— Իմ զգացողությունը այնպիսին է, որ Հայաստանում ինչ-որ բան կանգնած է, արգելակված: Մայիսի 19-ին Սպիտակում եղա: Կարծում եմ, որ ամենաէականը լսեցի քաղաքագլխի ընկերոջից: Նա ինձ ասաց, որ երկրաշարժի աղետից հետո երիտասարդների հարսանիքների ժամանակ երբևէ երաժշտություն չի հնչել: Նա ավելացրեց նաև. «Իմ կարծիքով դա սխալ է: Մենք պետք է ողբանք մեր կորուստներն ու զոհերին, պետք է միշտ հիշենք կատարվածը, բայց վաղ թե ուշ երաժշտությունը պետք է վերսկսվի այստեղ»: Եվ երբ հայ ժողովուրդը հոգեպես պատրաստ կլինի վերսկսելու երաժշտությունը, ապա մենք կնշենք լռած երաժշտությամբ արտահայտվող այդ հարգանքի տուրքը մի յուրօրինակ փառատոնով և կդարձնենք դա նշանակալից իրադարձություն, տոնակատարություն: Մի խոսքով, երբ ես լսեցի, որ այնտեղ մոտ ապագայում երիտասարդների հարսանիքների ժամանակ երաժշտություն պիտի հնչի, այդ պահը սքանչելի էր ինձ համար: Ինձ թվամ է՝ կյանքը պետք է ոչ թե կանգնեցնել, այլ վերսկսել: