էջմիածին, Թավրիզ, Աբասաբադ, Սարդարաբադ	ռուսաց	օրհնյալ	ոտի	հողին	արժանացան, բայց դեռ	Երևան	իր	անճար	գլուխը	դեմ	էր	տվել	ու	հետին	շունչն	ընկած՝ ուզում	էր, որ	դեռ	մեկ	քանի սհաթ	էլ	իր	ջրատար	որդվոց	գլուխը	լա, նրանց	սև	երեսը	մեկ	էլ	տեսնի, որ	փրկիչն	Հայաստանի՝ կոմսն	Երևանի, իշխանն	Վարշավի, էկավ՝ էնտեղանց	բանտում, զընդանում	մաշված	հայերին	էլ մեկ	օգնություն	անի, ազատի: