2009 թ.-ին գյուղի դպրոց կատարած այցի ժամանակ, << Հայ կանայք հանուն առողջության և առողջ շրջակա միջավայրի>> (ՀԿՀԱԱՇՄ) ՀԿ անձնակազմը ցնցված էր` տեսնելով, թե որքան դժվար է դպրոցի ղեկավարության և ուսուցչական անձնակազմի համար` ապահովել երեխաների պատշաճ կրթությունը կանոնավոր ջեռուցման, սանիտարական պայմանների բացակայության, կոտրված պատուհաններով ու քանդված հատակներով ​​շենքային պայմաններում: Դպրոցն այս վիճակով հարկադրված է եղել գործել չոր ցամաքային կլիմայի պայմաններում, երբ ամռանը շատ շոգ է (+400C), ձմռանը` ցուրտ (-150C), իսկ ջեռուցման սեզոնը երկար` նոյեմբերից մինչև մարտ: Թեև դպրոցն ունի երկու մասնաշենք, ուսուցման գործընթացը տեղի է ունեցել միայն հիմնական, երկհարկանի մասնաշենքում, որտեղ տեղակայված են դպրոցի ղեկավարությունը և բոլոր դասասենյակները: Ետևի մասնաշենքը, որն ի սկզբանե նախատեսված է եղել սպորտդահլիճի և մանկապարտեզի համար, չի գործել, քանի որ ոռոգման շրջանում այն մշտապես ​​եղել է խոնավ:: Բանն այն է, որ հողատարածքը, որտեղ գտնվում է դպրոցի շենքը, հիմնականում շրջապատված է գյուղատնտեսական հողերով: Ոռոգման շրջանում ստորգետնյա ջրերի մակարդակը մինչև 1 մետր և ավելի բարձրանալու պատճառով, գետնի մակարդակից ցածր գտնվող շինությունները (հիմնականում սպորտդահլիճը) լցվում են ջրով: Դպրոցի շենքը հնարավոր չի եղել պաշտպանել բակեզրին գտնվող պարզունակ դրենաժային խրամատի օգնությամբ: