Աղբրների	գլխին, ծաղիկների	վրա	օբեքը	իրանց	չադրները	տվին	ու	մալն	արին	էն	անմահական դրախտը: Առավոտը	որ	տեղիցդ	վեր	էիր	կենում, հազար	սարի	ծերից	ամպն	ու	ծուխը, իրար	հետ խառը, երկինքն	էին	վերանում	ու	շաղն	ու	ցողը	անձրևի	հետ	նրանց	շորերի, երեսների	վրա	դնում: Կնանիքը	կթի	տավարի	հետ	էին	ըլում, կաթը	հավաքում, եղ	ու	պանիր	շինում, մարդիկը	տավարը սարը	տանում	կամ	բուրդ	ու	եղ	բազարը	բերում, ծախում, իրանց	տան	պակասությունը	հոգում: Մենակ	էս	չէր	կնանոնց	գործը, ցերեկը	ջահրա	էին	մանում, շալ	ու	խալիչա	կամ	կարպետ	գործում ու	իրանց	օրը	ուրախ, միամիտ	անց	կացնում: էլ	ի՞նչ	ասիլ	կուզի, որ	տան	պես	աղջիկ	ու	հարս էստեղ	կուչ	ու	ձիգ	անելով	չէին	ման	գալիս	կամ	երեսները	կալնում: Մեկ	տան	պես, ում	օբեն մտնեիր` թուշ	էր, որ	վարդի	պես	փայլում	էր, աչք	էր, որ	մարդի	խելք	տանում	էր: Է՛ն	օդի	ու	ջրի, է՛ն	ծաղկի	ու	կանաչի	հոտն	ու	համն	առնողի	հոգին	ու	ռանգն	ի՞նչ	կըլեր	բաս: Հայտնի	բան	է, որ ֆորսի	ու, շատ	անգամ, գողի	ու	հարամու	հետ	շաբթով	էին	ման	գալիս	ջահել	տղերքը, ու	սպանած կամ	բռնած	ժամանակը	մեկ	հարսանիք	էր	ըլում	բոլոր	օբեքանց	միջին: Ղոնաղ	պատահեր՝ Էստեղ պատահեր: Շաբթով, ամսով	էլ	չէին	թողա	հեռանա. ու	աղբրների	քչքչոցը, ջրերի	խշշոցը, ծառերի սըլսլոցը	ղշերի	ծլվլոցը, չոբանի	թութակը, գառան, ոչխարի	ու	տավարի	ձենն	ու	բառանչը	ամեն մարդի	ուզում	էին	ասեն. «Թե	դրախտ	ես	կամենում, է՛ստեղ	կաց, է՛սպես	կաց. սիրտդ՝ անմեղ, միտքդ՝ հիստակ»: