– 1992 -ն էր , զինամթերք էր պետք հասցնել: Քննարկում էին, թե ով կտանի, ասացի` ես: Բոլորը զարմացան, թե կինը՞ զինամթերք կտանի՞…Բայց ուղևորվեցինք` ես, վարորդը ու 18 տոննա զինամթերք: Բարեհաջող հասանք Վայք, բայց Սարավանում բուք էր, ոչ մի մեքենա չէր գնում: Ալյուրով բեռնված մի մեքենա էլ շրջվել էր: Վարորդն ասում է` հետ գնանք, իջի, …բայց հասկանում էի, որ կթալանեն, եթե մի քայլ հեռանամ մեքենայից, իսկ հետ գնալու մասին խոսք լինել չէր կարող… այդպես էլ գիշերը լուսացրինք… հիշում եմ ոնց էի շունչս պահել, զգույշ էի շնչում, ախր, մեքենան եզրին էր կանգնած… որ հիշում եմ, հիմա եմ վախենում, բայց այդ պահին Աստծո տված ուժը, ձգտումը ամեն ինչ մոռացնում էր…,- խոստովանում է տիկին Սուսաննան, ով ի վերջո տեղ է հացնում զինամթերքը, իսկ ահա նրան դիմավորած քաղաքապետը, տեսնելով նրան, զարմացած հարցնում է. « Ի՞նչ է մի տղամարդ չկար»…