Դա բնական է: Դա չպէտք է համարել մտաւորականին յատուկ մեծամտութիւն: Մեր ամբոխային յիմարութիւնների ֆոնին՝ յետին թւով խելօք երեւալու մոլուցք: Տրամաբանութիւնը պարզից էլ պարզ է. մտաւորականը, հրապարակային թամաշան (լինի դա պալատական կատակերգութիւն կամ էլ ընդդիմադիր դրամա), ամբոխը, ամբոխային տրամաբանութիւնն ու տրամադրութիւնը՝ հակացուցւած են միմեանց համար: Դրանք պարզապէս անհամատեղելի են: Մեծագոյն տառապանք է ստեղծագործ մարդու համար աչք փակել իրականութեան վրայ, չտեսնել տալ ամէն ինչ, եւ սահել ամբոխին համընթաց: