Երբ Մերին ծնվեց Դաունի համախտանիշով 2009 թվականին, մի բժիշկ նրա ծնողներին խրախուսեց Մերիին հիվանդանոցում թողնել՝ պնդելով, որ նա իր առողջական խնդիրների պատճառով երկար չի ապրի։ Հինգ տարի անց տեղի ունեցած ընտանեկան ճգնաժամից հետո նրա ծնողները որոշեցին, որ ցանկանում են իմանալ, թե ինչ է պատահել իրենց դստերը, և ի վերջո գտան նրան հաշմանդամություն ունեցող երեխաների համար նախատեսված մանկատանը: Նրա հայրը՝ Արթուրը, նկարագրեց նրա աճն ու առաջընթացը մանկատնից վերադառնալուց հետո. «Նա բոլորովին չէր քայլում: Նա սկսեց քայլել միայն այն ժամանակ, երբ տուն եկավ: … Նա ավելի շատ է հասկանում։ Նա գիտի իր անունը: Նա կարող է արձագանքել: … Մերին օրհնություն է: Եթե ​​մենք չվստահեինք մեր ընտանեկան բժշկին, մենք երբեք չէինք լքի նրան»։