Նուբարը սեղմեց Վարդանի ուսը և գրգռված ծիծաղեց։ Նախորդ գիշերը Պաղեստինից ֆրանսիական նավով ժամանելով, նա դեռևս ցնցված էր իրենց հանդիպումից գրեթե դատարկ նավամատույցին։ Չնայած հոգնածությանը՝ եղբայրները զրուցել էին մինչև լուսաբաց։ Նրանց սերը նույնքան վառ էր, չնայած տարիների բաժանմանը, և նոր, ավելի ամուր կամուրջներ գցելու համար նրանք ոգեկոչել էին իրենց ընդհանուր հիշողությունները, հետաձգելով ապագային վերաբերող հարցերը։