Գնդի լուրջ տառապանքը վեց ամիսը մեկ էր, երբ Մոսկվայից ժամանում էր հանձնաժողովը։ Գունդը հայտնվում էր ընկեցիկի վիճակում։ Ինչպես հարբեցող ծնողների լքյալ զավակը, որը պիտի հասակակիցներին հավասար քննություն հանձներ, ասենք, միլիցիայի բարձրագույն դպրոց ընդունվելու համար։ Քաղպաշտպանության մեր գունդը Սամարա սովյալ քաղաքի հանդեպ առհասարակ անհասկանալի պարտավորություններ էր վերցրել։ Լավ, ասենք թե աղետ էր սպիրտի թորման գործարանում։ Գնդի հզոր տեխնիկան, նպատակաուղղված պատերազմական իրավիճակներում կործանվող քաղաքների, ռազմարդյունաբերական համալիրների և այլ հույժ կարևոր օբյեկտների վերականգնմանը, մեկնեց դեպքի վայր և պատվով կատարեց մարտական առաջադրանքը։ Ճիշտ է, մեկ շաբաթ շարունակ փրկարարները զանգվածային հարբեցողության մեջ էին (արցունքի պես զուլալ սպիրտը գունդ էր հասել հնարավոր բոլոր միջոցներով: Սպիրտով լի էին տափաշշերը, թեյնիկներն ու բենզաբաքերը), որին, անշուշտ, մարտընկերային համերաշխությունից դրդված, մասնակցում էինք նաև մենք։ Բայց թե ինչու էին մեզ մասնակից դարձնում հետամնաց կոլտնտեսության կարտոֆիլի բերքահավաքին, տեղական հարբեցողների մայիսմեկյան շուրջկալին, շտաբի ամառանոցային վրանավանի կառուցմանը Վոլգա գետի կղզում, կամ էլ, որ առավել ուշագրավ էր, ինչ-որ շքեղ կուլտուրայի տան շքասրահների հատակի հայելային փայլեցմանը, ըմբռնել անհնար էր։ Բայց կատարել պետք էր։ Այլ տարբերակի իսպառ բացակայության պատճառով։ Այս ամենը, բնականաբար, ձևավորում էր գնդի մարտական պատրաստվածության որակը։ Օկրուգային զինավարժության ժամանակ գնդին հրաձգարան էին հասցնում ամենավերջում, նախապես սպառնալով, որ բոլոր նրանք, ովքեր 3 գնահատականի կարժանանան (բարձր գնահատականը 5-ն էր), կվաստակեն արտահերթ երկօրյա արձակուրդ։ Իսկ նոյեմբերյան շքերթներից առաջ գունդը հիշեցնում էր առաջին անգամ հռոմեական վարժահրապարակ մտնող անվարժ գլադիատորների ֆալանգ։ Մարզումներն անցկացվում էին դիվիզիայի հրապարակում։ Երբ հայտարարվում էր գնդի մուտքը, տրիբունայում դիրքավորված գնդապետների դեմքն ապշեցուցիչ անտարբերության քողով էր պատվում, ինչպես մեր վաշտի աջթևային հարբեցող Զուևի դեմքը, երբ նրան, լուլ հարբած վիճակում հերթական անգամ հայտնաբերելով, ընդամենը արձանագրում էին հերթական պատմական եղելությունը։ Զուևը հայացքը վեր էր բարձրացնում և նրա ճակատին շարվում էր` «Կներեք բարեկամներ, բայց ես չեմ էլ հասկանում, թե առհասարակ որտեղ եմ գտնվում» նախադասությունը։ Գուցե գնդապետների այս հանելուկային դիմախաղն էր պատճառը, որ գունդը զինվորական շքերթում լավագույնը ճանաչվեց։