Հիմա էլ, շատ տարիներ անց, դու իմ արժեհամակարգի անբաժան մասն ես, քո հորդորներն են իմ կյանքի առաջմղիչ ուժը, քո լուսավոր կերպարն է իմ ուղենիշը, քո անսահման սերն է իմ կենսակերպի չափանիշը: Ու ամեն անգամ, արդեն երեւակայական ներկայացման ավարտի քո հաղթական շրջանին մեր հայացքներն էլի հանդիպում են, ու ես կարծես քեզ հետ եմ կատարում այդ շրջանը, հայացքս գամում յուրաքանչյուր հանդիսատեսի աչքերին, ու, անձայն, անշշուկ, միայն լուռ հայացքով հարցնում` «Սիրու՞մ եք ինձ, մարդիկ…»: