Համերգի երկրորդ բաժնում «Կամար» դուետը կատարեց նաև մի այլ հայ կոմպոզիտորի ստեղծագործությունների փունջ՝ գրված երկու դաշնամուրի համար: Ալ. Հարությունյանի առաջին ծավալուն երկը կոնցերտն էր դաշնամուրի համար: Նա, ինչպես իր սերնդի շատ կոմպոզիտորներ, իր ստեղծագործական ուղու սկզբում ազդվել է Արամ Խաչատրյանի հրաշունչ ոգուց և երաժշտական ոճաբանությունից, սակայն Խաչատրյանի ստեղծագործության որոշ առանձնահատկություններին առնչվելով հանդերձ, հենց սկզբից կրել է ինքնատիպության գծեր, ինչն էլ հետագայում դարձել է իր ուրույն ձեռագիրը: Հենց այդ ձեռագրի կնիքն են կրում երկու դաշնամուրի համար գրված «Քայլերգն » ու «Ռոմանսը», «Տխուր երգը», «Սկերցոն», «Պարը»: Զանազան էին տրամադրությամբ, ասելիքով, ռիթմով. զորականի քայլքի հնչողությանն ու ոգուն հաջորդեց ռոմանտիկ տրամադրությամբ քնքուշ մեղեդին, ապա դրամատիկ տոնայնությամբ տխրաբեր երգը, հաջորդիվ՝ հայկական մեղեդիներով կառուցված դաշնամուրային մշակումը, վերջում՝ դարձյալ աճող տոնայնությամբ «Պարը»: Հակիրճ,սեղմ շարադրանքներում մոնումենտալ ընդգծումներ, դրամատիկ ընդմիջումներով, ազգային դասական երաժշտությանը հատուկ ռիթմեր, մեղեդիական լայն շունչ, ազգային վառ կոլորիտ… Եվ դաշնակարուհիներին հաջողվեց է այս փնջի ողջ հմայքը հաղորդել հանդիսականին: