Բարիկենդան	էր: Ձինն	էկել, դիզվել, սար	ու ձոր	բռնել	էր: Պարզըկա	գիշերը	է՛նպես	էր գետինը	սառցրել, որ	ամեն	մեկ	ոտը կոխելիս	հազար	տեղից	տրաքտրաքում, ճռճռում, ճքճքում	էր	ու	մարդի	ջանը սրսռացնում, ձեն	տալիս: Ամեն	մեկ	ծառի ճղքներից, ամեն	մեկ	տան	բաշից	հազար տեսակ	սառցի	լուլա, հազար	տեսակ	ձնի քուլա	կախ	էր	էլել	ու	բիզ-բիզ	իրար	վրա սառել: Հենց	գիտես` սար	ու	ձոր	կամ	նո՛ր	էր ծաղկել, կամ	նո՛ր	ծերացել, մահվան	դուռն ընկել	շունչն	էր	մնացել, որ	տա	ու աշխարքիս	բարով	մնա	ասի: Ղուշ, գազան, անասուն, սողուն` որը	փետացել, էստեղ-էնտեղ	վեր	էր	ընկել, որն	էլ	վաղուց, ամսով առաջ	բունը	մտել, ձենը	կտրել, պաշարը վայելում, գարնան	գալուն	սպասում: Գետերի, առվըների	երեսները	սառիցը	մեկ գազ	էկել, հաստացել, իրար	վրա	դիզվել, էնպես	էր	ջրի, աղբրի	բերնին	հուպ	տվել, որ մոտըներին	կանգնողը	միմիայն	նրանց խուլ	ձենն	էր	լսում, որ	սառցի	տակին տխուր, տրտում	քլքլում	էր	ու	էլ	ետ	էստեղ-էնտեղ	կամաց-կամաց	ձենը	կտրում, պապանձվում, սառչում: