ï Կը զրուցուի բարի սամարացիի մասին, կը ներէ'ք՝ պիտի ըսէի բարի թուրքի մասին, որ ազատած է այս կամ այն հայ այրի կինը կամ հայ որբ երեխան: Անոնք որ աշխարհը սեւ կամ ճերմակ տեսնելու վարժեցուած են. կ’ընդվզին բարի թուրքի դիմագիծի մասին պատմող գեղարուեստի գործէն, քանզի գեղարուեստական այդ գործը ի դերեւ պիտի հանէ թուրքի համար կաղապարեալ որոշ պատկերը: Պիտի ըսեմ անոնց. սիրելի'ք, Եղեռնէն փրկուեցան այրի կիներ, որբեր եւ տղամարդիկ՝ պատահաբար, օրին գետնի վրայ ամուր կանգնած մարդոցմէ, քանզի միայն անոնք կրնային փրկել: Թուրքեր, քուրդեր եւ այլ ազգի մարդիկ. փրկեցին մարդասիրաբար կամ տնտեսասիրաբար: Զարմանալու չէ, թէեւ բացառիկ դէպքեր են: Փրկուողները պատմեցին եւ չմոռցան իրենց երախտիքը յայտնելու. փրկարար թուրք կողակիցի կամ խորթ հօր մասին: Իսկ մնացեալը՝ Եղեռնի զոհ գացած հայ ժողովուրդի մեծամասնը, չապրեցաւ որ պատմէ. ինչպէ՜ս կոտորուեցաւ: Որքան որ ալ գրականութիւն կայ Եղեռնի վերաբերեալ, բայց դարձեալ դէպքերու միայն չնչին տոկոսն է, որ հասած է մեզի...ականատեսները լեզու չունին, չունէին: