­Պի­տի փա­փա­քէի ը­սել‚ որ հա­կազ­դե­ցու­թիւն­նե­րը դրա­կան ե­ղան։ Դժ­բախ­տա­բար ըն­տա­նի­քիս կարգ մը ան­դամ­ներ մոռ­ցան‚ որ նոյն ազ­գու­թեան կը պատ­կա­նինք։ Ե­թէ սկսիս ­Սէյ­ֆո­յի ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նը վեր­լու­ծել՝ իս­լա­մա­նա­լը փրկո­ւե­լու միակ ընտ­րանքն էր։ ­Կը յու­սամ, որ ա­սո­րի­նե­րը կ­՚ըն­դա­ռա­ջեն մե­զի հետ գոր­ծակ­ցե­լու մեր ա­ռա­ջար­կին, ի­րենց տե­ղե­կու­թիւն­նե­րով կ­՚ա­ջակ­ցին մեր աշ­խա­տանք­նե­րուն եւ չեն կեդ­րո­նա­նար կրօ­նա­փո­խու­թեան հար­ցին վրայ: