Միքայելն	իր	ընկերների	հետ	բռնեց	սեղանի	վերջին	անկյունը: Այստեղ	նրանք	կարող	էին	ազատ	խոսել, ծիծաղել, զվարճանալ: Միայն	Պապաշան	թույլ	չտվեց	իրեն	նրանց	միանալ	և	իբրև	ամենահարուստ	ու	ամենապատվավոր	հյուր, տանտիրոջ	առաջարկությամբ, նստեց	սրբազանի	մոտ: Այսօր	նա	տրամադրված	էր	շատ	լուրջ: Շրջանը	նեղ	ընկերական չէր, այլ	հասարակական, իսկ	նա	ամբողջ	քաղաքում	հռչակված	էր	ազգասեր, բարերար	և	հասարակական	շահերի	անկեղծ նախանձախնդիր... Երբ	սեղանապետն	առաջարկեց	սրբազանի	կենացը, Պապաշան	կամեցավ «երկու	խոսք» ասել	և	ոտքի կանգնեց: