Օտարը այս առակին մէջ ուրիշ մը չի կրնար ըլլալ եթէ ոչ մարդկութեան երդուեալ թշնամին, այսինքն չարի իշխանը, սատանան: Ան մեզի կը մօտենայ ոչ թէ ուղղակիօրէն, այլ գաղտագողի, նման անտառի գազաններուն, մեզ կը փորձէ ուրիշներու միջնոր-դութեամբ, նոյնիսկ մեզի որպէս բարեկամ ձեւանալով: Ասոր համար շատ աւելի զգոյշ ըլլալու ենք, յստակ զանազանութիւն մը դնելով Տիրոջ ձայնին եւ փորձիչ սատանայի ձայնին միջեւ: Ուստի հարկաւոր է չհեռանալ Յիսուսէն, մեր հովիւէն ու անոր ձայնը մտիկ ընելու համար, Սուրբ Գրքի ընթերցումով եւ աղօթքով, ջանալու ենք միշտ միացած մնալ իր հետ :