Իմ վիճակս կը ծանրանայ: Կը մնամ մինակ այս անծանօթ գիւղին մէջ, որուն բնակիչներու կէսէն աւելի քիւրտեր են: Ատկէ զատ, Կոփ-Մահմէտը արդէն գիտէ, որ ես այդ գիւղն եմ: Ան, ճիշդ է, կը կարծէ որ ես միայն հասարակ ղարիբական (օտարական) կամ սուրհանդակ մըն եմ, բայց կը վախնամ որ կրնայ զիս ձերբակալել տալ: Երեք օր կը մնամ Խաչան եւ կը սպասեմ դուրս գալու յարմար առիթի մը: Այդ ատենը լուր կու գայ Մահմէտ բէկի կողմէ, որ կառավարութիւնը իմացած ըլլալով, թէ խումբ մը եկած է Աբաղայի կողմերը եւ մինչեւ անգամ կռուի ալ բռնուած է քիւրտերու հետ, զօրք պիտի ուղարկէ խուզարկութիւններ ընելու, որով կ’առաջարկէ ինչ որ կայ լաւ մը թաքցնել եւ ղարիբականներն ալ հեռացնել գիւղէն: