Այսպես էր մտածում մեր հերոսը, և որպեսզի ոչ ոք չհասկանար, թե ով է այդտեղ պառկողը, գլխին քաշեց «Բեսարաբցին», թաքցրեց քիթը, և աչքերը, և մազերը, և ողջ աստվածատիպ կերպարանքը: Նա պատկերացնում էր, որ գիշերը վագոն կմտնի մի որևէ հրեա՝ իր բազմաթիվ կապոցներով, թե ինչպես տեղ կփնտրի, որ նստի, և ահա կտեսնի՝ մեկնվել է այստեղ մի ինչոր արարած՝ «Բեսարաբցու» հետ փաթաթված, կա՜չկա մի կալվածատեր, մի ստոր արարած, մի հակասեմիտ և գուցե հենց ինքը՝ Կրուշևանը, և իրեն մոտեցած այդ հրեան երեք անգամ կթքի՝ թո՛ւ, թո՛ւ, թո՛ւ և իր կապոցներն առած դուրս կփախչի: Իսկ ինքը ազատարձակ կմեկնվի իր նստարանի վրա՝ ինչպես մի ֆոն բարոն: Հրաշալի՜ միջոց, ճիշտ չէ՞: