Հայ­­կա­­­կան եր­­գա­­­րուես­­տի մէջ կը փայ­­լի մա­­զը. «Թուխ-թուխ մա­­զերիդ շա­­ղերը առ­­նեմ», «Մա­­զերդ շո­­ղերի պէս փռես իմ ճամ­­բին», «Ցո­­րեն մա­­զերդ, ցո­­րեն մա­­զերդ, փռէիր վրաս, փռէիր վրաս»։ Բայց Ներ­­սէս, չկար­­ծես, թէ մա­­զը միշտ ալ գե­­ղեց­­կուհիի մը ամե­­նագե­­ղեցիկ ու­­նե­­­ցուածքն է։ Մա­­զը, դուն քիչ վերջ կը լսես, Վա­­րու­­ժաննե­­րու, Սիաման­­թօ­­­ներու, Սա­­հեան­­նե­­­րու գրչին տակ դար­­ձեր է տխրու­­թիւն, վիշտ, մոր­­մոք, կա­­րօտ եւ... ամօթ։ Բայց այժմ ընդմի­­ջենք մեր զրոյ­­ցը ու ականջ տանք ձայ­­նասփիւ­­ռէն հնչող Գու­­սան Աշո­­տի քաղցրա­­լուր «Սա­­րի սի­­րուն եար» եր­­գին.