Խնդիրներ, բախման պատեր շատ կան, ինչպես ամեն տեղ: Տարաբնույթ մարտահրավերներով լի, համաշխարհայնացման մեր օրերում ահագին բան է փոխվել: Իմ օրինակով շատ բան կարող եմ ասել, քանզի և՛ խորհրդային շրջանում, և՛ այսօր էլի նույն ցանցում եմ ծավալում գործունեություն՝ գրական, հրատարակչական ու լրագրողական: Առաջ կար աշխատանքային, հրատարակչական պլան, ընտրվում էին լավագույն գործերը, հետո հովանավորում էր պետությունը: Այս խնդրի հետ հեղինակը չէր բախվում: «Մերանի» հրատարակչության հայերեն հրատարակություններին Վրաստանի կառավարությունը տրամադրում էր տարեկան 60 հրատարակչական մամուլ, որից 20-ը` «Կամուրջ» տարեգրքին: Տպագրում էին, հեղինակին էլ լավ վարձատրում՝ հոնորարով: Հիմա Վրաստանում պետությունն այս կերպ ընդհանրապես չի հովանավորում: Եվ ոչ միայն հայերեն գրքերը, վրացերեն գրքերն էլ: Առանձին ծրագրեր կան, որոնց միջոցով էլ գրքերը հովանավորվում են պետության կողմից (մշակույթի և հուշարձանների պահպանության նախարարության): Այս կարգը տարածվում է նաև վրացերեն հրատարակությունների վրա: Ազգային փոքրամասնությունների դեպքում էլ (դե Վրաստանը բազմազգ է, շատ են այդ փոքրամասնությունները ախր)՝ հիմնականում թարգմանականները: Նախանցյալ տարի, օրինակ, լույս տեսավ Նահապետ Քուչակի հայրենների հայերեն ու վրացերեն լեզուներով ժողովածուն՝ Գիվի Շահնազարի թարգմանությամբ, այս տարի Թբիլիսիի քաղաքապետարանի աջակցությամբ՝ իմ բանաստեղծական երկհատորյակը՝ հայերեն ու վրացերեն լեզուներով: Հայերեն առանձին հրատարակություններն այսօր չեն հովանավորվում…դեռ որ: Հուսանք... Ուրախալի է շատ ու ոգևորող, որ այսօր մեր մշակութային ծրագրերին, այս թվում գրքերի հրատարակություններին բավականին աջակցում են ՀՀ սփյուռքի, մշակույթի նախարարությունները՝ միջնորդությամբ Հայ առաքելական եկեղեցու Վիրահայոց թեմի՝ ի դեմս թեմակալ Վազգեն եպիսկոպոս Միրզախանյանի ( հատկապես վերջին երկու-երեք տարում): Հակառակ պարագայում գրողը կամ իր միջոցներով պիտի տպագրի կամ հովանավոր գտնի, որոնք այնքան էլ շատ չեն համայնքի ներսում: