navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
ព្រះពុទ្ធសាសនានៅប្រទេសបារាំង: ប្រជាសាស្រ្ត

ប្រជាសាស្រ្ត 
នៅដើមឆ្នាំ១៩៩០ សហគមន៏ពុទ្ធសាស្រ្តនិកនៅបារាំង(UBF, founded in 1986)ដែលមានប្រមាណជា ៦00,000 ទៅ 650,000 នាក់ ហើយក្នុងចំនោមពួកគេទាំងនោះមាន ១៥០,០០០ បានធ្វើបដិវត្តន៏ដើម្បីបំលាស់សាសនា។ ក្នុងឆ្នាំ១៩៩៩ អ្នកនិយមសង្គមឈ្មោះ Frédéric Lenoir បានប៉ាន់ប្រមាណថាមានអ្នកផ្លាស់ប្តូសាសនាប្រមាណជា ១០០០០ នាក់ និង អ្នកដែលស្វែងយល់ពីព្រះពុទ្ធសាសនា ជាង៥០០០,០០០ ។ ឆ្នាំ ១៩៩៧ តាមគំនិតនៃការបោះឆ្នោតបាន បង្ហាញថាមានអ្នកស្វែងយល់ពីព្រះពុទ្ធសាសនា វ័យក្មេងជាច្រើនអ្នក ដែលមានអារម្មណ៏ប្រហែលៗគ្នាទាក់ទងនឹងព្រះពុទ្ធសាសនា និងបានសំដែងចិត្តជឿទៅលើព្រះពុទ្ធសាសនាយ៉ាងពេញទំហឹង។
ព្រះពុទ្ធសាសនានៅប្រទេសបារាំង: ប្រវត្ត

ប្រវត្ត 
អាឡិចសាន់ដ្រា ដេវីដណេអេល(Alexandra David-Néel )គឺជាអតីតពុទ្ធសាសនិកបារាំងដ៏សំខាន់ម្នាក់។ នាងជាមនុស្សម្នាក់ដែលធ្វើអោយមានភាពអស្ចារ្យ សំរាប់ខ្លួននាង នៅឆ្នាំ១៩២៩ បានទៅត្រួតពិនិត្យមើលទីក្រុង ឡាសាដែលជាទីក្រុងដ៏ធំរបស់ប្រទេស តាយបែត  នៅទីនោះត្រូវបានហាមឃាត់ជនបរទេស ហើយមិនត្រឹមតែប៉ុនណោះនាងបាននិពន្ធសៀវភៅបានច្រើនជាង ៣០ក្បាលដែលនិយាយអំពី ព្រះពុទ្ធសាសនា ទស្សនវិជ្ជា និងការធ្វើដំណើរបស់នាង។ នៅឆ្នាំ១៩៩១ អាឡិចសាន់ដ្រា ដេវីដណេអេល បានធ្វើដំណើទៅប្រទេសឥណ្ឌាដេម្បីធ្វើអោយការសិក្សាពីព្រះពុទ្ធសាសនា មានលក្ខណ:កាន់តែប្រសើរ។ នាងត្រូវបានអញ្ជើញទៅវត្ត របស់ព្រះមហាក្សត្រមួយ កន្លែង នៃរដ្ឋ Sikkim ជាកន្លែងដែលនាងបានជួប  Maharaj Kumar (crown prince) Sidkeon Tulku ។ នាងក៏បានជួបផងដែនូវកូនភ្លោះ Dalai Lama ទីដប់បីក្នុងឆ្នាំ ១៩១២ ជាឧកាសដែលនាងបានសួរសំនួរជាច្រើន ដល់គាត់ទាក់ទងនឹង ព្រះពុទ្ធសាសនា  នេះជាភាពក្លាហានមួយដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក សំរាប់ស្ត្រីជនជាតិ អឺរុបនៅពេលនោះ។
នៅចុងទស្សវត្ស ១៩៦០( 1960s) និង ដើមស្សវត្ស ១៩៧០(1970s) គ្រូជាច្រើនដែលជាពុទ្ធសានិក នៃប្រពៃណីផ្សេងៗគ្នា បានចាប់ផ្តើមធ្វើទស្សនកិច្ច នៅប្រទេសបារាំង  ។
ព្រះពុទ្ធសាសនានៅប្រទេសបារាំង: សហគមន៏ពុទ្ធសាសនិក​

សហគមន៏ពុទ្ធសាសនិក​ 
តៃសេន ដែស្ហីមារូ(Taisen Deshimaru)ជាពុទ្ធសាសនិកកំពូលជនជាតិជប៉ុនម្នាក់ដែលបានស្វែងរកឃើញនូវ zendos យ៉ាងច្រើនក្នុងប្រទេសបារាំង ។ តិចណាត ហាញ(Thich Nhat Hanh) ជាពុទ្ធសាសនិក សញ្ជាតិវឿតណាមដែលបានទទួលពានរង្វាន់ណូបែលសន្តិភាព បានរកឃើញ Unified Buddhist Church (Eglise Bouddhique Unifiée) នៅប្រទេសបារាំងឆ្នាំ ១៩៦៩។
ព្រះពុទ្ធសាសនានៅប្រទេសបារាំង: ការផ្សាយ និងចំណាប់អារម្មណ៏

ការផ្សាយ និងចំណាប់អារម្មណ៏
ដោយយល់ទៅតាម ពុទ្ធសាសនិកនៅប្រទេសបារាំងកម្មវិធីព្រះពុទ្ធសានា មានផ្សាយរៀងរាល់សប្តាហ៏ នៅលើកម្មវិធីទូរទស្សន៏ បារាំងដែលឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីទស្សន:ប្រហែល  250,000 ទស្សន:។ ទស្សន:វិទូ លូ ហ្វើរី ក្រសួងយុវជន និងការអប់រំ ក្នុងឆ្នាំ ២០០២ បានបោះពុម្ពនូវ អត្ថបទមួយក្នុង ទស្សនាវដ្តី លី ភ័ញ់ មានចំណងជើងថា" Why this Buddhist wave? And why particularly in France, a very Catholic country in the past?" ។
ព្រះពុទ្ធសាសនានៅប្រទេសបារាំង: ភ្ជាប់ខាងក្រៅ

ភ្ជាប់ខាងក្រៅ
Buddhist Union of France (Union Bouddhiste de France)
Buddhactivity Dharma Centres database–listing for France 
Ngor Ewam Phendé Ling temple.
List of French Kagyu centers 
Bibliography of Buddhism in France 

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសបារាំង
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សាសនា
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ព្រះពុទ្ធសាសនានៅបារាំង
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ព្រះពុទ្ធសាសនា
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន

តាមប្រវត្តិសាស្រ្តប្រទេសចិនបានពោលទុកថា ព្រះពុទ្ធសាសនាបានផ្សព្វផ្សាយចូលមកកាន់ប្រទេសចិនតាំងតែពី ២១៧ ឆ្នាំមុនគ្រឹស្តសករាជ (គឺប្រហែលជា ព.ស. ៣២៦) ប៉ុន្តែដោយពិតទៅភ័ស្តុតាងជាផ្លូវការបានរកឃើញថានៅ គ.ស. ៦៥ (ព.ស. ៦០៨) ស្តេចចក្រពត្តិ ម៉ិងតី នៃរាជវង្សហ័ន ទ្រង់បានបញ្ជូនគណៈទូត ១៨ នាក់ទៅសិក្សាព្រះពុទ្ធសាសនា នាប្រទេសខោតាន (បច្ចុប្បន្នឋិតនៅភាគនិរតីក្នុងមណ្ឌលស៊ីនកៀងនៃប្រទេសចិន ក្នុងសម័យបុរាណ ខោតានធ្លាប់ជាដែនដីចំណែកមួយរបស់ឥណ្ឌា ហើយព្រះពុទ្ធសាសនាបានចូលមកកាន់ខោតានតាំងតែពី ២១៧ ឆ្នាំ មុនគ្រឹស្តសករាជ) ក្រោយពីនោះ ២ ឆ្នាំ គណៈទូតក៏បានត្រឡប់មកកាន់ប្រទេសចិន ព្រមជាមួយព្រះភិក្ខុ ២ អង្គគឺ ភិក្ខុកាស្យបមាតង្គៈ ជាមួយ ភិក្ខុធម្មរក្សៈ និង គម្ពីរព្រះពុទ្ធសាសនាមួយចំនួន ។ ព្រះភិក្ខុទាំងពីរអង្គ បានមកគង់នៅនាវត្តម៉ាខាវ (សេះស) នៃទីក្រុងលោយ៉ាង (លុកអៀង) និង បានប្រែគម្ពីរជាភាសាចិនជាច្រើនគម្ពីរ ។

ក្នុងសម័យរាជវង្សហ័ន ចាប់ពីពេលនោះមក (គ.ស. ៥៦-២២០) សូម្បីព្រះពុទ្ធសាសនានឹងបានទទួលសេចក្តីគោរព សទ្ធា និង ការឧបត្ថម្ភទំនុកបំរុង ប៉ុន្តែក៏នៅចាញ់ប្រៀប និង ត្រូវបានជំទាស់ពីឥទ្ធិពលនៃលទ្ធិសាសនាដើមរបស់ចិន (គឺ ខុងចឺ និង តៅ) រហូតដល់ចុងរាជវង្សនេះ ទើបមានអ្នកប្រាជ្ញប្រកបដោយសមត្ថភាពដូចជា ម៉ូវចឺ សម្តែងគោលធម៌របស់ព្រះពុទ្ធសាសនា ឲ្យឃើញនូវបរមត្ថសច្ច ថាលទ្ធិដើមនៅតាមមូលដ្ឋាន បានអាស្រ័យការប្រព្រឹត្តិដ៏បរិសុទ្ធិរបស់ព្រះសង្ឃជាគ្រឿងតំម្កើងសទ្ធា ។ 

ព្រះពុទ្ធសាសនាក៏បានទទួលការគោរព និង មានសទ្ធាជ្រះថ្លាជាងលទ្ធិសាសនាផ្សេង ៗ រហូតដល់សម័យរាជវង្សវ៉េ (ឬវ៉ុយកុកក្នុងសម័យសាមកុក) ។ ក្នុងគ្រឹស្តសតវត្សរ៍ទី ៤ ព្រះពុទ្ធសាសនាក៏បានជាសាសនាប្រចាំជាតិរបស់ចិន តាំងតែរជ្ជកាលនៃស្តេចក្រពត្តិព្រះអង្គដំបូង ក្នុងរវាងគ្រឹស្តសតវត្សរ៍ទី ៤ និង ទី ៥ នេះឯង ។ 
រូបភាពតូច|ចម្លាក់ពុទ្ធសាសនានៅសារមន្ទីរអ៊ូសរ៉ូរ៉ា (Aurora) នៅទីក្រុងសៀងហៃ
ព្រះភិក្ខុទ្រង់កិត្តិគុណជាអង្គប្រាជ្ញច្រើនអង្គ ដូចជាព្រះអង្គ កុមារជីព ជាដើមបាននិមន្តចូលមកពីអាស៊ីកណ្តាល និង ឥណ្ឌា ជួយប្រែគម្ពីរ រចនាអដ្ឋកថា និង ផ្សព្វផ្សាយព្រះធម៌ដល់ប្រជាជនយ៉ាងទូលំទូលាយ ។ លទ្ធិអមិតាភៈក៏បានចូលមកផ្សព្វផ្សាយក្នុងសម័យនេះផងដែរ ។

ហេតុការណ៍សំខាន់មួយគ្រាទៀត ព្រះពោធិធម៌បាននាំព្រះពុទ្ធសាសនានិកាយសេន (បាលីថា ឈាន, សំស្រ្កឹតថា ធ្យាន,ជប៉ុនថា សេន) ចូលមកផ្សព្វផ្សាយនៅប្រមាណ គ.ស. ៥២៦ ។

ព្រះពុទ្ធសាសនាក្នុងប្រទេសចិនបានចំរើនលូតលាស់យ៉ាងខ្លាំង ដោយបានទទួល ការព្រះបរមរាជូបត្ថម្ភពីព្រះរាជវង្សថាំង និង រាជវង្សត ៗ មកជាលំដាប់ ប៉ុន្តែក្នុងគ្រឹស្តសតវត្សរ៍ទី ១៣ មានអ្នកនាំលទ្ធិលាមៈ (ព្រះពុទ្ធសាសនានិកាយមួយក្នុងប្រទេសទីបេ) បានចូលមកផ្សព្វផ្សាយក្នុងប្រទេសចិនភាគខាងជើង ហើយផ្នែកខាងអាណាចក្រ ក៏បានទំនុកបំរុងលទ្ធិនោះ ។ បន្ទាប់ពីនោះមក ពិធីកម្មផ្សេង ៗ ក៏ចំរើនលូតលាស់ និង លេចមុខលេចមាត់ ចំណែកសាសនធម៌ដ៏ពិតប្រាកដក៏សន្សឹម ៗ ប្រាស់ការចាប់អារម្មណ៍ ។
លំដាប់ហេតុការណ៍សំខាន់របស់ព្រះពុទ្ធសាសនាក្នុងប្រទេសចិន
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: សម័យរាជវង្សហ័ន (ព.ស. ៣៤២-៧៦៣)

សម័យរាជវង្សហ័ន (ព.ស. ៣៤២-៧៦៣)

ព.ស. ៤១៣

ព្រះបាទប៉ូតី ទ្រង់បានទទួលរបាយការណ៍ជាប់ទាក់ជាមួយព្រះព្រះពុទ្ធសាសនាក្នុងអាណាចក្រកុសាណៈ (ឥណ្ឌាភាគឦសាន) ។

ព.ស. ៦០៨

ព្រះបាទម៉ីងតី ឬម៉េងតី ទ្រង់បញ្ជូនទូត ១៨ នាក់ ទៅសិក្សាព្រះពុទ្ធសាសនាក្នុង បច្ចឹមប្រទេស ។ ទូតបានត្រឡប់មកជាមួយដោយ ព្រះកាស្យបមាតង្គៈ ក្នុង ព.ស. ៦១០ ទ្រង់បានកសាងវត្តប្រគេន ឈ្មោះវត្តប៉េះប៉េយ៉ី (វត្តសេះស) ។ ព្រះភិក្ខុកាស្យបមាតង្គៈ ប្រែ “ព្រះសូត្រពុទ្ធវចនៈ ៤២ បទ ជាព្រះសូត្រដំបូង” ។ 

ព.ស. ៦៩៨

ព្រះបាទហ៊ួងតី ទ្រង់សបព្រះរាជហឫទ័យឲ្យកសាងព្រះពុទ្ធរូបជាលើកដំបូង (ជាព្រះពុទ្ធរូបស្ពាន់) ។

ព.ស. ៧៣៤

ក្នុងសម័យព្រះបាទហៀនតី ព្រះពុទ្ធសាសនាចាប់ផ្តើមផ្សព្វផ្សាយចូលមកកាន់ភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសចិន និង មានអ្នកប្រាជ្ញនាម ម៉ូវចឺ សរសេរពាក្យអធិប្បាយសំដែងគោលធម៌ប្រៀបធៀបជាមួយលទ្ធិតៅ ជាអត្ថបទសម្តែងគោលធម៌រឿងដំបូងបំផុតរបស់ប្រជាជនចិន ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ៤១៣

