Ասացի` երազս մոռացա ու հիշեցի, որ արեգակի մատը խառն էր: Եթե արեգակի մատը խառը չլիներ, գույները խուրձ-խուրձ չէին լցվի երազիս մեջ, լույսն ինձ փետուրի պես իր թևերին չէր առնի, երաժշտությունը օդի պես թոքերս չէր լցվի, ու դժվար թե մտքովս անցներ, որ Երկնավորի հետ եմ հաղորդակցվել, հետո էլ կասկածը միտքս չէր կրծի` նրա՞, թե՞ սատանայի: Մարդ արարածը, լինի հայ, թուրք, թե այլազգի, եթե երազ է տեսնում, ուզում է հիշել: Եթե դժվարանում է հիշել` լուսնային օրերի ու իմաստուն գուշակների օգնությանն է դիմում: Եվ քանի որ ես էլ հորս և մորս հարազատ զավակն եմ, ունեմ նրանց առավելություններն ու թերությունները և նույնքան դյուրահավատ եմ ու սնահավատ, նրանց տեսած երազներին տեր կանգնելուց զատ, կյանքում գոնե մեկ անգամ ինքս իմ երազի հետևից պետք է ընկնեմ: Արեգակով լցված բացում եմ ծնողներիս ձեռագիր մատյանն ու կարդում. «Լուսինը յոթը օրական – օրը բարի, երազը բարի կատարվի»: