Մելգոնեանի մէջ ուսուցչական իր քսան տարիներու լրիւ տեւողութեան Ներսէս Թամամեան ամրօրէն կառչած մնաց իր սկզբունքներու խարիսխին: Գիրք, գիր եւ գրականութիւն դարձան իր դաւանանքը, ուսուցչական իր գիտակցութեան անխոտոր ճամբան: Այդ ուղիէն առաջնորդեց գրականասէր իր ուսանողներու խումբը: Դասապահի իր մեկնաբանութիւններուն մէջ, միշտ ալ հայկականին առընթեր մարդկային արժէքներն ալ, բարոյական պարտաւորութեան ճամբով փռեց մեր անմեղունակ, անգիտակից ու «ճահել» երեւակայութեան առջեւ: Անշեղ եղաւ իր համոզումներուն մէջ, անզիջող՝ իր որոշումներուն մէջ: Յամառ չէր, բայց փոփոխամիտ ալ չէր: Կարծր չէր, բայց կակուղ ալ չէր, եւ հակառակ կարգ մը չափազանց խիստ ուսուցիչներու վարմունքին դիմաց իր յարաբերաբար մեղմ մօտեցումին, անհանդուրժելի եւ անարգական կը գտնէր կարգապահութեան սակարկութիւնը, շաբաթը մէկ օր ի պաշտօնէ իրեն վստահուած հերթապահութեան ատեն: Կային աշակերտներ, որոնք իր ազնուութիւնը չարաչար գործածելով կը փորձէին առիթէն օգտուիլ ու գաղտնաբար սպրդիլ քաղաք, սինեմա մը երթալու եւ Հոլիվուտի աստղերը վայելելու... Այդ ազնուութիւնը՝ անձի տկարութեան եւ կամ հեղինակութեան պակասի վերագրելը աններելի յանցանք մըն էր Թամամեանին համար: