Sî û Sê Gulle (helbest)

Sî û Sê Gulle (tr:33 kurşun) helbesteke Ahmed Arîf ser bûyêra 33 gule ye. Ji aliyê Jiyan Alpîranî hat wergerandin bi kurdî.

1
 Ev çiya çiyayê Mengenê ye
 Dema şefeq li Wanê davêje
 Ev çiya çêlikê Nemrûdê ye
 Dema şefeq li hember Nemrûdê davêje.
 Aliyekî te aşîtê digire, asoyê Qefqasê ye
 Aliyekî te sijde milkê ecem e.
 Li bilindahiyan bîsmilikên cemedê,
 Li ser avan kevokên revok,
 Keriyên xezalan,
 Û refên kewan…

 Mêrxasî nayê înkarkirin
 Ji hezar salan vir de, kurên vê dere
 Di şerê yeko-yek de têk neçûn
 Were, em ji ku xeberê bidin
 Ev ne fefê qulingan e
 Di asîmanan de koma stêrkan nîn e
 Dilê bi sî û sê gule
 Sî û sê kaniyên xwîne
 Naherike,
 Bûye gol li vî çiyayî

2

 Ji bin kaş kêrgûyek rabû
 Pişt belek,
 Zik çîl-spî
 Kêrgûyekî belengaz, ducan û çiyayî
 Dil di dev de, wisa reben
 Mirov tînê tobê
 Tenha, tenha bûn dem
 Berbangek bê qisûr û tezî-rût bû. 

 Nihêrî; ji sî û sêyan yek
 Di zik de valahiya giran a birçîbûnê
 Por û rih bihostek,
 Di pêsîrê de spî,
 Nihêrî mêrxasek dest girêdaye 
 Dil dojeh
 Geh li kêrgûya belengaz
 Geh li pişt xwe.

 Filînta wî ya delal hate bîra wî,
 A ku di bin balîfa wî de xeyidiye,
 Hat bîra wî caniya ku ji deşta Herranê anîbû
 Bijû bi morîye hişîn,
 Enîbeş
 Sê pehnî spî,
 Beza wî tolaz, reqsok,
 Mehîna kumêt û seklawî.
 Çawa firiyabûn li ber Xozatê!

 Niha, aha bêçar û girêdayî,
 Aha, li paş wî lûleyek sar nebûya
 Dikaribû xwe bisiparta bilindahiyan…
 Ev çiya, çiyayên bira, qedirzan bûn,
 Pêşî xwedê, van destan mirov nade fedîkirin,
 Van destên hoste ku,
 Ariya cixara pêketî,
 Zimanê margîskê
 En ku li ber tavê wekî çetel diçûrise
 Bi gula yekemîn difirand…

 Ev çav, tu carî neketin dafikan
 Van çavên wî yên ku,
 Qîyameta geliyên li benda aşîtan,
 Xayîntiya nermok û bi berf
 A hendefan,
 Ji berê de dizanibû …

 Bêçare
 Ew ê bihata kuştin
 Ferman hatibû dayin,
 Êdi bila çavên wî marûmorên kor,
 Dilê wi, teyrên berata bixwara... 

3

 Hatime kuştin
 Di dema nimêja sibê de
 Li gelîyekî xip û xalî yên çiyan
 Vedizelim
 Di nava xwînê de û dip û dirêj...

 Hatime kuştin
 Xewnen min, ji şevan tarîtir
 Kesekî ji xêrê re şîrove ki dernakeve
 Canê min distînin, bê ecel
 Nikarim di pirtûkan de bi cih bikim
 Paşakî şîfre daye
 Hatime kuştin bê dad û bê pirs.

 Kirîvo, eynî wiha binivise rewşa min
 Dibê ku wekî qilûlik zanîn
 Ev ne çiçikên gulî ne
 Guleyên domdomê ne
 Ên ku wesle-wesle di devê min da... 

4

 Fermana kuştinê bi cih anîn,
 Mija hêşin a çiyan
 Û bayê sibê yê tevlixew
 Di xwînê da lewitandin.
 Dû ra li wir tifing daçikandin
 Hêdî-hêdî li paşilên me
 Sekirin,
 Serûbinkirin.
 Şutika min a sor ji qumaşe kîrmanşah ê,
 Tizbî û qutiya min girtin û çûn
 Hemû jî dîyarî bûn ji warên Ecem...

 Kirîvê hevin , birayên hevin em, em bi xwîne hev ra girêdayîne
 Bi gund û êl ên himber va
 Bi sedan sala me qîz danên hev û qîz ji hev girtine,
 Ciranên hevin em rû bi rû
 Tev li hev dibin mirîşkên me
 Ji nezaniyê nîne,
 Ji xizanîyê
 Em dilgerm nebûne li pasportê
 Ewê tewana sebebê qetla me
 Êdi navê me derdikeve bi keleşiyê,
 Mişextvanîye,
 Rêbirîye,
 Xayîniyê...

 Kirîvo, eynî wiha binivisîne rewşa min
 Dibê ku qilûlik werê zanîn
 Çiçikên gul nînê
 Gulleyên domdomê ye
 Ên ku wesle-wesle di devê min da... 

5

 Lêxin lawo,
 Lêxin ,
 Ez bi hêsanî namirim.
 Di kuçik da bûyê arî tirafa min,
 Di hundirê min da gotinên min heye
 Ji rewşzanan ra.
 Bavê min çavên xwe dan li ber Rihayê
 Û sê birayên xwe jî
 Sê serwiyên nazenîn,
 Sê perçên çiya ku hîn ji emrê xwe têrnebuyi.
 Ji bircan, ji qûçan, ji minaran
 Kirîv, meriv û Zaroyên çîyan
 Dema ku li hember dorpêçkirina Fransiz şer dikirin.

 Xalê min ê piçûk Nezif
 Ku hîn simêla wî nû derketî,
 Cindî,
 Sivik
 Siwarekî baş bû
 Gotiye lêxin birano
 Roja namûsê ye
 Û hespa xwe rakirîye ser piyan.

 Kirîvo, eynî wiha binivisîne rewşa min
 Dibê ku qilûlik werê zanîn
 Çiçikên gul nîn e
 Gulleyên domdomê ye
 Ên ku wesle-wesle di devê min da...

Helbest