Հետո պապան հետաքրքիր աշխատաոճ ուներ, ոտքի վրա էր գրում, մի տողը գալիս էր, կրկնում էր, հետո՝ երկրորդը, երրորդը, ու երբ արդեն բանաստեղծությունը պատրաստ էր, հանձնում էր թղթին։ Արխիվ չի պահել, մաման ինչ սեղանից փախցրել է, կարողացել ենք պահել, եթե՝ չէ, պատռում գցում էր։ Չէր սիրում այն մարդկանց, ովքեր իրենց մասին փաստաթղթեր էին հավաքում, հուշեր գրում, որպեսզի մնա իրենցից հետո։ Իր դեպքում այլ էր՝ բանաստեղծությունը գրվեց, տպագրվեց, ձեռագիրն արդեն էլ չկար։ Իր համար կարեւորն այն էր, որ տվեց ժողովրդին։ Միշտ ասում էր՝ իմ բանաստեղծություններն իմ երեխաների նման են, որովհետեւ իմ զգացմունքն է, իմ սրտից եկած, իմ տառապանքից ծնված, բայց երբ փոխանցում եմ՝ էլ իմը չի։ Ու միշտ ասում էր՝ թեկուզ մեկին էլ դա պետք լինի, ինչ-որ մեկն այդտեղ մի բան գտնի, ուրեմն ես ժամանակ չեմ կորցրել։ Նա իսկապես ապրել է իր ժողովրդի համար, սա ոչ թե պաթոսով խոսակցություն է, այլ իրականություն, իր համար գերագույն պարտքը արվեստն էր։ Միշտ ասում էր՝ ես ուզում եմ պարտքս տված գնամ, բնությունն ինչ որ ինձ տվել է, վերադարձնեմ ու գնամ, որ հանկարծ պարտք չմնամ։