Ավարտվում է գողգոթան, նահատակների շիրմաթմբերից հառնում են աղավնիները, թռչում անհայտ, անօթեւան հեռուներ ու կինը՝ անհաղթ, սիրող ու անպարտելի «կանգնում է շիրմին՝ որպես հավերժ կենդանի մի խաչ»։ Ամբողջ այս միստերիան կատարվում է գործողությունից դուրս՝ հոգեկան էկզալտացիայի անգիտակից սեւեռումի պարագայում, որ առհասարակ բնորոշ է Վարդան Հակոբյանի ստեղծագործական խառնվածքին։ Այստեղ արժե վկայակոչել Մեսրոպ արքեպիսկոպոս Աշճյանի բնութագրականը Հակոբյանի արցախապատումի վերաբերյալ. «Մենք հիացած ենք Ձեր խոսքի ուժգնությամբ եւ սրտի անկեղծությամբ։ Մենք ողջունում ենք, հանձին Ձեզ, Արցախի հայ ժողովրդի պահանջատիրության ոգու ամենից ուժեղ, իմաստուն եւ կորովի առաջնորդներից մեկին, սրտի զգացումի մարդուն, տեսիլքի ուխտավոր բանաստեղծին»։