Թերևս մեր այս խոհերին ու մտորումներին հավելենք հեղինակի՝ Հովսեփ Թոքատի, յուրօրինակ «Ձոնը», որով նա սկսում է իր պատկերագիրքը. «Այս համեստ աշխատանքս կը նուիրեմ այն բոլոր ազգերուն, որոնք վտարուած են իրենց ծննդավայրերէն՝ քաղաքական պատճառներով-սկսեալ Սպանիայեն վտարուած հրեաներուն, Ռուսաստանէն տարագրուած չէրքեզներուն, Պալքանեան երկիրներէն եւ Ռուսաստանէն աքսորուած թուրքերուն, Անաթոլիայէն վտարուած յոյներուն, ասորիներուն, եւ վերջապէս, հայերուն, որոնք երեք հազար տարի մշակեցին հողը, ձեւաւորեցին երկաթը, պղինձը, ոսկին ու արծաթը, տարածեցին իրենց տաղանդը աշխարհով մէկ, վեց հարիւր տարի շարունակ պատիւ բերելով Օսմանեան Կայսրութեան՝ ամէն մարզի մէջ։ Կիտեցին ճանապարհներ, կառուցեցին կամուրջներ, առանց մտածելու թէ օր մը այդ ճանապարհներն ու կամուրջները զիրենք պիտի տանէին դէպի անվերադարձ անապատները»։