Գրասենյակում	լամպարը	դեռ	վառ	էր, բայց	Դավիթ	Զարգարյանը	այնտեղ	չէր: Անտարակույս	կրակն	Ալիմյանների հանքերի	վրա	է: Մշակներն	արդեն	զարթնել	էին	և	շփոթված	վազում	էին	դեպի	կրակը	ցիրուցան, որպես	մրջյունները, որոնց	բնի	վրա	մի	չար	ձեռ	ջուր	է	թափել: