Խաչատուր Ազիզյանի հետ մեր զրույցը բավական երկար էր` ժամանակակից հայ նկարչությանը տված բնութագրականով («ուժի, որակի տեսակետից մեր նկարչությունը միշտ էլ զորեղ է եղել, հիմա էլ բարձր դիրքերում է»), դպրոցական ծրագրերում արվեստի պատմություն անցնելու հրամայականով («Ի՞նչ է նշանակում նկարչության դաս, ի՞նչ է նշանակում երեխային տանձ նկարել սովորեցնել: Դու ինձ գեղեցիկի մասին գիտելիք տուր, տակի տողը կարդալու հունարն ու իմացությունը տուր, մնացածը ես կանեմ»), արվեստագետին տրվող կոչում պայմանականությունը վերացնելու պահանջով («Միքելանջելոն, որ վաստակավորի կամ ժողովրդականի կոչում չուներ, նկարիչ չէ՞ր»), բազմաթիվ այլ հարցերով, որոնք եթե փորձեինք ամբողջի մեջ ներկայացնել, նյութն ահռելի ծավալ կունենար, իսկ այս աշխարհում ամեն ինչ, ինչպես հայտնի է, ունի իր ձևաչափը: Ասեք, որ ասածս պայմանականություն է, բայց թե ի՞նչ կարող ես անել, երբ կյանքն է այդպիսին: