5. â 6 mede oternam, daer wij als met oplette, ende die te samen achtergingen, doch daer waren soo veel hovelingen, die naer hun dat quade gewoonte al volgde ^ de gouvr selfs met raetsaem oordeelde veel aldaer met den anderen te spreken, soo dat naer gemeene beleestheden, ende weijnige algemeijne tijdinge der france en portugesen, te gelijk in sijn vaertuijgh vverstapten, ende daer mede naer landt voeren, gaende met eenen naer sijn huijs alwaer wij wat omstandiger vande france ende portugesche vereeinginge spraken, ende haer crachtich gelooven deeden datter dit Jaer niet besonders van dezelve en conde geschieden, sijnde de france al benedens wints, en de portugesen maer niet soo sterck om hun te cunnen beschadigen, wel bij aldien door hun wierden besprongen om af te weeren, sijnde oock ons vast gevoelen datse de arabische wal sullen mijden, en langs de Jndische custe naer persia en congo trachten te stevenen, alwaer sij noch eenigsints voet hebben, en noch betwisten willen en met gewelt staende houden hun oudt recht vanden halven Thol ende aen de overzijde de gerechtigheden van de Berijnsche peerl visscherije, dat ons dit dus vast deedt stellen, was eensdeels gevestigt op't gemeen gerucht, hun maer tamelijk zeemacht naer soo lange toegetakelt, ende soo veel en hoogh opgegeven te hebben, als datse van goa niet dwars in Zee, maer voor bij wingurla noch de cours noordtwaerts aen hadden gesouden datter oock langs mallabaer stercke geruchten van een meer dan gemeene toerustinge der arabieren was, ja dat met den rover siralij waren overcomen om gesamentlijk e oa aen te tasten, daer nochtans hun schepen hadden opgelecht, ende hun crijgsvolck niet gesint waren dit Jaer anders dan tot tegenweer te gebruijken. wij verhaelden den aardt der francen, hoe die mede aenbidders der beelden waren, en nu onlangs eerst onder een eersj schijn inde Jndies waren gecomen, daerse soo veel Jaren voor heenen niet dan als roovers waren
waren gekent, het welcke veel onnosele mooren, meer dan hun lief was, hadden beproeft, 'twelck 'troode meer getuijgen cost, der portugesen aerdt kenden sij soo wel als wij, wij mengden hier onder een cort verhael onser voorleden elende onder de spaensche Tijranije, dat toen met portugael een was, hoe wanhopigh en dapper 'er gevochten was, hoe het om den beelden dienst, daertoe men ons dwingen wilde, ende waeromme wij die alomme hadden afgebroken en verbrandt, was ontstaen buijten alle recht ende redenen, als sijnde van alle tijden her vrije volckeren, ende niet dan door misbruijk van andersints bepaelt gesagh in die dwingelandie vervallen, het welck ook met gelijkenisse hun ontleeden en verstaen deeden, thoonende verders hoe wij tot sodanigh een macht, en welvaren geraekt waren, door de rechtveerdige bestieringe onser landen, daer arm en rijk 'trecht even gunstigh hebben, oock door onse oprechte handel en wandel, met een ijder, niet dan ten hoogsten daer toe gedrongen in oorloge tredende, altijts om vrede toegevende, ende daer toe ontrent onse gebuijr coninge, als middelaers ons latende gebruijcken, dat wij wel lanckmoedigh, maer oock te seer getzardt, ontsaggelijk waren, onse vijanden schoon niet verlo achtende, echter op Godt ende onse rechtveerdige wapenen steunende, oock geene en vreesden, dat wij na den aerdt aller sware lichamen, langsaem, en niet sonder grote moeijte bewogen, in die beweginge oock groot gewelt deeden, zijnde met tijdelijk middelen vervloedigh gezegent, hebbende ontallijcke schepen ende daer toe een overgrote menichte van g'oeffent Volcq, sijnde 't bewint van staets en steden regeringe, finantien, bestier van landt en Zee oorloge, soo wel geschickt, verdeelt ende in soo goede gestalte datter voor vijanden weijnich ontsetten aen is, dit hadt ons de jalousie van menichte nijdige vorsten gebaerdt, die qunstigh onsen overvloet en macht, door suijnigheijt becomen, niet lijden en kunnen maer met nijdige oogen aensien, als wel voornamentlijk.
de portugesen, Engels. en franschen, naer een cleijne tusschen verpoosinge, en eenige aengename vruchten gegeeten te hebben vroegen wij aen Chegh abdul of ook eenige last vanden Jman hadt, ende dat ons eenige openinge hunner voorgaende en tegenwoordige meijninge wilde doen, op dat wij doch geen tijt omnittelijk en quamen te qunsten, alsoo onse heeren directeurs in persia, niet sonder grote redenen, in noch groter becommeringe mochten sijn, ons gelatende als of wij van sints waren des anderen daegs te vertrecken, hij bekende rondt uijt geen macht te hebben, maer dat gisteren aenstonts aen den Jongen ijman, die nu het landt bestiert, hadt gesz: versekerende ons ^ dagen ten eijnde ^ drie dagen bescheijdt van't hof te sullen erlangen seggende dat wij op alle vrundschap niet en conden noch en mochten vertrecken, besuerende ons noch maer drie dagen te blijven ende hun dien tijt te gunnen &a, die tijt hadden wij wel voor ons selven nodigh, maer maecten staet en sorgden dat het langer stont aen te loopen, soo stonden wij het dan eijndelijk noch toe, met en onder vaste toesegginge en belofte ons als dan ook tot geen langer verblijf te versoeken, en scheijden aldus.