ten minsten aenleijding aen d' onwillige hun traegheijt daer mede te ontschuldigen. van gem: baterije saegen wij weijnig kans die vesting in korten te breecken, soo door de veerheijt als belet van het bosschagie, wes wij den 17. e d o weder met een loopgraef voortliepen van 12. roeden lang, met een aerde schans in sijn omtreck 49. roeden, stellende daer aen een stercke baterij van acht halve france cartouwen, schietende 18. lb. bals, die den 22. e d.o waerdig geworden sijnde, wij daer mede des morgens ten 5. ueren begonden op des samorijns steenen thoorn of Ronduijt te schieten, dat den selven ontrent ten vier uren des avonts onder de voet gestort is, tot soodanigen blijtschap der gener, die van harten des Samorijns vijanden waeren, dat sij hun vreugde niet genoeg konden vertoonen, maer aen d' andere kant gaven de gene, die het gaerne anders hadden gesien, genoeg te kennen, dattet haer smartede, hoe seer sij sulx gock sochten te verbergen. nae dat het gem: steenen gebouw was ter neder geworpen, beelden wij ons vastelijck in, of dat sij souden hebben tot accoort gekom of anders met al hun macht die schade op ons hebben soecken te herhalen; loopende onderwijlen de geruchten van een schrickelijcke macht, die sij bij een vergaderden, schijnende oock dat het hun ernst begon te worden, want sij bijnae alle dagen en nachten aen d' een of d' ander kant onse wercken trachten te bespringen, en ons in gedurigen onrust en alarm te houden, alhoewel sij noijt door Godes segen iets van belang uijtrechten, maer altijt met schade mosten afwijcken, 't welck als wij merckten, en dat soo swaren arbeijt alleen door ons Christenent most werden gedaen, op wie het bijsonder aenquam, oock den vijandt
vijant te wederstaen, aengesien de nairos geen andere hulpe — bijbrachten, dan den hoop en roep wat te vergrooten, als sijnde onbequaem of onwillig den samorijn tegen te gaen, en soo vreesachtigh dat men haer sonder van de onse bij haer te leggen, geen wachten of aenslagen mocht vertrouwen, soo vonden goet niet stil te sitten maer al verder met onse vaste wercken voort te wercken, en sichof wij haer buijten wercken en schuijlplaetsen konden inkrijgen, dewijl het niet wijsel.jk soude sijn geweest deselve voorbij te loopen, en op den rugge te laten, voornamen om dat wij niet wel wisten hoe deselve van binnen mochten wesen gestelt: wij wierden hier toe noch al verder aengeport, dewijl wij uijt schrijven van den Ed.:ne H:r Raedt ordinair en gouv.:r van Ceijlon Rijcklof van Goene geld den eersten novemb. r, en den 15. e d. o ontfangen; gewaer wierden, dat sijn Ed. en alle de Ceijlonse soldaten, die den 12. e Junij pass.o waeren te lande nae Cochim gesonden, weder te rugge ontboodt, als deselve seer noodig van doen hebbende te gebruijcken in het oorlog op Ceijlon opgestaen, waer mede wij in geen kleijne bekommering wierden gebracht, dewijle die 200. militairen bijnae uijtmaeckten de helft van onse Nederlantse macht (buijten de besettingen) die wij te velde tegen den samorijn konden gebruijcken, en soude het afsteecken dier militairen een onvermijdelijcken dwang sijn geweest onse belegering op te breecken, en met schanden af te trecken waer mede wij niet souden hebben konnen beginnen, of alle de naijros souden ons hebben verlaten, en wij selfs onvermogens geweest het canon weder af te brengen, maer als geslagenen ons binnen Cranganoor en vaste plaetsen te beheven, staende verder te wedden dat mede wes roeden nde en, Samer morijns rent waeren, gesien, sulx oock beelden komen ken doet beel
dat 's Comp. s en Conings geveijnede vrunden en bontgenooten die aftocht voor verlies en swackheijt achtende, ons souden sijn tegen gevallen, en den samorijn gelegentheijt en aenheijding hebben bekomen het heele rijck te overvallen, als hebbende doenmael bij een, een seer groote en aensienelijcke macht van kloecke soldaten. uijt dese swaerigheijt wierden wij geredt uijt nader schrijven van sijn Ed. e kort daer op den 11. e novemb. r uijt Colombo, en den 20. d. o ontfangen, waer in sijn Ed. e ons die soldaten noch tot half Ianuarij toestondt te mogen behouden, doch evenwel vreesende de saecken op Ceijlon soo mochten veranderen, en de militie andermael vereijsschen, gaf het ons noch soo veel te meer aenleijdingh den vijandt uijt sijn voordeel te Iaegen, dewijl wij ons niet konden inbeelden, den selven veel ander afbreuck te konnen doen, noch oock hem te verdueren, en daerom soo begonden wij van die baterije den 24. e d. o voort te graven nae een vastigheijt of buijten schans, besingelt met een steenen voet en aerde wal, wel eer met groene bamboesen beplant, die door den tijt soo vast en verwart in malkanderen waeren gegroeijt en gewassen, dat het voor een mensch onmogelijk was daer door te komen, dan op twee â drie plaetsen door een smallen gangh, geseijden wal soo dicht begroeijt hebben de samorijnen in voortijden gemaeckt ende opgeworpen, waer mede sij het lantschap Cranganoor van de riviere of tot aen de zee toe bevrifden voor d' invallen der portuptesen en Cochienders, achter dese wal lagh den vijandt gedurig te chargieren, en onsen voortgang te beletten, die wij door onse