បក្សីចាំក្រុង: ការឡើងសោយរាជ្យ

ការឡើងសោយរាជ្យ
យូរ ​ខែ​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​ ​បើ​តាម​ពង្សាវតារ​វត្ដ​ទឹកវិល​ ​សេះ​របស់​ព្រះ​សិន្ធពអមរិន្ទ ​ឬ​ព្រហ្មកិល​ដែល​តា​ព្រាហ្មណ៍​ចាស់​ ​បាន​យក​ប្រគល់​ឲ្យ​ ​បាន​អស់​ជីវិត​ក្លាយទៅជា​ថ្ម​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំមមែ​ ​បញ្ច​ក្សត្រ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ប្រែ​ក្លាយទៅជា​ផ្លែ​ឈើ​បី​ ​ផ្ដុំ​ផ្គុំ​ជាប់​គ្នា។​ ចំណែកឯ​ព្រះខ័នរាជ​ និង​រំពាត់​ក៏​ត្រលប់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្រោម​ ​ធ្វើ​អំពី​សំពត់​ហូល​វិញ​ដែរ។​ ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​បាតុភូត​ខុស​ប្លែក​អំពី​ធម្មតា​នេះ​ ​ព្រះ​សិន្ធព​អមរិន្ទ​ ​យល់​ច្បាស់​ណាស់​ថា​ ​ព្រះ​អង្គ​ដល់​ថ្ងៃ​អវសាន​អស់បុណ្យ​ហើយ។​ ​ព្រះ​អង្គ​រឹង​រឹត​តែ​ភ័យ​ព្រួយបារម្ភ​ ​រន្ធត់​តក់ស្លុត​ខ្លាំង​ឡើង​ ​រហូត​ដល់​ធ្លាក់ខ្លួន​មាន​ជំងឺ​ឈឺ​រ៉ាំរ៉ៃ​មើល​មិនជា។​

គ្រានោះ ​ ​ដោយ​យល់​ឃើញ​ថា​បក្សីចាំក្រុង​ ​ត្រូវជា​បុត្រ​ព្រះបាទ​ចក្រព័ត្រ ​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​ទី​១៦​ ​ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ ​ក៏​អ្នកមាន​បុណ្យ​បារមី​មាន​សមត្ថភាព​ ​មានចិត្ដ​សន្ដោស​មេត្ដាធម៌​ ​ស្រឡាញ់​អាណិតអាសូរ​ ​គ្រប់គ្រង​ទំនុកបម្រុង​ប្រជារាស្ដ្រ​ ​នាម៉ឺន​មុខមន្ដ្រី​តូច​ធំ​ទាំងអស់​ក្នុង​នគរ​បាន​មូលមតិ​គ្នា​ ​ទៅ​សុំ​យាង​បក្សីចាំក្រុង​ពី​ភ្នំ​រូង​ ​ឲ្យមក​សោយរាជសម្បត្ដិ​នៅ​មហានគរ។​ ​ពិធី​អភិសេក​បក្សីចាំក្រុង​ជា​ព្រះមហាក្សត្រ​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា​បាន​រៀបចំ​ ប្រារព្ធ​ធ្វើ​ឡើង​នៅ​ថ្ងៃ​ជា​ពេលា​ល្អ​ ​ដែល​ត្រូវជា​ថ្ងៃ ​១១​កើត ខែ​ពិសាខ​ ​ឆ្នាំរោង​ ​ព.ស ​១៥៧២ ម.ស​ ៩៥០​ ​ច.ស ​៣៩០ គ.ស ​១០២៨ កាលនោះ​ព្រះ​បាទ​បក្សីចាំក្រុង​មាន​ព្រះ​ជន្ម​ ២៨ ​វស្សា ព្រះ​អង្គជា​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​ទី​១៩។​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ទទួល​ព្រះ​បរម​នាម ​ព្រះបាទ​សម្ដេច​ គម្ដែង​អញប្រដែងរាជ​បក្សីចាំក្រុង​បម្រុងរាស្ដ្រ។​ ​រាជធានី​ខ្មែរ​ស្ថិត​នៅ​មហានគរ​ដដែល។​

ពង្សាវតារ​សម្ដេច​វាំង​ជួន​ ​បាន​សរសេរ​បន្ដ​ទៅ​ទៀត​ថា​ ​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ ​បាន​យាង​ព្រះ​មាតា​ ​អ្នក​ម្នាង​កែវ​ឲ្យ​មក​គង់​ក្នុង​បរមរាជវាំង​ជាមួយ។​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រទាន​ដល់​ព្រះ​មាតា​ព្រះ​បរម​នាម​ ​សម្ដេច​ព្រះ​វររាជនី​ទេវី​លក្ខិណា​មហាក្សត្រី។​ ​តា​គហេ​ ​និង​យាយ​លក្ខណ៍​ត្រូវ​បាន​ព្រះ​អង្គ​ទុកដាក់​ ​និង​ប្រទាន​ឋានៈ​ជា​ជីដូន​ជីតា​ចិញ្ចឹម​ ​មិនតែប៉ុណ្ណោះ​ ​តា​គហេ​បាទ​ទទួល​ឋានន្ដរសក្ដិ​ជា​សម្ដេច​ចៅហ្វា​ ​ដោយ​មាន​អំណាច​គ្រប់គ្រាន់​ពេញលេញ​ ​ក្នុង​ការ​ចាត់ចែង​រៀបចំ​សម្រេច​កិច្ចការ​ធំៗ​ក្នុង​នគរ។​

ព្រះបាទបក្សីចាំក្រុង​ ​បាន​គ្រប់គ្រង​ប្រទេស​ជាតិ​ដោយ​ទសពិធរាជធម៌​ ​ជួយ​ទំនុកបម្រុង​ការពារ​ ​សង្គ្រោះ​ប្រជានុរាស្ដ្រ​ វត្ដ​អារាម ​និងព្រះពុទ្ធសាសនា​ ​គ្រប់​ទិសទី​ គ្រប់​ច្រកល្ហក​ក្នុង​ព្រះរាជ​អាណាចក្រ។​ ​កាលនោះ​ស្រុក​ខ្មែរ​មាន​ទឹកដី​ធំ​ទូលាយ​ ប្រទេស​តូច​ធំ​ជិត​ឆ្ងាយ​រាប់អាន​គោរព​កោតខ្លាច​ស្ញប់ស្ញែង​ ​និង​ចំណុះ​ចុះចូល។​ ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ទូទៅ​ ​រស់នៅ​ក្នុង​បរិ​យា​ការ​សម្បូណ៌សប្បាយ​ ​រីករាយ​ ​គ្មាន​សង្គ្រាម​ ​ស្គាល់​តែ​សេច​ក្កី​សុខក្សេមក្សាន្ដ​ ​និង​សន្ដិភាព។​

ចិត្ដ ​ចរិយា​ ​និង​លក្ខណៈ​ដ៏​ល្អ​ប្រសើរ​ ជា​ពិសេស​មួយទៀត​របស់​បក្សីចាំក្រុង​ ​គឺ​ព្រះ​អង្គជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​ឲ្យ​តម្លៃ​ ​និង​គោរព​ទៅ​លើ​អ្វី​ដែល​ជា​គុណ។​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ចាត់​ទុក​គុណ​ជា​ធំ​ ​ជា​ចាំបាច់​ក្នុង​ដួងចិត្ដ​ ​ក្នុង​ទស្សនៈ​នេះ​ ​និង​មាគ៌ា​ប្រចាំជីវិត​របស់​ព្រះ​អង្គ។​ ​អ្នក​ណា​ ​ជន​ណា​ ​សត្វ​ណា​ ​ឬ​ទីកន្លែង​ទឹកដី​ណា​ ​ដែល​ធ្លាប់​មានគុណ​ជួយ​ទំនុកបម្រុង​ព្រះ​អង្គ​ ​ព្រះ​អង្គ​មិន​បំភ្លេច​គុណ​ឡើយ។​ ​ដូច្នេះ​ហើយ​ក្រោយ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ឡើង​សោយរាជ្យ​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រទាន​ងារ​បុណ្យ​សក្ដិ​ដល់​អ្នក​ដែល​ធ្លាប់​ជួយ​យកអាសា​ ​ព្រះ​អង្គ​ក្នុង​គ្រាក្រ។​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​សាង​វត្ដ​អារាម​ ​ព្រះពុទ្ធជា​ច្រើន​ដើម្បី​រំលឹក ​និង​តបស្នង​សងគុណ​បុណ្យ​បារមី​ ​វត្ថុ​សក្ដិ​សិទ្ធិ​ ​ទីកន្លែង​ទឹកដី​ ​ដែល​ធ្លាប់​បាន​ជួប​ ​ទទួល​ទំនុកបម្រុង​ ​បីបាច់​ថែ​រក្សាព្រះអង្គ​ក្នុង​គ្រា​កម្សត់​ខ្លោចផ្សា​ ​មានទុក្ខ​ភ័យ​គ្រោះកាច​ដល់​ជីវិត។​ ព្រះបាទ​សម្ដេច​​គម្ដែងអញប្រដែង ​ ​រាជបក្សីចាំក្រុង​ ​បម្រុងរាស្ដ្រ​ ​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​ទី​១៩​ ​បាន​ចូល​ទិវង្គត​ ​នៅ​ឆ្នាំកុរ​ ​ក្នុង​ព្រះ​ជន្ម ​៧១ ​វស្សា។​ ​ព្រះ​អង្គ​សោយរាជ​សម្បត្ដិ​ប្រទេស​កម្ពុជា​បាន ​៤៤ ​ឆ្នាំ។​

បូជនីយដ្ឋាន
ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ ​បាន​សាង​ប្រាសាទ​មួយ​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា​ ​ប្រាសាទលលៃ នៅ​កន្លែង​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ទត​ឃើញ​ទង់ជ័យ​ស្ដេច​ពញាក្រែក​ដេញ​តាម​ចាប់​ព្រះ​អង្គ។​ ​ប្រាសាទ​មួយទៀត​ឈ្មោះ​ ​បាគង់ ត្រូវ​បាន​សាង​ដោយសារ​ព្រះ​អង្គ​នៅ​កន្លែង​ដែល​តា​គហេ​យក​ព្រះ​អង្គ​ទៅ​លាក់ ​ ​ហើយ​ដែល​ពេល​នោះ​គាត់​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា​ ​បាគង់​នៅ​ទី​នេះ​សិន​ហើយ​!។ ឯ​នៅ​ត្រង់​កន្លែង​ក្រោលគោ​របស់​តា​គហេ​វិញ​គឺ​ ​ប្រាសាទ​បាគោ ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​សាង​ ​ហើយ​ដែល​ក្នុង​បច្ចុប្បន្ន​ ​បាន​ក្លាយទៅជា​ ប្រាសាទព្រះគោ។​ ​ប្រាសាទ​ទាំងនេះ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ខេត្ដសៀមរាប។​

ដើម្បីលើក​ឧបការគុណ​ទឹកដី​ភ្នំ​អាសន្នទុក្ខ​ ​ភ្នំ​សន្ទុក និង​បុណ្យ​បារមី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ធ្លាប់​ជួយ​ការពារ​ទំនុកបម្រុង​ព្រះ​អង្គ​ ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​បាន​សាង​ព្រះវិហារ​ ​និង​ព្រះបាទព្រះ​មួយ​យ៉ាង​ធំ​នៅ​ទីនោះ​ ​ទុក​ជាទី​សក្ការៈបូជា។​ ​តា​ម៉ឹង​ ​ដែល​ធ្លាប់​ជួយ​យកអាសា​ ​ផ្ដល់​ស្បៀងអាហារ​ ​និង​ជួយ​លាក់​បំពួន​ត្រូវ​បាន​តែងតាំង​ជា​ចៅហ្វាយខេត្ដ​ស្រុក​អាសន្នទុក្ខ​ រៀង​រហូត​មក។​

ចំណែក​នៅ​ឯ​​ទួលស្រួល​ទឹកមិនលិច​ ​ឬ​ទួលសួគ៌លោក​ ​នៅ​ខាងលិច​ដី​ទួល​ដែល​តា​គហេ​ធ្លាប់​បាន​យក​មែក​ជ្រៃ​ទៅ​ដោត​ ​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​សាង​វត្ដ​ដោយ​មាន​ព្រះវិហារ​យ៉ាង​ល្អ​ត្រចះត្រចង់។​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រទាន​ឈ្មោះ​វត្ដ​នោះ​ថា​ ​ព្រះវិហារសួគ៌។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​កសាង​ដែរ​នូវ​រូបសំណាក​ព្រះ​ឥសូរ​ ​និង​ព្រះ​នរាយណ៍​ដាក់​តម្កល់​ទុក​សម្រាប់​គោរព​បូជា​នៅ​លើ​ដី​ទួល​ដែល​មាន​ ដាំ​មែក​ជ្រៃ។​ មែក​ជ្រៃ​នោះ​ដែល​បាន​ដុះ​ឡើង​ធំធាត់​ហើយ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​ស្នាមជើង​នៅ​លើ ​​ត្រូវ​ព្រះ​អង្គ​ចាត់ទុកជា​ដើម​ប្រផ្នូល​ ​សម្រាប់​មើល​ទស្សន៍​ទាយ​ឲ្យ​យល់​ឲ្យ​ដឹង​អំពី​ជោគវាសនា​អនាគត​របស់​ប្រទេស​ជាតិ។​ ​ជ្រៃ​នោះ​ព្រះ​អង្គ​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា​ ​ជ្រៃ​ព្រះ​ផ្នូល។ ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ ​ដោយ​ព្រះ​អង្គ​មាន​ព្រះឱសទិព្វ​ផង​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ធ្វើបុណ្យ​បួងសួង​យ៉ាង​នក្ខត្តឫក្ស​សុំ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ ​គុណបុណ្យ​បារមី​ ​និង​វត្ថុ​សក្ដិ​សិទ្ធ​ទាំងឡាយ​ ​ធ្វើ​បណ្ដាល​បង្ហាញ​ឲ្យ​កើត​មាន​ជា​ប្រផ្នូល​ ​ទៅ​លើ​ដើម​ជ្រៃ​ព្រះ​ផ្នូល​ ​ឬ​ជ្រៃសួគ៌​ ​និង​ទៅ​លើ​ព្រះវិហារ​ ​ប្រសិនបើ​នឹង​ត្រូវ​កើត​មាន​ ​នឹង​ផ្ទុះ​នូវ​ព្រឹត្ដិការណ៍​ដ៍​សំខាន់​អ្វីមួយ​ ​ដែល​ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​អាយុជីវិត​របស់​ស្រុក​ខ្មែរ​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​កំណត់​ប្រផ្នូល​ទាំងអស់​ជា​ ១០​ ប្រការសម្រាប់​នគរ​ខ្មែរ៖
ប្រការទី​១:​ ​បើ​ដើម​ជ្រៃ​មាន​ស្លឹក​ដុះ​ល្អ​ត្រសុំត្រសាយ​ ​នោះ​ព្រះមហាក្សត្រ​ ​ឬ​អ្នក​នាំ​ប្រទេស​ជាតិ​ ​នឹង​បាន​ទទួល​នូវ​សេចក្ដី​សុខក្សេមក្សាន្ដ​ ​ហើយ​ប្រទេស​ជាតិ​ក៏​បាន​ចម្រើន​សម្បូណ៌​ហូរហៀរ​ដែរ
ប្រការទី​២:​ ​បើ​ដើម​ជ្រៃ​មាន​ស្លឹក​រេចរឹល​រុះ​មិនល្អ ​នោះ​ប្រទេស​ជាតិ​មិនសូវ​មាន​ភោគផល​ចំណូល​បាន​ច្រើន​ល្អ​ទេ។​ ​ប្រជានុរាស្ដ្រ​ ​នឹង​មាន​ទុក្ខ​ព្រួយ
ប្រការ​ទី​៣:​ ​បើ​ដើម​ជ្រៃ​ត្រូវ​បក្សាបក្សី​ទាំង​ហ្វូង​មក​រុករាន​ទន្ទ្រានទី​ទំ​លើ​ ​នោះ​ប្រទេស​ជាតិ​ ​នឹង​ត្រូវ​បរទេស​នាំ​គ្នា​មក​ឡោម​ព័ទ្ធព័ន្ធ​ ​ប្រវ័ញ្ច​គៃបន្លំ​ ​ឆក់​លួច​ប្លន់​យក​ទឹកដី​ ​និង​ភោគផល​ខ្មែរ​ជា​មិន​ខាន
ប្រការទី​៤:​ ​បើ​មែក​ជ្រៃ​ធំ​ល្មម​បាក់​ ​នោះ​សមាជិក​ក្នុង​រាជវង្ស​ស្ដេច​ ​ឬ​សម្ដេច​ចៅហ្វាទឡ្ហៈ​ ​ត្រូវ​អស់បុណ្យ​ ​ឬ​អស់​ជីវិត
ប្រការ​ទី​៥​: ​បើ​មែក​ជ្រៃ​ធំ​បាក់​ ​នោះ​ព្រះមហាក្សត្រ​ ​ឬ​ប្រមុខរដ្ឋ​ ​ត្រូវ​អស់​ជីវិត ​
ប្រការទី​៦​: ​បើ​មាន​ពស់​ចូល​ក្នុង​ព្រះវិហារ​ ​ហើយ​វារ​កាត់​លើ​ព្រះ​ភ្នែន​ព្រះ​បដិមា​ ​ឬ​លើ​ធ្នឹម​ដំបូល​ព្រះវិហារ​នោះ​ពួក​ជនជាតិ​បរទេស​ស្រុក​ក្រៅ​ ​នឹង​ចូល​មក​លុកលុយ​ឈ្លានពាន​លួច​ប្លន់​ប្រទេស​ជាតិខ្មែរ​ជា​មិន​ខាន
ប្រការទី​៧:​ ​បើ​ក្នុង​ស្រះ​មុខ​វិហារ​ ​មាន​ក្រពើ​ ​ឬ​ទន្សង​ ​ហែល​កាត់​ចុះឡើង​ ​នោះ​នឹង​មាន​សមាជិក​ព្រះរាជ​វង្ស​ស្ដេច​ ឬ​មន្ដ្រី​ធំ​ក្បត់ជាតិ​ ​ចង់​បំផ្លាញ​នគរ​ ​ហើយរ​ត់ទៅ​រក​ពឹងពាក់​ពួក​បរទេស​ ​ឲ្យ​ចូល​មក​ជួយ​ដណ្ដើម​អំណាច
ប្រការ​ទី​៨:​ ​បើ​ដើម​ជ្រៃ​ងាប់​មួយ​ចំហៀង​ ​នោះ​ព្រះមហាក្សត្រ​ ​ឬ​អ្នក​កាន់​អំណាច​ដឹកនាំ​ប្រទេស​ជាតិ​ត្រូវ​អស់​អំណាច
ប្រការ​ទី​៩:​ ប្រសិនបើ​ដើម​ជ្រៃ​ងាប់​បាក់​ ​ហើយ​ដុះ​ឡើង​វិញ​ ​នោះ​ពូជ​ត្រកូល​ថ្មី​មួយទៀត​ ​នឹង​ត្រូវ​ឡើង​ធ្វើ​ជា​ព្រះមហាក្សត្រ​ ​ឬ​អ្នកដឹកនាំ​ប្រទេស​ជាតិ
ប្រការ​ទី​១០:​ ​ប្រសិនបើ​​ដើម​ជ្រៃ​ត្រូវ​អស់​ជីវិត​ ​ងាប់​បាត់​ ​ហើយ​មិន​ដុះ​ឡើង​វិញ​ ​នោះ​ព្រះ​បរមជ្រៃសួគ៌​ ​នឹង​ត្រូវ​ផុត​ពូជ​ដែរ។​ ​គ្រានោះ​ ​អ្នកមាន​បុណ្យ​បាន​ចាប់ជាតិ​កើត​ហើយ។​

ក្រោយ ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ធ្វើ​ពិធី​បួងសួង​ ​សំបូងសង្រូង​ប្រកាស​ជា​ឱឡារិក​ ​ប្រាប់​អស់​គុណបុណ្យ​បារមី​ ​ព្រះឥន្ទ្រ ​ព្រះ[ព្រហ្ម]]​ ​ម្ចាស់​ទឹក ​ម្ចាស់​ដី​ ​ព្រះ​អគ្គី​ ​ព្រះពាយ​ ​និង​វត្ថុ​សក្ដិ​សិទ្ធិ​ ​ព្រមទាំង​ទេវតា​ ​អារុក្ខ អារក្ស ​អ្នកតា ​ថែរក្សា​ទឹកដី​ភូមិស្ថាន​ ​បក្សីចាំក្រុង​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​បញ្ជា​ឲ្យ​នាម៉ឺន​មុខមន្ដ្រី​កត់ត្រា​ ​ចារ​ពាក្យ​ពេចន៍​ ​និង​ប្រផ្នូល​ទាំង​១០​ប្រការ​នោះ​ ​លើ​ស្លឹករឹត​ជ្រលក់​មាស​ ​ធ្វើ​ជា​សាស្ដ្រា​ពីរ​ក្បាល​ ​មួយ​ក្បាល​យក​ទៅ​តម្កល់​ទុក​ក្នុង​ព្រះរាជវាំង​ ​ហើយ​មួយ​ក្បាល​ទៀត​តម្កល់​ទុក​ក្នុង​ព្រះវិហារសួគ៌។​ ​មិនតែប៉ុណ្ណោះ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ផ្ដាំផ្ញើ​ ​និង​ចេញ​បញ្ជា​ប្រាប់​អ្នក​ដែល​ថែរក្សា​កន្លែង​ពិសិដ្ឋ​ ​ឲ្យធ្វើ​សេចក្ដីរាយការណ៍​ ​ទៅ​ទូល​ថ្វាយ​ព្រះ​អង្គ​ភ្លាម​ ​ក្នុង​ខណៈ​ណា​ដែល​កើត​មាន​អភូតហេតុ​ប្លែក​ណាមួយ។​

បន្ទាប់ ​មក​ដើម្បី​គោរព​បូជា​ ​និង​រឭកគុណ​ម្ដាយ​ ​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​បាន​យាង​ទៅ​ភ្នំ​រូង​ កសាង​ព្រះពុទ្ធរូប​ ​ព្រះ​អង្គ​ចូល​និព្វាន​មួយ​យ៉ាង​ធំ​នៅ​ត្រង់​ចង្កេះភ្នំ​ ​និង​រូបសំណាក​តំណាង​ព្រះ​មាតា​ព្រះ​អង្គ​ ​ឬ​ស្រី​គ្រប់លក្ខណ៍​ដែល​តម្កល់​ដាក់​ក្នុង​ប្រាសាទ​មួយ​​នៅ​លើ​ភ្នំ​នោះ។​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​រៀបចំ​ធ្វើបុណ្យ​យ៉ាង​អឹកធឹក​អស្ចារ្យ​ ​និង​និមន្ដ​ព្រះសង្ឃ​ចម្រើន​ព្រះ​បរិត្ដ​ស្វាធ្យាយ​ធម៌​នៅ​ភ្នំ​រូង​អស់​ រយៈពេល​បី​ខែ។​ ​ជាមួយ​គ្នា​នោះ​ដែរ​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រារព្ធ​ធ្វើបុណ្យ​បញ្ជូន​ផល​អានិសង្ស​កុសល​ថ្វាយ​ទៅ​ស្ដេច ​កណ្ដុរស​ ​អ្នកសច្ចំ​ ​និង​អារុក្ខ អារក្ស​ អ្នកតា ​ទេវតា​ ​ថែរក្សា​ទីកន្លែង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ភ្នំ​រូង​ ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ធ្លាប់​បាន​ទៅ​នៅ​ជ្រកកោន​ ​លាក់ខ្លួន​ពួន​អាត្មា​ ​រស់រាន​មានជីវិត​ដោយ​ក្ដី​សុខសាន្ដ។​ ​ចាប់តាំងពី​ថ្ងៃ​នោះ​មក​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​ហៅ​ភ្នំ​រូង​ថា​ ​ភ្នំ​ប្រសិទ្ធិ។ សព្វថ្ងៃ​ឈ្មោះ​ភ្នំ​នេះ​បាន​ក្លាយ​បន្តិច​ម្ដងៗ​ទៅ​ជា​ ​ភ្នំ​បាសិទ្ធិ។​ ​មិនតែប៉ុណ្ណោះ​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​សាង​វត្ដ​អារាម​នៅ​ ​ចោមចៅ​ ​គោកបញ្ជាន់​ ​ទ្រនំជ្រឹង​ ​និង​បឹងក្បែន​ ​ដែល​ជា​កន្លែង​ព្រះ​អង្គ​ធ្លាប់​បាន​រត់​កាត់​ឆ្លង​ សំណាក់​លាក់ខ្លួន​ពួន​អាត្មា​ ​គេច​ផុត​រួច​ពី​គ្រោះថ្នាក់។​

ដូចដែល​យើង​បាន​ រៀបរាប់​រួច​ពី​ខាងលើ​ ​ព្រះ​ម្នាង​ទេព​ ​ដែល​ជា​ព្រះ​មាតា​របស់​បក្សីចាំក្រុង​ ត្រូវ​ស្ដេច​ព្រហ្មកិល​ ​ឬ​ពញាក្រែក​ ​ឬ​សិន្ធព​អមរិន្ទ​ ​បញ្ជា​ឲ្យ​យក​ទៅ​សម្លាប់​នៅ​កំពង់​ព្រះ​ជិន​ក្នុងស្រុកស្ទោង។​ ​ពង្សាវតារ​វត្ដ​ទឹកវិល​បាន​បន្ដ​ទៅ​ទៀត​ថា​ ​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​បាន​កសាង​ព្រះវិហារ​មួយ​យ៉ាង​ល្អ​ស្អាត​ធ្វើ​អំពី​ ថ្មភ្នំ​ ​នៅ​ត្រង់​កន្លែង​ដែល​គេ​ប្រហារជីវិត​ព្រះ​មាតា​ ​គឺ​ដើម្បី​រំឭក​ដក់​អនុស្សាវរីយ៍​ដ៏​ជូរ​ចត់​ ​រំឭក​ដល់​គុណ​ព្រះ​មាតា​ ​ដែល​បាន​ផ្ដល់​ជីវិត​ដល់​ព្រះ​អង្គ​ ​និង​ដែល​ត្រូវ​បាត់បង់​ជីវិត​ដោយសារ​តែ​ព្រះ​អង្គ។​ ​ព្រះវិហារ​នោះ​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រទាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា​ ​វត្ដ​ករណីដើម​ដែល​ក្លាយ​បន្ដិច​ម្ដងៗ​ទៅ​ជា​ ​វត្ដ​ក្ដីដើម  វត្ដ​នេះ​ស្ថិត​នៅ​កំពង់ចិន ស្រុកស្ទោង​ក្នុងខេត្តកំពង់ធំ។​ ​វត្ដ​ករណីដើម​ ​កសាង​រួច​ស្រេចបាច់​កាលណា​ ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​រៀបចំ​ឲ្យ​ប្រារព្ធ​​ធ្វើ​បុណ្យបញ្ចុះសីមា​ ​និង​ឆ្លង​ទៅ​តាម​ទំនៀមទំលាប់​ប្រពៃណី​ ​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំឆ្លូវ។​

មហេសី
ចំពោះ ​ព្រះ​អគ្គមហេសី​របស់​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​វិញ​ ​បើ​តាម​ពង្សាវតារ​វត្ដ​កោកកាក​ ​គ្មាន​នរណា​ក្រៅ​អំពី​នារី​ក្រមុំ​ស្រុកស្រែ​សែន​ស្រស់​ល្អ​បវរ​ ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បានឃើញ​ ​និង​ជួប​ជា​គ្រា​ដំបូង​នៅ​ប្រទះ​នាង​ ​ឬ​ប្រទះឡា​ង​នោះ​ឡើយ។​ ​ព្រះ​នាម​ព្រះ​អគ្គមហេសី​នេះ​ ​គេ​មិន​បាន​ស្គាល់​ទេ។​ ​ព្រះ​នាង​បាន​ប្រទាន​ព្រះរាជបុត្រ​បី​ព្រះ​អង្គ​ដល់​ព្រះ​ស្វាមី​គឺ​ ​ព្រះ​វត្ដិរាជ ​ព្រះ​អឡស្សរាជ​ ​និង​ព្រះ​សេណ្ណ័រាជ។​

ចំណែក ​នៅ​ក្នុង​ពង្សាវតារ​របស់​សម្ដេច​វាំង​ជួន​ ​អ្នកនិពន្ធ​លើកយក​ឈ្មោះ​ព្រះ​ម្នាង​ស្វាយ​មក​និយាយ​ ​ដោយ​កំណត់​ថា​ ​ព្រះ​ម្នាង​ជា​ព្រះ​អគ្គមហេសី​របស់​បក្សីចាំក្រុង។​ ​ជាមួយ​​នឹង​ព្រះមហាក្សត្រ​ ​ព្រះ​ម្នាង​បាន​មាន​បុត្រ​មួយ​ព្រះ​អង្គ​ព្រះ​នាម​ ​អឡស្សរាជ​ ​ដែល​ប្រសូត​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំវក។​ ​

តែ​ពង្សាវតារ​វត្ដ​ទឹកវិល​បាន​បញ្ជាក់​ថា​ ​ព្រះ​អគ្គមហេសី​របស់​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ ​គឺ​ព្រះ​នាង​ពៅពិសី​ ​ដែល​ជា​បុត្រី​របស់​ស្ដេច​ចាម​នៅ​ស្រុក​ស្ទោង​ ​ព្រះ​នាម​សេ្រន្ទ្រា​ទី​២ ។​

ដូចដែល​យើង​បាន​ រៀបរាប់​រួច​ពី​ខាងលើ​ ​ព្រះ​ម្នាង​ទេព​ ​ដែល​ជា​ព្រះ​មាតា​របស់​បក្សីចាំក្រុង​ ត្រូវ​ស្ដេច​ព្រហ្មកិល​ ​ឬ​ពញាក្រែក​ ​ឬ​សិន្ធព​អមរិន្ទ​ ​បញ្ជា​ឲ្យ​យក​ទៅ​សម្លាប់​នៅ​កំពង់​ព្រះ​ជិន​ក្នុងស្រុក​ស្ទោង។​ ​ពង្សាវតារ​វត្ដ​ទឹកវិល​បាន​បន្ដ​ទៅ​ទៀត​ថា​ ​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​បាន​កសាង​ព្រះវិហារ​មួយ​យ៉ាង​ល្អ​ស្អាត​ធ្វើ​អំពី​ ថ្មភ្នំ​ ​នៅ​ត្រង់​កន្លែង​ដែល​គេ​ប្រហារជីវិត​ព្រះ​មាតា​ ​គឺ​ដើម្បី​រំឭក​ដក់​អនុស្សាវរីយ៍​ដ៏​ជូរ​ចត់​ ​រំឭក​ដល់​គុណ​ព្រះ​មាតា​ ​ដែល​បាន​ផ្ដល់​ជីវិត​ដល់​ព្រះ​អង្គ​ ​និង​ដែល​ត្រូវ​បាត់បង់​ជីវិត​ដោយសារ​តែ​ព្រះ​អង្គ។​ ​ព្រះវិហារ​នោះ​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រទាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា​ ​វត្ដ​ករណីដើម​ដែល​ក្លាយ​បន្ដិច​ម្ដងៗ​ទៅ​ជា​ ​វត្ដ​ក្ដីដើម វត្ដ​នេះ​ស្ថិត​នៅ​កំពង់ចិន​ ស្រុកស្ទោង​ក្នុង​ខេត្តកំពង់ធំ។​ ​វត្ដ​ករណីដើម​ ​កសាង​រួច​ស្រេចបាច់​កាលណា​ ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​រៀបចំ​ឲ្យ​ប្រារព្ធ​​ធ្វើ​បុណ្យបញ្ចុះសីមា​ ​និង​ឆ្លង​ទៅ​តាម​ទំនៀមទម្លាប់​ប្រពៃណី​ ​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំឆ្លូវ។​

កាលនោះ ​ស្ដេច​ចាមស្រេន្ទ្រាទី២ ​សោយរាជ្យ​គ្រប់គ្រង​នៅ​ស្រុក​ស្ទោង។​ ​ស្ដេច​ចាម​នៅ​ស្រុក​ស្ទោង​ ​តាំងពី​បុរាណកាល​យូរលង់​ណាស់​មក​ហើយ​ ​មាន​ធ្នូសរ​អាវុធ​ ​ដែល​មាន​មហិទ្ធិឫទ្ធិ​ខ្លាំងពូកែ​អស្ចារ្យ​ ​គឺ​បាញ់​ម្ដង​ចេញ​ព្រួញ​ប្រាំ​ ​ឮ​សូរដូច​រន្ទះបាញ់​ផ្ទប់​គ្នា​ ​ហើយ​បើ​បាញ់​ទៅ​ប៉ះដើមឈើ​ណាមួយ​ ​ផ្លែ​ឈើ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​លើ​ដើម​ ​នឹង​ ​ត្រូវ​ជ្រុះ​អស់​គ្មាន​សល់។​ ​ធ្នូសរ​ទាំងនេះ​គេ​មិន​អាច​យក​ទៅ​ដាក់​លើ​ដី​ ​លើពូក​ ​ឬ​លើ​គ្រែ​បាន​ឡើយ។​ ​ដូច្នេះ​ហើយ​ ​បានជា​ស្ដេច​ចាម​កសាង​ប្រាសាទ​មួយ​ធ្វើ​អំពី​ឥដ្ឋ​ ​ហើយ​យកសរ​ ​និង​ធ្នូ​នោះ​ទៅ​ព្យួរ​ដាក់​ទុក​ធ្វើ​ដូច​ជា​ទោង។​ ​ដោយសារ​ហេតុភេទ​ដូចនេះ​ ​ទើប​បានជា​គេ​ដាក់​ឈ្មោះ​ទីកន្លែង​នោះ​ថា​ ​សរទោង ដែល​យូរ​ទៅៗ​ ​ក្លាយទៅជា​ស្ទោង។​ ​ស្ដេច​ចាម​ ​ព្រះបាទ​ស្រេន្ទ្រា​ទី​២​ ​ព្រះ​អង្គ​មានកូន​ស្រី​មួយ​ឈ្មោះ​ ​ព្រះ​នាង​ពៅពិសី​ ​ដែល​ទើបតែ​មាន​ព្រះ​ជន្ម ​១៦ ​វស្សា។​ ​ព្រះ​នាង​មាន​រូបឆោម​លោម​ពណ៌​សម្ផស្ស​ល្អល្អះ​បវរ​ស្រស់​ស្អាត​ ​នឹង​​រក​អ្វី​មក​ប្រៀបប្រដូច​ផ្ទឹម​មិន​បាន​ឡើយ។​ ​រីឯ​ចិត្ដគំនិត​ ​កិរិយា​មារយាទ​ ​ឫកពា​វិញ​សោត​ក៏​ល្អ​ប្រពៃ​ ​វិសេសវិសាល​ ​កម្រ​នឹង​មាន​ ​ហើយ​ក៏​ពិបាក​នឹង​រក​ជួប​ប្រទះ​ដែរ។​

ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ ​ដែល​យាង​ទៅ​ធ្វើបុណ្យ​ឆ្លង​ ​វត្ដ​ករណីដើម​ ​នៅស្រុកស្ទោង​មាន​ក្រុម​មន្ដ្រី​ ​សេនា​រេហ៍ពល​គ្រប់​ជាន់ថ្នាក់​ជា​ច្រើន​ ​ហែហម​ជូន​ដំណើរ។​ ​ក្នុង​ចំណោម​នោះ​ ​មាន​នាម៉ឺន​ជំនិតជាទី​ទុកចិត្ដ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ប្រាំ​នាក់​ ​ដែល​ធ្លាប់តែ​ជួយ​រៀបចំ​ធ្វើការ​បម្រើ​ទឹកដី​ថ្វាយ​ព្រះ​អង្គ។​ ​ជំនិត​ទាំង​ប្រាំ​នាក់​មានចិត្ដ​ស្មោះត្រង់​ ​ល្អ​បរិសុទ្ធ​ ​សន្ដោស​ ​យុត្ដិធម៌​ ​ហើយ​គោរព​ទៀងទាត់​ធ្វើ​ទៅ​តាម​រាជឱង្កា​ ​និង​បទបញ្ជា​របស់​ព្រះមហាក្សត្រ​យ៉ាង​ត្រឹមត្រូវ​ល្អិតល្អន់​ឥតបី​ខ្ចោះ​ ​ឬ​ ​ធ្វេសប្រហែស​ឡើយ។​ ​ជំនិត​ទាំង​ប្រាំ​មានមុខ​នាទី​ ​និង​អំណាច​ធំ​ទូលាយ​លើសលប់​អស់​មន្ដ្រី​នានា​ក្នុង​ព្រះ​នគរ។ ​ជំនិត​ទាំង​ប្រាំ​នោះ​គឺ​៖ ម៉ឺន​ប្រពៃជ័យជាតិ ម៉ឺន​ពិភ័ត្តិលោកនាថ ម៉ឺន​ជាតិសូរិវង្ស ម៉ឺន​បម្រុងក្សត្រ និង​ម៉ឺន​ប្រពៃប្រឹក្សា។ ក្រៅ​អំពី​កិច្ចការ​ជាតិ​ ​ជំនិត​ទាំងនេះ​ក៏​តែងតែ​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​កិច្ចការ​ផ្សេងៗ​ទៀត​ ​ដើម្បី​បំពេញចិត្ដ​ព្រះមហាក្សត្រ​ដែរ។​

នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ចុង​បង្ហើយ​ ​ម៉ឺន​បម្រុងក្សត្រ​ ​និង​ម៉ឺន​ប្រពៃប្រឹក្សា​ ​ដែល​ដើរ​មើល​រក​នារី​ស្រស់​ស្អាត​ទុក​ថ្វាយ​ព្រះរាជា​ ​បាន​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ថា​ ​ខ្លួន​បានឃើញ​នាង​ពៅពិសី​ ​កូន​របស់​ស្ដេច​ចាម​សេ្រន្ទ្រា។​ ​ព្រះ​នាង​មាន​រូប​ស្រស់​សម្ផស្ស​ស្អាត​ណាស់។​ ​ក្សត្រី​មីនុំមីនាង​នៅ​ក្នុង​វាំង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ ​មិន​អាច​យក​មក​ប្រៀបផ្ទឹម​ជាមួយ​បាន​ឡើយ។​ ​ព្រះ​នាង​មាន​ភីលៀង​ពីរ​នាក់​ ​ដែល​ត្រូវជា​សង្សារ​របស់​ពួក​គេ។​ ​ភីលៀង​ទាំង​ពីរ​ ​បាន​យល់​ព្រមទៅ​បញ្ចុះបញ្ចូល​ពន្យល់​ព្រះ​នាង​ពៅពិសី​ឲ្យ​យល់ព្រម​សុខចិត្ដ ​ស្រឡាញ់​ ​រួម​រ័ក្ស​មេត្រី​ជាមួយនឹង​ព្រះមហាក្សត្រ​ ​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង។​ ​កន្លែង​ដែល​ជំនិត​ទាំង​ពីរ​បាន​យល់​ ​បាន​ឃើញ​ព្រះ​នាង​ពៅពិសី​ ​បាន​ក្លាយទៅជា​ ​ភូមិ​នាងសស្ងាច ជាប់​រៀង​រហូត​ត​មក។​

ពង្សាវតារ​វត្ដ​ទឹកវិល​ បញ្ជាក់​តទៅ​ទៀត​ថា​ ​បក្សីចាំក្រុង​ ​បាន​ស្រឡាញ់​ប្រតិព័ទ្ធ​ព្រះ​នាង​ពៅពិសី​ស្មោះស្ម័គ្រ​អស់ពី​ដួង​ហឫទ័យ​ ​ឥត​មានចិត្ដ​ក្បត់​ចង់​បោក​បញ្ឆោត​ ​ឬ​ចង់បាន​ត្រឹមតែ​ខ្លួន​ ​យក​មក​សប្បាយ​លេងសើច​នោះ​ឡើយ។​ ​តែ​ព្រះ​អង្គ​មិន​ចង់​ចូល​ស្ដីដណ្ដឹង​ព្រះ​នាង​ ​តាម​ក្បួនខ្នាត​ទំនៀមទម្លាប់​ប្រពៃណី​ទេ។​ ​ពីព្រោះ​ព្រះ​អង្គ​ខ្លាចក្រែង​បិតា​ព្រះ​នាង​ ​ដែល​ជា​ស្ដេច​ចាម​ ​តម្រូវ​ ​និង​បង្ខំ​ព្រះ​អង្គ​ព្រះ​អង្គ​ឲ្យ​ចូល​ប្រកាន់​យក​សាសនា​ចាម។​ ​ដើម្បី​ឲ្យ​សេ្ន​ហា​របស់​ព្រះ​អង្គ​បាន​សម្រេច​ដូច​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា​ ​កុំឲ្យ​មាន​ឧបសគ្គ​អ្វី​មក​រារាំង​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ទះ​ដំណើរ​ ​បក្សីចាំក្រុង​បាន​ទៅ​សំពះ​បន់ស្រន់​ ​បួងសួង​សុំ​អ្នកតា​ស្ដី​ ​នៅ​ស្រុក​ស្ទោង​ ​ជួយ​ដោះស្រាយ​ ​សម្រួល​កិច្ចការ​ថ្វាយ​ព្រះ​អង្គ។​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​សន្យា​ថា​ ​បើ​បាន​សម្រេច​ ​ព្រះ​អង្គ​នឹង​បិទមាស​ថ្វាយ។

ថ្ងៃ​ ៤​កើត​ ​ខែ​ផល្គុន​ ​ឆ្នាំឆ្លូវ​ ​នា​កណ្ដាល​អាធ្រាត​ ​ព្រះ​នាង​ពៅពិសី​ ​ដោយ​មាន​ភីលៀង​ទាំង​ពីរ​ ​ជូន​ហែហម​អមដំណើរ​ផង​ ​បាន​ចាក​ចេញពី​ព្រះរាជវាំង​មក​ជួប​បក្សីចាំក្រុង​ ​តាម​ការ​កំណត់។​ ​បក្សីចាំក្រុង​ ​ក៏​ចាប់ផ្ដើម​និយាយ​រ៉ាយរ៉ាប់​អធិប្បាយ​ពន្យល់​អំពី​ចិត្ដ​ស្នេហ៍ស្នង​ ​ស្មោះស្ម័គ្រ​ ​ឥត​ព្រំដែន​របស់​ព្រះ​អង្គ​ចំពោះ​ព្រះ​នាង។​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​អង្វរ​សុំ​ឲ្យ​ព្រះ​នាង​យល់ព្រម​សុខចិត្ដ​រត់​តាម​ព្រះ​អង្គ ​ទៅ​នៅ​ឯ​ព្រះ​មហានគរ។​ ​ព្រះ​នាង​ពៅពិសី​ ​ដែល​បាន​គាប់ចិត្ដ​ស្រឡាញ់​បក្សីចាំក្រុង​មិន​បង្អង់​យូរ​ឡើយ​ ​ព្រះ​នាង​សុខចិត្ដ​យល់ព្រម​ទៅ​តាម​ព្រះ​អង្គ​ ​ដោយ​ឥត​រារែក។​ ​បក្សីចាំក្រុង​ដោយ​មាន​ជំនិត​ទាំង​ប្រាំ​នាក់​ជួយ​ជ្រោមជ្រែង​ផង​ ​បាន​នាំ​ព្រះ​នាង​ពៅពិសី​ ​ចុះទូក​ធ្វើ​ដំណើរ​តម្រង់​ទៅ​ព្រះ​មហានគរ។​

ព្រឹក​ឡើង​ទើប​ព្រះបាទ​សេ្រន្ទ្រា​ដឹង​ថា​ ​បុត្រី​បាន​ចុះ​ចាក​ចេញពី​ដំណាក់​ ​រត់​ទៅ​តាម​បក្សីចាំក្រុង។​ ​ខឹង​ខ្ញាល់​ ​អាក់អន់​ស្រពន់ចិត្ដ​ខ្លាំង​ណាស់​ ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​រៀបចំ​ប្រមូល​កងទ័ព​យ៉ាងច្រើន​ ​ដើម្បី​ដេញ​តាម​ចាប់​កូនស្រី​យក​មក​វិញ។​ ​កន្លែង​ប្រមូល​ប្រជុំ​ពល​រេហ៍​នោះ​បាន​ក្លាយទៅជា​ភូមិ​ហើយ​ជាប់​ឈ្មោះ​រៀង​ រហូត​ថា​ ​ភូមិ​ជុំពល។​ ​ដេញ​តាម​មក​ដល់​ទន្លេសាប​ ​ស្ដេច​ចាម​ក្រឡេក​មើលទៅ​ឆ្ងាយ​ ​ឃើញ​ទូក​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​នៅ​ដាច់​កន្ទុយភ្នែក​ ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​អស់​សេចក្ដី​សង្ឃឹម​កើតក្ដី​មួហ្មង​ ​អាម៉ាស់មុខ​ ​ឈឺ​ចុកចាប់​រហូត​អស់​ជីវិត។​

ចំណែក​នាង​ ពៅពិសី​វិញ​ ​ក្រោយ​ដែល​បានដឹង​ថា​ ​ព្រះ​បិតា​ចូល​ទិវង្គត​ ​ដោយ​មាន​ព្រះ​ស្វាមី​ ​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ ​ជូន​ដំណើរ​មក​ជាមួយ​ផង​ ​ព្រះ​នាង​ក៏​វិល​ត្រលប់​មក​ប្រារព្ធ​ធ្វើ​ពិធីបុណ្យ​ទាន​បញ្ជូន​កុសល​ថ្វាយ ​ព្រះ​បិតា​ទៅ​តាម​ប្រពៃណី។​ ​ព្រះ​នាង​បាន​រៀបចំ​ធ្វើ​ផ្លូវ​មួយ​យ៉ាង​ធំ​ល្អ​ស្អាត​សមរម្យ​ ​ខ្ពស់​ផុត​ពី​ទឹក​ ​កន្លែង​នោះ​មានឈ្មោះ​ថា​ ​កំពង់​ពៅពិសី​ រហូត​មក​ដល់​បច្ចុប្បន្ន។​ ​ព្រះ​នាង​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​យក​ធ្នូ​ ​និង​សរ​ ​ទៅ​តម្កល់​ទុក​កន្លែង​ដើម​ ​ហើយ​ព្រះ​នាង​ក៏​បាន​បញ្ជា​ឲ្យ​សាង​អាស្រម​មួយ​ ​នៅ​ក្នុង​បរិវេណ​បរមរាជវាំង​ ​ដើម្បី​ទុក​ថ្វាយ​ រំឭកគុណ​បំណាច់​ ​និង​វិញ្ញាណក្ខន្ធ​របស់​ព្រះ​បិតា។​ ​អាស្រម​នោះ​មានឈ្មោះ​ថា​ ​អាស្រម​ព្រះបាទ​សេ្រន្ទ្រា ដែល​ក្លាយ​បន្ដិច​ម្ដងៗ​ទៅ​ជា​ ​អ្នកតា​សេ្រន្ទ្រា។ នៅ​ទីកន្លែង​នេះ​ ​តាម​ទំនៀមទម្លាប់​ ​បី​ឆ្នាំ​ម្ដងៗ​ ​គេ​ត្រូវ​រៀបចំ​ធ្វើ​ពិធី​បូជាយញ្ញ​ ​យក​អ្នកទោស​ធ្ងន់​មក​ប្រហារជីវិត​ថ្វាយ​អ្នកតា​ ​ដើម្បី​សុំ​សេចក្ដីសុខ​សប្បាយ​ចម្រុងចម្រើន។​ ​បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ​ ​វិញ្ញាណក្ខន្ធ​ស្ដេច​ចាម​សេ្រន្ទ្រា​ ​នឹង​ចូល​សណ្ឋិត​ក្នុង​ខ្លួន​មនុស្ស​ ​ហើយ​នាំ​បង្វក់បង្វល់​ ​បញ្ចូល​ចិត្ដ​ឲ្យ​ឆ្កួត​ឡប់​សតិ​ ​កាច​សាហាវយង់ឃ្នង​ ​ក្បត់គ្នា​ចុះឡើង​ ​បង្កើត​ក្រុម​ជា​ទ័ព​បះបោរ​ ​កាប់សម្លាប់​គ្នា​ឥត​ត្រា​ប្រណី។​ ​កងទ័ព​នេះ​នឹង​មានកម្លាំង​ឥទ្ធិពល​ខ្លាំងក្លា​ ​ជាង​កងទ័ព​នានា​ទាំងឡាយ​ឯទៀត។

ចាប់តាំងពី​ ថ្ងៃ​នោះ​មក​ ​ព្រះរាជ​វង្សានុវង្ស​ស្ដេច​ចាម​នៅ​ស្រុក​ស្ទោង​ ​ក៏​រលាយ​បាត់​អស់​ទៅ​ដែរ​ ​ហើយ​ស្រុក​ស្ទោង​ក៏​ត្រូវ​បញ្ចូល​ទៅ​ក្នុង​ខេត្ដ​អាសន្នទុក្ខ។

ចំណែក ​ព្រះ​នាង​ពៅពិសី​ ​កាលបើ​យាង​មក​ដល់​ព្រះរាជ​ធានី​ ​ព្រះ​មហានគរ​ ​ព្រះ​នាង​ត្រូវ​បាន​ព្រះមហាក្សត្រ​ ​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ ​តែងតាំង​ឋានៈ​ ​និង​ផ្ដល់​កិត្ដិយស​ជា​អគ្គមហេសី។​ ​ព្រះ​នាង​ទទួល​ព្រះ​បរម​នាម​ ​ព្រះ​ក្សត្រី​ភត្ដវត្ដី​ពៅពិសី។​ ​ចំពោះ​អ្នកតា​ស្ដី​ ​នៅ​ក្នុងស្រុកស្ទោង​ ​ដែល​បាន​ជួយ​ណែនាំ​បញ្ចុះបញ្ចូល​ ​សម្រុះសម្រួល​ចាត់ចែង​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្នេហា​របស់​ព្រះ​អង្គ​បាន​សម្រេច​ដូច​ សេចក្ដី​ប្រាថ្នា​ ​ព្រះ​អង្គ​មិន​បាន​បំភ្លេច​ទេ​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​យក​សន្លឹក​មាស​ទៅ​បិទ​ថ្វាយ​អ្នកតា​ ​តាម​ពាក្យ​បំណន់​ដែល​បាន​សន្យា​ ​អ្នកតា​ស្ដី​ក៏​ជាប់​ឈ្មោះ​ថា​ ​អ្នកតា​ស្ដីបិទមាស ពី​ថ្ងៃ​នោះ​រៀង​រហូត​មក​ដល់​សព្វថ្ងៃ។

បុត្រ
ពង្សាវតារសម្ដេច​វាំង​ជួន​បាន​សរសេរ​ថា​ ​ព្រះ​ម្នាង​ស្វាយ​ ​មហេសី​ព្រះមហាក្សត្រ​ ​ក្នុង​ឆ្នាំវក​ ​ប្រសូត​បាន​បុត្រ​មួយ​ព្រះ​អង្គ​ព្រះ​នាម​ ​អឡស្សរាជ។​
ក្រោយ ​ដែល​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ ​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​ទី​១៩​ ​ចូល​ទិវង្គត​ ​ព្រះរាជបុត្រ​ព្រះ​អឡស្សរាជ​ ​បាន​ឡើង​សោយរាជសម្បត្ដិ​ប្រទេស​កម្ពុជា​បន្ដ​ពី​ព្រះ​អង្គ។

ក្នុង​បញ្ហា​កូនចៅ​របស់​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ ​គណៈកម្មកា​រៀបចំ​ពង្សាវតារ​ខ្មែរ​ ​ដឹកនាំ​ដោយ​សម្ដេច​សង្ឃនាយក​ទៀង​ ​ដែល​ក្នុង​នោះ​មាន​សម្ដេច​សង្ឃនាយក​ប៉ាន់​ដែរ​ ​បាន​តាក់តែង​សរសេរ​ថា​ ​ព្រះ​អង្គ​មាន​ព្រះរាជបុត្រ​មួយ​ព្រះ​អង្គ​ព្រះ​នាម​បទុមវរវង្ស។​ ​ស្ដេច​អង្គ​នេះ​ដែល​បាន​យាង​ទៅ​កំសាន្ដ​នៅ​ទួល​បាសាន្ត​ ​បាន​ជួប​ស្រឡាញ់​ ​និង​រៀប​ការ​ជាមួយ​នឹង​នាងនាគ។​ ព្រះ​នាង​ប្រសូត​បាន​ពង​ ​ដែល​ជា​ពញា​រោង​ ​និង​បុត្រ​មួយ​ព្រះ​អង្គ​ទៀត​ ​ដែល​មាន​ភ្នែក​ទិព្វ​ ​គឺ​ព្រះបាទ​បទុមសុរិយវង្ស។​

ចំពោះ ​ព្រះ​អគ្គមហេសី​របស់​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​វិញ​ ​បើ​តាម​ពង្សាវតារ​វត្ដ​កោកកាក​ ​គ្មាន​នរណា​ក្រៅ​អំពី​នារី​ក្រមុំ​ស្រុកស្រែ​សែន​ស្រស់​ល្អ​បវរ​ ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បានឃើញ​ ​និង​ជួប​ជា​គ្រា​ដំបូង​នៅ​ប្រទះ​នាង​ ​ឬ​ប្រទះឡា​ង​នោះ​ឡើយ។​ ​ព្រះ​នាម​ព្រះ​អគ្គមហេសី​នេះ​ ​គេ​មិន​បាន​ស្គាល់​ទេ។​ ​ព្រះ​នាង​បាន​ប្រទាន​ព្រះរាជបុត្រ​បី​ព្រះ​អង្គ​ដល់​ព្រះ​ស្វាមី​គឺ​ ​ព្រះវត្តរាជ​ ​ព្រះអឡស្សរាជ​ ​និងព្រះសែណ្ណ័ករាជ។​