Ամօթէս ուր մտնելս չգիտցայ: Այդ պահուն տենչացի գորտ մը ըլլալ ու ջուրին մէջ սուզուիլ: Գլուխս հաւաքուած տղոց աչքերուն նայելու կ’ամչնայի: Այտերէս մինչեւ ականջներուս բլդակը կաս-կարմիր կտրած ապշաբեկ կը նայէի տոպրակիս ու չէի հասկնար տակաւին, թէ մէկը ինչպէս երկու եղաւ, կամ ես ինչպէ՛ս չէի տեսած երկրորդը: Ես ալ կարծեր էի, որ ըրածս մեծ քաջագործութիւն մըն է: