Ես փորձեցի ներկայացնել բանաստեղծության բնագրային վերլուծությունը, հաստատելու համար, որ այն չի ենթարկվում վերլուծության «դասական» եղանականերին, քանզի անսյուժե տողանցումները կարելի է միայն ներզգայել, որ գրեթե անմեկնելի են տրամաբանությամբ։ Մնում է գիտակցել այն եւ սահմանել նրա տեսությունը։ Ի վերջո, ամեն մի բանաստեղծ կառուցում է աշխարհի իր մոդելը, բառի ու պատկերի իր սեմանտիկան։ Հակոբյանի պոետական իրականությունը իռացիոնալ է, մետաֆորն այլաբանորեն հակադարձված, ուր ընկալման օպտիկան ամենուրեք խախտում է իրերի տեսիլքը. «Հայացքդ այնքան է թափառել հեռուներում, որ // աչքերդ դարձել են բոլորովին կապույտ». «Յուրաքանչյուր բառ յուրովի խռովարար է, իսկ// մութը դա սեւ լույս է պարզապես։ // Անձրեւը քարերի վրա վարդեր է հյուսում արծաթե թելերով // եւ ձեռագործում է աղավնիներ ու աչքեր»։