Նոլանը սցենարի վրա աշխատել է մոտ 10 տարի։ Երբ նա նոր սկսում էր մտածել ֆիլմի գաղափարը, Հոլիվուդում դուրս էին գալիս բլոկբաստերներ, որոնք հարցականի տակ էին թողնում «իրականության իրականությունը». Ռեժիսորը այդ ֆիլմերից է համարում «Մատրիցան», «Մութ քաղաքը», «13-րդ հարկը» և վերապահումներով սեփական «Մեմենտոն»: Նոլանը ազդվել է նաև Բորխեսի զուգավորվող երազների («Ավերակների շուրջ») պատմվածքներից, րոպեկան երազներից, որոնք թվում են տարիներ («Գաղտնի հրաշքը»)։ «Սկիզբ» ֆիլմի աշխարհը ամբողջությամբ նախագծել է Քրիստոֆեր Նոլանը։ Կատարվող գործողությունները այսօրվա իրականությունն են, միայն այն բացառությամբ, որ ֆիլմում մարդիկ ընդունակ են միաժամանակ տեսնել նույն երազը։ Այլ խոսքերով, երազը զրկվում է իր կոնկրետ մարդու սահմանափակությամբ, ինչը ստեղծում է բոլորովին նոր հնարավորություններ։ Օտար մարդկանց երազներ ներթափանցելը, կարդալ նրանց մտքերը և նրանց գիտելիքներին տիրապետելը Նոլանին բերեց «Իսկ ի՞նչ կլինի եթե ոմն մեկը ցանկանա օգտագործել այդ սիստեմը սեփական նպատակների համար» հարցին։ ԴիԿապրիոն համաձայնվեց մասնակցել ֆիլմում այն պայմանով, որ սցենարում պետք է ավելի մանրամասնվի հերոսի գերռիսկային քայլի գնալու շարժառիթը։ Առաջին հերթին դա կնոջ մահվան մեղքի քավումն է։ Պատմողական այս կոնստրուկցիան շատ նման է նույն Նոլանի «Հիշիր», և Սկորսեզեյի «Անիծվածների կղզին» (որտեղ գլխավոր դերում խաղում է նույն ԴիԿապրիոն) ֆիլմերին։ Մեղքը դա ներքին զգացողություն է, որը նման է անավարտ գործին, նման սցենարական գիծը բնորոշ է Նոլանի գրեթե բոլոր ֆիլմերին, նրա հերոսներին տանջում է հենց այդ հարցը, և դա խանգարում է որպեսզի նրանք հասնեն գիտակցաբար դրված նպատակներին։