Երաժիշտներն ապրում էին երաժշտությամբ ու իրենց ներքին ապրումները փոխանցում ունկնդիրներին: Բաբախանյանի մատների նուրբ հպումը ստեղնաշարին տանգոյի թեթև պարային քայլեր էր հիշեցնում, իսկ Գասպարյանը կարծես ակորդեոնի փոխարեն իր պարընկերուհուն գրկած լողում էր երաժշտության ալիքների վրա: Ջաղացպանյանի կիթառը միաժամանակ կրքոտ, ռիթմիկ ու մեղեդային էր՝ լրացնելով Խաչումյանի ջութակի քնքուշ հնչյունները, որոնք մետաքսե ժապավենի նման ճախրում էին օդում: