Սրբազան Հայրն իր քարոզում անդրադարձաւ Աստւածամօր առաքինութիւններից՝ խոնարհութեանն ու համեստութեանն: Մի այլ տեղում շարականների ընդմիջից վեր հանեց նրա որպէս երկնաւոր Հացը պարփակող տաճար, սափոր ու տապանակ լինելը ինչպէս նաեւ ակնարկեց նրան իբրեւ միջնորդը երկնքի եւ երկրի, որը երկնային Մանանան մատուցեց իր զաւակներին, մի անձ եւ Սրբուհի, որ յարատեւօրէն մեզ համար բարեխօսում է իր Միածին Որդու մօտ: