Միքայելը	սկզբում	քաղաքավարության	համար	կեղծ	ժպտում	էր: Բայց	շուտով	ձանձրացավ	խմբի	շաղակրատանքից. զգում	էր	պարզ, որ	շատերն	իրեն	ծաղրելու	համար	են	եկել, մանավանդ	Մոսիկոն, որին	նա	չէր	սիրել: Նա	չափից	դուրս վրդովվեց, երբ	քնահարբ	թղթամոլը, գիտակցաբար	թե	անզգուշությամբ, հիշեց	Գրիշայի	անունը	և	ակնարկեց	հաշտության մասին: