Ինչպես	մեկ	կատաղած	ղափլան (վագր), էս	բանը	որ	լսեց	Հասան	խանն, հրամայեց	զորացը, որ	թրի, թվանքի մտիկ	չանեն, յա՛	Էն	օրը	մեռնին, յա՛	իրանց	ամոթը	ծածկեն, յա՛	Խլղարաքիլիսեն	տակնուվեր	անեն, յա՛	իրանք տակովն	ըլին: Ինքը	թուրը	հանած՝ ուզում	էր, որ	նրանց	առաջին	գնա	ու	առաջին	թուրը	ինքը	խփի, սելի	սանգարը ինքը	կոտրի	ավալի	եսրի	գլուխն	ինքը	թռցնի, Օքյուզ	աղեն	մեկ	կողմից, Նաղի	խանը	մյուսից` հազար	մուննաթով նրան	կակղացրին, որ	իր	անօրեն	կենացը	խնայի, իր	գլխի	պատիվը	չի՛	կորցնի, ինքը	չադրումը	նստի, սարիցը նայի, տեսնի, թե	ի՞նչ	հրաշք	կգործեն	նրա	ծառեքը. երբ	իրանք	կմեռնին, Էն	ժամանակը	թո՛ղ	գա, որ	նրանց	արնի ջաոմեն	հանի: Խնդրները	կատարվեցավ. երկաթի	երեսը	մի	քիչ	դինջացրեց, քոսա	միրուքը	սղալեց	ու	քավթառ քոսի	աչքերը	դես	ու	դեն	քցելով, անատամ	չանեքը	իրար	խփելով` նոթերը	կիտեց, ղայլանը	քաշեց, որ	քիթ	ու պռունկը	դեռ	ծխով	լիքը` իր	դժոխքի	բերանը	բաց	արեց, որ	ինչ	հայի	ձիավոր	ու	սարվազ	կան, առաջ	քցեն, իրանք ետևիցը	գնան, որ	սրանք	կոտորվին, նրանց	բարութը	հատնի, որն	էլ	իրանք	ետևիցը	սպանեն, թե	իրան հավատակցին	ղիմիշ	անի	ու	երըմիշ	չըլի. կամ	թե	խլղարաքիլիսեցիք	իրանց	դավանակիցը	տեսնելով` թուլանան, թվանք	չի	քցեն, որ	ետո	իրանք	հանկարծ	վրա	թափին, սելերը	դաղըթմիշ	անեն	ու	նրանց	ապավինողներին	կամ սրով	ջարդեն, կամ	սաղ՛սաղ	կրակը	դնեն, էրեն: