ភពអ៊ុយរ៉ានុស: ការប្រែប្រួលតាមរដូវ

ការប្រែប្រួលតាមរដូវ 
អ៊ុយរ៉ានុសក្នុងឆ្នាំ 2005 ។ ចិញ្ចៀន កអាវភាគខាងត្បូង និងពពកភ្លឺនៅអឌ្ឍគោលខាងជើងអាចមើលឃើញ (រូបភាព HST ACS) ។
ក្នុងរយៈពេលខ្លីពីខែមីនាដល់ខែឧសភាឆ្នាំ 2004 ពពកដ៏ធំបានលេចឡើងនៅក្នុងបរិយាកាស Uranian ដែលផ្តល់ឱ្យវាមើលទៅដូចជា Neptune ។  ការសង្កេតរួមមានល្បឿនខ្យល់បំបែកកំណត់ត្រា 820 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង (510 ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង) និងព្យុះផ្គររន្ទះបន្តបន្ទាប់ហៅថា "កាំជ្រួចទីបួននៃខែកក្កដា" ។  នៅថ្ងៃទី 23 ខែសីហា ឆ្នាំ 2006 អ្នកស្រាវជ្រាវនៅវិទ្យាស្ថានវិទ្យាសាស្រ្តអវកាស (Boulder, Colorado) និងសាកលវិទ្យាល័យ Wisconsin បានសង្កេតឃើញចំណុចងងឹតមួយនៅលើផ្ទៃរបស់ Uranus ដោយផ្តល់ឱ្យអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនូវការយល់ដឹងបន្ថែមអំពីសកម្មភាពបរិយាកាសរបស់ Uranus ។  ហេតុអ្វីបានជាការកើនឡើងភ្លាមៗនៃសកម្មភាពនេះបានកើតឡើងមិនត្រូវបានគេដឹងយ៉ាងពេញលេញនោះទេប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជាការលំអៀងអ័ក្សខ្លាំងរបស់ Uranus បណ្តាលឱ្យមានការប្រែប្រួលតាមរដូវយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងអាកាសធាតុរបស់វា។ ការកំណត់ពីធម្មជាតិនៃការប្រែប្រួលតាមរដូវកាលនេះគឺពិបាក ពីព្រោះទិន្នន័យល្អនៅលើបរិយាកាសរបស់ Uranus មានតិចជាង 84 ឆ្នាំ ឬមួយឆ្នាំពេញ Uranus។ Photometry ក្នុងរយៈពេលកន្លះឆ្នាំ Uranian (ចាប់ផ្តើមនៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1950) បានបង្ហាញការប្រែប្រួលនៃពន្លឺជាទៀងទាត់នៅក្នុង ក្រុមវិសាលគម ពីរ ដោយអតិបរមាកើតឡើងនៅ solstices និង minima កើតឡើងនៅ equinoxes ។  ការបំរែបំរួលតាមកាលកំណត់ស្រដៀងគ្នាជាមួយ maxima នៅសូលុយស្យុងត្រូវបានកត់សម្គាល់នៅក្នុង ការវាស់វែង មីក្រូវ៉េវ នៃ troposphere ជ្រៅដែលបានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1960 ។  ការវាស់សីតុណ្ហភាព Stratospheric ចាប់ផ្តើមនៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1970 ក៏បានបង្ហាញពីតម្លៃអតិបរមានៅជិតសូលុយស្យុងឆ្នាំ 1986 ។ ភាគច្រើននៃការប្រែប្រួលនេះត្រូវបានគេគិតថាកើតឡើងដោយសារការផ្លាស់ប្តូរធរណីមាត្រនៃការមើល។ 

មាន​ការ​ចង្អុល​បង្ហាញ​មួយ​ចំនួន​ដែល​ថា​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​រដូវ​កាល​របស់​រាងកាយ​កំពុង​កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ភព​អ៊ុយរ៉ានុស។ ទោះបីជាអ៊ុយរ៉ានុសត្រូវបានគេស្គាល់ថាមានតំបន់ប៉ូលខាងត្បូងភ្លឺក៏ដោយ ក៏ប៉ូលខាងជើងមានសភាពស្រអាប់ ដែលមិនស៊ីគ្នានឹងគំរូនៃការផ្លាស់ប្តូររដូវដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ។  ក្នុងអំឡុងពេល Solstice ភាគខាងជើងមុនរបស់ខ្លួនក្នុងឆ្នាំ 1944 អ៊ុយរ៉ានុសបានបង្ហាញកម្រិតពន្លឺកើនឡើង ដែលបង្ហាញថាប៉ូលខាងជើងមិនតែងតែមានភាពស្រអាប់នោះទេ។  ព័ត៍មាននេះបញ្ជាក់ថា បង្គោលដែលអាចមើលឃើញភ្លឺមួយរយៈមុនថ្ងៃសុរិយគតិ ហើយងងឹតក្រោយបរិនិព្វាន។  ការវិភាគលម្អិតនៃទិន្នន័យដែលអាចមើលឃើញ និងមីក្រូវ៉េវបានបង្ហាញថា ការផ្លាស់ប្តូរតាមកាលកំណត់នៃពន្លឺគឺមិនស៊ីមេទ្រីទាំងស្រុងជុំវិញ solstices ដែលក៏បង្ហាញពីការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុង meridional ផងដែរ។ លំនាំ albedo ។  នៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1990 នៅពេលដែលអ៊ុយរ៉ានុសបានផ្លាស់ទីឆ្ងាយពីសូលុយស្យុងរបស់វា Hubble និងតេឡេស្កុបដែលមានមូលដ្ឋានលើដីបានបង្ហាញថាមួកប៉ូលខាងត្បូងបានងងឹតគួរឱ្យកត់សម្គាល់ (លើកលែងតែផ្នែកខាងត្បូងដែលនៅតែភ្លឺ)  ចំណែកឯអឌ្ឍគោលខាងជើងបានបង្ហាញពីសកម្មភាពកើនឡើង។ ,  ដូចជាការបង្កើតពពក និងខ្យល់បក់ខ្លាំង ជំរុញការរំពឹងទុកថាវានឹងភ្លឺក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។  នេះពិតជាបានកើតឡើងនៅឆ្នាំ 2007 នៅពេលដែលវាបានឆ្លងកាត់សមភាពៈ ប៉ូលខាងជើងដែលខ្សោយបានក្រោកឡើង ហើយកអាវភាគខាងត្បូងស្ទើរតែមើលមិនឃើញ ទោះបីជាទម្រង់ខ្យល់ក្នុងតំបន់នៅតែមិនស្មើគ្នាបន្តិច ដោយខ្យល់ភាគខាងជើងគឺយឺតជាងភាគខាងត្បូង។ 

យន្តការនៃការផ្លាស់ប្តូររាងកាយទាំងនេះនៅតែមិនទាន់ច្បាស់នៅឡើយ។  ជិតដល់រដូវក្តៅ និងរដូវរងា អឌ្ឍគោលរបស់ភពអ៊ុយរ៉ានុស ស្ថិតនៅឆ្លាស់គ្នាក្នុងពន្លឺចាំងពេញនៃកាំរស្មីព្រះអាទិត្យ ឬប្រឈមមុខនឹងលំហដ៏ជ្រៅ។ ពន្លឺនៃអឌ្ឍគោលដែលមានពន្លឺថ្ងៃ ត្រូវបានគេគិតថា បណ្តាលមកពីការឡើងក្រាស់នៃពពកមេតាន និងស្រទាប់អ័ព្ទដែលមានទីតាំងនៅ troposphere ។  កអាវភ្លឺនៅរយៈទទឹង −45° ត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយពពកមេតានផងដែរ។  ការផ្លាស់ប្តូរផ្សេងទៀតនៅក្នុងតំបន់ប៉ូលខាងត្បូងអាចត្រូវបានពន្យល់ដោយការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងស្រទាប់ពពកទាប។  បំរែបំរួលនៃការ បំភាយ មីក្រូវ៉េវ ពីអ៊ុយរ៉ានុសគឺប្រហែលជាបណ្តាលមកពីការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុង ឈាមរត់ tropospheric ជ្រៅ។ពីព្រោះពពកប៉ូលក្រាស់ និងអ័ព្ទអាចរារាំងការសាយភាយ។  ឥឡូវនេះថា equinoxes និទាឃរដូវ និងសរទរដូវកំពុងមកដល់នៅលើ Uranus ថាមវន្តកំពុងផ្លាស់ប្តូរហើយ convection អាចកើតឡើងម្តងទៀត។