Թովմասը տարօրինակ զգացում էր ապրում, որը չէր կարող բացատրել։ Նա պետք է որ երջանիկ լիներ իր տարեդարձի օրը, որին նա սպասել էր ամիսներ շարունակ, սակայն ինչ-որ անորոշ զգացում խաթարում էր նրա ուրախությունը։ Դա նման էր ատամնացավի, որը նույնիսկ թույլ լինելով, խանգարում էր խաղալ կամ սովորել։ Ոչինչ չէր փոխվել, սակայն ոչինչ առաջվա պես չէր։ Օրինակ, այս դատարկ փողոցները, կողպած խանութները, մեծերի մտահոգ դեմքերը նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ինքը ժպտում էր։ Նա ապարդյուն կերպով հարցաքննել էր Ջամիլային ու Զեյնաբին, սակայն նրանք դեմքերն էին թեքում շփոթված տեսքով և չէին պատասխանում։ Ի՞նչ էին իրենից թաքցնում։ Նա չէր համարձակվում բացատրություններ պահանջել հորից, մորից, տատից։ Միգուցե կարելի՞ էր փորձել կնքահորից մի բան իմանալ պատարագից հետո։