Մոլդովայի և Վրաստանի ընտրությունների վերաբերյալ զեկույցներում նշվում է, որ բողոքները և դիմումները հասցեագրվել են թափանցիկ ճանապարհով: Ի տարբերություն Մոլդովայի՝ Վրաստանի դեպքում ընդգծվում է, որ ընտրախախտումների դեմ վարչական միջոցներ ձեռնարկելու համար արագացված վերջնաժամկետի բացակայությունը և հետաքննությունների համար ռեսուրսների անբավարարությունը սահմանափակում է գործընթացի արդյունավետությունը: Մոլդովայի դեպքում, որպես խնդիր՝ նշվում է, որ օրենքի ոչ հետևողական մեկնաբանությունը՝ կապված թեկնածուներին գրանցումից դուրս բերելու հետ, նվազեցրել է ընդհանուր վստահությունը ընտրական մարմինների և դատական համակարգի հանդեպ: Հայաստանի դեպքում խոսվում է բողոքների լուծման համակարգի հանդեպ առկա անվստահության մասին, ինչպես նաև դատական համակարգի, ընտրական մարմինների և օրինապահ ուժերի ոչ անկախ լինելու մասին: Վրաստանի դեպքում բարձրաձայնվում է այն փաստը, որ շատ շահագրգիռ կողմեր շեշտել են դատական համակարգում բարեփոխումները շարունակելու անհրաժեշտությունը: