— Միխակ, Միխակ, — գոչեց	նա, եղանակը	փոխելով	և	գրեթե	աղերսալի	ձալնով, — Սմբատը	խելոք	տղա	է, նա	քեզ կխաբի, դու	ազնիվ	ես, բարեսիրտ, շուտ	հավատացող: Նա	կասի, «եղբայր, ե՛կ	գործը	հաշտ	վերջացնենք	մեր	մեջ, Մարութխանյանին	ոչինչ	չտանք, մենք	ուտենք	մեր	հոր	կարողությունը»: Կխոստանա	ոսկու	տոպրակներ	և	մի	հատ	գարի էլ	չի	տալ: Նա	քեզ	կթշնամացնի	ինձ	հետ, Մարթայի	հետ, կխլի	քրոջդ	այն	խեղճ	երեխաների	բերանի	հացը, կտա	իր	կնոջը, երեխաներին: Նա	կասի. «Մարութխանյանը	խարդախ	է», դու	կհավատաս, միամիտ	ես, կհավատաս: Բայց	վկա	է	աստված, քեզ	կխաբի... Զգույշ, զգույշ	և	զգույշ...