លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២: ស្រ្តីជរាវិកលចរិត

ស្រ្តីជរាវិកលចរិត

ម្នាលលោកអ្នកមានអាយុ ! យប់ថ្ងៃនោះ ខ្ញុំព្រះករុណាបានចូលទៅស្នាក់អាស្រ័យក្នុងសុញ្ញាគារ ១ ខ្នង ខាងក្នុង​ភូមិនោះឯង គ្រាន់តែដល់ពេលព្រលប់ ហេតុការណ៍ក៏ប្រព្រឹត្តទៅតាមដែលនាយទាហាននិយាយប្រាប់គ្រប់​ប្រការ ពួកអ្នកភូមិដែលសុទ្ធតែជាស្រ្តី ក្មេង និង មនុស្សចាស់ ត្រូវបានកេណ្ឌប្រមូលមកប្រជុំផ្តុំគ្នាត្រង់ទីលាន​កណ្តាលភូមិទាំងជាទីតាំងបោះបន្ទាយរបស់ទាហានភូមិន្ទផង ពួកទាហានបានបង្កាត់ភ្លើង ១ ភ្នក់ធំ ត្រង់​កណ្តាល​វាល ស្រ្តីរងគ្រោះទាំង ៣ នាក់ត្រូវទាហាននាំខ្លួនមកចងក្រពាត់ដៃជាប់នឹងបង្គោលក្បែរខាងភ្នក់ភ្លើង ខ្ញុំព្រះករុណាអាចមើលឃើញទឹកមុខដ៏ក្រៀមក្រំរបស់ស្រ្តីទាំង ៣ នាក់បានយ៉ាងច្បាស់ លុះដល់ពេលវេលា​ហើយ នាយទាហានបានដើរមកឈរនៅខាងមុខអ្នកទោសទាំង ៣ ហើយក៏ប្រកាសដោយសម្លេងឮថា ត្រូវ​តែ​ប្រហារជីវិតស្រ្តីទាំង ៣ នាក់នេះចោល ព្រោះមានទោសធ្ងន់ដែលបានបញ្ជូនស្បៀងអាហារទៅឲ្យពួកឧទាម ដែលជាខ្មាំងរបស់ផែនដី ដើម្បីកុំឲ្យអ្នកដទៃយកតម្រាប់តាមតទៅ
ម្នាលលោកអ្នកមានអាយុ ! នៅខណៈដែលនាយទាហានកំពុងតែរៀបរាប់សម្លុតសម្លាប់អ្នកស្រុកដោយ​សម្លេង​លាន់ឮនោះ បានមានសម្លេងប្រុសម្នាក់ស្រែកដង្ហោយឡើងមកពីចំហៀងម្ខាងថា ពួកឧទាមកំពុងចូលវាយ​ប្រហារកងទ័ពភូមិន្ទដែលបោះទីតាំងយាមរក្សាស្ថានការណ៍នៅទិសខាងត្បួងនៃភូមិ រំពេចនោះក៏ស្រាប់តែ​កោលាហលជ្រួលច្របល់ក៏កើតឡើង ពួកទាហានដែលកាន់ដាវឈរឃ្លាំយាមអ្នកភូមិ ក៏ស្ទុះរត់ជាជួរទៅទិស​ខាងត្បួងដើម្បីជួយបក្សពួករបស់ខ្លួន ប្រជាជនផ្អើលឈូឆរ រត់គេចចូលផ្ទះសម្បែងរបស់ខ្លួនយ៉ាងជ្រួលច្រាល់ មិនដឹងថាអ្នកណាជាអ្នកណាទេ ខ្ញុំព្រះករុណាសង្កេតឃើញមនុស្ស ៣ នាក់ឆ្លៀតឱកាសនោះចូល​ទៅស្រាយ​ចំណងដែលចងស្រ្តីអ្នកទោសទាំង ៣ នាក់  ដោះលែងពួកគាត់ឲ្យមានសេរីភាពទៅ ខណៈដែលសម្លេង​នៃ​ការតស៊ូកំពុងតែប្រព្រឹត្តទៅយ៉ាងទ្រហឹងអឺងកងឯបរិវេណទិសខាងត្បូងនៃភូមិនុះឯង ក៏មានសម្លេងស្រែកឮ​មកពី​ទិសខាងជើងថា ពួកឧទាមបានលើកកម្លាំងចូលវាយប្រហារកងទាហានរក្សាស្ថានការណ៍នៅ​ទិសនោះ​ទៀត បន្ទាប់ពីនោះមិនយូរប៉ុន្មាន ខ្ញុំព្រះករុណាសង្កេតឃើញទាហានឧទាមចេញមកបង្ហាញខ្លួនពីគ្រប់ទិសទី រត់ដេញកាប់ប្រហារទាហានភូមិន្ទយ៉ាងរញ៉ាល់រចល់ ភូមិទាំងមូលបានក្លាយជាទីលានចម្បាំងទៅក្នុង​មួយ​ពព្រិចភ្នែក ហេតុការណ៍រចល់ឆោឡោប្រព្រឹត្តទៅអស់ពេលយូរបង្គួរ ប៉ុន្តែសម្លេងនៃការច្បាំងតតាំងក៏​ស្រាក​ស្រន់អន់ថយទៅបន្តិចម្តង ៗ ហើយក៏ស្ងប់ស្ងាត់បាត់ឈឹងទៅ  ខ្ញុំព្រះករុណាមិនដឹងថាភាគី​ណាបាន​ទទួល​ជ័យជម្នះទេ ទាល់តែឃើញទាហានឧទាមលីទាហានរបស់ខ្លួនដែលរងរបួសយកមកផ្តេករៀងជាជួរត្រង់ទី​លានកណ្តាលភូមិទើបដឹងច្បាស់ថា កងទ័ពឧទាមទទួលបានជ័យជម្នះ ។
បន្ទាប់ពីនោះ ហេតុការណ៍ជ្រួលជ្រើមលើកទី ២ ក៏កើតឡើងទៀត គ្រានេះ អ្នកភូមិគ្រប់ភេទគ្រប់វ័យបាន​រត់​ព្រូឈូឆរចេញពីផ្ទះរបស់ខ្លួនមកចោមរោមទាហានឧទាម ខ្លះក៏ក្រទីក្រទាយកទឹកមកប្រគល់ឲ្យ ខ្លះក៏ចូលទៅ​រក្សា​ព្យាបាល​មុខរបួសដល់ទាហានឧទាមដែលរងរបួស សម្លេងអ្នកភូមិសន្ទនាសាកសួរគ្នា លាយឡំដោយ​សម្លេងយំថ្ងួចថ្ងូររបស់ទាហានរងរបួសឮសូរគឹកកងរញ៉ែរញ៉ូវទូទៅ វាជារូបភាពនៃសេចក្តីសុខលាយដោយ​សំណោកសោកសង្រេងដែលពិបាកដល់ការពិពណ៌នា កាលបើមោទកភាពចំពោះជ័យជម្នះត្រូវសម្តែង​ចេញ​ពេញរបុងហើយ ចំណាប់អារម្មណ៍របស់ហ្វូងមនុស្សក៏ផ្តោតទៅរកទាហានរងរបួសដែលយំរងំថ្ងួចថ្ងូរដោយ កម្រិតសម្លេងផ្សេង ៗ គ្នា នៅពេលសម្លេងថ្ងួចថ្ងូរស្ងប់ស្ងាត់បាត់ទៅ នុះសម្តែងថា អណ្តាតភ្លើងនៃជីវិត​របស់​គេក៏ផុតរលត់ទៅដែរ បន្ទាប់ពីនោះក៏ជាសម្លេងយំខ្សឹកខ្សួលរបស់ញាតិមិត្រសាលោហិតដែលនៅរស់រាន​មានជីវិត ហេតុការណ៍បែបនេះប្រព្រឹត្តទៅមួយស្របក់ ហើយមេខ្លោងឧទាមក៏ប្រកាសឡើងថា
"ពុកម៉ែបងប្អូនទាំងឡាយ ! យើងបានបដិបត្តិតួនាទីរបស់យើងរហូតបានជ័យជម្នះហើយ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ​ដល់ពេលដែលយើងត្រូវចាកចេញទៅហើយ ព្រោះខ្លាចក្រែងថាក្នុងពេលមិនយូរប៉ុន្មានទៀត កងទ័ពភូមិន្ទ​កងពលធំនឹងលើកមកបង្រ្កាបយើង"និយាយហើយគេក៏បញ្ជាឲ្យកម្លាំងពលរបស់គេសែងអ្នករងរបួសហើយ​ប្រមូលយកស្បៀងអាហារដែលអ្នកភូមិយកមកប្រគល់ឲ្យ ទាហានឧទាមទាំងអស់ក៏លើកកម្លាំងពល​ចេញពី​ភូមិទៅ ។ 

ម្នាលលោកអ្នកមានអាយុ ! នៅទីបំផុត សេចក្តីស្ងប់ស្ងាត់ក៏វិលត្រឡប់មកកាន់ភូមិនោះវិញ ក្រៅតែពីមាន សម្លេងភ្រុសនិងលូរបស់សុនខដែលលាន់ឮមកម្តងម្កាល គ្មានសម្លេងអ្វីទៀតឡើយ ខ្ញុំព្រះករុណាមានលំនឹកហាក់នឹងថាកំពុងស្ថិតនៅក្នុងសង្គមឯកោកណ្តាលភូមិដែលត្រូវព្រាយបិសាចចូលកាន់កាប់ ក្នុងពេលវេលាបែបនោះ ខ្ញុំព្រះករុណាបានភ្នកនឹករលឹកដល់តួនាទីរបស់ខ្លួនម្តងទៀត កាលបើសង្គមវឹកវរទៅដោយការកាប់សម្លាប់ បៀតបៀនគ្នាបែបនេះ ខ្ញុំព្រះករុណាភៀសខ្លួនមកនៅម្នាក់ឯងស្វែងរកសេចក្តីសុខផ្ទាល់ខ្លួន ទុកបណ្តោយឲ្យផែនដីមគធរដ្ឋដាបដាសទៅដោយលោហិតនិងទឹកភ្នែកបែបនោះឬ?
លុះថ្ងៃព្រឹកឡើង នៅខណៈដែលកំពុងតែដើរបិណ្ឌបាតក្នុងភូមិ ខ្ញុំព្រះករុណាបានជួបនឹងរូបភាពគួរឲ្យស្លុតរន្ធត់ចិត្តមួយទៀត ពោលគឺ ខណៈដែលខ្ញុំព្រះករុណាកំពុងតែទទួលបិណ្ឌបាតពីប្រុសជរាម្នាក់នៅក្បែរចិញ្ចើមផ្លូវ បានមានស្រ្តីវ័យចាស់ម្នាក់មានទឹកមុខប្រឡាក់ព្រលូសព្រលូញ មានសក់កន្រ្ទើងទើងមើង មានសម្លៀកបំពាក់ ដាច់ដាចរហែករហុយ ដើរទ្រេតទ្រោតមកតាមផ្លូវ និយាយរងុមរង៉ូវម្នាក់ឯង ជួនកាលក៏សើច សម្លឹងមើលខ្ញុំព្រះករុណាអស់កាលជាយូរ ហើយក៏ទ្រហោយំស្ទុះទម្រុឌខ្លួនក្បែរបាទមូលរបស់ខ្ញុំព្រះករុណា ឱបជើងរបស់ខ្ញុំព្រះ ករុណាយ៉ាងណែន មាត់ក៏រទូរទាំថា "កូនមាសម្តាយអើយ ! ឯងវិលត្រឡប់មកវិញហើយឬ? ឯងត្រឡប់មកវិញតាំងពីអង្កាល់ណា? ហេតុអីបានជាឯងមិនត្រឡប់ទៅរកម្តាយ? ម្តាយត្រេកអរណាស់ដែលបានជួបឯង" និយាយហើយក៏យំខ្សឹកខ្សួលតទៅ
ខ្ញុំព្រះករុណាឈរទ្រឹងដោយអាការស្រឡាំងកាំងចំពោះហេតុការណ៍ និយាយអ្វីមិនចេញ ស្រ្តីឆ្លែកចម្លែកមុខងើយមុខដ៏ដាបដោយទឹកភ្នែកសម្លឹងមើលខ្ញុំព្រះករុណា ហើយក៏រអ៊ូរទាំតទៅទៀតថា
"កូនអើយ ! កុំបណ្តោយឲ្យម្តាយរស់នៅម្នាក់ឯង ម្តាយចាស់ហើយ ម្តាយគ្មានទីពឹងណាៗទេក្នុងសង្គមនេះ ឪពុករបស់ឯងក៏ផុតរលត់ជិវិតទៅយូរហើយ ត្រឡប់ទៅរស់នៅជាមួយនឹងម្តាយចុះ ណៈកូនសម្លាញ់ ! " និយាយហើយក៏ក្រោកឡើងដើរ ទាញជាយចីពររបស់ខ្ញុំព្រះករុណាជាប់ក្នុងដៃ ។
"បពិត្រទានម្ចាស់ !" ប្រុសជរាមានប្រសាសន៍ឡើងទាំងគ្រវីសីសៈយ៉ាងនឿយណាយ "កុំប្រកាន់នាងឡើយ នាងជាស្រ្តីវិកលចរិត ដើររសាត់អណ្តែតសែតអញ្ជង់ទៅពេញទាំងភូមិ  វាលស្រែ និងព្រៃឈើ គ្រាន់តែឃើញអ្នកបួសរូបណា ក៏នឹកស្មានថាជាកូនរបស់ខ្លួនបែបនេះឯង" និយាយហើយប្រុសជរាក៏ងាកទៅខាងស្រ្តីជរាប្រាប់ថា "ប្អូនស្រី ! សូមប្អូនត្រឡប់ទៅផ្ទះសិនចុះ ខណៈនេះ កូនរបស់ប្អូនកំពុងតែដើរបិណ្ឌបាតនៅកណ្តាលភូមិ សូមឲ្យប្អូនត្រឡប់ទៅផ្ទះមុនហើយចាត់ត្រៀមកន្លែងទុកឲ្យបានល្អ នៅពេលបិណ្ឌបាតហើយ កូនប្រុសរបស់ប្អូននឹងទៅរកប្អូនដល់ផ្ទះ" 
សម្តីរបស់ប្រុសជរាបានផលជាក់ស្តែង ស្រ្តីវិកលចរិតលែងដៃចេញពីជាយចីពររបស់ខ្ញុំព្រះករុណា ហើយដើរថយចេញទៅ គាត់លើកដៃចង្អុលមុខខ្ញុំព្រះករុណាហើយនិយាយថា
"បិណ្ឌបាតហើយ ទៅជួបម្តាយឯផ្ទះ ណៈកូន ! ម្តាយត្រឡប់ទៅត្រៀមកន្លែងនិងចាត់ចង្ហាន់ទុកឲ្យ យើងនឹងបានបរិភោគអាហាររួមគ្នាជាលើកដំបូង  កុំភ្លេច ណៈកូន !" និយាយហើយគាត់ក៏សើចលាន់ឮដោយមោទនភាពរួចក៏ដើរទទ្រេតទទ្រោតចាកចេញទៅ ខ្ញុំព្រះករុណានៅតែឈរទ្រមឹងធ្មឹងធ្មើយ ឈ្ងោកមុខសម្លឹងមើលផ្ទៃដីដោយសេចក្តីអាណិតអាណោចខ្លោចចិត្ត សម្លេងសើចរបស់ស្រ្តីវិកលចរិតលាន់ឮល្វើយម្តងទៀត ប៉ុន្តែជួសនឹងធ្វើឲ្យខ្ញុំព្រះករុណារីករាយសប្បាយចិត្តដូចសម្លេងសើចទាំងឡាយ ប៉ុន្តែវាត្រឡប់ជាចាក់ដោតបេះដូងរបស់ខ្ញុំព្រះករុណាឲ្យឈឺចាប់យ៉ាងសែនខ្លោចផ្សា
"ម្នាលឧបាសក ! តើអាត្មាត្រូវទៅផ្ទះស្រ្តីវិកលចរិតតាមសម្តីរបស់គាត់ទេ?" ខ្ញុំព្រះករុណាសួរប្រុសជរាដោយកង្វល់ខ្វល់ខ្វាយ
"មិនបាច់ទេ លោកសមណៈ ! " ប្រុសជរាឆ្លើយតប "គ្រាន់តែចាកចេញពីយើងទៅ នាងក៏ភ្លេចរឿងនេះទាំងស្រុង ហើយក៏សាត់អណ្តែតសែតអញ្ជង់ទៅតាមរឿងរបស់នាង កុំប្រកាន់ជារឿងសំខាន់ឡើយ"
"ហេតុអ្វីបានជាគាត់ក្លាយជាមនុស្សវិកលចរិត ឧបាសក ! ហើយហេតុអ្វីបានជាគាត់ចូលចិត្តរាក់ទាក់ថាសមណៈជាកូនរបស់គាត់ ?"ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយវិមតិកង្ខា
"រឿងនោះមានដូចតទៅនេះ លោកសមណៈ ! កាលពីមុន នាងក៏ជាមនុស្សមានសតិបរិបូរដួចយ៉ាងយើងអញ្ចឹងឯង  អាស្រ័យនៅជាមួយនឹងកូនប្រុសម្នាក់ក្នុងខ្ទមខាងចុងភូមិ ប្តីរបស់នាងស្លាប់មកជាច្រើនឆ្នាំហើយ នាងបានអាស្រ័យកូនប្រុសជាអ្នកធ្វើស្រែចម្ការចិញ្ចឹមបីបាច់ លុះតមក ស្រុកទេសកើតកលិយុគភាន់ប្រែ កូនប្រុសរបស់នាងបានទៅចូលស្ម័គ្របក្សពួកជាមួយនឹងទ័ពឧទាមនៅក្នុងព្រៃ រួមច្បាំងរួមប្រឆាំងព្រមនឹងពួកឧទាម ប៉ុន្តែគេក៏បន្លំខ្លួនជាភិក្ខុចេញមកអើតងើតមើលម្តាយជាប្រចាំ គេជាយុវជនក្លាហាន និងច្បាំងតស៊ូបានយ៉ាងក្លៀវក្លាអង់អាច ប៉ុន្តែថា លោកសមណៈ ! ហ្មពស់តែងស្លាប់ព្រោះពស់ ហ្មដំរីតែងស្លាប់ព្រោះដំរីយ៉ាងណាមិញ អ្នកចម្បាំងក៏តែងតែស្លាប់ព្រោះចម្បាំងដូច្នោះ ក្នុងការចូលវាយប្រហារទ័ពភូមិន្ទម្តងកាលពីពេលថ្មីៗនេះ ឃើញថាកូនប្រុសទោលរបស់គាត់បានត្រូវអាវុធគូបដិបក្សស្លាប់លើសមរភូមិ ដោយសេចក្តីអាឡោះអាល័យកូនប្រុសយ៉ាងលើសលុប ធ្វើឲ្យនាងក្លាយជាមនុស្សវិកលចរិតទៅដូចដែលទានម្ចាស់ឃើញស្រាប់នេះឯង ពេលថ្ងៃ នាងត្រាច់ចរទៅដោយឥតគោលដៅ និយាយរងុំរង៉ូវតែម្នាក់ឯង សើចខ្លះយំខ្លះ មនុស្សមនាឃើញហើយក៏កើតការុញ្ញចិត្តអាណិតអាសូរឲ្យអាហារដល់នាងបរិភោគ ពេលយប់នាងក៏ត្រឡប់ទៅកាន់ខ្ទមសម្រាកវិញ លុះថ្ងៃព្រឹកឡើង ក៏ចេញក្រវែលតទៅទៀត រាល់លើកដែលឃើញអ្នកបួស នាងតែងតែរត់ទៅរក ហៅអ្នកបួសនោះៗថាកូនប្រុស និងទាញឲ្យទៅផ្ទះដូចដែលនាងធ្វើនឹងលោកម្ចាស់អម្បាញ់មិញនេះឯង នេះប្រហែលជាបណ្តាលមកពីកូនប្រុសរបស់នាងធ្លាប់បន្លំខ្លួនជាភិក្ខុមកជួបនាងជារឿយ ៗនុះឯង" ។

