Հրանտ Դինքի սպանութեանը յաջորդող շրջանում՝ Նիւ Եօրքից տուն՝ Ստամբուլ կատարած կարճաժամկէտ այցերիցս մէկի ժամանակ, գրասենեակում էի, երբ հեռախօսը սկսեց անդադար զանգահարել: Այդ օրերին ես չէի պատասխանում հեռախօսազանգերին: Սակայն զանգը չէր դադարում: Ոչ հեշտութեամբ, սակայն ի վերջոյ բարձրացրի լսափողը: Ճանաչեցի Արայի ձայնը: «Օ՜, դու վերադարձել ես: Ես հէնց հիմա գալիս եմ»,- ասաց նա ու կախեց լսափողը՝ առանց սպասելու իմ պատասխանին: 15 րոպէ անց՝ Արան մտաւ իմ գրասենեակ: Նա շնչակտուր էր, իր սովորոյթի համաձայն հայհոյում էր ամէն ինչն ու ամենքին: Ապա նա փարւեց ինձ ու սկսեց լաց լինել: Նրանք, ովքեր գիտէին Արային, կը հասկանան իմ զարմանքը, երբ տեսայ նրան այդպէս լաց լինելիս: Նա սկսեց երդւել ու ասել. «Նրանք՝ այդ մարդիկ, չեն կարող քեզ դիպչել»: Նրա արցունքները չէին դադարում: Ու որքան աւելի շատ էր նա լաց լինում, այնքան աւելի շատ էր ինձ պարուրում մեղքի զգացումը, եւ ես ինձ կաթւածահար էի զգում: Երկար լաց լինելուց յետոյ Արան ի վերջոյ հանգստացաւ, ապա մի բաժակ ջուր խմելուց յետոյ հեռացաւ՝ ասես միայն դրա համար էր եկել ինձ մօտ: