Հուշ-կարոտ-երկինք՝ տիեզերական այս երրորդության վերին միացնող արձագանքներում է Վարդան Հակոբյանը քնարերգում պոեզիայի գլխավոր մոտիվներից մեկը՝ բնության ու սիրո առասպելը։ Իսկապես որ` առասպել, եւ եթե օգտվելու լինենք Հակոբյանի պարադոքսներից, ապա նրա պոեզիայում բնությունը ավելին է, քան բնությունը։ Դա մի յուրատեսակ պանթեիզմ է, եթե ոչ բնության աստվածացման դեիստական պատկերացմամբ, ապա էսխատոլոգիական ռացիոնալիզմի նորահայտ ընկալմամբ, ուր այն գիտակցվում է որպես կեցության ձեւ, չարի եւ բարու թաքուն ուժերի սկիզբ ու նախապատճառ.