S.r Putmans weder gekeert zijnde. raporteert zijn Extilentie de houwer, Carabijn, bl: laecken ende valsche peerlen — der meer quae ten
adij 8en april op de reijse door de Proventie nanchin Na Peckun ao 1667 ten dancq hadden geaccepteert, maar de rest wederom gesonden. aen eenige kinderen soo vanden gouvernr deser plaes als andre groote heeren, die om den hr ambassadeur te sien jnde barck quamen. zijn ten respecte van haar Eds ouders door zijn Edle eenige kettingtjes barnsteen als andre Clenighede vereert 9n d. o tegen de middagh naar dat vergeeffs om vaartuijgen om over te schepen hadde gewaght alsooder geen en waren als een groot d. o dat onsen gelijks mandorijn hinlanja voor sig selffs behielt alsoo hij voorgaff het sijne daar tot hiermede gecomen was. lecq te wesen sijn met alle de vaartuijgen naar de mond vande have tot voor een soosjes case off tempel geschoten alwaer bleven leggen alsoo onse galeijts mandorijns ende barcqjers des avonts aldaer met et offeren van een varcken een bock, haar duijvels dienst wilde doen, durvende anders dese revier niet passeeren. cort nade middagh verscheen den gouvern. r van sinckian neffens een gevolgh van veele groote heeren in gemelte tempel al waarsoo dra niet was gecomen, off liet den H. r ambassad daar mede. nodigen en versoecken sijn Edle de musicale jnstrumenten mede aldaar gelieffde te laten brengen. alsoo zijn Exctie dat geluijt op gisteren soo soet jnde oore hadde gecloncken dat et selve garen nog eens wilde hooren. den h. r ambassadeur begaffsigh dan derwaarts: latende de Jnstrumenten mede aldaer brengen, sijn Excte liet verscheijde malen. boonsop aan ons schemken. daar en tegen liet den heere ambassadr. eenige geconfijte nooten op schaffe die bij zijn Exctie en vordre mandorijns met groote smaack — wierde gegeten. onderentusschen gaven de jnstrumenten niet wijnigh geluijt waar aan sij luijden hoer niet sat conde hooren eenige tijt gespeelt wesende. wilde zijn Exses de paerde geernbesien, dies wij de selve om haar wat te vertreden. uijt de barcken te lande lieten brengen. met groote verwonderingh wierden deselve bij hun allen besien, ende heer gelaudeert, zeggen veel van haar. noijt diergelijk gesien off daer van gehoort hebben. dat het dierhalve een seer aangenoeme schencagie soude wesen. naar dit gesicht vande paarden is zijn Extilentie wel noerde stad, en wij in onse barcken gekeert Sondagh wesende Paes dagh en 90 10do Smorgens de wint Z: O: labber coelte niet mist. sijn van de stad sinckian vertrocken, werdende wij ende de andre barcke naar advenant, door 12 zeijl barcken, overde nanckinse revier gebouceert. regt n: aen tot dat naer een uijr boegseerens ende N: zijde vande revier ontrent ¼ mijl vande stad quasieuw jn een voert die hier mede scheen door het land gegrave te wesen, ende bijde ambassad, de goijer ende kijser de conincklijk vaert wert genaamt. aen te lande quamen. varende door deselve op — verscheijde Course alsoo zeer krom loopt. de veerh. t van omtrent ½ mil comende, als doen aan het dorpje tonguoxkan. alwoer een wijnich bleve stil leggen. om dat door 2 Cluijsen off water verlaten mosten
ao 1667 adij 10 en april op de reijse door de proventie nanesen na Zecken mosten passeeren, daar doorde groote vaartuijgen vermits de harde affwateringe met een spil doorgewonden wierden. onderwijle denheere ambassadeur een wijnigh aan lant getreden wesende, omde gemelte sluysen off schot deuren te besien sijn in een Joosis case bij deselve e staande sijn Edle comen vinden 2 mandorijns den eenen een sincheeuw: en volgens sijn heggen tweede p. rsoon van quasie ende denandren een tarter ende bevelhebber van dit dorp. zijn Edle hartel. verwellecomende. waar voor wierden bedanct, desen sinckseeuwer door den heer ambassadeur ner het een en 't ander slaande op dese — ambasade, als mede na Toijowan gevroegt wesende. verhaalde onder andre discoursen. dat de ambassade, en voornamentlijk op deschencagie — die wij bragten den keijser seer aangenaam soude wesen, en derhalve aan eengoet succes van saken entwijffelde dat al haar verlanghen maar daar naar was wij met den tarter een contract hadde, ende jnt lant van china quamen handelen, als wanneer sij luijden hoope hadde, dat haar den uijtlantsen handel gelijk voordesen weder soude — toegestaen wesen daar jn voor tegenwoordigh (doorde naauwe ordre die op de see havens gestelt was, niet te doen vielen ende de arme — boeren hier te lande conden niet negotieeren.