Հիմա մտածում եմ՝ օկ, երգեցի, գնացի մի ճանապարհով, Արտո էի, ճանաչվեցի, «Արտո» դարձա, հետո՞․․․ Այդպես կարող էի Էլթոն Ջոն լինել, Մայքլ Ջեքսոն լինել, բայց ես գիտեմ, որ առանձին՝ «Արտո եւ վերջ» չի կարող լինել։ Միտքդ պահե՞ր ես երկու տարեկան Արտոյին, ուրեմն իմացիր ալ, որ այդ տարիքեն սկսած իր ամենեն սիրած բանը «մենքն» էր․․․ Աղքա՜տ, շա՜տ աղքատ մի տեղ, հնարավորություններ չկան, բայց այդ «աղքատ մենքը» այնքան արժեքավոր բաներ է առաջարկում․․․ Դիմացինը միլիոններ ունի, բայց այդ «աղքատ մենքի» առաջարկածն իր միլիոններով առնել չի կարողանա։