Առաջին անգամ էի Տաթևում: Մուտքը վանական համալիր անկրկնելի էր: Երկնքից պոկված մի մենավոր վայր, ուր կարող ես անէանալ ու վայելել այդ հիասքանչ «հոգևոր ներկայությունը»: Անմոռանալի տպավորիչ էր յուրաքանչյուր քարը, մութ ու փոքրիկ սենյակները, վանքի դպրատունը: Մեզ հաջողվեց նույնիսկ կարդալ որոշ արձանագրություններ: Վանքի ճաշասենյակի պատին գրված էր. «Համեցեք, վայելեք»: Երանելի կլիներ այնտեղ ճաշելու հնարավություն ունենալ…