Իտալիայի ազատագրումից հետո դեմոկրատական ուժերին հաջողվեց անցկացնել մի շարք առաջադիմական միջոցառումներ։ 1946-ի հունիսի 2-ի հանրաքվեով Իտալիան հռչակվեց հանրապետություն։ Նոր սահմանադրության (1947) մեջ մտցվեցին մի շարք դեմոկրատական դրույթներ։ 1947-ի փետրվարի 10-ին հակաֆաշիստական կոալիցիայի երկրների և Իտալիայի միջև ստորագրվեց հաշտության պայմանագիր, որով Հարավսլավիային հանձնվեցին Իստրիան և մի շարք այլ հողեր, Տրիեստը առանձնացվեց որպես «ազատ տարածք»՝ միջազգային հատուկ կարգավիճակով (1954-ին Հարավսլավիայի հետ կնքած պայմանագրով Տրիեստն անցավ Իտալիային), Հունաստանին հանձնվեցին Դոդեկանեսյան կղզիները. Ֆրանսիային անցան ոչ մեծ շրջաններ հյուսիս-արևմուտքում։ Իտալիան հրաժարվեց իր գաղութներից։ 1947-ին հակառակորդ ուժերն անցան հարձակման։ 1947-ի մայիսին վարչապետ Դե Գասպերին կառավարություն կազմեց, որում չներառեց կոմունիստներին ու սոցիալիստներին։ 1948-ին Իտալիան, այսպես կոչված, Մարշալի պլանով ԱՄՆ-ից օգնություն ստացավ, 1949-ին մտավ ՆԱՏՕ-ի կազմի մեջ։ 1951-ին ստորագրեց Ածխի և պողպատի եվրոպական միավորման պայմանագիրը, Պարմի հակաֆաշիստ բանվորները բարիկադների վրա (1922-ի օգոստոս) Ամերիկյան զորքերի ափհանումը Սալեռնոյում (1943) իսկ 1957-ին՝ Եվրոպական տնտեսական համագործակցության պայմանագիրը։ 1960-ական թթ. ուժեղացավ իտալական քաղաքականության որոշ կետեր վերանայելու ձգտումը։ Իտալիայի ներքաղաքական կյանքի հիմնական հարցը 1970-ական թթ. դարձավ կոմկուսակցության հետ կառավարական մեծամասնության հարաբերության խնդիրը։ Քրիստոնեա-դեմոկրատական կուսակցության (ՔԴԿ) ձախ թևը, ինչպես նաև իտալական սոցիալիստական կուսակցության ղեկավարության մեծամասնությունը հակված էին կոմկուսակցության հետ համագործակցելու տակտիկային։ 1972-ի մայիսին արտահերթ պառլամենտական ընտրություններում աջ ուժերին չհաջողվեց բարելավել իրենց դիրքերը, ձախ կուսակցություններն ստացան 40% ձայն (ԻԿԿ՝ 27, 2%)։ Կառավարության մեջ մտան ՔԴԿ, սոցիալ-դեմոկրատները և լիբերալ կուսակցությունների ներկայացուցիչները։ 1972—1976-ին, հետադիմության և նեոֆաշիզմի դեմ, սոցիալական բարեփոխումների և դեմոկրատական վերափոխումների համար պայքարում, տեղի ունեցավ Իտալիայի ձախ և դեմոկրատական ուժերի միասնության ամրապնդում։