Ու վար­­պետ Կի­­րակո­­սը, ծե­­րու­­նի այդ ար­­հեստա­­ւորը,- ըստ երե­­ւոյ­­թին՝ վեր­­ջի­­­նը իր տե­­սակին մէջ-, կը նստի փոք­­րիկ սե­­ղանի­­կին առ­­ջեւ, վրան կ՚առ­­նէ սեւ կա­­շիէ գոգ­­նո­­­ցը ու կը սկսի դա­­սաւո­­րել գոր­­ծիքնե­­րը, -գոր­­ծիքներ, որոնք եր­­կու-երեք սե­­րունդ հնու­­թիւն ու­­նին եւ աւանդն են ան­­կասկած հին վար­­պետնե­­րու։ Կի­­րակո­­սը աչ­­քին վրայ կը դնէ նաեւ ակ­­նոց, որու վրայ նստած փո­­շին կը վկա­­յէ, թէ այդ գոր­­ծի­­­քը ակա­­նատեսն է բազ­­մա­­­թիւ ստեղ­­ծա­­­գոր­­ծութիւննե­­րու։ Տիպ փո­­րագ­­րե­­­լու այս «արա­­րողու­­թիւնը» կը ստեղ­­ծէ նաեւ հայ­­կա­­­կան տի­­պերու եւ «տիպ» բա­­ռի մա­­սին խօ­­սելու հա­­զուա­­գիւտ պահ։