មហាសុខាវតីវ្យូហសូត្រ: ការអនុវត្តន៍មាគ៌ាពោធិសត្វរបស់ព្រះធម្មករ

ការអនុវត្តន៍មាគ៌ាពោធិសត្វរបស់ព្រះធម្មករ

[9] ព្រះពុទ្ធ(សក្យមុនី)មានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ព្រះអានន្ទថាៈ នៅពេលដែលភិក្ខុធម្មករ បានពោលនូវគាថាទាំងនោះចប់ភ្លាម ផែនដីទាំងមូលក៏រញ្ជួយញ័រ៦ផ្លូវ ហើយភ្លៀងផ្កាដ៏ចម្លែកក៏ធ្លាក់ចុះពីស្ថានសួគ៌ រាយសព្វទីកន្លែង ។ តន្ត្រីទិព្វក៏ឮឡើង ហើយសម្លេងមួយបន្លឺឡើងពីលើមេឃថាៈ អ្នកនឹងបានដល់ការត្រាស់ដឹង ខ្ពស់បំផុតនិងឥតខ្ចោះ ។

ពេលនោះភិក្ខុធម្មកររក្សាទុក អធិដ្ឋានដ៏ឧត្តមទាំងអស់ដោយស្មោះ ដែលតាំងនៅជានិច្ច និងគ្មានអ្វីលើសបាន ក្នុងលោកទាំងមូល ហើយមានសេចក្តីប្រាថ្នា សម្រេចព្រះនិព្វានយ៉ាងខ្លាំងក្លា ។

នៅពេលនោះ ម្នាលអានន្ទ! បន្ទាប់ពីបានប្រកាស និងតម្កល់ទុកនូវអធិដ្ឋាន ទូទៅទាំងនោះ នៅមុខព្រះពុទ្ធលោកេស្វាររាជ ចំពោះសត្វលោកទូទៅ រាប់ទាំងពួកសត្វមានឫទ្ធិ៨ពួក ដូចជាទេវតានិងនាគ មារនិងព្រហ្ម ភិក្ខុធម្មករម្នាក់ឯងមានចេតនា នឹងបង្កើតដែនដីដ៏រុងរឿងវិសេសវិសាល ។ ដែនដីព្រះពុទ្ធ ដែលព្រះអង្គចង់បង្កើត ធំទូលាយគ្មានអ្វីលើសបាន ហើយអស្ចារ្យបំផុត តាំងនៅជានិច្ច មិនចុះអាប់អោន មិនផ្លាស់ប្តូរ ។ ព្រះអង្គបានបណ្តុះបុណ្យបារមី មិនអាចវាស់បាន ក្នុងមាគ៌ាពោធិសត្វ អស់កប្បមិនអាចគិតយល់បាន និងមិនអាចរាប់ចំនួនបាន ។

ព្រះអង្គពុំមានលោភៈ ទោសៈ ឬវិហិង្សា កើតមាននៅក្នុងចិត្តរបស់ព្រះអង្គទេ ឬក៏ព្រះអង្គបណ្តោយឲ្យគំនិតលោភៈ ទោសៈ ឬវិហិង្សា កើតឡើងឡើយ ។ ព្រះអង្គមិនជាប់ជំពាក់ចិត្តនឹងរូប សម្លេង ខ្លឹន រស ផោដ្ឋព្វ ឬធម្ម (ដែលកើតក្នុងចិត្ត) ។ ដោយព្រះអង្គមានកម្លាំងនៃការអត់ធន់ដ៏រឹងមាំ ព្រះអង្គពុំបានគេចចេញ ពីការទទួលសេចក្តីឈឺចាប់ ផ្សេងៗទេ ។ ព្រោះព្រះអង្គមានសេចក្តីប្រាថ្នា តិចតួចសម្រាប់ខ្លួនរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គស្គាល់នូវសេចក្តីសប្បាយរីករាយ ។ ដោយគ្មានគំនិតមិនបរិសុទ្ធ អមិត្តភាព និងភាពល្ងង់ខ្លៅ ព្រះអង្គរស់នៅក្នុងសមាធិដ៏ស្ងប់ល្អ ។ បញ្ញារបស់ព្រះអង្គគ្មានអ្វីរារាំង ហើយចិត្តរបស់ព្រះអង្គរួចផុតអំពី ពាក្យមុសានិងការក្លែងបន្លំ ។ ដោយមានសភាពទន់ភ្លន់ ក្នុងព្រះភ័ក្រ្ត និងសេចក្តីមេត្តាក្នុងព្រះវាចា ព្រះបន្ទូលទៅកាន់អ្នកដទៃ ត្រូវបានទទួលការយល់ព្រមពីក្នុងចិត្ត របស់អ្នកទាំងអស់នោះ ។ ក្លាហានមោះមុត និងមានព្យាយាម កម្លាំងចិត្តដ៏ខ្លាំងក្លា និងពុំមានការនឿយហត់ ព្រះអង្គដឹកនាំខ្លួនព្រះអង្គតែទៅលើ ការស្វែងរកធម៌បរិសុទ្ធ ដែលផ្តល់គុណប្រយោជន៍ ដល់សព្វសត្វមានជីវិតទូទៅ ។ ព្រះអង្គគោរពបូជាចំពោះព្រះត្រៃរតន៍ គោរពគ្រូនិងព្រឹទ្ធាចារ្យ ហើយអាស្រ័យហេតុនេះ ការ អនុវត្តន៍របស់ព្រះអង្គ បានប្រកបដោយបុណ្យកុសល យ៉ាងច្រើន ។ ការធ្វើដូច្នេះ ព្រះអង្គជួយឲ្យសត្វមានជីវិត អាចទទួលយកចំណែកផល អំពីការអនុវត្តន៍នេះដែរ ។

ព្រះអង្គរស់នៅក្នុងការយល់ដឹងថា ធម៌ទាំងអស់សូន្យទទេ ពុំមានលក្ខណៈផ្សេងគ្នា ហើយមិនត្រូវប្រដេញតាម ហើយថាវាមិនធ្វើសកម្មភាព ឬកើតឡើងទេ ។ ព្រះអង្គដឹងយ៉ាងនេះថា ធម៌ទាំងអស់មានសភាព ដូចជាកើតឡើងដោយសារមន្តអាគម ។ ព្រះអង្គជៀសវាងនូវសំដីខុសទាំងអស់ ដែលអាចនាំមកនូវទុក្ខ ដល់ខ្លួនព្រះអង្គឬអ្នកដទៃ ឬទាំងពីរ ។ ព្រះអង្គអនុវត្តក្នុងសម្មាវាចា ដែលអាចនាំមកនូវសេចក្តីចំរើន ដល់ខ្លួនព្រះអង្គឬអ្នកដទៃ ឬទាំងពីរ ។ ព្រះអង្គបោះបង់ អាណាចក្ររបស់ព្រះអង្គ និងលះបង់រាជបល្ល៍ង្គ លះបង់រាជសម្បត្តិ និងសេចក្តីសប្បាយ ក្នុងកាមទាំងឡាយ ។ ដោយបានចំរើនបារមី៦ ផ្ទាល់ខ្លួនព្រះអង្គ ព្រះអង្គបង្រៀនអ្នកដទៃ ឲ្យធ្វើដូចគ្នាដែរ ។ ព្រះអង្គបានសន្សំបុណ្យកុសល និងប្រមូលគុណធម៌ ក្នុងកប្បរាប់ពុំអស់ ។

នៅក្នុងទីណាក៏ដោយ ដែលព្រះអង្គបានទៅកើត ឃ្លាំងកំណប់ទ្រព្យបានកើតឡើង តាមតែព្រះអង្គប្រាថ្នា ។ ព្រះអង្គបានបង្រៀន សត្វមានជីវិតរាប់មិនអស់ ហើយដឹកនាំអ្នកទាំងនោះ លើមាគ៌ាពិតនិងខ្ពស់បំផុត នៃការត្រាស់ដឹង ។ ព្រះអង្គបានកើតជាសេដ្ឋីជាគ្រហស្ថ ជាសមាជិកក្នុងវណ្ណៈខ្ពស់បំផុត ឬក្នុងគ្រួសារអភិជន ជាមហាក្សត្រ ជាស្តេចចក្រពត្រាធិរាជ ជាព្រះឥន្ទ្រ ក្នុងស្ថានសួគ៌កាមភព៦ជាន់ ឬខ្ពស់លើសនេះទៅទៀត ជាស្តេចព្រហ្ម ។ ព្រះអង្គគោរពនិងបូជា ចំពោះព្រះពុទ្ធទាំងអស់ ដោយថ្វាយគ្រឿងសក្ការៈ៤យ៉ាង ។ បុណ្យបារមីដែលព្រះអង្គបានមក យ៉ាងដូច្នេះ ច្រើនពុំអាចរាប់រៀបបាន ។ ក្លិនក្រអូបដូចផ្កាឧទុមពរ (ផ្កាឈូកខៀវ) ផ្សាយចេញពីព្រះឱស ហើយស្បែកព្រះកាយគ្រប់រន្ធញើស បញ្ចេញក្លិនឈើក្រអូប ដែលជ្រួតជ្រាបរហូតដល់ភពរាប់មិនអស់ ។ រូបសម្បត្តិរបស់ព្រះអង្គ មានសភាពរុងរឿង ហើយលក្ខណៈ និងអាការៈ ព្រះកាយ ពិតជាគួរឲ្យសរសើរ ។ កំណប់ទ្រព្យមិនចេះអស់ សម្លៀកបំពាក់ ចំណីអាហារនិងភេសជ្ជៈ បុប្ផាល្អកម្រមាននិងគ្រឿងក្រអូប ក្លោះធ្វើអំពីសូត្រ ទង់និងគ្រឿងលំអរដទៃទៀត ត្រូវបានធ្វើឡើង ដោយព្រះហស្ថរបស់ព្រះអង្គ ។ ក្នុងការបង្ហាញស្នាដៃ ទាំងនោះ ព្រះអង្គប្រសើរលើស ទេវតានិងមនុស្សទាំងអស់ ។ ដូច្នេះព្រះអង្គបានដល់ ការគ្រប់គ្រងលើធម៌ទាំងអស់ ។