Երբեմն նա նաև բացակայում էր, և Վարդանը չէր կարողանում բացատրել այդ բացակայությունների պատճառը։ Առնվազն շաբաթը մեկ անգամ մութն ընկնելուց հետո Քերիմը գալիս էր երիտասարդ կնոջ հետևից և նրան հետ էր բերում միայն հաջորդ առավոտյան, երբեմն էլ նույնիսկ երեկոյան։ Սկզբում Վարդանը կարծում էր, որ նրանք սիրային կապի մեջ էին և որ իր ներկայության պատճառով նրանք ստիպված էին հեռանալ, և իրենց հանդիպումները այլ վայրում կազմակերպել։ Սակայն այդ բացատրությունը չէր դիմանում քննադատության։ Ինչո՞ւ էին նրանք ամեն անգամ իրենց հետևից քարշ տալիս ծանր բեռնված ավանակին։ Սահմանը հեռու էր, և խոսք չէր կարող լինել մաքսանենգության մասին։ Ուրեմն ի՞նչ։ Վարդանը գաղափար չուներ։ Եթե իր բարեկամների գործունեությունն անօրինական էր, որի մասին կասկածել էր տալիս նրանց լռությունը, ապա այն կարող էր գրավել ոստիկանության ուշադրությունը։ Իսկ դա սրում էր Վարդանի անապահովության զգացումը։