Աղջամուղջին կÿարթննամ. քունս կը փախչի։ Հայաստա՛ն եմ արդէն. եւ ուրախութիւնը զիս դուրս կը բերէ անկողինէս. կամացուկ մը կը բանամ սենեակիս դուռը. մաքուր օդ կÿուզեմ շնչել։ Կիսամութ, խոնաւ այգաբացը անասելի սարսուռներ կը ստեղծէ մարմնիս վրայ։ Ձիւնած է։ Կÿուզեմ մսիլ, հովին անցքը զգալ մարմնիս վրայէն, կÿուզեմ աղաղակել, խօսիլ, գրել, պատմել, աշխարհին հասկցնել, թէ ո՜ղջ եմ արդէն ու մահուան ուրուականը ի սպառ պարտուա՛ծ, որովհետեւ առասպելական հսկայի մը պէս աչքիս առաջ կը տեսնեմ Մայր Հայաստանի այնքա՜ն խօսուն արձանը՝ կանգնած Յաղթանակի այգիին մէջ, հոն, դիմացս, կիսամութ մթնոլորտի մը բոլոր վիպական տարրերովը, արձան մը, որ իր գաղափարական կերտուածքին ընդմէջէն որբութիւնս կը լեցնէ յաւիտենական տիրութեան ամէնէն համբուրելի ապրումներով...