«Լիւ­սի Թիւ­թիւնճ­եա­նը եղած է իմ գոր­ծե­րուս առա­ջին քա­ջա­լե­րող­նե­րէն մէ­կը եւ նա­եւ շատ շա­տե­րը քա­ջա­լե­րած է, ինք ամէն հայ­կա­կան ձեռ­նարկ­նե­րը կը քա­ջա­լե­րէ եւ ու­րախ ենք, որ այս ցու­ցաս­րա­հի հիմ­նադր­ման քա­ջա­լե­րողն ու բա­րե­րարն ալ ինք եղած է: Ես նոր ցու­ցա­հան­դէս ու­նե­ցայ եւ հի­ա­ցած եմ ցու­ցա­սրա­հի ճիշդ կազ­մա­կերպ­չա­կան աշ­խա­տանք­նե­րուն վրայ: Զգա­ցի հոս ինչ­պէս իմ ըն­տա­նի­քիս մէջ: Շատ գե­ղե­ցիկ ցու­ցաս­րահ մըն է, նման է ամե­րիկ­եան եւ եւ­րո­պա­կան սրահ­նե­րուն, միայն լաւ կ՛ըլ­լար, որ պա­տե­րը մէկ կտոր ըլ­լա­յին, երեւ­ցող սիւ­նե­րը չըլ­լա­յին: Մնա­ցած ամէն ին­չը շատ լաւ է: Կը շնոր­հա­ւո­րեմ երկ­րորդ տա­րե­դար­ձը եւ եր­կար տա­րի­ներ կը մաղ­թեմ «Լիւ­սի Թիւ­թիւնճ­եան» սրա­հին»: