Այստեղ էական դեր են խաղում նաև որոշակի քաղաքական շահագրգռություններ, ինչն ավելի է խճճում այդ մոդելով ներկայացվող հնագույն աշխարհի` առանց այդ էլ խիստ աղճատված պատկերը: Կարծես թե ամեն ինչ արվում է, որ մարդկային քաղաքակրթության օրրանը չունենա կենդանի ժառանգորդ: Հին աշխարհի՝ խառնաշփոթի մատնված այդ պատկերի մեջ բացակայում են հայերը (ժողովուրդ, որի լեզուն ութ հազար տարեկան է) ու հայկական պետականությունը, և, ըստ այդ վարկածի, նրանք պատմական թատերաբեմում հանկարծակի հայտնվում են Ք.ա. VI դարում` անհայտ տեղից և անհասկանալի ձևով: Այս վարկածը ոչ միայն ամբողջովին հակասում է ողջ հայ պատմագրությանը, ավանդությանը և օտար բազմաթիվ աղբյուրների տվյալներին, այլև անլուծելի հակասությունների գիրկն է նետում ողջ հայեցակարգը` մեծ խառնաշփոթ առաջացնելով նաև համեմատական լեզվաբանության, լեզվի պատմության, հնագիտության, պատմական աշխարհագրության, դիցաբանական և մշակութաբանական ուսումնասիրությունների և այլ ոլորտներում: Արդյունքում, այդ մոդելով հայությունը արտաքսվեց իր բնօրրանից և սեփական պատմությունից: Դա, ըստ էության, քաղաքակրթական եղեռն էր հայության և հայկականության հանդեպ, և հետագայում իրագործված ֆիզիկական եղեռնի գաղափարական նախապատրաստումը: