Այստեղ «Դադարները» հատվում են եւս մի պոեմևնախերգանքով, որ կոչվում է «Քրիստոսի վերջին խոսքից առաջ եւ հետո»։ Պոեմի հերոսը լեգենդար Մոնթե Մելքոնյան և Ավոն է։ Ավելի ստույգ՝ ոչ թե հերոս, այլ խորհրդանիշ։ Ոչ սյուժե, ոչ գործողություն, ոչ ժամանակ ու տարածություն՝ այլ հոգեբանական պահի մենախոսություն աշխարհի, մարդու, ճակատագրի տիեզերական խոհերով, ուր կյանքն ու մահը նույնարժեք են եւ անսկիզբ ու անվերջ ժամանակի հոլովույթում ճակատագիրը գուշակում է ունայն վերջավորություն, իսկ հավերժականն արձագանքում է «Շուշան սարեր, մանուշակ քարեր ևՂարաբաղ»։ Նկատենք, որ պոեմի պատկերային համակարգը բարդ է՝ հաճախ միստիկայի հասնող բնազանցական այլաբանությունների անկռահելի շրջադասությամբ։