Էն	մեկել	տղերքն	էլ	ձիանոնցը	ջուր	տվին, ձեռները	քամակներին	քսեցին, ու	էլ	ետ	թամքեցին, լգամները	բերանները	տվին: Թվանքների, փշտովների	ոտներն	էլ	քաշեցին, ազղոթին	թազացրին, ու	ամեն	մարդ, իր	ձիու	լգամը	ձեռին, էկան, Աղասու	չորս	կողմը	կտրեցին: Աչքըներիցը արտասունքը	գետի	պես	էր	վեր	թափում: Հորնըմոր	դարդը	մեկ	կողմից, իրանց	սև	օրը	մյուս կողմից, իրանց	սիրելուն	էլ	է՛ն	հալին	տեսնելիս` ուզում	էին	քար	ա	քոլ	պոկեն, գլխըներին	տան: Մեկ	սա	էր	ընկնում	Աղասու	վրա, մեկ	նա: Մինը	ձեռն	էր	դնում	բերնին, մինը	գլուխը	քաշում դոշին: