Լսել եմ, որ խորհրդային զինվորների մայրերը հաճախ են բողոքում Արցախում գտնվող իրենց որդիների ճակատագրի համար։ Հասկանում ենք նրանց, բայց այստեղ` Ստփանակերտում, հաճախ է պատահում (օրինակ, այն պահին, երբ զինվորները կրակում էին մեր խաղաղ բնակչության վրա), որ ուզում ես ցանկացած զինվորից խլել զենքը ու... Հասկանո՞ւմ եք, սա շատ անմարդկային կլիներ, աններելի ու անթույլատրելի, սակայն ինչո՞ւ ծնողները չեն ուզում հասկացնել իրենց զինվոր որդիներին, որ նրանք չկրակեն մայրերի ու հայրերի, իրենց նման պատանիների վրա։ Չկրակեն խաղաղ մարդկանց վրա՝ ով էլ հրամայի։ Չէ՞ որ նրանք մարդ են, ի վերջո։ Արցախում մինչեւ այսօր էլ ոչ մի զինվոր հայ մարդու ձեռքով չի զոհվել, բայց Ադրբեջանում դրանց քանակը շատ ու շատ մեծ է։ Ադրբեջանցի ծայրահեղականները կոտորում են, բայց մեզ են զինաթափում։ Բաքվում սպանդ ու եղեռն են կազմակերպում, արտակարգ դրություն են մտցնում Արցախում։ Չեմ հասկանում։ Մի կողմից ասում են՝ դեմոկրատիա, արդարություն, խոսում են մարդկային վեհ գաղափարներից, ընդհուպ մինչեւ երիտասարդներին հումանիստորեն դաստիարակել, մյուս կողմից՝ զենքը դնում նույն այդ երիտասարդի ձեռքին ու ստիպում կրակել թբիլիսցու վրա, ստեփանակերտցու վրա, երեւանցու վրա։