«Միության փլուզումից հետո, ինձ՝ որպես լավ մասնագետի, տարբեր երկրներում բավական գրավիչ պայմաններ էին առաջարկում, որպեսզի մնայի ու այնտեղ աշխատեի, բայց ես չուզեցի, ասացի՝ մեր երկիրն ինձ համար ավելի լավ է ցանկացած վիճակում: Խորհրդային Միության քանդվելուց հետո, երբ ամեն ինչ ավերվել էր, մենք եկանք այս գործարանը, ուր մենակ մետաղական սյուներն էին մնացե: Ուրիշ ոչինչ չկար, ո՛չ պատեր, ո՛չ առաստաղ: Իմ նախկին ընկերներից մեկի հետ, որի հետ աշխատել էի, սկսեցինք, երկու հոգով հիմք դրեցինք: Առաջին հաստոցը, որ գնեցինք ու դրեցինք, կարծես բաց դաշտում լիներ: Ձյութ էինք վառում, ձեռքներս տաքացնում, որպեսզի կարողանայինք այդ հաստոցի վրա աշխատել, ձեռքներս չկպչեր երկաթին: Սկսեցինք մեր ամբողջ եկամուտները ներդնել, կառուցել, նոր տարածքներ դարձնել արտադրամաս ու աստիճանաբար ոտքի կանգնեցնել մեր գործարանը»,- հիշում է ընկերության հիմնադիրը: