-Դու աղջ՞իկ ես, թե՞ Չղջիկ։ Էզ, հետամնաց ես դու։ Մտքիս մեջ նայում եմ քեզ ու սիրտս թթու վարունգ է ուզում, շա՜տ, դաժան փշերով վարունգ։ Աղիացած բերանս բաց՝ հեռախոսը վերցնում ու գծերի մեջ եղող բերաններին չեմ հավատում։ Չեմ հավատո՛ւմ։ Ու չհավատալով էլի քեզ եմ տեսնում, Ար-ար, Արտ-աաա, անունդ ինձ հղիացնում, աբորտ անել ա տալիս։ Քեզ եմ դիտանցքում քեզ, մեկ էլ՝ դիմացի երևակայական պարանի վրա թրև եկող լղոզած տրուսիկդ․․ Հեռախոսին չեմ հավատում, բայց գծի վրա վիբրացվող ձայնը շատ բնական է ու ինձ միանգամից զարթնացնում, օրացույցը բուռս է տալիս։ Վախենալու բան ա էդ օրացույցը, վառել աղբը գցել չի լինի, արդյունքում՝ ինքն ա քեզ վառում, աղբը գցում, արտագաղթել, քեզնից՝ գլուխը պրծցնել տալիս։ Օրացույցին նայելը մշտական ստորացում ա․․․ Բայց չէ, քեզնից բացի կամ ավելի ճիշտ քեզնից հետո էլ ցավ չկա։ Դու քո տված ցավով մնացած կյանքս ցավազրկեցիր․․․ Բայց, այնուամենայնիվ, չեմ հավատում, էլի չեմ հավատում․․․ Մի խոսքով չեմ հավատում, որ վաղը նույն ժամին, նույն րոպեին, բայց տարբեր տեղերում երկու թաղում կա․ հայտնի ռեժիսորի նախկինում ճանաչված դերասանուհի, նառոդնի՝ Էմմա Սերգևնայինը և Կոմայգու տրանս, գլամուրային ծիտ, ջահել-ջիվան՝ Էլեոնորայինը․․․ Ու չեմ հավատում, որ ես երկուսի թաղմանն էլ ՀՐԱՎԻՐՎԱԾ» (ԻՆՏՐԻԳԱՅԻՆ ՍԵՌ ՄԱՍ ՉՈՐՐՈՐԴ ՉՂՋԻԿ-ԲԵԱՏՐԻՍ ․․․)։