-Արտասահմանյան շրջագայությունների ժամանակ ես, ի վերջո, համոզվեցի, որ հայ երգն իր մեղեդայնությամբ, զգացմունքային տարողունակությամբ, կառուցվածքով կարող է մրցել ամենանրբաճաշակ եւ բարձրարվեստ գործերի հետ, այդ պատճառով էլ ծափերի է արժանանում բոլոր երկրներում եւ ընդունվում է տարբեր ազգերի ունկնդիրների կողմից։ Ցանկանում եմ մի դեպք պատմել։ Գերմանիայի Համբուրգ քաղաքում պետք է ելույթ ունենայի հայ համայնքի համար։ Անսպասելի պարզվեց, որ պետք է երգեմ նաեւ երիտասարդական փառատոնում, մոտ 20 երկրից ժամանած կատարողների հետ։ Ավելի քան 10 հազար հոգանոց հանդիսասրահը լեփ-լեցուն էր, եւ դահլիճում անասելի աղմուկ կար, ժխոր, իրարանցում։ Ես սովոր չէի նման պայմաններում երգելու եւ հուզվել էի։ Կատարողները երգում-հեռանում էին, բայց դահլիճի միալար գվվոցը նույնությամբ շարունակվում էր։ Ես բեմ բարձրացա իններորդը։ Երբ դուդուկն սկսեց նվագել, մի քանի վայրկյան անց զգացի, որ ժխորը մի տեսակ նահանջում է, իսկ մեկ քառատող երգելուց հետո հանկարծ ականջներիս դիպավ դահլիճի քար լռությունը։ Ինձ հետ երբեք նման բան չէր պատահել. մարմնովս սարսուռ անցավ։ Անհաղթահարելի թվացող աղմուկը քարացել էր, դահլիճը դարձել էր մեկ շունչ, մեկ հոգի, ու լիակատար լռության մեջ թրթռում էր մեր «Դլե յամանը»։ Երբ երգն ավարտվեց, դահլիճը միանգամից պայթեց, ծափերը չէին դադարում, ինձ ստիպեցին երգել մի քանի անգամ։ Երբեք այդպիսի հպարտություն չէի ապրել։