Van Bantam den 27en febr: A:o 1690: te stutten, dus van 't een op het ander bragt den gesaghebber het discours op het slaan en munten van de nieuwe lode pitjes, en van zijn merk of siap dat op de vorige was gestelt, voegende daarbij dat onder de Christenen vorsten en potentaten niemandt als de souveraijne of hoogste overigheijt, sijn merk op enige mundt mogte laten zetten, waarop den pangarang Repliceerde sulx ook de geweente was onder de Javanen, den gezaghebber dit anteoordt waarnemende gaf zijn E: te kennen, dat u Ho: Edle hare gedagten daar over hadde laten gaan, en oordeelden dat het wel zoude voegen, dat des sulthans merkoeken op de pitjes geslagen wierden en het zijne daar af gelaten. den ouden vos seijde sulx den zulthan al voorgedragen te hebben, om de moeijelijkheden, die daar uijt zoude konnen ontstaan, voor te komen. maar dat den sultan geen genoegsaam behagen in dien voorslag scheen te hebben, om dat het mogelijk zijn aansien in Rijx bestier mag te krenken, en schijnen als of den zultan enig mis vertrouwen en misnoegen tegens hem hadde opgevat, waarom zijn E: den gesaghebber versogt den sultan deswegen aan te spreken, en daartoe te induceren, sonder in den jongen vorst
Van bantam den 27en febr: Ao 1690: vorst enige Redenen van quade of jeloerse gedagten tot sijn nadeel te verwecken, met wiens last hij de pitjes onder zijnen naam, hadde laten slaan; het gene den gedaghebber sijn E: toe seijde met aan dieninge dat het uw Hoog Ede ten hoogsten zoude missagen, enige verwijderinge tusschen den sultan en zijn E: temogen bespeuren. den gesaghebber maakte den Rijxbestierder voor zijn vertrek bekent dat uw ho: Ede, intentie was ter bequamer tijdt met het graven om speelwijk voort te laten gaan, bij welke gelegentheijt den sulthan en sijn E: u ho: Edle dienst zouden doen, indien zij met hare volkeren tot het werk contribueerden. den pangaran nam aan den sultan daar over te spreken en beloofde alle besulpsaamheijt tot facilitatie en volvoeringe van dat werk bij te brengen. des anderen daags vervoegde zig den Gesaghebber bij den Zulthan, en maakte zijne majesteijt na de gewone pligtpleginge bekent dat 'er vijf kisten gelt, het versogte loot, met partij balken voor sijne majesteijt waren aangekomen, en waar het sijne majesteijt behagen soude, dat die goederen en 't gelt gebragt wierde, die begeerde dat alles aan den Iangaran diepaningrat overgegeven soude werden; maar dat den gesaghebber den pangarang beliefde te kennen te geven, dat den Jultan
Van bantam den 27en Febr: Ao 1690: sulthan om enig gelt benodigt was, alsoo sij van de drie laast aangekome kisten niet hadde getrocken, die 't enemaal aan den pangaran latende tot voldoeninge van d' aankomende peper, het welke den gesaghebber aannam te doen; en met enen sijne majesteijt de twee klingen verthoonde om te sien of die na sijne majesteijts behagen waren. de brete, en 't fathoen stonde sijne majesteijt wel aan, maar dewijle die wel 4: duijmen breet na zijne sinlijkheijt te kort waren nam hij die niet aan, en versogt den gesaghebber, sijn best te doen, om een â 2: van die lengte voor hem te beschicken, waar mede hem dienst zoude geschieden. die miet enen den sultan aankundigde dat uw ho: Ede goet gevonden hadden met een gragt om speelwijk te graven, ter bequamer tijdt voort te laten gaan, en dat sijne majesteijt uw Ho: Ede een behagelijken dienst soude doen, indien zijne volkeren daar mede toegebruijkt wierden, tot verligtinge van Comp:s sware onkosten den sulthan beloofde daar sodanigen ordre in te stellen met het werk voort te setten, dat uw Ho: Edle volkomen genoegen daar in sullen konnen scheppen. des sulthans gewonelijken stoet van dienaressen daar bij en tegenwoordig sijnde, verzogt den Gesaghebber sijne majesteijt alleen te mogen spreken, en kort daarop.