Շնաբել- Սխալ կլիներ մտածել, որ այն երաժշտությունը, որը ես չեմ նվագում իմ համերգներին, ինձ դուր չի գալիս: Բայց ես պետք է սահմանափակեմ ինձ: Ես չեմ համարձակվում իմ համերգներին նվագել Բախի գործերը, որովհետև մեր համերգային դահլիճները չափց դուրս մեծ են նրա մտերմիկ դաշնամուրային գործերի համար: Երիտասարդ ժամանակ շատ եմ նվագել ժամանակակից երաժշտություն: Երբ արդեն տարիք ես առնում, պարտավոր ես ավելի խոր կյանքով ապրել: Չգիտեմ՝ ճիշտ է, թե սխալ: Բայց այն ստեղծագործությունները, որոնք իմ առջև չեն դնում ստեղծագործական լուրջ խնդիրներ, այնքան էլ չեն գրավում ինձ: Օրինակ, Շոպենի էտյուդները հրաշալի, գեղեցիկ պիեսներ են: Բայց ես չեմ կարող ժամանակ վատնել դրանց համար: Սակայն նվագելով, ասենք Մոցարտի սոնատը, համոզված չեմ, որ հասել եմ նրա բովանդակությանը կատարելապես: Այդ պատճառով կարող եմ անվերջ աշխատել: Մի անգամ ոմն վիրտուոզի տիկին ինձ հայտարարեց. «Մենք նույնպես սիրում ենք Մոցարտ, բայց ոչ մի պրոբլեմ չենք տեսնում այնտեղ: Նրա երաժշտությունը պարզապես բարեհնչյուն է, գեղեցիկ և նուրբ: Եթե Ձեր գնահատականը ճիշտ է, ապա ինչպես բացատրել, որ բոլոր երեխաներն էլ լավ են նվագում Մոցարտ»: Ես պատասխանեցի. «Թերևս, երեխաներն ունեն այնպիսի կարևոր համընդհանուր գծեր Մոցարտի հետ, ինչպիսիք անաղարտությունն ու մաքրությունն են: Նրանց զգացմունքները արատավորված չեն: Բայց այդ պատճառով չէ՛, որ նրանց սովորեցնում են Մոցարտի սոնատները: Այլ այն բանի համար, որ Մոցարտի սոնատներում քանակությամբ քիչ նոտաներ կան: Իսկ հասուն մարդիկ խոսափում են Մոցարտի հնչյունների նշանակալիությունից»: