համար ցավում ենք, և շատ ենք ցանկանում, որ ՄԱԿ-ը և գերտերությունները նրանց դիմումներին արձագանքեն, քանի որ երեխաներն առանց կրթության են մնում, երիտասարդները համալսարանական կրթույթունն են անավարտ թողնում, աշխատանք, զբաղմունք չունեն։ Մենք հոգեբանական ճնշում ենք զգում, երբ մեկ շաբաթ չենք աշխատում։ Այդ արդիկ արդեն երեք-չորս տարի է չեն աշխատում։