Որպես գեղարվեստական գիրքը , չգիտեմ, տենց ա՝լյա Կոդ Դավինչի, որտեղ դետեկտիվ պատմության մեջ հյուսված է որոշակի ուսմունք, ու իրականում նպատակը հենց այդ ուսմունքը տարածելն է։ Այստեղ ոչ թե դետեկտիվ պատմություն է, այլ էպոպեյա է, տենց արգոնավորդների պատմության պես մի բան, բայց մարդիկ ճանապարհորդվում են դեպի մահվան աշխարհները։ Մի խոսքով մաքուր գեղարվեստ որոնողներին հետաքրիր չի լինի, բայց որպես մահվան մասին տարբեր մշակույթներում ու ժամանակներում ապրած մարդկանց պատկերացումների մասին գիտության (ծիպը տանատոլոգիա) ներածություն, ինքն է որ կա։