Ես սթափվում եմ, երբ Մերիի մատները խրվում են մազերիս մեջ... Ես գլուխս բարձրացնում եմ ու նայում նրա աչքերին... Նրա աչքերը առաջին անգամ են ինձ այսպես նայում... Կարծես ձգտում են մնալ իմ հիշողության մեջ, որ ցանկացած պահին կարողանամ վերականգնել նրանց ձևն ու գույնը... Ես ցանկանում եմ համբուրել նրա շուրթերը, սակայն նրա բերանի անկյուններում պաղպաղակի սպիտակ հետքերը տեսնելով՝ համբուրելու փոխարեն ակամա ժպտում եմ... Նա չի ժպտում ինձ և համոզված եմ՝ մտքում դատապարտում է ժպիտս... Ոչ մի վայրկյան կորցնել չի կարելի, այլապես բարկացած կինը ամեն բանի ընդունակ է... Մեկ էլ տեսար լքեց ինձ... Այդ դեպքում իմ մեջ ինչ-որ բան կմեռնի... Ես դա թույլ չեմ տա՝ հիմա, երբ իմ մեջ ինչ-որ բան դեռ ապրում է... Ես հենց հիմա կհամբուրեմ նրան... Ու ես կքնեմ նրա հետ... կքնեմ՝ մեկ անգամ, երկու անգամ, երեք անգամ... կքնեմ, բայց երբեք... երբեք չեմ լքի նրան...