Բարկությունը հասավ իր գագաթնակետին: Նոյի աչքերը լցվեցին արցունքներով: Բացառիկ կատաղության այդ պահին տղան նմանվում էր իր ճանապարհին ամեն ինչ կուլ տալու պատրաստ շնաձկան: Արսենը նրա ամեն մի ծանր հևոցը զգում էր իր դեմքին: Մտածեց, որ հարկավոր է հանգստացնել տղային, այլապես, թվում էր, նա կարող է պատռվել կատաղությունից, երկու կես լինել: Սակայն չհասցրեց ոչինչ անել: Նոյը ձեռքի հարվածով նրան մի կողմ հրեց ու գրեթե վազելով դուրս եկավ սենյակից` իր ետևից ուժգին շրխկոցով փակելով դուռը: Կատարվածից քար կտրած` Արամյանը մի քանի վայրկյան սառած նայում էր դռանը, այնուհետև անշարժացած ընկավ բազկաթոռին. խաղաղ մի ժպիտ սահեց նրա դեմքով...