Ճանապարհորդության հենց սկզբից բոլորին տանջում էր ծարավը և ժամերի ընթացքում այն դարձավ սևեռուն միտք։ Ագռավների երամներր թռչում էին այն կողմը, ուր պահակազորը դիակներ էր թողել։ Անցնում էին նաև շամբաճուռակներ և այլ գիշատիչ թռչուններ և, բացի դրանցից, ուրուրներ։ Սայլերի ընթացքի միապաղաղությունից թմրելով՝ Թովմասն ու զույգերը քնել էին։ Գյուլուն իր չարսավի ծայրերը հովանի էր արել նրանց վրա։ Ազնիվ խանումը գլուխը Մարոյի ուսին դրած ննջում էր։