Բարեկեցութեան զուգահեռ, ինչպէս անցեալին, նաեւ այսօր, կը ծնին եւ կ’աճին տեսակաւոր փառասիրութիւնները: Օր մը տիկին մը յայտարարեց, որ «հիմա դրամ եւ ժամանակ ունիմ եւ աթոռ կ’ուզեմ»: Մեր ժողովուրդի պարագային, «հայրենասիրութիւն»ը թեւաթափ զգացականութեամբ արտայայտուող սովորական երեւոյթ է: Բայց, ինչպէս ամենուրեք, Հայաստան(ներ)ը եւ հայերը, կամայ թէ ակամայ, ինչպէս բոլոր երկիրները եւ ժողովուրդները, նորատեսակ եւ արագընթաց յեղափոխութեան հոսանքին մէջ են, բոլոր զրկուածներու եւ տկարներու պէս թափով կը հետեւին քաղաքակրթական եւ մշակութային նորին եւ նորարութեան, միամիտ այն համոզումով, թէ այդ ձեւով կը նուաճեն փառք, ապարանքէն մինչեւ յայտնի մակնիշով ինքնաշարժ, ադամանդ, բայց նաեւ երեւելիութիւն, աթոռ-աթոռակի տիրացումով, իրաւ կամ կեղծ հռչակի նուաճումով՝ բեմերու վրայ: