Ոչ ոք դա քննարկելու ժամանակ չունեցավ, որովհետև ննջասենյակի դուռը աղմուկով բացվեց, և մի քիչ ամաչկոտ, մի քիչ շշմած՝ դուրս եկավ Արմանուշ Չաքմաքչյանը: Հագել էր բաց գույնի բամբակյա տաբատ և մարմնի գծերը թաքցնելու չափ լայն ու երկար վերնաշապիկ: Երբ Թուրքիա էր գալիս, իրերը հավաքելիս երկար մտածում էր, թե ինչ հագուստ վերցնի ու պահպանողական վայրում աչքի չընկնելու համար ամենակոկիկ շորերն էր ընտրել: Դրա համար էլ Մտամբուլի օդանավակայանում Զելիհա մորաքրոջ մարմնավաճառի շրջազգեստ հիշեցնող կարճ փեշը և մարմնավաճառի կոշիկներ հիշեցնող բարձրակրունկ կոշիկները տեսնելուց Արմանուշը թեթև շոկի մեջ էր: Բայց ավելի սարսափելին գլխաշորով ու երկար զգեստներով անչափ հավատացյալ և օրը հինգ անգամ նամազ անող Բանու մորաքրոջ հետ ծանոթանալն էր: Արմանուշի համար ճնշող առեղծված էր, որ չնայած արտաքինի և բնավորությունների կտրուկ տարբերությաևը' միևնույն հարկի տակ ապրող այս երկու կանայք քույրեր են: