Երգիչը ծնվեց բեմի վրա: Աճեց ունկնդիրների աչքի առաջ: Բեմական ընթացքի ամենապարտավորեցնող, ամենածանր տարբերակը: Լաբորատորիան հենց բեմն է, ո՛չ մի գաղտնիք դահլիճից: Իսկ դահլիճը զարմանալի սիրում է ետնաբեմի խորհրդավորությունը, շատ բան ներում կամ չի նկատում հանուն դրա և շնորհիվ դրա: Այս դեպքում նման զեղչը բացառված էր: Տիգրանն սկսեց «դիմակը բարձրացրած»: Սկսեց գլխավոր դերերգով, որ այլևս նահանջի տեղ չունենա: Դժվարագույնով փորձեց կարողությունները: Ու դիմացավ: Դա արդեն նվաճում էր: Անհավատալի կարճ ժամանակում հաղթահարել այն, ինչի համար կոնսերվատորիական դասընթացը տարիներ է հատկացնում: Սկսել երաժշտության «չորս գործողությունից» ու վերջացնել օպերային արվեստի «բարձրագույն մաթեմատիկայով»: Իսկապես արտակարգ սկիզբ, որը միշտ զարմանք պիտի պատճառի, նույնիսկ եթե տեղն ու տեղը ավելացվի, թե նրա ուսուցիչն ու խորհրդատուն Գոհար Գասպարյանն է եղել…