Զարգարյանի	կոր	մեջքն	այսօր, կարծես, ուղղվել	էր, դեմքի	վրա	խաղում	էր	գոհունակության	ժպիտը, նիհար	ոտներն ուրախությունից	ծռվում	էին	ման	գալիս: Նա	մշակների	հետ	կատակներ	էր	անում	և	պատվիրում, որ	այսօր	կրակի	հետ զգույշ	վարվեն: Տասնումեկ	ժամին	բոլոր	շվիկները	սուլեցին, թե	ժամանակն	է	գործերը	դադարեցնել: Կես	ժամ	անցած` բակը	լցվեց	սև	ուրվականներով: Մրոտ	դեմքերի	վրա	նշմարելի	էր	անսովոր	զվարճություն, դեղնած	շրջանակների	մեջ աչքերի	բիբերը	փայլում	էին	տենդային	ուրախությամբ: Շատերն	օրվա	հանդեսը	նմանեցնում	էին	գյուղական ուխտագնացության, հառաչում	էին, ախ	քաշում, հիշելով	իրենց	ծննդավայրը, բայց	և	միմյանց	հրում	էին, ծիծաղում, և Ալիմյաններին	օրհնում: