Թրիք ուտելու պատկերը Համաստեղը շարունակում է նաեւ «յաւիտենական ճամբորդըէ պատմուածքում: Հեղինակը Տանթէի հանճարը տկար է համարում հայկական գաղթի անապատների դժոխային ճանապարհը նկարագրելու համար, ուր կենդանի մնացողը կորցնում էր նուիրական ամէն ինչ եւ երանի տալիս մեռածներին, քանզի ապրելն առաւել անտանելի էր: «Ուղտափուշի մօտ տեսայ 7 տարեկան մանուկ մը, որ կենդանիներուն ձգած թրիքին մէջէն ցորենահատերը կը զատէր բերանը տանելու համար: Երբ մօտեցայ, փախաւ եանկարծ վայրի կենդանիի ձագի մը պէս. ատեն ատեն սարսափելի վախով մը ետեւ կը նայէր, թէ արդէօ՞ք կը հալածուի: Պոռացի հայերէն. այն ատեն ինձ հաւատաց, երբ հացի կտոր մը ցոյց տուի, եւ այդ հացով բարեկամ դարձանք: Ան կորսնցուցած էր իր խօսելու կ՚արողութիւնը»,- յիշում է յաւիտենական հայ ճամփորդը Երուսաղէմի ճանապարհին: Այս անգամ Համաստեղը շօշափում է կորցրած յաւէրժական սիրոյ, անդառնալի կորուստների, անմարդկային ցաւի ու տառապանքի թեմաները: