Եվ այսպես, Կարեն Բաբուրյանից եւ ապա վերջում նստած Հ. Պողոսյանից ճշգրտումներն իմանալով, նորից հայտնվում եմ ամբիոնի մոտ, գրեթե այն ժամանակ, երբ իր «խնդրառական» ոճին շարունակում էր տուրք տալ Բագիրովը։ Դահլիճում նստած դեպուտատներին տեղյակ եմ պահում, «Քիչ առաջ ասացին, որ մանդատային հանձնաժողովի նախագահը բացակայում է, անդամներից եւս բացակա մարդ կա... Բայց դա մեզ արգելք լինել չի կարող։ Նման դեպքերում, ըստ սահմանադրական կարգի, մենք՝ դեպուտատներս իրավունք ունենք մանդատային նոր հանձնաժողով ընտրել, հանձնաժողովը կընտրի իր նախագահին եւ... եւ ամեն ինչ կգնա իր հունով»։ Դահլիճն ուրախ ծափահարում է։ Ես խոսքս վերջացնոմ եմ այսպես. «Իսկ մեր հյուրերը (ցույց եմ տալիս նախագահությունը) իրենք թող որոշեն՝ ուզում են՝ մնան, չեն ուզում՝ գնան... Մենք հիմա սկսում ենք մեր աշխատանքները»։ Ես դեռ ամբիոնի մոտ էի, երբ լսելով մեր վճիռը, Բագիրովը տեղից վեր ցատկեց նյարդայնացած, թե՝ դե լավ, ընկերներ, այդ դեպքում հայտարարում եմ հինգ րոպե ընդմիջում։ Բայց նրանք ի՞նչ իրավունք ունեին ընդմիջում հայտարարելու կամ չհայտարարելու, մտածում էինք, փորձեցինք ընդդիմանալ, բայց մեկ էլ ասացինք՝ լավ շունչ առնենք մենք էլ, որոշ հարցեր էլ կան, մեզ համար ավելի պարզ դարձնենք ու շարունակենք մեր գրոհը...