— Ղզլբաշի	շատը, որ	ինձ	հետ	էին	ածում, հենց	նոր	քամակիցս	ռադ	էլան, երբ	ձեզ	տեսան, փախան, հմիկ	ի՜նչ	գիտես, էնպես	ա՛րա. Գլուխս	ետ	եմ	դրել, որ	ռսին	ղուրբան	անեմ: Վաղուց	էս մուրազը	սրտումս	կար, վախտ	չէի	ճարում: Հույս	ունիմ, որ	մեկ	քանի	թշնամի	էլ	ես	իմ	թագավորի ուղուրին	ղուրբան	անեմ: էս	կողմերի	քարերն	էլ	համարած	ունիմ, աչքս	խուփ՝ մութը	գիշերը	ես ճամփեն	կքթնիմ: Ի՞նչպես	կամենաս, էնպես	իմ	ծառայությունը	թագավորին	հասկացրո՛ւ: Փաշություն	էլ	ինձ	տվել	են	Օսմանլվումը, չեմ	ուզել: Քրդերն	իրանք	էին	ուզում	ինձ	իրանց գլխավոր	շինեն, հինգ	տարի	ա, Բայազդու	ու	Ղարսու	գլխու	ղուշ	չի՛	անց	կացել, սար	ու	ձոր	ոտի տակ	եմ	տվել: Միտքս	Էն	էր, որ	Անի	քաղաքը	շինեի: Հայերը, հայերը, աստված	նրանց	խեր	տա, ո՛չ	ինձ	մտիկ	արին, ո՛չ	փաշի	հրամանին. էնքան	էսօր-էգուց	քցեցին, մահանա	արին, որ ղալաբանթլղը	ընկավ: Ճարս	որ	կտրեց, էլ	ո՛չ	փաշի	մտիկ	արի, ո՛չ	փաշության, ետ	էկա	էլի, Անուն ապավինեցի: Լավ	աստված	Հասան	խանին	ձեռս	քցեց, ես	ջահելություն	արի, հոգին	չհանեցի. ուզում	էի	նրան	թաքուն	սպանեմ: Ղզլբաշը	որ	ետ	դառավ	Փամբակից, ես	էս	սարի, էն	սարի	ծերին էնքան	գլուխս	պահեցի, որ	էլի	նրան	մի	ձեռք	քցեմ, չէլավ. աստված	գլխիս	բարկացավ	ու	էս հալիս	ինձ	քո	ոտը	բերեց, որ	շատ	չի՛	հպարտանամ, շատ	չի՛	ամբարտավանամ: Որքան	բարութ ունեի, հատավ: Ընկերքս	էլ	չկարացին	դեմ	կենալ, ամենը	մեկ	սար	ընկան, ես	էլ	էս	հալին	առաջիդ կանգնած	եմ. ինչ	հրաման	ունիս, ասա՛. մեկ	գլուխ	ունիմ, էն	էլ	ռուս	թագավորին	ղուրբան: Թաք ըլի՝ մեր	աշխարքը	անօրենի	ձեռիցն	ազատվի, թո՛ղ	մեր	կերածը	ցամաք	հաց	ըլի: Երևան	բոլոր քոչացրին, խեղճ	խալխի	տուտը	Թավրեզ, Բայազիդ, Ղարս	հասավ: Մեկ	ծեր	հեր	ունիմ, բանտումն ա	փտում. մեկ	պառավ	մեր	ունեի, ճամփին, քոչելիս	ա	հոգին	տվել. մեկ	նշանած	ունիմ, հազար կրակից, սրից, թշնամուց	սաղ	ամառը	տանջվեցա	ու	անջախ	մի	անջախ	բերի, ռուսի	հողը	քցեցի: էլ	ուրիշ	բան	չե՛մ	ուզում, մեկ	հորս	էլ	ազատեի, մեկ	մեր	ազգը, մեր	երկիրը, մեր	հավատը	ազատ տեսնեի, ետո	թո՛ղ	աստված, ինչ	իմ	ճակատիս	գրվածն	ա, Էն	կատարի: