Հետո, քանի որ ժողովուրդը շատ էր ոտքի վրա կանգնած մնացել, խնդրեցի մարդկանց, որ ցրվեն, գնան տները, կարգը պահպանեն եւ այլն... Նույն պահին վեճ էր գնում «Խորհրդային Ղարաբաղի» խմբագրի սենյակում՝ որոշումը տպագրելու կապակցությամբ։ Ես որոշման մի օրինակը շուտ տարել էի խմբագրություն, բայց գտնվել էին մարդիկ, որոնք դա անօրինական էին ճանաչում, քանի որ մարզգործկոմի կնիքը չկար։ Այստեղ էր հրավիրվել նաեւ կուսակցության մարզկոմի քարտուղար Ջ. Միրզոյանը։ Գրողներ Հր. Բեգլարյանը, Գ. Գաբրիելյանը, խմբագրի տեղակալ Ա. Գասպարյանը եւ շատ ուրիշներ, ամբողջ կոլեկտիվը միաձայն պնդում էին տպագրել որոշումը։ Իսկ տպարանի բանվորները տուն չէին ուզում գնալ՝ քանի դեռ որոշման տեքստը չէին շարել ու կապել էջը...