Խոսակցական հայերենին հատուկ մի շարք բառեր վաղուց ի վեր դադարել են գավառաբարբառային լինելուց և այժմ ժողովրդախոսակցական են, շատ մոտ գրական լեզվին: Գրավոր հայերենի, ասենք, գիտության, հրապարակախոսության լեզվի մեջ այդ բառերը չեն գործածվում (և կարիք էլ չկա գործածել), բայց բանավոր խոսքի համար առայժմ նրանք շատ կենսահաղորդ են, այդ պատճառով էլ գործածվում են նաև գեղարվեստական գրականության լեզվի մեջ, հատկապես հերոսների խոսքում: (Ի դեպ, հիշենք, որ արևմտահայ գրական լեզվում, արևելահայերենի էս ու էն-ին համարժեք աս ու ան-ը նաև ասանկ, ատանկ, անոր և այլն, վաղուց ի վեր գրական ձևեր են համարվում, գործածվում են բանավոր և գրավոր խոսքում և մտել են լեզվի բոլոր դասագրքերի մեջ):