Տատս հարյուր տարի ապրեց։ Իննսունից հետո ասես երկնային էր դարձել, նյութական ոչ մի բան նրան չէր հետաքրքրում։ Երբ հարցնում էինք՝ տատի, ինչ նվեր ես ուզում, ասում էր՝ ուզում եմ, որ ինձ սիրեք, շա՜տ սիրեք․․․ Ուրիշ բան չեմ ուզում։