... ամսի ... էր, որ	երևանու	բերդը	ծխումը	կորավ: Երկնքի	կրակը	ջոկ	էր	վեր	թափում	խեղճ կենողների	գլխին, թոփի, թոփխանի	գյուլլեն՝ ջոկ: ... օր ... գիշեր	սար	ու	ձոր	դրմբում, դմբդմբում էր: Հենց	գիտես՝ Սոդոմ-Գոմորի	քուքուրթն	ու	կրակը	Էսօր	ա	վեր	գալիս: Երևանու	բերդը, ձեթը հատած	պատրուգի	պես, թե	մեկ	ճրթճրթում	էլ	էր, մեկ	սհաթ	քիմի, էլ	ետ	հանգչում, խավարում	էր: Էնքան	թոփի	գյուլլա	էր	գլխին	ու	սրտին	դիպել, հոգին	բերանը	հասցրել: Սարդարը, շահզադեն վաղուց	էին	իրանց	սև	օրը	լաց	ըլելով՝ Երևանու	երկրիցը	ձեռ	քաշել, Իրան	փախել: Հասան	խանն էր	մնացել	մենակ	թոռումը, որ	իր	արած	չարության	պատուհասն	առնի, ու	Էն	մարգարեական ձենը	կատարվի, որ	Ապարանումը	նրա	անկաջն	ընկավ, բայց	խելքը	գլուխը	չեկավ: Նհախ, որքան բերնումը	լեզու	ու	ձեռին	հունար	կար, բանացրեց, որ	իր	ազգին	սիրտ	տա՝իրանց	գլուխը	ձեռ չքցեն: ... օրվանից	հետո	խալխը, որ	տեսավ՝ ճար	չկա, իրան	միջի	մեծամեծներիցը	մեկ	քանի մարդ	ընտրեց, ու	հենց, Էն	ա, վերջին	սհաթն	էր	մնացել	որ	բերդը	հոգին	տա, կենողները	իրանց իրանց	դուս	էկան	բրջերի	գլուխն	ու	բալանըքերը	ձեռըներին	բռնած՝ ռայի	էկան: