Վազգեն Օվյանի պարագայում խզումն ու վերադարձը հատկապես ընդգծվում են: Կտրուկ շրջադարձ՝ երբ թվում էր անկումն արդեն անխուսափելի է, հասել է անդունդի ամենաեզրին: Դա գեղարվեստական և, առանձանպես, քաղաքացիական խիզախում էր՝ «Թևան-դհոլ»-ից անցնել Արցախի պատմական անցյալին և գրել «Ղարաբաղի արծիվը»՝ հայ միակ պատմավեպը, որ ստեղծվել է ԱՅՍՏԵՂ: Այն էլ՝ 1970-80-ական դաժան թվականներին: Ի՞նչ պատկերացում էր տալիս Ստեփանակերտի թատրոնն Արցախի «ինքնության» մասին, մինչև կգրվեր և կբեմադրվեր «Եվ Պըլը-Պուղին մի առակ պատմեց» դրաման: Թատրոնը պարբերաբար բեմադրում էր Վուրղունի «Վագիֆ» դրաման: Վազգեն Օվյանը կոտրեց ավանդույթը, բեմ բարձրացրեց Արցախի մեծ առակախոսին և նրա բերանով ծաղրեց մելիք Շահնազարին: