Այգում մի դեղձենի կար,որի հարևանն էր ընկուզենի: Ընկուզենին շատ բարձր էր, և փարթամ ճյուղերը խոյացած էին դեպի երկինք: Ընկուզենու համեմատ դեղձենին կարճահասակ էր, և միշտ նախանձում էր ընկուզենուն:Ընկուզենին շատ բարի էր,և խորհուրդ տվեց դողձենուն, որ չնախանձի իրեն, որովհետև իր արմատները շատ խորն են,և ճյուղերը ճկուն չէն և շուտ կոտրվում են: Իսկ դեղձենին չլսեց ընկուզենու խորհուրդը,և իր արմատները արձակեց ավելի խորը, որի պատճառով թոշնեցին իր ծաղիկները , և դեղձենու վրա աճեցին ուրիշ պտուղներ և չհասած թափվեցին, ճաքեց դեղձենու բունը, չորացան ճյուղերը, և նա անհետացավ: