Հովհաննես Իստանբուլյանը բանաստեղծությունն անմիջապես ճանաչեց: Տարիներ առաջ էր գրել: Շատ լավ էր հիշում, որովհետև բարձր տաքություն ուներ, երեք օր դողէրոցքի մեջ անցկացնելով՝ մնացել էր անկողնում: Արմանուշն ամբողջ ընթացքում անկողնու կողքին էր նստել, քացախի մեջ թաթախած սառը սրբիչներ դրել ճակատին, կուրծքը սառույցով էր շփել: Երրորդ օրվա վերջում, երբ ջերմությունն արդեն իջել էր, այս տողերն էին միտքը եկել: Բառերն ինքնաբերաբար էին հոսել: