Նաիրի Զարյանը պատանության տարիներին ապրել է հայոց սոսկալի ջարդը, նա ծնվել է Արևմտյան Հայաստանում: Այդպիսի բաները մարդուն իմաստուն են դարձնում: 1963 թվականի մարտին, լինելով այն հանդիպմանը, որտեղ ինձ հայհոյում էին, նա մոտեցավ ինձ և ասաց. «Ուշադրություն մի դարձրեք…»: Իմ սրտովն էր ուրախ և թախծոտ Էմինը. նրանում կենդանի է բանաստեղծի հավերժական ինքնապաշտպանության միջոցը` ռոմանտիկ հեգնանքը: Ես հանդիպեցի շատ գրողների, մի մասը ասում էր, որ ամենալավ ժանրը լիրիկան է, մյուսները փառաբանում էին էպոպեան, երրորդ մասը` կարճ պատմվածքը, նրանց մեջ կային նաև քննադատներ, մի մասը համարձակ, մյուսը` զգույշ, մի մասը տաղանդավոր, մյուսը` ապաշնորհ, բայց կարծես նրանցից ոչ մեկը չէր զբաղվում այն տխուր տարիներից հայտնի ժանրով: Եվ դա նույնքան հաճելի էր, որքան լավաշ հացը և հոտավետ դեղձերը: