betastråling
Store norske leksikon,Realfag,Fysikk,Atom- og kjernefysikk
Betastråling er stråling som består av elektron. Betastrålar er den delen av strålar frå radioaktive stoff som lettast lèt seg avbøye i magnetiske felt.
Det var Henri Becquerel som påviste i 1900 at partiklane i betastrålane (beta-partiklane) var elektron. Fysisk skildring Utsending av betastrålar kan finne stad når eit nøytron blir omdanna (fell sund) til eit proton, eit elektron og eit nøytrino som vist i figuren. Dette blir kalla beta-sundfall. Det er òg påvist tilsvarande stråling av positivt lada partiklar frå kunstig radioaktive stoff, såkalla positron. Strålar av elektron og positron blir karakteriserte som høvesvis β−-strålar og β+-strålar (negative betastrålar og positive betastrålar). Bruksområde Betastråling blir mellom anna brukt innanfor medisin, til ulike typar kreftbehandling, og dessutan innanfor industri, for å slå fast tjukkleiken til ulike materiale basert på kor mykje betastråling som blir absorbert. Les meir i Store norske leksikon radioaktivitet alfastrålar gammastrålar elektron