Ժամանակին զարմանում էի, որ բանակում հայտնվում են սրիկաներ, ովքեր իրենց հայրենակցի հետ վարվում են ավելի վատ քան թշնամին կվարվեր, և որ նրանց հաջողվում էր մեծամասնությանը տրամադրել ասենք խեղճ ու համեստ մի տղայի դեմ և շատերն էլ վախենալով, որ իրենք էլ կհայտնվեն այդ խեղճի կարգավիճակում ու լավ տղա երևալու համար նույնպես ու շատ դեպքերում ավելի դաժանորեն էին նսեմացնում վերջինիս, և հասցնում ինքնասպանության, կամ լավագույն դեպքում այդ զինվորը զենքը օգտագործում էր իրեն նսեմացնողների դեմ: