Ես պառկած էի, և տարօրինակ բան. ոչինչ չէի սպասում, հլու ընդունում էի, որ մեռյալը սպասելու բան չունի: Բայց խոնավ էր: Չգիտեմ ինչքան ժամանակ էր անցել, մի ժամ, մի քանի, թե բազում օրեր: Բայց հանկարծ իմ ձախ աչքի փակ կոպին ընկավ դագաղի կափարիչից թափանցած ջրի կաթիլը, դրան րոպե անց հաջորդեց երկորդը, հետո երրորդը և այդպես շարունակ, և այդպես շարունակ՝ րոպեն մեկ: Խուլ վրդովմունք բռնկվեց հանկարծ իմ սրտում, և հանկարծ ես ֆիզիկական ցավ զգացի այնտեղ՝ սրտումս: «Դա իմ վերքն է,- մտածեցի ես,- դա կրակոցն է, այնտեղ գնդակն է»… Իսկ կաթիլներն անընդհատ ընկնում էին, րոպեն մեկ և ուղիղ իմ գոց աչքին: Եվ ես հանկարծ աղաղակ արձակեցի, ոչ բարբառիվ, զի անշարժ էի, այլ ողջ էությամբ իմ, առ տիրակալն այն ամենի, ինչ կատարվեց ինձ հետ.