Կարնեգին բերում է նաեւ յուրօրինակ աղոթքի մի տեքստ, որի բառերը խիստ անհրաժեշտ են նրանց, ովքեր կյանքում կանգնում են անխուսափելիության փաստի առջեւ. «Ամենակարող Տե՛ր, հանգստություն պարգեւիր ինձ։ Սովորեցրու հաշտվել նրա հետ, ինչ ի վիճակի չեմ փոխել։ Տո՛ւր ինձ քաջություն փոխելու այն, ինչը կարող եմ փոխել։ Եւ իմաստություն տուր ինձ, որպեսզի կարողանամ զանազանել մեկը մյուսից»։ Սա պարզապես բանաձեւ չէ, պարզապես աղոթք չէ։ Սա նույնիսկ դեղատոմս էլ չէ։ Սա ինքը՝ մարդն է։ Եթե դու գիտեիր, որ մեկ օրից տունդրայում -60 աստիճան սառնամանիք է լինելու եւ այնուամենայնիվ ճանապարհ ես ընկել, ուրեմն ամեն ինչ հաշվարկել ես՝ հարգանքով եւ ընկալումով վերաբերվելով անխուսափելիությանը։ Հակառակ դեպքում՝ պարզապես խելագար ես։ Եւ հաշվի առնելով, որ խելագարները դուրս չեն գալիս բաց ծով եւ բաց տունդրա, նշանակում է, որ դու ոչ միայն նորմալ մարդ ես, այլեւ ամեն ինչ հաշվարկել ես։