Տիրոջ յաւերժատեւ խօսքերուն դիմաց` միայն երկինքն ու երկիրը չեն, որոնք պիտի անցնին, այլ նաեւ ժամանակներն ու մարդերը: Վերջիններուն կը պատկանին յատկապէս ինքնահռչակ մեծազօրները, նաեւ այս տարիներուն մէջ, որոնց հասցէին մարգարէ սաղմոսերգուն կը հաւաստիացնէ. «Մարդուն օրերը կը նմանին խոտին:… Անոր կը փչէ հովը, ու ալ չկայ, ոչ եւս կը տեսնուի անոր տեղը» (Սղմ. 102,15):