«­Հա­յաս­տա­նը, Ար­ցա­խը, Հայ դա­տի գրա­սե­նեակ­նե­րը, մենք բո­լորս զա­նա­զան կեր­պով աշ­խա­տանք կը տա­նինք եւ պէտք է տա­նինք: Ես կը նկա­տեմ Հա­յաս­տա­նի եւ Ս­փիւռ­քի ամ­բող­ջա­կան զօ­րակ­ցու­թիւ­նը Ար­ցա­խի նկատ­մամբ: Մեր ժո­ղովր­դի ի­րա­ւունքն է Ար­ցա­խի ան­կա­խու­թիւ­նը, ա­մէ­նէն ա­ռաջ ա­տի­կա մեր ժո­ղո­վուր­դի պատ­մա­կան ի­րա­ւունքն է, քա­նի որ մեր ժո­ղո­վուր­դը այն­տեղ է, Ար­ցա­խի մէջ: Մեր ժո­ղո­վուր­դը զայն չգրա­ւեց, ու­րիշ­նե­րը ու­րի­շին նո­ւէր տո­ւին: Մեր ժո­ղո­վուր­դը իր պատ­մա­կան հո­ղին վրայ է»,- ը­սած է ան` ընդգ­ծե­լով, թէ կա­րե­ւոր է նաեւ հար­ցի ի­րա­ւա­կան կող­մը, քա­նի որ ժո­ղո­վուր­դի ար­դար ի­րա­ւունքն է իր հո­ղին վրայ կազ­մա­կեր­պել իր ան­կա­խու­թիւնն ու ինք­նիշ­խա­նու­թիւ­նը: