Սև սարդն այդպես էլ չկարողացավ կապ հաստատել: Կանաչ սարդը հասավ սարդոստայնի եզրին, անցավ հակառակ կողմը: Ճանապարհը զարմանալիորեն կարճ թվաց: Նա գիտեր, որ Սև սարդերը սարդոստայնի հակառակ կողմում երբեք որս չեն անում: Այդ տարածքը նրանց աշխարհից դուրս է: Այդտեղ նրանք ոչինչ են: Երբ արդեն ազատության մեջ էր, ետ նայեց: Սարդոստայնը հակառակ երեսից անչափ փոքր էր երևում, այնքան փոքր, որ ինքը կարող էր մի քանի ոստյունով մի ծայրից մյուսը հասնել: Իսկ թե ինչպես էր, որ մյուս կողմից այդքան մեծ էր, նրա համար անհասկանալի էր: Գուցե վախի՞ց էր: Գուցե կարմիր աչքերով սարդերն անիրակա՞ն են… Գուցե ոչ մի Կարմիր աչքերավորներ էլ չկա՞ն…