Սուրբ Գրիգոր Նարեկացու ստեղծաբանությունը՝ «Նարեկը», դարերի հոլովույթում բնորոշվել է միեղեն եզրույթով՝ աղոթագիրք, ինչը հարազատ արտահայտիչն է Մատյանի իսկ բովանդակության: «Նարեկն» ստեղծվել է որպես «ի խորոց սրտի խօսք ընդ Աստուծոյ»: Այն Արարչի եւ արարածի միջեւ կենսական զրուցարան է, որում, ինքնին, ենթադրելի են զանազան բնույթի խոսակցություններ, բազմազան խնդիրների առաջադրում եւ դրանց համար հարկավոր պատասխանների ու լուծումների ակնկալություն: Այսուհանդերձ, նարեկյան խոսքն Աստծո հետ ոչ թե հախուռն է, ոչ թե բազմանպատակ (թեեւ, ինչպես նշեցինք, զանազան խոսակցություններ են ենթադրվում), այլ ունի մեկ նպատակ, մեկ առաքելություն, որովհետեւ այդ խոսակցությունները, որպես տարբեր ուղիներ, հանգուցալուծվում են մեկ վայրում, մեկ նպատակակետում, որ է՝ «Գիրք սրբոյս Գրիգորի՝ է՛ նիւթ եւ պատճառ դարձման մեղաւորաց, եւ ուրախութեան Ամենասրբոյ Երրորդութեան» (Հակոբ պատրիարք Նալյան): Այսինքն՝ «Նարեկ» աղոթագիրքն իր խոսքաբանությամբ մարդ արարածին «շարժէ ... ի զղջումն», որն էլ, Տերունի խոսքի համաձայն, մեծ ուրախություն է պարգեւում Երկնավոր Թագավորին (հմմտ. Ղուկ. ԺԵ 7):