Մեծկերտի (Մազգիրտ) Դանաբուրան գյուղից իմ ալևիացած հայ զրուցակիցն ինքն իր ինքնության մասին բավական անորոշ էր արտահայտվում.«Ես հայ չեմ, բոլորի նման եմ, բայց ինձ չգիտես ինչու հայ են ասում: Մենք այստեղ քրմանջիերեն ենք խոսում: Մազկերտ գնանք` քրմանջիերեն են խոսում: Հարչիկ գետից այս կողմ բոլորը քրմանջիերեն են խոսում, Հարչիկից այն կողմ` դերսիմերեն[19], այսինքն` զազայերեն: Նազիմիեյում, Օվաճիկում, Խոզաթում, Փուլումերիկում (Բոլոմերիկ) դերսիմերենենխոսում, Մազգերտում` քրդերեն, քրմանջիերեն: Բայց թուրքերեն բոլորս էլ խոսում ենք» (զուցակցիս կինը հատուկ շեշտեց, որ «ինքը (ամուսինը-Հ.Խ.) միայն թուրքերեն գիտի: Ոչ քրդերեն գիտի, ոչ դերսիմերեն»): Ու չնայած մենք բոլորի նման ենք, ալևի ենք, ալևին էլ մուսուլման է, բայց մեր մասին այստեղ հայ են ասում: Հետո որ ջղայնանում են` գյավուր են ասում, գյավուրի տղա են ասում: Ինչու± են գյավուր ասում: Իմ երեխաները Ստամբուլում են: Շատերի երեխաներն են Ստամբուլում: Այնտեղ մեծ քաղաք է, չես իմանում ով որտեղի'ց է եկել, ո'վ է, ի'նչ է»: