Ահա երևաց նա, մորուքավոր մի ծերունի, պատառոտուն քրձերի մեջ փաթաթված, ոտաբոբիկ, չոփի պես նիհար: Դուրս է գալիս, ապշած նայում շուրջը և հանկարծ վախեցած գոռում. «Լո՜ւյսը, լո՜ւյսը»… Փակում է աչքերը: Քայլերն ուղղում է դեպի ետ, դեպի փոսը: Զինվորները բռնում են նրա թևերից, թույլ չեն տալիս Խոր Վիրապ վերադառնալ և բերում են արքայի մոտ):