Նենց եմ հիասթափվում կյանքից, երբ մարդիկ ասում են՝ ընկերություն ասվածը գոյություն չունի: Պապաս էն օրը բա՝ ընկերությունը ո՞րն ա է… կա ընդամենը փոխշահավետ համագործակցություն: Նույնիսկ մանկությանս լավագույն ընկերոջ պատկերացնումներն ընկերության մասին փոխվել են (ասում ա՝ ես ընկերներ չունեմ. ունեմ մարդիկ, որոնց հետ hang out եմ անում). էդ ա ընկերությունը: Սիրտս ճմլվում ա էս խոսքերից: Ե՛ս եմ երևի չափից շատ գնահատող ու ռոմանտիկ ու երևի իրոք՝ ընկերություն գոյություն չունի ու մեջս պիտի հաղթահարեմ նվիրվելու մեծն հակումս: Տխուր եմ ու հիասթափված: Ինչի՞ չի կարող ընկերություն լինել. անշահախնդիր ու առանց էդ փոխշահավետ համագործակցության: Ինչի՞: Մենակ դրա համար արժի նորից 14 տարեկան դառնալ…