Ծանր կոշիկները նրան դանդաղաշարժ, բռի տեսք էին տալիս, բայց նա՝ վայրի այծյամի պես ճարպկորեն թռչկոտելով, գլխապտույտ բարձրությունից իջնում էր ցած։ Անդունդի ամենածայրին քարը սլլաց ոտքի տակից, բայց դա նրան չվախեցրեց։ Մարդը կարծես գիտեր աղետի պահն ու հասցրեց ամենաանհույս հենարանն օգտագործել, որպեսզի՝ մի ակնթարթ միայն հենվելով նրա վրա, ոտքն ավելի ամուր տեղ դնի։ Այնտեղ, ուր թեքությունը համարյա ուղղահայաց էր և մի ակնթարթ էլ հնարավոր չէր հենվել, նա այդտեղ էլ իրեն չկորցրեց, ոտքը ճակատագրական վայրկյանի մի չնչին պահ միայն հենելով դավաճան ցցվածքին, ցատկեց հեռու։ Իսկ այնտեղ, ուր նույնիսկ վայրկյանի այդ չնչին պահն էլ չէր օգնի, մարդը մարմինն առաջ նետելով, կառչում էր ժայռի ցցվածքներից, քարերի ճեղքվածքներից կամ մերկացած արմատներով կասկածելի թփերից։ Եվ ահա, նա մոլեգին ճիչով, ուղղահայաց ժայռից թռավ փափուկ փլվածքի վրա, իր հետ տանելով հողի ու խճաքարի թափվող տարափը։