China. mocht niemandt daer blijven, maer alle van daer met hier draagen laaten, waer toe de onse om 'tselve op te nemen geen volck manckeerde maer een treffelijck verval, soo voor de wachters van de poort, des logiments, huijs waerden als anders was hebbende een tot 't aensitten quamen weder negen reijsen al knielende 't hooft noordwaerts op, naerden throon buijgen moeten de onse dachten datsen in waeren en vorder daermede deur mosten, ^was alsoo het anders al vrij wat meer als men aen ordiniarie Coningen schuldigh is te doen soodaningen tractement hebben de onse tot drij reisen toe, namentlijck het tweede den 4:en en t derde den 13:en october, wesende 't affscheijtmaal gehadt wanneer de onse oock de geschencken soo aen de Ed. e Heer gouvern. r generael en.  de Ambassadeurs in t particulier overhandicht wierde dat almede kinelende geseijde, en op beijde de handen ontfangen werden most waermede van sonder datter eenige de minste reden by gevoecht wierden, ten logiment waerts keerden, de Particielariteijten van dese gastmael als de quantite en qualite der geschencken, die bij naer Jaa ten respecte van d'onse, niet te achten sijn werden bij de Notule daer van gehouden, wat breeder — geextendeert, daer toe ons gedraagen, van welcke voornoemde halff godelijcke eer bewijsinge sich den moscovischen gesant, als Connende om zulcx te doen van zijn gemoet niet vercrijgen, ontslaagen heeft, want, wanneer sij nu den 22:' augustij ten Hoove off ter plaetse, alwaar de waerheijt van k'rijck off den keijsch bewaert werd en daeromme oock alle de grooten, eerse voor den keijser en den throon te Comen vermoogen 'thooff gaen buijgen moeten, wes zij dan oock gelijck en de moorse gesanten, om aldaer, volgens de voors. gewoonte
China. gewoonte des rijcx, mede reverentie te doen, gebracht waeren, doch om daer aen te Comen niet verstaen conden, en dat om tweederleije oorsaecken, een sdeels dat hij hem inbeelde, dese knielinge geen voor menschen betamende te doene eer bewijsinge en dat 'tselve met in een ordonnarie hooff van staet, maer een afgoden tempel was, inpoegen hij sonder de reverentie te willen doen, weder 'tsijnen logiment keerde. 'twelck bij de rijcxraaden en den keijser (als verachtende dos alle de werelt, een bewijsende waerdicheijt, hooch genoomen en deselven sonder Audientie off eenige weder geschencken te erlangen den 14. en septemb. met alle hun gevolch uijt peckin doen vertrecken hebben den brieff van grooten vorst, aen den keijser gesz:n hadde hij tot noch toe onder hem behouden, die aen niemandt als in eijgen handen vanden Maij:t overleveren willen, waer toe hij al wasser noch soo lange verbleven, nooijt gecomen, noch toe gelaaten geworden sijn, doch 't niet overleveren des brieffs was alleen machtigh hem om zijn saeck tot een goet succes te brengen, te verhinderen, en soodaningen als voorsz: expeditie te doen erlangen, maar ten waere de voornoemde geweijgerde reverentie, al in peckin laaten blijven hebben./ desen gesant dan met sijnnen gantschen omslach vertrocken, en een stuck weeghs geraeckt sijnde, hij sijne Commissie naerder resumeeren en wat gedaen heeft overleggen ginck dat soodanich uijtvaldt, dat hij hem om soodanich voor zijn vorst te coomen, bem swaart vinden den 27:' septemb. , met eenich van zijn volcq weder te rugh te senden, zijnne mislach vande rijcxraaden te kennen geeft. versoeckende en zijn saeck seer nedrich laaten instellen, hadde, namentlijcq dat 't moogelijck off vast ginck soodanigh bij sijnnen Coninck en een vande eden waerts dach ten mede fang ael naer den voorscozijn ige gen
Cina. onnck retournerende. 't sijn hooft te Costen comen soude, en soo voorts, dat dier wegen weder keeren, deselve sijnnen mislach hen doen en zijne commissie voort volvoeren mocht, invoegen dat t' wel wesen conde werder te rugh te keeren gelicentieert wierden, te meer om dat den rijcx Canselier hem selffs met weijnigh gevolch, eenelijck de twee ordinarie tot de onse gecommitteert werdende tantaren bij sich hebbende. den 3:en Octob. off daeghs, naer dat voor den keijser te hooft geweest hadden, 't onsen logiment vertoonen compt, en eenen geruijmen tijd met de onse wegens de mooren haere Landtschappen Coninck en der selver vermoogen en gelijcke gelegentheijt aengaende de moscovt geleegentheijt te ondervraagen, door bracht, besonderlijk naer de groote van beijde dese rijcken, welck het — machtichste en grootste en 't onse daer bij wel te vergelijcken was, en meer andere onse scheeptsvaert raeckend daer, naer te vraagen quamen de onse gaven tot antwoort ons landt cleen, en bij dese beijde van groote en volck niet te vergelijcken was, noch dat de mooren, 'thaare 't grootste van drien maer de moscoviters d'andere in stuck vanden oorlogh. als wesende meede machtich van volck overtreffende was, want de onse oordeelde beter te wesen, dat men hare macht eracteerde: als declineerd met insichten, datse met 'tselve in hun land te laaten comen, wat omsichtigh gaen off hun versoeck van haer land liber en vrij te mogen frequenteeren 't eenemael ontseggen off seer bepaelt toestaen mochten en d'onse met t' opgeven van een cleijn land, en weijnich off sterck van volck wesende, daeromme als niet ontsiende, dit rijck te eerder voor ons open te stellen coomen, dan hoe tin met de wederom roepinge vand Moscovische gesanten gegaen zijn, en conden d' onse voor