… Ես 39 տարեկան եմ, Հայրենական պատերազմի 1-ին խմբի հաշմանդամ, ամսական ստանում եմ 748 ռուբլի թոշակ, ընտանիքս կազմված է 5 անդամներից՝ ես, կինս և 3 երեխաներս: Երեխաներս դպրոցական են, մեծը գնալու է 10-րդ դասարան, իսկ փոքր տղաս ու դուստրս՝ տարրական դասարաններ: 1937 թվից զորակոչվել եմ բանակ և դուրս եկել 1947թվին….դրանցից չորս տարին եղել եմ ռազմաճակատում, չորս անգամ վիրավորվել: Պատերազմում եղել եմ տանկի հրամանատար, վաշտի հրամանատար և գումարտակի հրամանատար: Ներկա պահին շարժվում եմ ձեռնափայտերով, 16 անգամ վիրահատվել եմ, տանջում է ֆլեգմոնան և չլավացող սնունդախանգար խոցը: Կինս հիվանդ է… Ամբողջ առողջությունս տվել եմ Հայրենիքիս: Ունեմ պետական մրցանակներ, ընտանիքիս նյութական վիճակը շատ ծանր է, թոշակը չի բավականացնում նվազագույն ծախսերի համար, երեխաները չունեն ո´չ կոշիկ, ո´չ հագուստ և գնել ես ի վիճակի չեմ: Եթե ես կարողանայի աշխատել, իհարկե, ես նրանց կապահովեի: Իմ երեխաները նույնպես ունեն մարդկային ապրելակերպի իրավունք, դրա համար եմ ես նրանց պաշտպանել ֆաշիզմից: Շրջանային զինկոմիսիարիատը ամեն տարի բացի թոշակից տրամադրում է ինձ միանվագ ժամանակավոր թոշակ՝ 300-500 ռուբլի, բայց միևնույն է այդ գումարով երեքին չես հագցնի, քանզի ամեն ինչ թանկ է: Ձմռան համար ընտանիքս չունի ո´չ ոտնաման, ո´չ հագուստ: Ուզում եմ երեխաներին մեծացնել և ուսման ուղարկել. դա իմ սուրբ պարտականությունն է: Դուք մեծ մարդ եք, թանկագի´ն ակադեմիկոս, կնշանակի նաև հասարակ, ինձ համար ոչինչ հարկավոր չէ, ես խնդրում եմ հանուն երեխաների, նրանք մեղավոր չեն, նրանք ուզում են ապրել, և ես ցավում եմ նրանց համար, ես ամաչում եմ ու խնդրում եմ սրտիս թելադրանքին հակառակ: