- Յի­շենք օրի­նակ­ներ, եւ չա­րին հա­ճոյ­քի բա­ժին մըն ալ տանք, թէ կա­րեւո­րուած է ան. չա­րագ­լուխ, չա­րադէմ, չա­րաբոյր, չա­րագու­շակ, չա­րազ­գեստ, չա­րաժ­պիտ, չա­րալուր, չա­րածին, չա­րահամ­բաւ, չա­րահամ­բոյր, չա­րաձայն, չա­րանա­խանձ, չա­րաշ­շուկ, չա­րար­մատ... Եւ մեր չար­քաշ ժո­ղովուրդը համ­բե­րատար, ո՞ր մէ­կին կրնար դի­մանալ, եթէ չու­նե­նար իր չա­րայաղթ իշ­խաննե­րը, չա­րայաղթ աղօթքնե­րը եւ չար­խա­փան սրբա­պատ­կերնե­րը։ Վեր­ջիննե­րուն ամե­նէն զօ­րաւո­րը՝ Արեւմտեան Փոքր Ասիոյ Նի­կոմե­դիա գա­ւառի Ար­մաշ գիւ­ղի Չար­խա­փան Սուրբ Աս­տո­ւածա­ծին վան­քինն էր։ Ալիք, Աս­տո­ւածած­նի բա­րեխօ­սու­թեան դի­մեր է նաեւ իր խոր ծե­րու­թեան հա­սած Քու­չա­կը. «Չար վի­րօք իլի եւ դա­տար­կա­բան, որդն եմ եւ փո­շի եւ հոգ ան­պի­տան, մե­ղա՜յ քեզ, մե­ղա՜յ, կոյս անա­պահ­կան»։