Աշխարհը Վարդան Հակոբյանի պոետական ընկալմամբ տրոհված է, չկա միացնող կապ իրերի միջեւ, դրականն ու հակադրականը հարաբերական կախման մեջ են, կան ու չկան, դեգերում են համատարած անորոշության մղձավանջում. «Բառը բանաձեւում է արյունը՝ ծաղիկներ նետիր // ապագայի մեջ, քանզի // անցյալի 100 տարին թեթեւ է կշռում գալիքի մեկ վայրկյանից»։