Հանրակրթությունը պետական կառույցի է տպավորություն է թողնում մարդկանց մոտ եւ առաջին հերթին դա պետք է փոխվի: Եթե ինչ- որ համակարգում չկա կենդանի զարգացում, կյանք, ուրախություն, ջերմություն , մարդիկ այդ համակարգից միայն պաշտոնական արդյունք են ակնկալում: Դպրոցում երեխայի կյանքն է անցնում եւ դա պետք է լինի լիարժեք կյանք, ոչ թե մոդել: Երեխան դպրոցում պետք է լինի երջանիկ, գոհ, ուրախ, բավարարված… Նրա ձայնը պետք է լսելի լինի, միտքը՝ անկաշկանդ ու անկախ: Ուսուցիչը չպիտի թելադրի իր կարծիք, այլ պատրաստ լինի քննարկման աշակերտի հետ: Դպրոցը պետք է հնարավորություն տա երեխային սխալվել, որովհետեւ սխալվելով են սովորում: Սխալը պետք է դիտվի, որպես աշակերտի հետ երկխոսության գնալու միջոց: Ես կարծում եմ, որ գնահատականների քանակը պետք է հասցվի նվազագույնի, գնահատականը չպետք է դառնա պատժամիջոց,