Այս ամենը ինձ հիշեցնում է սքանչելի գիտության ծառը, որի գագաթը երկինք էր հասնում և ճյուղերը ամբողջ աշխարհի վրա էին տարածված ու բոլոր մարդկանց իր հովանու տակ էր առել և որին Տերը պատժեց` լեզուների, սովորույթների տարբերություն ծնելով, մարդկանց աշխարհով մեկ գերեվարեց, հիշեցնում է նաև Բաբելոնի աշտարակը: Եվ հիմա բոլորս այս վերին չափորոշիչների սարդոստայնագերին ենք և կարծես թե կերտում ենք… գլխիկոր, տեղ չհասնելու վախը մեր մեջ: Այնինչ ժամանակ կար, երբ մերն էր իմաստնությունը, և մերն էր այն կենդանի բառը, որի շուրջ կերտվել էր ճշմարտությունը պարզ, և եթե մենք այսօր կանք, երբ հիշողության պատից ջնջվեցին մշակութակիր ազգեր, կանք, որովհետև որևէ չափորոշիչների չափագերի չենք եղել: Գուցե մեզ ընդամենը անհրաժեշտ է բոլորաճանաչության մեջ լինել ինքնաճանաչ, իսկ ինքնաճանաչողության մեջ՝ ինքնասաց: