Բայց	գլուխը	պահելու	ժամանակ	էր. Աղասին	խնդրեց, որ	ինչ	սրտներումն	ունին, ետո	ասեն, ետո անեն, ու	զորքը	կես	արեց, կեսը	տվեց	Կարոյի	ձեռքը, որ	էս	կռվըներումն	եփվել, հասել	էր, կեսը ինքը	ձեռի	տակն	առավ, ամեն	մարդ, ինչ	ուտելու	էր, ջեբը	դրեց, երեսնաչափ	մարդ	էլ	օղլուշաղի հետ	դրեց, ինքը	բերդումը	ղայիմացավ, Կարոն՝ արևմտյան	ձորումը, Մուսեն` օղլուշաղի	հետ: Աստուծո	ողորմությունիցը՝ բարութ-գյուլլեն	էլ	լավ	վախտին	հասավ: էնպես	էին	պայման	կապել իրար	միջում, որ	թե	Հասան	խանը	ձորը	մտնի, էնքան	թողան, որ	բոլոր	ղոնշունի	ոոքը	կտրվի, ետո	շենլիկ	անեն, թե	թուշ	բերդի	վրա	գա, էնքան	դուս	չի	գան, մինչև	բոլորը	նրանց	գլխին հավաքվին, ետո	կեսը	ձորի	մեկ	կողմիցը, կեսը	մյուսիցը, կռվի	չաղ	ժամանակը, վրա	տան, որ էնպես	շըշկըլացնեն	թշնամուն, որ	փախչելուց	գյուման	էլ	ուրիշ	ճար	չքթնին, ու	թե	աստված	էս հաջողությունը	կտար, Մուսեն	օղլուշաղը	թողար	մեկ	ղայիմ	տեղ	ու	ձիանը	դուս	բերեր	իր մարդկերանցովը, որ	բալքի	թե	հնար	լինի, բոլորին	էլ	ջարդեն: