«… ­Հին ազ­գի մը ձայ­նը պատ­մու­թիւնն է, իսկ նո­րինն՝ իր գոր­ծե­րը: Ինչ­պէ՞ս հնա­րա­ւոր է, որ մի հայ ազգ գտնո­ւի ու ողջ լի­նի: Կ’ե­րե­ւի որ ար­դի հա­յը, տա­րօ­րէն ա­ռա­քի­նու­թեան տէր, բոյ­սե­րու կեան­քը կ­’ապ­րի: ­Վասն­զի կա՛մ ես ա­կանջ ու աչք, կամ նա լե­զու չու­նի, չու­նի ձայն ու գործ յ’Եւ­րո­պայ, չու­նի ա­թո­ռիկ մը ազ­գաց կա­ճա­ռին մէջ: Ար­դեօք ­Հայ­կայ ու­րո­ւա­կա՞նն ե­րեւ­ցաւ ե­րա­զիդ, մի­թէ հի՞ւր մ­’է հայն, որ սխալ դուռ զար­կաւ ու ազ­գե­րու դրան սե­մին վրայ նըս­տաւ. մի­թէ գե­րի՞ մ’է շղթա­յի ար­ժա­նի, ի՞նչ է խնդրեմ, ժամ մ’ա­ռաջ նկա­րագ­րէ ինձ այդ էա­կը: