Januarius Ao 1657 inde provincie klansij op d'afreijs naer Canton cleijn hartich en vreel achtich, der noyt, dat ons nu toe gestaen is, toegecomen hebben, en alhoewel wy voor als noch alles niet naer wensch g'obtineert hadden, soo stont het nochtans wederom komende indubitative te volgens, te meer om dat het tot welvaert van beijder staten, en uijt liefde tot de gemeente, welckers welvaert den keijser — oock beminde, aengeleijt sij, welcke daer oock soo bespeurt hadden, na haeckende ende uijtsiende was, en dat sulcx of 't een en 't ander, expres om ons derwegen te leeren kennen,— en tot geen anderen einde gedaen ende uijt gestelt te sijn, — oock soo sijn Altese meenden niet berispelijck, soo een vreemt en van verre comende volck als wy waren, ter eerster — instantie, op hun versoeck in alles aen tenemen, temeer om datwe soo om andere Natien met de wapenen aen te — tasten soo berucht waren, en alhoewte 't selve nu als met onse eijgen verschijninge en prysselijck comportement door en gelyck als uijtgereecht, voor eygen volck en geen vreemdelingen aengenomen, en ten register gestelt bleven, hy ons echter recommandeerde haer lant of andere passerende, miemant met onse wapenen te doen beschadigen, - of te doden, opdat wij als broeder en vrunden, gelijck nu — geworden waren, onverbreeckelyck blyven, en die ons voorgedragen hadden, geen schande behalen mochten D'antwoord die ick hem in sijn reden onderscheppende, op 't een & — 't ander gaf, was, dat we bevonden hadden, dat de souverainiteyt van
January ao. 1657 inde provincie kiansy op d'afreys naer Canton van China, op een tartarisen Prins, maer niet de gehele regeringe, op sijn lantsaten vervallen was, maer dat 't selve noch ten principale als voor desen door d'Edelste als geleerste synde Chinesen gegouverneert wiert, wes we oock vast vertrouwden wry by de Chinese Coningen haer tijden soo wel, ymant die ons in plaets van tegen, mede gesproocken hadden, mede — van aengenomen te werden, niet gemancqueert hebben- want wij tot welstant van beyde onse en andere haere gemeenten, niet als vrede met alle de werelt en om onse negotie daerinne liber ende vrij te drijgen sochten, en noijt blijcken soude t elders om onsen handel te drypen — ingelaten sijnde, eenige de minste ontrouw of beroerte daerinne aengerecht te hebben, Twelck hem namentlijk dat de Chinesen mede d'eergaf ongemeen wel beviel Ten tweden dat haer, of andere landen passerende, niemant met onse wapenen te beschadigen was, behalven dat wij — niet bloetdorstich van aert waren, ons de wet der nature & Gods sijne verbiedende, sulcx 't selve aen ijmant gedaen te hebben noijt waer gemaect connen werden, wantwe voor jegenwoordich geen andere vijanden, als de Portugesen waren hebbende, en dat sy ons soo wel als wij haer daer conden te beschadigen, en afbreuck te doen trachten, 't welck eenen — ouden, en over lange jaren hercomende vrock, die mogelijck niet licht uijtgeblust te werden stont was, Twelck dan soo stont eurt kennen, met rain niteyt
Januaris ao 1657 in de provincie kiansy, op d'afreys naer Canton — soo voor wel beantwoort houdende, een curieus, doch nu — ontstelt horologie voor den dach, en mij ter hant stellen, vragen liet do werck te kennen, antwoorde, van 't selve Portugees, en van de sadres most becomen hebben, dat ontkende, voorgevende dito van een Chincheeusen Chinees — toegecomen ende vereert was, daer ick het sonder meer — bij blijven liet, onder des wierter lustich opgedist en voort niet meer noterens weerdich, als lustich t' eten, en eens— om te drincken gediscoureert, waer mede wij ons ruijm— een uur mede besich gehouden hebbende, onder 't geschenck— van twe pa met goude draetse draecken doorweren rollen — vrundelyck afscheyt bequamen, wesende sijn Altese voor ons geschenck, ende wij voor 't voors sijne als tractament, ten hoochsten danobaer de dienaers van den tweden persoon, als die van de drie vordere— ons voor de middach besorht hebbende voornaemste personen — uijt de regeringe deser stad stonden, ons in 't voor hof om ons — van hier tot hare heeren te geleijden, te wachten, met dewelcke ick mij met dien gangh, ten huijse van een van de selve vervoechden, daer wij so alle beijden anderen naer ons wachtende vonden, wierden van haer gedachte do, onder getrommel ende steecken van trompetten, als ander gerammel treffeljk van voor d'eerste poort te gemoet gecomen, en ingehaelt.