(հլու) լսել․ ականջ դնել ◆ Ի՜նչ հեքիաթ էր պատմում Խաքիրը, և Շյոնբերգը ականջները կախ գցած լսում էր նրան։ ՍտԱլ․ ◆ Բոլորը հաճույքով ծիծաղում էին, իսկ նա էշի պես ականջները կախում էր ու լռում։ «Ավ․» ◆ –Երկու տղամարդ որ զրից են անում, կնիկարամատը ականջները վեր չի թողնի, նստի։ (Խաժակ Գյուլնազարյան)