Նեղ միջանցքով մինչև վերջ քայլելիս ուղևորներին նայեց, թուրքեր, ամերիկացիներ, այլ ազգերի ներկայացուցիչներ: Գործարարներ, լրագրողներ, լուսանկարիչներ, փաստաբաններ, շրջիկ գրողներ, ուսանողներ, մայրեր՝ երեխաների հետ, նույն վայրում ապրող, անհրաժեշտության դեպքում նույն տխրությունը քեզ հետ կիսող, բայց լրիվ օտար դեմքեր: Ոմանք թերթ կամ գիրք էին կարդում, ոմանք կախված էկրաններին դիտում էին, թե ինչպես է Արթուր արքան սպանում թշնամիներին, ոմանք խաչբառ էին լուծում: Հետևում նստած երեսուն տարեկանին մոտ մի թուխ կին ուշադիր նրան էր նայում: Մուսթաֆան աչքերը փախցրեց: Դեռևս բարետես էր, բայց ոչ թե բարձր հասակի, մկանուտ մարմնի, սուր դիմագծերի և սև մազերի, այլ շարժումների բարեկրթության, հագուստի ճոխության և տարիների ընթացքում ձեռք բերած ոճի շնորհիվ: Կյանքի ընթացքում շատ կանանց ուշադրությանն է արժանացել, սակայն կնոջը երբեք չի դավաճանել: Տարօրինակն այն է, որ ինչքան հեռու էր մնում կանանցից, նրանք դա ընդունում էին որպես առաջարկ և ավելի շատ էին կախվում նրա վզից: