Տրդատ I-ի պահանջով 61 թ. Վաղարշ I-ը հաշտություն կնքեց Վրկանաց աշխարհի հետ և իր ռազմական ուժերը կենտրոնացրեց Հայոց Միջագետքում՝ ընդդեմ Կորբուլոնի զորաբանակի, իսկ հայկական զորքերը Տրդատ I-ի գլխավորությամբ արագընթաց հարձակմամբ պաշարեցին Տիգրանակերտը: Հաշվի առնելով Հռոմեական զորքերի համար ստեղծված վտանգը՝ Կորբուլոնը Մծբին քաղաքում Վաղարշ 1-ի հետ կնքեց զինադադար, որի համաձայն հռոմեական և պարթևական զորքերը դուրս բերվեցին Մեծ Հայքից, ետ կանչվեց Տիգրան VI-ը. իսկ Տրդատ I-ը վերահաստատվեց հայկական գահին: Պատճառաբանելով, թե ինքը չունի հաշտություն կնքելու լիազորություն, Կորբուլոնը հորդորեց Վաղարշ I-ին՝ պատգամավորություն ուղարկել Հռոմ և Մծբինի զինաղադարի պայմանները վավերացնել Ներոնի համաձայնությամբ: Սակայն Ներոնը Մեծ Հայքը նվաճելու և այն Հռոմեական նահանգ դարձնելու մտադրությամբ Հռոմի արևելյան զորքերի գլխավոր հրամանատար նշանակեց իր մտերիմ Պետոսին: 61թ. աշնանը Պետոսի զորքերը անցան Եփրատը և ներխուժեցին Ծոփք: Ասպատակելով և կողոպտելով Ծոփքի և Աղձնիքի մի շարք գավառներ՝ Պետոսը ճոխ ավարով ու բազմաթիվ գերիներով ճամբարեց Արածանի գետի ափին՝ Խարբերդի դաշտում, Հռանդեա կոչվող վայրում: