Այրին	և՛	լալիս	էր, և՛	արտասվախառն	ձայնով	պատմում	հանգուցյալի	տանջանքները, նա	գլխավորապես	դառնում	էր	իր ավագ	որդուն, և	նրան	հաղորդում	բոլորը, ինչ	որ	անցել	էր	ութ	տարվա	ընթացքում: Խեղճ	մարդ, նա	չկամեցավ	հիսուն տարվա	արյուն-քրտինքով	վաստակածը	քամուն	տալ, այսինքն` ձգել	երկրորդ	որդու` Միքայելի	ձեռքը: