Հունիսի 13-ին ծնվել է Ակսել Բակունցը: Ակսել Բակունցն ու Եղիշե Չարենցը շատ մոտ էին իրար հետ: Նրանց ընկերությունը շատ նման էր Հովհաննես Թումանյանի և Ղազարոս Աղայանի ընկերությանը: Բակունցը բարձր էր գնահատում Չարենցի տաղանդը: Բակունցը սովորություն չուներ կարդալ իր ձեռագրերը, իսկ Չարենցը՝ ընդհակառակը: Երբ Չարենցը կարդում էր իր անտիպները, Ակսելը կեպին քաշում աչքերին և լսում էր, իսկ վերջանելուց հետո, Բակունցը բարձրացնում էր կեպին, ծխախոտը էր վառում ու նրա աչքերում նկատվում էր հիացմունք ու ուրախություն: Տարբեր խառնվածքի մարդիկ էին Չարենցն ու Բակունցը: Չնայած դրան՝ նրանք իրար հասկանում էին կես խոսքից: Ինչպես Չարենցն էր ընդունում Բակունցի հեղինակությունը, այնպես էլ Բակունցը՝ Չարենցի: Նրանք ուրախանում էին, երբ լույս էր տեսնում մի լավ գիրք: Նրանք սիրում էին նաև ժամանակակից գրական երևույթներին նայել իրենց նախնիների աչքերով. «Տեսնես՝ ինչպե՞ս կվարվեր Վահան Տերյանը»: Երկուսն էլ հարգում էին Ավետիք Իսահակյանին և Շիրվանզադեին, վարվում նրանց հետ հարգանգով և ստանում նրանց փոխադարձ հարգանքը: Դժվար էր գտնել մի մարդ, որին Բակունցը սիրեր ու հավատար, իսկ Չարենցը՝ ընդհակառակը: Ապագա Երևանի պատկերը հանգիստ չէր տալիս նրանց, նրանք ժամերով նստում էին մեծ ճարտարապետ Թամանյանի արվեստանոցում և զննում նոր Երևանի նոր հատակագիծը: