Իրաքյան քրդերի խնդրի արդիականացման պահից տեսնում ենք մեր տարածաշրջանի երկրների դիրքերի մերձեցման այս տրամաբանությունը: Քրդստանի անկախության հանրաքվեից հետո տարածաշրջանում աննախադեպ իրավիճակ է ստեղծվել. քաղաքական գործոն է հայտնվել, որը հակասում է տարածաշրջանի միանգամից մի քանի առանցքային դերակատարների`Թուրքիայի, Իրանի, Իրաքի եւ Սիրիայի շահերին: Տարբեր պատճառներով անհանգիստ են բազմաթիվ այլ երկրներ եւս. Սաուդյան Արաբիան, Իսրայելը, Ադրբեջանը եւ այլք: Իրաքի քրդերի գործողություններում բոլորը տեսան միջազգային ինտրիգ, որն ավելին է, քան պարզապես քրդերի ինքնորոշումը: Իսկ ավելի կոնկրետ՝ այստեղ բոլորը տեսան Միացյալ Նահանգների «չար» մտադրությունները: Եվ առաջին բանը, որը սկսեց ակնհայտորեն դրսեւորվել այդ պայմաններում` տարածաշրջանի գործերում Ռուսաստանի դերի զգալի ամրապնդումն է: Իրան-Թուրքիա դիրքորոշումների մերձեցումն այս երկրներին ձգեց դեպի Ռուսաստան: Սակայն առավել հետաքրքիր երեւույթ էր Սաուդյան Արաբիայի թագավորի Մոսկվա կատարած պերճաշուք այցը: Այս այցից հետո կասկած չկա, որ տարածաշրջանային ուժերը միասին եւ առանձին-առանձին գնացին օգնություն խնդրելու Ռուսաստանից: Համենայն դեպս՝ բոլորը հույս ունեին, որ կհաջողվի Մոսկվային ետ պահել քրդերի գործողություններին աջակցելու գայթակղությունից: Առավել եւս, որ Ռուսաստանն արդեն վատ թաքցված առիթներ է տվել այդօրինակ կասկածների համար: