Մի անգամ ընկերներով Արմավիր էինք գնացել։ Այնտեղ մեզնից մեկի բարեկամին հանդիպեցինք: Նա մեզ իր տուն հրավիրեց: Հյուրասիրեց թոնրի լավաշով, խորովածով: Կարասի գինի դրեց սեղանին և այլ համադամներ։ Վերջում բոլորի քեֆը լավ էր: Ես մեկ, թե երկու բաժակ գինի էի խմել։ Հրաժեշտից առաջ տղաներն առանձին-առանձին շնորհակալություն հայտնեցին տանտիրոջը լավ հյուրասիրության համար: Հերթը հասավ ինձ: Ձեռքս մեկնեցի նրան ու ասացի. «Աստծուն փա՜ռք այս լիառատ բարիքների համար, քեզ էլ շնորհակալություն հյուրասիրութան համար»։ Տանտերը նեղացած հետ քաշեց ձեռքն ու ասաց. «Չհասկացա՜, ես քեզ հյուրասիրեմ, դու Աստծու՞ն փառք տաս»։ Տղաները նեղվեցին։ «Ընկեր ջան,- դիմեցի նրան,- եթե Աստված քեզ այսքան առատ բարիք չտար, դու ինչո՞վ պետք է մեզ հյուրասիրեիր, որ մի բան էլ շնորհակալ լինեինք քեզնից»։ Նա մի պահ լրջացավ, հետո թե. «Հալալ ա քեզ, ախպերս, խոսքերդ մինչև սիրտս հասան։ Իսկապես որ, եթե Աստված այսքան բերք ու բարիք չտար, ես ինչո՞վ պետք է ձեզ հյուրասիրեի, ուրեմն իսկականից Աստծուն փա՜ռք Իր տված բարիքների համար»։