Նկարները որքան էլ տարբեր՝ մի մնայուն բան կար. ոչ մեկի հետ Միլան Կունդերան կապ չուներ: Ոչ նկարների, ոչ ձևավորման, ոչ մնացածի հետ: Այսպիսով, որտեղից էր գալիս Կունդերա անունը: Սրճարանի բացման առաջին օրվանից այստեղ եկող առաջին հաճախորդները մի տեսություն էին առաջ քաշել: Ըստ մի պատմության' մի անգամ ինչ-որ պատճառով Կունդերան գալիս է Ստամբուլ և մի տեղից մյուսը գնալիս լրիվ պատահական կանգ է առնում այստեղ, մտնում է կապուչինո խմելու: Չնայած ո՜չ կապուչինոն, ո՜չ էլ հետը մատուցված վանիլով բիսկվիթը չի հավանում, այստեղ ոչ ոք անիմաստ հարցերով չի անհանգստացնում նրան: Դրա համար էլ ավելի երկար է նստում, քան նախատեսում էր և նույնիսկ մի քանի էջ էլ գրում է: Նրա գնալուց հետո այդ օրվա կապակցությամբ սրճարանին «Կունդերա» անունն են տալիս: Մեկ այլ տեսության համաձայն' իրականում սրճարանի տերը մոլեռանդ Կունդերա կարդացող էր: Նրա ստորագրությամբ բոլոր գրքերը կարդալուց հետո որոշում է այս վայրը կոչել իր սիրած գրողի անունով: Սակայն այս պատմությունը իրականների մեջ ամենաթույլն էր, քանի որ սրճարանի տերը արևայրուքով երևալու համար սոլյարիից դուրս չեկող և գրականության հետ կապ չունեցող մարդ էր: Այնքան հեռու էր տեքստ կարդալուց, որ իր ստեղծած երաժշտական խմբի հետ հանդիպելիս չէր բարեհաճում անգամ երգերի բառերը կարդալ: Նման մարդու' Կունդերայի երկրպագուն լինելը