Հայրենական պատերազմի ավարտից հետո սովետական ժողովուրդը կոմունիստական կուսակցության ղեկավարությամբ, կարճ ժամանակամիջոցում վերականգնեց երկրի ժող. տնտեսությունը։ 1946—50-ի հնգամյա պլանով մտցվեց ընդհանուր պարտադիր ուսուցում (7 տարեկանից)։ 1950—51 ուս. տարում հանրապետության հանրակրթական դպրոցներում սովորողների թիվը հասավ նախապատերազմյան մակարդակին։ 1956-ին հիմնականում իրականացվեց 7-ամյա ընդհանուր պարտադիր կրթությունը։ 1959-ին մտցվեց 7-ից մինչև 15—16 տարեկանների 8-ամյա ընդհանուր պարտադիր կրթություն։ Մեծ ծավալ ստացավ դպրոցաշինությունը։ Եթե V հնգամյակում (1951—55) կառուցվել է 80 դպրոց՝ 29,6 հզ. տեղով, ապա IX հնգամյակում (1970—75)՝ 332 դպրոց՝ 170,9 տեղով։ 1960—61 ուս. տարում հանրապետությունում գործել է 1219 ցերեկային հանրակրթ. դպրոց (319,1 հզ. սովորող), այդ թվում տարրական՝ 179 (6,7 հգ.), ութամյա՝ 632(100,7 հզ.) և միջնակարգ՝ 405 (211,3 հզ.)։ Հետագա տարիներին զգալիորեն աճել է միջնակարգ և նվազել ինչպես տարրական, այնպես էլ 8-ամյա դպրոցների թիվը, ինչը հնարավորություն տվեց 1966—67 ուս. տարուց անցնելու ընդհանուր միջնակարգ կրթության։ Բարեւավվեց դպրոցների ուսումնանյութական բազան, այն ապահովվեց սարքավորումներով ու դիդակտիկ պարագաներով։ 1969—70 ուս. տարում հանրապետության դպրոցներում կային 846 ֆիզիկայի, 615 քիմիայի, 322 կենսաբանության կաբինետ-լաբորատորիաներ, 1113 դպրոցական արհեստանոց։ Բարձր դասարանների սովորողների աշխատանքային դաստիարակության կարևոր ազդակ է աշխատանքային ուսուցման և մասնագիտական կողմնորոշման միջդպրոցային ուսումնաարտադրական կոմբինատների կազմակերպումը։ 1976-ին հիմն. են Երևանի Լենինյան, 26 կոմիսարների և Օրջոնիկիձեի շրջանների, 1978-ին՝ Վերին Արտաշատի ուսումնաարտադրական կոմբինատները։ 1985-ին հանրապետությունում կար 19 ուսումնաարտադրական կոմբինատ (21826 սովորող)։