… Խնդրի շուրջ մեծ աղմուկ էր բարձրացել սոցցանցերում, այնուհետեւ Ազգային ժողովի ամբիոնից այն հնչեցրեց «Ելք» դաշինքի անդամ Գեւորգ Գորգիսյանը: Ի՞նչ իրավունքով է ինքնիշխան պետության տարածքում տերուտնօրինություն անում ռուս զինվորականությունը: Կառավարության նիստից հետո ՀՀ ջրային տնտեսության պետական կոմիտեի նախագահ Արսեն Հարությունյանը պարզաբանում է տվել՝ վստահեցնելով, թե վրիպակ է տեղի ունեցել, եւ լրագրողները սխալ են հասկացել: Հարությունյանի ասելով՝ ռուսական սահմանապահ զորամասը կատարվածի հետ որեւէ կապ չունի, այդ իրանական կողմն է, որ չի տվել իր համաձայնությունը ափամերձ վթարային հատվածը վերանորոգելու համար: «Իրանական կողմի հետ մեր բանակցությունները շարունակվում են»,- իր պարզաբանման մեջ նշել է ՀՀ ջրային տնտեսության պետկոմի ղեկավարը: Մինչդեռ նախագծի հիմնավորման մեջ, որը տեղադրված է կառավարության պաշտոնական կայքում, կարդում ենք. «Քանի որ վերոնշյալ հատվածը Արաքս գետով սահմանակից է Իրանին, եւ մեր ափամերձ տարածքները հսկում է ՌԴ-ի 23/93 զորամասը, ուստի անհրաժեշտ է կողմերի միջեւ համաձայնություն ձեռք բերել այդ հատվածում աշխատանքների ավարտման համար: Աշխատանքների կատարման անհնարինությունը պայմանավորված է ռուսական զորամասից համաձայնություն չստանալու հետ»: Ամեն ինչ կարծես թե պարզ է դառնում. մեր պետական բարձրաստիճան պաշտոնյան փորձում է «սվաղել» իրականությունը՝ մեղքը գցելով լրագրողների վրա: Բա ո՜նց... հո չէ՞ր ասելու խոչընդոտողները ռուսներն են, որոնք վաղուց Հայաստանը դիտարկում են իբրեւ ռուսական մի գուբեռնիա, որտեղ իրենք են որոշում՝ ինչը կառուցել կամ ինչը նորոգել: Հասկացանք՝ սահմանը ռուսական կողմն է հսկում՝ ընդ որում, եթե չենք սխալվում, մեր բյուջեի հաշվին: Ուրեմն նա կարող է բանակցություններին մասնակցել ոչ թե ձայնի իրավունքով, այլ՝ ընդամենը որպես սահմանապահ: Կարծում եք՝ մանրո՞ւք է: Ո՛չ: Մտածելակերպ է, իսկ միգուցե՝ հոգեվիճակ: