Կուտակված միջոցների երկու երրորդը վերաներդրվել է Հայաստանում։ Դրանց ուղղությունները մի կողմից ուրախացնում են, մյուս կողմից՝ տխրեցնում։ Միջոցները ներդրվել են բանկերում որպես ավանդներ, ձեռք են բերվել պետական արժեթղթեր և միայն չնչին հատվածն է ուղղվել այլ ֆինանսական գործիքներին։ Հենց սա էլ տխրեցնում է, որ ֆինանսական շուկայում դեռևս բանկային ու պետական պարտատոմսերի գործիքներից բացի այլ բան չունենք։ Բայց մյուս կողմից էլ սա ուրախացնում է։ Կենսաթոշակային հիմնադրամները համաշխարհային ֆինանսական շուկաների հիմնական լոկոմոտիվն են՝ ամենաերկար փողերը։ Մեզ մոտ գործում են երկու միջազգային ներդրող, որոնք առաջնորդվում են խիստ բարձր ստանդարտներով։ Ցանկացած օլիգարխ կամ մենաշնորհ կերազեր, որ այդ միլիարդների մի մասն իր ձեռնարկությունում ներդրվեր։ Սակայն նրանք չեն բավարարում ստանդարտներին. Պետք է Հայաստանում սկսեն զարգանալ ֆինանսական կուռ համակարգ ունեցող կորպորացիաներ, որպեսզի կենսաթոշակային գումարները սկսեն ներդրվել իրենց բաժնետոմսերում, ու միայն սրանից հետո ականատես կլինենք ֆոնդայի բորսայի լիարժեք կայացման։ Այս երկու տարին ցույց տվեց, որ մենք ճիշտ ուղու վրա ենք։ Եթե համեմատենք Ռուսաստանին, Ղազախստանին, կտեսնենք, որ հենց այս չափանիշով է Հայաստանը 180 աստիճանով տարբերվել իր կենսաթոշակային բարեփոխումներով՝ այդ երկրներում կենսաթոշակային գումարները կառավարվում էին պետական, հայեցողական, կոռուպցիոն ու այլ անհասկանալի ձևերով։ Որպեսզի պատկերացնենք համեմատականս, Հայաստանում կենսաթոշակային կառավարչի բիզնես ոլորտ մտածներից մեկը՝ Ամունդին այսօր կառավարում է 1.3 տրիլիոն եվրո։ Մյուսն էլ պակասը չի, Ց-կվադրատն իր 6 միլիարդ եվրոյով։ Ասեմ, որ Հայաստանում բավական հաջող են կառավարել գումարները, թեպետ երկար փողերի կառավարումը սովորաբար պետք չի գնահատել կարճ արդյունքներով՝ կարևորը կառավարման որակն է ու այլևայլ ռիսկերից զերծ պահելը, որպեսզի մարդիկ տարիներ անց պատշաճ թոշակ ստանան։