-Անվերապահորեն: Ֆիլմ նկարելն ինձ համար միշտ էլ եղել է աշխատանք, բայց ոչ երբեք ի հաշիվ ընտանիքի: Իհարկե եղել են պահեր, երբ հարկադրված ուշ եմ տուն դարձել, սակայն ընտանիքս հասկացել, սատարել է ինձ` սկսած սկեսրոջիցս, սկեսրայրիցս մինչեւ ամուսին ու երեխաներ, բայց, կրկնում եմ, աշխատանք-ընտանիք հիերարխիայում ընտանիքը վերադասությամբ է կանգնած: Ես չեմ մեղադրում, բայցև չեմ հասկանում այն կանանց, ովքեր կարիերա են անում ի հաշիվ ընտանիքի կամ ընտանիք ունենալու: Դա ինձ համար խորթ է: Նույնը փորձում եմ փոխանցել աղջիկներիս: Գուցե չգրես այս մասին, բայց չեմ էլ ընդունում կին պաշտոնյա հասկացությունը, գտնում եմ, որ մեր սեռին ավելի բնորոշն ինտուիտիվ զգացողությունների մասնագիտությունն է: Կինն ընտանիքի ջերմությունն է, տաքությունը, մտերմիկ մթնոլորտը: Պահապանը: Կնոջ գերագույն առաքելությունն երեխա ունենալ, պահել, դաստիարակելն է. չէ՞ որ երեխան մեր գենոֆոնդն է, ազգի, ընտանիքի, պետության հիմքն ու շարունակականությունը: Ուրեմն` սերնդապահություն, սերնդի դաստիարակություն, նրա առողջության պահպանում և անվերապահ հարգանք ընտանիքի տղամարդու, հոր հանդեպ: Սակայն կինը մի ուրիշ հզոր դեր էլ ունի ընտանիքում. ամուսնու կողքին սյան պես կանգնել, խորհրդակցական ձայնի իրավունքով կարծիք, վերաբերմունք արտահատել, բայց ո՜չ համառապնդել, որովհետև որոշումն ընտանիքում ընդունողը պիտի տղամարդը լինի: Մի բան պատմեմ: Մի անգամ ամուսնուս հետ դուրս եկանք փողոց ու չգիտեմ ինչպես եղավ, փորձեցի ինքս մեքենա կանգնեցնել: Ամուսինս զարմացած նայեց ինձ: Հետևեց մեղմ դիտողություն` դու մենակ չես: Ինձ սա շատ դուր եկավ: Կինը պիտի զգա, որ կողքին տղամարդ է կանգնած: Ես գտնում եմ, որ գերագույն երջանկություն է այս կարգի անպաշտպան լինելը, քանզի իրականում սա ոչ թե պաշտպանվածություն է, այլ` ամենապաշտպանվածություն: Երանելի է այն վիճակը, երբ կինը սիրված է ուգնահատված: