էս	իրիկուն	էլ	գլխին	ժողոված	մեծ	ու	պստիկ	էլի	էն	էին	ասում	ու	վրա	բերում, թե	որ	նա	իրանց միջիցը	հեռանա, աշխարք	նրանց	համար	քանդված	ա, ու	նրանց	աչքն	էլ	արեգակին	ուղիղ	չի՛ մտիկ	տալ, նրանց	սիրտն	էլ	լավ	օր	չի՛	քաշիլ: Քանի	նրա	ասած	խոսքերը, նրա	տեհած	բաները տեսնին, կուզեն, որ	էրթան, ջուրը	թափին, նրանց	օրն	ու	ումբրը	կսևանա: Ամեն	Էսպես	խոսք լսելիս՝ ինչ	Աղասու	բերնիցն	էր	դուս	գալիս, լեզու	պետք	է	ըլի, որ	պատմի. սիրտ	պետք	է	ըլի, որ իմանա: Տեսավ, որ	անմեղ	սարըցիք	հենց	նրա	բերնին	են	կարոտ, ուզում	են, որ	սաղ	գիշերը	նրա կշտիցը	չհեռանան, նրա	մոտին	նստին: Հա՛, շատն	էլ	էկել, գլուխը	նրա	գոգին	էին	դրել	ու	երեսին մտիկ	անում, ասածն	իմանում. աղջիկ	ու	հարս	էլ	չադրի	դուռն	ու	ղրաղն	էին	կտրել	ու	ա՜խ քաշում. տղերքանցն	իշարաթ	արեց, որ	ձիանները	հազրեն, առավոտը	ֆորս	պետք	էր	գնար, գան, մի	քիչ	քնին, դինջանան, ամեն	բան	հազիր	ունենան, ու	ինքն	էլ	գլուխը	թեքեց, որ	սաքի	թե	աչքը կպցնի, խալխը	քաշվեցին, բարի	գիշեր	ասացին, ու	ամեն	մարդ	իր	չադիրը	գնաց: