Մեր օրրանը Հայրենիք ենք կոչում, լեզուն` մայրենի: Ու պարսավելի է դրանց դեմ որևէ մեղանչանք: Բայց հաճախ ենք մեղանչում` ոսկեղենիկ մեր լեզուն աղարտելով, մեսրոպատառ հայ գիրն աղավաղելով: Երբեմն նույնիսկ զլանում ենք հետհայաց նետել` 16 դար շարունակ ազգս ազգ պահած, ժամանակի վիհ-անդունդները անկոտրում հաղթահարած հայ լեզվի հարատևման առեղծվածը վերծանելու: Անփո´ւյթ ենք, անթույլատրելիորեն հանդուրժող` մեր իսկ ինքնության առհավատչյա մայրենիի հանդեպ: Մինչդեռ մեզ ծնած ու սնած ծնողների նման` լեզուն էլ գորովի կարիք ունի: