Ձիակառքը նրանց տարավ մեկ այլ ուղերթով դեպի Ղալաթիայի կամուրջը, որով նրանք անցան և հասան Ենի Ջամի մզկիթի մոտ։ Դերձակի արհեստանոցի և գորգերի ու մետաքսեղենի խանութների միջև ծվարած Մեսրոպ Մեսրոպյանի տպարանը գտնվում էր մի նեղ փողոցում, մզկիթի հարևանությամբ։ Վարդանը հուզմունքով նայեց ցուցափեղկին, որի վրա կարմիր տառերով գրված էր՝ «Մեսրոպյան և որդիներ, տպագրիչներ»: Ապակու հետևում ցուցադրված խունացած թանաքով և արևից դեղնած թերթերով տպագրության օրինակները հնարավորություն չէին տալիս տեսնել տպարանի ներսը։ Ի՞նչ էր ինքն այնտեղ տեսնելու։ Բաբախող սրտով Վարդանը հրեց դուռը, և զանգի ծլնգոցը ազդարարեց նրա մուտքը։ Նույն սուր զնգոցը, ինչպես առաջ։ Գրասեղանի մոտ նստած Լուսիկ քույրիկը հաշիվներն էր ստուգում։ Նա աչքերը բարձրացրեց և ապշեց։ Նա մի քիչ գիրացել էր, և նրա նիհար դեմքը այժմ կլորիկ էր դարձել։ Մոտ երեսուն տարեկան էր, սակայն ավելի երիտասարդ էր թվում՝ նոր սանրվածքի շնորհիվ։