Մեզ տեսնելուն պես Մարտինը արագ ոտքի կանգնեց և խենթի պես վազեց մեզ ընդառաջ. "Խավիե~ր: Պաուլա~”, - բացականչեց նա: Ես շոկի մեջ էի, բայց ոչ սիրո անկեղծ ու ջերմ դրսևորումից, այլ այն պատճառով, որ Մարտինը դեռ մի քանի ամիս առաջ չէր կարողանում խոսել: Խուլ ու համր... Առաջ նա միայն անհասկանալի ձայներ էր արձակում և նրա հետ նորմալ շփվելը անհնար էր: Դեռ երեք տարեկան հասակում նա մի լքված երեխա էր` առանց ապագայի: Նա ծնված օրվանից մեկուսացված էր այս աշխարհից, սակայն նրա վիճակն ի սկզբանե այնքան էլ ծանր չի եղել: Խնդիրն այն էր, որ ոչ ոք երբևէ հոգ չի տարել նրա մասին, ոչ ոք երբեք չի հետաքրքրվել նրա վիճակով, կարծես թե նրա ճակատագիրն արդեն գրված է եղել և բարելավման ոչ մի հնարվորություն չկար: Սակայն իրականում միայն մի փոքր օգնություն էր անհրաժեշտ: Եվ ահա ընդհամենը մեկ տարվա ընթացքում Մարտինը նորից ծնվեց: Գտնվեց մանկաբույժ, ով զննեց նրան և ախտորոշեց հիվանդությունը, ձեռք բերվեց լսողական ապարատ և վերջապես եկավ մասնագետ` լոգոպեդ, ով նրան խոսել սովորեցրեց: Երեք էտապ, որ սովորական է ցանկացած երեխայի համար, ով ծնվել է հարուստ երկրում, բայց ոչ այն երեխայի համար, ով ծնվել է մի վայրում, որը ոչինչ չունի առաջարկելու, որտեղ նույնիսկ տարրական սանիտարահիգիենիկ պայմաններն ու սնունդն են բացակայում: