Ինչ վերաբերում է Նախագծի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասին, ապա գտնում ենք, որ «Սահմանադրական կարգի հիմունքները» գլխում մեթոդապես հիմնավորված չէ պարտականության (առավել ևս՝ քաղաքացիների) ամրագրումը: Այստեղ չանդրադառնալով ձևակերպման մանրամասներին՝ պետք է արձանագրենք, սակայն, ակնհայտ անհամաչափություն պետության և անձի վրա՝ շրջակա միջավայրի պահպանության ոլորտում դրված «ծանրության» տեսնակյունից: Շրջակա միջավայրի պահպանության հանրային արժեքն անվիճելի է, և այս պարագայում Նախագիծը բովանդակում է այսպիսի պատկեր. մի կողմից՝ «Հանրային իշխանությունը խթանում է ...», իսկ մյուս կողմից՝ «Յուրաքանչյուր ոք պարտավոր է ... »: Պետք է ընդունել, որ նման մոտեցումն ի սկզբանե անհամարժեք է: