-Ընդհանրապես, հայրս դեմ էր նկարիչների դինաստիային. տեսեք, 40-ից ավելի Բախ կա, բայց բոլորս ճանաչում ենք Յոհան Սեբաստիան Բախին: Փոքր հասակում մենք սկսեցինք նկարել, ես անգամ էսքիզներ էի անում, բայց դա ինձ մոտ զբաղմունքի պես բան էր. մի տան մեջ, ուր անընդհատ նկարում են, դուք էլ կսկսեիք նկարել: Հետո հայրս ասաց, թե նկարչությունը տաժանակիր եւ դժվար աշխատանք է, որը ոչ միշտ է առհասարակ գնահատվում: Արդյունքում ես ընտրեցի դերասանի մասնագիտությունը, բայց, ցավոք, գործերի բերումով տեղափոխվեցի Գերմանիա: Բայց մինչ այդ այստեղ հասցրի հիմնադրել «Մետրո» թատրոնը: Եղբայրս էլ արվեստի հետ կապ չունի. ժամանակին նա բռնցքամարտիկ էր` Սովետական Միության չեմպիոն, սակայն նա էլ բռնցքամարտը թողեց: