Բաս	ի՞նչ	կըլեր, որ	Էսպես	չէ՛ր	էլել: Մինչև	էն	հադաղը	նրա	անկաջը	մեկ	թթու	խոսք	չէ՛ր	լսել. նրա աչքը	մեկ	դառը	օր	չէ՛ր	տեսել, նրա	երեսը	մեկ	կոշտ	զրից	չէ՛ր	էկել: Վարդի	պես	ծաղկել, մանիշակի	պես	մեծացել	էր: Դեռ	ոտը	քարի	չէ՛ր	դիպել, դեռ	մատը	մեկ	փուշ	չէ՛ր	մտել: Տասնըհինգ	տարին	անց	էր	կացել, դեռ	նրա	անմեղ	հոգին	աշխարքիցս	մեկ	բան	չէ՛ր	խաբար: Նրա	ընկեր	աղջըկերքը	դռներին, կտրներին	էին	ման	գալիս, օր	անցկացնում, նա	ծունկը	մոր ծնկանը	կպցրած՝ յա	կար	էր	անում, յա	քարգահ, յա	իրանց	տանն	ու	դռանն	էր	մտիկ	տալիս, յա իրանց	մալին, ապրանքին	աչք	ածում: Ղուշը	գլխի	վրովը	թռչելիս՝ կարմրտակած, շունչը	կտրած, լեղապատառ	տուն	էր	ընկնում, որ	իր	շվաքն	էլա	մեկ	օքմին	չտեսնի: Մոր	մեկ	մատը	փուշ	ըլելիս յա	մեկ	տեղը	ցավելիս՝ ուզում	էր	հոգին	հանի, իրան	տա. էլ	քար, էլ	խոտ	չէր	մնում, որ	նա	վրեն չի՛	չոքի	ու	աստծու	ողորմաթյունը	խնդրի: Աղքատ	տեսնելիս՝ բերնի	թիքեն	հանում, իրան	էր տալիս, որ	նրան	օրհնի, նրանց	արևշատություն	խնդրի: Բաղն	էլ	է՛ն	ժամանակն	էր	գնում, որ	լիսն ու	մութը	դեռ	չէ՛ր	բաժանված	ըլում: Բաղիցն	էլ	է՛ն	վախտն	էր	տուն	գալիս, որ	մութը	գետինն առած, ոտը	քաշված, խաղաղված	էր	ըլում: Ով	ուզենար	նրան	տեսնի, յա	ծառի, յա	պատի	տակի պետք	էր	տափ	կենար, որ	նրա	սուրբ	երեսը	տեսներ, նրա	աչքի	լսովը	հայիլ-մայիլ	մնար: Ծաղկըներն	էլ, հենց	իմանաս, նրա	ոտի	ձենն	առնելիս՝ ուրախանում, ցնծում, բացվում, փչչում էին: Ղշերն	էլ	նրա	երեսը	տեսնելիս, հենց	բռնիր, նո՛ր	հոգի	էին	առնում, գլխըները	թևըների տակիցը	բարձրացնում, ճխում, ճչում, ծլվըլում, թևերին	խփում, ծափ	տալիս: Ձեռը	գառան	գլուխը քսելիս	յա	շփելիս, հենց	գիտես, թե	է՛ս	անմեղ	հայվանն	էլ	էր	իմանում, որ	հրեշտակի	ձեռք	ա իրան	դիպչում	և	ո՛չ	մարդի: Մի	քիչ	մոտիցը	պակսելիս՝ ձենը	աշխարք	էր	վերցնում, մարդի	սիրտ էրում, է՛նպես	էր	բղղում, քար	ու	քոլ	ընկնում: Շատ	անգամ	նրա	փափուկ	ծնկան	վրա	էր	քնում, նրա	անուշահոտ, ազիզ	ձեռիցն	էր	խոտ	ուտում: