Նման զարմանքի մատնուած էի, երբ քաղաքիս հայութիւնը անտարբեր կը մնար վերջին քանի մը տարիներուն Թաքսիմի հրապարակին վրայ կատարուող 24 Ապրիլի ոգեկոչումներուն։ Այդտեղ ամէն տարի ալ աւելի բազմութիւն մասնակցութիւնով կատարուած յիշատակման արարողութեան մասնակցողներու մէջ հայերը միշտ չնչին փոքրամասնութիւն եղան։ Իսկ ի՞նչ է պատճառը։ Թուրքիայէ ներս տասնամեակներ շարունակուող ճնշման քաղաքականութի՞ւնը։ Հետզհետէ ծանր լուծի մը վերածուած հայ ինքնութենէ հեռու մնալու մարմա՞ջը։ Չէզոքութեան մէջ որոշ ապահովութիւն տեսնող այլասեռած քաղքենիութի՞ւնը։ Թերեւս ալ այս յիշուածներուն բոլորը միասնաբար մեզ կը տանին ուղղութիւնով մը, որուն մէջ պիտի կորսնցնենք մեզի աւանդուած եւ փոխանցուած սրբութիւնները։ Հայախօսութենէ դադրելով, հայ կրթութենէ հեռանալով, հայեցի անուններուն գործածութենէն հրաժարելով հասանք այս հանգրուանին։ Նօսրացանք, աղքատացանք եւ ուժաթափ եղանք այն պահուն, երբ ճիշդ ալ կարիքը ունինք աւելի հզօր, աւելի պահանջատէր եւ աւելի կորովի ըլլալու մեր յափշտակուած իրաւունքները ետ առնելու համար։