Երբեմն ծնողներ գանգատ կը յայտնեն իրենց զաւակներուն մասին։ Առաջին ակնարկով բնական կ՚երեւի ասիկա։ Բայց եթէ քիչ մը խորը դիտել գիտնանք, պիտի տեսնենք, որ ծնողները շատ ալ գանգատելու իրաւունք չունին իրենց զաւակներուն կըր-թութեան նկատմամբ, քանի որ անոնց կրթութիւնը իրենց պատասխանատուութեան կամ անպատասխանատու վարմունքին մէկ հետեւանքն է։ Ուրեմն, իրենց զաւկին կրթութենէն գանգատող ծնողներ, ամէն բանէ առաջ իրենք իրենց հարցնելու են. «Արդեօք մենք թերացա՞նք մեր ծնողական պարտականութեան մէջ, անպատասխանատու գտնուեցա՞նք այդ մասին…»։ Գանգատի ենթարկուող, այդ մասին թերութիւններ ունեցող զաւակներու ծնողները բնաւ թերութիւն չե՞ն ունեցած, եթէ չըսենք՝ երբեք յանցանք չունի՞ն։