wel een smerck, maar Is terstont weder opgedrooght, soo viel het selve oock op onse heete en gelijck als opgedroogde harten, nu als wij soo door Godts wonderlijcke bestieringe ende machtige handacht dagen en duijssere nachten, die ons moijlijckx vielen ten aensien van het stucren, alsoomen tcompas naulijckx konden bekennen, door dien wi geen vuer en wisten te becomen, niet tegenstaende wy alle dagen ons uijterste devoir en moiten daarom quamen aen te leggen, doen hebben wij met het achtste etmaal het Eijland Mauritius in het gesicht becomen, het welck onder ons geen kleene blijdschap veroorsaackte, soo een meer als gemeene perikel e en suckelinge uytgestaen voor ons oogen hebbende noch hope van behouden isse quamen te sien voor en als wij het land quamen te naderen, doe gebeurde dat een vogel genaemt pijlstaert van het land afcomende, met eenen in onse boot quam te vliegen, en hem met de hand liet grijpen, welkers bloet (den als afgesneden sijnde) van eenige terstont gesogen wert, en daar na zyjn vleesch gegeten, quamen oock 2 a 3 vliegende visschen inde boot boot vliegen, welke met groote smaeck om hare vochtigheijdts wille vande officiers genut wert, nu als het begonde te avond stonden, en der sonnen onderganck na bij was, wesende den 20en feb 1662 naar dat wij den 12e als voorseght is ons schip verloren hadden, scheender wederom groote swarigheijd, om het land aen te doen, alsoo het overalwaer dat wij onse oogen slongen soo geweldigh brande dat het schrick was om sien van wegen eenige cleene eylanden, een stucx weegh in zee leggende, als mede van een schrickelijck riff, alsoo wij na dato bevonden tselve vele uren om het eijland henen streckte, en daarom in veel mijlen geen land aen te doen zoude geweest syn, ten ware dat God selve een deure geopent, en ons als metter hand daar door ingeleijd hadde want buijten alle kennisse, van ymant zijn wij en dat inde donckere avont recht voor een openinge vevallen dat tusschen een rif en eenige eijlandekens doorbrack, oock juijst ter plaetse, daar ons volck voor desen haar fortressen gehad
gehad hebben, welkers geslecht en vervallen gebou, wij daar noch vonden staen, bevonden oock een goede sandt strandt alwaar wij met onse boot soo hoogh opliepen, alsmen conden nu onse boot vast leggende, en versekert zijnde niet tegenstaende dat het donckere nacht was, soo heeft hem yder door den langhduerigen dorst, terstont begeven tot souken van water, en dat gevonden hebbende, zijnder oock eenige geweest die naar dat sij de buijck gevult, en haren dorst gelaest hadden, mede eenigh water bij ons inde boot brachten, maar andre soo veel quamen intenemen datse onbequaem waren om van hare plaetse te gaen, maer moesten op het velt bij het water blijven leggen, doch even wel niemant daar eenige swaright van quam in dese eerste nacht gepasseert sijnde, eenige liggende op het velt andere inde boot begonnen met de morgenstont na cost om te zien, want de dorst gelest sijnde brack de honger met soo grooten smarte door als den dorst voorhenen geweest was, maar bevonden dat wij op een dorre plaetse aengecomen waren en stonden doen alsoo verlegen van honger alsmen voor henen van dorst geweest was, doch eenige spijckers bij ons hebbende, begonden deselve om te crommen, alsoo dat deen en dander een visjen daar mede quamen te vangen, hoe wel seer weijnigh onder soo veel volckx, en moesten deselve oock al rauwcomen te eten. dewijl wij noch geen vuer conden becomen, jn als wij mae een rauwe crabbe bequamen, haelden deselve door den honger noch van malkanderen, wegh nu dien eersten dagh sijnde 21en ditto gepasseert soo hebben wij savonts naar logiement om gesien, het welck oock seer slecht was; maer vonden daer een cleen hutjen, van stocken off wissen opgerecht, en dat met bladeren bedeckt gelijck het jndie landen bij de swarte natien veel gedaen wert, en bij d'onse naar dato op het voorz. eijland Mauritius wel hondert gemaeckt is, soo gaven eenige van ons tot bescherminge vande locht daar in, maar alsoo het zeer onte kleijn was, moesten de meeste buyten blyven, als wij selven nu daar eenige nachtruste meenden aente doen./ nademael
nademael wij vande drouvige suckelinge der zee verlost waren, soo besocht ons Godde heere met den jntret van het land, niet met minder drontheijd als voren, want ontrent de middemmacht, ontstont daar een schrickel orcuen, soo dat den wint het compasrontliep en was soo geweldigh en hart, dat ick noyt mijn leven sulken felle wint geweten of gehoort hadde, dewelke ons huijsjen gansch in stucken quam te slaen, en dat de swaright meest vergroote, was een felle en sware regen, die met de wint vermenght was, soo dat wij door dese twee soo regen als wint niet anders als doode mensen op malcanderen sagen ende altemael gelijk als levenloose Luijden. scheenen te wesen, nu dit soo tot bi den dach geduert hebbende sant godt met den morgen stont eenen warmen sonnen schijn die ons niet alleen diende tot drooginge van onse cleedinge maer oock tot verwarminge van onse conde en verstijfde.