ម៉ាស្ជិឌព្រែកប្រធាតុ: '''ការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញពីឆ្នាំ 1975 ដល់ឆ្នាំ 1979'''

ការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញពីឆ្នាំ 1975 ដល់ឆ្នាំ 1979 
នៅឆ្នាំ 1975 នៅពេលដែលជ័យជម្នះរបស់បក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជាលើកងកម្លាំងសាធារណរដ្ឋខ្មែរបងប្អូនប្រុសពីរនាក់នៃដើមកំណើតចាមដែលបានចូលរួមជាមួយខ្មែរក្រហមជាទាហានបានវិលត្រឡប់ទៅស្រុកវិញនៅក្នុងខេត្តកំពង់ចាមដែលជាកន្លែងដែលសហគមន៍មូស្លិមចាមធំជាងគេបំផុតអាចរកបាន។ បងប្អូនទាំងនោះបានប្រាប់ឪពុករបស់ពួកគេពីដំណើរផ្សងព្រេងដែលពួកគេធ្លាប់មានជាផ្នែកមួយនៃបដិវត្តន៍ដែលរួមមានការសម្លាប់ខ្មែរនិងការញ៉ាំសាច់ជ្រូកដោយសង្ឃឹមថានឹងបញ្ចុះបញ្ចូលឪពុករបស់ពួកគេឱ្យចូលរួមក្នុងបុព្វហេតុកុម្មុយនិស្ត។ ឪពុកដែលនៅស្ងៀមមិនច្បាស់ដោយសារកំណត់ត្រាដែលទាក់ទងនឹងកូនប្រុសរបស់គាត់។ ផ្ទុយទៅវិញគាត់បានចាប់កាំបិតមួយបានសម្លាប់កូនប្រុសរបស់គាត់ហើយបានប្រាប់អ្នកជិតខាងរបស់គាត់ថាគាត់បានសំលាប់សត្រូវ។ នៅពេលអ្នកភូមិបានចង្អុលបង្ហាញថាគាត់ពិតជាបានសំលាប់កូនប្រុសរបស់គាត់គាត់បានរៀបរាប់ពីរឿងដែលគាត់ត្រូវបានប្រាប់ដោយកូនប្រុសរបស់គាត់កាលពីមុនដោយលើកឡើងពីការស្អប់របស់ខ្មែរក្រហមចំពោះប្រជាជនឥស្លាមនិងប្រជាជនចាម។ នេះបានជំរុញឱ្យមានកិច្ចព្រមព្រៀងជាឯកច្ឆន្ទក្នុងចំណោមអ្នកភូមិដើម្បីសំលាប់ទាហានខ្មែរក្រហមទាំងអស់នៅក្នុងតំបន់នោះនៅយប់នោះ។ នៅព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់កងកម្លាំងខ្មែរក្រហមកាន់តែច្រើនបានទម្លាក់តំបន់នេះដោយអាវុធធុនធ្ងន់និងឡោមព័ទ្ធភូមិនេះដោយសម្លាប់អ្នកភូមិម្នាក់ៗនៅទីនោះ (Kiernan, 2002: 263) ។ ដូចគ្នាដែរនៅក្នុងខែមិថុនាឬកក្កដាឆ្នាំ 1975 ពួកអាជ្ញាធរ CPK នៅក្នុងតំបន់ 21 នៃភូមិភាគបូព៌ាបានព្យាយាមរឹបអូសយកច្បាប់ចម្លងកូរ៉ាន់ទាំងអស់ពីប្រជាជនខណៈពេលដូចគ្នានេះដែរតម្រូវឱ្យកាត់សក់ខ្លីសម្រាប់ស្ត្រីចាម។ អាជ្ញាធរបានជួបនឹងបាតុកម្មដ៏ធំដែលធ្វើដោយសហគមន៍ចាមក្នុងស្រុកដែលត្រូវបានបាញ់សម្លាប់ដោយពួកទាហាន។ ពួកចាមបានសងសឹកយ៉ាងសាហាវដោយដាវនិងកាំបិតដែលបានសម្លាប់ទាហានពីរបីនាក់តែប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបានពង្រឹងជាមួយនឹងការពង្រឹងយោធាពីរបបដែលបានបំផ្លាញអ្នកភូមិនិងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ (Kiernan, 2002: 263-264) ។ នៅក្នុងសៀវភៅមួយផ្សេងទៀតដោយជនភៀសខ្លួនចាមនៅម៉ាឡេស៊ីតួអង្គសំខាន់ៗចំនួន 13 នៅក្នុងសហគមន៍មូស្លិមចាមត្រូវបានសម្លាប់ដោយរបបនេះនៅខែមិថុនាឆ្នាំ 1975 ។ ហេតុផលនៅពីក្រោយការសំលាប់នេះគឺដោយសារតែមានអ្នកខ្លះកំពុង "អធិស្ឋានជំនួសឱ្យការចូលរួមកិច្ចប្រជុំ CPK" អ្នកផ្សេងទៀតត្រូវបានគេអះអាងថា "ដាក់ញត្តិសុំការអនុញ្ញាតលើពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍" (Kiernan, 2002: 263) ។

 ព្រឹត្តិការណ៍បានទទួលពីអាក្រក់ទៅកាន់តែអាក្រក់នៅពាក់កណ្តាលឆ្នាំ 1976 
ដោយសារតែការបះបោរនៅពេលជនជាតិភាគតិចត្រូវមានភក្តីភាពចំពោះសញ្ជាតិខ្មែរនិងសាសនាតែប៉ុណ្ណោះ។ ពុំមានអត្តសញ្ញាណផ្សេងក្រៅពីភាសាខ្មែរឡើយ។ ហេតុដូច្នេះហើយភាសាចាមមិនត្រូវបានគេនិយាយទេការញ៉ាំសហគមន៍ដែលគ្រប់គ្នាចែករំលែកអាហារដូចគ្នាត្រូវបង្ខំបង្ខំចាមមូស្លីមឱ្យចិញ្ចឹមសត្វជ្រូកនិងស៊ីសាច់ជ្រូកប្រឆាំងនឹងជំនឿសាសនារបស់ពួកគេ (Kiernan, 2002: 269) ។ ការពន្យល់មួយសម្រាប់ការកើនឡើងនៃការបះបោរទាំងនោះដែលបានផ្តល់ដោយអ្នកស្រុកនោះគឺថាពួកចាមខ្លះបានចូលរួមក្នុងរបបខ្មែរក្រហមក្នុងនាមជាទាហានដែលកំពុងទន្ទឹងរង់ចាំអំណាចនៃអំណាចនៅពេលប៉ុលពតពង្រឹងអំណាច។ នៅឆ្នាំ 1975 ទាហានចាមទាំងនេះត្រូវបានបណ្តេញចេញពីកងកម្លាំងខ្មែរក្រហមដែលត្រូវបានដកហូតពីការអនុវត្តអ៊ីស្លាមរបស់ខ្លួននិងបានបាត់បង់អត្តសញ្ញាណជនជាតិដើមរបស់ពួកគេ (Kiernan, 2002: 264) ។

នៅទីនេះយើងអាចចង្អុលបង្ហាញថាលំនាំទាំងនោះមានលក្ខណៈស្របតាមការសម្លាប់រង្គាលជនជាតិចាម។ ទី 1 ការរុះរើរចនាសម្ព័ន្ធសហគមន៍តាមរយៈការសម្លាប់មេដឹកនាំសហគមន៍ឥស្លាមចាមដែលរួមមាន Muftis, Imams និងមនុស្សដែលមានឥទ្ធិពលដទៃទៀត។ ទីពីរការរុះរើអត្តសញ្ញាណអ៊ីស្លាមនិងជនជាតិភាគតិចចាមតាមរយៈការដាក់កំហិតទៅលើការអនុវត្តន៍ខុសៗគ្នាដែលសម្គាល់ជនជាតិចាមពីជនជាតិខ្មែរ; ទីបីការបែកខ្ចាត់ខ្ចាយរបស់ជនជាតិចាមពីសហគមន៍រៀងៗខ្លួនទាំងដោយការបង្ខំឱ្យធ្វើការលើវាលស្រែឬការចាប់ខ្លួនពួកគេដោយសារតែមានការចោទប្រកាន់ឬការបះបោរប្រឆាំងនឹងបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជា។

 កំឡុងសម័យខ្មែរក្រហម 
សាសនាទាំងអស់រួមទាំងព្រះពុទ្ធសាសនានិងឥស្លាមត្រូវបានគេធ្វើបាប។ យោងតាមប្រភពចាមបានឱ្យដឹងថាវិហារអ៊ីស្លាមចំនួន 132 កន្លែងត្រូវបានបំផ្លិចបំផ្លាញកំឡុងសម័យខ្មែរក្រហមជាច្រើននាក់ទៀតត្រូវបានគេប្រមាថហើយប្រជាជនម៉ូស្លីមមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យគោរពបូជាឡើយ។ ប្រជាជនម៉ូស្លីមត្រូវបានបង្ខំឱ្យបរិភោគ សាច់ជ្រូកhttps://en.wikipedia.org/wiki/Pork ហើយត្រូវបានសម្លាប់នៅពេលពួកគេបដិសេធ។ ភូមិចាមទាំងស្រុងត្រូវបានបំផ្លិចបំផ្លាញ។ ចាមមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យនិយាយភាសារបស់ពួកគេទេ។ កុមារចាមត្រូវបានគេនាំយកទៅឆ្ងាយពីឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេហើយបានធំឡើងជាខ្មែរ។

ការបញ្ជាទិញដែលបានផ្តល់ឱ្យដោយរដ្ឋាភិបាលខ្មែរក្រហមនៅឆ្នាំ 1979 បានចែងថា "ប្រជាជាតិចាមលែងមាននៅលើដីកម្ពុជាដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្មែរ។ ដូច្នេះជនជាតិចាមភាសាភាសាទំនៀមទម្លាប់និងជំនឿសាសនាត្រូវតែលុបបំបាត់ជាបន្ទាន់ហើយអ្នកដែលមិនគោរពតាមបញ្ជានេះនឹងត្រូវលុបចោល។ ទទួលរងនូវផលវិបាកទាំងអស់ចំពោះទង្វើប្រឆាំងនឹងអង្គការរបស់ខ្លួន [មេបញ្ជាការខ្មែរក្រហម] "https://en.wikipedia.org/wiki/Islam_in_Cambodia#cite_note-17។

 បន្ទាប់ពីការបញ្ចប់ការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្មែរក្រហមសាសនាទាំងអស់ត្រូវបានស្ដារឡើងវិញ 
លោកវីកខឺរីជឿថាជនជាតិចាមប្រហែល 185.000 នាក់បានរស់នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជានៅពាក់កណ្តាលទសវត្សឆ្នាំ 1980 ហើយថាចំនួនវិហារអ៊ីស្លាមមានប្រហែលដូចគ្នាកាលពីឆ្នាំ 1975 ដែរ។ នៅដើមឆ្នាំ 1988 មានវិហារអ៊ីស្លាមចំនួន 6 នៅក្នុងតំបន់ភ្នំពេញហើយ "ចំនួនល្អ" នៅតាមបណ្តាខេត្តប៉ុន្តែឥស្សរជនមូស្លីមត្រូវបានរឹតបន្តឹង។ មានតែ 20 នាក់ក្នុងចំណោមបុព្វបុរសចាមភាគច្រើនដែលលេចធ្លោបំផុតនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាបានរស់រានមានជីវិតពីសម័យខ្មែរក្រហមhttps://en.wikipedia.org/wiki/Islam_in_Cambodia#cite_note-18។