Իմ մեծ հօրս՝ Մար­գա­րի սա­նիկն էր Անա­հիտը։ Մեր ժո­ղովուրդի ճա­կատագ­րա­կան կռուի օրե­րուն դեր մօ­րը ար­գանդին մէջ էր։ Հայ­րը՝ Գրի­գոր կը կրա­կէր, իսկ մայ­րը, Տէր Վար­դա­նեան­նե­րու դուստրը Փե­րուզ նոր գնդա­կով կը լցքա­ւորէր հրա­ցանը։ Գրի­գոր ին­կաւ Սար­դա­րապա­տի պա­տին տակ, իսկ Փե­րուզ Ղա­րաբա­ղէն հաս­նող կա­մաւոր­նե­րու շնոր­հիւ ապա­հովուած յաղ­թա­նակէն կարճ ժա­մանակ անց ծննդա­բերեց Շու­շիի մէջ։ Չեմ գի­տեր թէ կեան­քի ինչպի­սի կար­գադրու­թիւննե­րով մայրն ու որ­բուկ դուստրը Թպի­լիսիի ճամ­բով յայտնուեցան Պո­լիս, ուր ապա­գային Անա­հիտ պի­տի ամուսնա­նար տան­ջանքի նոյն ճա­նապարհնե­րէն ան­ցած Աւե­տիսին հետ։ Մար­գար մեծ հօրս վկա­յու­թեամբ Քե­շիշեան­նե­րու հետ մեր կնքա­հայր-սան յա­րաբե­րու­թիւնը կը ծա­գի իր ալ նախ­նի­ներէն եւ ան­խա­փան կը շա­րու­նա­կուի մին­չեւ օրս։