Հիմա շարժում մը կայ: Մարդիկ կ՛երթան, տուն կը գնեն, մանաւանդ՝ թոշակառուները: Շատ լաւ է, իրենց եկամուտը հոն կը ծախսեն. պզտիկ նպաստ մըն է, բայց չի բաւեր: Հայաստանը հոն աշխատող մարդոցմով պիտի ապրի: Գործ ընելու հնարաւորութիւնը ամէն մարդ չունի: Ատիկա Հայաստանի իշխանութիւնը պէտք է ստեղծէ, պէտք է ստեղծեն նաեւ Սփիւռքի կազմակերպութիւնները: Ես շատ պարզ տրամաբանութիւն մը ունիմ. մեր զանազան բարեսիրական կազմակերպութիւնները, շոքոլա եւ հագուստ բաժնելու փոխարէն՝ 10 ընտանիքի վերադարձը թող ապահովեն բնակարանով եւ աշխատանքով: Մեզի ճակատագրակից ժողովուրդ մը կը կազմակերպէ ասիկա. հազարներով կ՛երթան իրենց երկիրը: Ուրեմն՝ պատճառ չկայ, որ մենք չերթանք: Բարեբախտաբար կան բացառութիւններ, իսկական բացառութիւններ. Պոսթընէն ընտանիք մը, իր ունեցած-չունեցածը առաւ ու եկաւ, նոյնիսկ իր ինքնաշարժն ալ բերաւ իրեն հետ: Ուրիշ ընտանիք մըն ալ իր գործերը փակեց, եկաւ եւ հաստատուեցան Հայաստան: Ուրեմն՝ ասիկա պատրաստութեան պէտք ունի: Երբեմն կ՛ըսեն՝ երբ լաւանայ կացութիւնը կ՛երթանք: Երբ լաւանայ՝ մեզի պէտք չեն ունենար: Եթէ վաղը երկիրը Զուիցերիա ըլլայ, այդ երկիրը ալ մեզի պէտք չունի: