Որոշ հանգամանքների բերումով ընտանիքով մեկնել էինք Թուրքիա: Ինչպես բոլոր հյուրանոցներում, այնտեղ ևս կար երեխաներին զբաղեցնելու կենտրոն, որտեղ, հավաքվելով տարբեր ազգության երեխաներ, զբաղվում էին տարբեր զբաղմունքներով: Ես և եղբայրս շատ ոգևորված գնացինք այնտեղ՝ ծանոթանալու տարբեր ազգության երեխաների հետ, նկարելու, մասնակցելու տարբեր մրցույթների: Ինչպես և կանխատեսում էինք՝ կային շատ տարբեր երեխաներ և գրեթե բոլորը ուրախ և ոգևորված զբաղվում էին որևէ հետաքրքիր զբաղմունքով: Որոշները տխուր էին. ձախողել էին առաջադրանքը, սակայն գեղեցիկ և բարեհամբույր թվացող աղջիկների սփոփանքը ստիպում էր ծիծաղել անգամ դժգոհ և հիասթափված երեխաներին: Անկեղծ ասած շատ խոստումնալից տեսարան էր: Սակայն, ինչպես ասում են, չպետք է դատել գիրքը՝ կազմին նայելով: Երբ ես և եղբայրս, մոտենալով աղջիկներից մեկին, ներկայացանք, լսելով մեր ազգությունը՝ բացականչեց՝ գյավո՛ւր, և ծամածռելով դեմքը՝ թողեց մեզ և հեռացավ: Մնացած աղջիկներից ոչ ոք այդպես էլ չմոտեցավ մեզ՝ չնայած իմ և եղբորս այլայլված, հիասթափված և կարեկցանք խնդրող հայացքներին: Եղբայրս վիրավորանքից սկսեց լաց լինել, իսկ ես, զգալով անարդարության համը, սեփական մաշկիս վրա ձևավորեցի ինքս ինձ համար որոշ կարծրատիպեր (որոնք այս 10 տարիների ընթացքում ավելի ու ավելի ամրապնդվեցին), որոնցից էին, օրինակ՝ բոլոր մարդկանց հավասար դասել անկախ մաշկի գույնից, ազգությունից, սոցիալական վիճակից, այլ աշխարհայացքից կամ այլ սովորույթներ ունենալուց: