Քաղաք	վերադառնալով, Սմբատը	լսեց, որ	Արշակն	առավոտից	անհետացել	է, հայտնի	չէ	ուր: Այն	մարդը, որ	նշանակվա՛ծ էր	նրա	վրա	հսկիչ	կամ, ինչպես	Սրաֆիոն	Գասպարիչը	նրան	անվանում	էր «լյալա», ամբողջ	օրը	փնտրել	էր, չէր	գտել: Բանը	պատահել	էր	այսպես. առավոտն	Արշակը	Սրաֆիոն	Գասպարիչից	փող	է	խնդրում. ծերունին, փողը	նրան	տալու փոխարեն, տալիս	է	հսկիչին: Արշակը	կատաղում	է, կռվում	բոլորի	հետ	և	բոլորին	հայհոյում	փողոցային	հիշոցներով: Հետո	վազում	է	և	փակվում	Սմբատի	առանձնասենյակում: Հսկիչը	չի	համարձակվում	նրա	հետևից	գնալ: Մի	քիչ	անցած, պատանին	դուրս	է	գալիս	այնտեղից	գողնովի, ոչ	ոք	չի	տեսնում	նրան, բացի	Անտոնինա	Իվանովնայի	աղախնից: Արշակը գունատված	և	հուզված	գոչում	է. «կասես	բոլորին, որ	էլ	երեսս	չեն	տեսնիլ»: Աղախինն	անմիջապես	վազում	է	և	այրի Ոսկեհատին	հայտնում: Այրին	իսկույն	հսկիչին	ուղարկում	է	որդու	հետևից: Ամեն	տեղ	խեղճ	մարդը	փնտրում	է պատանուն	և	չի	գտնում: