navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
កោសិកាដើម

កោសិកាដើម គឺជាកោសិកាដែលមិនទាន់បែងចែកជាអំប្រ៊ីយ៉ុង ឬមនុស្សពេញវ័យ ដែលមានសមត្ថភាពបន្តដោយខ្លួនឯង និងបែងចែកទៅជាប្រភេទផ្សេងៗនៃជាលិកា។ ប្រភេទនៃកោសិកាដើមភាគច្រើនរួមមាន កោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុង ដែលជាកោសិកាកើតចេញពីពងដែលបង្កកំណើត និងមានពហុមុខងារ និងកោសិកាដើមពេញវ័យ ដែលមានលក្ខណៈជាក់លាក់នៃជាលិកា និងមានក្នុងបរិមាណតិចតួចនៅក្នុងជាលិកានីមួយៗ និងមានពហុមុខងារ។ កោសិកាដើមមនុស្សពេញវ័យគឺជាកោសិកាសំខាន់សម្រាប់រក្សារចនាសម្ព័ន្ធជាលិកា មុខងារ និង homeostasis  ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទៅតាមអាយុបុគ្គល មុខងាររបស់កោសិកាដើមអាចធ្លាក់ចុះ ដែលនាំឱ្យការថយចុះនៃជាលិកា homeostasis និងសមត្ថភាពក្នុងការស្តារឡើងវិញ។ នេះអាចនាំឱ្យមានការថយចុះមុខងារជាលិកា និងជំងឺទាក់ទងនឹងអាយុដូចជាមហារីក។ ក្នុងអំឡុងពេលដំណើរការនៃភាពចាស់ មុខងាររបស់កោសិកាដើមអាចនឹងត្រូវបាត់បង់ដោយសារតែកត្តាខាងក្នុង និងខាងក្រៅ។ កត្តាខាងក្នុងរួមមានសារធាតុពុលដូចជា រ៉ាឌីកាល់សេរី ការខូចខាត DNA ការផ្លាស់ប្តូរប្រូតេអ៊ីន homeostasis និង mitochondria dysfunctional ខណៈពេលដែលកត្តាខាងក្រៅរួមមានការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងកោសិកាដើម និងផលប៉ះពាល់នៃសារធាតុរលាកនៅទីនោះ។ ប្រសិនបើយើងកែលម្អការយល់ដឹងរបស់យើងអំពីយន្តការម៉ូលេគុលដែលទាក់ទងនឹងភាពចាស់នៃកោសិកាដើម យើងអាចប្រើពួកវាជាគោលដៅដើម្បីកែលម្អភាពចាស់ ដែលអាចនាំទៅដល់ការពន្យារអាយុជីវិតដែលមានសុខភាពល្អដោយការពារជំងឺដែលទាក់ទងនឹងភាពចាស់។
កោសិកាដើម: អុកស៊ីសែនសកម្ម

អុកស៊ីសែនសកម្ម 
មិនត្រឹមតែស្ថេរភាពនៃហ្សែនប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងប្រូតេអូមមានសារៈសំខាន់ណាស់សម្រាប់ការរស់រានមានជីវិត និងមុខងាររបស់កោសិកាដើម។ ប្រូតេអ៊ីន homeostasis គឺជាដំណើរការនៃការរក្សាតុល្យភាពរវាងការសំយោគប្រូតេអ៊ីន ការបត់ និងការផ្លាស់ប្តូរ  ។ នៅពេលដែលប្រូតេអ៊ីន homeostasis បំបែក, បញ្ហាផ្នត់ប្រូតេអ៊ីនកើតឡើង, ការប្រមូលផ្តុំជាតិពុលកើតឡើង, និងប្រូតេអ៊ីនដែលខូចបានប្រមូលផ្តុំ។ នេះអាចបណ្តាលឱ្យខូចកោសិកា និងខូចមុខងារជាលិកា  ។ ជំងឺសរសៃប្រសាទជាច្រើន (ជំងឺភ្លេចភ្លាំង ជំងឺផាកឃីន  ។ នេះបង្ហាញថាកោសិកាចាស់ៗងាយនឹងបង្កើត និងប្រមូលផ្តុំប្រូតេអ៊ីនខុស។ ប្រូតេអ៊ីន homeostasis ត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយ autophagy, ប្រព័ន្ធ ubiquitin proteasome ដែលជាដំណើរការ degradation ប្រូតេអ៊ីន និងការឆ្លើយតបប្រូតេអ៊ីន unfolded  ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលភាពចាស់កាន់តែរីកចម្រើន ដំណើរការនេះមិនកើតឡើងជាធម្មតាទេ ដែលនាំទៅដល់ការប្រមូលផ្តុំប្រូតេអ៊ីនខុស និងការកើនឡើងភាពតានតឹងក្នុងកោសិកា  ។ នេះអាចប៉ះពាល់ដល់សមត្ថភាពបង្កើតឡើងវិញនៃកោសិកាដើម។

កោសិកាដើមមាននៅក្នុងស្ថានភាពស្ងប់ស្ងាត់សម្រាប់ភាគច្រើននៃជីវិតរបស់ពួកគេ ហើយមានតម្រូវការតិចតួចសម្រាប់ការរំលាយអាហារ   ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយការថយចុះនៃមុខងារ mitochondrial ដែលជាលក្ខណៈនៃភាពចាស់អាចប៉ះពាល់ដល់មុខងារនៃកោសិកាដើម  ។ Mitochondria គឺជាសរីរាង្គដែលផលិតថាមពលនៅក្នុងកោសិកា និងមានហ្សែនផ្ទាល់ខ្លួន។ នៅពេលដែលមុខងារ mitochondrial ត្រូវបានរារាំងដោយសិប្បនិម្មិត កោសិកាដើម hematopoietic បង្ហាញ phenotype នៃភាពចាស់។ ហើយការព្យាបាលជាមួយនឹងសារធាតុប្រឆាំងអុកស៊ីតកម្មដូចជា rapamycin ធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវបាតុភូតនៃភាពចាស់ដែលទាក់ទងនឹង mitochondria  ។ មានរបាយការណ៍ថាការថយចុះនៃមុខងារ mitochondrial ដោយសារតែភាពចាស់គឺបណ្តាលមកពីការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុង mitochondrial DNA ហើយថានេះបណ្តាលមកពីប្រភេទអុកស៊ីសែនដែលមានប្រតិកម្មដែលផលិតជាចម្បងនៅក្នុង mitochondria    ។ លើសពីនេះ ការផ្លាស់ប្តូរអាចកើតមានឡើងដោយសារតែកំហុសដែលកើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលចម្លង DNA របស់ mitochondrial  ។ បន្ថែមពីលើការចម្លង DNA របស់ mitochondrial ការផ្លាស់ប្តូរការរំលាយអាហារកោសិកាដោយសារភាពចាស់អាចប៉ះពាល់ដល់ថាមពល homeostasis និងកាត់បន្ថយមុខងារ mitochondrial  ។
កោសិកាដើម: អតុល្យភាពប្រូតេអ៊ីន homeostasis

អតុល្យភាពប្រូតេអ៊ីន homeostasis 
កោសិកាដើមមាននៅក្នុង microenvironment ជាក់លាក់មួយហៅថា niche ។ ទីផ្សារពិសេសនេះមានតួនាទីជួយដល់មុខងារ និងការថែរក្សាកោសិកាដើម។ កោសិកាក្រៅពីកោសិកាដើមដែលមានវត្តមាននៅកន្លែងត្រឹមត្រូវអាចមានអាយុ ឬមុខងាររបស់កោសិកាដើមអាចកាន់តែយ៉ាប់យ៉ឺនដោយសារការផ្លាស់ប្តូរសារធាតុនៅកន្លែងត្រឹមត្រូវ។ ឧទាហរណ៍ ចំនួននៃកោសិកាមួក និងកោសិកា hub ដែលដើរតួក្នុងការទ្រទ្រង់កោសិកាដើម germline នៅក្នុងអូវែ និងពងស្វាសនៃរុយផ្លែរៀងៗខ្លួន ថយចុះនៅពេលដែលភាពចាស់រីកចម្រើន   ។

បន្ថែមពីលើតំបន់ជាក់លាក់ដែលមានកោសិកាដើម កត្តាឈាមដែលអាចធ្វើដំណើរពេញរាងកាយតាមរយៈឈាមក៏អាចប៉ះពាល់ដល់មុខងារនៃកោសិកាដើមជាលិកាផងដែរ។ ឧទាហរណ៍ កត្តា លូតលាស់ បំប្លែង (TGF)-β កកកុញនៅក្នុងសាច់ដុំរបស់សត្វកណ្តុរដែលមានវ័យចំណាស់ រំខានដល់ការរីកសាយ និងការបង្កើតឡើងវិញនៃកោសិកាដើមសាច់ដុំ  ។ ប្រសិនបើ​សារធាតុ​រលាក​ទាំងនេះ​បន្ត​កើតមាន​រ៉ាំរ៉ៃ នោះ​វា​អាច​នាំឱ្យ​មាន​ការថយចុះ​មុខងារ​ទាក់ទង​នឹង​អាយុ​។

ប្រភេទ អុកស៊ីសែនដែលមានប្រតិកម្ម ត្រូវបានបង្កើតដោយសារតែការរំលាយអាហារធម្មតា ជាពិសេសក្នុងអំឡុងពេលដំណើរការអុកស៊ីតកម្ម phosphorylation នៅក្នុង mitochondria ។ លើសពីនេះ អុកស៊ីហ្សែនសកម្មអាចត្រូវបានបង្កើតដោយការរំញោចខាងក្រៅ ដែលអាចដើរតួក្នុងការបញ្ជូនសញ្ញាទៅកោសិកា។ តាមរបៀបនេះ អុកស៊ីហ្សែនសកម្មចូលរួមក្នុងការបញ្ជូនសញ្ញាកោសិកា ចូលរួមក្នុងការលូតលាស់កោសិកា ការស្លាប់។ល។ និងធ្វើនិយ័តកម្មស្ថានភាពកោសិកា  ប៉ុន្តែប្រសិនបើបរិមាណច្រើនពេក កោសិកា និងជាលិកាត្រូវខូចខាត។ ប្រសិនបើការខូចខាតនេះនៅតែបន្ត ភាពចាស់ត្រូវបានពន្លឿន ហើយ DNA នៃកោសិកាអាចត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ ដែលនាំទៅដល់ជំងឺមហារីក។ នៅពេលអាយុកោសិកា mitochondria មុខងាររបស់ពួកគេកាន់តែយ៉ាប់យ៉ឺន ហើយនៅពេលដែលការខូចខាតបានប្រមូលផ្តុំ ប្រភេទអុកស៊ីសែនដែលមានប្រតិកម្មនឹងកកកុញ ដែលអាចនាំទៅរកការថយចុះមុខងារ ឬការស្លាប់នៃកោសិកាដើម  ។

 កត្តាឈាម 
អស្ថិរភាពហ្សែនគឺជាសញ្ញាមួយនៃភាពចាស់។ អស្ថិរភាពហ្សែនអាចបណ្តាលមកពីការប្រមូលផ្តុំនៃការខូចខាត DNA និងការកាត់បន្ថយដំណើរការជួសជុលការខូចខាត DNA ។ កោសិកាដើមពេញវ័យមាននៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដែលជាស្ថានភាពមួយដែលវដ្តកោសិកាត្រូវបានបញ្ឈប់ក្នុងរយៈពេលយូរ ហើយត្រូវបានធ្វើឱ្យសកម្មយ៉ាងឆាប់រហ័សនៅពេលដែលមានការភ្ញោចដូចជារបួស  ។ កោសិកាដើមអាចគេចផុតពីហានិភ័យនៃការខូចខាត DNA ដែលអាចកើតឡើងកំឡុងពេលបែងចែកកោសិកាក្នុងស្ថានភាពស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែដំណើរការជួសជុល DNA មិនកើតឡើងប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពទេ ដោយសារការបញ្ចេញប្រូតេអ៊ីនទាបដែលត្រូវការសម្រាប់ការជួសជុលការខូចខាត DNA ។ ដូច្នេះនៅពេលដែលការខូចខាត DNA ប្រមូលផ្តុំ និងលើសពីកម្រិតកំណត់ បញ្ហាអាចកើតឡើងនៅក្នុងមុខងារនៃកោសិកាដើម  ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការស្រាវជ្រាវបន្ថែមគឺត្រូវការជាចាំបាច់លើយន្តការដែលការខូចខាត DNA ប្រមូលផ្តុំ។ លើសពីនេះទៀត សញ្ញានៃការខូចខាត DNA មិនត្រូវបានដោះស្រាយបានល្អទាក់ទងនឹងភាពចាស់  ។ γH2AX ដែលជាតំណាងនៃសញ្ញាសម្គាល់ DNA ដែលខូចត្រូវបានបង្កើនចំនួននៅក្នុងស្នូលនៃកោសិកាដើម hematopoietic វ័យចំណាស់ និងកោសិកាដើមសាច់ដុំ   និងអង់ស៊ីម dephosphorylation (PP4c) ដែលទទួលស្គាល់ និង dephosphorylates γH2AX នៅក្នុងកោសិកាចាស់ៗធ្វើសកម្មភាពនៅកន្លែង។ ប្រសិនបើវាមិនត្រូវបានធ្វើទេ សញ្ញាការខូចខាត DNA នៅតែបន្ត  ។
កោសិកាដើម: កត្តាឈាម

កត្តាឈាម 
អស្ថិរភាពហ្សែនគឺជាសញ្ញាមួយនៃភាពចាស់។ អស្ថិរភាពហ្សែនអាចបណ្តាលមកពីការប្រមូលផ្តុំនៃការខូចខាត DNA និងការកាត់បន្ថយដំណើរការជួសជុលការខូចខាត DNA ។ កោសិកាដើមពេញវ័យមាននៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដែលជាស្ថានភាពមួយដែលវដ្តកោសិកាត្រូវបានបញ្ឈប់ក្នុងរយៈពេលយូរ ហើយត្រូវបានធ្វើឱ្យសកម្មយ៉ាងឆាប់រហ័សនៅពេលដែលមានការភ្ញោចដូចជារបួស  ។ កោសិកាដើមអាចគេចផុតពីហានិភ័យនៃការខូចខាត DNA ដែលអាចកើតឡើងកំឡុងពេលបែងចែកកោសិកាក្នុងស្ថានភាពស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែដំណើរការជួសជុល DNA មិនកើតឡើងប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពទេ ដោយសារការបញ្ចេញប្រូតេអ៊ីនទាបដែលត្រូវការសម្រាប់ការជួសជុលការខូចខាត DNA ។ ដូច្នេះនៅពេលដែលការខូចខាត DNA ប្រមូលផ្តុំ និងលើសពីកម្រិតកំណត់ បញ្ហាអាចកើតឡើងនៅក្នុងមុខងារនៃកោសិកាដើម  ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការស្រាវជ្រាវបន្ថែមគឺត្រូវការជាចាំបាច់លើយន្តការដែលការខូចខាត DNA ប្រមូលផ្តុំ។ លើសពីនេះទៀត សញ្ញានៃការខូចខាត DNA មិនត្រូវបានដោះស្រាយបានល្អទាក់ទងនឹងភាពចាស់  ។ γH2AX ដែលជាតំណាងនៃសញ្ញាសម្គាល់ DNA ដែលខូចត្រូវបានបង្កើនចំនួននៅក្នុងស្នូលនៃកោសិកាដើម hematopoietic វ័យចំណាស់ និងកោសិកាដើមសាច់ដុំ   និងអង់ស៊ីម dephosphorylation (PP4c) ដែលទទួលស្គាល់ និង dephosphorylates γH2AX នៅក្នុងកោសិកាចាស់ៗធ្វើសកម្មភាពនៅកន្លែង។ ប្រសិនបើវាមិនត្រូវបានធ្វើទេ សញ្ញាការខូចខាត DNA នៅតែបន្ត  ។
កោសិកា​ដើម

ស្តាំ|រូបភាពតូច|470x470ភីកសែល| កោសិកាដើមពីដំណាក់កាលអំប្រ៊ីយ៉ុងដំបូង។
កោសិកាដើម (-細胞, 영어 :  ) គឺជា កោសិកាដែលមិនមានភាពខុសគ្នា ដែលអាចបែងចែកទៅជាប្រភេទជាច្រើននៃ ជាលិកា នៅក្នុង អំប្រ៊ីយ៉ុង ឬមនុស្សពេញវ័យ។ តាមពិតវាសំដៅទៅលើ កោសិកា pluripotent មុនពេលសម្រាល។ កោសិកាដើមត្រូវបានប្រមូលជាចម្បងពី អំប្រ៊ីយ៉ុង ក្នុងដំណាក់កាលដំបូងនៃការបែងចែក។ ដោយសារ កោសិកា នៅដំណាក់កាលនេះមិនទាន់មានលទ្ធភាពបង្កើតសរីរាង្គនៅឡើយ ពួកវាអាចត្រូវបានបង្កាត់ចូលទៅក្នុងកោសិកាដែលបានជ្រើសរើសជាពិសេសដោយផ្អែកលើការបញ្ចូលពីមុន។ ហៅផងដែរថា hepatocytes ឬកោសិកា ម្តាយ ។ បច្ចុប្បន្ន​នេះ ការ​ស្រាវជ្រាវ​កោសិកា​ដើម​កំពុង​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ក្នុង​ការ​ប្រកួត​ប្រជែង​ក្នុង​ប្រទេស​ជុំវិញ​ពិភពលោក។ ប្រសិនបើបច្ចេកវិទ្យាត្រូវបានធានាដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្រងកោសិកាដើមបានត្រឹមត្រូវ នោះពិភពថ្មីនៃការព្យាបាលជម្ងឺនឹងបើកចំហ។ នេះ​ក៏​ព្រោះ​តែ​ការ​ប្តូរ​សរីរាង្គ​អាច​ធ្វើ​បាន​យ៉ាង​ងាយ។ មានពីរប្រភេទ៖ កោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុង និងកោសិកាដើមពេញវ័យ។ កោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុងមានចរិតលក្ខណៈដែលអាចបែងចែកទៅជាកោសិកាទាំងអស់ ចំណែកកោសិកាដើមពេញវ័យមានចរិតលក្ខណៈនៃការបំបែកទៅជាកោសិកាជាក់លាក់ប៉ុណ្ណោះ។
កោសិកា​ដើម: កោសិកាដើមមនុស្សពេញវ័យ / កោសិកាដើមជាក់លាក់នៃជាលិកា

កោសិកាដើមមនុស្សពេញវ័យ / កោសិកាដើមជាក់លាក់នៃជាលិកា 

សម្រួលការបកប្រែដោយ និស្សិត ស្រួ យុុទ្ធធឿន

Totipotency - សំដៅលើសមត្ថភាពក្នុងការបែងចែកទៅជា បុគ្គល ហើយ កោសិកា នីមួយៗអាចបែងចែកទៅ ជាបុគ្គល ។ នេះ​គឺ​ដូច​គ្នា​នឹង​ពេល​ស៊ុត​បង្ក​កំណើត​បំបែក​នៅ​ដំណាក់កាល​ដំបូង​នៃ​ការ​មាន​ផ្ទៃពោះ ដោយ​បង្កើត​បាន ​កូនភ្លោះ ​ដូចគ្នា​។

 ភាពខុសគ្នានៃសក្តានុពលនៃកោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុង 
ស្តាំ|រូបភាពតូច|250x250ភីកសែល| ដ្យាក្រាមគ្រោងការណ៍នៃដំណើរការនៃភាពខុសគ្នានៃកោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុង។
Pluripotency - សំដៅលើសមត្ថភាពក្នុងការបែងចែកទៅជាកោសិកាទាំងអស់របស់ទារកឬមនុស្សពេញវ័យ។ វាគឺជាកោសិកាមួយនៅដំណាក់កាលមុនការខុសប្លែកគ្នាទៅជាសរីរាង្គផ្សេងៗនៅពេលដែលស៊ុតបង្កកំណើតដំបូងបានបែងចែក។ កោសិកាទាំងនេះបែងចែកទៅជាសរីរាង្គផ្សេងៗដូចជាបេះដូង លំពែង ថ្លើម។ ស្បែក សរសៃប្រសាទ ។ល។

Multipotent - សមត្ថភាពក្នុងការបែងចែកទៅជាប្រភេទកោសិកាជាច្រើនដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ពូជកោសិកាហើយត្រូវបានស្រង់ចេញពីកោសិកាដើមពេញវ័យ។

Bipotent - សំដៅលើកោសិកាដើមដែលអាចបែងចែកទៅជាកោសិកាពីរប្រភេទ។

Unipotent - សំដៅលើកោសិកាដើមដែលអាចបែងចែកទៅជាកោសិកាជាក់លាក់មួយប្រភេទ។

កោសិកាដើមទាំងនេះមានក្នុងបរិមាណតិចតួចបំផុតនៅក្នុង ជាលិកា នីមួយៗនៃរាងកាយ។ កោសិកាដែលបង្កើតជាជាលិកាជាក់លាក់គឺជាកោសិកាដែលត្រូវបានកំណត់ឱ្យខុសគ្នាតែចូលទៅក្នុងណឺរ៉ូន olfactory ដូចជាកោសិកាខួរឆ្អឹងចូលទៅក្នុងកោសិកាឈាម កោសិកាដើមស្បែកចូលទៅក្នុង ស្បែក និងណឺរ៉ូន olfactory ទៅជាសរសៃប្រសាទ olfactory ។ ឧទាហរណ៍តំណាងគឺ កោសិកាដើម hematopoietic pluripotent ។ វាគឺជា កោសិកា ដែលផ្តល់ចំនួន កោសិកា អប្បបរមាដែលត្រូវការដើម្បីរក្សារាងកាយរបស់យើងឱ្យមានសុខភាពល្អគ្រប់ពេលវេលា។ នៅពេលដែលការខូចខាតខ្លះកើតឡើង កោសិកាដើមពីសរីរាង្គផ្សេងទៀតបានចូលមក និង បំប្លែង ទៅជាជាលិកាដែលខូច។ ចាប់តាំងពីភាពខុសគ្នាមានស្ថេរភាព វាមិនមានលទ្ធភាពនៃកោសិកាមហារីកទេ ហើយការអនុវត្តគ្លីនិកបានឈានដល់រួចហើយ។ មិនដូចកោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុងទេ វាមិនមានការបំផ្លិចបំផ្លាញនៃស៊ុតបង្កកំណើតទេ ដូច្នេះមិនមានបញ្ហា សីលធម៌ ទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចំនួនកោសិកាដើមដែលអាចទទួលបានមានតិចតួច ពិបាកក្នុងការដាំដុះ ហើយពួកវាអាចបែងចែកទៅជាកោសិកាជាក់លាក់ប៉ុណ្ណោះ ហើយពួកគេមិនអាចបរិច្ចាគបានទេដោយសារតែការបដិសេធនៃប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ។

កោសិកាដើមរួមមាន កោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុង ដោយប្រើ អំប្រ៊ីយ៉ុង របស់មនុស្ស កោសិកាដើមពេញវ័យដូចជាកោសិកាខួរឆ្អឹងដែល បន្តផលិតកោសិកាឈាម និង កោសិកាដើម pluripotent (កោសិកា iPS) ដោយប្រើ កោសិកា somatic មនុស្ស ។
ធ្វេង|រូបភាពតូច|299x299ភីកសែល| កោសិកាដើម Mesenchymal អាចបែងចែកទៅជា osteoblasts និង chondrocytes ដែលបង្កើតជាឆ្អឹង។
កោសិកា​ដើម: ភាពខុសគ្នានៃសក្តានុពលនៃកោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុង

ភាពខុសគ្នានៃសក្តានុពលនៃកោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុង 
ស្តាំ|រូបភាពតូច|250x250ភីកសែល| ដ្យាក្រាមគ្រោងការណ៍នៃដំណើរការនៃភាពខុសគ្នានៃកោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុង។
Pluripotency - សំដៅលើសមត្ថភាពក្នុងការបែងចែកទៅជាកោសិកាទាំងអស់របស់ទារកឬមនុស្សពេញវ័យ។ វាគឺជាកោសិកាមួយនៅដំណាក់កាលមុនការខុសប្លែកគ្នាទៅជាសរីរាង្គផ្សេងៗនៅពេលដែលស៊ុតបង្កកំណើតដំបូងបានបែងចែក។ កោសិកាទាំងនេះបែងចែកទៅជាសរីរាង្គផ្សេងៗដូចជាបេះដូង លំពែង ថ្លើម។ ស្បែក សរសៃប្រសាទ ។ល។

Multipotent - សមត្ថភាពក្នុងការបែងចែកទៅជាប្រភេទកោសិកាជាច្រើនដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ពូជកោសិកាហើយត្រូវបានស្រង់ចេញពីកោសិកាដើមពេញវ័យ។

Bipotent - សំដៅលើកោសិកាដើមដែលអាចបែងចែកទៅជាកោសិកាពីរប្រភេទ។

Unipotent - សំដៅលើកោសិកាដើមដែលអាចបែងចែកទៅជាកោសិកាជាក់លាក់មួយប្រភេទ។

កោសិកាដើមទាំងនេះមានក្នុងបរិមាណតិចតួចបំផុតនៅក្នុង ជាលិកា នីមួយៗនៃរាងកាយ។ កោសិកាដែលបង្កើតជាជាលិកាជាក់លាក់គឺជាកោសិកាដែលត្រូវបានកំណត់ឱ្យខុសគ្នាតែចូលទៅក្នុងណឺរ៉ូន olfactory ដូចជាកោសិកាខួរឆ្អឹងចូលទៅក្នុងកោសិកាឈាម កោសិកាដើមស្បែកចូលទៅក្នុង ស្បែក និងណឺរ៉ូន olfactory ទៅជាសរសៃប្រសាទ olfactory ។ ឧទាហរណ៍តំណាងគឺ កោសិកាដើម hematopoietic pluripotent ។ វាគឺជា កោសិកា ដែលផ្តល់ចំនួន កោសិកា អប្បបរមាដែលត្រូវការដើម្បីរក្សារាងកាយរបស់យើងឱ្យមានសុខភាពល្អគ្រប់ពេលវេលា។ នៅពេលដែលការខូចខាតខ្លះកើតឡើង កោសិកាដើមពីសរីរាង្គផ្សេងទៀតបានចូលមក និង បំប្លែង ទៅជាជាលិកាដែលខូច។ ចាប់តាំងពីភាពខុសគ្នាមានស្ថេរភាព វាមិនមានលទ្ធភាពនៃកោសិកាមហារីកទេ ហើយការអនុវត្តគ្លីនិកបានឈានដល់រួចហើយ។ មិនដូចកោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុងទេ វាមិនមានការបំផ្លិចបំផ្លាញនៃស៊ុតបង្កកំណើតទេ ដូច្នេះមិនមានបញ្ហា សីលធម៌ ទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចំនួនកោសិកាដើមដែលអាចទទួលបានមានតិចតួច ពិបាកក្នុងការដាំដុះ ហើយពួកវាអាចបែងចែកទៅជាកោសិកាជាក់លាក់ប៉ុណ្ណោះ ហើយពួកគេមិនអាចបរិច្ចាគបានទេដោយសារតែការបដិសេធនៃប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ។

កោសិកាដើមរួមមាន កោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុង ដោយប្រើ អំប្រ៊ីយ៉ុង របស់មនុស្ស កោសិកាដើមពេញវ័យដូចជាកោសិកាខួរឆ្អឹងដែល បន្តផលិតកោសិកាឈាម និង កោសិកាដើម pluripotent (កោសិកា iPS) ដោយប្រើ កោសិកា somatic មនុស្ស ។
ធ្វេង|រូបភាពតូច|299x299ភីកសែល| កោសិកាដើម Mesenchymal អាចបែងចែកទៅជា osteoblasts និង chondrocytes ដែលបង្កើតជាឆ្អឹង។
កោសិកា​ដើម: កោសិកាដើម Pluripotent ដែលបង្កឡើង - កោសិកា iPS ឬ iPSCs

កោសិកាដើម Pluripotent ដែលបង្កឡើង - កោសិកា iPS ឬ iPSCs 

កោសិកាដើមទាំងនេះត្រូវបានគេហៅថាជាកោសិកា IPS ហើយមានអត្ថប្រយោជន៍ក្នុងការបំបែកទៅជា កោសិកាដើមដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិដូចគ្នាទៅនឹងកោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុង មិនថាពួកវាត្រូវបានគេប្រើនៅក្នុងរាងកាយនៅកន្លែងណាក៏ដោយ។ វាក៏ត្រូវបានគេប្រើជា ការចាប់ផ្តើម ឬ dedifferentiation ហើយអត្ថន័យនៃទាំងពីរគឺស្ទើរតែដូចគ្នា។ ក្នុងឆ្នាំ 2007 ក្រុម Yamanaka ដឹកនាំដោយអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រជប៉ុន Shinya Yamanaka បានទទួលជោគជ័យក្នុងការផ្លាស់ប្តូរភាពខុសគ្នាដោយប្រើសត្វកណ្តុរជាលើកដំបូង ដោយផ្តល់ក្តីសង្ឃឹមថាកោសិកាដើមដូចជាកោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុងអាចបង្កើតបានដោយប្រើផ្នែកណាមួយនៃរាងកាយមនុស្សក្នុងសតវត្សទី 21 នេះ។ គឺជាសមិទ្ធិផលដ៏អស្ចារ្យមួយក្នុងជីវបច្ចេកវិទ្យា។ នេះគឺជារបាយការណ៍ដែលអាចផ្តល់ក្តីសង្ឃឹមដ៏អស្ចារ្យក្នុងការដុតអ្នកជំងឺ អ្នកជំងឺដែលបាត់បង់អវយវៈ និងអ្នកជំងឺខ្វិនឆ្អឹងខ្នង។ ប្រទេសជប៉ុនបាននាំមុខមុនក្នុងវិស័យនេះ ប៉ុន្តែនៅទីបំផុតសហរដ្ឋអាមេរិកបាននាំមុខគេក្នុងវិស័យកោសិកាដើមទាំងអស់។
កោសិកា​ដើម: ការព្យាបាលដោយម៉ាទ្រីសក្រៅកោសិកា

ការព្យាបាលដោយម៉ាទ្រីសក្រៅកោសិកា 
ការព្យាបាលដោយម៉ាទ្រីស Extracellular គឺជាការព្យាបាលដោយផ្អែកលើម្សៅដែលចម្រាញ់ចេញពីប្លោកនោមជ្រូក ហើយបច្ចុប្បន្នកំពុងត្រូវបានសាកល្បងជាមួយនឹងសម្ភារៈផ្សេងៗ។ វាកំពុងលេចចេញជាមេកាសម្រាប់ការព្យាបាលកោសិកាដើម ដោយលទ្ធផលស្រាវជ្រាវបង្ហាញថាម្រាមដៃដែលខូចត្រូវបានស្ដារឡើងវិញ 100% ដល់សភាពដើមរបស់វា រួមទាំងសរសៃប្រសាទ ជាមួយនឹងការព្យាបាលដែលត្រូវបានរចនាឡើងដោយផ្អែកលើសមត្ថភាពបង្កើតឡើងវិញរបស់សត្វចចក និងរបាយការណ៍អំពីស្បែករបស់អ្នកជំងឺរលាក។ ងើបឡើងវិញជិត 100% ទាំងស្រុង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេរំពឹងថាវានឹងក្លាយទៅជាការពេញនិយមបន្ទាប់ពីការស្រាវជ្រាវប្រហែល 13 ឆ្នាំ។ ការស្រាវជ្រាវកោសិកាដើមទាំងអស់ត្រូវតែធ្វើឡើងពីទស្សនៈជាច្រើន ហើយវិធីសាស្ត្រព្យាបាលម៉ាទ្រីស extracellular គឺគ្រាន់តែជាវិធីមួយក្នុងចំនោមពួកគេប៉ុណ្ណោះ។
កោសិកា​ដើម: Hematopoietic Stem Cells កោសិកាដើម Hematopoietic មានគុណសម្បត្តិងាយស្រួលក្នុងការបំបែក និងបន្សុទ្ធចេញពី ទងផ្ចិត ឬ ខួរឆ្អឹង ហើយងាយស្រួលក្នុងការបែងចែកមុននឹងផ្តល់ដល់អ្នកជំងឺ។ Metachromatic leukodystrophy គឺជាជំងឺដែលបណ្តាលឱ្យប្រកាច់ និងខ្សោយសាច់ដុំដោយសារតែកង្វះអង់ស៊ីម Arylsulfatase A។ បច្ចុប្បន្នវាត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាជំងឺដែលមិនអាចព្យាបាលបាន ហើយការស្លាប់ត្រូវបានគេដឹងថាកើតឡើង 2-3 ឆ្នាំបន្ទាប់ពីការចាប់ផ្តើម។ ក្នុងឆ្នាំ 2013 ក្រុមស្រាវជ្រាវរបស់វេជ្ជបណ្ឌិត Luigi Naldini នៅវិទ្យាស្ថានវិទ្យាសាស្ត្រ San Raffaele បានប្រើ Lantivirus ដើម្បីណែនាំហ្សែន arylsufatase A ចូលទៅក្នុងកោសិកាដើម hematopoietic ដែលស្រង់ចេញពីខួរឆ្អឹង និងឈាមគ្រឿងកុំព្យូទ័ររបស់អ្នកជំងឺ ហើយបានគ្រប់គ្រងវាដល់អ្នកជំងឺវ័យក្មេងក្នុងដំណាក់កាលដំបូងនៃជំងឺនេះ ( ការចាក់បញ្ចូលតាមសរសៃឈាម) ។ ជាលទ្ធផល មិនត្រឹមតែសកម្មភាពរបស់អង់ស៊ីមដែលត្រូវគ្នាកើនឡើងប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងរោគសញ្ញានៃភាពទន់ខ្សោយសាច់ដុំត្រូវបានធូរស្រាល ដែលបង្ហាញថាវាអាច '''ព្យាបាលជំងឺមហារីកឈាមរបស់មនុស្ស''' ដោយប្រើកោសិកាដើម hematopoietic ។ <ref>Allessandra Biffi(2013). "Lentiviral hematopoietic stem cell gene therapy benefits metachromatic leukodystrophy" ''Science'' '''341'''(6148) [[doi: 10.1126/science.1233158]]</ref>

Hematopoietic Stem Cells កោសិកាដើម Hematopoietic មានគុណសម្បត្តិងាយស្រួលក្នុងការបំបែក និងបន្សុទ្ធចេញពី ទងផ្ចិត ឬ ខួរឆ្អឹង ហើយងាយស្រួលក្នុងការបែងចែកមុននឹងផ្តល់ដល់អ្នកជំងឺ។ Metachromatic leukodystrophy គឺជាជំងឺដែលបណ្តាលឱ្យប្រកាច់ និងខ្សោយសាច់ដុំដោយសារតែកង្វះអង់ស៊ីម Arylsulfatase A។ បច្ចុប្បន្នវាត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាជំងឺដែលមិនអាចព្យាបាលបាន ហើយការស្លាប់ត្រូវបានគេដឹងថាកើតឡើង 2-3 ឆ្នាំបន្ទាប់ពីការចាប់ផ្តើម។ ក្នុងឆ្នាំ 2013 ក្រុមស្រាវជ្រាវរបស់វេជ្ជបណ្ឌិត Luigi Naldini នៅវិទ្យាស្ថានវិទ្យាសាស្ត្រ San Raffaele បានប្រើ Lantivirus ដើម្បីណែនាំហ្សែន arylsufatase A ចូលទៅក្នុងកោសិកាដើម hematopoietic ដែលស្រង់ចេញពីខួរឆ្អឹង និងឈាមគ្រឿងកុំព្យូទ័ររបស់អ្នកជំងឺ ហើយបានគ្រប់គ្រងវាដល់អ្នកជំងឺវ័យក្មេងក្នុងដំណាក់កាលដំបូងនៃជំងឺនេះ ( ការចាក់បញ្ចូលតាមសរសៃឈាម) ។ ជាលទ្ធផល មិនត្រឹមតែសកម្មភាពរបស់អង់ស៊ីមដែលត្រូវគ្នាកើនឡើងប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងរោគសញ្ញានៃភាពទន់ខ្សោយសាច់ដុំត្រូវបានធូរស្រាល ដែលបង្ហាញថាវាអាច ព្យាបាលជំងឺមហារីកឈាមរបស់មនុស្ស ដោយប្រើកោសិកាដើម hematopoietic ។ Allessandra Biffi(2013). "Lentiviral hematopoietic stem cell gene therapy benefits metachromatic leukodystrophy" Science 341(6148) doi: 10.1126/science.1233158 
វាមានប្រភពចេញពី ស៊ុត បង្កកំណើត ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងតាមរយៈការបង្កកំណើតនៃកោសិកាបន្តពូជបុរស មេជីវិត ឈ្មោល និងកោសិកាបន្តពូជរបស់ស្ត្រី ដែលជាស៊ុតមួយ។ នៅពេលដែលទារកលូតលាស់នៅក្នុងផ្ទៃម្តាយ កោសិកា ប្រហែល 2 ពាន់ពាន់លានត្រូវបានបង្កើតឡើង ហើយកោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុងមានសមត្ថភាពបែងចែកទៅជាប្រភេទផ្សេងៗនៃ កោសិកា ។ ហៅផងដែរថា កោសិកាដើម pluripotent ... ការរីកសាយដ៏ធំគឺអាចធ្វើទៅបាន ភាពខុសគ្នាចូលទៅក្នុងកោសិការាងកាយស្ទើរតែទាំងអស់គឺអាចធ្វើទៅបាន ហើយមិនមានការបដិសេធនៃប្រព័ន្ធភាពស៊ាំទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារតែការគ្រប់គ្រងភាពខុសគ្នាគឺពិបាក និងមានលទ្ធភាពដែលពួកវាអាចប្រែទៅជាកោសិកាមហារីក បច្ចេកវិទ្យាទាមទារភាពជាក់លាក់ ហើយបញ្ហា សីលធម៌ អាចនឹងត្រូវបានលើកឡើងដោយសារតែការបំផ្លាញស៊ុតបង្កកំណើត។
កោសិកា​ដើម: ដែនកំណត់

ដែនកំណត់ 
Adrenoleukodystrophy (ALD) គឺជាជំងឺធ្ងន់ធ្ងរដែលអាស៊ីតខ្លាញ់ខ្សែសង្វាក់វែងខ្លាំងមិនត្រូវបានបំបែកយ៉ាងត្រឹមត្រូវ និងនៅតែមាននៅក្នុងប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទ ប៉ះពាល់ដល់ប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទ និងក្រពេញ Adrenal ។ ក្នុងឆ្នាំ 2017 ក្រុមស្រាវជ្រាវរបស់សាស្រ្តាចារ្យ David A. Williams នៅសាលាវេជ្ជសាស្ត្រ Harvard បានរាយការណ៍ពីវិធីសាស្រ្តក្នុងការព្យាបាលការផ្លាស់ប្តូរ ABCD1 (ATP-binding cassette (ABC) transporters) ដែលបណ្តាលឱ្យ adrenoleukodystrophy ដោយណែនាំហ្សែន ABCD1 ធម្មតាដោយប្រើ lentivirus ស្រដៀងនឹងវិធីសាស្ត្រមុនដែរ។ តាមរយៈនេះ វាត្រូវបានបញ្ជាក់ថាការវិវត្តនៃជំងឺត្រូវបានបញ្ឈប់ក្នុងអ្នកជំងឺ 15 នាក់ក្នុងចំណោម 17 នាក់ (88%) ក្នុងរយៈពេលប្រហែល 2 ឆ្នាំនៃការព្យាបាល។ Florian Eichler(2017). "Hematopoietic Stem-Cell Gene Therapy for Cerebral Adrenoleukodystrophy" The New England Journal of Medicine 377:1630-1638 DOI: 10.1056/NEJMoa1700554 ដោយសារតែការព្យាបាលហ្សែនទាំងពីរបានប្រើកោសិកាដើម hematopoietic ផ្ទាល់របស់អ្នកជំងឺ ពួកគេមិនបង្កឱ្យមាន ជំងឺពុករលួយ ធៀបនឹងម៉ាស៊ីន ដែលជាជំងឺប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ ហើយបានបង្ហាញពីបាតុភូតនៃការបន្ថយរោគសញ្ញាជំងឺ និងបញ្ឈប់ការវិវត្តនៃជំងឺដោយប្រើកោសិកាដើម។ វាត្រូវបានបង្ហាញថា ការព្យាបាលដោយហ្សែន អាចត្រូវបានប្រើដើម្បីព្យាបាលជំងឺរបស់មនុស្ស រួមទាំងជំងឺដែលមិនអាចព្យាបាលបាន។

បន្ថែមពីលើកោសិកាដើម hematopoietic ដែលស្រង់ចេញដោយផ្ទាល់ពីខួរឆ្អឹងរបស់អ្នកជំងឺ ការព្យាបាលដោយហ្សែនដោយប្រើ កោសិកាដើម pluripotent ដែលបណ្ដាលមកពីអ្នកជំងឺ និង CRISPR-CAS9 ដែលជាកន្ត្រៃហ្សែនជំនាន់ទីបីក៏ត្រូវបានរាយការណ៍ផងដែរ។ ដោយប្រើ CRISPR-CAS9 ហ្សែន mutant នៃ កោសិកាដើម pluripotent ដែលបង្កឡើងពីអ្នកជំងឺត្រូវបានត្រឡប់មកធម្មតាវិញ ហើយត្រូវបានបែងចែកទៅជាកោសិកាដើម hematopoietic នៅក្នុងខ្លួន។ នៅពេលដែលត្រូវបានគ្រប់គ្រងលើសត្វកណ្តុរដែលមានជំងឺដែលបណ្តាលមកពីការផ្លាស់ប្តូរ មិនត្រឹមតែហ្សែនធម្មតា និងការបញ្ចេញប្រូតេអ៊ីនប៉ុណ្ណោះទេ។ ប៉ុន្តែក៏ការការពារជំងឺផងដែរ រោគសញ្ញាត្រូវបានបង្ហាញថាបានធូរស្រាល។ Zhanhui Ou(2016). "The Combination of CRISPR/Cas9 and iPSC Technologies in the Gene Therapy of Human β-thalassemia in Mice" Scientific Reports 6:32463 doi:10.1038/srep32463 ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារតែ CRISPR-CAS9 មានឥទ្ធិពលក្រៅគោលដៅនៅពេលកែសម្រួលហ្សែនក្រៅពីហ្សែនដែលចង់បាន ការស្រាវជ្រាវបន្ថែមទំនងជាត្រូវការដើម្បីអនុវត្តវាចំពោះមនុស្ស។
កោសិកា​ដើម: កោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុង

កោសិកាដើមអំប្រ៊ីយ៉ុង 
Glioma គឺជាដុំសាច់ដែលកើតឡើងនៅក្នុងខួរក្បាល វាត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាជំងឺដែលពិបាកព្យាបាលព្រោះកោសិកាដុំសាច់ទាំងនេះបំផ្លាញជាលិកាខួរក្បាលធម្មតា និងផ្លាស់ទីជុំវិញខួរក្បាល។ ក្នុងឆ្នាំ 2016 ក្រុមស្រាវជ្រាវរបស់សាស្រ្តាចារ្យ Hingtgen នៅសាកលវិទ្យាល័យ North Carolina បានប្រើវ៉ិចទ័រ lentiviral នៅក្នុងកោសិកាដើមសរសៃប្រសាទ (iNSC) ដើម្បីធ្វើឱ្យដំណើរការ TRAIL (Tumor Necrosis Factor-) ដែលបណ្តាលឱ្យកោសិកាស្លាប់ដោយការធ្វើឱ្យសកម្មនៃការទទួលមរណភាពនៃកោសិកាមហារីក។ វិធីសាស្រ្តព្យាបាលហ្សែនដែលហ្សែនមួយ (ទាក់ទងនឹង Apoptosis-Inducing Ligand) ត្រូវបានណែនាំ និងចាក់ចូលទៅក្នុងខួរក្បាលរបស់កណ្តុរដែលមាន glioma របស់មនុស្ស។ ជាលទ្ធផលវាត្រូវបានគេរកឃើញថាទំហំនៃដុំសាច់នៅក្នុងខួរក្បាលរបស់សត្វកណ្តុរដែលមាន glioma ត្រូវបានកាត់បន្ថយយ៉ាងខ្លាំងក្នុងរយៈពេលពីរសប្តាហ៍ដែលបង្ហាញពីលទ្ធភាពនៃការព្យាបាល glioma ដែលជាជំងឺដែលមិនអាចព្យាបាលបានចំពោះមនុស្ស។ Juli R. Bagó(2016). "Therapeutically engineered induced neural stem cells are tumour-homing and inhibit progression of glioblastoma" Nature Communications 7:10593 doi: 10.1038/ncomms10593

ខណៈពេលដែលមនុស្សជាច្រើនបានបង្កើតការព្យាបាលដោយហ្សែនកោសិកាដើមដោយការបញ្ចូលវ៉ិចទ័រមេរោគជាមួយនឹងហ្សែនធម្មតា ក្រុមស្រាវជ្រាវរបស់វេជ្ជបណ្ឌិត Karen Aboody នៅមជ្ឈមណ្ឌលវេជ្ជសាស្ត្រ City of Hope បានទាក់ទងការព្យាបាលដោយហ្សែនដោយប្រើកោសិកាដើមដោយប្រើវិធីផ្សេង ការព្យាបាលដោយអង់ស៊ីម និងប្រូឌីក។ 5-fluorocytosine (5-FC) ដែលគេស្គាល់ថាជាការព្យាបាល glioma ត្រូវបានបំប្លែងទៅជា 5-fluorouracil ដោយអង់ស៊ីម cytosine deaminase (CD) និងសម្លាប់កោសិកាមហារីកដែលបែងចែកជុំវិញ។ ក្រុមស្រាវជ្រាវរបស់វេជ្ជបណ្ឌិត Karen Aboody បានប្រើមេរោគ retrovirus ដើម្បីណែនាំ CD ចូលទៅក្នុងកោសិកាសរសៃប្រសាទ និងបានគ្រប់គ្រងវាទៅខួរក្បាលរបស់មនុស្សដែលមានជំងឺសាហាវ (កម្រិតខ្ពស់ glioma) ។ អាយុកាល។ Jana Portnow(2017). "Neural Stem Cell–Based Anticancer Gene Therapy: A First-in-Human Study in Recurrent High-Grade Glioma Patients" Clinical Cancer Research 23(12):2951-2960 doi: 10.1158/1078-0432.CCR-16-1518
ស្តាំ|រូបភាពតូច|600x600ភីកសែល| ដ្យាក្រាមគ្រោងការណ៍នៃការព្យាបាលដោយហ្សែនដោយប្រើ កោសិកាដើម mesenchymal ។ វាត្រូវបានគេរំពឹងថាវាអាចត្រូវបានប្រើជាវិធីសាស្រ្តនៃការណែនាំហ្សែនទប់ស្កាត់មហារីកទៅជាវ៉ិចទ័រមេរោគ។
កោសិកា​ដើម: កោសិកាដើមសរសៃប្រសាទ

កោសិកាដើមសរសៃប្រសាទ 
កោសិកាដើម Mesenchymal គឺជាកោសិកាដើមដែលងាយស្រួលក្នុងការទាញយកចេញពីខួរឆ្អឹង ជាលិកា adipose និងទងផ្ចិត ហើយត្រូវបានគេស្គាល់ថាប្រមូលផ្តុំនៅក្នុងជាលិកាដែលខូច ឬរលាក និងជាលិកាមហារីក។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលពួកវាត្រូវបានប្រើប្រាស់រួចហើយនៅក្នុង ឱសថ បង្កើតឡើងវិញ និងដើម្បីព្យាបាល ជំងឺពុករលួយ ។ ដោយសារ កោសិកាដើម mesenchymal ក៏កកកុញនៅក្នុងជាលិកាមហារីក វាមានលទ្ធភាពដែលពួកវាអាចត្រូវបានប្រើសម្រាប់ការព្យាបាលហ្សែន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នេះមិនទាន់ត្រូវបានរាយការណ៍នៅឡើយទេ ហើយក្រុមរបស់វេជ្ជបណ្ឌិត Keiya Ozawa ណែនាំថា ការណែនាំនៃហ្សែនដែលបង្កើត ដុំសាច់មហារីក necrosis factor alpha អាចត្រូវបានប្រើសម្រាប់ការព្យាបាលដោយហ្សែនដោយប្រើ កោសិកាដើម mesenchymal ។ Ryosuke Uchibori(2014). "Cancer gene therapy using mesenchymal stem cells" International Journal of Hematology 99(4): 377-82 https://doi.org/10.1007/s12185-014-1537-7
កោសិកា​ដើម: ដំណាក់កាលសាកល្បងព្យាបាលសត្វ

ដំណាក់កាលសាកល្បងព្យាបាលសត្វ 
ការព្យាបាលដោយប្រើកោសិកាដើមមានបញ្ហាដូចជា ការច្រានចោលនូវភាពស៊ាំ ការចំណាកស្រុកទៅកាន់ជាលិកាផ្សេងទៀត និងភាពខុសគ្នាខុស ហើយកោសិកាដើមប្រែទៅជាកោសិកាមហារីក។ ក្នុងករណីការព្យាបាលដោយហ្សែន ដោយសារវាប្រើប្រាស់មេរោគ វាមានបញ្ហាដូចជាការពុល និងការឆ្លើយតបរលាកដែលបណ្តាលមកពីមេរោគ ការផ្លាស់ប្តូរដោយសារតែការបញ្ចូលហ្សែន និងដូចជាការព្យាបាលដោយកោសិកាដើម វាអាចបណ្តាលឱ្យមានការបដិសេធនៃប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ។ ដោយសារការព្យាបាលដោយហ្សែនដោយប្រើកោសិកាដើមគឺជាការរួមបញ្ចូលគ្នានៃការព្យាបាលទាំងពីរនេះ វាចែករំលែកបញ្ហានៃវិធីព្យាបាលទាំងពីរ។ ក្រៅ​ពី​ហានិភ័យ​ជីវសាស្ត្រ និង​ឥទ្ធិពល​ព្យាបាល វា​ក៏​មាន​គុណវិបត្តិ​នៃ​ការ​ចំណាយ​ថ្លៃ​ព្យាបាល​ផង​ដែរ។

លើសពីនេះទៀត ដោយសារកោសិកាដើមស្ថិតនៅក្នុងរាងកាយរយៈពេលយូរ ផលប៉ះពាល់ត្រូវតែត្រូវបានត្រួតពិនិត្យតាមពេលវេលា ហើយការសង្កេត និងការស្រាវជ្រាវបន្ថែមគឺចាំបាច់ដើម្បីកាត់បន្ថយជំងឺ និងរក្សាប្រសិទ្ធភាពព្យាបាល។
កោសិកា​ដើម: ប្រភេទនៃការព្យាបាលកោសិកាដើមមនុស្សពេញវ័យ

ប្រភេទនៃការព្យាបាលកោសិកាដើមមនុស្សពេញវ័យ 
កោសិកាដើមនៅក្នុងន័យបុរាណមានលក្ខណៈសម្បត្តិពីរ។ ការចម្លងដោយខ្លួនឯង៖ សមត្ថភាពក្នុងការឆ្លងកាត់ការបែងចែកកោសិកាជាច្រើនខណៈពេលដែលនៅសល់មិនមានលក្ខណៈខុសគ្នា។ សក្ដានុពលនៃភាពខុសគ្នា៖ សមត្ថភាពក្នុង ការបែងចែក ទៅជាប្រភេទផ្សេងៗនៃកោសិកាជាក់លាក់។ ក្នុងន័យតឹងរឹង វាចាំបាច់ក្នុងការក្លាយជាកោសិកា totipotent ឬកោសិកា pluripotent ។ កោសិកា hepatocytes ច្រើន និង hepatocytes unipotent ជួនកាលត្រូវបានគេហៅថាកោសិកាដើម។
កោសិកា​ដើម: លេខយោង

លេខយោង 
មានយន្តការពីរដើម្បីធានាថាចំនួនកោសិកាដើមត្រូវបានរក្សា។ មួយ។ ការចម្លងតាមកោសិកាដើមមិនស្មើគ្នាសំខាន់ៗ៖ កោសិកាដើមមួយបែងចែកទៅជាកោសិកាមេមួយដូចគ្នាបេះបិទទៅនឹងកោសិកាដើមដើម និងកោសិកាកូនស្រីដែលបែងចែកខុសគ្នា។ ២. ភាពខុសគ្នានៃ Stochastic: នៅពេលដែលកោសិកាដើមមួយបែងចែកទៅជាកោសិកាកូនស្រីពីរ កោសិកាដើមផ្សេងទៀតឆ្លងកាត់ ការ mitosis ហើយបង្កើតកោសិកាដើមពីរដូចគ្នាបេះបិទទៅនឹងដើម។