Բայց հետո, երբ վերջին կաթիլները գետնին են հասնում, երբ նստում են փոշու հատիկ անգամ չունեցող տերևների վրա, այսինքն` այն պահին, երբ զգում ենք, որ անձրևը վերջապես դադարել է, բայց վստահ չենք, անպաշտպան այդ պահին, այղ տատանվող քավարանում, երբ հավատում ենք, որ կյանքը սովոր հունի մեջ է մտնելու, ամեն ինչ ու ամեն վայր խաղաղվում է: Երկինքը մեզ է նայում, մեզ` ներքևինևերիս: Նայում և ժպտում է, կարծես ներողություն է խնդրում, որ մեզ այս ծանր վիճակի մեջ է դրել: Եվ մենք էլ` մազերին դեռ կաթիլներ, փողքերին` ցեխ, հայացքներում` հոգնածություն, զարմացած նայում ենք արդեն կապտին տվող և այժմ ավելի քան երբևէ թափանցիկ երևացող երկնքին: Նայում ենք ու չենք կարողանում չպատասխանել նրա ժպիտին: Անհնար է ամեն անգամ երկնքին չներելը: