Նրան այնուամենայնիվ տրված էին որոշակի ազատություններ. աշխատողի ներկայությամբ նա կարող էր բացօթյա նկարել… այսպես ծնվում են ֆանտաստիկ գլուխգործոցներ “Ճանապարհ նոճիների ու աստղի հետ”, “Ձիթապտուղ, կապույտ երկինք ու սպիտակ ամպ”… Ինչպես նաև “Աստղային գիշերը”. Այս նկարում վեր ձգվող նոճիները կրակի լեզուներ են հիշեցնում, իսկ երկիրը ընկալվում է որպես տիեզերքում թռչող մոլորակ: Աստղե գնդերը, ինչպես արևը, ամբողջացնում են լույսի աղբյուրի մոտիվը, որ սկսվել էր Վան Գոգի մոտ դեռևս “Կարտոֆիլ ուտողները” նկարից: Այս շարքի ստեղծագործություններն առանձնանում են որոշակի գրաֆիկական լարմամբ: Այս կտավներում կարծես` որպես մահվան կանխազգացում, նորից հայտնվում են նոճու ու ձիթապտղի ծառեր. հատկապես նկատելի է դառնում Վան Գոգի արվեստում սիմվոլիկ խորհրդանիշերի կարևորությունը: