Վարդանը սեղմեց ատամները և դանդաղորեն առաջ շարժվեց այն հույսով, որ հայտնաբերելու էր իր հարազատներին, և վախենալով, որ նրանց կարող էր գտնել կիսամեռ վիճակում։ Սկզբում ձի հեծած, հետո ոտքով, նա անցավ ճամբարը բոլոր ուղղություններով՝ դանդաղեցնելով ընթացքը, կամ կանգ առնելով յուրաքանչյուր խմբի մոտ։ Ժամեր շարունակ նա ուսումնասիրում էր տառապանքից այլակերպված այդ էակներին, փորձելով գտնել ծանոթ դեմքեր։ Երբեմն ինչ—որ ուրվագծից նրա սիրտը սկսում էր արագ բաբախել, սակայն ամեն անգամ հիասթափություն էր ապրում։ ժամանակն անցնելու հետ նա դադարեց պատրանքներ ունենալ։ Նա հասկացավ, որ հենց առաջին պատահած ճամբարում իր ընտանիքին գտնելը հրաշք կլիներ։ Եթե ինքը որևէ տեղեկություն ունենար, որևէ հետք։ Այն տեղահանվածները, որոնց նա հարցնում էր՝ տեսե՞լ էին արդյոք Սվասից տեղահանվածների, իրեն էին նայում դատարկ աչքերով կամ էլ ուսերն էին թոթվում։