Ցանկացած նախաձեռնություն, որն էկոլոգիական ռիսկեր է պարունակում, հարկ է կարգավորել` հաշվի առնելով այն միջավայրը, որտեղ իրականացվելու է նախաձեռնությունը և այն իրավական բազան, որի հիման վրա կայացվում են որոշումները, կատարվում է գործունեության հսկողությունը: Իրավական բազան իր հերթին ձևավորվում է առաջնահերթ հաշվի առնելով երկրի բնական միջավայրի, բնակչության առողջության խնդիրները, միջազգային պարտավորությունները, մարդու էկոլոգիական իրավունքի իրացման պահանջները, գործող օրենսդրության փորձը: Շուկայական հարաբերությունների պայմաններում առաջնահերթ կարևորվում է նախաձեռնությունների էկո-անվտանգության ապահովումը՝ տնտեսապես ավելի ձեռնտու և հեշտ է կանխել վնասաբեր գործողությունները, քան թե՝ միջոցներ ծախսել դրանց հետևանքները վերացնելու համար: Հետևաբար հարկ է ձգտել նախագծերի հնարավոր ազդեցության լիարժեք գնահատմանն ու կարգավորմանը՝ որոշումների կայացման գործընթացներում: Այդ նպատակով էկո-փորձաքննության հարաբերությունները կարգավորող օրենսդրությունը պետք է օժտված լինի պարզ և չափելի որակ-քանակային հստակություն ապահովող պահանջներով՝ ազդեցության նախնական գնահատման, ռիսկերի սահմանումների, մեղմացնող միջոցառումների, էկո-մոնիթորինգի վերաբերյալ: Բայց մեր իրականությունում հաճախակի են այս ամենի անտեսումները: