ԿԻՆ.- Բոլոր ժամանակներում երկնքի ու երկրի, արցունքի ու արյան միջեւ լողում է Տունը՝ մի ձեռքում բարձր բռնած հայոց խաչը, մի ձեռքում՝ Վարդանի սուրը։ Կայծակները խփում են թեւերին ու մոխրափշուր հանգչում ոտքերի տակ, կայծակները խփում են Տան ճակատի հարթաքանդակին, բայց տունը նորից կանգուն է, միշտ անխաթար։