Ասֆիկտիկ շրջանում շնչառությունը հաճախանում է, դառնում մակերեսային և առիթմիկ, քիչ աղմկոտ, քչանում է և օժանդակ մկանների մասնակցությունը շնչական ակտին: Երեխան կարծեցյալ հանգստանում է սակայն նրա վիճակը պրոգրեսիվ վատանալով դառնում է խիստ ծանր: Մաշկային ծածկույթները գունատ, գորշավուն են, ցիանոզը տարածուն է:Մկանային տոնուսը խիստ ընկած է, վերջույթները սառն են,բբերը` լայնացած: Ներարկումներին չի արձագանքում:Պուլսը հաճախացած է,թելանման, զարկերակային ճնշումն ընկնում է, մարմնի ջերմաստիճանը նորմայից ցածր է, շնչառությունը` մակերեսային, առիթմիկ: Նկատվում է ընդհանուր ցիանոզ, ակամա կղում և միզարտադրություն:Գիտակցության կորստից հետո առաջանում են ցնցումներ: Մահվան պատճառը ասֆիքսիան է: Դիֆթերիտիկ կրուպինման աստիճանական զարգացման և հիվանդի մահվան պատճառ կարող են հանդիսանալ ուշ հոսպիտալացումն ու սխալ բուժումը: Ճիշտ բուժման դեպքում այն կարելի է կանխել հիվանդության հակադիֆթերիտիկ շիճուկի ներմուծման 18-24–րդ ժամերին, որից հետո պրոցեսը սկսում է հետ զարգանալ: