Ինչ վերաբերվում է արտաքին աշխարհին, ապա կարելի է ասել, որ առաջիկա հանրաքվեին արձագանքած երկրներից շատերը դեմ են հանդես գալիս դրա անցկացմանը: Դժվար է հիշել դեպք, երբ Վաշինգտոնի, Մոսկվայի, Թեհրանի, Բաղդադի և Դամասկոսի դիրքորոշումներն այսչափ համընկնեին Մերձավոր Արևելքում իրենց որդեգրած քաղաքականության համատեքստում: Այսպես, ինքնիշխան Իրաքյան Քրդստան չտեսնելու ցանկությունն արդեն իսկ միավորել է Անկարային, Թեհրանին ու Բաղդադին: Սա հենց այն երկրներն են, որոնց քրդերը կարող են տարածքային պահանջներ ներկայացնել պետականություն ձեռք բերելուց հետո: Եվ եթե այսօր Էրբիլը (ապագա Քրդստանի մայրաքաղաք) պահանջներ է ներկայացնում միայն Իրաքին՝ ձգտելով տիրել Քիրքուքին և դրա շրջակա նավթով հարուստ շրջաններին, ապա մոտ ապագայում կարող է նոր տարածքային պահանջներ ներկայացնել նաև Թուրքիային և Իրանին: Նման ենթադրություն թույլ է տալիս անել այդ երկրներում բնակվող քրդերի թիվը, որը միլիոնների է հասնում: Հաշվի առնելով այս ամենը, չի բացառվում, որ Թուրքիան և Իրանը փորձեն նույնիսկ դիմել ռազմական գործողությունների ընդդեմ անկախության ձգտող քրդերի: