Տեքստը կենդանի է, ես սիրում ու կարեւորում եմ իրեն, որովհետեւ անընդհատ կազմաքանդում եմ։ Ուրեմն ինքը այդ առումով հաշտ հարաբերություն չի․ եւ իմ հարաբերությունը հայրենիքի, տեքստի կամ թատրոնի հետ հենց այդ կարեւորությունն ունի․ ինքն անընդհատ պետք է վերանայվի, ինքը պիտի անընդհատ զրոյից արժեւորվի ինձ համար։ Կուլտ չի, անսխալական երեւույթ չի, ապրող է, իսկ եթե ապրում է, ուրեմն անընդհատ կասկածվում է։