Շատ	հեր, շատ	տղամարդ	կամ	հանդումն	էր, կամ	բաղումը, կամ	ուրիշ	տեղ	գնացել	ու	չիմացել, թե	ի՞նչ	կրակ	ա գալու	իր	տան	ու	աշխարքի	վրա: Նորագեղի	դուզն	ու	կարմնջի	ճամփեն, Կուզեռան	դոշը	ձիավորներով	խլխլում էր: Մեկի	տեղակ	հազարն	էին	դուս	թափել, որ	գնան, խեղճ	գեղցոնց	էլ	էս	դառն	ավետիքը	տան: Ղուշը գլխըներովն	անց	կենալիս` վեր	էին	քցում, թեբռում, պլոկում, մարդ	չէ՛ր	կարում	տեղիցը	եռա: էսպես՝ որը	ունևոր էր	ու	ջահել, շոր	ու	փալաս, բարգ	ու	բարխանա	շալակները	տվին, տարան, բերդն	ածեցին, որը	հալևոր	էր	ու աղքատ, օրվան	հացի	կարոտ` ծեծելով, ջարդելով	տանից	դուս	արին, որ	հենց	էն	սհաթին	տունը, տեղը	թողան, երըմիշ	ըլին, որ	գնան, գնան	մյուս	գեղցոնց	հետ	խառնվին, որ	քոչեն, չունքի	ղալաբանդլղ	էր, ռուսը	գալիս	էր: Երանի՜	նրան, որ	մեկ	սել	ձի, կով, եզը	կամ	մեկ	էշ	էլա	ուներ: էնքան	կարացին, որ	մեկ	քանի	կարպետ, խալիչա, յորղան, դոշակ, աման, մի	քիչ	ալիր	յա	չալթուկ	հետըները	վերցրին, որ	անձրևի	ու	արևի	տակին, սովի	ձեոիցը չմեռնին: Բայց	քաղաքումը	շատը	ո՛չ	գրաստ	ուներ, ո՛չ	մարդ, սել	հո, սկի	լսված	չի՛: Անիրավ	թշնամին	էնքան ժամանակ	էլա	չէ՛ր	տալիս, որ	էստոնք	էլա	վերցնեն: Ինչ	ուտելիք	կար՝ ձուկն	ասես, եղ, պանիր, հաց, գինի, տան բոլոր	տարվան	թադարեքը, կամ	ջարդում	էին, դեն	ածում, կամ	էրում, ջուրը	քցում, տնները	կրակ	տալիս, փետումիս	անում, որ	շուտով	ճամփա	ընկնին, քոչին: Եկեղեցքանց, տների, ջաղացների	դռները	մնացին	կրնկների վրա	բաց	կանգնած: Տանող-տանո՛ղի	էր, քաշող-քաշողի, շունը	տեր	չէ՛ր	ճանաչում, հերը	որդուն	ուրացել	էր: էս սարսափելի	ձևովն	ընկան	գեջդանգեջ	ճամփա. օձերը	ծնեցին, քարերը	պատռվեցին, քոչը	երմիշ	էլավ: