Դեռ հիշում էր իրեն՝ հարևան մեծ շենքի աստիճանների տակ, ձեռքին՝ սկուտեղը, մտքում՝ կասկածանքով սպասումը: Սկուտեղի մեջ կես դյուժին աման կար, յուրաքանչյուրը մի հարևանի համար: Սկզբում բոլորից հատիկ-հատիկ կերավ չամիչները՝ վստահ լինելով, որ դա ոչ ոք չի նկատի: Բայց հետո նռան հատիկներին ու բոված պնդուկներին անցավ: Հետո առանց հասկանալու, թե ինչ է անում, ամանների պարունակությունը մի շնչում կերավ: Ճաշկերույթից հետո ետնաբակում մի փոս փորելով՝ դատարկ ամաններն այնտեղ տեղավորեց: Աշուրե ստացած հարևանները հիմնականում վերցնում էին ամանները, որոշ ժամանակ անց իրենց եփած կերակուրներից, ավելի շատ՝ աշուրե լցնում ու վերադարձնում էին: Դրա համար էլ Մուսթաֆայի մեղքը բացահայտելը մորից քիչ ժամանակ պահանջեց: Երբ ամեն ինչ պարզվեց, Գյուլսումը, չնայած ամաչում էր որդու ագահության համար, նրա վրա չզայրացավ, միայն այդ օրվանից ի վեր նրա համար սառնարանում մի քանի աման աշուրե էր առանձնացնում: