Իր քարոզում, առաջնորդ Սրբազանը Յիսուսի Տաճար ընծայման նախատօնակի առիթով մի անգամ եւս վերապատմեց Յիսուսի տաճարին ընծայման դրւագը, որը իր արմատները ունի Հին Ուխտի ժողովրդի պատմութեան մէջ: Նա բացատրեց իւրաքանչիւր ծնողի երազային սպասումները իր զաւակների ապագայի մասին, եւ երբեմն այն դժբախտութիւնները, որոնցմով կասեցւում է երազների իրականացման գործընթացը. «Սիմէոն ծերունին, մանուկ Յիսուսին իր գիրկը առնելուց եւ Աստծուն փառք տալուց յետոյ, Աստւածամօր յայտնեց, թէ նրա սրտից էլ սուր է անցնելու: Սուրը, ցաւը, վէրքը, խոցը, տառապանքը մեր մարդկային այս կեանքի մաս են կազմում: Ոչ ոք չգիտի թէ ի՞նչ է սպասւում իրեն համար ապագայում: Սակայն պատրաստ լինելը դրանց՝ իմաստութիւն է: Չար մարդիկ, չար դէպքեր, չար լեզուներ, չարիք ծրագրաւորող անձեր այս աշխարհում անպակաս են: Դրանք չարի արբանեակներն են, որոնք քուն ու դադար չունեն: Հարկ է ճանաչել նրանց եւ պաշտպանւել նրանցից: Յիսուս ինքնապաշտպանութեան կարիք չունէր: Նա հենց մարդու փրկութեան համար էր եկել աշխարհ: Ուրեմն Նա նախապատրաստւել էր այս ուղղութեամբ եւ իր Հօր կամքն էր կատարում: Սակայն Աստւածամայրը դեռ չէր կարող իմանալ թէ ի՞նչ է Աստծու կամքը իր Միածնին համար: Դրա համար էլ Սիմէոն Ծերունին բացայայտ ծանուցում եւ ասում է Աստւածամօր, թէ նրա սրտից սուր է անցնելու…», ասաց Սրբազանը: