Այժմ	տասնուիններորդ	դարի	վերջին	քառորդում	նրա	մասին	կազմվել	էին	կատարյալ	առասպելներ: Պատմում	էին, որ նրա	հոյակապ	տան	ներքնահարկում	կա	մի	առանձին	սենյակ` մթին	ու	սառն	ինչպես	շիրիմ: Ոչ	մի	հողեղեն	էակ	նրա երկաթե	դռներով	ներս	չի	մտել: Այնտեղ	են	դարսված	Մարկոս	Ալիմյանի	ոսկիներով	լի	տոպրակները: Ասում	էին, որ	ամեն գիշեր	մռայլ	ծերունին	մեն-մենակ, երկայն	թավիշե	խալաթը	հագին, գիշերային	սև	թասակը	գլխին	ձեռին	բռնած	մի	ճրագ, իջնում	է	վար, բաց	է	անում	երկաթե	դռները	ժանգոտ	բանալիով, համրում	է	տոպրակները	և	ավելացնում	նոր	ոսկիներ: Հավատացնում	էին, թե	այնտեղ	մի	պողպատե	պահարանի	մեշ	փայփայելով	պահում	է	այն	տրեխները, որոնցով	գաղթել էր	իր	ծննդավայրից	տասնուհինգ	տարեկան	հասակում: Ասում	էին	նաև	այն, որ	զատիկ	ու	ջրօրհնեք	տոների	նախընթաց գիշերը, մի	զույգ	մոմ	վառելով, աղոթում	է	պահարանի	վրա	չոքած	և	օրհնում	է	նվիրական	տրեխները: