Եւ իրապէ՛ս Աստուած օգնեց։ Գանատայի օդակայանը կը հանդիպիմ ընկերոջ մը, որ Երեւան կÿերթայ` Հ. Յ. Դաշնակցութեան Հայաստանի Գերագոյն Մարմնի հրաւիրած ժողովին մասնակցելու։ Շունչ մը կÿառնեմ։ Կը հասնինք Փարիզ։ Դուրս ելլել չեմ կրնար։ Օդակայանը 5-6 ժամ մնալէ ետք երբ ժամը կը հասնի դէպի Երեւան թռիչքին, ընկերը դարձեալ կը յայտնուի, այս անգամ աւելի հանգամանաւոր ընկերոջ մը ընկերակցութեամբ, որ Փարիզէն կը միանայ մեզի։ Աւելի լայն կը շնչեմ։ Չորս ժամ ետք՝ Երեւանի օդակայանն ենք։ Միասին դուրս կÿելլենք եւ մինչեւ «Անի» պանդոկ ընկերները զիս կը տանին իրենց հետ։ Արդէն իրիկուան ժամը տասն է, սուրճ մը, եւ կը սկսի մտմտուքս՝ «ո՞ւր պիտի գիշերեմ»։ Մեզ պանդոկ հասցնող ընկերը կու տայ Նիկոլ-Զապէլի «Բարեւ-տուն» պանդոկին անունը։ Այգեստան։ «Բարեւ-տուն», ի՜նչ հոյակապ անուն, յատկապէս մէջտեղ մնացողիս համար։ «Անի» հիւրանոց մնալու մասին անգամ չեմ կրնար մտածել։ Այդքան պիւտճէ չունիմ, որ կարենամ ծախսին տակէն ելլել, մանաւանդ որ երկար մնալ ծրագրած եմ. կÿուզեմ մինչեւ Մայիս Հայաստան մնալ. փափաքս այս է, իսկ մտասեւեռումս՝ Գանատայի ծանր ձմեռէն երկար ժամանակով փախուստ տալն է. ձմեռ մը, որ չեմ գիտեր ինչո՛ւ այսքան խիստ ահազանգ սկսած էր հնչեցնել մէջս, տակաւին Նոյեմբերի առաջին իսկ օրերէն...