-Անասյան գիտնականը, առավել քան այլ ոք, գիտակցում էր իր գործի կարեւորությունը եւ ըմբռնում իր կատարելիք աշխատանքի անհրաժեշտությունը…,- մեկնաբանում է պրոֆեսոր Պարույր Մուրադյանը, որ երկար տարիներ բախտ է ունեցել Անասյանի հետ աշխատելու։ -Կայարանում, բացի նրա ընտանիքի անդամներից, մենք էինք՝ երեք հոգի։ Երբ գնացքը շարժվեց, Անասյանը շփոթահար կանգնել էր կառամատույցին եւ տեղից չէր շարժվում… չէր ուզում գնալ։ Վերջին պահին միայն թեւատակից նրան բարձրացրինք (թեթեւ էր) եւ հրեցինք վագոնի դռնից ներս…