Առաջին հարկում բոլոր երեխաներին արդեն տեղավորեցին։ Մի քանի պստիկներ, որ նոր էին դպրոց ընդունվել, չէին ուզում դասարան մտնել ու դիմադրում էին փոքրիկ իշուկների նման, այնպես, որ ստիպված էին ուժով քարշ տալ նրանց։ Ոմանք էլ վեր էին թռչում աշակերտական նստարաններից ու փախչում։ Կային և այնպիսիք, որ երբ տեսնում էին հեռացող ծնողներին, սկսում էին լաց լինել, և այդ ժամանակ հայրիկներն ու մայրիկները վերադառնում էին նրանց մխիթարելու ու հորդորելու, իսկ ուսուցչուհիները, այս բոլորը տեսնելով, ուղղակի հուսահատվում էին։