— Տո՛, քավթառ	իմանսզ, իմ	ցավս	հերիք	չի՛, դու	էլ	մեկ	կողմիցն	ես	միսս ծամում: Ի՞նչ	ես	բերնիդ	կապը	կտրել	ու	լեզուդ	քեզ	չես	անում: Ձենդ	կտրի՛, թե չէ	էնպե՛ս	քացի	կտամ, որ	ատամներդ	փորդ	կթափի: Սաղ	օրը	աթար	ես թխում, էսօր	էլ	համն	ա՛ռ, էլ	ի՞նչ	ես	գլուխս	տանում: Որ	չէիր	գոթրոմացել, թեզ վեր	էիր	կացել, հո	հմիկ	էրկուսս	էլ	պրծած	կըլեինք: Կնիկարմատն	ու	ձուն	մեկ օրինակի	են, հենց	ձեռն	ես	տալիս	թե	չէ, էն	սհաթր	փխլվում	են: Շատ	կնկա թամահ	անողին	ի՞նչ	ասեմ, հազար	խոսք	ա	բերանս	գալիս, ետ	գնում: Տե՛ր աստված, քեզ	մեղա. խաթա՛-բալա	ա, էլի: Կրակն	ընկանք, տո՛: Փասա-փուսեդ քաշի՛ր, վե՛ր	կաց, կորի՛ր, էլ	երեսս	չի՛	գաս: էս	խոսքումը	ղոնաղներն, Էն	ա, Էնքան	ծիծաղել	էին, որ	սիրտըներն	Էկել, բողազներին	դեմ	էր	ընկել, ու	շատի ոտները	դաբաղի	աղ	դրած	կաշի	էր	դառել: Ախր	ո՞վ	տեսնի	Էսպես	լազաթի թամաշա	ու	աչքը	կալնի	ու	չծիծաղի: Լավ	իրանք	էլ	չէին	ուզում, ամա, նալլաթ չար	սատանին, բանն	էնպես	էր	վրա	էկել: Ինչևիցե, փոր	ու	բերան	բռնած՝ էլ ետ	մոտ	էկան, որ	իրանց	տանդրոջ	հավարին	հասնին: Սա	էլ	քթի	տակին փնթփնթալով, ոտ	ու	ձեո	հինաթաթախ՝ վեր	կացավ	ու	դեպի	իրան	տեղը երըմիշ	էլավ: էսքան	թամաշեն	ու	նաղլը	անց	էր	կացել	դեռ	գզիր	Կոտանը ո՛չինչ	բանից	խաբարություն	չուներ: էս	հարայ-հրոցը	որ	ընկավ` «Հա՜	յ, ջուր բերե՛ք, հա՜յ, քոմ	ակ	արե՛ք, տանուտերն	ու	տանտիկինը	խեղդվեցին»,-հենց իմացավ	թե	չէ, էնպես	կարծեց, թե	մուխն	ա	նրանց	զոռ	արել, վրա	վազեց ղոչաղ-ղոչաղ, բրդի	կծկի	պես, մեկ	կճուճ	խտտեց	կժի	տեղ	ու	խալխին՝ «Հա՜յ, ձեր	հերը, հա՜յ	ձեր	մերը» ասելով, միսն	ատամի	տակին, ափալ-թափալ	ներս պրծավ	ու	հենց	էն	սհաթին	վրա	հասավ, որ	տանուտերը	երես-մերես	սրբել, միրուքը	լվացել, ուզում	էր, որ	բերանն	էլ	թամուզացնի, չունքի	ատամների տակին	էլ	մեկ	քանի	անոշ	թիքա	մնացել	էին: Շատ	փայը	հո՛, բարկացած ժամանակը	կուլ	էր	գնացել, էստուր	համար	էր	բողազը	ճոթռում, հազում, ջուր կում	անում, ամա	ձեոը	ո՛չինչ	չէր	ընկնում, հազալ-մազալու	վախտը	անց	էր կացել: Սոված	փոր, ծեր	մարդ, դարտակ	գլուխ	ու	էնպես	խնկահոտ, մեղրահամ, ի՞նչ	լազաթ	կտա, իմացողը	թո՛ղ	իմանա: էլ	ի՞նչ	ասեմ: էստուր համար	էր	մեր	պարոն	տանուտերը	կատաղած	արջի	պես	փորը	բռնել	պտիտ գալիս: