կազմակերպած էր հայագիտական լսարան մը, փոխան արդէն աւանդութիւն դարձած հնգօրեայ տարեկան դասընթացքին: Նիւթը՝ Հայ կինը Զարթօնքէն Եղեռն, որ կ՚արծարծէր հայ կանացիական շարժումները առաւելաբար այնպէս ինչպէս կը դրսեւորուէին հայ կին գրողներու գործերուն ընդմէջէն: Չորս դասախօսներէն երեքը մոնթրէալաբնակ մտաւորականներ էին, չորրորդը՝ Նիւ Եորքէն հրաւիրուած երիտասարդ ոյժ մը: Քանի որ առանձին թղթակցութեամբ պիտի անդրադարձուի այս նախաձեռնութեան, այստեղ կ՚ուզեմ խօսիլ յատկանշական երկու երեւոյթներու մասին միայն, որոնք նոյնպէս հիմքը կը կազմեն այս մտորումներուն: