«Կը շնոր­հա­ւո­րեմ ան­շուշտ, եր­կու տա­րե­կան եղաւ ցու­ցաս­րա­հը եւ մենք, իբ­րեւ հայ նկա­րիչ­ներ, չենք կրնար չու­րա­խա­նալ, քա­նի որ մե­զի հա­մար բաց­ուե­ցաւ ցու­ցաս­րա­հը: Քա­ղա­քին մէջ կան այլ սրահ­ներ, սա­կայն առեւտ­րա­կան ուղղ­ւա­ծու­թիւն ու­նին, այս սրա­հը այդ­պի­սին չէ, այլ ար­ուես­տի շունչ մը եւ ուղղ­ուա­ծու­թիւն մը ու­նի: Ող­ջու­նե­լի է, որ նկա­րիչ­նե­րուն իրենց ցու­ցա­հան­դէ­սի բաց­ման առի­թով սրա­հը ինք պատ­կե­րա­գիր­քը նուէր կ՛ընէ: Նկա­րիչ­նե­րուն հնա­րա­ւո­րու­թիւն տուաւ իրենց գոր­ծե­րը կա­խե­լու տեղ ու­նե­նալ, այն­պէս, ինչ­պէս դե­րա­սա­նը բե­մի պէտք ու­նի, մենք` նկա­րիչ­ներս ալ պէտք ու­նինք սրա­հի, որ մեր նկար­նե­րը ցու­ցադ­րենք: