– Քրեական դատավարության օրենսգրքի 68 հոդվածը սահմանում է, որ անձը կարող է պաշտպանի իրավավիճակ ձեռք բերել ամբաստանյալի համաձայնությունը ստանալու պահից, իսկ Սահմանադրությունն ուղղակի ասում է, որ անձն իրավունք ունի պաշտպանվելու իր և իր ընտրած դատապաշտպանի միջոցով: Եթե անձը չի ցանականում, որ իր պաշտպանությունն իրականացնի հանրային պաշտպանը, այդ դեպքում որևէ դատարան լիազորություն չունի չընդունելու հրաժարումը: Սակայն կան դեպքեր, երբ վարույթն իրականացնող մարմնին լիազորություն է տրվում չընդունելու հրաժարումը, ենթադրենք անձը կույր է, անչափահաս է կամ համր և հրաժարվում է հանրային պաշտպանի ծառայությունից։ Սակայն այդ դեպքում հանրային շահը պահանջում է, որ դատարանը չընդունի հրաժարում, որովհետև տվյալ անձը սահմանափակված է՝ իր ֆիզիկական կարողություններով իրականացնելու իր պաշտպանությունը: «Սասնա ծռերի» (ՊՊԾ գնդի) գործերով հանրային պաշտպանները սկզբից գնում էին և դատարանում հայտարարում, որ իրենք չունեն ամբաստանյալի համաձայնություն և չեն կարող ներգրավվել: Շատ դեպքերում նրանք անգամ լքել են դատարանի դահլիճը։ Եվ սա դարձել էր խնդիր, քանի որ հանրությունը հանրային պաշտպաններին մեղադրում էր, որ նրանք առանց համաձայնության մասնակցում են: Արդյունքում՝ Սահմանադրական դատարանը որոշեց, որ տվյալ դեպքում՝ առանց ամբաստանյալի համաձայնության ներգրավումը չի հակասում Սահմանադրությանը: Շատ դեպքերում մենք ունեցանք հանրության դժգոհությունը՝ հանրային պաշտպանների վերաբերյալ, մինչդեռ սա օրենքի պահանջն է և Սահմանադրական դատարանի կայացրած դիրքորոշման հետևանքը: Հիմա էլ հանրային պաշտպանները հայտնվել են այնպիսի իրավիճակում, որ մասնավոր պաշտպանները գալիս են այդ գործերով մի քիչ մնում են դատական նիստին, հետո գնում են կամ, տեսնելով, որ հանրային պաշտպանները դատարանում են, գնում են իրենց մասնավոր գործերով, իսկ հանրային պաշտպանները մնում են, քանի որ չեն կարող հեռանալ մինչ նիստի ավարտը , որպեսզի դատարանները կարողանան շարունակել նիստերը: