Թովմասը մտաբերում էր այն ամենը, ինչ տեղի էր ունեցել եկեղեցում, և ձգտում էր ամեն ինչ հիշողության մեջ պահել։ Դա դժվար էր, քանի որ երբեմն որոշ մանրամասներ չափից ավելի մեծ տեղ էին գրավում և գերիշխում էին մնացածի վրա։ Հատկապես լավ էր հիշում իրենց նստարանի դիմաց նստած մի կնոջ սարսափահար հայացքը, ծռված բերանը և եղունգները, որոնցով նա ճանկռտում էր իր դեմքը։ Այն հերոսի սարսափելի աչքերը, որին կնքահայրը տվեց իր փամփուշտները։ Նա պարզորոշ տեսնում էր նավապետ Արմենի ոտքերի տակ թքող երիտասարդ ոստիկանի դեղնած ատամները։ Նա հիշում էր իր սարսափը, որից նա դեռ չէր ազատվել։ Զգում էր, որ այն թաքնվել էր իր հոգում, նմանվելով փոքրիկ գազանի, որն իր ճանկերի մեջ կառներ իրեն հենց առաջին հնարավորության դեպքում։ Մինչև հիմա նա վախենում էր միայն գերեզմանատան մեռյալներից և հրեշավոր գազաններից, որոնց ինքը հնարում էր նկուղի խոնավ մթության մեջ։ Նա երբեք մարդկանցից չէր վախեցել։