Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության զինված ուժերի պրոֆեսիոնալիզմը և անձնուրացությունը սանձեցին պատերազմը, Ադրբեջանի ռազմական ղեկավարությունը ստիպված էր նստել բանակցությունների սեղանի շուրջ ԼՂՀ Զինված ուժերի ռազմական ղեկավարության հետ։ Ռուսաստանի Պաշտպանության նախարարության Գլխավոր շտաբում ստորագրվեց հրադադարի համաձայնագիր։ Պատերազմը Լեռնային Ղարաբաղի 105 զինվորականի և ճակատագծին մոտ գտնվող գյուղերի խաղաղ բնակիչների, այդ թվում և ծերերի ու երեխաների կյանք տարավ։ Ադրբեջանական կողմի վայրագությունը, խաղաղ քաղաքացիների և գերյալ զինվորների հանդեպ կիրառված գազանությունների ԻԼԻՊ-յան ձեռագիրը, երբ նրանց գլխատում էին և տեսախցիկների առջև դիրքավորվում հայ զինվորների կտրված գլուխները ձեռքներին լուսանկարվելու համար, լայնորեն գովազդվում էին Ադրբեջանի ԶԼՄ-ներում։ Այդ ահարկու տեսակադրերը տեղադրվում էին էլեկտրոնային պորտալներում, Բաքվի համալսարանի և այլ կազմակերպությունների պաշտոնական կայքերում։ Էլ չեմ ասում տարեց քաղաքացիների հանդեպ վայրագությունների մասին, որոնք հայտնվել էին ադրբեջանցի մարդակերների գերության մեջ, երբ թոռների ներկայությամբ հանում էին նրանց տատիկների աչքերը, իսկ հետո սպանում նաև մանուկներին։ Այո, հատուցումը Արցախի Ինքնապաշտպանության բանակի կողմից անխուսափելի էր։ Նկատենք, որ ապրիլյան (2016թ.) պատերազմի ընթացքում ադրբեջանական զինված ուժերը, միջազգային ռազմական փորձագետների գնահատականներով՝ տվեցին 500-ից մինչև 700 սպանված։ Սակայն դա ոչ մի կերպ չմեղմեց ադրբեջանցի ագրեսորների բորբոքվածությունը. չէ՞ որ առաջնագծում՝ մսաղացում էին Ափշերոնյան այդ հանրապետության հիմնականում ազգային փոքրամասնությունների ներկայացուցիչները՝ թալիշները, թաթերը, լեզգինները... Ըստ երևույթին, ադրբեջանական ղեկավարությունը գտել է ազգային հարցի լուծման ամենաբարբարոսական եղանակը։ Այս ամենը, ինչի մասին գրվեց վերը, վավերագրորեն հաստատված է. համապատասխան լուսանկարներն ու տեսանյութերը ժամանակին ուղարկվել են ՄԱԿ, ներկայացվել ԵԽԽՎ-ում և ԵԱՀԿ ԽՎ-ում՝ այդ կազմակերպություններում Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի պատվիրակությունների կողմից, ավելին, դրանք ուղարկվել են նաև միջազգային իրավապաշտպան կազմակերպություններ։