Վերջացնելով	ճաշը, նա	դուրս	եկավ	մի	փոքր	զբոսնելու: Ամեն	բան	այժմ	նրան	թվում	էր	դատարկ, սնոտի, անմիտ: Զարմանում	էր, որ	Սմբատն	այնպես	ամուր	է	կպել	հայրական	հարստությանը: Հիշում	էր	նրա	նամակները, նրա	անցյալ գաղափարները	և	մտքում	ժպտում: Ահա	թե	որքան	զորեղ	է	դրամի	հրապույրը. այն	մարդը, որ	հոր	հարստությունը	մի ժամանակ	քիչ	էր	մնում	կողոպուտ	համարեր, այժմ	դարձել	է	այդ	հարստության	ջերմ	պաշապանը: էհ, երևի	նա	ուզում	է կատարել	հոր	կամքը: