Այստեղ, եթէ նկատեցիք, Հանրագիտարանը կը վկայէ թէ սոյն վանքը պատկանած է հայ քաղկեդոնիկ եկեղեցիին, եւ քանի որ հայ քաղկեդոնական եկեղեցին միացուլուած է (արդիօ՞ք) վրաց եկեղեցիին, բնականաբար վրացիք իրենցը պիտի համարեն զայն: Եթէ այդպէս է, ինչո՞ւ «Ազդակ» գրած է, թէ Հայ առաքելական եկեղեցի եղած է Օշկավանքը, եւ ո'չ Հայ քաղկեդոնական: Արդեօ՞ք նախապէս քաղկեդոնական եղած է, ետքը Հայ առաքելական: Արդեօ՞ք «Ազդակ»ի մէջբերած է Տ. Մարութեանի ուսումնասիրումը աւելի նոր եւ ճշգրիտ է, քան նոյն գիտունի աւելի հին՝ հանրագիտարանի մէջ տեղ գտածը: Ճշմարտութիւնը կը փրկէ մեզ, սակայն զայն ուզող կա՞յ: Մէկ բանէ վստահ կրնամ ըլլալ, որ քաղաքական վերիվայրումներու ընթացքին, երբ տակաւին «ազգ», «ազգային» հասկացութիւնները սահմանափակ էին լոկ ցեղային կամ դաւանական նեղ շրջանակով, եկեղեցիներ, վանքեր եւ ամբողջ թեմեր, տէր փոխած են յաճախ, եւ տիրոջ դաւանածը դաւանելով ու անոր անունը կրած են: Լեզուն պահած են երկար տարիներ: