Վտանգն այլ տեղում է: Նախկին ռեժիմի քարոզիչները, սպասարկելով Քոչարյանի և Սարգսյանի նեղ անձնական շահերը, փորձում են արհեստական օրակարգեր ներմուծելով խնդիրներ առաջացնել կառավարության համար: Բայց թիրախներն այնպես են ընտրվում, որ կարող են վնասել ոչ միայն գործող կառավարությանը, այլ նաև հասարակական համերաշխությանը: Օրինակ՝ արհեստական ուռճացվում են Շուռնուխ գյուղում տեղի ունեցածը կամ Գարեգին Բ-ի դեմ ընթացող հասարակական փոքր խմբի պայքարը: Երբ հայտարարվում է, որ անկախ մեր սիմպատիաներից, հասարակական տոլերանտությունից պետք է պատժվեն Շուռնուխ գյուղում տեղի ունեցած ծեծկռտուքի կազմակերպիչները, վերոհիշյալ քարոզիչները դա ներկայացնում են իբրև նոր կառավարության ռազմավարական մոտեցում ԼԳՏՊ համայնքին աջակցելու քաղաքականություն: Կամ Գարեգին Բ-ի դեմ իրականացվող ակցիաները: Փորձ է արվում այդ շարժման կազմակերպիչներին ամեն գնով կապել նոր իշխանության հետ և տողատակերով համոզել, թե սա մտածված պետական քաղաքականություն է՝ օգնելու աղանդներին: Բայց հասկանալով, որ դժվար կլինի այս պղտոր ջրերում շատ մեծ ձուկ որսալ, գործի է դրվել, թերևս, ամենավտանգավոր հաղթաթուղթը: Արհեստական ջրբաժան հայաստանցիների և արցախցիների միջև: