Է.Կ.- Ու այդտեղ կապն է հետաքրքիր. ուղեւորն ասում է՝ ինչի ես արագ քշում, վարորդը պատասխանում է, որ փող աշխատեմ, բոլորիդ տեղ հասցնեմ, պլանս կատարեմ, ուղեւորն էլ ասում է՝ փողի համար մեր «գլուխն ես ուտելու», նա էլ թե՝ որ նորմալ փող տային, այդպես չէի քշի... Ու բոլոր կապերով՝ տնտեսական ճգնաժամով, իրավիճակի խնդիրներով, տրանսպորտի վատ վիճակով եւ այլն, հասնում է մինչեւ նախագահ... Բայց հասկանալի է, որ եթե նույնիսկ Միկի Մաուսը լինի նախագահ, մեկ է, անվերջ անլուծելի խնդիրներ կան, որոնք տարիներով կուտակվել են, որոնք նաեւ դարերով եկած հոգեբանական ու էքզիստենցիալ խնդիրներ ունեն իրենց մեջ... Եվ վերջում «մեղավորն» էլի Միկի Մաուսն է։