­Ժա­պա­ւէնն առ­հա­սա­րակ օժ­տո­ւած է ա­սե­լի­քի զսպո­ւա­ծու­թեամբ եւ չա­փա­ւո­րու­թեամբ, ին­չը վեր­ջի­նիս ա­ռա­ւե­լու­թիւն­նե­րից է: ­Մաս­նա­ւո­րա­պէս նկա­տի ու­նեմ ջար­դե­րի տե­սա­րան­նե­րը, մարդ­կա­յին ող­բեր­գա­կան ճա­կա­տագ­րե­րի պատ­կե­րու­մը, ո­րոնք ի­հար­կէ տակ­նուվրայ են ա­նում հան­դի­սա­կա­նին, բայց նախ­ճի­րի սահմռ­կե­ցու­ցիչ դրո­ւագ­նե­րով չեն տրո­րում հո­գիդ եւ ազ­գա­յին ար­ժա­նա­պա­տո­ւու­թիւնդ: