— Տո՛, տո՛ւր, գլուխը	ջնջի՛ր, դրա	հոգին	աստված	առնի, դրա	ամեն	մեկ	շունչը	յաղու	ա. օձը	քանի շուտ	սպանես, Էնքան	քո	խերդ	ա: Դա	էլ	օ՞ր	պտի	տեսնի: Չէ՛, դրա	օրը	պտի	խավարի, դրա	գլխին քար	ընկնի: Քարը	քցի՛ր	գլխին, դրա	արինը	մեր	վզին: Տո՛, մեր	ազգի	տունը	քանդողին	էլ	րոպե պետք	է	կյա՞նք	տված, շունչը	բերնումը	թողա՞ծ. սպանի՛ր, ասում	ենք, թե	չէ	քեզ	էլ	հետը կսպանե՛նք: