«Հայո՜ց լեզու, որքա՜ն կը սիրեմ քեզ։ Ո՛չ մէկ աղջիկ երկրի վրայ կրնայ պարծենալ, թէ այդքան խանդաղատանք, այդքան գորով, այդքան աղապատանք ստացած է ինձմէ։ Հաւատարմութիւնը, որ կը զգամ քեզի հանդէպ՝ աւելի՛ զօրաւոր է, քան մեր այս եղկելի կեանքը։ Կÿուզէի քեզ սորվիլ մինչեւ վերջին վայրկեանը,¬ քու յետին շեշտերդ ու քու յետին բառերդ։ Քու ներքին երաժշտութիւնդ ու քու գծած ճամբադ՝ պատմութեան մէջ։ Դուն, որ մեր աղօթքն ես ու մեր հաճոյքը,¬ հայո՜ց լեզու, կը սիրե՛մ քեզ»: