Տղաք, ես ես չեմ, ես իմ Արմենակ պապն եմ, ինչ ասում եմ, ես չեմ ասում, ասում է Արմենակ պապս։ Թուրքի առաջ հայը չպիտի մի քայլ անգամ ետ գնա, առավել եւս՝ խեղճանա։ Աստծո, փառքին մեռնեմ, ախր նա մեզ հայ է ստեղծել, չէ՞... Դա, գիտեք, ինչ հրաշք է։ Մենք պիտի միշտ մենք լինենք։ Սարդարապատում, ուրիշ է, մենք արդեն մենք եղանք։ Հիմա ասում եք՝ ետ քաշվենք։ Ո՞ւր։ «Ետ քաշվել» բառերը լսելուն պես՝ գժվում է։ Ասենք՝ Կիրակոսը գժվել է, հրաման է տվել, թե ետ եկեք, բա մե՞նք, մեր խելքը հացի հետ կերե՞լ ենք։ Չէ։ Ախպեր։ Կկանգնեմ էստեղ, կկռվեմ, թեկուզ՝ մենակ էլ մնամ, կմեռնեմ, բայց թուրքի առաջ մի քայլ էլ ետ չեմ գնա, թե չէ օխտը պորտիս ոսկորները Դեր-Զորի անապատում կշարժվեն։ Չասեք՝ քարոզ է անում, չասեք Վիշապ Դավոն խեւ է, չէ։ Պատմում է, ավելի ճիշտ վերապրում է պապի տերողորմայի հատիկների պես ամեն օր դես ու դեն գցվող-բռնվող բառերը ու ձեռքով գնդացրի փողը շոյում այնպես, ասես, առնվազն Արաբոյի ձիու բաշն է խաղացնում մատների տակ։ Երբ սկսում է երգել, թվում է հանկարծակի է սկսում, թվում է՝ երգին նախորդող ու ձայնը բացող պահը չկա, բայց դա միայն թվում է, որովհետեւ իր մեջ է պատրաստվում՝ աննկատ...