կլանվում է ջրածնի և հելիումի ատոմների կողմից, իոնացնում դրանց և հետագայում իոնների ռեկոմբինացիայի դեպքում ազատ էլեկտրոնների հետ վերաճառագայթվում որպես ջրածնի ու հելիումի պայծառ գծեր՝ սպեկտորի տեսանելի մասում: Այդպիսով, աստղի ուլտրամանիշակագույն էներգիան, որը գտնվում է հաճախականությունների մեզ համար անտեսանելի մասում (մեր մթնոլորտն այն կլանում է, սպեկտորի այդ մասը կարելի է դիտել բարձրաթիռ հրթիռների օգնությամբ միայն), վերաճառագայթվում է տեսանելի մասում և դրանով իսկ մեծացնում միգամածության պայծառությունը: Մոլորակաձև միգամածությունները, լինելով զուտ գազային, և, քանի որ իոնացումը և ատոմների գրգռումը տեղի է ունենում միայն հիմնական մակարդակից, հանդիսանում են երկնային գրեթե միակ մարմինները, որոնց համար գոյություն ունի լուսավորման մեխանիզմի ավարտուն տեսություն: Մոլորակաձև միգամածությունների լուսավորման պրոբլեմի լուծումը կապված է Զանստրի, Համբարձումյանի, Բոուենի, Սոբոլևի անունների հետ: