Նկարչության հետ Պայծառի հանդիպումը դարձյալ Ոսկեվազում կայացավ: Աղջկան նկատեց այստեղ աշխատելու եկած գեղանկարիչ Հրանտ Ստեփանյանը և գծեց նրա դիմանկարը: Առաջին անգամ էր տեսնում, թե ոնց են վրձինը ճիշտ բռնում, ոնց են ներկը քսում կտավին:Մանկուց էր նկարում, բայց հասակ առնելու հետ ավելի ու ավելի էր մեծանում սերն ու տարվածությունը նկարչությամբ. եկավ մի պահ, երբ նկարչությունը գլխավորը դարձավ նրա կյանքում: Նրա մոտ ամեն ինչ երազային էր եղել, զուտ զգացողությունների վրա հենված, չգիտեր՝ ինչ է կատարման արվեստը: Մանկավարժական ինստիտուտում ուսանեց Էդվարդ Խարազյանին, Լևոն Կոջոյանին, Հովհաննես Զարդարյանին, ճանաչեց նկարչությունը, այստեղ ձևավորվեց նկարչի գունազգացողությունը, մասնագիտացավ: Իսկ երբ, որպես ուսանող, մեկնեցին Ս. Պետերբուրգ, և Էրմիտաժի սրահներում օրեր էին անցկացնում, հասկացավ, որոշեց՝ ինքն էլ կարող է ստեղծել: Ստեղծագործելու ցանկությունը նրան հանգիստ չէր տալիս: Կոնդյան իրենց տանն էլ նա ստեղծեց «Կոնդի գիշերները» շարքը, որից մի գործ ցուցադրվեց Ժուռնալիստների տանը կազմակերպված՝ երիտասարդ նկարիչների գործերի ցուցահանդեսում: Նույն սիրով նա ստեղծեց իր դիպլոմային աշխատանքը՝ «Գինու մառանը» կտավը: Նայելով բազում էսքիզները, որ տքնաջան աշխատանքից հետո ներկայացրել էր Պայծառը, նրա դասախոսները վկայեցին. «Ա՛յ, սա գործ է: Դու արդեն նկարիչ ես»: