Տրդատ — Գրիգոր… Ես եմ… Եկել եմ նորից… Ամեն անգամ նույն հույսով, որ այլևս չես պատասխանի ինձ… Օձերով լի այս խորունկ փոսը մահապարտների համար է հատ-կացված և ոչ թե քեզ պես աներես հպատակների… Ինչո՞ւ չեն կծում քեզ, ինչո՞ւ չեն խայթում… Բա դու մա՞րդ ես… Մարդ չես, Գրիգոր, նույնիսկ նրանք զզվում են քեզանից… Չես ուզում, մի պատասխանիր, ավելի լավ… Գոնե հույս կներշնչես, որ ձեր աղանդի օրենքներով, հոգիդ ավանդել ես արդեն… Բայց գիտեմ, որ շուտով ձայն կտաս ինձ… Որովհետև անամոթաբար կառչել ես կյանքից… Բայց սա ի՞նչ կյանք է, Գրիգոր, միայն չարչարանք ու տառապանք… Արժե՞ այս գնով ապրել… Չկարծես հիանում եմ քո դիմացկունությամբ, ընդհակառակը, խորշում եմ քեզանից… Անմարդկային բան եմ տեսնում ապրելու քո համառության մեջ… Այս հարցում էլ ես մոլեռանդ, ձիու պես աչքապանակ ես հագել, որ շուրջդ չտեսնես և նայես միայն մի ուղղությամբ… Դե ձայն հանիր, մի հուսադրիր ինձ, թե իբր մարդկային բան կա քո մեջ ու վերջապես մարդավարի էլ որոշել ես մեռնել… Բայց, խոսքը մեր մեջ, քո կենդանությունն ինձ դուր է գալիս… Մտքովդ չի՞ անցել, թե հապա ինչո՞ւ չեմ հրամայում քեզ սպանել, ինչո՞ւ եմ թույլ տալիս, որ քո աղանդին պատկանող մի կին ամեն օր գա և հաց ու ջուր բերի քեզ համար… Որովհետև, կարճամիտ Գրիգոր, մահը կթեթևացնի վիճակդ… Եվ այն կյանքը, որ մուրալով ձեռք ես բերել Ահրիմանից, ընդհակառակը, կերկարացնի չարչարանքդ… Ինձ հենց այդ է պետք… Դե, ապրիր, երկար ապրիր… Սա էլ իմ կողմից… Մի քանի մետաղադրամ, որ նեղ օրեր չունենաս…