Մազերի խոզանակը ձեռքին, Մարոն հենվեց ննջարանի լուսամատի գոգին։ Մատների ծայրերով նա աննկատ օդային համբույրներ ուղարկեց Վարդանին։ Արևը պղնձյա երանգ էր տվել նրա ուսերին թափված մազերին։ Նա չափից ավելի գեղեցիկ էր և Վարդանին դա մի փոքր տրտմեցրեց։