Ինչո՞ւ է բուհում՝ ԳՊՀ-ում նման՝ անբարենպաստ բարոյահոգեբանական և այլ բացասական երանգներ կրող վիճակ (ի դեպ, որի պատճառով նաև ես դիմել եմ ու ազատվել աշխատանքից, այլևս անհամատեղելի համարելով նման վիճակում իմ աշխատանքը): Անշուշտ «հին» և «նոր» ժամանակներից եկած ինչ-որ «թայֆայական» տարրեր եղել են ու կան՝ կամ ղեկավարության ոչ իրավաչափ գործելակերպի արդյունքում ստեղծված, կամ այդպիսի գործելակերպի պատճառով այսօր էլ կենսունակ, ոչ հազվադեպ նույնիսկ խորացող, մի բան, որն անբարենպաստ մթնոլորտ է ստեղծում բուհում, հայտնի չափով նաև շեղելով նրան իր հիմնական՝ ուսումնական, գիտամանկավարժական խնդիրների լուծումից. ինչո՞ւմ է արտահայտվում այդ ոչ իրավաչափ գործելակերպը. օր.՝ անցյալ տարի տեղի ունեցան ՀՀՄ ֆակուլտետի դեկանի ընտրություններ (ի դեպ, դրա մասին բավական մանրամասն ես անդրադարձել եմ իմ մի հոդվածում, նաև համացանցում տեղակայված), մեկ ձայնի առավելությամբ ընտրվեց երկու թեկնածուներից՝ Թ.Մարության, Մ.Քումունց, մեկը. պ-ն Ղուկասյանը փոխանակ ողջամտորեն ընդունելու փաստը, ընդհակառակը, իր ոչ իրավաչափ մոտեցումներով («թայֆաներից կամ անձանցից մեկի կողմը բռնելով» և ոչ թե ողջամտություն, այդ թվում իրավական, դրսևորելով…) ընտրության օրինական արդյունքների ճանաչումն այնքան ձգձգեց, նույնիսկ փորձեց անհիմն կերպով այն անվավեր ճանաչել, որ խորացավ կոնֆլիկտը, բուհը՝ ֆակուլտետը տևական ժամանակ շեղվեց բուն խնդիրներից. ի դեպ, նույն վիճակը ստեղծվեց նաև մեկ այլ ֆակուլտետի դեկանի (թեկնածուներ Ա.Դինունց, Լ.Աթաբեկյան) ընտրության հետ կապված. ի վերջո պ-ն Ղուկասյանը ԿԳ նախկին նախարար Լևոն Մկրտչյանի օրինական միջամտությամբ ստիպված էր ճանաչել երկու դեկանների ընտրության արդյունքները. բայց հավանաբար հիշաչարության ուժով դրանցից մեկին՝ Մ.Քումունցին, այնուամենայնիվ, հետագայում ակնհայտ ապօրինի ազատեց աշխատանքից… Այդ երկու դեպքերում էլ առկա էր ռեկտորի թայֆայական մոտեցումը՝ ողջամտության բացակայություն և օրենքի անտեսում հանուն այս կամ այն թեկնածուի նկատմամբ ունեցած համակրանքի կամ հակակրանքի… Համանման մոտեցում էր նաև վերջերս տեղի ունեցած «Հայոց լեզվի և գրականության ամբիոն»-ի վարիչի ընտրության հարցում: Ի դեպ, այդ թայֆայականությունը նկատվեց՝ ավելի ճիշտ ակնհայտ էր նաև ՀՀ ԿԳ նոր նախարարի հետ 26.07.2018թ. կայացած հանդիպման ժամանակ… Կամ՝ ակնհայտ ապօրինի մերժեց հայտարարված մրցույթին իրավագիտության ամբիոնի վարիչի տեղի համար իմ (ըստ որում միակ) թեկնածությունը. իրավական վերլուծությամբ ես դրա վերաբերյալ զեկուցագիր-դիմում գրեցի ՀՀ ԿԳ նախարար Ա.Հարությունյանին, դրան ի պատասխան հետևեց ռեկտորի հաջորդ ապօրինի քայլը՝ հրամանը՝ մտացածին հիմքերով ինձ խիստ նկատողություն հայտարարելու («Աշխատանքային կարգապահության խախտման համար») մասին. ապա ռեկտորն անսքող ձևով պատրաստվում էր իր հաջորդ ապօրինի քայլին՝ ինձ ազատելու. դա արդեն վերջնականապես կլցներ համբերության բաժակը և Աստված գիտի, թե ինչի կհանգեցներ… Ես դիմում գրեցի և ազատվեցի… Կարելի է շարունակել օրինակները, բայց սա էլ բավական է տեսնելու ռեկտորի «թայֆայական» մոտեցումն ու պարբերական բնույթ կրող ոչ իրավաչափ գործելակերպը, որը ոչ միայն նպաստում է ԳՊՀ-ում անբարենպաստ աշխատանքային, բարոյահոգեբանական մթնոլորտ ստեղծելուն, այդ թվում դրա արդյունքում նաև հիշատակված բնույթի զրպարտագրերի երևան գալուն, այլև այսպես շարունակվելու դեպքում կարող է հանգեցնել ավելի աղետալի հետևանքների… Կամ՝ հավանաբար ռեկտորի և նրա «համախոհների կողմից» նախարարի հետ 26.07.2018թ. հանդիպման արդյունքներից դժգոհության հողի վրա ծնվեց այդ անանուն զրպարտագիր-նամակը՝ «Բաց նամակ ՀՀ ԿԳ նախարարին…»: Թե այդ անանուն նամակի ի՞նչն է բաց, չեմ հասկանում… Ի դեպ, չի բացառվում նաև, որ այդ նամակի հեղինակը կարող է լինել ԳՊՀ-ում չաշխատող, նրա բախտով չմտահոգված ինչ-որ մեկը (կամ անձինք), ով ԳՊՀ-ից տեղեկություններ ստանալու «հուսալի աղբյուրներ» ունի և դրանով ինչ-որ նպատակներ է հետապնդում... Դա պարզելն այնքան էլ դժվար չէ: Բայց դա չէ կարևորը, այլ առկա իրավիճակի՝ ԳՊՀ առջև ծառացած կենսական խնդիրների լուծումը: