Աղասու	սուգն	արինք, պրծանք, ա՜խ, նրա	պես	հայազգի	հիշատակը, նրա	պես	աննման	հսկայի պատմությունը	ե՞ս	չպետք	է	գրեի: Երանի՜	էն	սհաթին, որ	մեկ	ազնիվ	հայի	ծնունդ	իմ	անպիտան լեզվի	վրա	բարկանա, իմ	անպիտան	գրությունը	դեն	քցի	ու	ինքը	նորեն	էնպես	գրի	մեր	քաջ հայերի	պատմությունը, որ	լսող-կարդացող	վառվի, բորբոքի, զարմանա, հիանա	ու	էն	գրողի ղալամն	ու	գիրքը, ինչպես	Պետրարքինը, մասունքի	տեղ	պաշտի, ծոցումը	պահի: Սերն	էր, որ	ինձ համարձակություն	տվեց, որ	գրեցի, թո՛ղ	կարդացողը	պակասությունս	երեսովս	չտա: