Սուրիացի մը տրտունջք կը յայտնէ Հայաստանի նկատմամբ ու իր յոռետութիւնը երկրին մէջ կը գտնէ. «Բան մը չեմ հասկնար կոր, լեզունին չեմ հասկնար կոր», կը դժգոհի: «Սուրճ մը պիտ ապսպրես «տարը» պիտի ըսես եղեր լեղի ըսելու փոխարէն», կը գանգատի ու ինքզինք արդարացնելով կը շարունակէ. «Սուրճը ինչ գործ ունի «տարը»ին հետ»: Դժբախտ սուրիացին պահ մը մոռցեր էր իր դառն կեանքին մասին ու կռիւ տալով կը կրկնէր. «Մենք «տարը» «պէլիլէ»ին կ’ըսէինք»: