Աքադի թագավոր Նարամ Սուենը (մ.թ.ա. 21-րդ դար) իր արձանագրություններից մեկում գրում է՝ <նվաճողը Սուբարուի մինչև անտառը մայրիների> այն է. Փյունիկիա, Լիբանան և Կիլիկիա: Ինչպես տեսնում ենք, Սուբարուն տարածվում էր Աքադից մինչև Փյունիկիա ու Կիլիկիա: Ընդունված է, որ Սուբարուի բնակիչները խուրրիներն էին (Սուբարուն կամ Սուբիրը աշխարհագրական անվանում է և ոչ էթնոնիմ): Հետևաբար Նարամ-Սուենի արձանագրությունը վկայում է, որ մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակի վերջերին Զագրոսից մինչև Կիլիկիա ընկած տարածքները (ներառյալ Հայկական լեռնաշխարհը) բնակեցված էին խուրրիներով՝ հայ-արմեններով: