Հունական պատմագիտության հիմնադիր Հերոդոտոսը վկայում է, որ եգիպտական քրմերն իրեն թույլատրել են ծանոթանալ գրական ու պատմական գրառումների հետ, որոնք քրմերը վարում էին շուրջ տասնյոթ հազար տարի: Այդ պատմական աղբյուրներից Հերոդոտոսը տեղեկացել է, որ այդ ընթացքում արեգակը չորս անգամ փոխել է իր պտույտի ուղղությունը (այսինքն` երկու անգամ սկսել է ծագել այնտեղից, որտեղ այժմ մայր է մտնում): Դիոգենես Լաերտացին պնդել էր, որ ինքը Տոտի տաճարում ուսումնասիրել է (Տոտը եգիպտական գրի ու գիտության աստվածն էր) պատմական տեղեկագրեր, որոնք քրմերը վարել են շուրջ 48863 տարի: Անշուշտ, կգտնվեն կասկածամիտներ, որոնք կարող են պնդել, թե այնքան էլ պետք չէ վստահել այդ հին հեղինակներին: Հնարավոր է, որ Հերոդոտոսը մի զրո է ավելացրել և 1700 տարին վեր է ածվել 17000 տարվա: Պիտի հիշեցնեմ, որ զրո թվի (դատարկ թիվ հասկացությունը ծանոթ չէր հին հույներին, ուստի մի զրո պակասեցնել կամ էլ ավելացնել նա չէր կարող (զրո թվի հասկացությունը մտցվեց եվրոպական մաթեմատիկայի մեջ միայն տասներորդ դարից հետո, արաբների կողմից): Ինչո՞ւ են պատմաբանները վստահում նրա այլ վկայություններին, ի դեպ, անտրամաբանական, և դրանցից մեկի հիման վրա, շուրջ երկուսուկես հազարամյակ, Գիզայի մեծ բուրգի կառուցումը վերագրում Քուֆուին կամ Քեոփսին` չորրորդ դինաստիայի փարավոնին, իսկ այս վկայությանը պիտի չհավատանք: Հերոդոտոսը պնդում էր, որ մեծ բուրգի կառուցումը տևել է շուրջ քսան տարի: Կառուցմանը մասնակցել են տասը հազար մարդ: Հրաշալի է: Բուրգը կառուցվել է մոտ երկու միլիոն քարերից (միջինը քսանից հիսուն տոննա քաշով: Քսան տարին պարունակում է 7300 օր, կամ 175200 ժամ, 10 512000 րոպե: Ստացվում է, որ ամենափոքր` քսան տոննանոց քարը միջինը 5,3 րոպեում շինարարները հասցրել են կտրել քարհանքում (ավելի քան 100-120 կմ հեռավորության վրա), վազքով հասցրել են շինհրապարակ (1200 կմ ժամ արագությամբ, այնուհետև բարձրացնելով 150 մետր` տեղավորել են իր տեղում: Թե ինչպես են կառուցվել հնագույն բուրգերը և ինչ նշանակություն են ունեցել, կխոսենք իմ «Հրեշների կորպորացիան» գրքում, իսկ այժմ շարունակենք վկայությունների շարքը: Բյուզանդացի պատմաբան Սելենիուսը այդ գրադարանում ծանոթացել էր պատմական հնագույն աղբյուրների հետ, որոնք 36525 տարով հետ էին գնում դեպի պատմության խորքերը: Նույն Հերոդոտոսին Տոտ աստծու քրմերը իրենց տաճարի սրբարանում ցույց էին տվել տաճարի նախկին քրմապետերի արձանները` ուղիղ 341 հատ, որոնք իրար հաջորդելով ղեկավարել էին Տոտի սրբարանը: Եթե ենթադրենք, որ նրանցից յուրաքանչյուրը ղեկավարել է գոնե մոտավորապես տասը տարի (իսկ այդ պաշտոնը քրմպետերը վարում էին ցմահ), կստանանք 3410 տարի: Այս ժամանակահատվածն անհամեմատ ավելի երկար է, քան ժամանակակից եգիպտաբանությունն է ընդունում եգիպտական քաղաքակրթության գոյության փաստը: Դիոգենես Լաերտացին վկայում է, որ եգիպտական քրմերը իրենց պատմական աղբյուրներում հաշվել են 373 արեգնակային և 832 լուսնային խավարումներ: Նույնիսկ հասարակ, ոչ ճշգրիտ աստղաբաշխական հաշվարկը ցույց է տալիս 10000 տարուց ավելի մի ժամանակահատված: Իսկ Հովսեփ Ֆլավիացին գրում է, որ Ալեքսանդրիայի գրադարանում ուսումնասիրել է հնագույն ձեռագրեր, որոնց հեղինակները տիրապետել են երկնային մարմինների և դրանց շարժման օրենքների մասին խորը գիտելիքների: Բացի դրանից, Սոլոնը (Պլատոնի պապը, հին հունական առաջին օրենքների ժողովածուի հեղինակը) եգիպտական քրմերից իմացել էր, որ Հելլադայի իրական պատմությունը շատ ավելի հին ու փառապանծ է, քան թե իրենք` հելլեներն են կարծել: Հելլենները Միջերկրական ծովի միակ բնակիչներն էին, որոնք դիմադրություն ցույց տվեցին հզոր Ատլանտիդայի նվաճողական արշավանքներին և պահպանեցին իրենց անկախությունը: Քրմերն նրան ծանոթացրել էին մի հսկա քարասյան հետ, որի վրա փորագրված էր այդ հսկա կղզու պատմությունը. Այն գտնվում էր հերկուլեսյան սյուներից դեպի Արևմուտք և խորասուզվել էր օվկիանոսի հատակը: Այս տեղեկությունը Սոլոնը փոխանցել էր իր հանրահայտ թոռանը` Պլատոնին: Վերջինիս էլ մենք պարտական ենք Ատլանտիդայի մասին տեղեկությունների համար: Իսկ ահա Ապպոլոնիոս Րոդոսացին` Ալեքսանդրայի գրադարանի պահապանն ու հսկիչը, մեր թվագրությունից առաջ երրորդ դարում վկայում էր, որ հնագույն ձեռագրերից ինքն իմացել է, որ մեծ ջրհեղեղից առաջ Երկրի երկնքում բացակայել է լուսինը. այն հայտնվել է մոտ 10000 տարի առաջ և մոլորակի վրա առաջացրել է անդառնալի բնական աղետներ` պատճառ հանդիսանալով Ատլանտիդայի կործանմանը: ԵՎ այս բոլոր գիտելիքները ոչնչացրել է հսկա հրդեհը (առավել ճշգրիտ` հրկիզումը): Այն, ինչ Ալեքսանդր Մակեդոնացին և Պտղոմեոսների դինաստիան Եգիպտոսի տարբեր ծայրերից հավաքել էին մի տեղում ավելի քան 600 տարվա ընթացքում, ոչնչացավ մեկ օրվա մեջ, 391 թվ. մոլեռանդ ամբոխի կողմից: Նշենք նաև, որ այդ ամբոխի 99 տոկոսը հաստատ անգրագետ էր և չէր գիտակցում, թե ինչ է անում: Այդ հրդեհը պետք էր միայն պատմության զեղծարարներին, որոնք նպատակ ունեին թողնելու պատմական միայն մեկ աղբյուր` Հրեաների հին կտակարանը, որը իրականում գրագողության, ինքնագովերգման և կեղծարարության մի ժողովածու է: