Այստեղ ես չեմ կարող Եղեռնը սրտին խփված Թումանյանի նույն բանաստեղծությունից ևս երկու տող չմեջ բերել, քանի որ դրանք իրենց մեջ են առնում այն վայրերը, որտեղով այդ բանաստեղծությունը գրվելու ժամանակ, այսինքն` 1915-ին, անցնում էր երիտասարդ մի կին, անունը` Ալմաստ.