Ինչպես	բարեկամ, ինչպես	երկնային	ավետաբեր	հրեշտակ, ազատության	ու	ողորմության պսակը	ձեռին՝ մտավ	իշխանն	Պասքևիչ	սարդարի	ամարաթը: Նա	անց	կենալիս	հազար	տեղ տեսել	էր	ու	արտասունքը	բռնել, թե	ինչպես	էին	ծեր, մանուկ, աղջիկ, պառավ՝ չէ՛	թե	մենակ	իր ոտը	համբուրում, այլև	շատը	ընկնում	էին	սալդաթների	ճտովն	ու	էնպես	նվաղած, հոգին	քաղված մնում: Քանի	Հայաստան	իր	փառքը	կորցրել	էր, քանի	հայք	իրանց	գլուխն	էին	թրի	տեղ	թշնամու ձեռք	քցել, է՛ս	օրը, է՛ս	ուրախությունը	չէին	տեսել, չէին	վայելել: