Բանն այն է, որ Տիգրան VII Սոհեմոսը, գահ բարձրանալով Հռոմի աջակցությամբ, արդյունքում խզեց Մեծ Հայքի ու Պարթևական թագավորությունների ավանդական դաշինքն և սկսեց մեծապես դաշնակցել հենց իր հզորության գագաթնակետին գտնվող Հռոմեական կայսրության հետ: Իր հերթին Փարսման II Խիզախի (116-150) օրոք ռազմա-քաղաքական վերելք ապրող Իբերիայի թագավորությունն ինքն ևս ավելի ու ավելի էր հակվում Հռոմեական կայսրության օգնությամբ ինքնուրույն քաղաքականություն վարելուն և Պարթևական թագավորության ազդեցությունից դուրս գալուն: Այսպիսով ստեղծված իրավիճակում հռոմեամետ կողմնորոշում որդեգրած Մեծ Հայքի ու Իբերիայի թագավորությունները լրջորեն սահմանափակեցին Պարթևական թագավորության ազդեցությունը հյուսիսում և, որպես հետևանք, Պարթևական թագավորության քաղաքական ակտիվությունն ուղղվեց յուրօրինակ այս համադաշնության դեմ: