Իմ կարճատեւ կյանքի ընթացքում ես բազմիցս եմ հայտնվել այնպիսի իրավիճակում, որ ստիպված էմ եղել ստել: Պատճառները տարբեր են: Երբեմն ուղղակի խուսափում էի տանը կոնֆլիկտների առաջացումից, երբեմն էլ ուղղակի չէի ուզում բացահայտել թերություններս: Դպրոցում դասերին բացակայելու համար ես տարբեր պատմություններ էի հորինում, խաբում էի ընկերուհուս, երբ նրա հետ չէի ուզում հանդիպել: Մի խոսքով խաբեությունը միշտ ինձ ուղեկցել է կյանքում: Ընդհանուր առմամբ դրանք երբեք լուրջ խաբեություններ չեն եղել, այլ ուղղակի այնպես, փոքրիկ խաբեություններ: Բայց ինձ միշտ վատ եմ զգում դրանից երբեմն նույնիսկ զգում եմ, որ խիղճս տանջում է: Դրա համար իմ մոտ հարց առաջացավ թե կան արդյոք իրավիճակներ, երբ սուտը կարող է արդարացված լինել: