Jnde Redoubt Pouhoe dezen 20en april ao 1651 — (zoo hij verclaarde) niet goet gedacht, langer te swijgen, maar goen geacht, zijn advijst, het wierde dan geacht voor het geen dat men wilde) daar tegen mede t'infereren, ende, hem, bij sequele — dan, uijt zijn zitplaatse, opbeurende, hadde hij naar zijne groete — behoorlijcker wijre hebbende gedaan, in dezer voegen zijne meijnin mede ingevoert, Met verworderingh heb jk aengehoort, het advijs bij den Iman Swackij gegeven, niet wetende te bedencken ,met wat schijn van redenen of hij het selve zal becleden, — want het aller wegen, onder vrunden van eene qualiteijt, of daar omtrent, gebruyckelijck was, dat de geene wie elders aencomt, door de aenwezende, het zij persoonlijck ofte bij geschrifte, naar dat de gelegentheden dan presenteerden, — wierde begroet, behalven dat jk, zoo verre met den quimelaha in waardicheijt quam uijttesteecken, dat jk, volgens mijnen last vanden Coningh, haarluijder souverain ende overheere gelijck haar allen dat bij lecture van zijn hoochts eijgen — verleende commissie, hadde gebleecken, vermochte den quimela met haarluijden alle, wanneer het mij maar beliefde voor — mij te roepen, daar ende waar het mij maar quam goet te dencken waar over hij dan, tot besluijt, ende voor zijn finaal advijs hadde gezeijdt: dat hij quimelaha, zoo drae als hij van — mijn wedercomste, hier inde landen zoude hebben verstaan hem met een statelijck gevolgh van Orangcaijen, naar het Casteel behoorde tevervoegen, ende ons te begroeten, gelijck als dat tussen vrunden ende suppoosten aen haare overheden aller wegen wierde gepractiseerd.
Welck zijn orangcaijs advijs hadde hij aen het wezen vanden voorsz: quimelaha wel gemerckt dat hem, nochte geenige van zijne creatueren, behaechlijk was — geweest, hoewel hij het selve nochtans, als gantsch geront ende gefondeert zijnde, daar opentlijck hadde gelandeert, ende voorzijn part zoo mede g'advoneert, ende wierde voorsz. bij een comste — daarmede, als vindende hem den quimelaha, door abduls invoering in zijn oochwit (soo het scheen) g'impedieert, g'eyndicht, maar — hadde hij 2. a 3 dagen daar naer, weder een ander t' samen coms te beschreven, op Lissidij in Iman swackies tempel tehouden, daer den quimelaha aenden meergementioneerden abdul tachman specialijk belast hadde, hem mede, nevens orangcaija moeda telaten vinden, maar waeren zij beijde ( naardien haar onder
Jnde Redoubt Pouhoe dezen 20:' april a 1651. — de handt, ter goeder trouwe bericht was, dat voorz versamelingh — alleenich maar gepractiseert waer, om haarlijk onderwegen op den berch, in het gaen derwaerts door verborge lagen telaten ombrengen, daar niet verscheenen, hoe dickwijl den qminelaha oock p r expressen aen haar hadde gezonden, jae aen hem abdul eijntelijk vermids hij hadde voorgegeven zieckelk te zijn, eenige lieden met een Litierij gestiert, om hem den berch over tedragen; wat nu in voorz vergaderingh, ende andere bij een comsten was beraadtslaecht, die zij nader handt hier ende daar noch verscheijden hadden gevoert, bleef hem abdul onbekent, eenlick hadde hij uijt den orangcaij Cramer zijn mede tideel gebleven, die oock inde eerste versamelingh op — Lissidij was geweest, verstaan, hoe dat in dezelve bij een comste doorden Iman swackij, als procureur voorden quimelaha, was — voorgestelt gewerden, dat, alzoo nu in Ternaten twee Coningen waeren, ende zij hier midsdien in amboina niet en wisten, wie zijl voorden rechten Coningh hadden tekennen, of overzulcx voor deze haare landen net dienstich zoude zijn, dat zij haar met eenen van het Rijck van Ternaten afscheurden, ende den quimelaha, wiens — vader ende hijzelve, door zijne getrouwe diensten, de Landen in voortijden bewezen zeer veele van haar hadde verdient, tot haeren souverain ende Coningh deden uijtroepen; maar hadde zulcks voor — datmaal, naardien den orangcaija Cramer, nevens meer andere van Pouhoe daar waeren tegen geweest, zoo noch niet willen vallen.