-Մինչև հիմա մորս ձայնը հոգուս մեջ է, մայրս երգում էր, երբ ես երջանիկ էի: Մայրս երգում էր, երբ ցավն ու հուսահատությունը տիրում էր ինձ: Մայրս հիմա էլ է երգում, երբ հայրենիքից հեռու եմ: Ու մորս երգը հոգիս տանում է Հայաստան` ծննդավայր: Աչքերս փակում եմ ու տեսնում եմ հորս` Աբրոհենց Ժորժիկին, հյուրերով լեցուն մեր տունը: Հայրս ճակատագրի բերումով բարձրագույն կրթություն չէր ստացել, բայց պաշտամունքի հասնող սեր ուներ կրթության ու կրթվածության հանդեպ: Շրջան եկող մտավորականներն ու արվեստագետները մեր տանն էին հանգրվանում: Հայրս այնպես էր պատվում, այնպես էր գովաբանում նրանց, որ ինձ թվում էր` երկնքից իջած հրեշտակներ էին: