Հետաքրքիր կլիներ իմանալ, թե մենք, որ այսպես հաջող լող ենք տալիս ՆԱՏՕ-ի ծրագրերում, ի՞նչ ունենք հակադրելու այդ կառույցին, եթե մի գեղեցիկ օր նա իր գիրկը բացի մեր առաջ` ինչպես Վրաստանի: Առաջին հայացքից մեր գործը ավելի հեշտ է թվում: Արդեն այսօր Հայաստանում քիչ չեն այն խելացիները, որոնք կոչ են անում` ասել «հոպ» և հայտնվել ՆԱՏՕ-ում կամ ԵՄ-ում` ինչպես կստացվի: Ներողություն, իսկ մտածե՞լը: Բա որ ՆԱՏՕ-ն կամ ԵՄ-ն թութ թափ տալու սավանը մեր տակից քաշե՞ն: Կարծում եմ` մեզ չէր խանգարի ծանր տեղը չթեթևացնելը, որովհետև ՆԱՏՕ-ն և ԵՄ-ն մանկատներ չեն, որ խղճահարվեն մեր տխուր աչքերը տեսնելուց: Բնականաբար, նրանք պայման են դնելու նախևառաջ մոռանալ Ղարաբաղը, իսկ որպեսզի Ադրբեջանը պատերազմ չսկսի` նրան վերադարձնել «գրավյալ» տարածքները: Մեզնից պահանջելու են ընդհանրապես չհիշել Նախիջևանի և Ջավախքի, ինչպես նաև ԱՄՆ նախագահների մեծ կնիքով հաստատված հայ-թուրքական սահմանի, Արևմտյան Հայաստանի, Հայոց ցեղասպանության մասին, որովհետև այդ ամենը հակասության մեջ է ՆԱՏՕ-ին անդամակցության ծրագրերի հետ: