Եօթերորդ կէտում Սրբազան Հայրը կրկին անգամ կարեւորեց տան դաստիարակութիւնը, որին զուգահեռ պէտք է ընթանայ կրօնական եւ ազգային դաստիարակութիւնը, համոզւած լինելով՝ որ եթէ երեխան մինչեւ 12-13 տարեկան տանը ստանայ ծնողական ճիշտ դաստիարակութիւնը, ապա հնարաւոր է յետագային այն աճեցնել, զարգացնել եւ նրան փոխանցել անհրաժեշտ գիտելիքները, նաեւ կարեւոր է քաջալերել զաւակներին, որ Աստւածաշունչ ընթերցեն եւ եկեղեցի յաճախեն, քանի որ Աստւածաշունչ կարդալով մարդս բարոյապէս, հոգեպէս եւ մարմնապէս աւելի մաքուր, գիտակից եւ հասուն է լինում, եւ իր կեանքի ընթացքում չի ձախողւում այն զաւակը՝ որ մանկուց ստանում է կրօնական-Աստւածաշնչական դաստիարակութիւն, իսկ եթէ հակառակը կատարւի, ասաց Սրբազան Հայրը, ապա ո՞րտեղից մեր զաւակը պիտի սովորի Աստծուն սիրել, ի՞նչպէս պիտի կազմւի նրա նկարագիրը եւ ո՞րտեղից մեր զաւակի սրտում պիտի աճեն հոգեւոր եւ ազգային արժէքները։