Բացհետույը փոքրիկը հաց ու կարագը ուտելուց հետո վեր է թռչում հողից և բոկոտն, գլոր-մլոր վազում աղբյուրի կողմը, որից քիչ հեռու մենք ենք՝ Սալուտի օտարականներս, նկարիչը իր գործին է, ես էլ իմ՝ աչքերս չորս բացած, նայում եմ դիմացի տան քիվին թառած աղավնիներին և պատի տակ շարված երեխաներին’ իրար նման, մի հոր ու մոր, ականջներս չորս բացած լսում խնոցու ձայնը, Անդրանիկի շեշտոտ խոսքերը, Կլարա մոր հոգնած դժգոհությունը… Ուզում եմ հենց աոաջին պահից հասկանալ խնոցու ասածը, որ նույնն անընդհատ կրկնում է, ուզում եմ հասկանալ Անդրանիկին և նրա ինը արու, միայն արու զավակ ծնած կնոջը… Ուզում եմ այստեղից սկսելով ճանաչել աշխարհը, ա՛յս հանճարեղ, ա՛յս պարզ, ա՛յս հողոտ այբուբենից։