­Յու­նիս 29ի այս օ­րը, 193 տա­րի ա­ռաջ, ­Թիֆ­լի­սի մէջ լոյս աշ­խարհ ե­կաւ ­Գաբ­րիէլ ­Սուն­դու­կեան ա­նուն մա­նուկ մը, որ կո­չո­ւած էր ամ­բողջ կեանք մը լեց­նե­լու թա­տե­րագ­րա­կան գոր­ծե­րու ստեղ­ծա­գոր­ծու­թեամբ եւ որ իր ա­նու­նը անջն­ջե­լիօ­րէն կա­պեց հայ­կա­կան թատ­րո­նին՝ ա­նոր պար­գե­ւե­լով նոր շունչ, ո­րակ ու կեն­սու­նակ ա­ւիշ։ Ս­տեղ­ծեց ­Պե­պօ եւ ­Զիմ­զի­մով ա­նուն­նե­րով բո­լոր ժա­մա­նակ­նե­րուն սահ­մա­նո­ւած ան­մահ կեր­պար­ներ, ո­րոնք մարմ­նա­ւո­րե­ցին հայ ի­րա­կա­նու­թեան ո­րո­շա­կի մէկ ժա­մա­նա­կա­հա­տո­ւա­ծին համն ու հո­տը՝ հա­յոց կեն­ցա­ղա­յին ու ըն­կե­րա­յին բար­քե­րուն եւ հա­սա­րա­կա­կան շա­ղա­խին քննա­դա­տու­թեան ու բա­րե­փոխ­ման պատ­գա­մա­բե­րը դառ­նա­լով։