Այն ամենը, ինչի մասին հպանցիկ խոսվեց, ուղղակիորեն վերաբերում Է ունենալուն և միմիայն ունենալուն։ Մարդկային ընդհանուր գործունեության դաշտում մարդ արարածի էվոլյուցիոն զարգացումը աղոտացել Է անհետանալու ուժգնացող սպառնալիքի տակ, այնպես որ կազմակերպված ու կատարյալ սպառողը բոլոր հնարավորություններն ունի մարդակերտման գործում իր զրոյական չնչին կեցվածքն ապահովելու համար։ Այլ կերպ ասած՝ դեռևս երեք, չորս կամ հինգ տարեկան հասակում վերջինիս մեջ ընդհատվում է էմոցիոնալ զարգացման բնական ընթացքը, անկախ հետագայում ստացած կրթությունից և մասնագիտական ոլորտում ձեռքբերած հաջողություններից։