Վեպը, որը կարելի է անվանել փաստագեղարվեստական ստեղծագործություն, ոչ միայն գեղարվեստական, այլ նաև հասարակական-քաղաքական մեծ նշանակություն ունի։ Հեղինակի խոսքով՝ հարևան երկրների ու ժողովուրդների միջև պետք է լինեն բնականոն հարաբերություններ, և այդ գիրքը նա գրել է ոչ թե հայերի, այլ ադրբեջանցիների համար։ ՙԵթե ներկայումս Ադրբեջանում ռեֆերենդում անցկացնեն, ապա մեծամասնությունը կողմ կլինի հայության հետ հարաբերությունները կարգավորելուն։ Նրանք, ովքեր երբեք հայ չեն տեսել և չեն շփվել հայերի հետ, նրանք ավելի ազգայնամոլ են՚,-ասել է Ա. Այլիսլին՝ նշելով, որ ինքը մանկուց շփվել է հայերի հետ և միայն լավն է տեսել նրանցից։ Իսկ պետական մակարդակով տարվող հակահայ գաղափարախոսությունը ծնունդ է տալիս իշխող հայատյաց տրամադրությունների և գործողությունների, ինչն անթաքույց ճշմարտություն է, որը հաստատում է նաև վեպի գլխավոր հերոսի կինը՝ Ազադա խանումը. ՙ-Ուշքի եկ։ Վաղուց արդեն ոչ մի իշխանություն չկա։ Իսկ եթե կա՝ հենց ինքն է ամենուր թշնամանք սերմանում։ Կարծում ես՝ ժողովո՞ւրդն է Սումգայիթի դժոխային մղձավանջը կազմակերպել։ Ո՜ չ, թանկագինս, ո՜ չ։ Դա ՊԱԿ-ի կամ, հավանաբար, այլևայլ մաֆիոզ խմբավորումների վերածված իշխանության մնացորդների կազմակերպածն էր։ Երբեք չեմ հավատա, Սադայ, որ ադրբեջանցիներն առանց իրական կազմակերպչի կարող էին դիմել այդպիսի խելագար գազանության՚։