Հոգեւոր դասի ներկայացուցիչներից, հատկապես, եթե նրանք բարձրաստիճան հոգեւորականներ են, ակնկալում ենք լինել իմաստուն, ժուժկալ, չլինել իշխանություններին սպասարկող, արծաթասեր, քծնող: Հոգեւորականներից նման որակներ սպասելու հիմքեր ունենք. այդ մարդիկ սեփական կամքով ընտրել են Աստծո, հոգեւորի ճանապարհը: Եկեղեցու սպասավորների հանդեպ վերաբերմունքը, թերեւս, բոլոր դարերում էլ եղել է ոչ միանշանակ: Խորենացու «Ողբ»-ում պատմիչը պարզ ասում է. «Կրոնավորները կեղծավոր, ցուցամոլ, սնափառ, պատվամոլ, քան թե աստվածասեր»: Սա` Հայաստանում, 5-րդ դարում: Հիշենք Անիի անկումը 11-րդ դարում: Ունեցել ենք դավաճան կաթողիկոս` Պետրոս Ա Գետադարձը (ի դեպ, նրան Գետադարձ են կոչել, քանի որ կաթողիկոսին վերագրվում էր աղոթքով գետերի ընթացքը կանգնեցնելու շնորհ): Կաթողիկոսը Վեստ Սարգիսի հետ բյուզանդացիներին հանձնեց քաղաքի բանալիները: