Հայաստանի գյուղատնտեսությունում բացակայում են ինովացիոն գյուղատնտեսական մոտեցումները: Այնինչ, աշխարհում լայն թափ է ստացել այնպիսի մշակաբույսերի մշակումը, որոնք Հայաստանում շատ լավ աճում են: Մենք, օրինակ, 46 տիպի էկզոտիկ մրգեր ենք աճեցնում: Օրինակ, թաիլանդական դեղին, անանասի համով ձմերուկ էինք աճեցրել, որը բավականին բարձր արժեք ուներ: Շուկան անընդհատ փոփոխվում է եւ նման ինովացիոն մոտեցումները անհրաժեշտ են: Հայաստանում աճում է ֆենխել, պրոսոսոխ, որի մասին շատերը գաղափար չունեն, այն չի աճեցվում եւ չի կիրառվում սննդակարգում: Պետությունը պետք է կոմպլեքս միջոցներ ձեռնարկի, տարբեր մեթոդներով ցույց տա այդ բույսերի օգտակարությունը եւ խթանի բարձրարժեք կուլտուրաների մշակումը: Վերջին տարիներին, օրինակ, զարգացել է ծնեբեկի մշակումը, որի ամբողջ քանակը արտահանվում է արտերեկիր: Ես համոզված եմ, որ մյուս տեսակների հետ էլ է այդպես լինելու, եթե համակարգված մոտեցում լինի: Հայաստանի վայրի բնության մեջ, օրինակ, հապալաս է աճում, որ կարելի է աճեցնել նաեւ թթվային հողերում, բայց չգիտենք, որոնք են այդ հողերը: Պետության ճիշտ պրոպագանդայի, ճիշտ քաղաքականության արդյունքում շատ մեծ հեռանկարներ կա, որ հնարավոր է զարգացնել: Հայաստանը կարող է դառնալ գաստրոտուրիզմի հիանալի երկիր: