Ո՜վ	արարիչ, մեր	հոգու	տվող	աստված, ինչպես	մեզ	ստեղծեցիր, էլ	ետ	մեզ	սպանի՛ր. ինչպես կյանք	տվիր, էլ	ետ	դու	խլի՛ր. հող	էինք	քեզ	մոտ, էլ	ետ	հող	շինի՛ր. շունչ	տվիր` ապրինք. էլի շունչդ	ետ	ուզի՛ր: Ի՞նչ	ենք	անում	մենք	էլ	փառքն	ու	կյանքը, մեզ	ի՞նչ	հարկավոր՝ երկիր, աշխարքը: Մեր	չունենաս, լա` դու	լաց	ըլելիս, հեր	չունենաս, գա՝ դու	կսկծալիս, քիրդ	մոտիդ	չըլի` դու	սուգ	անելիս, ախպերդ	ձենդ	չլսի՝ սիրտդ	պատըռվելիս: Ո՜վ	մեր	արարիչ, մեր	տե՛ր	ու	մեր հե՛ր. հերնըմերըներս	տարար, մեզ	էլ	տանեիր, քիր, ախպեր	առար, մեզ	էլ	սպանեիր. էլ	չենք ուզում	քո	սերն	ու	խնամքը, էլ	չենք	խնդրում, որ	պահես	մեր	կյանքը, հրեղեն	սերովբեդ	թո՛ղ	մեզ սպանի, բոցեղեն	քերովբեդ	թո՛ղ	մեզ	էրի, խորովի, մեզ	ղրախտը	մի՛	տանիր, դժոխքը	ուղարկի՛ր. հրեշտակի	մի՛	տար, սատանեն	թո՛ղ	գար. մեր	ծնողքը	մի	տեսնեինք, թող	դևը	մեզ	կո՛ւլ	տար. նրանց	սերն	առնեինք, նրանց	տեսնեինք. մեր	հոգին	տայինք, նրանցն	ստանայինք	ու	էս	դառն օրը	հե՛չ	չտեսնեինք, ա՜խ, չտեսնեինք: Էսքան	մեծամեծ	մարդիկ՝ խաներ, բեկեր, աղեք, ֆառաշ, մոլլա, ախունդ, էս	ի՞նչ	են	էստեղ	կանգնել, հավաքվել, չե՞ս	ուզում	դու	էլ	մի	աչքդ	քցես, նայե՞ս: Հայ	սարվազները	աչք	ու	բերան	կալել, փափախով	են	անում, որ	հեռանանք, մոտ	չգնանք: Սաքի մոտ	էլ	գնացիր, ի՞նչ	օգուտ. միսդ	ջանումդ	կմաշվի, կքրքրվի: Ետ	դա՛ռ, ես	քեզ	կասեմ: Քսան-երեսուն	էրեխա	փարչալամիշ	արին: Մոլլի	թույնը	քյար	չարեց, չեն	թուրքանում, պտի	մատաղ ըլին: Դահիճը	մեկը-մեկի	ետևիցը	շախկա	տալով	կոտորում	ա: Վարդանը՝ էս	թագավորածին պատանին, երեսը	լուսափայլել, հրեշտակի	պես	կանգնել	ա, ո՛չ	Հասան	խանի	պարգևին	ա	մտիկ տալիս, ո՛չ	ոսկուն, մարգարտին, ո՛չ	ալվան-ալվան	շորերին, ձիուն, յարաղին, ո՛չ	մոլլեքանց խրատին, ո՛	չ	հայերի	աղաչանքին, ո՛չ	թշնամու	ահ	տալուն, ո՛չ	թրին, սրին, վառած	կրակին, տաքացրած	շամփրին, որ	պտի	միսը	կոխեն, ո՛չ	քարփջին, որ	պտի	ոտների	արանքը	դնեն, ո՛չ քյալփաթնին, որ	հենց, էն	ա, բարձրացնում	են, որ	միսը	քաղեն, ո՛չ	կրակած	պղնձին, որ	պտի գլխին	դնեն, սարի	պես	դոշը	դեմ	ա	տվել, ո՛չ	պատժիցը	վախում, ո՛չ	պատվիցը	խաբվում, իրան կսկիծը	մոռացել, ընկերներին	էլ	ձեն	ա	տալիս, սիրտ	դնում: