recht wilden manitnieren, de Gentieven ofte Land regenten des Neijcx ons oock alle smaet aendoende, laetende de Parruas selffs in ons gesigt binnen Tutucorijn slaan, beroopende d' E Compe niet alleen van haer judicature, die zij tot noch, ende voor heen de portugesen omwederspreeckelijk over de parruas hebben gehad, maer die oock openbaerlijk smadende, 't welck soo wij langer verdragen, soo derven wij uEde wel verseeckeren dat het in corten tijt soodanigh sal verslimmeren, dat wij zullen genootsaackt werden Tutucorijn geheel te verlaeten, dewijl wij onmachtigh blijven ons regt voor testaan, sijnde de saacken al soo verre gecomen, dat wij reets al ordre hadden gegeven bij onsen brieff dato 21en novemb: passo nae Tutucorijn geschreven, om d'aerde muer tot onse verseeckeringe en defentie opgebouwt, weder aff te breecken, dewijl het scheen dat wij stonden belegert ende feijtelijk in de Logie aengetast te werden, doch met het geluckigh afsterven vanden Land regent Tirimalande pulle, soo is 't afbreecken voor deese mael nogh gestaackt, ende dat oock wel verhoopen soodanigh te continueeren, soo het waer is dat den grooten Manigaer barmiliappa pulle (:'s Comps bitteren en groote vijand) in der daet
noch sijn afwachtende, en ten anderen dat alles in onse voorige brieven nae bata affgegaan wij 'tloopigh geextendeert staet, ende de nodige materie hier agter voor 't sluijten deser noch verhoopen bij te voegen. — Tutucorijn. hoe vrugteloos onse besendinge aanden Reijck van Madure is uijtgevallen, sullen uEde in onse brieven van 13en Iunij en 4en Iulij aan haer Eds tot batavia geschreven connen sien, en dat ons 'tselve alleen door — barmiliappa pulle soodanigh is berockent, de kennisse van onse swackheijt op dit Eijlandt, daertoe oock niet goets gedaan hebbende, jegenwoordigh moeten wij om dieselve redenen alles aensien, lijdende d' E Compe sooda nige affronten, dat wij present niet alleen in cleij nachteig maer wel seeckerlijk in groote verachtingh beginnen te vervallen, connende de successive brieven vanden oppercoopman Pijl uEdle getuijgen, hoe stont de mooren en de sentijven tegen ons beginnen te werden, 't welck op die wijse voortgaende, staet het geschaepen, dat wij van alle oude previlegien ende voordeelen die de— portugesen altoos genooten, en gemainitineert hebben, zullen vervallen. in den brieff dato 7en deser sullen u Eds sien dat de mooren het anckeragie gelt extres niet alleen geweijgert hebben te betaalen, maer ons geweldiglijck tegen gestaan, als de onse ha
recht wilden manitnieren, de Gentieven ofte Land regenten des Neijcx ons oock alle smaet aendoende, laetende de Parruas selffs in ons gesigt binnen Tutucorijn slaan, beroovende d' E Compe niet alleen van haer judicature, die zij tot noch, ende voor heen de portugesen omwederspreeckelijk over de parruas hebben gehad, maer die oock openbaerljk smadende, 't welck soo wij langer verdragen, soo derven wij uEde wel verseeckeren dat het in corten tijt soodanigh sal verslimmeren, dat wij zullen genootsaackt werden Tutucorijn geheel te verlaeten, dewijl wij onmachtigh blijven ons regt voor te staan, sijnde de saacken al soo verre gecomen, dat wij reets al ordre hadden gegeven bij onsen brieff dato 21en novemb: passo nae Tutucorijn geschreven, om d'aerde muer tot onse verseeckeringe en defentie opgebouwt, weder aff te breecken, dewijl het scheen dat wij stonden belegert ende feijtelijk in de Logie aengetast te werden, doch met het geluckigh afsterven vanden Land regent Tirimalande pulle, soo is 't afbreecken voor deese mael nogh gestaackt, ende dat oock wel verhoopen soodanigh te continueeren, soo het waer is dat den grooten Manigaer barmiliappa pulle (:'s Comps bitteren en groote vijand) in dere daet