Հիմա նրանք հանձին օրենքի ունեն ապաստարան: Ընտանեկան բռնության մասին օրենքը այն հոր դեմ է, որը բնական է համարել բռնությունը, այսինքն, դրա անունը բռնություն չի դրել: Այս օրենքից հետո հայրը կգրագիտանա իր հակումների մեջ, նա կհասկանա, որ կնոջը և դուստրերին ծեծելը բնական իրավունք չէ, որ բնական իրավունքը խնամքն է, և «իմ երեխան ու իմ կինն են, ինչ ուզեմ` կանեմ» արտահայտությունը բռնություն ծնող արտահայտություն է, դրա համար կա ինքնապաշտպանությունը, որը գոնե վաղուց օրինական է: Ընտանեկան բռնության դեմ օրենքը կնոջն ազատում է բռնությունից ելքը տեսնել անպայման կացնով ամուսնու գլուխը ջարդելու մեջ: Ընտանեկան բռնության դեմ օրենքի նախագիծը պարզապես ինքնապաշտպանությանը հավելյալ բովանդակություն է տալիս: