Հետևելով Թուրքիայի Հանրապետությունում վերջին տասնամյակների ներքաղաքական զարգացումներին՝ ակամայից զուգահեռականներ եմ անցկացնում XIX դարի Օսմանյան կայսրության պատմության հետ՝ փորձելով հասկանալ Թուրքիայի ներքաղաքական զարգացումների դինամիկան, որը դարեր շարունակ պտտվում է նույն առանցքի՝ թուրք-մուսուլմանական տարրի գերադաս կարգավիճակի շուրջ: Փոխվում են ժամանակները, աշխարհաքաղաքական գործոնները, սակայն այս մտայնությունը, որը ընկած էր Օսմանյան կայսրության, այնուհետև Հանրապետական Թուրքիայի պետականության հիմքում, անփոփոխ է: Բնականաբար, կլինեն մարդիկ, ովքեր կպնդեն, թե Թուրքիայի Հանրապետությունում շատ բան է փոխվել՝ այն աշխարհիկ դեմոկրատական պետություն է, վերջին մի քանի տասնամյակում ազգային փոքրամասնությունները և ոչ թուրք ազգերը համեմատաբար լայն իրավունքներ են ստացել և այլն: Չեմ առարկում: Թույլ տվեք միայն նշել, որ ժողովրդավարական Թուրքիայի քրդաբնակ Դիարբեքիր քաղաքում ամիսներ շարունակ կրակում և սպանում են հաց կամ այլ կենսական անհրաժեշտության մթերք գնելու դուրս եկած «ահաբեկիչ, գերիլլա» երեխաներին և կանանց: