Ամբողջ կեանքիս մէջ գլխարկ հանեցի բնութեան հրաշալիքներուն դիմաց ու միշտ զարմացայ այս ստեղծագործական հրաշքին վրայ։ Եթէ հարիւր հազար գիտնականներ քով քովի գային, այսպիսի բնութիւն մը, այսպիսի տիեզերք մը չէին կրնար ստեղծել։ Եւ ո՞վ է որ իրականացուցած է այդ ստեղծագործութիւնը, եթէ ոչ ինքը՝ Մայր Բնութիւնը։ Փիլիսոփայական առումով, կրնամ ըսել որ Մայր Բնութիւնն է որ ստեղծած է ինքզինքը։ Եւ անշուշտ, երբ Մայր Բնութիւն կ՛ըսեմ, չեմ հասկնար այն կանաչազարդ դաշտերը, պատկառազդու լեռները, մեր գունագեղ պարտէզները, ծովային շրջանները, ծաղիկները, երկնքի ամպերը, վերջապէս բոլոր այն տեսարանները որոնք շատերու կողմէ միայն Մայր Բնութիւն կը նկատուին եւ որոնց ամէն մէկուն մէջ անպայման զանոնք ստեղծող նախախնամական ուժի մը շունչը կայ։ Ինծի համար սակայն Մայր Բնութիւնը ա՛յն է՝ զոր մենք Աստուած կամ Նախախնամութիւն կ’անուանենք, այն է՝ որ կը տնօրինէ մեզմէ իւրաքանչիւրին ճակատագիրը։ Իսկական հրաշք մը, որուն պատկերացումն իսկ այնքան խոշոր ու ընդարձակ է, որ կը յորդի կ’երթայ մեր իմացականութեան կարճ սահմաններէն անդին։ «Գերբնական Ոյժ» ըսած ես։ Շատ ճիշդ։ Ես անձնապէս ամէն վայրկեան, ամէն երկվայրկեան վրաս կը զգամ այդ Գերբնական Ոյժը։ Չըլլա՛յ որ երկվայրկեան մը իսկ դուրս իյնամ այդ ոյժին տնօրինութենէն ու հսկողութենէն։