Աչքը	որ	բաց	արեց, հենց	իմացավ, թե	ծառ, խոտ, ծաղիկ	անմահական	հոտով	լցված	ըլին. ու արեգակի	շողքը	երեսը	սղալելով` ուսուլով	սարի	քամակը	անցավ: Ուզում	էր	խոսա, ձենը	չէ՛ր դուս	գալիս, ուզում	էր	վեր	կենա, ոտն	ու	ձեռը	չէ՛ին	զորում: Թութակի	ու	շվու	ձենն	էլ	որ	անկաջը չընկավ, էլ	ետ	աչրը	խփեց: Ա՜խ, ի՞նչ	կըլեր, ջահելությունը	նրան	չէ՛ր	էսքան	հաղթել	սերը	չէ՛ր էսքան	նրան	թմբրացրել: