Բայց	ոչ. ինչո՞ւ	փախչել	և	գեթ	մի	անգամ	չխոսել	նրա	հետ	պարզ: Մի՞թե	միշտ	լուռ	ու	մունջ	պիտի	կրի	վիշտը	և, չկարողանալով	հաղթել, ընկճվի	ու	ոչնչանա	նրա	ծանրության	տակ: Հարկավ, նա	չի	հայտնիլ	այդ	մարդուն	յուր զգացումները: Օ՜օ, ոչ, այդ	կլիներ	հիմարություն. մի՞թե	նա	կորցրել	է	ամոթի	վերջին	կաթիլը: Բայց	ինչո՞ւ	չփորձել	երես	առ երես	կանգնել	իրականության	հետ: Ով	գիտե, գուցե	այդ	մարդը	նրան	ասի	մի	դառն	ճշմարտություն, որից	նա	սթափվի, ուղիղ	ճանապարհի	գա: Պետք	է	լինել	մի	փոքր	համարձակ, հենց	փորձի	համար, հենց	ինքն	իրան	համոզելու	համար, թե կարող	է	Սմբատ	Ալիմյանի	հետ	խոսել	աներկյուղ, նույնիսկ	անտարբեր: Նա	ոչինչ	ակնկալություն	չունի	յուր	սիրուց. հափշտակվել	է	անշահ, այնպես, ինքն	էլ	չգիտե	ինչո՞ւ: Եվ	երբեք, երբեք	չի	ունեցել	հանդուգն	փափագ` տիրանալ	մի	անձի, որ	օրենքով	ուրիշին	է	պատկանում, այն	էլ	մի	խելոք, բարի, առաքինի	կնոջ: Մի	կնոջ, որ	ուզում	է	նրա	անկեղծ բարեկամուհին	դառնալ: Ոչ, նրա	համեստությունը, աշխարհայացքը, նրա	ամբողջ	բարոյական	կազմը	դեմ	են	այս հանցավոր	մտքին: