Քիչ թե շատ ամուր հաստատվելով հռոմեական գահին՝ երիտասարդ Գորդիանոսը կրկին առաջին պլան մղեց կայսրության սահմանների անվտանգության հարցը՝ ըստ էության շարունակելով մի պահ մոռացված Ալեքսանդր Սևերոսի որդեգրած ռազմա-քաղաքական գիծը։ Արդյունքում պարզ էր, որ վաղ թե ուշ Գորդիանոս III-ը պետք է դուրս գար նաև աստիճանաբար ուշքի գալ փորձող Սասանյանների դեմ, որոնց մոտ, սակայն, ևս փոփոխություններ էին եղել։ Արդեն ծերացող Արտաշիր I-ը 239 թ-ին տիրել էր Հյուսիսային Միջագետքի ամենահարավում գտնվող հռոմեական Դուր-Եվրոպոս սահմանային ամրացված քաղաքին, իսկ 240 թ-ին էլ՝ Հատրային։ Հենց այս վերջին քաղաքի երկարատև պաշարման ժամանակ էր, ահա, որ արդեն հիվանդ Արտաշիրը թագադրել էր իր որդի Շապուհին, ընդ որում նախատեսվում էր, որ հզոր այս ռազմիկն ու զորականը, որը մասնակցել էր վերջին տարիներին իր հոր իրականացրած բոլոր հիմնական ռազմա-քաղաքական ձեռնարկումներին, դրանցում աչքի էր ընկել գործնական խելքով, խիզախությամբ և անձնական մեծ քաջությամբ, Սասանյան առաջին արքայի մահից հետո պետք է հաջորդեր հորը։ 243 թ ապրիլին, հիմնադրած Սասանյանների նոր պետությունը, բայց մեծապես հենց Հայոց արքա Խոսրով I Քաջի ջանքերով այդպես էլ դիրքերն ամրապնդել չկարողացած ու սեփական ջանքերի պտուղները լիարժեք չվայելած, մահացավ Արտաշիր I-ը, որին էլ հաջորդեց նրա մինչ այդ գահակից որդի Շապուհը՝ Շապուհ I-ը (243-273)։ Այս ժամանակ արդեն ամենայն թափով ընթանում էին հռոմեական նախապատրաստությունները դեպի արևելք իրականացվող հերթական արշավանքի ուղղությամբ և Շապուհ I-ը ոչ մի պահ չկորցնելով ձեռնամուխ եղավ հոր մահից անմիջապես հետո վտանգի տակ հայտնված սեփական պետությունը պաշտպանելու գործին։