Արդեն 80-ականներին՝ Ղարաբաղյան շարժման ժամանակաշրջանում, ՙԽորհրդային Ղարաբաղն՚ արդարացիորեն վաստակել է ղարաբաղցիների ազգային-ազատագրական պայքարի ճշմարիտ տարեգրի փառքը՝ կանգնելով իր ժողովրդի կողքին։ Հենց այդ ժամանակ էր թերթի տպաքանակը հասել իր գագաթնակետին՝ կազմելով գրեթե 100 հազար օրինակ, և այն տարածվում էր ոչ միայն Արցախում ու Հայաստանում, այլև նրանց սահմաններից շատ հեռու։ Այն իրավիճակում, երբ խորհրդային կենտրոնական մամուլը բացահայտ սուտ էր տարածում Ղարաբաղյան շարժման մասին, մեր թերթի ճշմարտացի խոսքը չափազանց պահանջված էր։ Թերթի նշանակությունը, նրա կողմից իրականացվող առաքելության կարևորությունը հասկանում էին, իհարկե, նաև Ադրբեջանի իշխանությունները, որոնք ամեն ինչ անում էին նրա գործունեությանը խոչընդոտելու համար։ Այն տարիներին տողերիս հեղինակն աշխատում էր ՙԽորհրդային Ղարաբաղ՚ թերթում և կարող է վկայել, որ լրագրողներն ստիպված էին աշխատել Ադրբեջանի քաղաքական ու գաղափարախոսական ճնշման ծանրագույն պայմաններում, ռազմական գրաքննիչի մշտարթուն հսկողության ներքո, որը խմբագրությունում նշանակվել էր միութենական Կենտրոնի հանձնարարականով։ Չնայած անասելի դժվարություններին, այնուամենայնիվ, հաջողվեց ճեղքել Լեռնային Ղարաբաղի տեղեկատվական շրջափակումն ու Շարժման մասին ճշմարտությունը հասցնել ոչ միայն հայ հանրությանը, այլև նախկին ԽՍՀ և արտասահմանյան երկրների հազարավոր ընթերցողներին։ Իսկ խմբագրության շենքն ինքը դարձել էր Շարժման յուրատեսակ շտաբ, որտեղ հաճախ էին անցնում ՙԿռունկ՚ կոմիտեի նիստերը։