Հակառակ այն ցաւին, որ թողած էր ցեղասպանութիւնը` Ազնաւուր շարունակեց իր ճամբան, տարաւ իր պայքարը: Միշտ երգեց Հայաստանի, հայ ժողովուրդին մասին՝ ցանկալով պաշտպանել արժանապատւութիւնը այն մարդոց, զորս փորձեր էին լռեցնել: Անոր հաւատարմութիւնը իր արմատներուն՝ մեզի աւելի զգալի դարձուց օտարականի այն անասելի մասնիկը, որ կ՚ապրէր անոր Ֆրանսացիի հոգւոյն մէջ: Իր շնորհիւ Հայաստան շատ բան տուաւ Ֆրանսային: Իր միջոցով այսօր առիթը կը ստեղծուի յիշելու, թէ մենք՝ որպէս ազգ որքան պարտական ենք այն բոլոր Հայերուն, որոնք ստիպուած փախան իրենց հայրենիքէն՝ եկան ապաստան գտնելու մեր քով, պարարտացուցին մերը: Բազմազանութիւն չէ ասիկա, այլ զիրար խաչաձեւող ճակատագիր է: