wiert gemaeckt, hetoverlijden van sijn vrouwe, dat hem de tranen uijt d'oogen deede bersten, den coninck die met hem medelijden hadde hem troostende zeijde dat hij niet moste schrijen, gaff denselven ten antwoord dat het niet, en was om sijn vrouwe, maer omd' groote geltsomme bij d' E comp. bewustende, welcke verlooren soude gaen, ende dat dierhalven v sijne presentie aldaer ter plaatse gantsnodigh, en een N2 voorname saeck was, omme dienaengaende te weten t voltpird vragende, den cooninck in hoe veele dagen d' voorsz gelt esomme soude connen reeckenen, daerop hij diende, ongevaer een maent van nooden te hebben, om de selve te bereeckenen alsoo in grooten quantiteijt bestonde, die nogtans perijckel liep van te verliesen, eijndelijk vercreegh den ambassadeur, even off hij een slaeff vanden conincq was, voor een maentlicentie, en begaff hem dateljk op d' reijs nagale, sonder na zijn wooninge eens om te sien, als hebbende tot d' voijagie d' goede ure getroffen, hij is niet weder opgegaen, 't welk den coninck merckende, sont sijn gelt mede aff, dat daer verbleven was, nevens sijne goederen, paert ende den eliphant die den coninck hem — geschoncken had, om in vergeldinge, en sulcke aengewende middelen te mogen becomen, de versoghte comp:s soldaten die hem oock sijn toegesonden, ende waer over den coninck ten hooghsten was vernoegt, alsoo met verlies van seven drie en dertigh hadde gewonnen, desen ambassad: was alleen de man die den coninck wiste om te leijden, hebbende
hebbende, geduerende den tijt sijns aenweesens, armen en gevangenen met almoese bedagt, ende daertoe sijne gereed penningen geconsumeert wesende, heeft hij sijn silver goet vande tafelgemolten, om haer lieden, en selfsde gene die wegh gelopen waren, en andere niet verlegen te laten, waerom godt d' heere hem met een goede uijtcomste heeft gelieven te legenen. — Den ambassadeur voor - - - - a. . . . . jaren opgegaen, wierde te op sijn comste door de gravet die hier vooren verhaelt is, met cleene moeijte Connen beckmenen, op de hooghte van warcapitte, in jattinoure gehuysvest, alwaer ongevaer den tijt van ses maenden heeft gecontinueert, ende ten laesten sigh vermoeijt vindende, sneet selffs op een nagt sijn eijgen lighaem, hair en baert, daeghs daer aen was het den coninck (:vier grooten mijlen van hier geleegen, gerapporteert, wie eenige sijner hoffs groten belastende derwaerts te gaen, omme te ervaren watter te doen was, ende bevonden denselven verre buijten eenes menschen gestalte te wesen, doende dan nader rapport aen den coninck, denwelcken ordonneerende dat de hoffs grooten eenig gelt, op d' name vanden ambassadeur d' pagoot souden offeren, en hij souden sijne herstellinge— Erlangen, vermits hij jongh en schoon van gedaen te was, sal den duijvel met hem wel overeen comen, dat hij met den duijvel geseten ende doo 't offeren misschien herstelt werde, 'tgene den coninck had g'ordonneert, was
gecollatianeert was dan in't werck gestelt, buijten weten vanden ambassadr, die anders het tegensoude gegaen, en sulcx een quaet gevolgh genomen soude hebben, na eenige— dagen begaff hij sigh op wegh, omme bij den coninck te wesen, dat hem niet toegelaten wiert, daerop hij sijn mes uijtgehaelt hebbende, dreijgende daermede te sullen grieven, jndien, jmandt hem naderde, stellende sigh dolder aen, dan hij inderdaet was, trock van daer na kette wollegiddere, dat den coninck oock is aengedient, wie niet wel te vreeden sijnde, met d' woedend' resolutie vanden ambassadr liet hem comen tot mahacoije seer naaen thoff gelegen, alwaer op d' nader beveelen van den coninck was versheenen, om sig te vertoonen, geljk op den 3: maert 1684: geschiet is, ende sulx meer doordwangh dan met d' eijgen wille van den coninck, diens sieckte mij d' occagie heeft toegebraght omme te vlugten, en mij onder d' christenen in haer lant, ( na den tijt van 33: jaren mijns slavernije) te begeven, was onderteeckent francisco fereira, dienaer van d' E Compe accordeert Febries