Ծեր	մարդը, ղորդ	ա, ցավի	է՛նքան	չի՛	դիմանալ, չունքի	կենդանական	զորությունը	հատած	է, էլ է՛ն	արինը, էլ	է՛ն	սիրտը	չունի, ամա	ցավն	էլ	շուտով	կմոռանա, չունքի	ջիգյարն	էնքան	տաք	չի՛, միտքն	էն	կարողությունը	չո՛ւնի, որ	բանը	երկար	պահի: Աոաջի	բոցն	որ	անց	կացավ, թմբրությունիցը	զգաստացավ, էլ	մտքումը	բան	չէ՛ր	մնացել: Հենց	իմանում	էր, թե	գինու զորությունն	ա	նրան	հաղթել, թուլացրել, կրակի	տաքությունը	գլխին	դիպել	քնացրել: Աչքը	որ բաց	չարեց, էն	սարսափելի	երազն	էլ, որ	տեսել	էր, հենց	իմանում	էր	ողորմելին, թե	նո՛ր	ա	Էկել աշխարք, նո՛ր	ա	ծնել	ուզում	էր, որ	ինչ	ունի-չունի	տա՛, թաք	ըլի	մեկ	քանի	տարի	էլ	ումբր ունենա, աշխարքի	սերը	վայելի: