Las formas "o", "lo" y "no" (con los correspondientes femeninos y plurales) son variantes combinatorias, de maneira que cada unha delas aparece nunhos contextos fonéticos específicos no que non poden aparecer as outras: "lo" usase cando o pronome é enclítico dunha forma verbal (excluído do participio) o pronominal remata en "-s" ou "-r" ("coller - collelo, colles - cóllelo") e despois do adverbio "u" (antes *"ub": "ulo?"); "non" úsase despois das formas verbais rematadas en ditongo ("estou - estouno facendo; fai - faino; dei - deina; deixou - deixouna"); "o", finalmente, se usa en tódolos outros casos ("collo - cólloo, collín - collino, fan - fano, non vexo - non o vexo, mal vexo - mal o vexo", etc.).