Ընչանք	ջուր	կբերեին, ամենին	իրանցը	իրանց	էր	հասել, շատը	նվաղել, քամակի	վրա	վեր	էր	ընկել: էլ	ի՞նչ	կանեին	իրար	երեսի	ալիր	փչիլ	յա	մածուն քսիլ, որ	շատ	անգամ, ուրախ	վախտներն, անում	էին: էս	բավական	ալիր	էլ	էր, մածուն	էլ: էս	ղալմաղալումը	տանդրոջ	կնիկը	ճրրալով, թոնթորալով	դուս	էր գնացել, որ	իր	գլուխը	լա, իր	մեղքիցը	ազատվի: Խալխը	տանդրոջ	բնությունը լավ	գիտելով, որ	բարկացած	ժամանակին	հրեշտակ	էլ	ձեռն	ընկներ, չէ՛ր խնայիլ, ո՞ւր	մնաց	գզիր	Կոտանը, տերտերին	աչքով	արին, որ	նա, քանի	աչքը բաց	չի՛	արել, մուննաթ	անի, որ	բալքի	խղճին	մեկ	ճար	ըլի, ու	էլ	ետ	գզրին բերեն, տանդրոջ	ձեռը	պաչիլ	տան: Հենց	իմանում	էին, թե	կարգավորի պատիվն	էլա	կպահի: