Հայաստանի պետական էստրադային նվագախմբում աշխատելու տարիներին Բելան ինքնամոռաց կերպով սիրահարվել էր Կոնստանդին Օրբելյանին, իսկ սերը, կարծես փոխադարձ էր… Կարծես` փոխադարձ: Օրբելյանն անընդհատ Բելային կանչում էր Երևան` հորդորելով կիսատ թողնել ուսումը Մեծ թատրոնում: Բելան էլ օրուգիշեր միայն Օրբելյանի մասին էր մտածում ` մոռանալով դասերի ու պարապմունքների մասին: Բելան ընկերուհիներին պատմում իր անլուր տառապանքների մասին, այն մասին, որ չէր կարող ապրել առանց Օրբելյանի, որ նոտակալից նրա դեմքն էր հառնում իր առջև: Մոսկովյան փողոցներում նա շրջում էր Օրբելյանի երգերի ու իրեն ուղեկցող դիմագծերի հետ: Շուտով հաղթում են կարոտն ու սերը, և Բելան վերադառնում է Երևան: Նա անասելի երջանիկ էր, որ լինելու է իր սիրած մարդու կողքին, որ ապրելու ու շնչելու է նրանով…