երեխա կար: Մինչ երեկո հավանաբար ամբողջն ինքն էր ուտելու: Խորթ հորը Մուսթաֆա Քազանջըին էլ պատկերացրեց Արմանուշը. խոհանոցի սեղանի մոտ նստած, ձեռքին «Arizona Daily Star» թերթը, տնտեսական էջերն է թերթում ու սուրճը խառնում: Արիզոնայի համալսարանն ավարտելուց և Ռոզի հետ ամոանանալուց հետո Մուսթաֆան սկսեց աշխատել շրջանի գործարանում: Որքանով Արմանուշն էր նկատել ժայռերի ու քարերի աշխարհն ավելի էր սիրում, քան մարդկանց աշխարհը: Վատ մարդ չէր, գուցե' մի փոքր ձանձրալի: Կարծես կյանքում ոչ մի բանի հանդեպ սեր չուներ: Ընտանիքը Ստամբուլում էր, բայց նա ով գիտի ինչքան ժամանակ այնտեղ չէր եղել: Արմանուշը երբեմն հետևում էր նրա' անցյալի հետ կապերը կտրելուն, սակայն պատճառը չէր կարողանում գտնել: Մեկ-երկու անգամ նրա հետ 1915 թվականի և թուրքերի՝ հայերի հանդեպ արածների մասին ցանկացավ խոսել: «Շատ բան չգիտեմ»,- ընդհատելով ասում էր Մուսթաֆան՝ քաղաքավարի, բայց միևնույն ժամանակ կտրուկ լռեցնելով նրան:- «Պատմության մասին թող խոսեն պատմաբանները»: