Փոքր	առ	փոքր	գլուխը	հոգնեց	ծանր	մտքերից, նյարդերը	թուլացան	և	աչքերը	փակվեցին: Երազը	ձուլվեց	իրականության հետ, Շուշանիկի	կերպարանքը	պատկերացավ	նաև	երազի	մեջ: Այժմ	նա	գտնվում	է	մի	մթին	վայրում: Չորս	կողմ	մինչև երկինք	բարձրանում	են	ինչ-որ	սև	ծառեր, սուր	գագաթներով, հաստ	բներով: Իսկ	այնտեղ, հեռու, շատ	հեռու	խավարի	մեջ պսպղում	է	մի	պայծառ	լույս: Նա	ձգտում	է	դուրս	գալ	խավարից, դիմում	է	դեպի	լույս: Բայց	ոտները	կաշկանդվել	են: Նա ամեն	քայլափոխում	խրվում	է	ինչ-որ	կեղտոտ	տիղմի	մեջ, հազիվ	կարողանալով	ոտքի	վրա	մնալ: Իսկ	հեռավոր	լույսի	մեջ պարզվում	է	հեզ	ու	հպարտ	կերպարանքը, այո, հեզ	ու	հպարտ, հեզ, իրենից	ավելի	աղքատների	վերաբերմամբ, հպարտ — հարուստների	հետ: Հպա՜րտ. իսկ	այդ	ո՞վ	է: Սմբատը, մի՞թե	նա	հարուստ	չէ, ինչո՞ւ	Շուշանիկը	խոնարհվում	էր	նրա	առջև: Տեր	աստված, այդ	ի՞նչ	է, նրանք	գրկվում	են, համբուրվում: Ո՛չ, այդ	անկարելի	է: Լույսը	մեծացավ, ընդարձակվեց, գույնը փոխեց, շուրջը	տարածվեց	բոսորագույն, շողեր` արյունի	հեղեղի	պես: Այդ	ի՞նչ	տարօրինակ	ձայն	է: Աա՜, Շուշանիկի	հոր աղաղակը: Ո՛չ, դա	մարդկային	ձայն	չէ, այլ	ինչ-որ	գազանային	մռնչյուն, որին	արձագանք	է	տալիս	անտառի	խորքերից	մի ուրիշը. հետո	երրորդը, չորրորդը, և	ամբողջ	անտառը	թնդում	է	այդ	մռնչյուններից: