Մոտ տասը տարի առաջ Զելիհա մորաքույրը տատուի սրահ բացեց և սկսեց իրեն հատուկ տատուների հավաքածու մշակել: Սկզբում նախապատվությունը տատուի արվեստի դասականներին չէր տալիս, այդ կարմիր վարդերը, փայլփլուն թիթեռները, ծայրեծայր նետահարված սրտերը, փրչոտ միջատները, հսկայական սարդերը... Այդ կարծրացած նախշերի փոխարեն ցանկացավ սեփական նախշերը ստեղծել ներշնչվելով կյանքի հիմնական սկզբունքներից մեկից' տառապանքից: Զելիհա մորաքույրը տառապանքը սիրում էր: Կես տղամարդու, կես կնոջ դեմք, կես կենդանու, կես մարդու մարմին, կես ծաղկած, կես չոր ծաղիկներ: Բայց այդ առաջին նախշերը երկար չպահպանվեցին: Մարդիկ տատուի միջոցով ցանկանում էին մի բան ասել, ցանկանում արտահայտել չարտահայտվածը, ոչ թե անորոշություն ավելացնել իրենց առանց այդ էլ անորոշ կյանքին: Դրա համար տատուն պետք է հնարավորինս հստակ ու մաքուր լինի: Ամենախառը տատուների մեջ անգամ նախշը պետք է լինի հասկանալի ու պարզ: Տառապանքի հավաքածուն ոչ ոք չհավանեց, և Զելիհա մորաքույրը նոր շարք սկսեց: «Անդադար սիրո ցավին դիմակայելու ուղիներ» էր նոր հավաքածուի անունը: