Վաղինակ Ասատրյանը 43 տարեկան է, 23 տարի է ընկերություն է անում բանակային ընկերների հետ փոստով: “Փոստը մտել է իմ կյանքս, ինչ անում եմ, ուր որ գնում եմ պատկերացնում եմ, թե ինչպես է ընկերներիս պատմելու նամակումս”: “Սովետական բանակում ծառայում ես տարբեր ազգի մարդկանց հետ: Շատ ընկերներ ունեմ, 23 տարի ա չեմ հանդիպել, պայմաները չի ներում, բայց ամեն ամիս փոստով նամակ եմ ուղարկում”: Վաղինակը խուսափում է ընկերների հետ հեռախոսով շփվելուց. փոստը իրեն ոգեշնչում է: “Հա հիմա նոր բաներ կան, որ համ կարաս խոսաս, համ տեսնես: Լավ բանա, բայց իմ համար չի: Ես սիրում եմ բացել մաքուր էջը ու հերթով շարել բառերը”: Վաղինակի ընկերները նույնպես պատասխանում են փոստով: Ասում է` ամբողջ ամիս սպասում է նամակի պատասխանին: Մի անգամ նույնիսկ փորձել է ինտերնետով նամակ ուղարկի, բայց բարկացել է. շատ անհասկանալի է իր համար: