-Մեր մարտական խնդիրը Ապրիլյան քառօրյայում հետևյալն էր՝ մաքրել Թալիշը այնտեղ թափանցած ելուզակներից եւ հետ վերցնել թշնամու գրաված դիրքերը,- պատմում է նա:- Երբ հասանք գյուղ, տեսանք, որ Թալիշն ամբողջությամբ հրետակոծության տակ է: Գյուղ մտնելիս իրավիճակն այնպիսին էր, որ հույս չունեինք, թե մեզանից որևէ մեկը ողջ կմնա. մեր մտքում միայն մեկ բան էր՝ կատարել հրամանը: Անօդաչուները երկնքում պտտվում էին, և որտեղ շարժ էր նկատվում, անմիջապես ականներ էին թափվում: Հակառակորդը նստած էր «Խաչի» բարձունքում գտնվող խրամատում, ճնշում էր իր կրակով, մյուս կողմից հրետանին էր ռմբակոծում: Քանի անգամ այդ ընթացքում զարմանքով նկատում էինք, որ պայթյունից հետո ականներից ճիշտ կողքներս՝ գետնին, խորը փոս էր առաջանում, քարեր, անգամ պատ է փուլ եկել վրաս, բայց… հաջողվեց սանրելով մաքրել գյուղը ադրբեջանցի հատուկջոկատայիններից: Հաջորդ խնդիրն այն էր, որ օգնեինք մեր տղաներին, որոնք Թալիշի գումարտակում էին: Տղաներից մեկը ռադիոկապ տվեց, ասաց, որ վիրավոր է: Երբ փորձել էր շրջանցել «Խաչի» բարձունքը և թիկունքից մոտենալ թշնամուն, նրան նկատել, խոցել էին: Լարանն (ժգուտ) ու ներարկիչը մոտն էին. պիտի ինքն իրեն առաջին օգնություն ցուցաբերեր, մինչև կհասնեինք: Սրանք միշտ մեզ հետ են. ինքդ պիտի քեզ ցավազրկես և կանգնեցնես արյունահոսությունը՝ մինչև օգնության հասնեն: Կարևորը՝ իմացանք, որ ողջ են տղաները: Նրանց մի մասն արդեն դիրքերում էր: