Արթուր վստահաբար պիտի ուզէր մահանալ թշնամիին դէմ ճակատի խրամներուն մէջ, եւ ո՛չ թէ իր ազգակիցներուն կողմէ: Մահացաւ ան՝ որովհետեւ մերժե՛ց անարդարութիւնը, մերժե՛ց քծնանքն ու ստրկութիւնը: Արթուրին համար յստակ էր որ իր ընտրած ճամբան վերադարձ չունի, ապա թէ ոչ՝ քաջութիւնը պիտի չունենար պարեղէնով լի ինքնաշարժով կտրելու ոստիկանութեան պաշարման շղթան ու հասնելու իր եղբայրներուն: