Ես իմ բաժակը լցրեցի, որ խմեմ, հաղթահարեմ վախս ու զզվանքս, բայց անհարմար զգացի. մարդիկ ի՞նչ կմտածեն` ծնունդը չսկսած խմում է: Բայց չխմելու դեպքում էլ էս բուրումնավետ հարիսեն, տոլման, հետո էլ ինչեր կբերեն, ո՞նց եմ ուտելու: Չէ՞ որ թամադան ախորժակով պիտի ուտի, օրինակ ծառայի: Բայց ո՞նց օրինակ ծառայեմ, երբ իմ ներկայությամբ շունը գրկից-գիրկ է անցնում, լպստում սրան-նրան: Հիշեցի Հաշեկի Շվեյկին, որն ասել է` չկա վիճակ, որ ելք չունենա: Օղու բաժակը պռնկեպռունկ լցրեցի ու անցա թամադայական իմ պարտականություններին, ասելով`