Կը պատահէր, որ մեզմէ մէկուն հարցումին կամ պատասխանին վրայ, լուրջ այդ պահուն յանկարծ արձակէր լիաթոք խնդուք մը, թրթռացնող «հա՛, հա՛, հա՛» մը, իր մեկնաբանութիւններուն տալով քիչ մըն ալ շաքարի համ, որպէսզի յուզումի եւ ուրախութեան խառն հացահատիկ կրէ դասաւանդութիւնը եւ ըստ այնմ սննդաւորէ գրականութեան քաղցն ու ծարաւը ճչացող ուսանողներուս, բոյնին մէջ մայր թռչունին կտուց երկարող ձագուկներու պէս: Մի քանիներ, շատը՝ աղջիկ, փութկոտ նօթեր կ'առնէին հարկաւ, առանց ստորակէտ փախցնելու, առ ի պատրաստութիւն գրաւորի, բայց ո՞ւր են այդ լեցուած տետրակները հիմա: Իցի՜ւ թէ ձայնագրութեան մեքենայ մը ծծէր ու ապա գրի առնուէր վերլուծումներու այս անհատնում շարքը, ապահովաբար, Օշականէն ետք «Արեւմտահայ Գրականութեան Համապատկեր» մըն ալ իրմէ կրնար ժառանգ մնացած ըլլալ հայութեան: