Բանակից որ եկա, տեսա սիրածս աղջիկը 2 տարվա մեջ մոտ 20 սմ բոյ է քաշել, ինչ֊որ անհասկանալի վիճակ եղավ մոտս, թողեցի գնացի, կամավոր մեկուսացա ու ամիսներով տնից դուրս չեկա, էդ ժամանակ էլ սկսեցի կարդալ Մարկեսի «100 տարվա մենությունը»։ Սկզբում դժվար էր առաջ գնում, մի քանի անգամ թողեցի, նորից սկսեցի, ու մի 30 էջից հետո արդեն ինձ տարավ, բանալի՞ն գտնվեց, թե՞ իմ մենակ վիճակից էր՝ չգիտեմ։ Մենակ հիշում եմ, որ առաջին անգամ, երբ գիրքը վերջացրեցի, այնքան էի վատացել, որ 2 հատ շտապօգնություն եկավ հետեւիցս։ Հիմա չեմ կարող հիշել, թե կոնկրետ ի՞նչն էր ինձ ցնցել, բայց որ ցնցվել էի՝ հաստատ։ Դրանից հետո սկսեցի Մարկեսի մասին ամեն ինչ կարդալ ու մի տեղ էլ կարդացի, որ 8 տարեկանից հետո ինքն արտաքին աշխարհից որեւէ ազդեցություն չի ունեցել, որեւէ սահմանագիծ իր ծնունդից առաջ չի տեսնում եւ հեշտությամբ կարող է դեռ չծնված ժամանակի մեջ շրջագայել։