Իսկ լրագրողների մոտ կեսը աղջիկ էր: Ոմանք, գուցե, համակրանքով էին նայում այդ տղաների արածին: Եվ քանի որ իրենք իրենց հանցագործ չէին համարում, չէին կարող կուլ տալ հերոսի այդպիսի վերաբերմունքը: Այդպիսի վերաբերմունքը գուցե մարսվեր, եւ գուցե մարսվել էր մինչեւ լրագրողների մուտքը, բայց այդպիսի վերաբերմունքը, ըստ «Սասնա ծռերի», չպետք է վկաներ ունենար: Նա սխալվեց, երբ ամբողջությամբ լրագրողների վստահության դաշտ մտած զինված տղաների ներկայութմաբ ցույց տվեց, թե ինչպես կարող է խոսել լրագրողների հետ: Տղաները տեսան, որ իրենց սիրտը բացում էին ինչ-որ քնձռոտ գրչակների մոտ: Էթիկական առումով դա դաշույնի հարված էր նրանց սրտում: Հերոսը տապալեց իր «էթիկական» առաքելությունը: Նրան բանակցություններից հեռացնելու մասին հայտարարեց նա՝ Վարուժան Ավետիսյանը, ով լրագրողների այնտեղ գտնվելու ընթացքում ոչ մի անգամ չբարձրացրեց ձայնը, ոչնչում չմերժեց լրագրողներին, ոչ մի ավելորդ արտահայտություն թույլ չտվեց իրեն եւ հայտարարեց, որ առանց լրագրողների իրենց արածը քոռ կոպեկի արժեք չունի: Տղաները որոշեցին, որ լրագրողների այստեղ գտնվելու ընթացքում հերոսն արագորեն բացահայտեց իր դեմքը: Նա սխալվեց, երբ տղաների եւ լրագրողների ներկայությամբ փորձեց զինաթափել հաշմանդամ հոր որդուն, որը երկու քարի արանքում էր եւ որին ամբողջ ձայնով խոսելու համար խանգարում էր հենց լրագրողների ներկայությունը: Զինաթափելով այդ երիտասարդին, Բալասանյանը վիրավորեց տղաներին, ՊՊԾ գնդի տարածքում ցույց տվեց իր իշխանությունը, որը նրան ոչ ոք ինքնակամ չէր զիջել: Եվ որը զիջելու մասին խոսք էլ չէր եղել: Նա սխալվեց, երբ խոսեց դատարանի առաջ այս տղաների պատասխանատվության մասին, թեպետ իրավական առումով ճիշտ էր: Նա գուցե տեղյակ չէր, որ այս քայլն անելիս «Սասնա ծռերը» ցույց է տվել, որ ոչ մի դատարան չի ճանաչում եւ չկա այդ դատարանը Հայաստանում, որի առաջ իրենք պետք է պատասխան տան: Բալասանյանը սխալվեց, ի վերջո, մտածելով, որ եթե զենքը մտել է քաղաք, դա նույնացնում է իրեն եւ տղաներին: Եվ դա ինչ-որ իմաստով նրան եւ տղաներին ի վերջո դարձրեց հակառակորդ, քանի որ լրագրողների ներկայությամբ նա ակնհայտորեն բռնեց տղաների թշնամու կողմը: