- Նախեւառաջ նշեմ, որ թուրքական կողմը հայտարարում է, թե Աֆրինում պայքարում է ինչպես Սիրիայի քրդերի (YPG), այնպես էլ՝ ԻՊ-ի դեմ՝ շարունակ ընդգծելով, թե նրանց երկուսին էլ համարում է ահաբեկիչներ: Հայտնի է, որ ԻՊ-ը չի գործում Աֆրինի շրջանում, եւ Թուրքիան նմանօրինակ հայտարարություններով փորձում է իսկություն հաղորդել իր այն պնդումներին, թե «պայքարում է ահաբեկչության դեմ»: Նկատենք, որ Թուրքիան իր գործողություններով ցույց է տվել, որ երկակի ստանդարտներ է կիրառում «ահաբեկչության դեմ պայքարում»: Երբ 2014թ. Սիրիայում սկսվել էր ԻՊ-ի հաղթարշավը, երբ ԻՊ-ը հարձակում էր ձեռնարկել Սիրիայի քրդերի դեմ, երբ զբաղվում էր «քրդական հարցի» լուծմամբ, երբ ԻՊ-ը 200 կիլոմետրանոց սահման էր ձեռք բերել Թուրքիայի հետ, դա խնդիր չէր պաշտոնական Անկարայի համար, որը ոչ միայն աչք էր փակում այդ ամենի վրա, այլեւ՝ գաղտնի ու ոչ գաղտնի ձեւերով օժանդակում էր ԻՊ-ին: Թուրքիան կարող էր Իրանի նման ԻՊ-ին զգուշացնել, որ իր սահմանին չմոտենա 40 կմ-ից ավելի, այլապես՝ կհարվածի նրան, սակայն չարեց դա, եւ երբ սկսվեց հակառակ գործընթացը՝ Սիրիայի քրդերի հաղթարշավն ընդդեմ ԻՊ-ի, դա սկսեց խստորեն մտահոգել թուրքական կողմին, ով սկսեց հատկապես հրետանիով, ինչպես նաեւ օդուժով հարվածել Սիրիայի քրդերին՝ թույլ չտալու համար անցնել Եփրատի արեւմտյան ափը: Աֆրին թուրքական ներխուժումից առաջ Սիրիայի քրդերն արդեն վերահսկում էին Սիրիայի տարածքի մոտ 25 տոկոսը, Թուրքիային սահմանակից Սիրիայի շրջանների 65 տոկոսը, թուրք-սիրիական 911 կմ-անոց սահմանի 500-550 կմ-ը (Թուրքիան նման սահման ունի Իրանի հետ՝ 560 կմ, ընդհանրապես Թուրքիան ամենամեծ ցամաքային սահմաններն ունի հենց Սիրիայի ու Իրանի հետ): Սա, իհարկե, չէր կարող չմտահոգել քրդական հոծ բնակչություն ունեցող Թուրքիայի իշխանություններին, որոնք մտավախություն ունեին, թե Սիրիայի քրդերը չեն սահմանափակվի ձեռք բերածով եւ կփորձեն Աֆրինի շրջանից շարժվել առաջ՝ հասնելու համար Միջերկրական ծով (դեպի ծով ելքը Սիրիայի քրդերին հետագայում զերծ կպահեր միջազգային շուկաներ դուրս գալու համար Թուրքիայի տարածքից մեծ կախվածություն ունենալուց): Թուրքիան ներկայիս «Ձիթենու ճյուղ» գործողությամբ նպատակադրվել է ոչ միայն կանխել Սիրիայի քրդերի նման հնարավոր փորձերը, այլեւ՝ Սիրիայի քրդերի բոլոր շրջանների (Աֆրին, Քոբանի, Ջիզրե) միավորումը եւ, այդպիսով, իր հարավային սահմաններին «քրդական միջանցք» («քրդական պատնեշ») ստանալը: Բացի դրանից, Թուրքիան այսպիսով մեծացնում է իր ռազմական ներկայությունը հարեւան երկրում, «ահաբեկչության դեմ պայքարում» իր մասնաբաժինը՝ հետպատերազմյան եւ անգամ ներկայիս Սիրիայում ձայնի իրավունք ունենալու, այն մեծացնելու, Սիրիան իրենից կախյալ պետության վերածելու համար: Չմոռանանք նաեւ 1923թ. Լոզանի համաձայնագրի վերանայման «անհրաժեշտության» մասին Էրդողանի վերջին հայտարարությունները. Լոզանի համաձայնագիրը ֆիքսել է նաեւ թուրք-սիրիական սահմանը: Ինչ վերաբերում է «Ձիթենու ճյուղ» գործողության հաջողությանը, ապա արդեն իսկ որոշակիորեն կարելի է հաջողված համարել՝ հաշվի առնելով, որ այն ընդհանրապես տեղի ունեցավ, թեեւ շատերը կասկածում էին, թե Թուրքիան կհամարձակվի գնալ նման քայլի: Ռազմական առումով «Ձիթենու ճյուղ» գործողությունն ունի հաջողության հասնելու մեծ հնարավորություններ. թեեւ առկա տեղեկություններով՝ Սիրիայի քրդերը կատաղի դիմադրում են (դրան մղում է նաեւ այն, որ նրանք նահանջելու տեղ ընդհանրապես չունեն, թերեւս միայն Սիրիայի կառավարական զորքերի վերահսկած տարածքներով), սակայն ուժերն անհավասար են: Թուրքիան ու նրա վերահսկողության տակ գտնվող սիրիական ընդդիմադիր, ահաբեկչական խմբավորումները Աֆրինի վրա գրոհում են մի քանի ճակատով, Աֆրինի շրջանը կտրված է Սիրիայի քրդերի հիմնական շրջաններից, եւ ԶԼՄ-ների հաղորդմամբ՝ ԱՄՆ-ն անգամ արգելել է Սիրիայի քրդերին Քոբանիից, Մանբիջից օգնության հասնել Աֆրինի քրդերին: Դա կարող է վճռել Աֆրինի գործողության ճակատագիրը՝ հօգուտ Թուրքիայի: