Պայծառ Բաղինյանը դարձավ բեռնատար ավտոմեքենայի վարորդ, եւ հազիվ թե անծանոթ մարդիկ ենթադրեին, որ Էլբրուսի ստորոտներից Նալչիկ գնացող-եկող ավտոշարասյան 15 մեքենաներից առաջինի ղեկին 18-ամյա մի հայ աղջիկ էր: Շարասյունը ռազմամթերք էր տեղափոխում, եւ ամեն մի ցնցումից ցանկացած պահի կարող էր պայթյուն առաջանալ: Ահա այդպես անընդհատ` անիվների վրա, դժոխային ճանապարհներով, մինչեւ այն չարաբաստիկ պայթյունը ձորում… Շտապեց օգնել վիրավորներին եւ զգաց, որ ինքն էլ է վիրավոր կրծքից: Երեք ամիս նրան մի ռուս կին պահեց, մինչեւ որ հնարավոր եղավ տեղափոխել հոսպիտալ… Պայծառն այլեւս պիտանի չէր ծառայության: Զորացրվեց ու վերադարձավ տուն: