Իր տվյալներից Զեեմանը կարողացավ ստանալ «իոնի» լիքի նշանը (բացասական) և e / m {\displaystyle e/m} հարաբերությունը, որը անսպասելի մեծ դուրս եկավ և չէր թողնում «իոննն» ասոցացվեր սովորական իոնների հետ, որոնց հատկությունները հայտնի էին էլեկտրոլիզի փորձերից։ Ինչպես պարզ դարձավ Ջոն Թոմսոնի (1897) փորձերից հետո, այդ հարաբերությունը համընկավ այդպիսի մասնիկների համար կաթոդային ճառագայթներում։ Քանի որ այդ վերջին մասնիկները շուտով ստացան էլեկտրոն անունը, Լորենցը 1899 թվականին իր հետազոտություններում սկսեց այդ տերմինի հետ օգտագործել «իոն» տերմինը։ Բացի այդ, նա առաջին անգամ գնահատեց էլեկտրոնների լիքն ու զանգվածը առանձին առանձին։ Այդպիսով, տարրապատկերային գծերի ճեղքման չափման արդյունքներն ու իրենց տեսական մեկնաբանությունը տվեցին էլեկտրոնի հիմնական պարամետրերի գնահատականը և նպաստեցին այդ նոր մասնիկների ներկայացման ընդունելուն գիտական հանրության կողմից[70][71]։ Երբեմն ոչ առանց հիմնավորման պնդվում է, որ Լորենցը գուշակեց էլեկտրոնի գոյությունը[72]։ Չնայած Զեեմանի երևույթի բացահայտումը դարձավ էլեկտրոնային տեսության ամենաբարձր ձեռքբերումներից մեկը, շուտով այն ցույց տվեց իր սահմանափակությունը։ Արդեն 1989 թվականին հայտնաբերվեցին շեղումներ Լորենցի կողմից կառուցված երևույթների պարզ նկարներից, նոր իրադրությունը անվանումը ստացավ Զեեմանի անոմալ (բարդ) երևույթ։ Գիտնականը շատ տարիների ընթացում փորձում էր կատարելագործել իր տեսությունը, որպեսզի նոր տվյալներ բացատրի, բայց անհաջողություն ապրեց։ Զեեմանի անոմալ երևույթի գաղտնիքը լուծվեց միայն էլեկտրոնի սպինի բացահայտումից և քվանտային մեխանիկայի ստեղծումից հետո[73]։