Քիչ առաջ, երբ խճուղու ոլորանի վրա իջանք Ղուկասյան գնացող ավտոբուսից, մեր քաղաքային նորաձև կոշիկներով ընկնելով չտափանած հերկերն ու աշնանացան արտերը, քայլեցինք դեպի աշխարհից դուրս՝ Սալուտ, ես ասացի… Չէ, ես չէ, նկարիչն ասաց… Նկարիչն ասաց. «Ճամփան երկար է, արի կարճացնենք։ Երկուսս էլ երիտասարդ ենք, քսաներորդ դարից, ինտելեկտի՜… «Է՜, ասենք»: Նա՝ «Ես հարցնեմ՝ դու պատասխանիր, դու հարցրու՝ ես։ Ով չկարողացավ… Ի՞նչ… «Արմենիա» սրճարան։ Առաջին հարցը տալու իրավունքն իմն էր: