-	ինչպե՞ս կարելի է բացատրել այն հանգամանքը, որ Արևմտյան արշավանքի ելած կայսրության բանակը "չի վերջացել": Այսպես, միայն 1236-1241 թվականներին Կիևյան Ռուսիայում Մոնղոլական կայսրության բանակը գրավել է առնվազն 33 քաղաք և մասնակցել է 4 արյունահեղ ճակատամարտի: Միայն հայտնի Կոզելսկի` "Չար քաղաք"-ի, գրավման ժամանակ Մոնղոլական կայսրության բանակը կորցրեց 4.000 ռազմիկ [4], իսկ Կիևում ոչնչացրեց քաղաքի 5.000-անոց կայազորը և բնաջնջեց նրա 50.000-անոց բնակչությունը [5]: Այս պայմաններում, երբ Մոնղոլական կայսրության բանակը լիովին ոչնչացրել է իրենց ընտանիքների ու հարազատների համար պայքարող, նահանջելու տեղ և կորցնելու այլևս ոչինչ չունեցող ու, սրանից դրդված, ամրությունների հետևում հուսահատորեն համառ դիմադրության հակված մարդկանց և նրանց թվում ոչ քիչ թվով դրուժինաների պրոֆեսիոնալ ռազմիկների, տրամաբանակա՞ն է արդյոք կարծել, որ Մոնղոլական կայսրության (ըստ այս մոտեցման կողմնակիցների) 60.000-անոց բանակը կարող էր ոչ միայն այսքան բան անել ու "չվերջանալ", այլև` բավարար ուժեր պահպանել 3 առանձին շարասյուններով Եվրոպա ներխուժելու, այնտեղ մեկ տասնյակից ավել քաղաքներ գրավելու և մի քանի արյունահեղ ճակատամարտերում հաղթանակ տանելու համար: Չէ՞ որ միայն 5.000-անոց կայազոր ու 50.000-ի հասնող բնակչություն ունեցող Կիևը 17-օրյա բաց հարձակողական քաղաքային մարտում ոչնչացնելու համար Մոնղոլական կայսրության բանակը կկորցներ առնվազն 15.000 ռազմիկ: Անլուծելի այս անհամապատասխանությանը հիշատակված մոտեցման կողմնակիցները սովորաբար փորձում են լուծում տալ Մոնղոլական կայսրության բանակի կորուստները անբնականության աստիճան փոքրացնելով, բայց իրենց այդ իսկ դիրքորոշմամբ հայտնվում են հերթական աբսուրդ իրավիճակում: Մասնավորապես, հանկարծ պարզվում է, որ Կիևի, Ռյազանի, Վլադիմիրի և նման այլ խոշոր քաղաքների գրավման, այսինքն միջինը մոտ 500 զինվոր և 5.000 բնակչություն ունեցող 33 քաղաքներից յուրաքանչյուրը բաց հարձակողական քաղաքային մարտում ոչնչացնելու ժամանակ Մոնղոլական կայսրության բանակը չի կորցրել ավելին, քան 100-200 ռազմիկ: Այսինքն, հանուն սեփական տեսության հիմնավորման, այս մոտեցման կողմնակիցները մեղանչում են տրամաբանական և ռազմագիտական պարզագույն օրենքների դեմ և պնդում են, որ պարիսպների ու ամրությունների հետևում հուսահատորեն համառ դիմադրության հակված մարդկանց (որոնց մեջ քիչ չեն նաև դրուժինաների պրոֆեսիոնալ ռազմիկները) բաց հարձակողական քաղաքային մարտում ոչնչացնելիս հարձակվող կողմը կրել է կրկնակի քիչ կորուստ, քան պաշտպանվողը (??!!): Այս մոտեցման կողմնակիցները, հաշվի չառնելով սկզբնաղբյուրների ուղղակի հաղորդումները [6] Մոնղոլական կայսրությամ բանակի հսկայական թվի և նրանց ցույց տված կատաղի դիմադրության մասին, չեն զլանում նաև կասկածի տակ առնել Կիևյան Ռուսիայում ընդդեմ զավթիչների տրված 4 արյունահեղ ճակատամարտերի իսկությունը, որոնցում, կրկին, համաձայն սկզբնաղբյուրների, Մոնղոլական կայսրության բանակը թեև հաղթանակ է տարել, բայց կրել է ծանր կորուստներ: Սրանից հետո զարմանալի չեն նաև սեփական դիրքորոշումը ամեն գնով հիմնավորելու մոլուցքով արվող այն պնդումները, համաձայն որոնց քաղաքների գրավվումը, իսկ կորուստների հիշատակված անտրամաբանական հարաբերակցությունը բացատրվում է խաշարի մասսայական կիրառման, մոնղոլական հզոր աղեղի և հետախուզության, ինչպես նաև նմանատիպ` խնդրի քննարկման տեսակետից ոչ կարևոր ու երկրորդական հանգամանքներով,,