-Այո, այլանդակ բան է կարոտը։ Եվ, ահա, այդ փոքրիկ քույրս, որին մայրս տվել էր իր հեռավոր բարեկամուհուն, որտեղից որտեղ վերցնում է Հոմերոսի «Իլիականը», գրքի միջից մի թուղթ է գտնում ու իմանում, թե ովքեր են իր իրական ծնողները։ Հետո տեսա գտնված քրոջս՝ մի քիչ թխադեմ, սիրուն աղջիկ էր, բայց ես ամաչում էի նրա դեմքին նայել, ամաչում էի, որ նրան տվել ենք ուրիշի։ Ա՛խ, Աստված, շնորհքով մարդկանց շուստրիություն տուր, հնարավորություններ։ Ես որ մի քիչ շուստրի լինեի, այն ժամանակ կգտնեի կորած քրոջս։ Հիմա էլ նույնն եմ էլի, ասա փոխվե՞լ ես, Մարո, որ մեծ-մեծ խոսում ես։ Լսիր, վերևներում մարդ ունե՞ս։