1839ին Օս­մա­նեան ­Կայս­րու­թեան մէջ հռչա­կո­ւե­ցաւ ­Թան­զի­մա­թը (բա­րե­նո­րո­գում­ներ), որ ա­տե­նի Եւ­րո­պա­յի «հի­ւանդ մար­դու»ն­ ան­փա­ռու­նակ վախ­ճա­նը դան­դա­ղեց­նե­լու յու­սա­հա­տա­կան քայլ մըն էր։ ­Սուլ­թանն ու իր պա­լա­տա­կան­նե­րը, յատ­կա­պէս ­Մեծն Բ­րի­տա­նիոյ հո­գա­տա­րու­թեան ներ­քոյ, ա­կա­մայ հա­մա­կեր­պե­ցան ­Թան­զի­մա­թի բա­րե­կար­գում­նե­րուն, ո­րոնք բո­լոր օս­ման­ցի­նե­րու մի­ջեւ, ա­ռանց կրօն­քի եւ ազ­գի խտրու­թեան, օ­րէն­քի առ­ջեւ հա­ւա­սա­րու­թիւն եւ ինչ­քի ի­րա­ւունք ու ա­պա­հո­վու­թիւն կը խոս­տա­նա­յին։ ­Սուլ­թա­նա­կան եւ իշ­խա­նա­ւո­րա­կան նմա­նօ­րի­նակ հա­մա­կեր­պու­մի պատ­րաստ չէին, սա­կայն, ոչ միայն թուրք ու քիւրտ ամ­բո­խա­յին տրա­մա­բա­նու­թիւ­նը, այ­լեւ ու մա­նա­ւանդ հայ եւ յոյն վա­ճա­ռա­կան­նե­րու եւ յա­ջո­ղած ար­հես­տա­ւոր­նե­րու մրցա­կից թուր­քե­րը։ ­Յատ­կա­պէս ­Պոլ­սոյ եւ Զ­միւռ­նիա­յի նման վա­ճա­ռա­կա­նա­կան, ա­ռեւտ­րա­կան եւ ար­հես­տա­ւո­րա­կան մեծ կեդ­րոն­նե­րուն մէջ, օ­րէն­քի առ­ջեւ հա­ւա­սա­րու­թիւ­նը լրջօ­րէն կը սպառ­նար սանձ դնե­լու թրքա­կան օ­րի­նա­զան­ցում­նե­րուն՝ հա­մե­մա­տա­բար ա­զատ ու ի­րա­ւա­հա­ւա­սար մրցա­պայ­քա­րի պայ­ման­ներ ա­ռա­ջաց­նե­լով։