លីលាវតី: អវសានកថា

អវសានកថា

ម្នាល​លោក​ដ៏​មាន​អាយុ ! ល្ខោន​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​ដែល​ទាក់ទិន​នឹង​លីលាវតី​បាន​ចប់​ទៅ​នៅ​តំណាល​នឹង​មរណកម្ម​របស់​នាង​ ។ ក្រោយ​ពី​នោះ​មក​ជា​រឿង​របស់​ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​ផ្ទាល់ ។ ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​រស់​នៅ​ត​មក​ក្នុង​វត្ត​ វេឡុវ័ន​រហូត​ដល់​ឆ្នាំ​ដែល​ព្រះបរមសាស្តា​ស្តេច​រលត់​ខន្ធ​ចូល​កាន់​បរិនិព្វាន​ទើប​ត្រាច់​រង្គត់​ធ្វើ​ពនេចរ​ត​ទៅ​ទៀត​ក្នុង​លោក​ដ៏​ធំល្វឹង​ល្វើយ រហូត​រយៈ​ផ្លូវ​ដ៏​វែង​ឆ្ងាយ​អន្លាយ​ និង​រហូត​រយៈពេល​ដ៏​យូរអង្វែង​ដែល​ខ្ញុំព្រះករុណា​ដើរ​រសាត់​អណ្តែត​សែត​អញ្ជង់​មក​នោះ​បាន​ពើប​ពះប្រទះ​ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំងល្អ​ទាំង​អាក្រក់​ជាច្រើន​អនេក​ ទាល់តែ​ហួស​លទ្ធភាព​នឹង​រៀង​លំដាប់​ចំណែ​ចំណាំ​ចងចាំបាន​​ ។ រឿងរ៉ាវ​ដែល​ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​តំណាល​ប្រាប់​មក​តាំង​ពីដើម​ដល់​ពេល​នេះ គ្រាន់​តែ ១ ភាគ ៤ នៃ​រឿងរ៉ាវ​ទាំង​អស់​ប៉ុណ្ណោះ ។ ពិភពលោក​នេះ​ពោរពេញ​ទៅ ដោយ​អ្វីៗ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​សិក្សា​ច្រើន​ណាស់​ហើយ​គង់​នឹង​គ្មាន​អ្នក​ណា​សិក្សា​ចេះ​សព្វ​គ្រប់​បាន​ទេ ។ ប៉ុន្តែទោះ​បី​​មិន​អាច​ចេះ​​ទាំងអស់​ក៏​ដោយ​ចុះ ចេះច្រើនៗ​ទៅ​ក៏​ជា​ការប្រសើរ​ដែរ​ ។ សម្រាប់​ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​វិញ កាន់​តែ​រៀន​ចេះ​ដឹង​ពិភពលោក​ច្រើន​ប៉ុនណា សេចក្តី​វង្វេង​វង្វាន់​ភាន់ភាំង​ក្នុង​លោក​ក៏​កាន់​តែ​ថមថយ​តិច​ទៅ ។ ​លុះ​ដល់​ទី​បំផុត ខ្ញុំ​ព្រះ​ករុណា​ក៏​ក្លាយ​ទៅ​ជា​មនុស្ស​មិន​ជាប់​ជំពាក់​​ទីកន្លែង មិនជាប់​ចំពាក់​បុគ្គល ទោះ​នឹង​រស់​នៅ​កន្លែង​ណា ជាមួយ​នឹង​អ្នក​ណា ពេល​ណា​ក៏​បាន​ទាំងអស់ ។ ចិត្តធូរ​ស្បើយ​រសាយ​កង្វល់​ស្មើៗ​គ្នា ការ​ភប់​ប្រសប់​ហេតុការណ៍​ទាំងល្អ​ទាំងអាក្រក់​ច្រើនៗ​ទៅ ​ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំព្រះករុណា​ក្លាយ​ជា​កំពែង​ដែក​រឹង​ក្រអាង​ មិន​ពោរពុរ​ឡើង​ឡើយ​ កាល​បើ​ជួប​ប្រទះ​ប៉ះ​នឹង​កុសលវិបាក​ មិន​ជ្រោក​ជ្រុប​ស្រយុប​ចុះ​ នៅ​ពេល​ជួប​ប្រទះ​អកុសលវិបាក ។ អ្នក​ណា​យក​សម្បត្តិ​អម្រស់​អម្រ​អ្វីៗ​មក​ឲ្យ​ក៏​ប៉កល្វើយ​ធ្មឹង​ធ្មើយ អ្នក​ណា​ដណ្តើម​តោង​ទាម​យក​ទៅ ក៏​ព្រងើយ​វ្ហោះវ្ហើយ អ្នក​ណា​មក​ជេរ​ស្តី​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ឬ​មក​បញ្ចើច​បញ្ចើ​សរសើរ​លើក​ជើង​ក៏ធ្វើ​សោះអង្គើយ​ជើយម៉ើយ​សុខស្រួល​ដូចគ្នា ។

ម្នាល​លោក​ដ៏​មាន​អាយុ ! តាម​ដែល​និយាយ​មក​នេះ​មិន​មែន​មាន​ន័យ​ថា ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​បាន​សម្រេច​ មគ្គផល​ជាន់ខ្ពស់​ហើយ​ក៏​ទេ​ដែរ​ ។ បាន​​ជា​​មាន​ចិត្ត​ខ្ជាប់ខ្ជួន​មាំមួន​យ៉ាង​នេះ​ ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​នៅ​ជា​បុថុជ្ជន​ ធម្មតា​ទេ​ប៉ុន្តែ​ព្រោះ​ហេតុ​ដែល​បាន​ជួប​ប្រទះ​ប៉ះទង្គិច​ព្រឹត្តិការណ៍​ផ្សេងៗ​មក​ស៊ប់ស៊ាំ​នោះ​ឯង ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំព្រះករុណា​ពិចារណា​អប់រំ​ចិត្ត មិន​ញាប់​ញ័រ គឺ មិន​ខ្វើក​រំពើក​ទៅ​តាម​ខ្យល់ មិន​ខ្វល់​ទៅ​តាម​រលក​នៃ ​លោក​ធម៌ ។ ក្នុង​ជាតិ​នេះ ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​គង់​នឹង​មិន​មាន​សេចក្តី​សង្ឃឹម​ក្នុង​មគ្គផល​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ព្រះ​ករុណា​បាន​​ប្រកប​បាបកម្ម​ទុក​ច្រើន​ណាស់​​ក្នុង​អតីតកាល ។ គ្រប់គ្រា​ដែល​ចិត្ត​ចាប់ផ្តើមមូលស្ងប់ និមិត្ត​អាក្រក់​ផ្សេងៗ​ក៏​កើតឡើងមក​បំផ្លាញ​សមាធិ​របស់​ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​ ទោះបី​ជា​ព្យាយាម​ដេញ​កម្ចាត់​យ៉ាង​ណា​ក៏​មិន​បាន​សម្រេច ។ នេះ​ឯង​ជា​កំពែង​ដែល​រារាំង​ពាំង​ផ្លូវ​រីកចម្រើន​ក្នុង​ធម៌​របស់​ខ្ញុំ​ព្រះករុណា ។
កំពែង​មួយ​ជាន់​ទៀត គឺ លីលាវតី ទោះបី​ជា​នាង​ស្លាប់​ទៅ​យូរអង្វែង​ប៉ុនណា​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​ក៏​មិន​អាច​បំភ្លេច​នាង​បាន​ដែរ​ ។ នាង​នៅ​តែ​ស្ថិត​ក្នុង​ដួង​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​ជា​រៀង​រហូត​មក ។ វា​ជា​រឿង​ចម្លែក​ណាស់​ដែល​ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​ខ្លួន​ឯង​ក៏​មិន​ដឹង​ហេតុ​ផល ។ ប៉ុន្តែ ណ្ហើយ​ចុះ ! លោក​ដ៏​មាន​អាយុ ! ខ្ញុំព្រះករុណា ចាត់ទុករឿងនេះថា ខ្លួន​នៅ​មាន​កម្ម សូម​ឱនកាយ​ថ្វាយ​ត្បូង​ទទួល​កម្ម​នេះ​តទៅ ។ ខ្ញុំ​ព្រះ​ករុណា​សូម​បញ្ចប់​រឿងរ៉ាវ​ត្រឹម​ប៉ុណ្ណេះ​សិន លើក​ក្រោយ បើ​មាន​ឱកាស ខ្ញុំព្រះករុណា​នឹង​លើក​យក​មក​តំណាល​ប្រគេន​ស្តាប់​ទៀត ។​ ប្រសិន​បើ​លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​ បាន​ចំណេះ​ចេះ​ដឹង​ក្នុង​គោលធម៌​របស់​ព្រះបរមសាស្តា ពី​ការ​តំណាល​រៀបរាប់​របស់​ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​នេះ ខ្ញុំ​ព្រះករុណា ​ឈ្មោះ​​ថា​បាន​ធ្វើ​បុណ្យ​កុសល​ទុក​ហើយ ។ រួច​ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​សូម​ឧទ្ទិស​កុសល​ផល​បុណ្យ​ទាំង​អស់​នេះ​ដល់ "លីលាវតី" ទោះ​បី​ជា​នាង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ភព​ណាៗ​ក៏​ដោយ ចូរ​ទទួល​ដឹង​ឮ​បំណង​ល្អ​របស់​ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​ ហើយ​​សូម​អនុមោទនា​យក​ចុះ​ទាំង​សូម​ឲ្យ​ បាន​សោយ​សុខ​តាម​សមគួរ​ដល់​គតិភព​នោះៗ​ហោង ៕