1992 թվականը Ճամբարակի տարածաշրջանի համար օրհասական տարի էր. գերեվարվեց շրջանի ամենամեծ գյուղը՝ Արծվաշենը, և պաշտպանության ողջ ծանրությունն ընկավ Վահան գյուղի ուսերին։ Ժամանակները, արժեքները, գաղափարները հերոսական էին։ Ժողովրդի ծոցից վեր ելան անհատներ, խիզախելու ուժ գտան իրենց մեջ՝ զենք վերցնելու և պահպանելու հայի դարավոր հավատը, պատիվն ու խիղճը։ Ճանապարհը, որքան որ լի էր սարսափով ու տագնապներով, նույնքան և պատվախնդիր էր ու նվիրական։ Նրանք գիտեին՝ ուր են գնում։ Շատ անգամ կանգնեցին թշնամու ծանր տեխնիկայի առաջ՝ միայն ավտոմատով, ընկան քաջի մահով, ընկան Վահանի բարձրիկ սարերում… Հերոսացան՝ իրենց երազանքները արյան հետ պահ տալով հողին, որից ոգեղեն երգեր են ծնվում ու դեռ պիտի ծնվեն ու սերունդներ դաստիարակեն…