-Արդեն հինգ տարի է, որ շփումներ գրեթե չեմ ունենում: Հազարից մեկ գրողների միություն եմ գնում: Կարոտում եմ այդ շենքը, այդ մթնոլորտը: Չեմ կարողանում դուրս ու ներս անել: Անգամ Լևոն Անանյանի թաղմանը չկարողացա գնալ: Միայն մեր տան մոտի այգում եմ լինում, զբոսնում եմ, հանգստանում: Հիմա մի վիճակում եմ, երբ միտքդ աշխատում է, բայց դու անճարակ ես գրել-ձևակերպել: Մի քանի տարի առաջ վեպ սկսեցի, բայց մի երեսուն էջ Ծաղկաձորում գրելուց հետո դադարեցրի: Դա իմ կյանքի իդեալն էր` գրել վեպ, որում կպատմեմ իմ ապրածը` մանկությունից մինչև հորս աքսորը, ստալինյան տարիների դաժանությունները, հետագա տարիները: Չկարողացա իրականացնել իդեալս: Բանավոր հիմա էլ կարող եմ պատմել, բայց ի վիճակի չեմ գրելու: