Մի պապիի հետ էի շփվում, մոստի տակ պալատկա էր խփել՝ անձրևից պաշտպանվելու համար, սիգարետ ուզեց, փաթաթեցի տվեցի, ասեց՝ քոնը տուր, էլ մի չարչարվի։ Ասում եմ՝ թույն երկրում ես ապրում, կարաս գնաս քաղաքապետարանին, իշխանություններին ասես ինձ գործ ա պետք, տուն։ Ասեց, որ կամավոր ա հրաժարվել էդ ամեն ինչից, ինքը հաստատ կարա դիմի ու ամեն ինչ ունենա, բայց սենց լավ ա՝ ազատ, անկախ, հեռացել ա քաղքենի աշխարհից, մի հատ բաժակ ա դրել, ասում ա՝ փող չեմ ուզում, ով ուզում ա, թող գցի, ես գիրք եմ կարդում։ Որ սոված ա լինում, մեկին խնդրում ա մի հատ սենդվիչ առնեն, սիգարետ բերեն։ Այ, անարխիզմն էդ էր։ Հալալ ա, իրան ոչ ոք չի կարա բոմժ ասի, իրավունք չունի, ուղղակի ապրելակերպ ա, ինքը տենց ա ուզում ապրի։