-Պճո՛ւկ ախպեր, Մելիք գնաց ֆռոնտ, անմեր տուն ու չորս երեխա, ես կերթամ Մելիքի որբերին պահեմ,- պատասխան չակնկալելով` վճռեց Դուռեն և, վերցնելով կաթսան, գնաց Մելիքի տուն: Իրիկունը երեխաներին հավաքում էր թոնրի շրթին… Երբ տասնյակ կարկատաններով տեսքը փոխած վերմակով ծածկում էր արդեն աչքերը փակ երեխաներին, օդի մեջ մատները դողում էին… Դուռեին թվում էր, թե խիճ է ափերի մեջ, իր երեխաներին է թաքցնում, ուր որ է ասկյարները կհասնեն… Դուռեն կամաց թեքվում է, լսում նրանց շնչառությունը և համոզվում, որ ասկյար չկա… Բայց դե, հիմա էլ ասկյարի մյուս տեսակն է եկել` ֆաշիստը… Երկուսն էլ ասկյար են…