Դեմիրճյանը, մանավանդ, «Վարդանանքը» պոռթկալիս, նոր բառեր էր ստեղծում, որովհետև ասելիքը չէ՜ր տեղավորվում եղած բառերի մեջ (թեև նա քա՜ջ գիտեր և՛ ներկա հայերենը, և՛ միջինը, և՛ գրաբարը): Մյուս կողմից, եթե վտանգ էլ չէ, ապա առնվազն ծիծաղելի է դրա կողքին տեսնել ոմանց լեզվական սեթևեթանքները, բառարաններից հանված, չգործածվող բառերի անտեղի գործածությունը, որի նպատակն անփորձ ընթերցողին զարմացնելն է: Այս երկու ծայրահեղությունների ֆոնի վրա մենք կարող ենք շատ բան սովորել նույն Դերենիկ Դեմիրճյանից, Վահրամ Փափազյանից, Պարույր Սևակից, Վիգեն Խեչումյանից… Եվ այն հաջող փորձերից, որի սկիզբը դրեց Կոստան Զարյանը՝ արևելահայերենն ու արևմտահայերենի սինթեզի փորձից, որը քանի գնում խորանամ է և լա՜յն հեռանկարներ ունի…