Եթե մենք էլ այս ձևով խոստովանենք ու հավատանք, ինչքա՛ն անշուք կդառնա Սուրբ Հաղորդության խորհուրդը և ինչքա՛ն բան կկորցնի իր վսեմությունից։ Ծննդոց գրքում կարդում ենք, որ ջրհեղեղի պատուհասից հետո Աստված Նոյ նահապետին ուխտի նշան տվեց՝ ծիածանը, որը մարդկային պատմության մեջ առաջին ուխտի նշանը պիտի լիներ։ Ինչպես կարդում ենք. «Եվ Աստված ասաց. «Իմ և ձեր միջև… հավիտենական դարերի համար արած ուխտիս իբրև նշան իմ աղեղը (ծիածանը) ամպի մեջ պիտի դնեմ։ Այն պիտի լինի իմ ու երկրի միջև եղած ուխտի նշանը» (Ծննդոց Թ 12-13)։ Աստված Նոյին և նրա սերնդին ուխտի նշան է տալիս հավիտենապես. երբ մարդիկ երկնքում ամպ տեսնեին, այլևս ջրհեղեղի մտավախություն չպիտի ունենային, և Աստված, ծիածանը տեսնելով, պիտի հիշեր իր կատարած ուխտը։ Ինչպես տեսնում ենք, երբ Աստված առաջին անգամ ուխտ է անում Նոյի, այսինքն՝ մարդկության հետ, ուխտի նշան է տալիս։ Սակայն Սուրբ Հաղորդությունը, որ վերջին և հավիտենական ուխտը պիտի լիներ, չափազանց հեռու է այսպիսի ուխտի նշան լինելուց։