Ինչ ասեմ, երեւի շատ երկարացրի։ Շուտ անեմ, վերջացնեմ խոսքս։ Բայց մի բան էլ ասեմ՝ հետո։ Երեկ Բաքվի հեռուստատեսությամբ լսեցի Մութալիբովի (Ադրբեջանի նոր թափ վերցնող Ալիեւի) ճառը, որը «հագեցած» էր, ի՞նչ եք կարծում՝ «բարեկամությամբ», նույնիսկ հայ ժողովրդի անունը տվեց։ Իսկ սրանից մեկ-երկու ամիս առաջ, Բաքվի հունվարյան դեպքերից հետո, Ադրբեջանի կոմկուսի Կենտկոմում հատուկ հարց էր քննարկվել... Կարո՞ղ եք գուշակել, թե ինչ հարց։ Ոչ ավել, ոչ պակաս՝ հանրապետությունում փոքր ժողովուրդների ծաղկման հարցը։ Թարս նալած ձիու առակը չեմ մոռանում։ Իսկ մի երկու շաբաթ առաջ Ստեփանակերտի ամեն մի փողոցում, զինվորական հրասայլերից շատ բարձր հնչում էին (կարծես այնքան բարձր, որ Բաքվում ղեկավարները լսեն, թե Պոլյանիչկոն ինչ հավատարմությամբ է ծառայում) Ադրբեջանական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի 1990թ. ապրիլի 21-ի որոշումները՝ Ստեփանակերտի քթի տակ տնկված Խոջալուն քաղաք դարձնելու եւ մարզի ադրբեջանաբնակ գյուղերում գյուղական խորհուրդներ ստեղծելու, ադմինիստրատիվ-տերիտորիալ փոփոխություններ կատարելու, թուրքական գյուղերում ծրագրված մեծ շինարարարություններ իրականացնելու մասին։ Իսկ մենք իրավունք չունենք պարետային այս մղձավանջի, մոսկովյան այս չեզոք-ոչ չեզոք լռության, ադրբեջանական կառավարության ընդգծված այս գրոհայնության շրջանում կոնկրետ չլինել։ Չթողնել եւ վերջ։ Ինչ գնով էլ լինի, ինչպես էլ լինի։ Չէ՞ որ մարզխորհուրդ չճանաչելու ադրբեջանական վարիացիայի տակ հենց մարզի դեմոգրաֆիական դեմքը փոխելն է։ Դեռ միամիտներս այս ամենի մասին բացատրում ենք Մոսկվային, թե՝ տեսեք-տեսեք, թուրքերն արհեստականորեն իրենցով բնակեցնում են մարզը, որ դրանով իսկ լուծված համարեն ղարաբաղյան պրոբլեմը։ Կարծում եմ, կոմունիստական Մոսկվայի քաղաքականությունը այնպիսին է, որ այդ լուրը աչքալուսանքի տեղ է ընդունում։ Այդպես չլիներ, այսպես չէր լինի այսօր Արցախի վիճակը։ Այդպես չէր լինի Արցախին կպած, Արցախի վրա (նորից նայեք քարտեզին, խնդրում եմ) գեղեցիկ թագի պես փայլող, արցունքի ու արյան մեջ գտնվող Շահումյանի ու Գետաշենի վիճակը։