­Հան­րա­քո­ւէին նկատ­մամբ յայ­տա­րա­րո­ւող մի­ջազ­գա­յին ընդ­դի­մու­թիւ­նը միան­շա­նակ շար­ժա­ռիթ­ներ չու­նի ան­շուշտ. պարզ է սա­կայն, որ ա­մէ­նէն ան­հան­գիս­տը Ան­գա­րան է, որ այս պա­րա­գա­յին ճի­գի մէջ է յատ­կա­պէս ­Թեհ­րա­նի եւ նաեւ ­Պա­քո­ւի հետ միա­ցեալ ճա­կատ կազ­մե­լու` ­Քիւր­տիս­տա­նի ան­կա­խաց­ման գոր­ծա­ռոյ­թը ար­գե­լա­կե­լու ա­ռու­մով: Ատր­պէյ­ճա­նա­կան գոր­ծօ­նը այս պա­րա­գա­յին ազ­դե­ցիկ չէ: Չ­մոռ­նանք, որ կան յա­մառ զրոյց-հա­մո­զում­ներ իշ­խող ըն­տա­նի­քին քրտա­կան ծա­գում ու­նե­նա­լուն մա­սին: ­Սա­կայն ինք­նու­թեան այս փաս­տը ան­ցած է վե­րա­փոխ­ման խորհր­դա­յին եւ ատր­պէյ­ճա­նա­կան հզօր փու­լե­րէ եւ թե­րեւս դժո­ւար ըլ­լայ ար­մատ­նե­րու վե­րա­դար­ձի մի­տում­ներ նկա­տել այս պա­րա­գա­յին: