Երբ տասը տարեկան հասակում քաղաքացի մի էֆենդի սիրահարվել էր իրեն, նա մեծ հաճույքով այդ մարդու հետ Կոնիա էր զնացել։ Նրբահամ ուտեստներ, իսկական մահճակալ սպիտակեղենով, մաքուր հագուստ։ Եվ պատանի Գանին ամենևին էլ խղճի խայթ չէր զգում` փոխարենը հարուստ բարերարին իր բարեհաճությամբ հատուցելիս։ Վերջինս նրան ուսման էր տվել Կոնիայի դերվիշական զլխավոր վանքում, հետո հետը տարել էր Կոստանդնուպոլիս, ուր Գանին աշխարհիկ կրթություն էր ստացել։ Այդ ժամանակաշրջանից նա պահպանել էր միայն ատելությունը քրիստոնյաների հանդեպ, որը նրան ներշնչել էր մոլեռանդ մի դերվիշ, և միասեռական սիրո հակումը։ Հետագայում, իր հովանավորի կապերի շնորհիվ, նա պաշտոն էր ստացել, իսկ խելքի և աշխատասիրության շնորհիվ, ներառյալ բանսարկության ունակությունը, Գանին աստիճանաբար հաղթահարել էր բազմաթիվ փուլեր, որոնք նրան հեռացրել էին նրա համեստ ծագումից։ Ագահ և դաժան լինելով` նա չուներ ո՛չ բարոյական սկզբունքներ, ո՛չ էլ խիղճ և պատրաստ էր անել ամեն ինչ իր փառասիրությունը հագեցնելու համար։ Աբդուլ Համիդ 2-րդի ժամանակ գաղտնի ոստիկանության սպա լինելով՝ նա ոգեշունչ կերպով ջարդել էր քրիստոնյաներին և հետապնդել երիտթուրքերին։ Զգալով իրավիճակի փոփոխությունը` նա կապվել էր հենց նույն երիտթուրքերի հետ և նրանց տեղեկատվություն էր մատակարարել։ Նա կարողացել էր այնպես անել, որպեսզի նրանք զգային իր կարիքը, և ղեկավար դիրքերի էր հասել շարժման մեջ։ Այսօր նա չէր էլ կասկածում, եթե վարչակարգի նոր փոփոխություններ տեղի ունենային, ապա նա նորից կվերապրեր։