Այսպիսով, Ջորջ Մարթինն առաջինն էր, ով խմբի մեջ պոտենցիալ նկատեց, սակայն նրան այնքան էլ դուր չէր գալիս Փիթեր Բեսթի ոճը և 1962-ի օգոստոսին, պրոֆեսիոնալ ձայնագրություններից առաջ նա Բեսթին փոխարինեց Ռինգո Սթարով, ով ավելի հմուտ էր իր գործում: Այս մասին խմբի անդամները նույնիսկ չհամարձակվեցին ասել Բեսթին, այդ պարտականությունն իր վրա Էփստեյնը վերցրեց: Բայց այս ամենն անհետևանք չմնաց: Ջորջ Հարիսոնը պատմում է, «Մենք նվագեցինք առանց Փիթի Քավերն Քլաբում, իսկ մարդիկ գոչում էին "Best is the best (Բեսթը լավագույնն է), Ռինգո երբեք, ընդմիշտ Փիտ": Դա շատ տհաճ էր, և ես նույնպես սկեցի գոռալ նրանց վրա. Համերգից հետո մենք դուրս եկանք կացարանից: Անցնելով մի գետնանցումով, ես տեսա մի մարդու, ով դարձավ ինձ և այնպես հարվածեց, որ աչքիս տակը կապտեց»: Նրանք EMI-ում ձայնագրեցին իրենց առաջին սինգլը Love Me Do. Այդ երգի Please Please Me ալբոմում տարբերակի հարվածայինը Էնդի Ուայթն էր` ստուդիաի երաժիշտներից մեկը, իսկ 1962-ի հոկտեմբերի 5-ին դուրս եկած սինգլում այդ դերը պետք է ստանձներ Ռինգո Սթարը: Բայց Ջորջ Մարթինը չէր ուզում նոր ռիսկի գնար վերցնելով մի հարվածայինի, ում գործերը նրա աչքին չէին փայլում: Այսպես EMI-ում ձայնագրված առաջին սինգլն ու առաջին ձայնագրությունն եղավ առանց Ռինգո Սթարի (Փոլ Մաքքարթնին, ով նաև հրաշալի հարվածային էր, փոխարինեց Ռինգոյին նաև Back in the U.S.S.R. և Dear Prudence երգերում: