Նա շոյեց իր փեշից կառչած երեխայի վիզը։ Թովմասի գլխին կործած գլխարկը երերում էր ամեն քայլի հետ։ Հանուն նրա՝ իր և Վարդանի մարմնավորման, իրենց սիրո կենդանի վկայության, Մարոն իրավունք չուներ թուլություն ցուցաբերելու։ Նա ուզում էր երեխային ասել, որ նա չպետք է հույսը կորցներ, սակայն մտածեց, որ երեխան չէր հասկանա այդ խոսքերը։ Հատկապես այս համատեքստում։