Ծնվել է Արևմտյան Հայաստանի Վան քաղաքում: Եղել է բալետի արտիստ, պարուսույց Գեորգի Գեորգիյանցի կինը: Հայոց ցեղասպանության (1915թ.) ժամանակ ընտանիքով տեղափոխվել է Երևան: 1939թ. ավարտել է տեղի Մանկավարժական տեխնիկումը, զուգահեռ հետևել պարարվեստին՝ աշակերտելով Վահրամ Արիստակեսյանին: Օպերայում որպես բալետի մենապարուհի եղել է 1933թ-ից՝ հիմնադրման օրվանից: Կարճ շրջան աշխատել է նաև Հայաստանի երգի-պարի նորաստեղծ անսամբլում: 1941թ. վերադարձել է Ա.Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի թատրոն և մինչև 1963թ. եղել նրա առաջատար մենապարուհիներից՝ կատարելով դասական և ժամանակակից բալետների հերոսուհիների դերապարեր: Պարուհու անունն ավելի հայտնի է դարձել Ա.Խաչատրյանի «Երջանկություն» բալետի հերոսուհու դերապարի բուռնազյանական հմայքով ու քնքշությամբ, հայեցի կատարումից հետո: Ե՛վ էպիզոդիկ, և՛ գլխավոր դերապարերով հանդես է եկել Բ.Ասաֆևի «Բախչիսարայի շատրվանը», Գլիերի «Պղնձե հեծյալը», Ա.Սպենդիարյանի «Խանդութ», Ա.Տեր-Ղևոնդյանի «Անահիտ» և մի շարք այլ բալետներում: Դասավանդել է Երևանի պարարվեստի ուսումնարանում: 1946թ. արժանացել է Հայաստանի վաստակավոր արտիստի կոչման: Մահացել է Երևանում: