Անոնք` որոնք կը ճանչ­նան Պետ­րոս Ալա­հայ­տոյ­եան մար­դը` իրա՛ւ ար­ուես­տա­գէ­տի ու մտա­ւո­րա­կա­նի յատ­կա­նիշ­նե­րով հա­րուստ ան­ձը, պի­տի չզար­մա­նան, որ հա­տո­րին յա­ռա­ջա­բա­նին մէջ, ան կը զի­չի հե­ղի­նա­կի իր իրա­ւուն­քը (հա­տո­րին հե­ղի­նա­կու­թիւնը ար­դա­րօ­րէն իրեն կը պատ­կա­նի), ըսե­լով, որ հա­ւաք­ուած եր­գե­րուն հե­ղի­նա­կը նոյ­նինքն մեր ժո­ղո­վուրդն է, իսկ ինք ու եր­գա­սաց Մա­րօ Նալ­պանտ­եան պար­զա­պէս կա­մուր­ջի դեր կը կա­տա­րեն, զա­նոնք մէկ­տե­ղե­լով ու ըն­թեր­ցող-ունկն­դի­րին մա­տու­ցե­լով: