Վարդանը, մահճակալի վրա նստած, կարգի էր բերում իր մորուքը։ Նրա ձեռքերը ղողում էին, և նա վայր դրեց մկրատը։ Փոքր, կլոր հայելու միջից իրեն էր նայում մի դեմք, որը նա դժվարությամբ էր ճանաչում՝ ոչ այնքան մորուքի, որքան փոս ընկած այտերի և աչքերը շրջապատող կապտուկների պատճառով։ Իր դիմագծերն ավելի չոր էին դարձել, աչքերի շուրջը մանր կնճիռների ցանց էր հայտնվել, իսկ ճակատը հատում էին երկու խորը ակոս։ Նրա քունքերն արծաթազօծվել էին, իսկ կզակի երկու կողմերում՝ մորուքը սպիտակել էր։ Նրան թվաց, որ ինքը ծերացել և ավելի էր նմանվել հորը։