Զահրատ, իր գրչակից եղբoր՝ Զարեհ Խրախունիին հետ, Իսթանպուլահայ գրականութեան անդաստանին մէջ բանաստեղծական դպրոց մը բացաւ, ձեւի եւ խորքի իր նորարարութեամբ: Իսթանպուլահայ այս երկու քերթողները իրենց ստեղծագործութիւններուն ընդմէջէն տեսան պարզ Մարդը՝ բանուորը, գործազուրկը, աղբահաւաքը, ներկարարը, ծորակ ծախողը… եւ այլն: Անոնք իրենց բանաստեղծութիւններուն մէջ վեր հանեցին մարդկային անհատականութեան բացառիկութիւնը, զգացումները, ապրումները: Զահրատի բանաստեղծութիւններուն մէջ ապշեցուցիչ հակադրութիւնը եւ բախումը կայ մարդու ներքին աշխարհին եւ շրջապատող աշխարհին միջեւ, մարդու օտարացման խնդիրը, մարդու մինակութեան, լքուածութեան եւ անհատի ներքին ընտրութեան խնդիրը, այս կեանքին մէջ իմաստի մը փնտռտուքը, ձգտումը մարդու անհատական աշխարհին մէջ իր սեփական տեղը գտնելու…: