Այդպե՞ս է Հովհ. Գրիգորյանը մոտենում խնդրին; Այո՛, դա նրա՝ կյանքի գերիրական ընկալման, եթե կարելի է այսպես կոչել, «չոր ռեալիզմի» առանձնահատկռւթյունն է: Նա պատռում է այն վարագույրները, որոնք ծածկում են կեղտը, ոչ-բանաստեղծական «նյութերը»: Բանաստեղծության ընդգրկած սահմաների մեջ «ընդլայնված» իրականությունը բացվում է իր անհունությամբ: Չկա մի թեմա, որի մեջ չթրթռա բանաստեղծական դատողության կայծը,-— մնում է միայն բանաստեղծի ցանկությանը՝ «հում» նյութից կաղապարելու անհրաժեշտ ոգին: Բոլորովին էլ պատահական չէր, որ Հովհ. Գրիգորյանը, անցյալում պոեզիայի նշանակությունը սահմանափակելով «երգելու» առաջնայնության դերով, Հ. Էդոյանից էլ ավելի վաղ հայտարարում է, թե «յուրաքանչյուր բառ անփոխարինելի է իր արժեքի տեսանկյունից», թե «բանաստեղծական տողը շատ է ցայտուն լիցքավորման տեսակետից և հիմնական ասելիքը շփոթեցնող տողատակի իմաստներ չկան (իսկ սա վերաբերում է ոչ միայն բառին և տողին, այլև ամբողջ բանաստեղծությանը)» («Գրական թերթ», 1970, 6-ը նոյեմբերի): Իհարկե, կարելի է վիճել այն կարծիքի դեմ, թե հանգավորված բանաստեղծությունը հանուն հանգի պարտադիր բառափոխություններից անպայման տուժում է, այլապես դրանով մշակում ենք թերահավատության որոշակի կոմպլեքս պոետական հարուստ ժառանգության բուն արժեքների հանդեպ: Կարելի է վիճել հիմնավոր, քանի որ բանաստեղծը իր սուբյեկտիվ պատկերացումը բացարձակացնում է գրեթե որպես միակ պայման: Առավել տարակուսելի է կետադրության ավելորդության նկատառումը, որը կապվում է բառի պարզ, նախնական, միանշանակ հնչեղության հետ: Վիճելը վիճել, սակայն երբեք չպիտի մոռանանք, որ ճերմակ բանաստեղծությունն ինքը արդեն հակադրություն է, հակավիճակ դասական հանգավոր բանաստեղծությանը: Իսկ այդ հակադրությունն «իրացվում է» բանաստեղծների կենդանի, թեկուզ «տարօրինակ», անպայման սուբյեկտիվ հայացքների շնորհիվ: Եվ կրկնակի ողջունելի է, որ «օտարոտի» տրամադրությունների մեջ սկզբում նշմարվում, իսկ ապա նաև հաստատվում են «ձևի» որոշակի ձեռքբերումները, որի հետևանքով ազգային բանաստեղծական կառուցվածքում մեծանում է նրա որակական-տեսակարար կշիռը: