Քիչ չեն մենությունը ծնող պատճառները. ժողովածուն պատասխան է տալիս շատ ու շատ ինչուների: Հովհ. Գրիգորյանը քաղաքային կյանքի պատկերներում տեսնում է նոր եքևույթներ, սոցիալական կենսափիլիսոփայության լուրջ տեղաշարժեր և այս ամենը արձանագրում պրոզայիկ սառնությամբ, հեգնախառն թախծով. սիրտը ցավում է, կյանքը` պարտադրում: Իր տեղը զիջում է ռոմանտիկական-հեթոսականը, սովորական օրերի հաջորդական շղթայում առօրեականը խեղդում է մարդու վեհ, շքեղ երազները: Բանաստեղծը ժողովածուի մեջ համարձակ կերպով ներառում է այդ անկրակ, անգույն կերպարներին (քննադատի լեզուն չի էլ բռնի դրանց հերոս անվանելու): Նյութականացող դարում ան-սխալական, «անշառ» քաղքենին բութ համառությամբ իշխում է հոգևոր ամենատարբեր ոլորտների վրա (դե, եկ ու վտանգիր քեզ` նրան բացասական կերպար դիտելով): Իսկ բանաստեղծը այդպես դատելու քաջությունն ունի: Դրա համար էլ նա բանաստեղծ է: Նյութապաշտ է քաղքենին, սիրում է ունենալ, կուտակում է ու ճարպակալում, ըստ դիրքի պատրաստ է քծնել կամ ճամարտակել, դարի ոգին նենգափոխել մենատնտեսի նուրբ հաշվարկով: Երգիծանքն ու հեգնանքը դառնում են բանաստեղծի զինանոցի առաջին գործածության միջոցները.