ព.ស. ៤១៣

ព្រះបាទប៉ូតី ទ្រង់បានទទួលរបាយការណ៍ជាប់ទាក់ជាមួយព្រះព្រះពុទ្ធសាសនាក្នុងអាណាចក្រកុសាណៈ (ឥណ្ឌាភាគឦសាន) ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ៦០៨

ព.ស. ៦០៨

ព្រះបាទម៉ីងតី ឬម៉េងតី ទ្រង់បញ្ជូនទូត ១៨ នាក់ ទៅសិក្សាព្រះពុទ្ធសាសនាក្នុង បច្ចឹមប្រទេស ។ ទូតបានត្រឡប់មកជាមួយដោយ ព្រះកាស្យបមាតង្គៈ ក្នុង ព.ស. ៦១០ ទ្រង់បានកសាងវត្តប្រគេន ឈ្មោះវត្តប៉េះប៉េយ៉ី (វត្តសេះស) ។ ព្រះភិក្ខុកាស្យបមាតង្គៈ ប្រែ “ព្រះសូត្រពុទ្ធវចនៈ ៤២ បទ ជាព្រះសូត្រដំបូង” ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ៦៩៨

ព.ស. ៦៩៨

ព្រះបាទហ៊ួងតី ទ្រង់សបព្រះរាជហឫទ័យឲ្យកសាងព្រះពុទ្ធរូបជាលើកដំបូង (ជាព្រះពុទ្ធរូបស្ពាន់) ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ៧៣៤

ព.ស. ៧៣៤

ក្នុងសម័យព្រះបាទហៀនតី ព្រះពុទ្ធសាសនាចាប់ផ្តើមផ្សព្វផ្សាយចូលមកកាន់ភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសចិន និង មានអ្នកប្រាជ្ញនាម ម៉ូវចឺ សរសេរពាក្យអធិប្បាយសំដែងគោលធម៌ប្រៀបធៀបជាមួយលទ្ធិតៅ ជាអត្ថបទសម្តែងគោលធម៌រឿងដំបូងបំផុតរបស់ប្រជាជនចិន ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: សម័យសាមកុក (ព.ស. ៧៦៣-៨០៨)

សម័យសាមកុក (ព.ស. ៧៦៣-៨០៨)

ព.ស. ៨០០

ក្នុងរជ្ជកាល ព្រះបាទហ៊ុយតី មានការប្រែគម្ពីរសទ្ធម្មបណ្ឌរិកសូត្រក្នុងឆ្នាំតមក (៨០១) មានការបំពេញឧបសម្បទាជាភិក្ខុចិនអង្គដំបូង (មុននេះរាជការហាមប្រជាជនចិនឧបសម្បទា, ព្រះបាទចោភី ជាអ្នកបញ្ឈប់ខហាមនេះ) ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ៨០០

ព.ស. ៨០០

ក្នុងរជ្ជកាល ព្រះបាទហ៊ុយតី មានការប្រែគម្ពីរសទ្ធម្មបណ្ឌរិកសូត្រក្នុងឆ្នាំតមក (៨០១) មានការបំពេញឧបសម្បទាជាភិក្ខុចិនអង្គដំបូង (មុននេះរាជការហាមប្រជាជនចិនឧបសម្បទា, ព្រះបាទចោភី ជាអ្នកបញ្ឈប់ខហាមនេះ) ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: សម័យរាជវង្សចីន (ព.ស. ៨០៨-៩៦៣)

សម័យរាជវង្សចីន (ព.ស. ៨០៨-៩៦៣)

ព.ស. ៨៥៣ 

ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទវ៉ៃតី មានព្រះភិក្ខុជាតិអាស៊ីកណ្តាល នាមផោនថើតេង ចារិកមកកាន់ក្រុងលោយ៉ាង បាននាំមកជាមួយនូវគោលធម៌និកាយមន្ត្រៈយានចូលមកផ្សព្វផ្សាយ និង មានបួសជាភិក្ខុនីគ្រាដំបូងបំផុតក្នុងប្រទេសចិន ។ 

ព.ស. ៩១៥

ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទហៅបូតី ប្រទេសកូរ៉េបញ្ជូនទូតមកសូមព្រះពុទ្ធរូប និង គម្ពីរ ជាគ្រាដំបូងក្នុងការផ្សព្វផ្សាយព្រះពុទ្ធសាសនាចូលទៅកាន់ប្រទេសកូរ៉េ ។

ព.ស. ៩៣៤

មានព្រះភិក្ខុនាម ហ៊ុយអៀង ផ្តើមប្រកាសគោលធម៌ក្នុងនិកាយសុខាវតីនាភ្នំលោសាន ។

ព.ស. ៩៤២

ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទអានតី ព្រះភិក្ខុផាហៀន (ហ៊ួបហ៊ៀន) ចេញចារិកទៅសិក្សាសាសនានៅជម្ពូទ្វីប ។

ព.ស. ៩៤៤

ព្រះភិក្ខុ កុមារជីព និមន្តមកពីដែនកុច្ឆៈ ឬកូចា , មកដល់ក្រុងជៀងអាន ប្រតិបត្តិសាសនកិច្ចរហូតដល់សុគតិ ក្នុង ព.ស. ៩៥៦ ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ៨៥៣

ព.ស. ៨៥៣ 

ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទវ៉ៃតី មានព្រះភិក្ខុជាតិអាស៊ីកណ្តាល នាមផោនថើតេង ចារិកមកកាន់ក្រុងលោយ៉ាង បាននាំមកជាមួយនូវគោលធម៌និកាយមន្ត្រៈយានចូលមកផ្សព្វផ្សាយ និង មានបួសជាភិក្ខុនីគ្រាដំបូងបំផុតក្នុងប្រទេសចិន ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ៩១៥

ព.ស. ៩១៥

ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទហៅបូតី ប្រទេសកូរ៉េបញ្ជូនទូតមកសូមព្រះពុទ្ធរូប និង គម្ពីរ ជាគ្រាដំបូងក្នុងការផ្សព្វផ្សាយព្រះពុទ្ធសាសនាចូលទៅកាន់ប្រទេសកូរ៉េ ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ៩៣៤

ព.ស. ៩៣៤

មានព្រះភិក្ខុនាម ហ៊ុយអៀង ផ្តើមប្រកាសគោលធម៌ក្នុងនិកាយសុខាវតីនាភ្នំលោសាន ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ៩៤២

ព.ស. ៩៤២

ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទអានតី ព្រះភិក្ខុផាហៀន (ហ៊ួបហ៊ៀន) ចេញចារិកទៅសិក្សាសាសនានៅជម្ពូទ្វីប ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ៩៤៤

ព.ស. ៩៤៤

ព្រះភិក្ខុ កុមារជីព និមន្តមកពីដែនកុច្ឆៈ ឬកូចា , មកដល់ក្រុងជៀងអាន ប្រតិបត្តិសាសនកិច្ចរហូតដល់សុគតិ ក្នុង ព.ស. ៩៥៦ ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: សម័យរាជវង្សភាគខាងជើង និង ខាងត្បូង (ព.ស. ៩៦៣-១១២៤)

សម័យរាជវង្សភាគខាងជើង និង ខាងត្បូង (ព.ស. ៩៦៣-១១២៤)

ប្រកបដោយរាជវង្ស សុង ឬសង, ជី,លៀង និង ត័ន ទល់ក្នុងភាគខាងត្បូងជាមួយកុលសម្ព័ន្ធទាំង ៥ ក្នុងភាគខាងជើង ។

ព.ស. ៩៦២-៩៩០

ក្នុងរវាងការវាយចម្បាំងរវាងរដ្ឋ មានការប្រហារព្រះសង្ឃ ទំលាយព្រះពុទ្ធរូប និង គម្ពីរជាច្រើនលើកច្រើនគ្រា ចាប់តាំងពីក្រុងជៀងអានជាដើមទៅ ។

ព.ស. ៩៨៤

មានឧបាសកដុតខ្លួនថ្វាយជាពុទ្ធបូជាលើកដំបូងបំផុត
ទីមួយ ចាប់តាំងតែពី ព.ស. ៩៥៤ ជាដើមមក មានការតែងតាំងព្រះសង្ឃឲ្យមានដំណែងក្នុងរាជការ ជាហេតុនាំឲ្យព្រះសង្ឃចូលទៅពាក់ព័ន្ធជាមួយកិច្ចការប្រទេសជាតិ ទៀតផង ។

ព.ស. ១០៣៨

រជ្ជកាលព្រះបាទម៉េងតី បានកសាងល្អាងព្រះពុទ្ធរូប ដោយឈ្លាក់ភ្នំទាំងមូលឲ្យទៅជាល្អាង ធ្វើជាព្រះពុទ្ធរូប និង រឿងរ៉ាវខាងព្រះពុទ្ធសាសនា ជាច្បាប់ដើមនៃពុទ្ធសិល្បៈក្នុងសម័យបន្ទាប់មក ។

ព.ស. ១០៥៣

ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទប៉ូតី មានស្ថិតិ ដែលគែស្រង់បានបង្ហាញថាមានវត្ត ១៣០០០ វត្ត ក្នុងក្រុងលោយ៉ាង មានភិក្ខុ និង ភិក្ខុនី២,០០០,០០០ អង្គ ភិក្ខុជាតិបរទេស ៣០០០ អង្គ ។ 

ព.ស. ១០៥៥

ព្រះបាទប៉ូតី ទ្រង់សោយអាហារសាប (មំសវិរតិ) ហើយសូមឲ្យព្រះសង្ឃលះបង់ការឆាន់សាច់សត្វ ធ្វើឲ្យកើតប្រពៃណី ព្រះសង្ឃចិនប្រកាន់យកប្រពៃណីមំសវិរតិ រហូតមកសព្វថ្ងៃនេះ ។ 
ព្រះបាទប៉ូតី ដែលគ្រងរាជ្យតាំងតែពី ព.ស. ១៩៤៦ ដល់ ១០៩២ ទ្រង់មានព្រះរាជសទ្ធាក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាយ៉ាងខ្លាំងក្លា ហើយទ្រង់ព្យាយាមអនុវត្តន៍នយោបាយទំនុកបំរុងព្រះពុទ្ធសាសនាតាមបែបព្រះបាទអសោកមហារាជ ធ្វើឲ្យការសិក្សាព្រះពុទ្ធសាសនាមានការវិវឌ្ឍន៍ ឈានមុខ មានការកសាងវត្តអារាមដ៏ធំស្អាត់ និង កើតប្រពៃណីសាសនាបែបចិនច្រើនយ៉ាង ។

ព.ស. ១០៦៣ ឬ ១០៦៩

ព្រះភិក្ខុពោធិធម៌ ចារិកមកពីប្រទេសឥណ្ឌាដល់ក្រុងលោយ៉ាង ហើយឡើងទៅគង់នៅចាំវស្សាក្នុងភាគខាងជើង បង្កើតពុទ្ធសាសនានិកាយឈាន ឬ ធ្យាន (ជប៉ុនហៅថា សេន) និង ជាបឋមប្រមុខនៃនិកាយនេះ ។

ព.ស. ១០៩៦

ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទងួនតី ព្រះសង្ឃឥណ្ឌានាម បរមិត្រ ចារិកមកផ្សព្វផ្សាយនិកាយ ធម្មលក្ខណ៍ ហើយក្នុងរយៈកាលជាមួយគ្នានេះដែរ ព្រះពុទ្ធសាសនាក៏បានផ្សាយចេញ ពីប្រទេសកូរ៉េចូលទៅកាន់ជប៉ុន ។ 

ព.ស. ១១១៨-១១២៣

ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទសួនតី ជារយៈវេលានៃការបំផ្លាញព្រះពុទ្ធសាសនា ចាប់ពីរដ្ឋចិវ ឲ្យលះបង់ព្រះពុទ្ធសាសនា និង លទ្ធិតៅ បន្ទាប់មករដ្ឋចិវ បានលើកទ័ពចូលមកវាយរដ្ឋជីបាន ហើយទំលាយព្រះពុទ្ធសាសនា ដោយការបង្គាប់បញ្ជាឲ្យព្រះសង្ឃលាចាកសិក្ខាបទ ២,០០០,០០០ អង្គ រឹបអូសវត្ត ៤០,០០០ វត្ត ទំលាយព្រះពុទ្ធរូប យកមាស និង ស្ពាន់ ទៅរំលាយ និង ធ្វើជាមាសសន្លឹក និង កាក់ (ប្រាក់កាក់ឬរៀល) ទីបំផុតទើបអនុញ្ញាតឲ្យមានការគោរពព្រះពុទ្ធសាសនា និង លទ្ធិតៅ សាជាថ្មីទៀត ប៉ុន្តែឲ្យគោរពភិក្ខុថាជាព្រះពោធិសត្វ ជាបែបសាមញ្ញជន មិនចាំបាច់គ្រងចីវរ ។

ពោលដោយសរុប រយៈវេលាប្រមាណ ៣៦០ ឆ្នាំ ដែលប្រទេសមានតែការបែកបាក់រសាប់រសាយ កាប់សម្លាប់គ្នីគ្នា រាប់ចាប់តាំងពីបញ្ចប់រាជវង្សហ័នជាដើមមក ក្លាយជារយៈវេលា ដែលព្រះពុទ្ធសាសនារីកចំរើនរុងរឿងយ៉ាងឆាប់រហ័ស ដោយដើរតួនាទីជាគ្រឿងប្រគងស្មារតី និង សាងនូវវប្បធម៌ចិន រហូតដល់បានជាកម្លាំងជំនួយឲ្យកើតបានជាឯកភាពជាតិនៅទីបំផុត ដូច ដែលបានឃើញក្នុងសម័យតទៅនេះ ៖
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ៩៦២-៩៩០

ព.ស. ៩៦២-៩៩០

ក្នុងរវាងការវាយចម្បាំងរវាងរដ្ឋ មានការប្រហារព្រះសង្ឃ ទំលាយព្រះពុទ្ធរូប និង គម្ពីរជាច្រើនលើកច្រើនគ្រា ចាប់តាំងពីក្រុងជៀងអានជាដើមទៅ ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ៩៨៤

ព.ស. ៩៨៤

មានឧបាសកដុតខ្លួនថ្វាយជាពុទ្ធបូជាលើកដំបូងបំផុត
ទីមួយ ចាប់តាំងតែពី ព.ស. ៩៥៤ ជាដើមមក មានការតែងតាំងព្រះសង្ឃឲ្យមានដំណែងក្នុងរាជការ ជាហេតុនាំឲ្យព្រះសង្ឃចូលទៅពាក់ព័ន្ធជាមួយកិច្ចការប្រទេសជាតិ ទៀតផង ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ១០៣៨

ព.ស. ១០៣៨

រជ្ជកាលព្រះបាទម៉េងតី បានកសាងល្អាងព្រះពុទ្ធរូប ដោយឈ្លាក់ភ្នំទាំងមូលឲ្យទៅជាល្អាង ធ្វើជាព្រះពុទ្ធរូប និង រឿងរ៉ាវខាងព្រះពុទ្ធសាសនា ជាច្បាប់ដើមនៃពុទ្ធសិល្បៈក្នុងសម័យបន្ទាប់មក ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ១០៥៣

ព.ស. ១០៥៣

ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទប៉ូតី មានស្ថិតិ ដែលគែស្រង់បានបង្ហាញថាមានវត្ត ១៣០០០ វត្ត ក្នុងក្រុងលោយ៉ាង មានភិក្ខុ និង ភិក្ខុនី២,០០០,០០០ អង្គ ភិក្ខុជាតិបរទេស ៣០០០ អង្គ ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ១០៥៥

ព.ស. ១០៥៥

ព្រះបាទប៉ូតី ទ្រង់សោយអាហារសាប (មំសវិរតិ) ហើយសូមឲ្យព្រះសង្ឃលះបង់ការឆាន់សាច់សត្វ ធ្វើឲ្យកើតប្រពៃណី ព្រះសង្ឃចិនប្រកាន់យកប្រពៃណីមំសវិរតិ រហូតមកសព្វថ្ងៃនេះ ។ 
ព្រះបាទប៉ូតី ដែលគ្រងរាជ្យតាំងតែពី ព.ស. ១៩៤៦ ដល់ ១០៩២ ទ្រង់មានព្រះរាជសទ្ធាក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាយ៉ាងខ្លាំងក្លា ហើយទ្រង់ព្យាយាមអនុវត្តន៍នយោបាយទំនុកបំរុងព្រះពុទ្ធសាសនាតាមបែបព្រះបាទអសោកមហារាជ ធ្វើឲ្យការសិក្សាព្រះពុទ្ធសាសនាមានការវិវឌ្ឍន៍ ឈានមុខ មានការកសាងវត្តអារាមដ៏ធំស្អាត់ និង កើតប្រពៃណីសាសនាបែបចិនច្រើនយ៉ាង ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ១០៦៣ ឬ ១០៦៩

ព.ស. ១០៦៣ ឬ ១០៦៩

ព្រះភិក្ខុពោធិធម៌ ចារិកមកពីប្រទេសឥណ្ឌាដល់ក្រុងលោយ៉ាង ហើយឡើងទៅគង់នៅចាំវស្សាក្នុងភាគខាងជើង បង្កើតពុទ្ធសាសនានិកាយឈាន ឬ ធ្យាន (ជប៉ុនហៅថា សេន) និង ជាបឋមប្រមុខនៃនិកាយនេះ ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ១០៩៦

ព.ស. ១០៩៦

ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទងួនតី ព្រះសង្ឃឥណ្ឌានាម បរមិត្រ ចារិកមកផ្សព្វផ្សាយនិកាយ ធម្មលក្ខណ៍ ហើយក្នុងរយៈកាលជាមួយគ្នានេះដែរ ព្រះពុទ្ធសាសនាក៏បានផ្សាយចេញ ពីប្រទេសកូរ៉េចូលទៅកាន់ជប៉ុន ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ១១១៨-១១២៣

ព.ស. ១១១៨-១១២៣

ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទសួនតី ជារយៈវេលានៃការបំផ្លាញព្រះពុទ្ធសាសនា ចាប់ពីរដ្ឋចិវ ឲ្យលះបង់ព្រះពុទ្ធសាសនា និង លទ្ធិតៅ បន្ទាប់មករដ្ឋចិវ បានលើកទ័ពចូលមកវាយរដ្ឋជីបាន ហើយទំលាយព្រះពុទ្ធសាសនា ដោយការបង្គាប់បញ្ជាឲ្យព្រះសង្ឃលាចាកសិក្ខាបទ ២,០០០,០០០ អង្គ រឹបអូសវត្ត ៤០,០០០ វត្ត ទំលាយព្រះពុទ្ធរូប យកមាស និង ស្ពាន់ ទៅរំលាយ និង ធ្វើជាមាសសន្លឹក និង កាក់ (ប្រាក់កាក់ឬរៀល) ទីបំផុតទើបអនុញ្ញាតឲ្យមានការគោរពព្រះពុទ្ធសាសនា និង លទ្ធិតៅ សាជាថ្មីទៀត ប៉ុន្តែឲ្យគោរពភិក្ខុថាជាព្រះពោធិសត្វ ជាបែបសាមញ្ញជន មិនចាំបាច់គ្រងចីវរ ។

ពោលដោយសរុប រយៈវេលាប្រមាណ ៣៦០ ឆ្នាំ ដែលប្រទេសមានតែការបែកបាក់រសាប់រសាយ កាប់សម្លាប់គ្នីគ្នា រាប់ចាប់តាំងពីបញ្ចប់រាជវង្សហ័នជាដើមមក ក្លាយជារយៈវេលា ដែលព្រះពុទ្ធសាសនារីកចំរើនរុងរឿងយ៉ាងឆាប់រហ័ស ដោយដើរតួនាទីជាគ្រឿងប្រគងស្មារតី និង សាងនូវវប្បធម៌ចិន រហូតដល់បានជាកម្លាំងជំនួយឲ្យកើតបានជាឯកភាពជាតិនៅទីបំផុត ដូច ដែលបានឃើញក្នុងសម័យតទៅនេះ ៖
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: សម័យរាជវង្សស៊ុយ (ព.ស. ១១២៤-១១៦១)

សម័យរាជវង្សស៊ុយ (ព.ស. ១១២៤-១១៦១)

ព.ស. ១១២៤

ព្រះបាទប៊ុនតី ទ្រង់បង្រួមបង្រួមប្រទេសចិនទាំងភាគខាងជើង និង ភាគខាងត្បូង ឲ្យចូលតែមួយ ។ ព្រះអង្គមានព្រះរាជសទ្ធាក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាយ៉ាងខ្លាំង គ្រា ដែលទ្រង់ បានឡើងគ្រងរាជ្យហើយ ក៏ទ្រង់បានស្តារព្រះពុទ្ធសាសនា សបព្រះរាជហឫទ័យឲ្យព្រះ សង្ឃគ្រងចីវរតាមដើម ទ្រង់តែងតាំងព្រះប្រមុខសង្ឃ និង សបព្រះរាជហឫទ័យឲ្យកសាងវត្តឡើងទូទាំងប្រទេស ជាពិសេស នៅនាដងភ្នំ ដែលជាទីមនោរម្យ ព្រមជាមួយទី ដែលមានដីស្រែប្រចាំសម្រាប់ទំនុកបំរុងវត្ត ឲ្យធ្វើក្រាំងរាយនាមព្រះសូត្រ រួបរួមព្រះត្រៃបិដកឡើងឲ្យបានរៀបរយ ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ១១២៤

ព.ស. ១១២៤

ព្រះបាទប៊ុនតី ទ្រង់បង្រួមបង្រួមប្រទេសចិនទាំងភាគខាងជើង និង ភាគខាងត្បូង ឲ្យចូលតែមួយ ។ ព្រះអង្គមានព្រះរាជសទ្ធាក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាយ៉ាងខ្លាំង គ្រា ដែលទ្រង់ បានឡើងគ្រងរាជ្យហើយ ក៏ទ្រង់បានស្តារព្រះពុទ្ធសាសនា សបព្រះរាជហឫទ័យឲ្យព្រះ សង្ឃគ្រងចីវរតាមដើម ទ្រង់តែងតាំងព្រះប្រមុខសង្ឃ និង សបព្រះរាជហឫទ័យឲ្យកសាងវត្តឡើងទូទាំងប្រទេស ជាពិសេស នៅនាដងភ្នំ ដែលជាទីមនោរម្យ ព្រមជាមួយទី ដែលមានដីស្រែប្រចាំសម្រាប់ទំនុកបំរុងវត្ត ឲ្យធ្វើក្រាំងរាយនាមព្រះសូត្រ រួបរួមព្រះត្រៃបិដកឡើងឲ្យបានរៀបរយ ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ១១៦៣

ព.ស. ១១៦៣

ព្រះបាទកៅចោ មានព្រះបរមរាជឱង្ការកំណត់ខែមិគ្គសិរ ចេត្រ និង ស្រាពណ៍ ខែទាំងនេះ និង ថ្ងៃទី ១,៨,១៤,១៥,១៨,២៣,២៤,២៨,២៩,៣០ នៃខែជាថ្ងៃឧបោសថ ហាមមិនឲ្យមានការសម្លាប់ប្រហារជីវិត ទទូចត្រី បបាញ់សត្វ តាមវិន័យរបស់មហាយាន ដែលជាប្រពៃណីនៃការបដិបត្តិធម៌របស់ពុទ្ធសាសនិកចិនរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន ហើយក្នុងឆ្នាំបន្ត មកទ្រង់ក៏បានបរិច្ចាគព្រះរាជវាំងឲ្យទៅជាវត្ត ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ១១៧២

ព.ស. ១១៧២

ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទថ័ងថៃចុង ព្រះភិក្ខុថ័ងស័មច័ង (កន្លែងខ្លះហៅថា ភិក្ខុហៀនច័ង ឬ យ៉ួនចាង)ចេញចារិកទៅសិក្សាព្រះពុទ្ធសាសនានៅជម្ពូទ្វីប ត្រឡប់មកដល់ប្រទេសចិនក្នុង ព.ស. ១១៨៨ ទ្រង់អារាធនាឲ្យគង់នៅនាទីក្រុងលោយ៉ាង ទ្រង់បានឧបត្ថម្ភ ក្នុងការបកប្រែព្រះសូត្រជាច្រើន ដែលនាំមកពីប្រទេសឥណ្ឌា ។ 

ព្រះអង្គថ័ងស័មច័ងបានសរសេរកំណត់ហេតុដំណើរនិមន្តនាមថា “កំណត់ហេតុដែនដីបស្ចឹម”ទុក ដែលជារឿងមួយដ៏មានតម្លៃខាងប្រវត្តិសាស្រ្តយ៉ាងខ្លាំង និង បានប្រតិបត្តិសាសនកិច្ចតមករហូតដល់ទទួលអនិច្ចធម៌ក្នុង ព.ស. ១២០៨ ក្នុងរជ្ជកាលនៃព្រះបាទកៅចុង ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស.១១៨៥

ព.ស.១១៨៥

ព្រះបាទថ័ងថៃចុង សព្វព្រះរាជហឫទ័យលើកព្រះរាជធីតាប៊ុនសែង ឲ្យរៀបអភិសេក ជាមួយព្រះមហាក្ស័ត្រទីបេ ជាហេតុនាំឲ្យព្រះពុទ្ធសាសនាផ្សព្វផ្សាយចូលមកកាន់ប្រទេសទីបេ ។ ព្រះនាងប៊ុនសែង ទ្រង់បានចាប់ផ្តើមអក្សរសាស្រ្តទីបេឡើង តាមបែបអក្សរឥណ្ឌា ដែលសរសេរជាភាសាសំស្ក្រឹត និង ទ្រង់សាងភាពរីកចំរើនដល់ប្រទេសទីបេយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ប្រជាជនទីបេលើកដំកើងថាជាព្រះម៉ែម្ចាស់រហូតដល់បច្ចុប្បន្ន ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ១២១៤

ព.ស. ១២១៤

ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទចៅកៅចុង ភិក្ខុចិននាម តៅស៊ួន ជាអ្នកផ្តើមនិកាយវិន័យបានដល់អនិច្ចធម្ម និង ក្នុងឆ្នាំជាមួយគ្នានេះ ភិក្ខុអ៊ីចីង (ង៉ីចេង) ចេញចារិកទៅប្រទេសឥណ្ឌា ហើយសំណាក់នៅកោះសុមាត្រាជាច្រើនឆ្នាំ ត្រឡប់មកដល់ប្រទេសចិនក្នុង ព.ស. ១២៣៨ ។ ព្រះនាងប៉ូចែកធៀន ស្តេចទ្រង់បានចេញទៅទទួលរហូតខាងក្រៅទ្វារព្រះរាជវាំង ។ ភិក្ខុអ៊ីចីងនិយាយបានយ៉ាងច្រើនភាសា ប្រែគម្ពីរព្រះវិន័យ និង ព្រះសូត្រ ហើយនិពន្ធសៀវភៅរឿង “ប្រវត្តិព្រះសង្ឃចិនចារិកទៅកាន់ប្រទេសឥណ្ឌា” និង “ពិធីកម្មខាងព្រះពុទ្ធសាសនាក្នុងកោះក្បែរសមុទ្រខាងត្បូង” ព្រះអង្គបានទទួលអនិច្ចធម្មក្នុង ព.ស. ១២៥៥ ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ១២១៨

ព.ស. ១២១៨

ព្រះភិក្ខុវ៉ើយឡាង ឬហ៊ុយណើង បានទទួលដំណែងជាប្រមុខ អង្គទី ៦ នៃនិកាយសេន ហើយទទួលអនិច្ចធម្មក្នុង ព.ស.១២៥៥ (ក្នុងឆ្នាំជាមួយភិក្ខុអ៊ីចីង)
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ១២៥២

ព.ស. ១២៥២

ព្រះបាទតុងចុង សបព្រះរាជហឫទ័យ ឲ្យមានការប្រឡងជ្រើសរើសអ្នក ដែលនឹងបួស ជាគ្រាដំបូង ហើយាតមកក្នុង ព.ស.១២៥៨ ព្រះបាទហៀនចុង ក៏ទ្រង់បានអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុ ដែលមិនមានសិក្សាបរិយត្តិធម៌ លាចាកសិក្ខាបទ ១២,០០០ អង្គ ព្រោះមានអ្នកបួសដើម្បីគេចវេសការងារជាច្រើន ហើយទ្រង់ហាមការកសាងវត្ត សាងព្រះពុទ្ធរូប និង ការបោះពុម្ពព្រះសូត្រ ដោយមិនបានទទួលការអនុញ្ញាត (តមកក្នុង ព.ស. ១៣០៤ អ្នក ដែលនឹងបួសត្រូវសូត្រព្រះសូត្របាន ១០០០ ទំព័រ ឬបង់ថ្លៃបួសឲ្យហ្លួង (ព្រះរាជា) ១០០,០០០ អីប៉េះ)
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស.១២៦០

ព.ស.១២៦០
 
សបព្រះរាជហឫទ័យទទួលស្វាគមន៍ ព្រះភិក្ខុសង្ឃ សុភការសីង្ហ នៃនិកាយមន្ត្រៈយាន ដែលនិមន្តមកពីប្រទេសឥណ្ឌា ចូលមកសំណាក់អាស្រ័យក្នុងព្រះរាជវាំង ទ្រង់តែង តាំងជាប្រមុខសង្ឃ ក្រោយពីនេះ ក៏មានព្រះភិក្ខុ វច្ចរពោធិ និង អមោក្ខវច្ចរ ជួយជាកម្លាំង ផ្សព្វផ្សាយព្រះពុទ្ធសាសនាតមកទៀត ជាហេតុនាំឲ្យនិកាយមន្ត្រៈយានចាប់ផ្តើមរីកចំរើន សាយភាយ ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ១៣៧៤

ព.ស. ១៣៧៤

ក្នុងរជ្ជកាល ព្រះបាទប៊ុនចុងមានហេតុការណ៍គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍គឺ មានព្រះ រាជបញ្ជាឲ្យភិក្ខុ និង ភិក្ខុនី ដែលបួសដោយមិនបានទទួលការអនុញ្ញាតអំពីរាជការ បណ្តាក់ពាក្យសូមជាថ្មី ។ ក្នុងករណីនោះ មានការដាក់ពាក្យសូមដល់ទៅប្រមាណ ៧០០,០០០ អង្គ បន្ទាប់មកទៀត ក្នុង ព.ស. ១៣៨១ ទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យរាល់វត្តមានព្រះ វិហារបូជាព្រះពោធិសត្វអវលោកិតេស្វាររាល់វត្ត ដែលជាប្រពៃណីរហូតដល់បច្ចុបន្ន។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស.១៣៨៥

ព.ស.១៣៨៥

ចាប់ផ្តើមមានការបំផ្លិចបំផ្លាញព្រះពុទ្ធសាសនា ព្រោះព្រះបាទប៊ូចុង ទ្រង់ជ្រះថ្លាលទ្ធិតៅ ទ្រង់តែងតាំងអ្នកបួសតៅជាសេនាបតី ហើយដាក់ផែនការបំផ្លាញដោយចាប់ផ្តើមឲ្យ មានចោទឆ្លើយបញ្ហាចំពោះព្រះភក្តិក្នុងរាងបល្ល័ង្គ ។ រវាងព្រះសង្ឃ និង អ្នកបួសតៅ ក្នុង ព.ស. ១៣៨៩ តែភាគីតៅបរាជ័យ មិនសបព្រះទ័យ ទើបទ្រង់ចាត់ការដោយព្រះអង្គឯង គឺ ឲ្យភិក្ខុ និង ភិក្ខុនី លាចាកសិក្ខាបទ ២៦០,០០០អង្គ ។ រឹបអូសដីថ្លីរបស់សង្ឃ បំផ្លាញវត្ត ព្រះពុទ្ធរូប ដុតគម្ពីរជាដើម ជាហេតុធ្វើឲ្យព្រះពុទ្ធសាសនាទ្រុឌទ្រោមតាំងពីពេលនោះ មករាប់រយឆ្នាំ (ការបំផ្លិចបំផ្លាញ ខណៈពេល ដែលមានការផ្លាស់ប្តូរការគ្រប់គ្រង់ ដោយនៅព.ស.១៣៩១ ព្រះបាទសួនចុងទ្រង់ហាមការបំផ្លិចបំផ្លាញវត្ត នាំប្រមុខលទ្ធិតៅជាមួយ ពួកបង្ករការអុកឡុកទៅប្រហារជីវិត និង អនុញ្ញាតឲ្យមានការបំបួសសាជាថ្មី ដោយការ ប្រឡងចំណេះដឹង លិខិតអនុញ្ញាតឲ្យ និង អនុញ្ញាតមានការជួសជុលវត្តអារាម ជាពិសេសវត្តធំ)
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ១៤៥៩

ព.ស. ១៤៥៩

មានភិក្ខុមួយអង្គ លក្ខណៈធាត់រួសរាយ ចារិកផ្សព្វផ្សាយព្រះពុទ្ធសាសនា គ្រា ដែលទទួលអនិច្ចធម្ម មានអ្នកជឿថា ព្រះអង្គជាព្រះមេត្តេយ្យពោធិសត្វ ធ្វើឲ្យកើតការនិយមសាង រូបរបស់ព្រះអង្គធាត់ សម្បូរណ៍ រួសរាយ កាន់យាមមួយទុកនៅមុខវត្តចិន គោរពថាជាភិក្ខុ ដែលផ្តល់នូវសេចក្តីសុខ ធនធាន និង បុត្រ ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ១៤៩៩

ព.ស. ១៤៩៩

មានការទំលាយព្រះពុទ្ធសាសនាជាគ្រាធំម្តងទៀត ដោយព្រះបាទស៊ីចុងនៃរដ្ឋចិវ ទ្រង់ហាមឃាត់ការសាងព្រះផ្នួស ហើយរឹបអូស  និង រំសាយបំផ្លាញវត្ត ដែលមិនមានព្រះបរម រាជឱង្ការអនុញ្ញាតឲ្យកសាង ប្រមូលយកព្រះពុទ្ធរូបតាមវត្តទៅធ្វើជារូបិយប័ណ្ណ និង បញ្ជាឲ្យរាស្រ្តលក់ព្រះពុទ្ធរូប និង គ្រឿងបូជា ដែលធ្វើអំពីមាសក្រហមដល់រាជការទាំងអស់ ។ 
សម័យរាជវង្សសុង ឬសង(ព.ស.១៥០៣ ដល់ ១៨២៣)
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស.១៥០៤

ព.ស.១៥០៤ 

ព្រះបាទកៅចៅទ្រង់បានចាប់ផ្តើមស្តារឡើងវិញនូវព្រះពុទ្ធសាសនា ទ្រង់បញ្ជូនរាជទូត ទៅអារាធនាគម្ពីរព្រះសូត្រអំពីប្រទេសកូរ៉េ និង ប្រទេសឥណ្ឌានៅក្នុងព.ស.១៥១៦ ទ្រង់ឲ្យឆ្លាក់អក្សរព្រះត្រៃបិដកលើផ្ទាំងឈើ រួមមាន ១៣០.០០០ ផ្ទាំង ក្រោយពីនោះមក មានអ្នក ដែល ប្រកបដោយគុណសម្បត្តិ ចូលបួសច្រើនឡើង ការសិក្សាព្រះធម៌វិន័យក៏ចំ រើនឡើង មានព្រះសង្ឃទ្រង់ចារឹកមកពីប្រទេសឥណ្ឌា និង មានព្រះសង្ឃចិនមកពីប្រទេសឥណ្ឌាក៏ច្រើនឡើងដែរ កែទម្រង់ប្រពៃណី ពិធីកម្ម និង ជម្រុញការប្រតិបត្តិធម៌ ឃើញថាក្នុង ព.ស.១៥៧៨ (រជ្ជកាលព្រះ បាទយិនចុង) មានភិក្ខុ៣៨០.០០០ អង្គ ភិក្ខុនី ៤៨.០០០ អង្គ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស.១៦១២

ព.ស.១៦១២

រាជការចាប់ផ្តើមស្វែងរកប្រាក់ចំណូលអំពីការបួសព្រះសង្ឃ ដោយការលក់ប័ណ្ណឧបសម្បទា ធ្វើឲ្យការបួសជាការជំនួញ អ្នកមានសទ្ធាតែមិនមានប្រាក់ក៏មិនមានឱកាសបួស ជាហេតុមួយនៃភាពអន់ថយដល់ការសិក្សាព្រះធម៌វិន័យ បន្ទាប់មកនៅព.ស. ១៦៨៩ ព្រះសង្ឃត្រូវបង់ពន្ធគ្រប់អង្គ វៀរលែងតែអាយុគម្រប់ ៦០ឆ្នាំ ឬពិការ និង នៅព.ស. ១៦៩៥ ក៏នៅឲ្យនាំមកនូវភោគផល ដែលបានមកអំពីស្រែចំការរបស់វត្តទៅបំរុងសាលារៀនរបស់ស្តេចជំនួសវិញ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស.១៦៦១

ព.ស.១៦៦១

ព្រះបាទហ៊ុយចុងទ្រង់មានសទ្ធាចំពោះលទ្ធិតៅយ៉ាងខ្លាំង ទ្រង់គាបសង្កត់ព្រះពុទ្ធសាសនា ដោយបញ្ជាឲ្យរាល់ស្រុកសាងសង់ខ្ទមអ្នកតារបស់តៅ ផ្លាស់ប្តូរវត្ថុ ដែលទាក់ទងព្រះពុទ្ធសាសនា ដូចជា ហៅព្រះពុទ្ធ និង ព្រះពោធិសត្វជា “សៀន” ប្តូរឈ្មោះវត្តជាឈ្មោះខ្ទមអ្នកតា ប្រគេនគ្រឿងប្រដាប់ព្រះពុទ្ធរូបជាបែបតៅ រហូតមកទល់ ព.ស.១៦៦៥ ទើបទ្រង់មេត្តា ឲ្យព្រះពុទ្ធសាសនាត្រឡប់មកជាភាពដើមវិញ គឺស្រែចំការ ដែលរឹបយកទៅសងឲ្យវត្តវិញ និង នៅចុង ព.ស. ១៦៦៨ ក៏ឲ្យឈប់ជំនឿលទ្ធិតៅវិញ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស. ១៦៨៧

ព.ស. ១៦៨៧ 

នៅក្នុងរាជកាលព្រះបាទកៅចុង ព្រះសង្ឃហួបហុន រៀបរៀងសៀវភៅស័ព្ទព្រះពុទ្ធសាសនា ដែលជាប្រយោជន៍ក្នុងការសិក្សាយ៉ាងច្រើន និង ប្រើប្រាស់ផ្សព្វផ្សាយមកដល់បច្ចុប្បន្ន កាលពីមុននោះ ធ្លាប់មានភិក្ខុជាព្រឹទ្ធាចារ្យរៀបរៀងសៀវភៅសំខាន់ ស្រដៀងគ្នាមករួចហើយជាច្រើនគ្រា ហៅឈ្មោះថា “ការបញេ្ចញសំឡេង និង អត្ថន័យរបស់ស័ព្ទ ក្នុងព្រះត្រៃបិដក” គឺនៅ ព.ស.១៣៥១ ចំនួន ១០៣ ក្បាល នៅ ព.ស.១៤៨៣ ចំនួន៤៨០ ក្បាល និង នៅ ព.ស.១៥១២ ហៅថា “ស័ព្ទក្នុងព្រះត្រៃបិដក” ៦៦០ក្បាល។
ពោលដោយសរុប នៅក្នុងរាជវង្សនេះ ព្រះមហាក្សត្រ និង អ្នកប្រាជ្ញរាជបណ្ឌិត្យមានសទ្ធាជ្រះថ្លាក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាល្អ ព្រះពុទ្ធសាសនាបានស្តារឡើងមកវិញយ៉ាងសមគួរដែរ តែព្រោះអាស្រ័យអ្នករាជការរវល់តែកង្វល់ដល់ការរកប្រាក់អំពីវត្ត ដើម្បីប្រើប្រាស់ការពាររាជវង្សអំពីសត្រូវ ទើបសេចក្តីរីកចំរើនមិនបានមានតាមការគួរ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: សម័យរាជវង្សងួន ឬ យ៉ួន (ព.ស.១៨២៣ ដល់ ១៩១១) ព.ស. ១៨០២ ដល់ ១៨៣៧

សម័យរាជវង្សងួន ឬ យ៉ួន (ព.ស.១៨២៣ ដល់ ១៩១១) ព.ស. ១៨០២ ដល់ ១៨៣៧

រជ្ជកាលព្រះបាទស៊ីចូ ឬយុងយ៉ីខាន ទ្រង់បានឧបត្ថម្ភព្រះពុទ្ធសាសនា ដូចជាទ្រង់ព្រះមេត្តាឲ្យបោះពុម្ពព្រះត្រៃបិដកឡើងជាថ្មី បញ្ចប់ការយកពន្ធដារពីវត្តជាដើម ជាពិសេសទ្រង់លើកស្ទួយព្រះសង្ឃលាមៈ ដោយគោលបំណងដើម្បីផលប្រយោជន៍ខាងការគ្រប់គ្រងជាសំខាន់តែប៉ុណ្ណោះ ទើបផលមិនល្អដល់ព្រះពុទ្ធសាសនាប៉ុន្មានឡើយ ទោះបីក្សត្រអង្គបន្ទាប់មកក្នុងរាជវង្សងួនក៏នៅប្រកាន់ខ្ជាប់នយោបាយយ៉ាងនេះ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: សម័យរាជវង្សម៉ីង ឬ ម៉េង (ព.ស.១៩១១ ដល់ ២១៨៧)

សម័យរាជវង្សម៉ីង ឬ ម៉េង (ព.ស.១៩១១ ដល់ ២១៨៧) 

ព.ស.១៩១១ដល់ ១៩៤៣
 
រជ្ជកាលព្រះបាទថៃចូវ ឬហុងវូ ឬហ័ងប៊ូ ព្រះមហាក្សត្រធ្លាប់បានទ្រង់ព្រះផ្នួសមកពីមុន ទើបទ្រង់ឧបត្ថម្ភទំនុកបំរុងព្រះពុទ្ធសាសនាឲ្យចំរើនគង់វង្សឡើងវិញទៀត។ 

ព.ស.២០៦៩ ដល់ ២១០៩

រជ្ជកាលកាលព្រះបាទស៊ីចុង ក្សត្រអង្គនេះជ្រះថ្លាលទ្ធិតៅយ៉ាងខ្លាំង និង ជាបដិបក្ខចំពោះព្រះពុទ្ធសាសនា ទើបព្រះពុទ្ធសាសនាត្រូវបំផ្លាញ់មួយគ្រាធំទៀត ដោយចាប់ផ្តើមបំផ្លាញព្រះពុទ្ធរូប បំផ្លាញ់វត្ត ឲ្យអ្នកបួសតៅចូលទៅនៅវត្ត វត្តត្រូវប្តូរឲ្យទៅជាសំណាក់តៅ ភិក្ខុគ្រង ចីវរបែបតៅ ពិធីកម្មព្រះពុទ្ធសាសនា និង តៅលាយលំជាមួយគ្នាទាំងអស់។

ព.ស.២១៤៤ ដល់ ២១៨៦

គ្រឹស្តសាសនាចាប់ផ្តើមចូលមកផ្សព្វផ្សាយនូវមាកៅ តាំងតែដើមពុទ្ធសតវត្សរ៍ទី២១ បានផ្តើមចូលមកមានឥទ្ធិពលក្នុងព្រះរាជសំណាក់ និង បានជួយផ្តល់ចំណេះវិជ្ជាសម័យថ្មីដល់ចិន នៅពីសម័យរាជវង្សឈេងតៗទៅយ៉ាងច្រើន ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស.១៩១១ដល់ ១៩៤៣

ព.ស.១៩១១ដល់ ១៩៤៣
 
រជ្ជកាលព្រះបាទថៃចូវ ឬហុងវូ ឬហ័ងប៊ូ ព្រះមហាក្សត្រធ្លាប់បានទ្រង់ព្រះផ្នួសមកពីមុន ទើបទ្រង់ឧបត្ថម្ភទំនុកបំរុងព្រះពុទ្ធសាសនាឲ្យចំរើនគង់វង្សឡើងវិញទៀត។
ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ចិន: ព.ស.២០៦៩ ដល់ ២១០៩

ព.ស.២០៦៩ ដល់ ២១០៩

រជ្ជកាលកាលព្រះបាទស៊ីចុង ក្សត្រអង្គនេះជ្រះថ្លាលទ្ធិតៅយ៉ាងខ្លាំង និង ជាបដិបក្ខចំពោះព្រះពុទ្ធសាសនា ទើបព្រះពុទ្ធសាសនាត្រូវបំផ្លាញ់មួយគ្រាធំទៀត ដោយចាប់ផ្តើមបំផ្លាញព្រះពុទ្ធរូប បំផ្លាញ់វត្ត ឲ្យអ្នកបួសតៅចូលទៅនៅវត្ត វត្តត្រូវប្តូរឲ្យទៅជាសំណាក់តៅ ភិក្ខុគ្រង ចីវរបែបតៅ ពិធីកម្មព្រះពុទ្ធសាសនា និង តៅលាយលំជាមួយគ្នាទាំងអស់។