Ս. Գրիգոր Տաթեւացին կը գրէ. «Մեր հանապազօրեայ հացը այսօր եւս մեզի տուր. քանի դեռ մարմինի մէջ ենք՝ կարիք ունինք կերակուրի, ինչ որ մարմինին կենդանութիւնը կը պահէ, որով կը հասկցուի հարկաւոր պէտքերը՝ կերակուր, ըմպելիք, հագուստ: Մեր՝ այսինքն անհրաժեշտ եւ ոչ աւելին, մեր արդար վաստակը եւ ո՛չ օտարինը, ո՛չ անիրաւութեամբ ձեռք բերուածը: Այսօրուանը կը խնդրենք, իսկ վաղը՝ իրենը կը հոգայ»: