Անժխտելի ճշմարտութիւն է որ ազատ խօսքի իրաւունքը կը պատկանի բոլորին: Բայց այդ իրաւունքով խօսող թէ գրող հրապարակագիրը աչալուրջ պիտի ըլլայ խորագոյն պատասխանատուութեամբ ի գործ դնելու իր այդ իրաւունքը, որովհետեւ ան, եթէ տէրն է իր կոչումին, պարտի ճիշդ կողմնորոշել հանրային կարծիքը, միշտ հիմնուելով առարկայական փաստերու եւ տուեալներու վրայ եւ՝ յստակ կեցուածք որդեգրելու անոնց նկատմամբ, ելլելով միայն ու միայն հանրութեան գերագոյն շահերէն, հեռու մնալով յատկապէս կամակատարը դառնալէ այս կամ այն հատուածին թէ խմբակցութեան: Միաժամանակ՝ զգուշանալով առողջ եւ կառուցողական քննադատութիւնը շփոթելէ ցեխարձակման ու խծբծանքին հետ: Քանզի՝ խօսքը ազդեցիկ հզօր ուժ է, որ կրնայ մաքրել մթնոլորտը, կամ թունաւորել զայն: Յիշենք Գէորգ Էմինի խորիմաստ տողերը՝