Քիչ երաժշտական խմբեր կան, որոնք ունեն տարիների ընթացքում ձևավորված հաստատուն և հիմնավորապես կազմավորված «ձեռագիր», և այդ քչերի մեջ է հնագույն երաժշտության «Տաղարան» համույթը: Յուրաքանչյուր համերգաշրջանում կարճ ընթացքում շարունակաբար փոփոխվող երգացանկեր, հեղինակների բազմազանություն, հայոց երգարվեստի և մեղեդիների գանձարանից շարունակաբար առնվող նմուշների նոր մշակումներ, տարբեր դարաշրջանների հայ և համաշխարհային երաժշտական լավագույն ստեղծագործությունների և հեղինակների ներկայացում, սեփական երգչական կազմի կողքին նոր դեմքերի հայտնություն և նրանց բեմելու հնարավորության ընձեռում, ժամանակակից հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարում, տրամադրությունների տարափ, թեմատիկ բազմազանություն… Այս ամենը համույթի գեղարվեստական ղեկավար և դիրիժոր Մաեստրո Սեդրակ Երկանյանի անուրանալի ներդրման և ջանքերի արդյունքն է, երգիչ-երաժիշտների հետ անխոնջ աշխատանքի և, ինչու՞ չէ, նաև նրանց ուսուցանելու ընթացքում հաղորդված «ձեռագրի» յուրատիպության արգասիքը: Դրան անդրադարձներ ունեցել ենք «Տաղարանի» վերջին երկու համերգաշրջաններին մեր լուսաբանումներում և ակնարկներում, իսկ համերգաշրջանի ավարտը դարձյալ առիթ է ամփոփիչ խոսք ասելու այն ամենի մասին, ինչն առանձնապես հիշվել ու հետք է թողել ունկնդրի մտքի և զգացմունքի վրա…