Ի դեպ, Հայաստանում ինձ երբեմն հարցնում են՝ ի՞նչ է նշանակում կարճամետրաժ ֆիլմ, այն ինչի՞ հետ են ուտում (ծիծաղում է): Կարճ մետրաժը դա 45 րոպեանոց ֆիլմն է (որպես կանոն): Դա կարող է լինել մի պատմություն, որը հետագայում դառնա լիամետրաժ, կամ էլ այն արդեն ավարտված պատմություն է, կամ, ասենք, մթնոլորտային ճեպանկար: Ինչ ասես կարող է լինել: Կարճ մետրաժը երբեք չի վերանա, այն անհրաժեշտ է, թե որպես տեսակ, թե որպես առանձին ձևաչափ, քանի որ կան այնպիսի պատմություններ, որոնք շարունակվել չեն կարող: Ողջ աշխարհում կարճ մետրաժները հավաքում են ալմանախներում, հիանալի մի բան է ստացվում: Ես այսպիսի մի՝ «Երևան, ես քեզ սիրում եմ» թեմայով ալմանախ անելու գաղափար ունեի, որը «Փարիզ, ես քեզ սիրում եմ»-ի անալոգը կլիներ: Հետո պարզվեց, որ հայ կինոնկարահանողների մոտ նույնպես նման գաղափարներ եղել են: Սակայն ի վերջո ամեն բան բախվում է միջոցների կամ ինվեստորների բացակայության հետ: