geserst datter soo veel moest wesen, en dan soumelckcassum (die nu reets al 100.
Ra haddegetelt) weder naerouglij, gaan, maar sigh met onse dienst off dingen niet bemoeijen deesen soo grovefffen en onverwachten eijs, klonck niet alleen als een donderslagh in mijn ooren, maar wierdt oock vande voornaamste moorse regenten, en Claesvrunden des nababs als mirsa Godibax, desselfs schoon soon, en mames hosseijn, en andere ten uijtersten verfoeijt, met betuijginge dat wij niet met een Eergierigh, maer geltgierigh, vorst te doen hadden, die in alles volkomen gehoor aan den geltschravenden heijden raijnandelael gevende, Jaa selts hem sijne schatten ende Leven vertrouwende, niemant gevonden wierden die tegens sijne concepten soude durven aangaen, sulcx dat het vertoogh bij hofmeester seer bondigh en naer waerheijt op gestelt, tot Justificatie van onse recht matige doleances, overtuijginge van melck cassims uit gestroijde valse beschuldinge, ende protestatie, over het gewelt soo eerstmouglij, als nu noch swaerder indecca aangedaen, niemant en dorsten onsentwegen aan den nabab vershoonen, maar ons alle rieden dit merck voor Eerst, soo wat op sijn beloop te laaten, tot dat ons raij selfs zoude aansoucken, alsoo hij bemerckende wij haest toonden, ons dies te meer soude affversen; Ondertusscher wiertmelck Cassum midden onder de hoofse caressen, ende het schoon toeschijnende samblant van den Loosen Raij, alsoo weijnigh, als wij ver schoon. maar 't zij vrijwilligh om tegens te prevaleren offte wel uijt vreese door Lodderam overtuijght soude werden 'schoot boven de 100.
O. voorgemelt noch 70.