Ադրբեջաներենում կա մի ուշագրավ բառ եւսՙ «քըհրըման», որը թարգմանաբար նշանակում էՙ հերոս, բայց այն լայնորեն կիրառելի չէ հարեւան երկրում, համենայն դեպսՙ ավելի շատ կիրառելի չէ, քան «սֆթա»-ն եւ «բալթաջի»-ն: Ու սա բնական էլ է. երկիր ու ժողովուրդ, ավելի ճիշտՙ երկիր, քանի որ ադրբեջանցի ժողովուրդ բառակապակցությունը մի քիչ աբսուրդի ժանրից է, որը պարտվել է պատերազմում, որի զինվորները փախել են ու փախչում են մարտի դաշտիցՙ թողնելով այնտեղ իրենց վիրավոր զինվորներին, ջհանդամը նրանց, թողնելով մարտադաշտում իրենց թանկարժեք զինամթերքը, չի կարող հերոս ունենալ, քանի որ հերոսությունն այս ամենի հակառակն է: Չունեն, դե հիմա այդպես է եղել, Ալլահն այդպես է կամեցել: Ու քանի որ չունենՙ աչքը տնկել են հարեւանի հերոսների վրա, մանավանդ, որ հարեւանն այն նույն ժողովուրդն ու երկիրն է, որն իրենց հաղթել է ու իր պատմության ոչ մի դարում հերոսների պակաս չի ունեցել: Հիմա էլ չունի, ապրիլյան պատերազմը վկաՙ չունի: Այս խնդիրը լուծելու համար Ադրբեջանը երկու ճանապարհ ուներ. կամ նրանք փաստերով, եզրակացություններով պետք է ապացուցեինՙ առաջին հերթին սեփական հանրությանը, որ հայ հերոսներն իրականում հայ չեն, այլՙ ադրբեջանցի են, ու «այդ գող հայերը, ինչպես Ղարաբաղն են գողացել, այնպես էլ ադրբեջանցի ժողովրդի հերոսներին են գողացել», կամ էլ պետք է ծաղրեին մեր հերոսներին, թե բաՙ հա ի՞նչ են արել որ: Հասկանալի է, որ առաջին տարբերակը անգամ ադրբեջանցիների համար հիմարություն կլիներ, քանի որ նույնիսկ ադրբեջանցին, որն ըստ միջին վիճակագրության բարձրագույն կրթություն չունի ու ադրբեջաներենից բացի տիրապետում է միայն թուրքերերին, այն էլ զուտ խոսակցական մակարդակով, ուրեմն նույնիսկ նա չէր կարող հավատալ, որ օրինակ Մոնթե Մելքոնյանը կարող է ադրբեջանցի լինել, ստիպված Բաքուն որոշել է ու սկսել է ծաղրել հայ հերոսներին: Իբր նրանք ամենեւին էլ հերոսություն չեն արել, իբր հայերը նրանց հորինել են, որ սեփական ժողովրդի ոգեւորության մակարդակը բարձրացնեն, իբր հայերը ղարաբաղյան պատերազմում չեն էլ հաղթել... Ճիշտ է, եթե չեն հաղթել, ապա ինչո՞ւ ադրբեջանցիներ չկան Ղարաբաղում եւ ինչո՞ւ ադրբեջանցի տղա երեխայի «սֆթա»-ն չեն տոնում Ղարաբաղում: