Ընդդիմության անհամախմբվածության պարագայում քաղաքական ուժերի ընտրապայքարը որոշ առանձնահատուկ երանգներ ստացավ, ինչը չէր կարող հետք չթողնել ընտրության արդյունքների վրա: Մասնավորապես, նախագահական ընտրություններին մասնակցելուց հրաժարվեցին ԲՀԿ-ն, ՀՅԴ-ն, ՀԱԿ-ը, թեպետ վերջինիս ներկայացուցիչ Հրանտ Բագրատյանը սեփական նախաձեռնությամբ և առանց ՀԱԿ աջակցության առաջադրեց իր թեկնածությունը: Փոքր ինչ անակնկալ այս իրողությունների արդյունքում անհամեմատ մեծացավ «Ժառանգության» ղեկավար Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հաջողության հասնելու հնարավորությունները: Ստացվեց այնպես, որ իշխանություն ներից դժգոհ ամբողջ ընտրազանգվածի ձայները, որոնք պետք է տրվեին ընտրություններից հրաժարված կուսակցության ներկայացուցիչներին, կամա թե ակամա պետք է «լցվեին» Ր. Հովհաննիսյանի «զամբյուղը»: