Միտք	էի	անում, որ	թե	կտրիճ	մարդ	ասես, մեր	միջումը	հազարավորն	են	էլել	ու	էսօր	էլ կան. Թե	խելոք	խոսք	ասես, մեր պառավներն	էլ	հազարը	գիտեն: Թե	աղ	ու հաց	ասես, սեր, բարեկամություն, քաջություն, երևելի	անձինք	ասես, մեր գեղըցոնց	սիրտն	էլ	ա	լիքը	էսպես մտքերով: Առակ, մասալա, սուր-սուր խոսքեր	որ	ուզենաս, հո	էն	հետին	ռամիկ մարդը	մեկի	տեղակ	հազարը	կասի: Ախր ի՞նչ	պետք	էր	արած, որ	մեր	սիրտն	էլ	ուրիշ ազգեր	իմանային. մեզ	էլ	գովեին, մեր լեզուն	էլ	սիրեին, մնացել	էի	տարակուսած: Լավ	գիտեի, որ	թե	օսմանցվի, թե	ղզլբաշի երկրումը	ինչքան	էնպես	երևելի, խելոք, հունարով	մարդ	են	էլել, ինչքան	խանի, շահի, սուլթանի	դռներին	սիրեկան	աշըղ, լավ	խաղ	ասող, ոտանավոր	շինող	մարդ	են էլել, շատը	հայ	ա	էլել: Մենակ	Քեշիշ	օղլին, Քյոռ	օղլին	բավական	են, որ	ասածս	սուտ չի՛	դուս	գա: Թո՛ղ	էսօր	էլ	մեկ	մարդ	Գրիգոր Թաբխանովի	հետ	խոսա, նրա	ասած խոսքերն, նրա	էն	ճարտար	լեզուն, նրա	էն հիանալի	բոյն	ու	պատկերը, նրա	հենց	մեկ հունարը	տեսնի, որ	հարիր	տեսակ զանազան	մարդի	ու	ազգի	լեզուն, շարժմունքը, նստիլ	վեր	կենալը	Էնպես ցույց	կտա, որ	քոռանամ, թե	Եվրոպիո	Էն ընտիր	թեատրներումն	էլ	տեսած	ըլիմ, ու վարժատան	երես	հո	իր	օրումը, կարելի	ա, Էն	ժամանակն	ըլի	տեսած, որ	այբբենը	մեր միջումը	գաբով	էին	բռնում, գյուլլով	վեր քցում, էն	ժամանակը	կիմանա, թե	հայոց միջումը	ի՜նչ	հունար	կա: