Սխալվում	էր: Կրքերն	այնքան	կլանել	էին	Անուշին, որ	քանի	գնում	խելքը	կորցնում	էր: Երկու	օր	անց	Միքայելն	ստացավ երկրորդ	ծրարը: Այս	անգամ	արդեն	Անուշի	հուսահատությունը	չափ	չուներ: Այդպես	շարունակել	վտանգավոր	էր: Հարկավոր	էր	կուրացած	տիկնոջ	անտակտության	առաջն	առնել: Միքայելը	պատասխանեց, թե	զբաղված	է	գործերով, ժամանակ	չունի, թող	Անուշը	համբերի	և	այլն, և	այլն: Նամակի	վերջում	աղերսում	էր	վերջ	տալ	անմիտ	թղթակցությանը: Փառք	աստծո, նրանք	գիմնազիոնի	աշակերտներ	չեն, որ	միմյանց	սիրային	նամակներով	զվարճացնեն: