Ժամկետային ծառայությունս հետախուզական վաշտում է անցել: Երկու տարվա ընթացքում զորանոցի երես գրեթե չեմ տեսել. անընդհատ առաջնագծում, դարաններում: Անձրեւ, ձյուն մեզ համար նշանակություն չուներ: Չնայած դժվարություններին՝ սիրեցի հետախույզի գործը. այն համահունչ է իմ խառնվածքին: Բռնցքամարտիկ եմ: Բայց եւ համոզված եմ՝ ամեն մարզիկ չէ, որ կարող է հետախույզ դառնալ: Հիմա պայմանագրային հիմունքներով եմ ծառայում: Մեր գծում թշնամու դիրքեր տանող այնպիսի մի սողանցք չկա, որին ծանոթ չլինեմ, որտեղով ներթափանցած չլինեմ նրանց թիկունք: Տասնյակ անգամներ հատել եմ կարմիր գիծը: Այդ ճանապարհներն ինձ համար վաղուց «հարթ» են: Եվ, այդուհանդերձ, սովորական չեն դարձել: Թույլ չեմ տալիս, որ զգայարաններս բթանան, որ աշխատանքը վերածվի մեխանիկական գործողության: