Այնպես պատահեց, որ երբ դեռ նոր էի փորձում ճանաչել աշխարհը, երբ դեռ չէի գտնում բազմաթիվ հարցականների պատասխաններ, երբ դեռ իրերի գոյության գաղտնիքների փնտրտուքի մեջ էի, մի անգամ ծնողներս ինձ բերեցին կրկես, Ամանորի քո ներկայացմանը: Դա իմ առաջին հանդիպումն էր քեզ հետ: Այդ օրը դու խիզախ Արքայազն էիր, ով բազում փորձությունների միջով անցնելով` վերջապես չար կախարդի գերությունից ազատում է գեղեցկուհի Արքայադստերը:, Արքայադստերն առևանգեցին: Հետո հայտնվեցիր դու: Բոլորը սկսեցին ծափահարել, ես էլ էի ծափահարում: Դու փայլուն եզրերով մուգ կապույտ հագուստով էիր, գլխիդ փետրավոր գլխարկ էր, կողքիցդ սուր էր կախված, ձեռքիդ վահան կար: Առաջին հայացքից դու ինձ թվացիր բարձրահասակ, թիկնեղ ու անվախ մի հսկա: Անսահման բարի ու սիրող հայացքդ հառեցիր խավար հեռուներին, ուր անհետացել էր քո սիրելին, ապա վստահ, համարձակ ու հավատով շտապեցիր նրան փրկելու: Ներկայացման ողջ ընթացքին բոլորս լարված հետեւում էինք հրեշների հետ քո մենամարտին: Ահա, կանգնած ես հպարտ, հաղթել ես ու գնում ես Արքայադստեր հետեւից: Սիրտս արագ բաբախեց` հո էլի վտանգ չկա՞ քո ճանապարհին: Դե, իհարկե` ոչ. դու անպարտելի էիր: Քիչ անց հնչեց հաղթական քայլերգը, ոսկեզօծ կառքի մեջ հայտնվեցիք դու և քո Արքայադուստրը: Ծափահարությունների, ուրախ բացականչությունների ներքո դուք մի քանի հաղթական շրջան արեցիք` ամեն անգամ հայացքներդ գամելով յուրաքանչյուրիս դեմքին: Դու այնքա˜ն անհասանելի էիր թվում ինձ ու միաժամանակ այնքա˜ն մոտիկ, որ կարծես կարող էի հպվել ձեռքերիդ: Մեր հայացքների հանդիպումից ես սկսեցի անզորությունից լաց լինել, դու տեսա˜ր ինձ, բայց կանգ չառար: Այնպես հպանցիկ էր այդ հանդիպումը, որ դու չնկատեցիր հուզմունքից շառագունած դեմքս, չհասկացար շփոթմունքս, չըմբռնեցիր հոգուս խռովքը: Չէ՞ որ դու ամեն ինչ նկատում ու հասկանում ես, ինչպե՞ս կարողացար հենց այնպես, անտարբեր անցնել իմ կողքով: Իսկ ես… ես երազում էի, շա˜տ էի երազում լինել Արքայադստեր փոխարեն: Թեկուզ չար կախարդի գերության մեջ լինեի, միայն թե ինձ ազատողը դու´ լինեիր: Երազում էի ոսկեզօծ կառքով քե´զ հետ շրջել մանեժով, հայացքս գամել յուրաքանչյուր հանդիսատեսի աչքերին, ու, անձայն, անշշուկ հարցնել` «Սիրո՞ւմ եք ինձ, մարդիկ…»: