Այ­սօ­րուայ օրով, այ­սինքն եր­րորդ հան­րա­պետու­թեան շրջա­նին Հա­յաս­տա­նը դար­ձել է մէկ ղե­կավա­րի, մէկ կու­սակցու­թեան հան­րա­պետու­թիւն, որի ղե­կին նստո­ղը ծա­ռայում է միայն սե­փական շա­հերին՝ բա­ցար­ձակ ան­պատժե­լիու­թեան պայ­մաննե­րում։ Ի հար­կէ, այ­սօր էլ ար­ձաններ են կանգնեց­ւում եւ հայ­րե­նասի­րական ֆիլ­մեր են նկա­րահան­ւում. օրի­նակ, ֆիլմ նկա­րահա­նուեց, նուիրուած ազ­գա­յին հե­րոս Նժդե­հին եւ բո­լորո­վին վեր­ջերս Նժդե­հի ար­ձա­նը կանգնեցուեց քա­ղաքի կենտ­րո­նում, թէեւ Նժդե­հի անու­նը կրող հրա­պարա­կում կանգնած է Սպան­դա­րեանի ար­ձա­նը։ Ի՞նչ կա­րելի է ասել Հա­յաս­տա­նի ղե­կավար­նե­րի ցան­կութեան մա­սին՝ յա­ւեր­ժացնել մեր հե­րոս­նե­րին արուես­տում։ Ասեմ, որ ո՛չ ֆիլ­մը Նժդե­հի մա­սին, ո՛չ էլ ար­ձա­նը արուես­տի հետ կապ չու­նեն, ինչպէս կապ չու­նի ներ­կա­յիս ապազ­գա­յին կա­ռավա­րու­թիւնը իր ժո­ղովրդի հետ։ Կա­րելի է ասել, որ եթէ ժո­ղովրդի եւ կա­ռավա­րու­թեան մի­ջեւ անջրպետ է, ապա ղե­կավա­րու­թեան ճա­շակով արուած գոր­ծե­րը եր­բեք ժո­ղովրդի սրտով չեն լինում։