Այն տարիներին ցուցահանդեսները երեկոյան ժամերին չէին բացվում: Ցուցադրություններն էլ չէին դիտվում դասական երաժշտության կենդանի կատարումների ուղեկցությամբ: Դեպի ցուցասրահ տանող երկողմանի աստիճաններով բարձրացողներին դիմավորող-ողջունողները բալետի պարուհիները չէին լինում… Պիտի խոստովանել նաև, որ ոչ միայն այն տարիներին, այլև դրանից հետո աշխարհի ամենանշանավոր քաղաքներում անգամ, այդչափ հետաքրքրքիր արարողակարգով ցուցահանդես չեմ տեսել: Արվեստների համադրում: Հրավառություն: Տոն: Օրվա գույները շքեղ էին: Մթնոլորտը ոգեղեն էր այնքան, որ տարիների մեջ հուշ չդարձավ, չխամրեց ներկա գտնվողների համար: Իսկ ներկա գտնվողները ժամանակի տարբեր քաղաքներից ժամանած արվեստի ու գրականության նշանավոր, մարդիկ էին: Նրանց շրջապատում կանգնած էր Սերգեյ Փարաջանովը… թավշյա սև վերնաշապիկով: Այդ հագուստը, սովորաբար նա ցույց էր տալիս իր տուն եկած գրեթե բոլոր հյուրերին. «Սա իմ ձեռքի աշխատանքն է, Ֆելինիի համար եմ կարել, սպասում եմ, հենց որ եկավ, իրեն եմ նվիրելու»…