Երբ բոլորը ազատության սահմաններն էին քննարկում, ուրիշի կյանք չմտնելու օրենք հաստատելու համար, ԻՆՉ-ՈՐ ՄԵԿԸ հանեց գլխարկը ու այն սեղմեց դեմքին՝ 8 ժամ վիրահատական սեղանի շուրջ կանգնելուց հետո, որ ցույց չտա մահին հաղթողի հուզմունքից լցված աչքերը, այլ ձևացնի, թե հոգնության քրտինքն է մաքրում ու լուռ ժպտա: Ու դու հասկանաս, որ ազատության սահմանը բարակ է այնքան,որքան ածելու լեզվակը, որի վրայով ամեն անգամ ստիպված ես ոտքերդ արնոտելով անցնել,երբ կյանքի ու մահվան սահմանն ես զատում...ու կյանքդ շարունակվեց...