Վանուհին բարձրաշխարհիկ տիկին չէ, մազերը չի շեկացնում, տրիկոյի վրայից կիպ բաճկոն չի հագնում, ընդհա՛նրապես տրիկո կամ տաբատ չի հագնում: Շպարից խուսափում է առավելագույն չափով, մարմինը հագուստի տակ թաքցնում նվազագույն անփութությամբ: Հագնում է զգեստներ, որոնք անծանոթներին երբեք չեն հրապուրում, ծանոթներն էլ չեն նկատում: Թե մեկը, թե մյուսը տեսնում են սոսկ դիմացինի կանացի կերպարանքը՝ բացարձակապես զերծ սեթևեթանքներից, ուշադրություն գրավելու ամենաչնչին միտումից: Անմիջապես արձանագրում են՝ այս կնոջը մենք պետք չենք, ոչ մի տղամարդ պետք չէ, սա մի անտարիք էակ է՝ գլուխը ցնորքներով լիքը: