Ես ժողովրդական երգեր սկսել եմ երգել դեռ պատանի տարիքից: Երբ ծնվեցին եղբայրներիս երեխաները, ես դեռ իմ հայրական տանն էի ապրում, օգնում էի մեծացնել փոքրիկներին: Նրանց քնեցնելու ժամանակ երգում էի, իսկ իրենք անընդհատ նոր երգեր էին ուզում լսել: Ես սկսեցի հետաքրքրվել և հավաքել մեր օրորոցային երգերը: Մի պահ հասկացա, որ արդեն շատ-շատ երգեր գիտեմ: Նույնիսկ ինքս սկսեցի օրորոցային երգեր հորինել: Երազում էի Քրիստոնեության ընդունման 1700-ամյակի առթիվ ձայներիզ նվիրել բոլոր հայ երեխաներին: Սակայն ո՛չ պետական օղակները, ո՛չ էլ ազգային-մշակութային կառույցները չարձագանքեցին՝ դա համարելով ոչ կոմերցիոն ժանր: Իսկ ինձ համար ազգային երգը կոմերցիա չէ: Երգն իմ կյանքն է, որով ես ապրում եմ: