ថេរគាថា: បារាសរិយត្ថេរ

បារាសរិយត្ថេរ 
[២៥០] ភិក្ខុ​ឈ្មោះ​បារាសរិយៈ ជា​សមណៈ​ អង្គុយ​តែម្នាក់ឯង ជា​អ្នក​ស្ងប់​ស្ងាត់ ​ចម្រើន​ឈាន ​មាន​គំនិតថា ​បុរស​គប្បី​ប្រតិបត្តិ​ដោយ​លំដាប់​ដូច​ម្ដេច ​គប្បី​ប្រព្រឹត្ត​នូវ​វត្ត​ដូច​ម្ដេច ​នូវ​សមាចារៈ​ដូច​ម្តេច ​ទើប​ឈ្មោះ​ថា ជា​អ្នក​ធ្វើ​នូវ​កិច្ច​របស់​ខ្លួន ទាំង​មិន​បៀត​បៀន​នូវ​អ្វី​ណា​មួយ​ ។ ឥន្រ្ទិយ​ទាំងឡាយ​របស់​ពួក​មនុស្ស មាន​ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍​ផង មិន​ជា​ប្រយោជន៍​ផង​ ឥន្ទ្រិយ​ទាំងឡាយ​ដែល​គេ​មិន​រក្សា ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​មិន​ជា​ប្រយោជន៍ ​ដែល​គេ​រក្សា​ហើយ​ ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​ជាប្រយោជន៍ ។ ​បុគ្គល​កាល​រក្សា​នូវ​ឥន្ទ្រិយ​ទាំងឡាយ​ផង​ គ្រប់គ្រង​នូវ​ឥន្ទ្រិយ​ទាំងឡាយ​ផង ឈ្មោះ​ថា ជា​អ្នក​ធ្វើ​នូវ​កិច្ច​របស់​ខ្លួន ទាំង​មិន​បៀតបៀន​នូវ​អ្វី​ណា​មួយ​ ។ ​បើ​បុគ្គល​ណា មិន​ឃាត់​នូវ​ចក្ខុន្រ្ទិយ​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ ក្នុង​រូប​ទាំងឡាយ​ ជា​អ្នក​មិន​ឃើញ​នូវ​ទោសទេ ​បុគ្គល​នោះ មិន​រួច​ចាក​ទុក្ខ​ឡើយ​ ។ ​មួយ​ទៀត ​បុគ្គល​ណា មិន​ឃាត់​នូវ​សោតិន្ទ្រិយ ​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ក្នុង​សំឡេង​ទាំងឡាយ​ ជា​អ្នក​មិន​ឃើញ​នូវ​ទោសទេ ​បុគ្គល​នោះ មិន​រួច​ចាក​ទុក្ខ​ឡើយ​ ។ ​បើ​បុគ្គល​ណា មិន​ឃើញ​នូវ​ការ​រលាស់ចេញ​ ជា​អ្នក​ជ្រប់នៅ​ក្នុង​ក្លិន​ទាំង​ឡាយ ហើយ​សេព​ចំពោះ​នូវ​ក្លិន​ទាំងឡាយ បុគ្គល​នោះ មិន​រួច​ចាក​ទុក្ខទេ ។ ​បុគ្គល​ណា​ រលឹករឿយ​ៗ ​នូវ​រស​ជូរ ​និង​ចំណែក​នៃ​រសផ្អែម​ផង នូវ​ចំណែក​នៃ​រសល្វីង​ផង​ ជា​អ្នក​ជាប់​នៅ​ក្នុង​រសតណ្ហា ​បុគ្គល​នោះ​ រមែង​មិន​ដឹង​ច្បាស់​នូវ​បេះដូង​នៃ​សាសនា ។ ​បុគ្គល​កាលរលឹករឿយ​ៗ ​នូវ​ផោដ្ឋព្វៈ​ទាំងឡាយ​ដែល​ស្អាត ​មិន​គួរ​ខ្ពើម ជា​អ្នក​ត្រេកអរ ​(​ក្នុង​ផ្សព្វ​នោះ​) រមែង​បាន​នូវ​សេចក្ដី​ទុក្ខផ្សេង​ៗ ​ដែល​មាន​រាគៈជាហេតុ ។ ​បុគ្គល​ណា មិន​អាចរក្សា​នូវ​ចិត្ត ដោយ​ធម៌​ទាំងឡាយ​នេះ ព្រោះ​ហេតុ​តែ​មិន​បាន​រក្សា​នោះ​ឯង ទុក្ខ​រមែង​ជាប់​តាម​បុគ្គល​នោះ ដោយ​ខ្សែ​ទាំងពួង ​មាន​ប្រមាណ ៥ ​គឺ​អារម្មណ៍​ទាំង ៥ ។ សរីរៈ​នេះ​ ពេញ​ដោយ​ខ្ទុះ ​និង​ឈាម​ផង​ ពេញ​ដោយ​សាក​សព​ដ៏​ច្រើន​ផង ដូច​ស្មុគ្រ​ដែល​បុគ្គល​មាន​ព្យាយាម ធើ្វ​ឲ្យ​រលីង វិចិត្រ​ហើយ​ ។ ​បុគ្គល​រមែង​មិន​ដឹង​នូវ​សេចក្ដី​ទុក្ខ​ក្តៅ​ក្រហាយ ​តែ​មាន​រស​ផ្អែម​ឆ្ងាញ់ពិសា ​ដែល​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ជាចំណង ​ដូច​កាំបិតកោរ ​ដែល​គេ​លាបប្រឡាក់​ដោយ​ទឹក​ឃ្មុំ ។ ​បុគ្គល​អ្នក​ត្រេកអរ​ក្រៃពេក ​ក្នុង​រូប​ស្ត្រី​ផង ក្នុង​រស​នៃ​ស្ត្រី​ផង ក្នុង​ការ​ប៉ះ​ពាល់​នូវ​កាយ​នៃ​ស្ត្រី​ផង ក្នុង​ក្លិន​នៃ​ស្រី​ផង​ រមែង​បាន​នូវ​សេចក្ដី​ទុក្ខផ្សេង​ៗ ។ ខ្សែ​នៃ​តណ្ហា​ទាំង ៥ ​របស់​ស្ត្រី​ទាំង​អស់​ រមែង​ហូរ​ទៅ​ក្នុង​ទ្វារ​នៃ​បុរស​ទាំង ៥ ​ដែរ បុគ្គល​ណា មាន​ការ​ព្យាយាម អាចធើ្វ​នូវ​ការ​បិទរាំង​នូវ​ខ្សែតណ្ហា​ទាំង​នោះ (​មិន​ឲ្យ​កើត​ឡើង​បាន​) ​បុគ្គល​នោះ ឈ្មោះ​ថា ជា​អ្នក​មាន​ប្រយោជន៍ ជា​អ្នក​ឋិត​នៅ​ក្នុង​ធម៌ ជា​អ្នក​ឈ្លាសវៃ ជា​អ្នក​មាន​បញ្ញាជា​គ្រឿង​ពិចារ​ណា បុគ្គល​នោះ ​គប្បី​ត្រេកអរ​ ធើ្វ​នូវ​កិច្ច​ប្រកប​ដោយ​ធម៌ ​និង​អត្ថ ។ ម៉្យាងទៀត កិច្ច​ដែល​ប្រកប​ដោយ​សេចក្ដី​ត្រេកអរ រមែង​លិច​ចុះ បុគ្គល​គប្បី​វៀរ​នូវ​កិច្ច​ដែល​មិន​មាន​ប្រយោជន៍ ​អ្នក​ប្រាជ្ញ​មិន​មាន​សេចក្ដី​ប្រមាទ ​តែង​សំគាល់​នូវ​កិច្ច​នោះ​ថា ​ជា​អំពើ​មិន​គួរ​ធើ្វ ។ ​មួយ​ទៀត កិច្ច​ណា ប្រកប​ដោយ​ប្រយោជន៍​ក្តី ​សេចក្ដី​ត្រេកអរ​ណា​ ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ក្នុង​ធម៌​ក្តី បុគ្គល​គប្បី​ប្រព្រឹត្ត​កាន់​យក​នូវ​ប្រយោជន៍ និង​សេចក្ដី​ត្រេកអរ​នោះ ព្រោះ​ថា ​សេចក្ដី​ត្រេកអរ​នោះ​ ជាគុណជាតិ​ដ៏​ឧត្តម ។ ​បុគ្គល​ណា​សម្លាប់ វាយ ​ឬ​ធើ្វ​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃសោក​សៅ ​ហើយ​ប្លន់​ដណ្ដើម ​(​យក​ទ្រព្យ​) ​នៃ​ពួក​ជនដទៃ ​ដោយ​ការ​កំហែង ​បុគ្គល​នោះ​ រមែង​នាំ​ទៅ​នូវ​ទ្រព្យជារបស់​ពួក​ជន​ដទៃ ​ដោយ​ឧបាយ​ទាំងតូច​ទាំង​ធំ​បាន​ ។ ជន​អ្នក​មាន​កម្លាំង​ កាលចាំង​ឈើ​ រមែង​នាំចេញ​នូវ​ដែកគោល ​ដោយ​ដែកគោល យ៉ាង​ណា​មិញ ​ពួក​ជន​អ្នក​ឈ្លាស រមែង​រម្ងាប់​នូវ​ឥន្ទ្រិយ​ទាំងឡាយ ដោយ​ឥន្ទ្រិយ​ទាំងឡាយ ក៏​យ៉ាង​នោះ​ដែរ​ ។ ​បុគ្គល​ណា ចម្រើន​នូវ​សទ្ធា វីរិយៈ សមាធិ សតិ ​និង​បញ្ញា សម្លាប់​នូវ​ឥន្ទ្រិយ ៥ ​(​មាន​ចក្ខុន្ទ្រិយជា​ដើម​) ​ដោយ​ឥន្ទ្រិយ ៥ ​បុគ្គល​នោះ ឈ្មោះ​ថាព្រាហ្មណ៍ ជា​អ្នក​មិន​មាន​ទុក្ខ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ ។ ​បុគ្គល​ណា​ ធើ្វ​តាម​ពាក្យ​ប្រៀន​ប្រដៅ​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ ​ដោយ​សព្វគ្រប់ ​បុគ្គល​នោះ ឈ្មោះ​ថា​ជា​អ្នក​មាន​ប្រយោជន៍ ជា​អ្នក​តាំង​នៅ​ក្នុង​ធម៌ នរជន​នោះ តែង​ដល់​នូវ​សេចក្ដី​សុខ ។