Քրոջ անօգնական հայացքը դարձավ մի գունդ ցավ, օդի մեջ գալարվեց, պտտվեց ու մուսենու գնդակի պես խոցեց եղբոր սիրտը։ Ի՞նչ անել, մնալ քրոջ հետ ու մի անհույս ելք փնտրել։ Բա մա՞յրը, քույրե՞րը, մյուսնե՞րը։ Մնալն ընդամենը մի քանի ժամվա սփոփանք ու ինքնամխիթարանք էր ստույգ մահից առաջ։ Ինքն էլ, քույրն էլ, մահամերձ փոքրիկն էլ ասկյարի գնդակի բաժին կդառնան։ Քրոջը մենակ թողնելը մահից էլ ծանր է։ Մոլորված հայացքը դեսուդեն շրջելով՝ Սաֆարը լույսի շող էր փնտրում. ախր իրենց նման շատերն են եղել։ Մի պահ հայացքը օդում քարացավ՝ էն որտե՞ղ էր, որ գաղթական մայրը հիվանդ զավակին դրեց քարերի արանքն ու, առողջին գրկած, կույր Աստծուն անիծելով, միացավ փախչողներին։ Սաֆարին թվաց, որ ելքը գտել է, բայց ուժ չունեցավ քրոջը գոնե հուշելու...