រាជវង្សខាងជើងខាងត្បូង: '''រាជវង្សខាងជើង (គ.ស ៣៨៦-៥៨១)'''

រាជវង្សខាងជើង (គ.ស ៣៨៦-៥៨១) 
ក្រោយពីការដួលរលំនៃរាជវង្សជិនខាងលិច​(២៦៥-៣១៦) ភាគខាងជើងរបស់ចិនត្រូវធ្លាក់នៅក្នុងសភាពជ្រួលច្របល់និងសង្គ្រាមជនជាតិភាគតិចនៃយុគ ១៦ នគរ។ រហូតដល់ឆ្នាំគ.ស ៣៨៦​ មេដឹកនំាកុលសម្ព័ន្ធថួប៉ាសៀនប៉ើយបានស្ថាបនានគរប៉ើយវុយ និងតាំងរាជធានីនៅក្រុងភិងឆឺង (បច្ចុប្បន្នគឺក្រុងតាថុងក្នុងខេត្ដសានស៊ី) ។ ក្រោយមកបន្ដបោសសម្អាតក្រុមអំណាចឯករាជ្យដែលនៅសេសសល់ បញ្ចប់ចលាចលដែលកើតពីសង្គ្រាមដណ្ដើមអំណាចដែលកើតឡើងនាភាគខាងជើងបានសម្រេចក្នុងឆ្នាំគ.ស ៤៣៩ ស្រុកទេសមានសន្ដិភាពនិងរីកចម្រើនបានមួយរយៈ។

រហូតមកដល់រជ្ជកាលស្ដេចសៀវវ៉ើនទី ឡើងគ្រងរាជ្យ (ឆ្នាំគ.ស ៤៧១-៤៩៩) បានធ្វើបដិវត្ដន៍ការគ្រប់គ្រង ដែលជម្រុញឲ្យកើតចរន្ដនៃការរលាយបញ្ចូលគ្នានៃវប្បធម៌ដ៏ធំមួយ ក្រោមគោលនយោបាយ “ហានរូបនីយកម្ម” មានជាអាទិ ការប្រើភាសាហានក្នុងរាជសំណាក់ ឲ្យជនជាតិសៀនប៉ើយងាកមកស្លៀកសម្លៀកបំពាក់របស់ជនជាតិហាន ឬប្ដូរត្រកូលតាមបែបហាន* ជាដើម ដើម្បីជម្រុញឲ្យមានកិច្ចសហប្រតិបត្ដិការរវាងជនជាតិភាគតិចនិងជនជាតិហាន។ ក្រៅពីនេះ នៅមានវិធីចងសម្ព័ន្ធមេត្រីខ្សែលោហិតដោយការរៀបការរវាងជនជាតិហាននិងសៀនប៉ើយ ខណៈដែរផ្នែកនយោបាយក៏បន្ថែមបរិមាណជនជាតិហានដែលចូលមកបម្រើជាមន្ដ្រីការកាន់តែច្រើនឡើង រួមទាំងងាកមកប្រើប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងប្រទេសតាមរបៀបរបស់ជនជាតិហាន និងក្នុងឆ្នាំគ.ស ៤៩៣ សៀវវ៉ើនទីទ្រង់ប្ដូររាជជានីមកភូមិភាគកណ្ដាលក្រុង-លួយ៉ាង។ ការបដិវត្ដន៍បែបដកឬសនេះបានធ្វើឲ្យសេដ្ឋកិច្ចនិងសង្គមរបស់ដែនដីភាគខាងជើងឈានទៅមុខយ៉ាងលឿន តែក្នុងពេលជាមួយគ្នាក៏បានបង្កការមិនពេញចិត្ដក្នុងក្រុមអភិជននិងអ្នកមានអំណាចយោធារបស់ជនជាតិភាគតិចដែរ។

* ដើមឡើយសែ (ត្រកូល) របស់ជនជាតិភាគតិចនាភាគខាងជើងមានចាប់ពី ២-៣ តួអក្សរ ពេលប្ដូរមកប្រើត្រកូលតាមបែបជនជាតិហាន នៅសល់តែមួយអក្សរ មានជាអាទិ ថួប៉ា ប្ដូរទៅជា ត្រកូលយួន ទូគូឬកុកកូវ ប្ដូរទៅជា ត្រកូលលិវ ពូលិវគូ ប្ដូរទៅជា ត្រកូលលូ ឈិវមូលិង ប្ដូរទៅជា ត្រកូលមូ ជាដើម។

ចប់រជ្ជកាលស្ដេចសៀវវ៉ើនទី នគរប៉ើយវុយចាប់ផ្ដើមឈានចូលក្នុងសម័យធ្លាក់ចុះអំណាច។ ក្សត្រដែលគ្រងរាជ្យបន្ដ មិនចាប់អារម្មណ៍ការបដិវត្ដន៍របបគ្រប់គ្រង តែបែរជាសើរើប្រព័ន្ធសិទ្ធិប្រយោជន៍របស់ជនជាតិសៀនប៉ើយ បង្កទំនាស់ក្នុងសង្គម។ ពេលដល់រជ្ជកាលស្ដេចសៀវមិងទី (ឆ្នាំគ.ស ៥២៣) កើតក្បត់ ៦ ស្រុកឡើង។ នគរប៉ើយវុយឈានចូលដំណាក់កាលចលាចល ដែលនាំមកនូវសង្គ្រាមផ្ទៃក្នុងនាពេលក្រោយមកទៀត។ ក្រុមអ្នកមានអំណាចផ្នែកយោធារកលេសលើកទ័ពវាយយករាជធានីរំលំរាជ្យបល្ល័ង្កនិងតែងតាំងហង់តេអាយ៉ងតាមចិត្ដខ្លួន។

ពេលដល់ឆ្នាំគ.ស ៥៣៤ សៀវអ៊ូទី ដោយសារទ្រង់មានទំនាស់ជាមួយកៅហួន ដែលក្ដោបអំណា​ចក្នុងរាជសំណាក់ បានភាសខ្លួនចេញពីរាជធានី ដើម្បីពឹងអ៊ីវ៉ើនថៃ នៅក្រុងឆាងអាន។ ចំណែកកៅហួនក៏តែងតាំងសៀវជិនទីក្សត្រអង្គថ្មីឡើងគ្រងរាជ្យបន្ដ ដោយប្ដូររាជធានីទៅស្រុកយេ ឬស្រុកអាន់យ៉ាងខេត្ដហឺណានបច្ចុប្បន្ន បុរាណវិទូចិនហៅថា នគរវុយខាងកើត (ឆ្នាំគ.ស ៥៣៤-៥៥០)។ ចំណែកសៀវអ៊ូទីក្រោយពីទៅសុំជំនួយពីអ៊ីវ៉ើនថៃបានមិនយូរប៉ុន្មានក៏ត្រូវប្រហារជីវិត។ ក្រោយមកក្នុងឆ្នាំគ.ស ៥៣៥ អ៊ីវ៉ើនថៃក៏តែងតាំងវ៉ើនហួងទីឡើងជាក្សត្រជំនួស ដោយមានមជ្ឈមណ្ឌលការគ្រប់គ្រងនៅក្រុងឆាងអាន ប្រវត្ដិវិទូចិនហៅ នគរវុយខាងលិច (ឆ្នាំគ.ស ៥៣៥-៥៥៧)។

ក្រោយមកមិនយូរប៉ុន្មាន ក្រោយពេលកៅហួនស្លាប់ បុត្រាឈ្មោះកៅយ៉ាង ទម្លាក់ហង់តេអាយ៉ង ស្ថាបនានគរប៉ើយឈី។ ចំណែកនគរវុយខាងលិចក៏មានស្ថានភាពដូចគ្នា អ៊ីវ៉ើនច្វៀ បុត្រារបស់អ៊ីវ៉ើនថៃ ស្ថាបនានគរប៉ើយចូវ។

នគរប៉ើយឈី (ឆ្នាំគ.ស ៥៥០-៥៧៧) ដែលមានដើមកំណើតមកពីនគរវុយខាងកើត ដើមឡើយនគរមានភាពរឹងមាំ តែដោយសារស្ដេចជំនាន់ក្រោយសុទ្ធតែកាចសាហាវ និងមិនចេះទុកចិត្ដគ្នា បង្កជាហេតុកាប់សម្លាប់ទាយាទត្រកូលយួន ដែលជាខ្សែស្រឡាយមកពីរាជវង្សប៉ើយវុយនិងបណ្ដាមន្ដ្រីជនជាតិហានអស់ជាច្រើន ធ្វើឲ្យរាជវង្សប៉ើយឈីបាត់បង់ធម៌ក្នុងខ្លួននិងបាត់បង់ការគាំទ្រពីជនជាតិសៀនប៉ើយរបស់ខ្លួននិងបណ្ដាមន្ដ្រីជនជាតិហាន ដែលជាហេតុនៃការដួលរលំក្នុងឆ្នាំគ.ស ៥៧៧ នគរប៉ើយឈីក៏ត្រូវនគរប៉ើយចូវផ្ដួលរំលំ។

នគរប៉ើយចូវ (ឆ្នាំគ.ស ៥៥៧-៥៨១) ដែលចាប់កំណើតឡើងក្នុងកំឡុងពេលជាមួយគ្នានឹងនគរប៉ើយឈី ដោយជំនួសនគរវុយខាងលិច ក្នុងដំណាក់កាលដំបូងមានកម្លាំងខ្សោយជាងនគរប៉ើយឈី តែដោយសារស្ដេចចូវអ៊ូទី (គ្រងរាជ្យឆ្នាំគ.ស ៥៦១-៥៧៩) ពូកែគ្រប់គ្រងនគរ ធ្វើឲ្យប៉ើយចូវកាន់តែរឹងមាំទ្វេឡើង ដោយក្នុងកំឡុងពេលខាងលើនេះ មានការកែសម្រួលប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងកម្លាំងយោធា ដោយប្រើយុទ្ធសាស្រ្តបញ្ចូលពលច្បាំងជាមួយកងកម្លាំងផលិត រហូតអាចផ្ដួលនគរឈី បង្រួបបង្រួមផែនដីភាគខាងជើងចូលគ្នាក្នុងឆ្នាំគ.ស ៥៧៧។

ក្រោយមកក្នុងឆ្នាំគ.ស ៥៧៨ ចូវអ៊ូទីស្លាប់។ ចាប់ពីពេលនោះមក កម្លាំងទាហានរបស់ប៉ើយចូវចាប់ផ្ដើមរត់មកចូលក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់យ៉ាងចៀនដែលជាឪពុកក្មេកនិងញាតិវង្សដោយសន្សឹមៗ ។ លុះដល់ឆ្នាំគ.ស ៥៨១ យ៉ាងចៀនបង្ខំចូវជិងទីឲ្យដាក់រាជ្យ ស្ថាបនារាជវង្សស៊ុយ។ ក្រោយមកបានបរទ័ពចុះទៅភូមិភាគខាងត្បូង បញ្ចប់ស្ថានភាពការបែងចែកប្រទេសចិនជាខាងជើងខាងត្បូងបានសម្រេច។