– Այսպես սկսվեց… Պատահաբար լսեցի մի խոսակցություն, որը ցնցեց ինձ (13 տարեկան էի այդ ժամանակ)։ Մորեղբայրս՝ հանրահռչակ ճարտարապետ Կարո Հալաբյանը, մայրիկիս և իր մյուս ազգականների հետ զրուցում էր վերահաս պատերազմի մասին ու շշուկով պատմում էր, որ, ըստ թուրքական «Բոզքուրդ» (գորշ գայլ) ամսագրի, թուրքերը մեծ հույսեր են կապում Երկրորդ աշխարհամարտի հետ, երազելով ավարտին հասցնել հայերի բնաջնջման ծրագիրը։ Հաջորդ օրը գնացի զինկոմիսարիատ և խնդրեցի ինձ ճակատ ուղարկել։ Զինկոմիսարը, իհարկե, հրաժարվեց՝ ասելով, որ ես ծույլ աղջիկ եմ և խուսափում եմ դասերից։ Հաջորդ օրը ես զինկոմիսարիատ ներկայացա ութնամյա դպրոցի և երաժշտական դպրոցի վկայականներով, որտեղ միայն գերազանց գնահատականներ էին… Զինկոմիսարը կանչեց մայրիկիս։ Մայրս ասաց, որ ինքը հպարտանում է ինձնով ու պատրաստ է ինձ հետ միասին մեկնելու ճակատ։ Մենք հայտնվեցինք ԽՍՀՄ ժողկոմի հատուկ կարևորության պաշտպանական նշանակության օբյեկտում։ Առավոտից իրիկուն մատները կապտելու աստիճան շփում էինք հին ականները և նորոգում արկերը։ Արկերը ծանր էին, ու ես վնասեցի ձեռքս։ Ինձ տեղափոխեցին հոսպիտալ։ Հետո ես ընդունվեցի բժշկական ուսումնարան և սկսեցի աշխատել հոսպիտալում։ Ցերեկը խնամում էի վիրավորներին, իսկ երեկոները ակորդեոն էի նվագում նրանց համար…