aldaer een wal met traversen wierdt opgeworpen van het bosch af tot de zee toe, met bequame schansen tot haer versekeringh, begerende den Comim selven nae moetan te gaen, en aldaer soo veel volck vergaderen als soude kom vinden, doch dat missaegdeden prins en de paljetter soo dat sij rondelijk uijt ons te gemoet voerden sij geheel niet en waren gesint haer personen en volck te voegen bij die van den Coningh, soo sijn h:t de moutanse naijros bij hem wilde houden, om dat sij voorsagen sulx nergens anders op uijt soude komen en dan een begin te maken van groote dieordre, Jae van met schanden te sullen moeten vluchten, want dat volck niet alleen soodanigh veelmael hadt gedaen uijt blochartigheijt, maer dat men haer nu voor al most verdencken dat landschap geheel was besmet en vergesticht met de factie van godormo uijt Beltette, ten welcken opsicht men deselve veel eer voor vijanden als vrunden behoorde te— wantrouwen. dat sij haer niet genoegh konden verwonderen, dat den Conins die verscheijde reijsen den smaet en afkeer tot hem tot sijn schade hadt beproeft, nu soo verblint was, van haer, als trouwe onderdanen te goen soecken, en sijn persoon en aensien, ijae oock sijn welvaert, in haer handen te stellen. wilde sulx den Coningh, sij niet verdragh hij mocht dan oock met sijn trouwloos leger een bijsondere plaets nemer. hoe wij die heeren meerder aenwesen de nood sakelijckeij van eendracht en goet vertrouwen op den Coningh, en dat sulx gock moch dienen, door haer en haer volcx kloeckmoedigheijt, de andere, niet alleen in toom te houden, maer oock een hart onder den riem te steecken, en als goede voorgangers deselve te beschamen, en sulx tot haer eijgen behouwt, dre sij ons oock al meer aenwesen, het groo gevaer waer in dat sij haer vonden, dewijl een brooden boosch menel een geheel legen conde doen vluchten, en sij versekert waren dat den Coningh dat nergens om ter handt nam, dan om haer te smaeden, en te wantrouwen, 't welck soo sijnde, wat dat men uijt soo een vergaderden, misnoegden, en oneenigen hoop, te verwachten hadt in een tijt wanneere ijder voor sich selver verplicht was alles bij te brengen wat tot den wederstant van den gemeenen vijant soud behooren. dat wij oock niet en mosten gelooven dat hare woorden niet en waren gaegront op seer goede besluijten, dewijl sij daer bij te verwachten hadden het behouwt of verlies van personen en landen: dat sij bij d' E Comp: alles mosten opsecten en wagen, want als die verlooren was kond 'er voor haer niet overschieten dan alle ellenden en smoedt, dewijle sij bij den eijgen samorijn, als onversoenelijcke vijanden, bij huw  Coningh, in een
een onversettelijcken haet, bij de portugesen al verwesen, bij godoemo ten doodt vervolgt, en bij niemant ter werelt eenigen heul of troost, dan bij d' E Comp. e te vinden was; en daerom versochtende dat wij haer swacke hulpe doch wilden onbekommert gebruijcken, om alsoo — bequamen te wesen, met een vrolijck gemoet, haer trouw, ijver, en manhaft te oeffenen tot 's Comp. s en haer eijgen behouwt: dat den persoon des Conincx mogeli.jk om al die swarigheden niet en docht, om dat ten quaetsten genomen hij sich soude troosten, weder een kluijsenaer te werden, en sijn leven ('t welck veel meer geestelijk als werelts is) ontrent den eenen of anderen Tempel, alsoo in rust en vreede te eijndigen, waer toe sij hem veel meer genegen (dan tot de kroone) altijt gevonden hadden: niet, tegenstaende ons dese klachten redelijck scheenen, soo gaf het ons echter kleijne hoope, van, die menschen eenigh goet te verwachten, sijnde soo vijandelijck op malkanderen verbittert sonder eenigh middel van versoeningh, dat wij alsoo wel een oorlogh onder haer als van buijten te vreesche hadden: maer om het weijnigh goet in dese personen niet verber uijt te blussen conden wij haer niet geheel in het ongelijck — stellen, maer soo veel in haer was aen temoedigen als nu eer gelegentheijt soude voorvallen om te mogen toonen met de daedt wat van haer woort en beloften, te oordeelen was, versoeckende deselve werder naer Cranganoor te goen, om met haer te overwegen de onderhandelingh met den samorijn. den bestemden dach van nadere bij eenkomste verstreken sijnde, sondt den guricol soodanigen brief voor af als de Copia van dato 16. ' decemb.r VEdlen achtb. sal vertoonen, waer in sijn E sijn onschult doet met toeseggingh van volkomen accoordt, doch met sijn verhael geheel niet overeen komende, want hij scheen doen soo verre afgeweken van de Conditien die hij voormael sonder tegenspreken hadt ingewilligt, dat het ons deedt gelooven de overgekomen tijdingh van de groote macht van francen en portugesen, daer oorsaeck van was: want ingeval van Cochien, was met hem versproken van tot een absolute vrede te komen, doch soo sulx door de — kortheijt van tijt niet konde werden afgedaen, als dan een stilstant van jaren, 't zij vier of meer, en dat binnen dier tijt alle de forten en vastigheden in desen laetsten oorlogh gemaeckt, wedersijts souden werden afgebroken, en den Samorijn blijven af tot
in Teiconam, en Cochim tot Benijalecoddi, latende de landen tussen beijde onder bestier van hun eijgen heeren en tot borge en beschut ve mannacalatta- nambeddie, en pannatoen nambeddi of anders blijvende de wachten in haer geheel, op ijder denselve te leggen 25. man, daer anders thaerder keure op de twee boven eerstgenoemde plaetsen tot 300. man souden hebben mogen blijven: bij welcke laetste conditien ijder soude blijven in de heerschappije sulcken landen als hij besat, ter tijt de verschillen over de weder inruijmingh souden sijn vereffent: en op dese voorstellen stont hij nu te brengen de approbatie van den Samorijn, in wier naeme deselve reets hadde vast gestelt. doch het was seer verre van daer, want nu stelden, hij voor dat alles wat d' E Comp:e raeckten volcomen was afgedaen; maer, dat als den Samorijn tot Triconam soude te rugge wijcken, en alsoo tussen beijden latende handen die hij reets besat, den Coningh van Cochim most op Chenottie, of ten uijtterste tot op Bellanga, trecken, sijnde schuijns tegen over Cranganoor gelegen, en dat den samorijn of des selfs princen als dan het vrije gebruijck van het landschap Crangaroor alsoo wel als den prince Ramorma, most werden toegelaten, soo om haren gods- dienst aen den grootsten tempel te oeffenen, als om aldaer te mogen woonen goen, en komen, als sijnde een landt waer deselve soo lange hadden huijsgehouden dese veranderingh was groot, en voor die van Cochien een seer onbillijcken eijsch, dat der samorijn niet alleen dorst staen op het besith der landen die hij met onrecht besat, maer daerenboven noch begeerde dat den Coningh van Cochien sijn eijgen landen verlaten en als vluchte voor hem soude wijcken, dat hij door dat middel meler door vrede dan met al sijn gewelt van oorlogen stont te winnen, alsoo onredelijck vonden sij de begeerte van hem te willen vergelijcken met den Ragia van Cranganoor een eijgen wettigen heer derwa dat lant, waer uijt sij als vijanden gedreven en met gewelt gejaegt sijnde, nu widen als vrunden, wederom in besit nemen verclarende dat Cranganoorse geslocht ('t welck nevens die alan Cockim op een aparte plaets bij ons present waren) veel liever selve de hant te leggen om hun eijgen erfdeel te vernielen, dan dat sij met hun bewilligingh souden toelaten den samorijn weder daer binnen quam, wier haer getrouwe diensten soo qualijck hadt beloont, en met verraderije hun vrijheijt nu soo lange Iaren onder eer ellendige en walgelijcke slavernije hadt geboeijt gehouden. soo de ons