Եվ այսպես, Իսահակյանի անվան շուրջ լեգենդներ ու առասպելներ էին հյուսում։ Այդ օրերից հուշի մի պատառիկ է ինձ հասել։ Պատմում են, որ երբ Իսահակյանը տարիներ առաջ էլի Արցախ էր եկել, նրան շրջապատել էին մի խումբ հայ գրողներ, հարցուփորձ էին անում գրական խնդիրների շուրջ։ Խոսք է բացվում եւ Գրիգոր Ներսիսյանի (Արցախի գրական օջախի հիմնադիր գրող ու հասարակական գործիչ) «Աբու Լալայի վերադարձը» պոեմի մասին, որից հատվածներ էին տպագրվել գրակա մամուլում։ Ժամանակի ճանաչված դեմքերից էր Գրիգոր Ներսիսյանը, որը սակայն իր պոեմում տուրք էր տվել «սովետիզմի» էկզալտացիային, աշխատել անապատներից «սովետական հայրենիք» բերել Աբու-Լալային։ Եվ ահա ոմանք, ոգեւորված գրական «նվաճումով», Վարպետին ցույց են տալիս հիշյալ «գոհարը», սպասելով Իսահակյանի քաջալերանքին։ Իսկ Իսահակյանը նստած, երկու ձեռքով հենված ցուպին, խորհում է, խորհում ու հեգնանքի ժպիտը դեմքին պատասխանում.