Այ­սինքն, հող-հայ­րե­նի­քի գա­ղա­փա­րի իրաւու­թիւնը, հա­ւաս­տիու­թիւնը ար­հես­տա­գի­տու­թեան (լու­սան­կա­րե­լով կամ… “չպխե­լով“) ըն­ձե­ռած մի­ջոց­նե­րով ընդգ­ծող նա­խա­ձեռ­նու­թիւն մըն էր, որ մեր ժո­ղո­վուր­դի հո­գե­կերտ­ուած­քին մէջ ու ազ­գա­յին դի­մա­գի­ծին վրայ նոր որակ մը կա­ւելց­նէր, այս ան­գամ ոչ թէ թնդա­նօ­թով-հրթի­ռով, այլ, ար­ուես­տով ու մշա­կոյ­թով: Այս բո­լո­րը` թնդա­նօթ-հրթի­ռով պաշտ­պան­ուած սահ­մա­նա­գի­ծէն շուրջ 35 քի­լո­մեթր հե­ռա­ւո­րու­թեան վրայ (այ­սինքն աւե­լի մօտ, քան Լոս Ան­ճե­լը­սի բնա­կա­րա­նէս մին­չեւ գրա­սեն­եակս…), իբ­րեւ պաշտ­պա­նա­կան նոյն այդ ընդ­հա­նուր հա­մա­կար­գին մէկ մա­սը: