Շատ հաճախ ենք լսում մենք` մեր մասին, թե օտարամոլ ենք: Ամեն անգամ լսելիս չեմ համաձայնել այդ մտքի հետ, քանի-որ ինձ համար ճշտել եմ դրա պատճառը: Այն գուցե մարդասիրությունից է բխում: Գուցե նրանից է, որ մարդկությունը ՄԵԾ ՀԱՅՔ-ից է սկիզբ առել: Գուցե մեր գեների մեջ ամուր նստած է այդ հիշողությունը: ԵՎ պատահական չէ, որ միայն մեր ժողովուրդը իր բազմաստվածությունում ուներ նաև հյուրասիրության Աստվածը, հանձինս Վանատուրի: Սակայն ինձ համար տարօրինակ է, երբ աշխարհով մեկ սփռված մարդը մոռացել է իր բնօրրանը, որի հանդեպ կթվար, թե խոր ակնածանք և սեր պետք է տածեր, դրանով իսկ, համոզված եմ կապահովեր մոլորակի հավասարակշռության դաշտը: Նույնիսկ կան երկրներ, որ հետևողականորեն ուզում են ոչնչացնել իրեն ծնող հողի բնակիչներին, չհասկանալով, որ իրեք` իրենց են ոչնրացնում: Այնինչ խնամքով` և շատ զգույշ պետք է լինել, հասկանալով, որ գործ ունենք աստվածային խորհրդի որոշման հետ: