Օղին արդեն չէր այրում, խուտուտ էր տալիս։ Հայկոն նստեց. լամպի լեզվակը պարեց աչ-քերի մեջ։ Նա նույնպես խմեց։ Սեղանի տակ… Սեղանի տակ ի՞նչ… Հայկուհու ո՞տքը… Այո, Հայկուհու ոտքը, որ չորուկ էր, բայց տաք, կենսաթրթիռ։ Պատահաբա՞ր հպվեց։ Բայց ետ չի քաշում։ Լամպին հառած, սակայն լամպը չտեսնող հայացքը լարված է, դեմքով ստվերներ են փախչում։ Գինովցած անտառապահը փորձող հայացքով նայում է թոռանը. ծեր սատիր, որ նման է իր այծին, իր շանը, իր աքաղաղին, կնճռոտ հաստաբուն թթենուն։