Ասյան այդ պատմությունն անգիր գիտեր, ճիշտ այնպես, ինչպես այդ հարկի տակ պատմվող բազմաթիվ այլ պատմությունները: Միայն չէր հասկանաում ու երբեք էլ չէր հասկանա, թե ինչու էին մորաքույրները հաճույք ստանում բառ առ բառ անգիր արած պատմությունները նորից պատմելուց: Հյուրասենյակի օդը փափկեց, ապահով դարձավ, առօրյա կյանքի ընթացքը մեղմ փաթաթվեց բոլորին, կարծես կյանքը երկար, չընդհատվող փորձ էր, և բոլորն իրենց խոսքերն էին անգիր անում: Մինչև նախաճաշի ավարտը մի խոսակցությունից մյուսը, մի պատմությունից մյուսն անցան: Անգամ Ասյան ուրախացավ: Երբեմն սեփական անհավասարակշռության վրա ինքն էլ էր զարմանում: Ինչպե՞ս կարող էր այսքան զայրանալ իր ամենասիրած մարդկանց վրա: Նրա հոգեվիճակը կարծես յոյո լիներ, իջնում-բարձրանում էր' մեկ զայրացած, մեկ ուրախ: Չգիտեր, որ դրանով էլ է մորը նման: