Ողջ ջուրը թափեցինք։ Ոչ մի գրամ չմնաց ենթահարկի տակ։ Բայց պարզվեց, որ բոլորիս կոշիկները ջրասույզ էին եղել, եւ երբ արեւը հայտնվեց, դրանք շարվեցին տախտակամածին, ինչպես խանութի ցուցափեղկում։ Պարենի բացարձակ մեծ մասը փչացավ։ Ծովի ջուրը լցվել էր խմելու ջրի բաքի մեջ, այնպես որ ավելի քան երկու օր պետք է լողայինք առանց ջրի եւ սննդի։ Հագուստները թրջվել էին։ Բայց այդ ամենը մանրուք էր, ինչպեսեւ այն, որ ես Հայկի ու Բաբասի վրա ծախսեցի երկու շիշ նեկտար, որն այլ կերպ «ղարաբաղյան թթի օղի» է կոչվում։ Դրանով մինչեւ կարմրելու աստիճան շփեցի նրանց մարմինները, մինչ «ջրահեղձները» մորմոքում էին. «Բա ափսոս չի՞»։ Ա՛յ, այսպիսի անշնորհակալ էակներ են։