Երբ ինձ ջարդուփշուր անելուց հետո, ցեմենտապատ, սառը մենախուցն են նետել, հանկարծ աչքիս առաջ հայտնվել է Ուրան։ Ձեռքը դնում է ճակատիս։ Ասում է՝ պինդ կաց, Արտաշ, ես կենդանի եմ, երկնքից հսկում եմ քեզ, դիմացիր, դու պիտի ապրես, մի հրեշտակի ուղարկելու եմ, որ քեզ տուն տանի… Մարդը խոսքին տեր եղավ։