«Փոր» բա­­ռը Գու­­գարք նա­­հան­­գի մէջ ու­­նե­­­ցաւ իր ամե­­նէն լայն տա­­րածու­­թիւնը։ Իր բուն իմաս­­տէն՝ գոգ, պա­­րապու­­թիւն եւ խո­­ռոչ՝ զար­­գա­­­ցաւ «հո­­վիտ»ը։ Ուստի, հիւ­­սի­­­սային Հա­­յաս­­տա­­­նի բազ­­մա­­­թիւ գա­­ւառ­­ներ անուանուած են «փոր», ինչպէս՝ Քվի­­շափո­­րը, Բող­­նո­­­փորը, Ման­­գեաց փո­­րը, Կող­­բա­­­փորը իր Կող­­բա­­­քար բեր­­դա­­­քաղա­­քով եւ Ծո­­բոփո­­րը իր Ախ­­թա­­­լայի հիաս­­քանչ վան­­քով։ Առանձնաց­­նել պէտք է Ձո­­րափո­­րը կամ Ձո­­րոփո­­րը, ուր ծնած էր 8-րդ դա­­րու աս­­տուածա­­բան, «Էջ­­միածին ի հօ­­րէ» եւ «Ու­­րախ լեր, սուրբ եկե­­ղեցի» շա­­րական­­նե­­­րու հե­­ղինակ Սա­­հակ Կա­­թողի­­կոս Ձո­­րոփո­­րեցին։ Աւո­­յին ժա­­մանա­­կաւոր բա­­ցակա­­յու­­թիւնը առիթ կու տայ, որ մտա­­բերենք նաեւ մէկ այլ պեր­­ճութիւն... ար­­տա­­­յայ­­տութիւններ։ «Փոր»ը, ըստ հա­­յերէ­­նի դար­­ձուածքնե­­րու բա­­ռարան­­նե­­­րու, յղփա­­ցած է ար­­տա­­­յայ­­տութիւննե­­րով։ Անոնք եօթա­­նասու­­նի չափ են, ինչպէս՝ «փո­­րը դա­­տար­­կել» ծննդա­­բերել, «փոր է, հոր չէ» մար­­դը ան­­սահման չի կրնար ու­տել, «փոր պա­հել» ախոր­ժակ պա­հել աւե­լի լաւ ու­տե­լիքի հա­մար, «փո­րը դա­տարկ» աղ­քատ, սնանկ, «փո­րը եփիլ» ան­համբե­րու­թե­նէ զայ­րա­նալ, «փո­րը լի­քը սա­տանայ» շատ խո­րամանկ մարդ, «փո­րը իւ­ղո­տիլ» հարստա­նալ, «փո­րը չվերցնել» նա­խան­ձիլ, «փո­րը օձ մտնել» նեն­գութեամբ եւ չա­րու­թեամբ լե­ցուիլ, «փո­րի գե­րի» որկրա­մոլ, «փո­րի մէջ օձեր ու­նե­նալ» չար մտադ­րութիւններ ու­նե­նալ։ Ինչպէս տե­սակա­ւոր են «փոր»ին պա­րու­նա­կու­թիւննե­րը, նոյնպէս ալ բազ­մա­զան եղած են անոր գա­ւառա­կան հնչիւննե­րը. Ըստ Հ. Աճա­ռեանի, Ագու­լի­սի, Տիգ­րա­նակեր­տի եւ Թիֆ­լի­սի մէջ՝ փուր, Համ­շէ­նի եւ Սե­բաս­տիոյ մէջ՝ փէօր, Զէյ­թունի մէջ՝ փիւյ կամ փիւր, Հա­ճընի մէջ՝ փոյ։