Պատի տակ նստած երեխաները՝ Հարությունի եղբայրները, իրար ետև ընկած գալիս են, կանգնում մեր դիմաց, զարմացած, աշխարհ չտեսած աչքերով սկսում են զննել մեզ: Լռում են: Նրանք՝ վայրի ու գեղեցիկ ու խելոք աչքերով, ու սեզ ուն-քերով, ու շատ արև տեսած մաշկ ու մսով։