Գէորգ իր բարեկամներէն մէկուն հետ զրոյցի մը պահուն յայտնած էր, թէ կարող է ինք ալ ամէն տարի երթալ եւրոպաներ, այլ երկիրներ ամառնային արձակուրդը անցնելու, բայց ունի պարտաւորութիւն մը, պարտք մը իր ճիտին, եւ այդ պարտքը միայն այս ձեւով կարելի է հատուցանել. հակառակ պարագային, շատերու թոռներուն նման իր թոռներն ալ ապագային պիտի հաղորդակցին անգլերէնով ու օր մը, տեղ մը, թերեւս, պիտի յիշեն իրենց նախահայրերուն հայ ըլլալը: Բայց ինք կը հաւատայ իր հեռանկարին, իր ջանքերուն, իր ճիգերուն, որոնք պիտի ծառայեն իր կարգին սերունդ մը եւս կարենալ փրկելու: