Ես կարդացի Աղասի Այվազյանի` Եկեղեցի էսսեն և հասկացա, որ ոչ բոլոր հավատացյալներին է ընդունում եկեղեցին: Հավատացյալը մտնում էր եկեղեցի մեխանիկորեն և աղոթում էր միայն իր համար: Իսկ մաթեմատիկոսը մտնում էր իր ընկերոջը մենակ չթողնելու համար և այդպես ավելի հարգված լինում եկեղեցու և աստծո կողմից: Կարծում եմ կարևորը ոչ թե մեխանիկորեն հավատալն է, այլ հոգով: