Որպես կանոն, նման զարգացման փուլերն իրենցից նեկայացնում են համալիր տեղեկատվություն, թե որ ամսականում երեխան ինչ պետք է կարողանա անել։ Յուրաքանչյուր ծնող, սակայն, յուրացնելով այս գիտելիքը, չպետք է մոռանա, որ ամեն երեխա ունի իր անհատական ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունները, և դրանք կարող են արտահայտվել՝ համապատասխան փոքրիկի ինքնատիպության դրսևորման։ Երեխաներ կան, որոնք մեկ տարեկանում կարող են խոսել, երեխաներ կան, որ ամեն բան հասկանալով հանդերձ՝ խոսում են երկու տարեկանում, սակայն դա չի խոսում խոսքային խնդրի մասին։ Այն տվյալ երեխայի անհատական զարգացման ուղին է, որը պետք է ծնողի կողմից ընդունվի և համահունչ ուղեկցվի դեպի տվյալ փուլի լիարժեք զարգացում։ Երբևիցե չի խրախուսվում ժամանակից շուտ անհանգստանալը և երեխային ստիպողաբար հրամցնելը տարիքին կամ նրա զարգացման ռիթմիկային դեմ գիտելիքներ, քանի որ այն զարգացնելու փոխարեն՝ կարող է հանգեցնել զարգացման հապաղման։