Այս­պէ՛ս, որ­քան ժա­մա­նա­կը թա­ւա­լի չա­րա­բաս­տիկ այդ թո­ւա­կա­նէն աս­դին, այն­քան հայ ազ­գա­յին-քա­ղա­քա­կան ա­ռաջ­նոր­դի մը տմար­դի ա­ռե­ւանգ­ման եւ մութ պայ­ման­նե­րու մէջ սպա­նու­թեան քայ­լը ինք­նին կը վե­րա­ծո­ւի չսպիա­ցող վէր­քի, իսկ ­Սար­գիս ­Զէյթ­լեա­նի գա­ղա­փա­րա­կան պայ­ծառ կեր­պա­րը ա­ւե­լի ու ա­ւե­լի կը լու­սա­ւո­րո­ւի մեր սե­րունդ­նե­րու յի­շո­ղու­թեան մէջ։