Պետական այս դիւանագիտութիւնը բացի այն, որ չի յանգել իշխանաւորների սպասւած արդիւնքին, դեռ աւելին՝ պատճառ է դարձել, որ ժողովրդի եւ պետութեան միջեւ ստեղծւեն մեծ ճեղք, տարածութիւն եւ անջրպետ՝ այս հարցում: Այլեւս պետական քաղաքականութիւնը չունի այն վարկն ու ազդեցութիւնը ժողովրդի մօտ: Թուրքիայի նման մի երկիր, որ փորձում կամ յաւակնում է ունենալ ժողովրդավար կարգեր, գիտակցում է նաեւ, որ ժողովրդավարութեան ամրակայման համար կարեւոր է ժողովրդի մօտ ունենալ վարկ ու յենարան, այն, ինչը չի պատահել Թուրքիայի պետութեան եւ ժողովրդի մօտ Հայոց Ցեղասպանութեան հարցում. պետութիւնը ասում է այլ բան, ժողովուրդը անում է մի այլ բան: Կամ հանրութիւնը պիտի համակերպւի պետութեանը, կամ պետութիւնը պիտի իրեն համակերպի հանրութեան կարծիքի հետ: