Արտաշն ասում է՝ մի օր էլ թաքուն խոսում եմ Ուրայի հետ՝ ձեն չի հանում, կանչում եմ՝ չի խոսում, կռանում եմ, որ դեմքին նայեմ ազերիներից թաքուն, տեսնեմ ինչու չի խոսում, բայց ինչ եմ տեսնում, գլխարկի տակ գլուխ չկա, «պիջակի» մեջ մարմին չկա, փողքերում ոտքեր չկան, թեւքերում թեւեր չկան, ոտնամաններում… Մենակ շորերն են՝ ոնց որ «վիշելկայից» կախված, այդպես գնում է, գալիս։ Վախից բղավում եմ։ Թուրքերը մոտենում են, նայում ու հարայ-հրոցը գցում՝ Ուրան չկա։ Բայց ուր է, ախր, ուր է, շորերը, ահա, ամեն մեկը՝ տեղում, նայում ես՝ մարդը գնում-գալիս է, քար է տանում… Ճամբարի պետը՝ մի անպետք մարդ, գալիս, ինձ ոտքերի տակ է գցում, ծեծում, թե դու գիտես՝ ուր է… Հետո ինչ պարզվեց. Ուրան հոգի մարդ էր, թռչել էր երկինք…