Դիպչում եմ շուրթերիդ, մատս սահեցնում եմ շուրթերիդ անկյունով, քո շուրթերը ես կնկարեմ այնպիսին, ասես իմ ձեռքով պիտի ծնվեին, առաջին անգամ կիսաբացվեին, և ինձ բավական է փակել աչքերս, որպեսզի ամեն բան չքանա ու սկսվի նորից, ու ամեն անգամ ես ստիպում եմ, որ շուրթերդ կրկին ծնվեն, շուրթերը, որոնց ուզում եմ, իմ ձեռքով ընտրած ու քո դեմքին պատկերած շուրթերը, բոլոր շուրթերի մեջ ընտրված, իմ կողմից ինքնիշխան ազատությամբ ընտրված շուրթեր, որպեսզի ձեռքովս նկարեմ դեմքիդ վրա, շուրթեր, որոնք ճակատագրի կամոք, չեմ ուզում հասկանալ, թե ինչու, եղան ճիշտ քոնի պես, որոնք ժպտում են ինձ` քեզ նկարող ձեռքիս տակից: