Այժմ ամենակարեւորի մասին: Ի՞նչ է կատարվում Հայաստանում: Մենք ցիանիդային Թեղուտ եւ ով գիտի ինչ Ամուլսար ունենք, որը նույնպես պատրաստվում են ցիանիդով մշակել: Ժամանակն է երկարաժամկետ հեռանկարով մտածենք: Տարրական հաշվարկները ցույց են տալիս, որ Ամուլսարը, ի վերջո, վնասաբեր նախագիծ կդառնա: Այդ տեղանքում էկոհամակարգի վերականգնման ծախսերը, Ջերմուկի կորուստը՝ որպես զբոսաշրջային ուղղության եւ առողջարանային կենտրոնի, չխոսելով այն վնասի մասին, որը կպատճառվի գյուղատնտեսությանը… եւ շատ ուրիշ խնդիրներ, որոնք անհրաժեշտ կլինի լուծել՝ անվերջ գումարներ ծախսելով: Արդյոք այս ամենը արժե՞ այստեղ եւ այժմ շահույթ ստանալու համար: Չարժե: Բայց սա միայն իմ կարծիքն է: Ես արդեն սովոր եմ, որ ամեն անգամ բնապահպանության թեման բարձրացնելով իմ հասցեին լսում եմ. «դու ոչինչ չես հասկանում»: Ես չեմ ուզում հասկանալ, ինչպես կարելի է վտանգի ենթարկել երկրի էկոհամակարգի ամենազգայուն մասերից մեկը միայն նրա համար, որպեսզի ոսկու համար սար պայթեցվի: