«Շնոր­հա­կա­լու­թիւն Հա­մազ­գա­յի­նին, որ նման քայլ մը առած է, ասի­կա բա­րե­րա­րու­թիւն չէ, ոչ ալ նուի­րա­տուու­թիւն է, ասի­կա իր տե­սա­կին մէջ շատ իւ­րա­յա­տուկ քայլ մըն է: Եր­կու տար­ուան ըն­թաց­քին բա­ւա­կա­նին մեծ շար­ժում ստեղ­ծեց ցու­ցաս­րա­հը, գե­ղար­ուես­տա­կան մի­ջա­վայր ձե­ւա­ւո­րեց, կար­ծես հա­ւաք­ուե­լու տեղ չկար, եւ ասի­կա դար­ձաւ ար­ուես­տա­գէտ­նե­րու հա­ւա­քա­տե­ղին: Ու­րիշ ցու­ցաս­րահ­նե­րու մէջ նկար­ներ կը դի­տենք եւ կ՛եր­թանք, այս­տեղ այդ­պէս չէ, բա­ցու­մէն ետք ոչ ոք կը շտա­պէ տուն եր­թալ, մէկ-եր­կու ժամ տա­կա­ւին կը մնայ, կը խօ­սի, կը քննար­կէ: Ցու­ցա­սրա­հի ներ­քին յար­դա­րու­մը, ձե­ւա­ւո­րու­մը, պա­տե­րը շատ կա­տար­եալ են, դուր­սի ու ներ­սի փեղ­կե­րը իւ­րա­յատ­կու­թիւն կը հա­ղոր­դեն… Այս ցու­ցաս­րա­հը միշտ կը հա­մե­մա­տեմ Փա­րի­զի ցու­ցաս­րահ­նե­րուն հետ: Ես շրջած եմ Փա­րի­զի բո­լոր ցու­ցաս­րահ­նե­րը եւ, հա­ւա­տա­ցէ՛ք, մեր այս ցու­ցաս­րա­հին պէս մէկ կամ եր­կու ցու­ցա­սրահ տե­սած եմ միայն: Մեր ժո­ղո­վուրդն ու Հա­մազ­գա­յի­նը պէտք է ինք­զինք շատ հպարտ զգան, որ նման ցու­ցաս­րահ ու­նինք, որ ու­րիշ­ներ չու­նին: Շա­տեր կ՛ըսեն` երա­նի տա­սը տա­րի առաջ ըլ­լար, բայց ես այդ կար­ծի­քին չեմ, կը կար­ծեմ` ճիշդ ժա­մա­նակն է, հի­մա է, որ գա­ղու­թը պէտք ու­նի, հի­մա է, որ ար­ուես­տի դե­րա­կա­տա­րու­թիւնը պակ­սած է, եւ ցու­ցաս­րա­հը եկած է ձե­ւով մը լրաց­նե­լու ատի­կա: Հի­մա մշա­կու­թա­յին կեան­քը աւե­լի տկար է, քան այն ժա­մա­նակ, երբ որ ցու­ցաս­րահ բաց­ուե­լու մա­սին կը խօսուէր: