Կոմարովսկին օգտագործում է իր կապերը, որպեսզի Լարային ազատի պատասխանատվությունից: Լարան և Պաշան ավարտում են իրենց ուսումը, ամուսնանում և գնացքով մեկնում Յուրյատին: Ապա տեղափոխվում ենք Առաջին համաշխարհային պատերազմի երկրորդ աշուն: Յուրան ամուսնացել է Տոնիայի հետ և Մոսկվայի հիվանդանոցներից մեկում աշխատում է որպես բժիշկ: Տոնիան ունենում է իրենց առաջնեկին, որին Տոնիայի հոր պատվին կոչում են Ալեքսանդր՝ Սաշա: Անտիպովները Յուրյատինում, նույնպես ունեցել են իրենց առաջնեկին՝ Կատենկային: Չնայած Պաշան չափազանց շատ է սիրում Լարային, նա գնալով ավելի ու ավելի է խեղդվում կնոջ սիրուց իր հանդեպ: Պաշային շարունակ թվում է, որ Լարան չի փոխադարձում իր զգացմունքը և եթե սիրում է իրեն, ապա լոկ որպես մայր կամ քույր: Որպեսզի փախչի հոգին կեղեքող հակասական զգացմունքներից, Պաշան կամավոր զինվորագրվում է և մեկնում ռազմաճակատ: Լարան սկսում է ուսուցչություն անել Յուրյատինում՝ դստեր ապրուստը հոգալու նպատակով: Որոշ ժամանակ անց նա նույնպես մեկնում է Յուրյատինից և գնում ռազմաճակատին մոտ տարածքներ՝ Պաշային փնտրելու: Շուտով նա հասնում է արևելյան Եվրոպայի Գալիցիա քաղաք, ուր Յուրի Ժիվագոն աշխատում էր որպես ռազմական բժիշկ: Լարային այստեղ լուրեր են հասնում, որ լեյտենանտ Անտիպովին (Պաշային) գերի են վերցրել Ավստրո-հունգարական ուժերը, սակայն թյուրիմացաբար նրա անունը հայտնվում է անհայտ կորածների ցուցակում: Յուրի Ժիվագոն հրետանային վիրավորում է ստանում. նրան ուղարկում են Մելյուզեև քաղաքի ճակատային հիվանդանոց, ուր Լարան՝ որպես բուժքույր, պետք է խնամեր նրան: Գալիուլինը (երկաթուղային սանը, որին ծեծից փրկել էր Տիվերզինը, մաս 2) նույնպես Լարայի հսկողության տակ է, նույն հիվանդասենյակում: Նա այժմ լեյտենանտ է՝ Պաշայի վաշտից: Նա տեղեկացնում է Լարային, որ Պաշան ողջ է, բայց Լարան կասկածում է դրան: Լարան փորձում է ավելի մոտիկից ճանաչել Ժիվագոյին, սակայն առանձնապես տպավորված չէ նրանով: Այս գլխի ամենավերջում հիվանդանոցում լուր է տարածվում, որ հեղափոխություն է տեղի ունեցել: