Այս	քա՛ջ	բազուկ, այս	լայնալի՛ճ	աղեղն, այս	նետ	երեքթևեա՛ն, այս	կուրծ	քաջակո՛ւռ, ամո՛ւր, այս աշխարհասասա՛ն, անընկճելի՛, անվանելի՛	հսկայից	սիրագումա՛ր	դասք, քե՛զ	լիցին	յայսմհետէ պահապա՛ն, պաշտպա՛ն՝ սխրալի՛դ	իմ	Հրազդան: Ցնծա՛, զուարճացի՛ր, բերկրեա՛ց, փարթամացի՛ր, հրճուեա՛ց, զուարթացի՛ր, գեղեցի՛կդ	իմ	Հրազդան: Թո՛ղ	ծոց	քո	ցնծալից, թո՛ղ դաշտ	քո	զուարճալից	ուռճասցի՛ն, ծաղկասցի՛ն. Ընձխղեսցե՛ն, բողբոջեսցե՛ն	պտուղս հազարավորս, սերմանիս	բիւրաւորս՝ ի	կերակուր	իմ	սերընդոց, ի	ցնծութիւն	իմ	զավակաց, ի վայելչութիուն	իմ	ազանց	դիւցազանց: Իմ	տո՛հմք	ժառռանգեսցե՛ն	յայսմհետէ	զայս	դաշտ երկնատիպ, իմ	շառավի՛ղք	եղիցի՛ն	քեզ	թշնամայա՛ղթ	խնդակիցք: Այս	լերի՛նք	երկնամբարձք եղիցի՛ն	իմ	պատուարք	մշտահաստատք. այս	դաշտավա՛յր	չքնաղադէմ՝ իմ	քաղցր	օթևան: Քո ձո՛ր	ծաղկածին՝ իմ	նազելի	զբօսարա՛ն: Իմ	անուն	կնքեսցէ՛, դրոշմեսցէ՛	զայս	մաքուր, վայելչագեղ	սահման, զի	ո՛չ	գտի	երբէք	ի	բոլոր	ուղիս, յերկարատև	չուս	իմ	բացական՝ սմա հանգունատիպ	տեղի	յարանման, սա՛	կոչեսցի՛	այժմ	և	յայսմհետէ, մինչև, ցօրն	յավիտենակա՛ն՝ Հայաստա՛ն...