Երիտասարդ կնոջն ի վերջո ձանձրացրեց պողպատե գրչածայրի խզզոցը թղթի վրա, որը չլսելու համար նա սկսեց երգել մի երգ, ուր փառաբանվում էր երկրի գեղեցկությունը և խիստ բնությունը, դրա ձյունն ու ձնաբքերը, որը պատմում էր հոտերի շուրջը թափառող գայլերի մասին, մայիսյան կատաղի հորձանքոտի մասին, երբ սարերի լանջերը ծածկված են լինում ծաղկագորգերով, ամառվա տապի և բարդու տակ կարկաչող աղբյուրի մասին, տղամարդկանց քրտինքով պարարտացված հողի մասին՝ այնքան բերրի, որքան կնոջ արգանդը։