Նմանատիպ հարցեր մղեցին Տոքթ. Միլիորինոյի անդրադառնալ աւելի ընդհանուր հարցի մը, ի՞նչ կը նշանակէ մշակութային ինքնութեան պահպանում։ Ան նշեց մշակոյթի պահպանումի երկու ձեւեր. կա՛մ թանգարանի մը միջոցաւ, կամ ալ որպէս ապրող միաւոր։ Եթէ մշակոյթի մը նահանջը անխուսափելի է, ուրեմն հաւանաբար ճիշդ կ՚ըլլայ այդ մշակոյթին լեզուն եւ իւրայատկութիւնները կրող յիշողութեան իրեր պահել որպէս ապագայ սերունդներու յղումի կէտ։ Իսկ եթէ մշակոյթը շիջումէ փրկելու առիթը կայ տակաւին, ուրեմն պէտք է համայնքները մղել զայն վերակենդանացնելու նախաձեռնող մօտեցումներ որդեգրելու։ Հակառակ որ մշակոյթ մը շատ մը տարրերէ կը բաղկանայ, Տոքթ. Միլիորինօն եւ ներկաները համաձայնեցան որ լեզուն անոնց մէջէն կարեւորգոյնն է՝ ըլլա՛ ապրող, շնչող կամ մեռած։ Ան նշեց որ Լիբանանի եւ Սուրիոյ հայերու պարագային պէտք չէ մոռնալ թէ զանազան տեսակի համայնքներ կան, տարբեր պատմութիւններով, ինքնութիւններով եւ բարբառներով։