Ի՞նչ եմ ուզում ասել։ Մենք կարող ենք ավելի միաբան լինել։ Շատ կուսակցություններ ստեղծելը մեր օգտին չէ։ Ինքներս մեզ չմասնատենք, առանց այն էլ մեզ պատառ-պատառ անողները թիվ-համար չունեն։ Մեր մեծ ցավի մեջ անբարոյականություն են ուղղակի պաշտոնասիրությունն ու փառասիրությունը։ Բառեր չեմ գտնում նողկանքս նման բաների նկատմամբ արտահայտելու համար։ Շենքը վառվում է, իսկ վերին հարկերում սենյակներ են կռվով բաժանում իրենց միջեւ։ Աստված հեռու պահի ժողովրդին նման հայրենասերներից։ Կամ՝ ընտրական արշավը, որ ծավալվել է Հայաստանով մեկ։ Ինձ սարսափեցնում է նախընտրական այն «պայքարը», որտեղ, իմ կարծիքով, ոչ թե լավ, այլեւ շատ հաճախ վատագույն հատկանիշներ են դրսեւորում ծանր օրերի հայոց խորհրդարանին ամենեւին էլ ոչ արժանի մի շարք «դելեցներ»։ Չլինի՞ թե մենք եւս մեզ խանգարենք։ Այսօր, երբ կենդանի-կենդանի մարդկանց վառում են, արյունը թափում, գողանում, առանձին ընկերներ ավելի շատ մտածում են ոչ թե ելքից դուրս գալու ուղիների, այլ իրենց ապահովագրության մասին՝ պատգամավորական մանդատներով։ Որ ի՞նչ։ Անմիջապես աչքիս առաջ կանգնում է վերջերս հայրենադարձված Փանջունին՝ Օտյանի նշանավոր հերոսը, որն այնքան տենդագին իրեն փրկում-պահպանում էր հանուն... ազգի։ Ես գտնում եմ (եւ շատ-շատերը), որ պատգամավորական մանդատը, դա հենց կռվի առաջին գիծ մեկնելու կանչաթուղթ պետք է դիտվի։ Մեզ հիմա առաջնորդում է միայն մի գաղափար՝ Արցախյան պրոբլեմի լուծման գաղափարը։ Եվ որքան անբաժան ու միասնական համախմբվենք այս գաղափարի շուրջ, ուղեկցվող վրիպումներն այնքան տեղ չեն ունենա։