«Հայդատականությունը կամ պահանջատիրությունը քաղաքական ծրագիր չէ, հիմնված է էմոցիաների, պատմական արդարության վերականգնման անհրաժեշտության, կենցաղային հայրենասիրության, նույնիսկ ատելության վրա»: Սա ասում է Տեր-Պետրոսյանի «խաղաղության կոնցեպցիան» քաղաքական ծրագիր համարող վերլուծաբանը, որ նաև պնդում է, թե, «Ոչ մի թիզ հող» հավաքական պայմանական անունով հանդես եկող գործիչները ընդդիմանում են փոխզիջման որևէ հեռանկարի: Բայց եկեք հարցին նայենք այն տեսանկյունից, որ այսօր ոչ մի երկիր մյուսին հենց այնպես «մի թիզ հող» չի զիջում: Իսկ ինչ վերաբերվում է Արցախին և ազատագրված տարածքներին, ապա դրանք երբեք չեն եղել Ադրբեջանի անկախ հանրապետության տիրապետության տակ: Հիմա մենք ի՞նչ պետք է անենք` վերադարձնե՞նք Խորհրդային Ադրբեջանին կցմցած տարածքները: Ո՞վ դրա համար կհամբուրի մեր ճակատը և ի՞նչ երաշխիք կտա, որ ազատագրված տարածքներն Ադրբեջանին նվիրաբերելուց հետո Ղարաբաղի հարցը կլուծվի: Երբ չունեք Արցախի հարցի կարգավորման սեփական ծրագիր, որի շուրջ, ձեր պատկերացմամբ, հնարավոր է այնպիսի կոնսենսուս ձևավորել, որի հետ համաձայն կլինի նաև հայ ժողովուրդը, ապա մնացած ամեն ինչ, այդ թվում և տերպետրոսյանական «խաղաղության կոնցեպցիան», պետք է նետվի աղբարկղ և այլևս որևէ հարթակում չդառնա քննության առարկա: Հակառակ պարագայում մենք կվտանգենք ամեն ինչ, այդ թվում և Հայ դատն ու պահանջատիրությունը, որը սխալմամբ համարում եք էմոցիաների, պատմական արդարության վերականգնման անհրաժեշտության, կենցաղային հայրենասիրության և նույնիսկ ատելության վրա հիմնված մի բան: Մեծագույն մոլորություն է «հայադատականներին ու պահանջատերներին» Տեր-Պետրոսյանի խաղաղության կոնցեպցիայի ընդդիմություն համարելը: Ավելի ճիշտ կլիներ հակառակը պնդել, թեև Լևոն Տեր-Պետրոսյանը ժամանակի քննություն չբռնած իր տեսակետներով երբեք չի հասել պահանջատիրության ընդդիմախոսի աստիճանին: Չի էլ հասնի, որովհետև առանց պահանջատիրության նույնիսկ փոխզիջումների մասին խոսակցություններն են անիմաստ: Եթե պահանջատեր չես, ուրեմն նաև խնդիր չունես, իսկ եթե խնդիր չունես, ուրեմն դու աշխարհում քաղաքական առումով սուբյեկտ չես: Սրա շուրջ պետք է խորհել: