Որքան	նա	աշխատում	էր	մոռանալ	անմեղ	կերպարանքը, այնքան	ավելի	էր	հալածվում	նրանից: Ապտակի	լուրը տարածվել	է	ամբողջ	քաղաքում, այսօր, վաղը, իհարկե, հայտնվելու	է	և	նրա	ամոթալի	պատճառը: Եվ	ոչ	ոքի	կարծիքը նրան	չէր	վախեցնում, որքան	Շուշանիկինը: Սենյակի	մթության	մեջ	տեսնում	էր	մի	անկոչ	դատավոր, որ	զզվանքով	լի աչքերը	հառել	էր	նրա	երեսին: Լսում	էր	սարսափելի	շշուկը. «չէի՞	ասում, որքան	զանազանություն	կա	ձեր	և	ձեր	եղբոր մեջ»: Կարծես, այդ	աղջիկն	ամբողջ	հասարակական	կարծիքի	մարմնացումն	էր, և	կարծես, մարդկությունը	կենտրոնացել էր	միայն	այդ	աղջկա	մեջ: Նրան	թվում	էր, որ	եթե	միայն	Շուշանիկից	ներվի, կմոռանա	իր	անպատվությունը, միևնույն ժամանակ	զգում	էր, որ	եթե	բոլորն	էլ	ներեն, հենց	միայն	այդ	աղջիկը	միշտ	արհամարհելու	է	իրեն, միշտ	զզվանքով	երես	է դարձնելու: