Սուրբ Գիրքը մերժում է ցանկացած մեղք: Ամենակալ Աստված օժտել է տղամարդուն եւ կնոջը մտավոր եւ մարմնական հատկություններով, որպեսզի նրանք լրացնեն միմյանց եւ դառնան ամբողջական: Աստվածաշունչը վկայում է, որ ամուսնությունը, որպես տղամարդու եւ կնոջ միջեւ մշտական կյանքի միություն, Աստծո կողմից հաստատվել է մարդկային գոյության հենց սկզբում: Արարչի ծրագրի համաձայն, ամուսնության իմաստը եւ նպատակը համատեղ փրկության, ընդհանուր աշխատանքի, փոխադարձ օգնության եւ ֆիզիկական կապի ձեւավորումն է` երեխաների ծնունդը եւ դաստիարակությունը: Բոլոր երկրային միություններից, ամուսնությունը ամենալավն է. «Կլինեն մեկ մարմին» (Ծննդ. Բ․ 24): Երբ մարդիկ սեռական կյանք են վարում ամուսնությունից դուրս, նրանք խեղաթյուրում են Աստծո ծրագիրը, որը միտված է օրհնված կյանքի միության համար, եւ որը նաեւ նվազեցնում է ամեն զգայական եւ ֆիզիոլոգիական սկիզբի եւ հոգեւոր, սոցիալական նպատակների վերացումը: Աստվածաշունչը սահմանում է, որ ավելի լուրջ մեղք է բավարարել զգայական կարիքը անբնական ձեւով. «Այր մարդու հետ չպառկես, ինչպես պառկում ես կնոջ հետ, որովհետեւ դա պղծություն է» (Ղեւտ. ԺԸ․ 22): Այն հավասարապես վերաբերում է նաեւ կանանց: Պողոսը առաքյալը այս ամոթալի կիրքը, ամոթը, *****ություն է անվանում. «Աստված նրանց մատնեց պղծության, որ անարգեն իրենց մարմինները իրենք իրենց մեջ․ նրանք փոխանակեցին Աստծու ճշմարտությունը ստով, հնազանդվեցին ու պաշտեցին արարածներին եւ ոչ Արարչին, որ օրհնյալ է հավիտյանս։ Ամեն։ Ահա թե ինչու Աստված նրանց մատնեց անարգ կրքերի, որովհետեւ նրանց էգերը բնական կարիքները փոխանակեցին անբնական կարիքներով։ Նույնպես եւ արուները, թողնելով էգի հանդեպ բնական կարիքները, իրենց ցանկություններով բորբոքվեցին միմյանց հանդեպ․ արուները արուների հետ խայտառակություն էին գործում եւ փոխարենը իրենք իրենց անձերի մեջ ընդունում էին իրենց մոլորության հատուցումը» (Հռոմեացիներ Ա. 24-27): Մարդիկ, ովքեր ապրում են արվամոլության մեջ, զրկված են փրկությունից. «Չգիտե՞ք, թե անիրավներն Աստծու արքայությունը չեն ժառանգում․ մի՛ խաբվեք․ ո՛չ ******ներ, ո՛չ կռապաշտներ, ո՛չ շնացողներ, ո՛չ իգացողներ, ո՛չ արվամոլներ, ո՛չ գողեր, ո՛չ ագահներ, ո՛չ հարբեցողներ, ո՛չ բամբասողներ, ո՛չ էլ հափշտակողներ Աստծու արքայությունը չպիտի ժառանգեն» (Ա Կորնթ. Զ․ 9-10):