Քիչ հետո նախատան կիսամութից դուրս եկավ պորտբաց մի տղա՝ ափի մեջ կարագ, մյուս ձեռքին կես լավաշ։ Շիկավուն փոքրիկր նստեց պատի տակ, բաց հետույքը տալով արևոտ գետնին, սկսեց մի ձեռքով հացը տանել բերանր, մյուսով կարագը։ Նրանից հետո շեմից դուրս եկավ մեկ ուրիշը՝ մի երկու տարով մեծ եղբայրը։ Հետո երրորդր, հետո չորրորդը… Պատի տակ կողք-կողքի շարվեցին երեխաները՝ շիկավուն մազերը ճակատներին. վերևում՝ մաշված քիվին, ճերմակ աղավնիներր, ներքևում հայր Անդրանիկի ու մայր Կլարայի որդիներր, և սա Սալուտ, և սա մի տուն։