Բայց Վաղինակ Ազնաւուրեանին կարեկցանք չէր հարկաւոր, այլ առաքելութիւն եւ ան գիտէ՛ր իր առաքելութիւնը եւ այդ առաքելութիւնը Շառլ Ազնաւուր դառնալու աներեւակայելի ճանապարհն էր: Եւ ան երգեց, ու գրեց, եւ ան գրեց ու երգեց դատարկ եւ կիսադատարկ դահլիճներու մէջ եւ ան երգեց առանց յոգնելու ու աննահանջ եւ մարդկութեան տուաւ ժամանակ` հասկնալու եւ գիտակցելու, որ մեծ աստղ մը ծագած է համաշխարհային մշակոյթի երկնակամարին վրայ, որ դեռ քանի մը տասնեակ տարիներ պիտի թնդացնէ աշխարհի ամենէն հեղինակաւոր դահլիճները: