Բայց	է՛սքան	զարմանալի	հատկությունները	ունենալով` էլի	երեխի	հետ երեխա	էր, մեծի	հետ՝ մեծ: Խանի, շահի	առաջի	էնպես	էր	կանգնում, ջուղաբ տալիս, որ, հենց	իմանաս, թագավորի	որդի	ըլի: Ծիծաղն	ու	խնդությունը	նրա երեսիցը	պակաս	չէ՛ր	հարկիզ. է՛նքան	պարզ	էր	նրա	սիրտը, է՛նքան հանգիստ՝ նրա	խղճմտանքը, է՛նքան	արդար՝ նրա	հոգին: Նրա	ամեն	մեկ խոսքը	անգին	ջավահիր	էր: