Եվ փոխադարձաբար` գիտակցությունը նպատակադրվում է պայքարել այս վտանգների դեմ կամ փոփոխել այս օբյեկտներն առանց հեռավորության և առանց գործիքների` աշխարհի բացարձակ և զանգվածային ձևափոխություններով: Աշխարհի այս կողմն ամբողջովին միաձուլված է. սա մոգական աշխարհն է: Մենք ապրումը կանվանենք գիտակցության հանկարծակի անկում դեպի մոգական աշխարհ: Կամ կարելի է ասել, որ ապրումը գոյություն ունի այն պահից, երբ գործիքների աշխարհը հանկարծակի անհետանում է, և նրա տեղն զբաղեցնում է մոգական աշխարհը: Ուրեմն պետք չէ ապրումի մեջ տեսնել օրգանիզմի կամ մտքի անցողիկ խանգարում, որը գալիս է դրսից` խանգարելու և անհանգստացնելու հոգեկան աշխարհը: Հակառակը` դա գիտակցության վերադարձն է մոգական վիճակին, որն օրգանիզմին հատուկ մեծ վիճակներից մեկն է, և ի հայտ է գալիս հարաբերական աշխարհի հայտնությամբ: Ապրումը պատահար չէ, գիտակցության գոյության ձև է, մեկը այն եղանակներից, որոնց միջոցով գիտակցությունը հասկանում է իր` «Աշխարհի-մեջ-լինելը» հայդեգերյան իմաստով: