Հեռուստաեթերը, ինտերնետը, իշխանական ու կուսակցական գրասենյակները շարունակում են քննել վանաձորյան քաղաքական քցոցին, իսկ շատերը Էրքյուլ Պուարո, Շերլոկ Հոլմս ու Կոմիսար Մեգրե դարձած դեդուկտիվ և ինդուկտիվ մեթոդներ կիրառելով փորձում են բացահայտել «դավաճաններին» կամ քցողներին: Քցել բառը հատուկ գ-ով չենք գրում, քանի որ էս պատմությանն ավելի շատ քցոցի բառն է սազում, և ք տառն ավելի տեղին է, քան խեղճ գ-ն: Եվ այսպես, բոլորն ուզում են պարզել՝ «Վերածնվա՞ծ» թե՞ «Բարգավաճ Հայաստանից» են «Լուսավոր Հայաստանի» հետ պայմանավորված, ստորգրություն դրած ու խոսքը դրժած ավագանու 4 անդամները, որոնց ձայների շնորհիվ ՀՀԿ անդամը դարձավ Վանաձորի քաղաքապետ: Մեգրեն, օրինակ այն կարծիքի է, որ նախկին ՕԵԿ-ականներն են, քանի որ նախկինում էլ նման զանցանքներ կատարելու հակումներ են ունեցել: Դրա փոխարեն, Շերլոկ Հոլմսը տրամաբանական է համարում իր ընկերոջ՝ դոկտոր Վաթսոնի պնդումն առ այն, որ նրանք «Բարգավաճից» են, քանի որ ՀՀԿ-ն ու ԲՀԿ-ն միշտ էլ մայկա-տրուսիկի, կոշիկ-նասկու պես մոտ են եղել իրար: Եվ միայն մեծն Պուարոն է պարզել, որ ամեն կուսակցությունից երկու ուրացող կա: Այս ամբողջ թոհուբոհի նկատմամբ անխորտակ վստահ կեցվածք ընդունած ՀՀԿ-ն քմծիծաղով է վերաբերվում բոլոր վարկածներին և մեծ դեդեկտիվներին համարում գրական սուտի կերպարներ, իսկ իրենցը միայն գործնականն է, առանց երևակայության զեղումների՝ չոր, ռեալ, կոնկրետ: Արդի հայերենով՝ քեշ: Իսկ, գուցե՞ նրանք ոչ միայն ՕԵԿ-ից ու ԲՀԿ-ից են: Այո, քանի որ հանրապետականները նախընտրում են «համագործակցել» բոլորի հետ, և հաջողել են «Լուսավոր Հայաստանում» էլ խավար կետեր գտնել: