Էդիկ Շարմազանովի սույն հայտարարությունն ամեն ինչից մի քիչ զղջումի, երկրի ու ազգի համար հանգուցային ճշմարտությունների առաջ մի քիչ խոնարհումի պես բան է՝ ամեն ինչով ուշացած ու, եթե անկեղծ, հավատ էլ չներշնչող, որովհետև այդ զգացողություններով ու գիտակցումով պիտի ապրեր ու գործեր այն ժամանակ, երբ ձեռքին լծակներ ուներ, երբ երկիրն իր կուսակիցներն անխնա թալանի էին մատնել, երբ լկտիաբար հայտարարում էին իրենց դեմ խաղ չլինելու մասին, որ ինչ ուզենան՝ կանեն, որ մարդկանց բարձրացրած հարցերին պատասխանում էին դոզայի տակ եղածի աչքերով «իյա՜, իրո՞ք» անհոդաբաշխություններով… Ո՞ր մեկը թվարկենք: