Սակայն Երևան թռչել ինձ այդպես էլ չվիճակվեց. բժիշկը հիշեց, որ Ստեփանակերտի հոսպիտալում աշխատում է Հայաստանից գործուղված մի հրաշալի դիմածնոտային վիրաբույժ՝ Գևորգյան Ստյոպան: Ստյոպայի հրաշագործ նշտարի ու իմ վիրավոր դեմքի հանդիպումը կազմակերպելու համար մերոնք արեցին անհնարինը. պատերազմի ու շրջափակման ոսկրոտ ճիրաններում խեղդվող գյուղում այդքան էլ հեշտ բան չէր 20 լիտր բենզին հայթայթելը: Մեր ազգական Գրիմո ամին դարպասների մոտ քշեց իր Մոսկվիչը, լուսահոգի քեռիս, վերցնելով պապիս հրացանն ու բուշլատի գրպանը խրելով Ֆ1 նռնակը, իր հաղթանդամ մարմինը մի կերպ տեղավորեց առջևի նեղլիկ նստատեղին, ու, գլուխս մորս ծնկներին, ճանապարհվեցինք Ստեփանակերտ: