Ինչպես տեսնում ենք Խորենացին նկատի ունի մի տարածք, որը գտնվում է Հայաստանից հյուսիս-արևելք, ընդ որում V դարում ապրած Խորենացու իր ժամանակին բնորոշ «Հայաստան»-ի հյուսիսային սահմանի մի մասը Պարխարյան լեռներն էին: Այսպիսով ոչ մի ակնարկ չկա Հայաստանից արևելք գտնվող Չինաստանի մասին, իսկ «Ճենաստանը» իրականում Փոքր Հայքի Խաղկտիք գավառն է, որն իրոք «հյուսիսային գլխավոր աշխարհն էր», այնտեղ բավականին զգալի թիվ կազմող ճաների անունով հայտնի էր որպես ճաների երկիր կամ Ճանիք և աշխարհագրորեն իրոք գտնվում է «Խորենացու Հայաստանի» հյուսիսում ու հյուսիս-արևելքում: Իր հերթին հայտնի է, որ Մամիկոնյանների տոհմական կալվածքները, մինչև Տարոնին տիրելն և այն իրենց կալվածքների կենտրոն դարձնելը, գտնվում էին Տայքում` Խաղկտիքի սահմանում, կենտրոն ունենալով Էրախանի ամրոցն և իրենց որոշ մասով ընդգրկելով նաև Պարխարյան լեռները: Այսինքն Պատմահայրն իրականում նկատի ունի Տայքի հյուսիսը` Պարխարյան լեռները, որոնք երկար ժամանակ այնտեղ բնակված ճաների անունով խոսակցականում կոչվում էին «Ճենաստան»: