Աստվածաշնչյան դոգմաներից զատ իբրև քրիստոնեական հավատքին աղերսվող ազգային պատմության դրվագներ մեր եկեղեցում առանձնակի ակնածանքով նշվում է զանազան մասունքների հրաշագործությունների մասին: Օրինակ Գեղարդի, որը ժամանակին պարբերաբար շրջեցվում էր այն բնակավայրերում, որտեղ տարածում էին գտնում մահաբեր համաճարակները և որը շրջեցնելուց հետո քաղաքներն ազատվում էին համաճարակից (ի դեպ, Մայր Աթոռոմ չգիտես ինչո՞ւ կամ որտեղի՞ց մեկի փոխարեն` երկու Գեղարդ կա. հիմա դրանցից, որն էին շրջեցնում և դրանով համաճարակների դեմն առնում` ոչ էլ իհարկե կարևոր է): Ամենայն լրջությամբ պատմվում են նաև զանազան այլ հրաշապատումների մասին, ինչպես օրինակ Պոնտոսում Պետրոս Գետադարձ կաթողիկոսի քարոզի մասին, որից հետո գետը սկսում է հակառակ` դեպի լեռն ի վեր հոսել կամ էլ տապակած աղավնիներին Նարեկացու կյանք տալու դրվագը և կամ արդեն համարյա ժամանակակից հրաշագործություններից, ինչպիսին է ադրբեջանական ՍՈՒ-երի Գանձասարի վանքը ռմբակոծելու պատմությունները, երբ իբր բոլորը տեսել են, թե ինչպես էին ռումբերը գմբեթին չհասած` հրեշտակների ներգործությամբ թեքվել-գնացել ուրիշ տեղ պայթել...