Բայց «տա­­կառ» բա­­ռը մեր­­ժեց սնա­­մէջ մնալ։ Երբ գի­­նեգոր­­ծութիւ­­նը զար­­գա­­­ցաւ, մեր տա­­կառը սկսաւ ողո­­ղուիլ մա­­ճար բա­­ռերով. «տա­­կառակ», «տա­­կառա­­համ», «տա­­կառա­­ձեւ», «տա­­կառա­­յին», «տա­­կառա­­շերտ», «տա­­կառա­­չափ», «տա­­կառա­­պատիւ», «տա­­կառա­­սայլ», «տա­­կառա­­տախ­­տակ», «կի­­սատա­­կառ», «լայ­­նա­­­բերան տա­­կառ», «տա­­կառի փո­­րը», «տա­­կառի բե­­րանը», «տա­­կառա­­գոր­­ծա­­­կան փայտ»… Ան­­շուշտ դեռ կա­­րելի էր հա­­յերէ­­նի մրգաս­­տա­­­նի մէջ այ­­գե­­­կութք կա­­տարել ու քա­­ղել բազ­­մա­­­թիւ հիւ­­թեղ եւ ոգե­­լից բա­­ռեր, ինչպէս՝ «լիատա­­կառ», ածա­­կան մը, որ կրնար նկա­­րագ­­րել մին­­չեւ բե­­րանը լե­­ցուն տա­­կառը, «տա­­կառա­­նուէր» կամ «տա­­կառա­­մոլ», այս ածա­­կան­­նե­­­րով կրնա­­յինք ակ­­նարկել գի­­նեմո­­լը, «բազ­­մա­­­տակառ»՝ այն մա­­ռանը, որ տա­­կառ­­նե­­­րով լե­­ցուն է… Իսկ յա­­տուկ օրե­­րու կամ հան­­դի­­­սու­­թիւննե­­րու հա­­մար վե­­րապա­­հուած տա­­կառը կա­­րելի էր կո­­չել… «ծի­­սատա­­կառ»։ Տա­­կառա­­գործ Լե­­ւոնը ու­­նի մէկ այլ ար­­տա­­­յայ­­տութիւն, «տա­­կառ ամուսնաց­­նել».