Վելասկեսն ու Գոյան նկարել են թագավորների, բայց աշխարհի ամեն մի թանգարան այդ կտավները մեծագույն ուրախությամբ կմտցնի իր էքսպոզիցիայի մեջ: Եվ դա ոչ այն պատճառով, որ մարդկանց հետաքրքրում են թագավորների կենսագրությունները, այլ այն, որ այդ առեղծագործությունները ունեն բացարձակ գեղարվեստական արժեք: Սեզանը նկարում էր խնձոր, Վան-Գոգը՝ արևածաղիկ, Սարյանը նկարում է մեր երկրի առատ պտուղները, բայց այդ նկարները ուսումնասիրում են ոչ թե կենսաբանական, այլ ամբողջ մի դարաշրջանի նկարչական կուլտուրա: