էս	ձենի	վրա	էր, ինչպես	ասեցի, որ	մեր	անբախտ	ծերունին	բիրադի	վե՛ր	թռավ, էլ	ո՛չ	գդակ, էլ	ո՛չ քուրք	հարցրեց, տանիցը	բղղալով, գլուխը	ծեծելով, միրուքը	պոկելով	դուս	ընկավ	ու	հոգին բերնին	հասած՝ գլորվելով, տրորվելով	իր	որդու	ոտի	տակին	գետնին	դիպավ	ու	թրպըրտում	էր: Ընչանք	Էն	տեղ	հասնիլը	հարյուր	տեղ	վեր	էր	ընկել, հարյուր	տեղ	ոտն	ու	ճակատը	քարին	էր առել, գլխումն	ու	ջանումն	էլ	սաղ	տեղ	չէ՛ր	մնացել, հազար	քարի	էր	դիպել	ու	յարալու-փարալու էլել, ձնի	նման	սպիտակ	միրուքը	արնի	մեջը	սառել, չանին	էր	կպել, ու	հմիկ	էլ	որդու	ոտները լիզում	էր, որ	մեկ	թուր	էլ	իրան	խփի, որ	շուտով	էս	դառն	աշխարքիցս	պրծնի: