- Ինչպես ամենուրեք, մեզ մոտ նույնպես երիտասարդությունը համարվում է ամենախոցելին: Առաջին հերթին` սոցիալապես գրեթե չպաշտպանվածը, որովհետև երիտասարդութ յան հանգստի ու աշխատանքի կազմակերպումը, սոցիալական պայմանների ձևավորումը չի կարող լինել սոսկ հռետորաբանություն: Լուրջ ու հիմնավոր ծրագրեր են հարկավոր: Ղարաբաղից արտահոսքը շատ չէ, սակայն ցավալի է, որ մեր երիտասարդությունն էլ դեռևս չի կարողանում աշխատել այն մասնագիտություններով, որոնք ընտրել է, չի կարողանում ամբողջապես հասնել ինքնադրսևորման և ինքնահաստատումի: Վերջին շրջանում, համագործակցելով որոշակի կառույցների հետ` որոշակի քայլեր անում ենք. արդեն երիտասարդ ընտանիքներին բնակարաններով ապահովելու ծրագիրն է մտել գործողության մեջ, ձգտում ենք ոմանց տեղավորել աշխատանքի, ամեն ինչ անել, որպեսզի նրանք չհեռանան Արցախից, մնան իրենց հողի վրա: Ասեմ, հեշտ չէ այս ամենը, սակայն երբեք չենք վհատվում և շարունակում ենք ուղիներ որոնել: