Անընդհատ ուզում էի տեսնել կնոջը, ով թվում էր` մարմնավաճառ է, բայց տունն ինձ այլ բանի մասին էր պատմում: Պառկած էի ու չէի ուզում ավելորդ մտքերով ծանրացնել ուղեղս: Պատի վրա հորս արած դիմանակարը տեսա, որը ամեն օր աչքիս առաջ էր ու նոր չէր: Աչքերը, այն տան կտավների մեջ ընդգծված աչքերն իմ պատին էին գամված: Նույն աչքերը: Գլուխս ծանրացել էր: Գիշերով հասա նրա տուն: Նստել էի կողքին ու հարազատ շունչ էի զգում: Գրկեց ինձ, տեսա, որ հագուստը կոճակներ չունի: Հիշողությունս հետ գնաց: Կնոջ հագուստների վրա կոճակ չի եղել: Կնոջ տնից ինձ իմ տուն գցեցի: Բացեցի պահարանը, այնտեղ մորիցս ինձ մնացած մի շոր կար, որը մանուկ հասակում թաքուն առնում էի ձեռքերիս մեջ, հոտոտում, գրկում էի ու քնում: Շորի վրա կոճակի տեղեր կային, բայց կոճակները ճիշտ նույն ձևով կտրած էին: Չէի ուզում խելագարվել: Խելագարվեցի: