Ատոմակայանի աշխատակիցներից ոչ մեկը հրդեհի մարումից հետո էլ տուն չգնաց. մինչև լուսաբաց մնացին հրշեջների կողքին։ Այսօր էլ հպարտությամբ եմ հիշում միասնության և համախմբման այն ցայտուն պահը, երբ անհրաժեշտություն առաջացավ ձգել դիզել-գեներատորային կայանից մինչև բորի մղման պոմպակայան երկարող մի քանի տոննա ծանրությամբ բարձր լարման մալուխը։ 400 մետր երկարությամբ ձգվող ճանապարհատվածին իրար կողք կողքի կանգնած` մալուխը ձգելուն օգնում էին տնօրենի տեղկալներն ու հրշեջները, գլխավոր ինժեների տեղակալներն ու կուսակցական, հասարակական կազմակերպությունների աշխատակիցները, հրշեջ պահպանության վարչության կենտրոնական ապարատի ու ջերմային սարքավորումների, քիմիական ու տուրբինային արտադրամասերի աշխատակիցները, միլիցիոներներն ու հրշեջ ստորաբաժանումների անձնակազմը, բոլոր-բոլորը, ովքեր այդ պահին ձեռքերում ուժ ունեին, դարձյալ բոլորը, պապենական եղանակով` քլունգներով ու լինգերով օգնում էին բացել պոմպակայանի կափարիչը։ Մոսկովյան գնդապետի տեսական գիտելիքներում նման բաներ չկային…