Ժամանակով հայոց հինավուրց շեներից մեկում մի կին էր ապրում մենակ, անունը՝ Սաթենիկ։ Մենակ էլ որ ասում եմ՝ այդպես չէ, որովհետեւ սպանված ամուսինը՝ Սիմոնը, շարունակում էր ընկերակցել նրան իր ոգեղեն ներկայությամբ։ Այդպես նրանք իրենց երկրային ու երկնային օրերն էին շարունակում անցկացնել միասին՝ որպես թագավոր ու թագուհի։ Շրջակա շենից, մոտիկ ու հեռու թագավորություններից գալիս, հյուրընկալվում էին, հետաքրքիր պատմություններ էին լսում աշխարհի սկզբի ու վերջի մասին ու գնում էին գոհ։ Սաթենիկը ոչ միայն գեղեցիկ էր ու անզուգական, այլեւ սերունդները գալիս, ծերանում, գնում էին, նա դեռ այնպես, ինչպես կար, ասես տարիքը կողքով էր անցնում։ Նրա թագավորությունը նրա սերն էր, որ ուներ հայրենի օջախի եւ իր թագվոր Սիմոնի հանդեպ։ Եվ ապրում էր իր, շատ-շատերին անհասանելի, արքայության մեջ։ Բայց այս էլ ասեմ՝ նա միանգամայն նման չէր աշխարհում եղած ոչ մի թագուհու. գիշեր-ցերեկ աշխատում էր, սար էր գնում, բոստան էր անում, հավ ու ճիվ էր պահում, ինչ ասես՝ որ չէր անում։