Գրավում ենք լեռն ուր-որ է. եւ հիմա այստեղ՝ բարձրում, Աստծուն մոտիկ, մեզ սպիտակ խալաթներ են տվել, որ ձյունի հետ լինենք համախոս եւ հեռվից չնկատի թշնամին։ Սպիտակ խալաթ ես միշտ երազել եմ՝ դեռեւս վիրաբուժականի ուսանող, օրերն էի հաշվում, որ հագնեմ ու նշտարը ձեռքս առնեմ, բայց հիմա ձեռքս եմ առել... գնդացիրը։ Հը՛, քեզ համար ո՞նց է, Հիպոկրատ։ Մի շիշ գինի լինե՜ր, հիշեի Օմար Խայամին՝ իր անունը կրկնող Օմար լեռան վրա։ Գինու մի կումը (մտքիս մեջ) ինձ ասում է՝ մեկ են նշտարն ու գնդացիրը, երկու դեպքում էլ՝ թունազերծում են, որ բուժեն... Մյուս կումերը գինու շարունակում են առաջինին։ Պայթյունները լեռան վրա, ձյուների մեջ այլ իմաստ ու հնչողություն ունեն։ Եվ ես՝ Հիպոկրատի ու Օմար Խայամի համար ճանապարհ բացելով՝ գնում եմ դեպի խաղաղությունը լեռան։ Հաղթանակը մոտ է։ Իմ ձախ թեւից ծորացող արյունը ամենեւին էլ գինի չէ եւ սպիտակ խալաթիս ու ձյունի վրա գարնան կարմիր վարդերի խրախճանք է։ Իսկ ինչ մնում է Օմար Խայամին, եթե նա գոնե մի բաժակ արցախյան թթի օղի խմած լիներ, հազիվ այդքան գովերգեր գինին, նույնիսկ՝ եթե այն խմում է Խորասանի իր սիրուհու շուրթերից։