Ու վեպը կխրի անցյալին մեջ, անկե ամբողջ շերտեր կհանե հերոսներու հոգիի մակերեսին, կդառնա հինի և նորի համադրավայրը, բախումի կայանը: Այսպիսով ան կըլլա ոչ միայն ալ ծերացած Ստեփանի պատմությունը՝ հակադրված նոր կյանքի ասպարեզ մտնող Նորայի պատմության, այլ գեղարվեստական խտացումը շուրջ կես դարու հայկական կյանքի: Առանց արվեստական իդեալականացումի: Այս վեպը նոր սերունդին պատկանող ողջամիտ մարդու մը հանդարտ ու խոհուն նայվածքով տեսածն է հին և նոր իրականութենեն և անոր սևեռումը` նույն խոհունությամբ: Տեսակ մը ափսոսանքի շեշտով նաև, համակերպ թախիծով, որ վեպի բանաստեղծական մթնոլորտը կստեղծե և հերոսներու հոգեբանությունը կթելադրե: Կենտրոնական դեմքը, օրինակ, բժիշկ ըլլալու համար չէ ծնած, եղած է. գյուղը մնալ չէ ուզած, մնացած է. ամուսնանալ փափաքած է, չէ կրցած: Կարելի չէ ըսել, սակայն, որ դժգոհ է ապրած կյանքեն: Պիտի նախընտրեր ուրիշ կյանք մը ունեցած ըլլալ, բայց դժգոհ չէ: Նույնն է պարագան գրեթե բոլոր մյուս դեպքերում: