Իբրահիմի այդ երկու անդեմ նախադասություններից կարելի էր կռահել նրա ափսոսանքն ու օգնության խոստումը։ Գնդապետը ցավում էր, որ ինքը իրենից անկախ դարձել էր ճակատսգրի այն գործիքը, որն իր ամենաթանկ բարեկամին դժբախտություն էր բերում։ Այն պահից ի վեր, որ նա ստացել էր ձերբակալության հրամանը, ապարդյուն կերպով հնարավորություն էր փնտրում դրան խանգարելու համար։ Ավա՜ղ։ Գոնե Վարդանը կհասներ բանտախուց։ Իսկ Իբրահիմը դեռ ժամանակ կունենար նրան ազատելու ելք գտնելու։ Նա համոզված էր, որ Վարդանը չէր կարողանա միայնակ լուծել այդ խնդիրը։