Բոլորս ասում ենք` ինչ լավ էր` արյուն չթափվեց, ինչ լավ էր` մնացինք միասնական, ինչ լավ էր` Ռուսաստանը ճիշտ արձագանքեց, ինչ լավ էր` ոստիկանությունն ու բանակը մնացին իրենց բարձրության վրա, ինչ լավ էր` հակառակորդը չփորձեց օգտվել խառը վիճակներից: Եթե այս ողջ նեգատիվը չի եղել, դա դեռ չի նշանակում, որ Նիկոլ Փաշինյանն էր ամեն ինչ այդքան հաջող ծրագրել: Այսօր միայն ոզնուն հասկանալի չէ, որ շարժման օրերին արտաքին ճնշումների առյուծի բաժինն իր վրա է կրել այդ օրերի իշխանությունը: Մենք 21-րդ դարում ենք ապրում եւ, կարծում եմ, պետք է հասկանանք, որ, լինելով ՆԱՏՕ-ի սահմանագլխի պետություն, լինելով Իրանի եւ Վրաստանի հարեւան պետություն, լինելով ՀԱՊԿ անդամ երկիր, որտեղ աշխարհի հզորագույն գերտերություններից մեկի ռազմաբազան է տեղակայված, հաստատ այնքան անտեսված չէինք, որ մի քանի մարդ եւ մեկ շուն «հեղափոխություն» անեին եւ փորձեին քաղաքական ընթացք փոխել: Ժողովրդի դժգոհությունն իշխանություններից, հասկանալի է, կար, բայց չմոռանանք, որ այդ նույն ժողովուրդը պակաս դժգոհ չէր նաեւ իր ընդդիմությունից եւ հայտարարում էր, որ Հայաստանում ընդդիմություն չկա: