► Մարդը պետք է մասնակցի քաղաքական կյանքին՝ 30-ամյա տարիքից ոչ շուտ։ Դա չի կարելի անել ավելի վաղ։ Ճնշող մեծամասնությունը միայն այդ տարիքում է մշակում, այսպես կոչված, ընդհանուր հայեցակարգը, որից ելնելով կարող է վերաբերմունք դրսևորել քաղաքական ինչ-որ խնդրի վերաբերյալ։ Երբ մարդը մշակել է իր աշխարհայացքի հիմքերը և ամուր հող ստեղծել ոտքերի տակ, կարող է քիչ թե շատ անսասան դիրք գրավել հրատապ հարցերի շուրջը։ Փոքրիշատե հասունացած մարդը այդ դեպքում իրավունք ունի մասնակցելու հասարակության քաղաքական ղեկավարման գործին։ Հակառակ դեպքում՝ վտանգ կա, որ շատ էական հարցերում մարդը ստիպված կլինի փոխել սեփական տեսակետը, կամ մնալ հնի վրա, երբ բանականությունն ու համոզմունքը վաղուց խոսում են ընդդեմ նակինների։ Առաջին դեպքը շատ տհաճ կլինի, քանզի տատանվողը կարող է սպասել, որ իր կողակիցները նախկինի նման նրան կհավատան։ Ղեկավարի այդպիսի շրջադարձն անօգնական վիճակի մեջ է դնում նրա կողմնակիցներին և ստիպում ամաչել հակառակորդի առաջ։ Երկրորդ դեպքում վրա է հասնում հատկապես ներկայումս հաճախ դիտվող մի բան․ինչքան շատ է ղեկավարը կորցնում հավատը իր ասածների նկատմամբ, այնքան ավելի դատարկ և տափակ է դառնում հիմնավորումը և առավել անխտրական՝ միջոցների ընտրությունը։ Ինչքան ավելի նվազ լրջությամբ է պաշտպանում իր հայտնությունները, այնքան համառ և անամոթ պահանջներ է ներկայացնում համախոհներին։ Մարդը վերջապես կորցնում է առաջնորդի միակ հատկանիշը և դառնում է սովորական «պոլիտիկան»։ Նա հարում է մարդկանց այն տեսակին, որոնց միակ սկզբունքը կոշտ ու կոպիտ կպչունության արվեստում հմտացած անսկզբունքայնությունն է։ Եթե նմանը մնում է ամբողջ հասարակության ղեկավար, ապա պետք է վստահ լինեք, որ քաղաքականությունը նրա համար վերածվել է տաքուկ տեղը հնարավորինս երկար պահելու «հերոսական» պայքարի թատերաբեմի։ 30-ամյա մարդը պետք է ամբողջ կյանքում շատ բան սովորի, սակայն դրանք կլինեն նրա աշխարհայացքի վրա կուտակված գիտելիքներ։ Նա ստիպված չի սովորել հիմնականն ու սկզբունքայինը։ Երիտասարդին հարկ կլինի ընդամենը ավելացնել իր կրթական պաշարը։ Նրա կողմնակիցները չեն դառնանա, երբ գիտակցեն, որ ղեկավարը մինչև այդ իրենց ուղղորդել է սխալ ճանապարհով։ Ընդհակռաակը, բոլոր կողմնակիցներին ակնհայտ կդառնա ղեկավարի օրգանական աճը, քանի որ նրա կրթության խորացումը կնշանակի նաև համախոհների կրթության բարելավում։ Նրանց աչքում դա միայն կարող է դիտվել որպես ըմբռնված տեսակետների ճշմարտության ապացույց։ Սեփական հայեցակարգի սխալում համոզվող ու դրանից հրաժարվող ղեկավարը արժանապատվորեն կվարվի, եթե կարողանա այդ ամենից անել համապատասխան եզրահանգումներ։ Սխալվող ղեկավարը պետք է, ծայրահեղ դեպքում, ի վերջո հրաժարվի քաղաքական գործունեությունից։ Եթե հիմնական հարցերում նա մի անգամ սխալների մեջ է ընկել, ապա դա կարող է կրկնվել։ Սխալվող ղեկավարն իրավունք չունի հայցելու իր համաքաղաքացիների հետագա վստահությունը։