Եթե մարդու իսկական էությունը անփոփոխ է, հաստատուն, նվիրական, անձեռնմխելի ու հավերժորեն ազատ, ապա մարդ արարածն իր անհատական բնույթով ոչ էական է, այլատարր ու ոչ կայուն, նա արդյունք է այլազան ազդեցությունների և կուտակումն է բոլոր այդ ազդեցությունների նստվածքների։ Խնդիրն այն է, թե մակերեսային այս էակը, որը խղճի ու սեփական անձի համապատասխան գիտակցությամբ օժտված հարաբերական ու կախյալ արարած է լոկ, որչափո՞վ կարող է ունենալ մարդկային իսկական ու հիմնական էության մեջ ներթափանցելու կարողություն և ընդհակառակը, որչափո՞վ կարող է հեռանալ այդ էությունից ու աքսորյալի նման զուրկ մնալ։ Այս հարցի պատասխանից է կախված մարդ արարածի երջանկությունը։