Սուր լեզվին մի նայեք, թե հանկարծ մեկը քեֆին դիպավ, անզգույշ եղավ կատակների մեջ, խռովում է, ոտով փողամանը մի կողմ հրում, սկսում անօգնական ու աղիողորմ, մարմնի անզուսպ ցնցումներով լաց լինել։ Նման պահերին երեսի մուրը գալիս, արցունքների հետ շուրթերի մոտ լճանում է, ավելի ցավագին տեսք տալիս սեւ կրակների պես դեմքի վրա իր իսկ ձեռքերով տրորվող աչքերին։ Փակ ճակատագիր է Մուրին եւ այդքանով էլ՝ խորհրդավոր,։ Միայն մի բան գիտեին բոլորը, բայց չէին բարձրաձայնում՝ պատերազմն է ծնել Մուրուն... Մինչ այդ նա չկար Շուշիում։ Բացի դա, ինչ էլ որ անեին՝ հաշմանդամից կամ զինվորականից երբեք փող չէր վերցնում։