-Գարուն էր, զուլում ընկավ Էրգիր։ Մի ջոկատ մարդասպան ասկյար ու թալանչի քուրդ մութուլուսին լցվան մեր գեղ՝ Սասնո Վարդնոց,- շատ հեռվից սկսեց պապը, որ թոռան մտքում իր չգործած մեղքը մեղավորության ցավ չթողնի։- Լաո՛, մեկ ռանչպար սասունցու վրեն մի բուլուկ ասկյար ու քուրդ էկավ՝ թոփ ու թվանքով։ Մի քանի չախմախլի հրացանով ջահելներ կռվան մինչև վերջին փամփուշտ։ Էլ դեղ ու ճար, օգնող չկար, աշխարհ դարձավ հային դուշման, մեկ բարեկամ չկար։ Սպանվածներին արագ-արագ հող ու քարով ծածկինք, ով ողջ էր կամ վիրավոր՝ ժողվին զիրար, մեծ մաս ելավ Անդոկու սար։ Մեր Վարդնոց կոտորումին թալանի գլուխ քուրդ Սըլիմո աղան էր։ Մերոնք տուն չէին։ Սըլիմոն երկար նայեց մեջ իմ աչքերին, մատով մոտ կանչեց։ «Հիմի էս շուն քուրդ զիմ վիզ կկտրի ուր կեռ թրով»,- դող ընկավ իմ ջան, հըմը կամաց-կամաց մոտեցա քուրդ աղին։