Միքայելը	հագուստով	պառկեց	անկողնակալի	վրա	և, ձեռները	դնելով	գլխատակին, աչքերը	հառեց	սևացած	առաստաղին: Միայն	այժմ	էր	պարզվում	նրա	համար	իր	արարքի	ամենամթին	խավարը, միայն	այժմ	էր	խիղճը	գործադրում	իր ամենասուր	ասեղները: Մի	կողմից	իր	կրքերի	զոհ	Անուշը, մյուս	կողմից	անկոչ	դատավորի	արհամարհանքով	լի կերպարանքը: Մի	կողմից	անսահման	զզվանք, մյուս	կողմից` բարոյական	վեհերություն	մի	աղքատ	աղջկա	առջև: Այնտեղ` մոտիկ	անցյալն	իր	բոլոր	քստմնելի	գույներով, այստեղ	ներկան	անորոշ, մթին, հուսահատական: Զզվելով Անուշից, մղվում	էր	դեպի	Շուշանիկը: Ատելով	մեկին, չէր	ընդունվում	մյուսից, և	զգում	էր	իրեն	մի	տեսակ	կախարդական շրջանի	մեջ: Որպես	կրակի	մեջ	օղակված	կարիճ` մնում	էր	նրան	սեփական	թունավոր	ասեղը	ցցել	կրծքին	և ինքնասպանությամբ	վերջացնել	կյանքը: Բայց	աներևույթ	ձեռը	նրան	կաշկանդում	էր	և	մի	ներքին	հզոր	ձայն	անընդհատ շշնջում, «դու	փչացած	ես, մաքրի՛ր	քեզ»: Մաքրի՛ր, որ	արժանանաս	մաքուր	էակի	հարգանքին: Ա՜խ, այդ	էակը, արդյոք, ի՞նչ	է	նրա	բարոյական	ուժը, որ	այսպես	ճնշում	է	նրան	և	ստիպում	միշտ	մտածել	իր	մասին: Ահա	նա. կանգնած	լուսավոր սեղանի	քով, թեյ	է	պատրաստում	հյուրերի	համար, միշտ	հայացքը	հառած	Սմբատի	երեսին, միշտ	նրան	ականջ	դնելով	և նրա	հետ	խոսելով: Մի՞թե, ճշմարիտ, սիրում	է: Եթե	այո՛, մի՞թե	չի	նախագուշակում	իր	սիրո	դժբախտ	հետևանքը: Իսկ Սմբա՞տը, արդյոք	կա՞	նրա	սրտում	զգացում	այդ	աղջկա	վերաբերմամբ: Եթե	կա, ինչո՞ւ	պարզ	չի	արտահայտում: Սակայն, ո՞վ	գիտե, գուցե	արդեն	արտահայտել	է	և	այժմ	Միքայելն	անգիտակցաբար	կատարում	է	մի	ծիծաղելի	դեր: