Անգամ վերջում, երբ նա հիվանդանոցում էր, Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը չեկավ։ Ինքը չէր էլ ուզում, հարցը դա չէ, բայց նա պետք է գար... Ու ոչ թե իմ հոր մոտ չի եկել, այլ՝ Համո Սահյանի։ Իսկ երբ մահացավ, գնացի մորգ ու տեսա, թե ինչ դագաղ են բերել նրա համար՝ խելագարվեցի։ Ամենահասարակը, որ կարող էր լինել։ Շատ ծանր տարա, եղբայրս էլ նոր էր եկել Ամերիկայից, պարտք արեցինք ու նորմալ դագաղ պատվիրեցինք։ Հետո՝ չէին ուզում նաեւ պանթեոնում թաղել, ավելի ճիշտ՝ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը չէր ուզում, որովհետեւ մի ժամանակ, երբ նրա գրածներից բերում ներկայացնում են պապային, ասում է՝ էս ի՞նչ ա..., իսկ նա դա չէր մոռացել։ Այսինքն՝ այդ ժամանակից եկան մարդիկ, որոնց էգոն կերավ այս հանրապետությունը եւ ազգը։ Մնացած ժամանակ, որ Սովետին անուն են դնում, գնահատված էին բոլորը, պապան որ վատանում էր, կոնսիլյումով մտնում էին հանրապետության մեծամեծերը։ Ցավը նրանում է, որ խոսքը միայն Համո Սահյանի մասին չէ։ Ընդհանրապես այդ վերաբերմունքը ես այդ պահից զգացի ու հասկացա, որ մենք տառապելու ենք, ինչ ունենք, գնալու է, ոչ թե գալու, այդպես էլ եղավ՝ շատ բան կորցրեցինք։