Մեր լեզվաբանների մոտ նույնպես քաղաքացիականության պակաս կա, որի հետևանքով, այդ ասպարեզում և՛ս, աոեղծվել են երկու ծայրահեղություններ՝ մի կողմից բարձր զարգացած լեզվաբանություն, իսկ մյուս կողմից` ամեն քայլի աղքատացող ու աղավաղվող լեզու… Քիչ բան է արվում գործնական, մատչելի լեզվաբանության առումով, մեր երիտասարդությանը մայրենի լեզվի ուսուցմամբ շահագրգռելու, հետաքրքրելու առումով: Այս իմաստով չափազանց կարևոր և ողջունեւի է այնպիսի գրքերի լույս ընծայումը, ինչպես Հ. Ս. Հարությունյանի «Հետաքրքրաշարժ հայոց լեզուն» և Ս. Ս. Իշխանյանի «Թևավոր խոսքերը»: