Եթէ թրքերէն ընթերցողները հազիւ այսքան ուշ կը ծանօթանան Պարոնեանին, արդեօք ի՞նչ է այս ուշացումին մէջ մեր՝ պոլսահայերուս պատասխանատուութիւնը։ Որպէս թրքերէնի բնականաբար տիրապետող հայութեան հատուած, իրաւ ալ ուշացած ենք հայ մշակոյթը թուրքիացի ընթերցողներուն մատուցելու խնդրին մէջ։ Ո՞վ գիտէ, թերեւս ալ շատ հասկնալի պատճառներով համոզուած էինք, որ այս երկրէն ներս ոչ ոք կը հետաքրքրուի հայերէն գրականութեամբ։ Այս նիւթին մէջ պանծալի բացառութիւն մըն է «Արաս» հրատարակչութիւնը, որ մօտ քսան տարիներէ ի վեր յանձն կ՚առնէ այս խիստ կարեւոր առաքելութիւնը։ Ինչպէս իր գովազդագրին մէջ ալ կը նշուի ան «հայերէն գրականութեան բացուող լուսամուտ» մըն է։ Սակայն հարկ է նշել, որ «Արաս»ի հրատարակչական թափն ալ անբաւարար կը մնայ երկրէ ներս այս ուղղութեամբ արթնցող հետաքրքրութիւնը յագեցնելու համար։