16-րդ դարի վերջին, Ֆիլիպպ Լյուդվիգ II-ը Նիդեռլանդների եւ Ֆրանսիայի բողոքական փախստականներին առաջարկեց Հանաուի հարավում իրենց բնակավայրը ունենալ: Այստեղ նա ուներ բարձր տնտեսական հետաքրքրություններ, քանի որ վալոնները իրենց հետ բերեցին բարձրակարգ առևտուր, ոսկերչական և շքեղ իրերի արտադրանքների գիտելիքներ, նաև` հարկեր: Այս ավանդույթի համաձայն` ոսկերիչները շարունակում են վերապատրաստվել Հանաու քաղաքում: Այս նոր քաղաքացիներին տրվեց արտոնություններ եւ նրանք ստեղծեցին իրենց համայնքը, եկեղեցին եւ վարչակազմը: «Նոր Հանաու քաղաքը» (Neustadt Hanau) ամբողջովին առանձնացված էր գոյություն ունեցող համայնքից: Ավելի քան 200 տարի պահանջվեց, որպեսզի այս երկու համայնքները միաձուլվեն: Նոր քաղաքը, որն ավելի մեծ էր, քան հինը, պաշտպանված էր այն ժամանակվա ժամանակակից բարոկկո ոճի ամրոցով, որը մեծ ազդեցություն ունեցավ մի քանի տարի անց տեղի ունեցած երեսնամյա պատերազմում: Քաղաքը, չնչին վնասներ կրելով, դուրս եկավ 1637 թվականին պաշարումից։