­Քա­նի յի­սուն եւ ա­ւե­լի եր­կա­րող տա­րի­նե­րու տե­ւո­ղու­թեան, բա­րին-բա­րիքս կամ­եցողն էիր՝ ըստ հա­յոց մե­ծաս­քանչ լե­զո­ւէն մե­զի փո­խան­ցո­ւած ստու­գա­բա­նու­թեան ու զայն քու կող­մէդ լիա­բուռն ին­ծի պար­գե­ւո­ւած միակ ի­մաստն էիր՝ նոյ­նինքն շղթան, ո­րով ի­րա­րու կա­պան­քո­ւած կը մնա­յին մեր մտքերն ու հո­գի­նե­րը փո­խա­դար­ձա­բար, եւ որ մին­չեւ այ­սօր, տա­սը տա­րի­ներ ետքն ալ, երբ ա­նո­ղոք մահդ կրցաւ փշրել զա­նոնք, ա­նոնց հետքե­րը կը շա­րու­նա­կեն անջն­ջե­լի մնալ։