Ամանօրյա գեղեցիկ երեկո էր, տարվա մեջ վերջին օրը: Նոր Տարվա նախօրեն: Երեկոն շատ ցուրտ էր, ձյուն էր գալիս: Այս ցրտին դրսում թափառում էր մի փոքրիկ աղջիկ, ով կորցրել էր իր կոշիկները ճանապարհին, քանի որ կոշիկները շատ մեծ էին: Իր գրպանում ուներ լուցկիների տուփ: Ամբողջ օրը ոչ մի լուցկի չէր վաճառել: Աղջկա ոտքերը կարմրել ու կապտել էին ցրտից: Աղջիկը տան ելուստի ետևում անկյուն գտավ և նստեց և կծկվեց` ոտքերը մարմնի տակ սեղմելով: Աղջիկը քաղծած էր, մրսում էր, կոշիկներ չուներ և վախենում էր անգամ տուն գնա,լ քանի որ գիտեր, որ հայրը կծեծի իրեն, որովհետև նա ոչ մի լուցկի չի վաճառել: Նրան փոքր լուցկու կրակը ինչպես կտաքացներ, միայն թե նա իր մեջ քաջություն հավաքեր և վառեր այդ լուցկին: