էսպես՝ մեկի	ձեռին	ղամշի, մյուսի՝ դագանակ. մեկի	ուսին	մանգաղ	կամ	երկար	ձողի` չադրի	համար, մեկի	գդակի արանքումն	ղազիլ	ու	մախաթ	կամ	թալսման	կարած, սուրբ	մոլլի	բաշխած. որը	մեկ	ֆորթի	թոկ, որը	մեկ	շան	բհիր, որը	մեկ	ձիու	նոխտա, որը	ձիու	կամ	իշի	փալանը, քամակին	դրած, շատ	տեղ	խեղճ	հայերի	կալն	ու	դեզը տաղըթմիշ	անելով, կամ	ձին	խլելով, կամ	բաղը	քանդելով, խոռը	վեր	ածելով, բաշը	ցրվելով, տնքալով, ճրրալով, ննջելով, բուղուրմիշ	ըլելով, բայաթի	ասելով, խաղ	կանչելով, քյալլեի	զլելով, մինչև	գազանների	քեֆն	էլ	բաց էլավ. որը	վնգվնգում	էր, որը	տրլնգում, որը	բղղում, որը	խրխնջում, անջախ	մի	անջախ	մեկ	ջրի	ղրաղ	հասան, հենց	էշը	զռաց, շունը	մռռաց, փառք	հավիտյանս	ամեն, մոլլա	Մասրադնի	առակը	տեղն	էկավ, մեր	ուխտավորքն էլ	վեր	էկան, որ	ոտ	ու	ձեռք	լվանան, հետո	մտնին	Երևան, չունքի	էսօր	նրանց	Մհառլամն	էր: