-Ժամանակին մենք գիտեինք, որ, օրինակ, Լը Կառբյուզեն, Միս վան դե Ռոյեն, Թամանյանը բարձրագույն արժեքներ են, իսկ նրանց կատարած գործերը` արվեստի լավագույն ստեղծագործություններ: Մենք աստիճանավորում էինք ու դրա վրա հենում էթիկայի կանոնները: Հի-մա՝ եթե մի վատ ճարտարապետի հասցնում ենք հեղինակության աստիճանի ու պետականորեն հովանավորում, ինչպե՞ս կարող ենք խոսել էթիկայի կանոներից: Դուք գիտե՞ք՝ ո:ր ճարտարապետն է լավ գործեր ստեղծում Հայաստանում: Որպես քաղաքացի կարո՞ղ եք ասել: Չեք կարող ասել: Նույնիսկ ճարտաապետներն իրենք էլ չգիտեն՝ թե Հայաստանում որ մասնագետն է անում է լավ, մյուսը միջին, մեկը՝ վատ գործ: Որովհետև շատ վատ գործերը պետական մրցանակներ են ստանում, իսկ լավագույն աշխատանքները չեն էլ ճանաչվում: Որովհետև ստեղծված վարչությունները, եթե ճիշտ համակարգեն, դուրս կմնան այդ ցուցա-կից, իրենց ձեռնտու չէ ասել՝ սա մեր լավագույն ճարտարապետներից մեկն է, եկեք նրա գոր-ծերն էլ երիտասարդներին ցույց տանք: