Պետք է չմոռանաս, որ իմ պատուհանից աշխարհը միշտ անհետաքրքիր ու ձանձրալի է եղել, մինչ դու կանցնեիր պատուհանի մոտով: Որ ես կարիք չունեմ ինքնահաստատվելու կամ ինչ-որ բան ապացուցելու, այլ միշտ շարժվում եմ գլխումս ապրող սատանաների մտքերով: Ու թող որ նրանք սատանա են, բայց նրանք միշտ ասում են ճիշտը, իրականը, ոչ թե ընդունվածը, ադեկվատը, հասկանալին: Իմ գրադարանում շարված գրքերի փոշոտ էջերում էջանշաններ չկան, որովհետև ոչ մի տեղ կանգ առնելու, մնալու, հիշելու պահեր չեն եղել: Տարիները, ամիսներն ու օրերն ընդհատելու ու պահելու ցանկություն երբևէ չի առաջացել: Ինչու՞ ուրեմն հիմա չկառչեմ այն մի ակնթարթից, որն այնքան բերկրալի է թվում, ինչու՞ չպայքարեմ մի պահի, մի հայացքի, մի ժպիտի, մի համբույրի համար: Դե չէ, դա անսովոր է, անընդունելի է, անհավատալի է, խաբուսիկ է: Ուրեմն հենց այսպես ջնջենք բոլոր սխալ բառերն ու զգացումները այդ ակնթարթի միջից, որը դար է թվալու, որովհետև դար է դառնալու: Շպրտենք չուզողների, չարակամների, շաբլոնների, աշխարհի կարծիքն իրենց ու զգանք այն, ինչ միայն ես ու դու ենք զգում` ՄԵՆՔ...