Մեր հարևան Նազիկը, ով ամեն առավոտ իր երկար ու մեծ կաշվե պայուսակը գցում էր թևն ու գնում աշխատանքի, քանի օր էր չկար: Հարևանները հերթով իրենց բացակաները դրել էին: Մայրուղու վրա, մեքենայի միջից տիկին Նազիկին տեսա: Ոգևորված արգելակեցի մեքենան ու կանգնեցի դեմ դիմաց: Շփոթվեց, չուզեցի նրան նեղացնել, թեև լավ գիտեի` ինչպես կարող է մարդու կյանքը փոխել` նորմայից հասցնել մինչև քաոս ու դրա ճիշտ հակառակը: Նայեցի աչքերի մեջ ու շարունակեցի ճանապարհս: Մեքանայի հայելուց տեսա, որ սկսեց ձեռքով մեքենաներին կանգնեցնելը: «Լավ», - մտածեցի ես, «առավոտ շուտ ինչ գործ ունեն մարմնավաճառները փողոցում». սովորաբար նրանք գիշերով են կանգնում: Պատուհանն իջեցրեցի ու նեղլիկ պատուհանից դուրս հանեցի գլուխս.