… Տնտեսական աճ մեր կառավարությունը խոստանում է, բայց կենսաթոշակների, նպաստների ու աշխատավարձերի բարձրացում` ոչ: Նախընտրական շրջանում վարչապետ Կարեն Կարապետյանը հավաստիացնում էր, որ գալիք տարում կբարձրացվեն թոշակներն ու աշխատավարձերը, մինչդեռ այսօր երկրի գլխավոր ֆինանսական փաստաթղթում բարձրացում չի նախատեսվում: Հարց է ծագում` հապա ո՞ւր է գնալու չորսուկես տոկոս տնտեսական աճը, եթե Հայաստանի շարքային քաղաքացին սեփական մաշկի վրա չի զգալու այդ աճի առարկայական արգասիքը: Վարչապետի պատասխանն ավելի քան տարօրինակ է. «Տնտեսական աճը ով է զգում իր մաշկի վրա եւ ով չի զգում` դա շատ սուբյեկտիվ ու անչափելի գործոն է»,- ասել է նա: Կառավարության խոստումնազանց ղեկավարի խոսքին սրանից հետո ո՞վ կհավատա` որքան էլ 2018 թվականի պետական բյուջեում «ոսկե սարեր» խոստանա: Դատելով պետբյուջեի քննարկման ժամանակ ընդդիմադիր պատգամավորների ելույթներից, 4.5 տոկոս տնտեսական աճը որեւէ էական հիմնավորում չունի: Արդյունաբերության եւ ծառայությունների ոլորտները, որոնց հաշվին հիմնականում ենթադրվում է տնտեսական աճը, շատ քիչ վստահություն են ներշնչում: Իսկ վերջին տասը տարվա կարեւոր ցուցանիշները վկայում են, որ մեր կյանքը գնալով վատանում է: Ահավասիկ` եթե 2007 թվականին Հայաստանի պետական պարտքը կազմում էր բյուջեի միջոցների 14%-ը, ապա այսօր այն հասել է 60%-ի, ինչը վտանգավոր շեմ է համարվում: Նույն 10 տարում աղքատությունն աճել է 2,5 անգամ, գործազրկությունը` ավելի քան 3 անգամ եւ այլն: Ցավալի է, որ Բյուջե-2018-ը սոցիալական ուղղվածություն չունի: Նրանում էապես կրճատվել է այնպիսի առանցքային ոլորտների ֆինանսավորումը, ինչպիսիք են առողջապահությունը, գիտությունը, կրթությունը, սոցիալական համակարգը: Փոխարենը ավելացված են ոստիկանության, ազգային անվտանգության ծախսերը, ինչը անհասկանալի է: Նույնքան անհասկանալի է, թե ինչու ենք մենք պահում բնակչության մեկ շնչի հաշվով աշխարհում ամենից մեծաքանակ ոստիկանությունը: Ահագնացած արտագաղթի պայմաններում այսպես որ գնա` շուտով յուրաքանչյուր մարդու մեկ ոստիկան է բաժին ընկնելու: Իսկ առայժմ ՀՀ ոստիկանությունը, կարծես թե, մեկ մարդու անվտանգությունն է ապահովում: