Սակայն Մուշեղ Գալշոյանը տեսնում է նաև այն, որ քանի դեռ առողջ ու կենսունակ է ազգային օրգանիզմը, նա ի վիճակի է չեզոքացնել այդ վտանգը, և որ նրա ներսում գործում է ինչ-որ «պաշտպանական մեխանիզմ», որը աշխատում է շատ պարզ, բայց միանգամայն հուսալի սխեմայով՝ «ազդումը հավասար է հակազդման»։ Ուշադիր կարդացեք նրա վեպը և անշուշտ կնկատեք մի հետաքրքիր օրինաչափություն` Երոն որքանով ավելի է ծավալվում, Արման այնքանով ավելի հաստատ է պնդում իր խոսքը, նա պետք է ապացուցի, որ «միայն հացիվ» չի ապրում նույնիսկ նա, ով աճեցնում է այդ հացը։ Երոն ու Արմանը բնավ միակ զույգը չեն, որոնց համբերությունները վեպում կառուցված են «հակազդման» օրենքով։ «Որտեղ հաց, այնտեղ կաց»,— ասում է Պրոն, վկայակոչելով ժողովրդական խոսքը։