Հենց	աղոթարանը	կարմրատակեց, ու	ամպերն	սկսեցին	գլխըները	քիչ — քիչ	սարերիցը բարձրացնիլ, տղերքը	ձիանը	թամքեցին, յարաղ — ասպաբ	քցեցին, Էկան, չադրի	դռանը կանգնեցին: Աղասու	ձին	ոտին-գլխին	էր	անում: Սարերի	ծաղկըները	ու	ջուրը	նրա	միսը անկաջովն	էին	դուս	բերել, Էնքան	չաղացել	էր: Ընչանք	սարըցիք	վեր	կկենեին, որ	իրանց	կով	ու ոչխար	կթեն, նրանց	ղոնաղները	մնաք	բարով	ասացին, ձիանոնց	գլուխը	ծռեցին	ու	թռան: Աչք էր, որ	ետևներիցը	մայիլ	էր	մնացել, սիրտ	էր, որ	ասում	էր	իր	միջումն՝ երանի՜	նրան, որ	Էսպես զավակ, Էսպես	փեսեք	կունենա: Սարը	բարձրացան	թե	չէ, Աղասին, որ	ման	էկած	սարերին	ու ձորերին, իր	տեսած	ծաղկներին	ու	աղբրներին, իրան	սրբի	պես	պաշտող	անմեղ	սարըցոնց օրեքանցը	մտիկ	չարեց, խելքը	թռավ, աչքերը	լցվեց	ու	սկսեց	բարակ	ձենով	էս	բայաթին	ասել: