Բանտից ազատվելուց հետո «Հայֆիլմում» նոր գործ նկարահանելու նրա խնդրանքը մերժել էին: Վրացիները, սակայն ընդառաջելով նրան, նկարահանելու հնարավորություն էին տվել: «Վրացֆիլմ» կինոստուդիայում «Սուրամի ամրոցի լեգենդը» ֆիլմի նկարահանման աշխատանքները նոր էր ավարտել: Վատառողջ էր: Մեր ներկայությամբ հենց հագուստի վրայից ներարկիչը խրելով, ինքն՝ իրեն սրսկելով, պառկում է անկողնում: Պարզ է, մեզ հետ չի գալու կինոստուդիա, որտեղ ինչպես տեղեկացնում է, մեզ սպասում են: Երևանից գնացածներիս համար իր իսկ հանձնարարականով ցուցադրելու են կինոնկարը: Հին կինոստուդիայի դահլիճում նկարը դիտելուց հետո, լուռ, դուրս ենք գալիս: Մեղավորության, ափսոսանքի, անզորության խառը զգացողություն…Ետդարձի ճանապարհին ուտելիքներ ու գինի ենք վերցնում: Տուն ենք մտնում: Պառկած է, դեմքը դեպի պատը: Շրջվում է: Առաջին հարցը. «Հը, ինչպե՞ս էր»: Սովորաբար հյուրերի ներկայությամբ միշտ զվարթ տրամադրությամբ Փարաջանովը այդ օրն անասելի տխուր էր: Բերածներս լուռ շարում ենք սեղանին: Հարցին պատասխանում են մեզ ուղեկցող վրացի արվեստագետները: Հիացական կարծիքներ են հնչեցվում… Անկողնուց ելնում, պահարանից հանում է բաժակները և գինի լցնում: Հացը թաթախում է գինու բաժակի մեջ ու այդպես «ըմպում»: Գինին տրամադրություն է փոխում, նաև կաշկանդվածությունից է ազատում…