Ազգը բանակ դառնո՞ւմ է: Սա շատ կարեւոր հարց է, համենայն դեպս՝ շատերին է հուզում: Եթե չի դառնում, ապա ի՞նչ եւ ինչո՞ւ են խոսում պաշտպանության նախարարությունից, թե ազգ-բանակ հայեցակարգ է պետք: Եթե դառնում է, ապա` ինչպե՞ս: Ասենք` բոլորս ապրելու ենք նույն կազարմայում, ենթարկվելու ենք նույն հրամանատարին, ով մեզ ամեն առավոտ վազեցնելու է, հետո «գազ» հրամանով ստիպելու է հակագազ հագնել, հետո` շարային պարապել, ըստ երեւույթին` Հանրապետության հրապարակում, հետո ազգովի գնալու ենք ճաշարան, որտեղ ուտելու են ջրիկ պյուրե եւ պնդիկ ցորեն, երբեմն՝ միս, մեկ-մեկ՝ ձուկ, առավոտները նաեւ գոլ, հաճախ էլ՝ սառած թեյ /չշփոթել՝ սառը թեյի հետ/: Մի խոսքով` ինչպե՞ս: Տպավորություն է, որ բոլորը գիտեն, թե բանակն ինչ է, յուրաքանչյուրը ծառայել է, բայց քանի որ այնտեղ միայն դժվարություններ է տեսել եւ բացառապես վատ օրեր, չի ուզում, որ ազգը դժվարություններ տեսնի եւ վատ օրեր ունենա` բացառապես: Դե, հայրենասեր են, էլի, պետությունը՝ չգիտեմ, բայց ազգը սիրում են, կան, որ խենթանում են, այնքան շատ են սիրում: Իսկ սերը կուրացնում է: Պոետները, իհարկե, համաձայն չեն լինի այս պնդմանը, բայց մեր պոետները կա'մ արտագաղթել են վաղուց եւ այս ամենով առանձնապես հետաքրքրված չեն, կա'մ մահացել են վաղուց, կա'մ էլ անունով են պոետ: Այնպես որ` կարող ենք հանգիստ հայտարարել, որ սերը կուրացնում է, ընդվզում չի լինի: Կուրանալու արդյունքում էլ շատ բան չես տեսնում, ու քանի որ աշխարհում շատ լավ բաներ կան, շատ լավ բաներ չես տեսնում: