Van Japara en Iavas oost Cust den 10 July 1637 spoedigh maar echter voor ons verlangen te langhsaam was, doch heeft ons de heere der Heyrschaaren des anderen daags op den 8. naar dat wij des voorigen daags soo haest maar. geanckert lach ondere vreede vlack des sousouhounans genade en comp:s vrindtschap noch andermaal hadden laten aenbieden sonder gehoor te connen crygen alweeder soo genadelick believen te zegenen dat wij — sonder jnt alderminsten bezeert te werden in min— dan 2 uren meester van die groote schoone en plaisante stadt zijn gebleven becomen daar bij 8 stucken iser canon op kaete Franckement langs strandt geplandt en 9 vendelen gelijcq hij opgemelte missive vanden 8e omstandiger is uitgedruckt en welcke Laaste wij u Edle tot een teeken vande vercrege Victorie met den Vrijborger sr Daniel dupree met zijn scheepen — genaemt zeven huyjsen nevens den desen toesenden en gelucx wij den almogen: godt voor sijne soo onverdien: hulpe seer hertelijck loven en dancken, alsoo bidder wy meede dat hem believe onse vordere desseyner te Zegenen op dat wij u Edle in dertyt naar teijndigen van dien met t' een en t' ander, op t' alder onderdanigste mogen filicieeren en alhoewel dese lange continuatie den admirael jn sijn perticuliere Jntresse seer naadelick is, en hem oock scheynt te sullen pretesieeren van syn voorgenomen vertrecq naar't vaderlandt soo nochtans maar de Comp: en u Ede verseeckert zijn dat hij ongeackt al hetselve zich het getrouwelyck vervolgen van de saacke niet en sal laten verdrieten maar alles trachten te contribueeren ten besten vanden algemeenen welstant, smekende den godt des Hemels— dat hij hem believe te jnspireren met soodanige gaven en crachten als daar toe Requireeren; het canon sullen wij te zijner tijt dewijle u Ed:s het met ons— mede zoo verstaan, onversoort op Japava aende gemachtigde des zousouhounans overleeveren en ons oock vervolgens onderdanick Reguleeren naar het besluijt, dat u Ed' op t' een en 'tander voornemens waren te nemen ende ons p:r den naasten overtesenden maar
Van Japara en Javas oostcust den 10 July 1677 maar soo wij eerbiedigh twijffelden off het alnoodigh sal sijn den ouden vorst niet meer om comptant moeyelijk te vallen believen u Ede het selve niet qualyck te duijden want wanneer can en zal hi sin gelt, soo hij t heeft betet en nutter connen Employeeren als nu in desen tijt, dat hij sonder compes hulpe gewisselijcx alles— alquit soude geweest zijn, en in wiens handen can het beter besteet werden, als in en onder die van u Ede off de comp:e doorwien alleen zijn vervallen zaecken sullen moeten herstelt werden indiender met godes hulpe herstellen aan is. moetende onses etacktens, nu anders met desen vorst gehandelt werden soo men hem helpen — zal als met sulcx ontsagh, als wij hem te vooren— wel pleegen te moeten bejegenen en daarom hebben wij jn onse 2 laaste brieven dieswegen wat vrijmoedigh geschreven, evenwel met geen gedachten om eenige — onredelycke extravaganten bezijden die nodige geprocedures tewetoeten, verkoopende dat u Ede Ho: achtb: hun over die vryborsticheijt niet en sullen hebben believen te misnoegen, wert het by u Ede anders begrepen, het staat aen ons om te gehoorsamen: dat wi oock soo schuldich als willick sullen doen; nu— syn wy hier noch in arosbaaya en hebben zedert eergisteren middagh met wachten ende branden van huijsen en vaartuijgen terwijle de jnlanders uytwaren de stadt te plunderen, daar wij niet connen vernemen— dat eenige schatten maar wel wat huijs Raat en goede parthy paedije behalve de Rijpe padije, die over al op develden staat in gevonden zijn, den tijt doorgebracht om te sien ofter geen volcx te voorscheyn — soude comen, die haar voor den Sousouhounan zonder willen verclaaren ten welcke Eynde allerwegen boden uytgesonden zyn geworden, zoo haest wy in dese gewerden waren, maar tot noch toe en zinder maar weinige te voorschein gecomen die meest alle uijt eenen mondt spraacken dat haar door Troenadjaajes— bevel
Van Japara en Iavas oost Cust den 10 July 167 bevelhebbers, waer van de voorneemste waren die in aros baya t' gesagh voerder manda watsana, keeij Cartajonda ende angebij Tano Cattij een groote vrees voor ons was jngedruckt, en wijs gemaeckt doen wij de witte vlage lieten waijen, dat dat een teken was dat wi alles wilden vernielen, sulcx jndien sy niet vechten wonden ende in onse handen quamen te vervallen dat wijse altemaal dooden haar vrouwen en kinderen vervoeten en vercoopen zouden &. a maar dewile sij nu bevonden bedroogen te weesen, en dat wij t hoorden te hulpe te coomen alle die den Sousouhounan getrou en onderdanick bleven gelijcq haar te blijcken quam aen Radeen martapattij met al desine, onder wiens gebiedt zy soo lange gestaan hadden, zoo wordense haar vrouwen en kinderen naar't gebergte geretireert gaan opsoecken, en weder binnen comen, maar alsoo wi hier op en op andere Rapporten, die ons dese mergen insonderheyt gebracht zin, en die als hij van het gevolgh bewaarheyt wierden seer goedt soude sijn geheel geen staat connen maacken soo sullen wij dit alles zoo in statu laten zonder daar van present meer te schriven tot soo lange wij monsen landt tocht naar camal zijnde een dagh Risens van hier t' een en t' ander comen te ondervinden en werwaerts wij de Reyse dese naarmiddags verhoopen te ondernemen ten waare wij door t' vervaardigen deser pappierer het uitpressen der jnlandtse vaartuijgen &:a om niets achter te laten ende noch te verbranden t geene tot nu toe vande vlamme is vrij gebleven geobligeert bleven— tot morgen met den dagh te vertoeven t' gunt marta pattij ende zijne wel geerne zagen, noch eenige dager te mogen dueren maar onse tit en liedt het niet, behalven datter geseyt werdt dat de vyandt sich prepareert om onse wapenen inde wegh noch eens te probeeren ende daat door den gemeene man weerhouwt, om tot ons off te coomen die geene soo scheynt noch eerst eens worden sien off wy oock weder de overhandt sullen behouden daar wi haar niet langh naat mogen Laten wachten