Բայց պարզվեց, որ ոչ ոք Արշոյին չէր ստիպել գնալ աշխատելու: Ինքն էր առավոտյան արթնացել ու հայտարարել, որ պատրաստվում է այդուհետ աշխատել: Խնդրեցի, որպեսզի Աշոտն ինձ ուղեկցի որդու սենյակ: Ես սպասում էի, որ այնտեղ որևէ փոփոխություն կլինի, սակայն ամեն ինչ նույնն էր, բացակայում էր միայն Արշոն: Ես դրեցի նրա վեպը սեղանին, բացեցի առաջին էջը, վերցրեցի գրիչն ու գրեցի. «Վեպդ կարդալուց հետո ես կպատասխանեմ քո հարցին. քեզ չեն սիրի, ոչ հիմա, ոչ էլ հետո, դու դրա համար չես աշխարհ եկել»: ***** Ընդամենը մի քանի օր առաջ էր: Քայլում էի մայրաքաղաքի փողոցներից մեկով, և մի տոնավաճառի կողքով անցնելիս աչքիս տակ ընկավ մի երիտասարդ, ով բանջարեղեն էր վաճառում: Դա Արշոն էր, բայց ոչ այն Արշոն, ում ես հանդիպել էի շուրջ 3 տարի առաջ: Դա մի կոպտացած ու սևացած դեմքով, հայացքի գռեհիկ արտահայտությամբ տղամարդ էր, ով ասես ծնվել էր գյուղացու աշխատանք կատարելու համար միայն: Ես հաստատուն քայլերով մոտեցա նրան՝ իմ մեջ կուտակված բոլոր հարցերն ուղղելու և վերջապես սպառիչ պատասխաններ ստանալու նպատակով, սակայն ճանապարհի կեսից կտրուկ կանգ առա: Ինձ համակեց մի այլ զգացմունք, և հանկարծ մի անհասկանալի մեղք իջավ սրտիս: Ես չէի կարող մոտենալ, որովհետև մեղավոր էի, մեղավոր, որ թողեցի նրան այնտեղ՝ գյուղում, ուր իր տեղը չէ և երբեք էլ չի եղել, սակայն ի՞նչ կարող էի անել: Ոչինչ էլ չէի կարող անել, բայց պարտավոր էի: Այդպես էլ նրան չմոտեցա, որովհետև գիտեի. ոչինչ էլ չի փոխվել նրա կյանքում: Նա առաջվա պես միայնակ է, առաջվա պես տխուր ու մտախոհ: Միգուցե շուտ ամուսնանա, բայց ոչ նրա հետ, ով կսիրի իրեն, այլ պարզպաես իր գյուղի ադաթների համաձայն իր հայրը կպայմանավորվի մեկ այլ ընտանիքի հոր հետ և վերջ... Եթե դա էլ լինի, նա վերջնականապես կկորչի, կմարի այն աստղը, որ փայլում էր մի քանի տարի առաջ, հողին կհավասարվի մի տաղանդ, միգուցե նաև հանճար: Միգուցե երբեք էլ չիմանամ դրա մասին... ****** Հենց այս էր, որ իմ մեջ արթնացրեց մի փափագ, որն իմ մեջ արդեն վաղուց, շատ վաղուց էր ծնվել: Չգիտեմ՝ ինչու կամ ինչպես, բայց ես չեմ թողնի, որ հանգչի այդ հանճարը: Մենք ամեն մեկս մի բանի համար աշխարհ ենք գալիս, և ցավալի կլիներ, որ գնայինք աշխարհից՝ առանց կատարելու մեր առաքելությունը: Ես գիտեմ, որ Արշոն ծնվել է մարդկային մտքի զարգացման, մտքի թռիչքի համար, միգուցե նա ծնվել է մեր գրականության համար, նրան բնությունը տվել է այդ տաղանդը: Իսկ ինձ բերեց նրա մոտ, որպեսզի ես հանեմ նրան այն ծանծաղուտից, որը փակում է նրա առջև հանճարի ճանապարհը: Ինձ բնությունը չտվեց տաղանդ, շնորհք չընձեռեց, չտվեց աշխատասիրություն և համակրելի ոչինչ՝ սերունդ շարունակելու համար: Եվ ահա, ես գտնում եմ այն, ինչը կարող է հանել իմ կյանքը անիմաստության խորխորատներից: Ես կգտնեմ նրանց, ովքեր պիտի ապրեն, ովքեր դարերի համար են ծնված: Միգուցե այսօր չէ, նույնիսկ վաղը չէ, բայց կգա օրը...