Սև-սպիտակ ժապավենը, որի օգտագործումը պայմանավորված էր խնայողությամբ, ժապավենին հաղորդել է հեռավոր նմանություն նեոռեալիստների աշխատանքներին, ինչպես որ բնական լուսավորությունը: Այդուհանդերձ մենք տեսնում ենք բոլորովին այլ Հռոմ, քան Իտալիայի ետպատերազմյան կինոյում, տոնական, ռոմանտիկ և հոլիվուդանման հեքիաթային: Օգտագործվում է և ամերիկյան կինոյին բնորոշ արտահայտչական հնարքների զինանոցը: Դրանց թվում՝ եռանդուն միջկադրային մոնտաժ, որ հատկապես նկատելի է Vaspa սկուտերի տեսարանում, ուր ընթացքի դինամիկան ձեռք է բերվում հենց կադրերի հերթագայության հաշվին: