Մուշեղ Իշխանը, ինչպես Զահրատը, հեգնական տոնով է գրում մարդկանց մասին, բայց հեգնում է անգամ իրեն, քանի որ նա էլ է մարդ: Նրա բանաստեղծությունները երգի տեսքով բազմիցս լսել եմ, ու դուրս եկել են: Հատկապես սիրում եմ «Մարդ արարած»ը, քանի որ մարդն, իրոք, մի տարօրինակ արարած է, որն ամեն ինչի ընդունակ է: Լավագույնը վերջին քառյակն էր: