էնքան	ղվաթով	էր, որ	ձեռը	մեկ	տղամարդի	գոտիկը	որ	չէ՛ր	քցում, հավի ճուտի	պես	բարձրացնում, գլխի	ծերն	էր	հանում, պտիտ	տալիս, էլ	ետ	վեր բերում: Ձին	նի	ըլելիս	որ	ձեռը	չէր	բարձրացնում, ասլան	ձին	կզանում	էր	ու մեջքը	դեմ	անում: Հինգ	մարդ	վրա	թափեին, բռանց	ձեռը	կոլորեին: Գոմշի կամ	եզան	բողազը	մեկ	թուր	խփելով	է՛նպես	դուս	կտրում, որ	թրի	ծերը գետինն	էր	խրվում: Շատ	անգամ	քսան	հարամի	հենց	թրի	ոռքով	էր	հետ ածում: Թուրքերը	նրա	անունը	լսելիս	լեղապատառ	էին	ըլում: Շատ	անգամ, կռիվ	քցած	վախտը, հենց	նրա	ձենն	իմանում	էին	թե	չէ, ճանճի	պես	ցրվում, դես	ու	դեն	էին	կորչում, գյում	ըլում: Ավելի	անունը	Ասլան	բալասիհ	էին	դրել: Ձեռներն	էլ	կապած	որ	հարամու, թուլու	մեջ	բաց	թողեիր, կարող	էր, որ	իր գլուխը	պրծացներ: