Եվ նույնիսկ բոլոր ժամանակների դասական, հանճարեղ Վարպետ Ավետիք Իսահակյանը շատ էր հարգում Հակոբ Հակոբյանին այդ բանաստեղծության համար: Իր հուշագրերում նա գրել է, որ այդ տողերը շատերը անգիր գիտեին և հաճախ կրկնում էին: Ավելին` Վարպետը կարող էր նստել Հակոբյանի հետ երևանյան գինետներից մեկում, ինչպիսիք ՆԷՊ-ի տարիներին հայկական մայրաքաղաքում անթիվ էին` ինչպես հիմա: Իսկ Վարպետը, ինչպես հայտնի է, ամեն մեկի հետ չէր խմում: