Ինձ ավելի շատ կլուբային վիճակներն էին դուր գալիս, էլեկտրոնային երաժշտության կլուբները։ Շատ էին։ Նույնի ու տարբերի հարց չկա Երևանի հետ, կա շատի ու քչի այլընտրանք։ Տեղացիներն ավելի շատ գաղափարական տեղ են ման գալիս, որ լռվեն։ Օրինակ՝ պիտերցի ընգերս գժվում ա Երևանի համար, ասում ա՝ միակ տեղն ա, որ փաբ ես մտնում՝ է՛լ կապիտալիստ, է՛լ ԼԳԲՏ, ֆեմինիստ, նացիոնալիստ, անարխիստ, մարքսիստ իրար հետ խմում են, սաղ շաբաթ իրար միս եք ուտում, ուրբաթ օրերը գալիս՝ իրար հետ խմում եք։ Գերմանիայում տենց չէր, ամեն գաղափարական հոսանք իրա լռվցնելու տեղն ունի։