Սարսափելի հոգեկան ցնցումից նա դեռ ուշքի չէր եկել, իսկ դերասանական փխրուն ու զգայուն սիրտն արդեն այրվում էր ատելության ու զայրույթի կրակով: Ախր օրվա մեջ քանի անգամ կարելի է թաղային միլիցիոներին կրկնել նույն բանը, թե՝ մա՛րդ եղիր, խի՛ղճ ունեցիր, փակի՛ր այդ պոռնկատունը, թե չէ շուտով ամբողջ քաղաքը վերածվելու է հասարակաց տան: Դերասանը մեկ անգամ չէ, որ այդ առիթով եղել է միլիցիայի պետի մոտ, և որքան հեռագիր ու նամակ է գրել շրջկոմ, Կենտրոնական կոմիտե, անգամ՝ Բաքխորհուրդ, մինչև վերջապես որոշեց. այս երկրում կամ չկա իշխանություն, կամ այդ իշխանությունը ներկայացնող մարդիկ դահիճ Շահղաջար Արմաղանովի հետ նույն թիմում են: Եվ թատրոնում էլ նա բոլորին պատմում էր՝ ինչ է կատարվում Գրետա Սարկիսովնայի բնակարանում: Միայն Սադայ Սադըղլիին այդ մասին բառ անգամ չէր ասում: Անիմաստ էր համարում, որովհետև Սադըղլին գոյում էր յուր աշխարհում, թևածում էր յուր ամպերում: Բացի այդ՝ Նուվարիշ Ղարաբաղլին չէր ուզում այդ կեղտին խառնել մի մարդու, որի հանճարին հավատում էր ամբողջ սրտով: