Է՛սքան	բանն	անց	էր	կացել, խորամանկ	պարսիկքը	իրանց	բանը	էնպես	էին	գողի	պես	սկսել, որ	մեր	կողմը	ո՛չինչ խաբար	չկար: էսպես	անօրենություն	շա՜տ	էր	պատահում: Շատ	տարի, Ղարսա	կամ	Բայազդու	վրա, գնալիս, էս օրը	հազիր	էր: Ապարանը	ամեն	տարի	էր	դուս	գալիս	սարդարը	իր	ղոնշունովը, իրեք	ամիս	մնում, Փամբակու մեծավորին	փեշքաշ	ուղարկում, իր	մոտ	հրավիրում	ու	հազար	օրթումով	հավատացնում, թե	ռուսը	քանց	նրան	էլ մեծ	բարեկամ	չունի: էս	էր	պատճաոը, որ	Փամբկու	իշխող	մեծավոր	իշխանն	և	զորապետն՝ Սավարզամիրզա, ո՛չինչ	կասկած	չէ՛ր	տանում: Ղորդ	ա, էստեղ-էնտեղ	տավար, եսիր	տանում	էին, ամա	էս	բարի	սովորությունը էսօր	էլ	ունին	մեր	պատվական	դրացի	Ղազախ-Բոռչալուն: էսօր	էլ	են	մարդ	սպանում, թալնում, կոտորում, նրանց բան	ու	գործն	է՛ս	ա	միշտ: էստուր	համար	զարմանք	չի՛, որ	ո՛չ	ոք	մեկ	չար	բան	չէ՛ր	մտածում, թե	Երևանը	քոչում էր. նրանք	հավատացնում	էին, թե	սարդարը	ուզում	ա	գնա	Արզրումու	վրա: Ղալաբանթլղ	հազար	անգամ	էր պատահել, էս	նոր	բան	չէ՛ր, ու	նրանց	աղալարները	էնպես	էին	Սավարզամիրզի	սիրտը	ձեռք	քցել, որ	ինչպես ուզում	էին, էնպես	էին	շուռ	տալիս: Բազի	հայ	էլ, որ	Երևանիցը, իր	բարեկամներիցը	գիր	էր	ստանում	ու	գիտեր, թե բանի	զորությունն	ի՞նչ	ա, ձեն	հանելիս՝ Ղարաքիլիսումը	վրեն	ծիծաղում, ռխին	խփում	էին	ու	վախլուկ	հայ կանչում: Աղալարները	մեծավորի	դուռն	ու	շեմը	էնպես	էին	բռնել, որ	մեկ	հայի	չէին	էլ	թողում, որ	շունչն	էլա հանի: