Փ. Ս. Տ.- Մանկութենէս ի վեր իմ ծրագիրս էր մտնել արուեստի մարզ` թէ՛ իբրեւ նկարիչ եւ թէ՛ իբրեւ արուեստաբան: Այն երկու տարիներուն, երբ ես Հայկազեան համալսարան (այն ատեն` քոլեճ) էի, սկսայ հետեւիլ տնօրէնին` տոքթ. Ճոն Մարգարեանի փիլիսոփայութեան դասերուն մեծ հետաքրքրութեամբ: Ըստ երեւոյթին, ինքն ալ փիլիսոփայական «խմորումներ» նկատած էր մէջս, եւ քաջալերեց զիս, որ մասնագիտանամ այս մարզին մէջ եւս, նկարչութեան կողքին: Նաեւ օգնեց ինծի, որ անցնիմ «Պի. Սի. Տապըլիու» (այժմ` «Լիպանիզ Ամերիքըն եունիվըրսիթի»): Այսպէս, գծուեցաւ իմ կրթական եւ հետագային մտաւորական ասպարէզիս ուղղութիւնը: Հայագիտութեան անցայ ուրիշ բարեբաստիկ «միջամտութեամբ» մը. երբ «Պի. Սի. Տապըլիու»-ի մէջ կը պատրաստէի աւարտաճառս, երջանկայիշատակ Գարեգին վարդապետը (հետագային` կաթողիկոս) թելադրեց, որ վերցնեմ Եզնիկ Կողբացիի չարի փիլիսոփայութիւնը: Իսկ Ամերիկեան համալսարանին մէջ մագիստրոսի աստիճանի ճառիս նիւթը եղաւ Դաւիթ Անյաղթի փիլիսոփայութեան սահմանումը: Տոքթորականի թեզս էր Յովհաննէս Երզնկացիի փիլիսոփայութեան իսլամական աղբիւրները (հրատարակուած` 1991-ին): Մինչ այդ, սակայն, հասցուցած էի (արեւելահայ արտայայտութեամբ) գրել «Լիբանանահայ նկարչութիւնը ինքնութեան տագնապին լոյսին տակ» (1984) եւ «Էջեր արեւմտահայ մտածումէն» (1987):