Սմբատը	աններելի	համարեց	խոսել	մութ	ակնարկներով: Նա	խնդիրը	դրեց	պարզ	հողի	վրա: Կես	ժամ	առաջ	նա Միքայելին	թողեց	հուսահատ	դրության	մեջ, պետք	է	այսպես	թե	այնպես	խնդիրը	լուծել: Նա	ասաց, թե	գիտե, որ	օրիորդը Միքայելին	համարում	է	անարժան, նույնիսկ	անբարոյական	մարդ: Այո՛, թող	չշփոթվի. նա	ասում	է	այն, ինչ	որ	վաղուց գիտե: Եվ	այդ	բոլորովին	չի	վիրավորում	նրա	եղբայրական	զգացումը: Մի «վերին	աստիճանի	համեստ	ու	մաքուր	էակ» ուրիշ	կարծիք	չէր	կարող	ունենալ	այն	մարդու	մասին, որ	կյանքն	անց	է	կացրել	աննպատակ, շռայլ	ու	զեխ: