Սերժ Սարգսյանի շուրջը, այդպիսով, ձեւավորվեց հաճախորդների «մատյան գունդը», որն ուղղակի հրաշքներ էր գործում հատկապես համապետական ընտրությունների ժամանակ՝ հնարավորություն տալով շեֆին՝ «խփել» այնքան քվե, որքան սիրտը կուզի: Հիմա ապրիլի երկրորդ տասնօրյակում Ազգային ժողովը, որտեղ «հաճախորդների» պակաս չկա, կընտրի վարչապետ: Ամենայն հավանականությամբ՝ դա կլինի Սերժ Սարգսյանը, ով վերջին շրջանում դրա նախապատրաստությամբ է զբաղված: Նրան այդ գործում, բնականաբար, մենակ չեն թողնում «մատյան գնդում» հավաքագրված «հաճախորդների» հին ու նոր «գվարդիաները»: Սերժ Սարգսյանը վստահ է, որ մինչեւ 2022-ը շարունակելու է պաշտոնավարել: Այլ կերպ չի էլ կարող լինել, եթե նույնիսկ ինքը դա ցանկանա: «Գունդը» արդեն գործոն է, «գունդը» նրան չի թողնի, որ հեռանա՝ կորցնելիքը չափից դուրս շատ է՝ փող, իշխանություն, լծակներ, արտոնություններ… Ճիշտ է, «հաճախորդացում» երեւույթը կարող է երկիրը լիակատար բռնապետության հասցնել, չարիք դառնալ հասարակության գլխին, բայց ետդարձի ճանապարհ այլեւս չկա: «Շեֆի» դիրքերը պետք է մնան միշտ անսասան, որպեսզի «հաճախորդները» շարունակեն «վայելել» կյանքը՝ հարյուր հազարավոր չքավորների ու լքվածների զրկանքների հաշվին: Եվ «կվայելեն», քանի դեռ քաղաքական ընդդիմություն կոչվածը կամ մտմտում է գնալ նույն «հաճախորդացման» ճանապարհով, կամ էլ ի զորու չէ ձեւակերպել իրավիճակից բխող՝ ժամանակի ամենահրատապ օրակարգը: Բայց մինչեւ ե՞րբ…