25 տարի պատերազմից մնացած այս ցաւն իր հետ կրելով, դեռ ամէն վայրկեան նրան թւում է «էսա կը վերջանայ, կամ էսկողմ կամ էն»: Երկու դէպքում էլ իր համար էլ, բոլորինն էլ լաւ է լինելու: «Ամէն մէկս մեր ձեւով ենք տառապում մեզ բաժին հասած ցաւը»,- ասաց, երբ պատրաստւում էր սիգարետի մնացորդը հանգցնել պատին սեղմելով: Պատին լիքը նման սեւ բծեր կային՝ մրոտւած: Նոյն կարգապահութեամբ նա իր դեղերն էր ընդունում: Ասում էր իր կեանքից բացի՝ միակ բանն է,որ ձրի է ու անվճար: