Երանի այս բոլորին պատահած պահուն մենք ականատեսներ չըլլայինք։ Այլ՝ օրինակի համար այս դէպքերը 100 տարուայ հեռաւորութիւնով մը դուրսէն դիտէինք ու ծիծաղէինք նման անիմաստ ուրացումին դէմ։ Ծիծաղէինք այդ ուրացումին հաւատացող տգիտութեան։ Ի՛նչ գիտնամ օրինակ նողկանքով խառն ծիծաղ մը դրօշմուէր շուրթերուն, երբ կարդայինք Գերմանիոյ Վարչապետ Մերքէլի կամ ԱՄՆ Նախագահ Օպամային յայտարարութիւնները։ «Թուրքիա ահաբեկչութեան դէմ պայքարելու իրաւունք ունի» կ՚ըսեն անոնք առանց նկատի ունենալու Թուրքիոյ այժմու իշխանութեան մինչեւ կոկորդը ահաբեկչութեան ցեխին թաթխուած ըլլալու իրողութիւնը։ Այս ալ իր կարգին ուրացումի երեւոյթ մը չէ՞ միթէ։ Այդ քաղաքական գործիչներու վարած երկիրներուն մէջ հասարակական միտքը եւ մամուլը քաջ կը գիտակցին Թուրքիոյ մէջ եղած դարձածներուն։ Անոնք փաստացի տուեալներով իրենց ընթերցողներուն կը փոխանցեն Թուրքիոյ պետութեան հարեւան երկրի՝ Սուրիոյ մէջ միջամուխ եղած ահաբեկչութիւնը։