-Մայրս, ով, իմիջիայլոց, կուլակի աղջիկ էր, տասներկու ծնունդ էր ունեցել, ուղղակի չորսը մահացել էին Հայրենական պատերազմից հետո, բնականաբար, սովից։ Մաման մտածել է՝ կարող է ես էլ մահանամ։ Հարևաններից մեկը մորս խորհուրդ է տվել, որ յոթ տնից կտոր վերցնի, շապիկ կարի, հագցնի ինձ։ Նորից եմ ասում՝ մայրաքաղաքի կենտրոն, Զաքյան փողոց։ Ու մաման տրվել է այդ սնահավատությանը, և ես հագել եմ այդ յոթ տան կտորից կարված շապիկը։ Հիմա մտածում եմ, որ, երևի, դրա համար եմ այսքան մարդամոտ. տրանսպորտում մարդ եմ տեսնում՝ խոսում եմ հետը, փողոցում անծանոթների հետ զրուցում եմ։