վերաբերի հին տպագրութիւնները իբրեւ արժէք պահպանելուն, վերջերս ակներեւ է բաւական նախաձեռնութիւններ զանոնք թուայնացնելու, ինչպէս նշած է հեղինակը եւ արդէն իսկ մաս մը գործօն են ու գտած լայն ընդունելութիւն։ Հակառակ գիրք մը թերթատելով կարդալու առաւելութեան, հայերէն լեզուով տպուած գիրքերը արդեօք ժամանակի ընթացքին բնական պատճառներով ալ կորսուելու կամ փճանալու վտանգին տակ չե՞ն (ահա թուայնացման աշխատանքի մէկ այլ արժէք)։ Համամիտ չեմ այն կարծիքին թէ թուայնացման պատճառով հայերէն գիրքի ընթերցանութիւնը նուազեցաւ։ Հոս թերեւս քարոզչութեան միջոցները աւելի պէտք է ընդարձակել հրապարակին ընդհանրապէս, որովհետեւ փաստ կայ թէ թուայնացման այդ մեքանիզմն ու անոր հետ ընդարձակուող ընկերային ցանցերը աւելի հրապուրիչ դարձուցած են հայերէն գիրքերու ընթերձանութիւնը։ Իսկ ինչ կը վերաբերի ապագայ սերունդներու դաստիարակութեան ու գոյատեւման վերաբերող՝ «Սերունդները ինչպէ՞ս պիտի անցնին անմիջական ժամանակէն անդին, միայն բիզնե՞սով, տուրի՞զմով, պատառոտած ճինզե՞րով, ուռած շրթներով, ներկուած մազերով եւ նորոյթ համարուած եւ անմիջապէս մոռցուող երգերով…», սերունդի մը հայօրէն գոյատեւումը կը կարծեմ թէ հաւաքական աշխատանքի արգասիքը կը հանդիսանայ, որուն մէջ պէտք չէ մոռնալ հայ ընտանիքին, հայ դպրոցին, հայ ակումբին ,միութիւններուն ու եկեղեցւոյ դերը այդ առաքելութիւնը յաջողցնելու մէջ, որուն արդիւնքը շատ յստակօրէն կը տարբերի գաղութէ գաղութ։ Եթէ օր մը տպագիր գիրք չմնայ, հայ ընտանիք, հայ դպրոց, ակումբ, եկեղեցի, միութիւննե՞ր ալ պիտի չմնան։ Մէկը պիտի չմնա՞յ հայ գիրքը արժեւորող։ Իսկ թերեւս ալ թուայնացման ընձեռած մանկավարժական առաւելութիւնները եւ նաւեւ անոնցմէ լաւապէս օգտուելու կարելիութիւնը օրէ օր պիտի զարգանայ մեր գիտցած սահմաններէն աւելին։