Բժիշկն այնքան էլ լավ չէր հասկանում՝ ինչ էր ասում հիվանդին բերած մարդը: Հնարավոր է՝ չէր էլ ուզում հասկանալ: Կամ գուցե նույնիսկ չէր էլ լսում, թե ինչ է անվերջ մռթմռթում այդ խուճապահար, ծիծաղելի տղամարդը, որը դեղին փողկապ էր կապել շագանակագույն վերնաշապկին: Սակայն դիտողունակ մարդը կնկատեր, որ բժիշկը մերթ-մերթ խնդմնդում էր բեղի տակ: Եվ ոչ այն պատճառով, որ հիվանդին բերած մարդու ամեն խոսքի, ամեն ժեստի հետ ծիծաղելի իրավիճակ էր ստեղծվում: Ավելի շատ նրա համար, որ պատգարակին պառկած բացգույն մազերով տղամարդը շատ էր նիհար ու բարձրահասակ: Եվ, ով գիտե, այդ երկուսի հակադիր կերպարները բժշկին գուցե հիշեցնում էին Դոն Կիխոտի և Սանչո Պանսայի պատմության ամենավշտալի էջերը: