Սա հատկանշական պատմություն է, երբ խանգարող հայրենակիցներն ավելի զորեղ են դուրս եկել, քան օգնության ձեռք պարզած, այդպես կոչված` «մայրաքաղաքային» կինոհեղինակությունները: Զարմանալին այն է, որ դա տեղի է ունեցել հետստալինյան ձնհալի տարիներին, այսինքն` հարաբերական ազատ, թթվածնով առատ 60-ականներին: Եթե նկատի ունենանք նաև այդ հանգամանքը, ապա ակնհայտ է դառնում, որ այդ ամենը կատարվել է ոչ այնքան խորհրդային համակարգի, մեղմ ասած` անկատարության պատճառով, այլ չվարանենք ասել` մարդկային մի ահավոր արատի գոյության և դրսևորման հետևանքով, որ կոչվում է նախանձ: Եվ այդ նախանձը հայերիս մեջ, չգիտես ինչու, սովորաբար գործում է հատկապես հայրենակիցների հանդեպ: