mede, onwederspreeckelijcken vast, dat men wel perfect heeft gesien, hij selfs is persoone mede een vande voornaemste goijers met steenen, onder d'actie op d'onsen is geweest, ende soude nu dan bij gevolge voort, niet sonder groote redenen, mede wel sterck mogen gepresumeert werden, sijn Meester, den Sengadje Cauwassa, van dit vuijl bedrijfft, med' al eenige kennisse ofte wetenschap sal hebben gehadt, soo hij het anders selfs wel niet en heeft gepractiseert, daer hij buijten twijfel, trouloos, moordadigh, Vuijl ende snoot genoegh toe is, alhoewel ick nochtans, voor mijn part hierinne van contrarie gevoelen ben, ende dat om redenen, hij hier selfs bij ons opden Scheepe, mitsgaders sijn kinderen end Vrouw op Mampa is, alwaer sij, door ons, gevoegelijcken, t'allen tijden souden bekoomen, end aende selve vergolden connen werden, die strakte welcke hij, soo hij onse handen al lijck mocht hebben ontkoomen, hadde ver Immers altoos, soude die vreese altijt weest, alhoe wel onse rechten undigh synde) sulcx met gen, een naturelle ons
ende van den Sengadie, meer door gewelt, als a met recht, als sijnen verpandelingh, is onder hem geslaegen geweest, want hij hem noijtmeer, als de waerde van eene enckelde Chiavouij is schuldigh geweest, waer hij hem nu al, over den tijt van drie Jaren, in qualiteijt als lijffeijgen (hoewel ongaern) heeft voorgedient; van welcke ongelijck hij hem wel lichtelijck, behalven de nature, den mensche, Vrijdom, als met den vinger aenwijst, desen part, in recompense, wederom heeft speelen willen, want hij buijten twijfel, wel sal hebben weten te considereeren, hij hier door, bij ons suspect worden, ende in verdere ongenade, soude komen te vervallen; maer alsoo men echter aen meer geciteerden Sengadje op het aenden dagh komen van dit snoode werck, een extraordinarie groote alteratie, is komen ten bes sonder dat wij daer uijt sijn schult juijst willen vast stellen, hebben wij ons hier ncken moogen houden, op hij, door de daer uijt, bij sijn selfs mach quaet bedencken op hem de, bij d'eene— handen veel dCompe daer adienpolgende dese dagtelijck
daetelijck jn hechte te nemen, sonder hem bij sijne andere lantslieden, hier binnen onsen schepe wesen, oijt meer te laten komen, want hij doch al echter, door sin voorigh moordadigh bedrijff, d'aldergrootste straffe, die men eenighsints kan ofte magh bedencken tende hem noijt de meeninge geweest is te vergeven) wel dubbel heeft verdient; latende tegen sijn mede Cameraden verluijden, om ons voornemen met die van manipa te dienen omtrent de genen, wie met ons noch niet vereenight en sijn, ende tot onr d'een of d'andere tijt afte locken, noch in sijn volcoomen wesen te houden, dat hij voor ons opentlijck bekent ende beleden heeft, aen dit troulose schelmstuck van sijn slaef, niet alleenigh tot ons, maer haerluijder eijgen verderffenisse, mede schuldigh te sijn, ende daeromme niet uijt crachte van ons in hechte gestelt is, van het andere werck, oots verheten ende genoeghsaem als ul: eren, ten daermede, onder de gemeente su naet gevoelen eijnde nergens van hier noch genoomen, traheert al langer sin