ម្នាលលោកអ្នកមានអាយុ ! រឿងរ៉ាវរបស់ស្រ្តីវិកលចរិតធ្វើឲ្យខ្ញុំព្រះករុណាមើលឃើញទារុណភាពឃោរឃៅនៃសង្គ្រាម ធ្វើឲ្យគិតដង្វិនយ៉ាងធ្ងន់កណ្តក់ក្នុងការជួយពន្លត់ភ្លើងសង្រ្គាមដែលឆាបឆេះរោលរាលទូទៅត្រង់បរិវេណជុំវិញក្រុងរាជគ្រឹះ ខ្ញុំព្រះករុណាយល់ឃើញថា ដើមចមសំខាន់នៃអំពើឃ្នើសឃ្នងទារុណនេះស្ថិតនៅនឹងបុគ្គលម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ហើយបុគ្គលម្នាក់នោះខ្ញុំព្រះករុណាក៏បានស្គាល់យ៉ាងច្បាស់ បើខ្ញុំព្រះករុណាអាចពន្លត់ភ្លើងព្យាបាទក្នុងចិត្តរបស់គេបាន ភ្លើងសង្គ្រាមអាចនឹងរលត់ទៅដែរ សុខសន្តិភាពនឹងវិលត្រឡប់មករកមគធរដ្ឋវិញ ខ្ញុំព្រះករុណាធ្វើដំណើរដើរផ្លូវតទៅទៀតជាច្រើនថ្ងៃ ឆ្លងកាត់ភូមិគ្រាមនិគមជាច្រើន ហើយរាល់កន្លែងដែលឆ្លងកាត់ទៅបានឮតែដំណឹងទារុណឃោរឃៅនៃគូករណីទាំងសងខាង ដំណឹងទាហានឧទាមចូលវាយឆ្មក់នៅទីនេះ ដំណឹងទាហានភូមិន្ទបើកការវាយប្រហារទាហានឧទាមនៅទីនោះ មនុស្សស្លាប់ប៉ុណ្ណេះ រងរបួសប៉ុណ្ណោះ អ្នកភូមិដែលសមគប់សហការនឹងទ័ពឧទាមត្រូវបានទាហានភូមិន្ទចាប់មកធ្វើទារុណកម្មជារឿយ ៗ ប៉ុន្តែមានចំណុចគួរឲ្យសង្កេតម៉្យាង គឺ រាល់យុទ្ធនាការនីមួយ ៗ ពួកឧទាមច្រើនតែបានទទួលជោគជ័យច្រើនជាងទាហានភូមិន្ទ ។
នៅយប់ថ្ងៃមួយ ខណៈដែលសម្រាកនៅភូមិមួយ ខ្ញុំព្រះករុណាបានដឹងដំណឹងអាក្រក់ថាខណៈនេះព្រះបាទបសេនទិកោសលនៃកោសលរដ្ឋកំពុងលើករេហ៍ពលភូមិន្ទចូលមកវាយប្រហារក្រុងរាជគ្រឹះ ព្រោះខឹងសម្បារនឹង ព្រះបាទអជាតសត្តុធ្វើគុតព្រះរាជាធិបតីពិម្ពិសារ និងធ្វើទារុណកម្មចំពោះព្រះរាជទេវីជាព្រះរាជមាតា ដំណឹងនេះ ធ្វើឲ្យពួកឧទាមឡើងចិត្តឡើងចាងខ្លាំងឡើង ប៉ុន្តែនៅពេលជាមួយគ្នានោះ ព្រះបាទអជាតសត្តុទ្រង់ចាត់វិធានការបង្រ្កាបកាន់តែខ្លាំងឡើងដែរ គឺ ព្យាយាមបង្រ្កាបពួកឧទាមដែលជាសត្រូវខាងក្នុងឲ្យរាបទាបសិនមុននឹងទៅប្រឈមមុខនឹងកងទ័ពមហាសាលរបស់ កោសលរដ្ឋ យុទ្ធសាស្រ្តចុងក្រោយដែលព្រះអង្គយកទៅប្រើ គឺ ចាប់ខ្លួនឪពុកម្តាយញាតិបងប្អូនរបស់ពួកឧទាមថ្នាក់មេខ្លោងទាំងអស់ជាចំណាប់ខ្មាំងហើយប្រកាសឲ្យពួកឧទាមសុខចិត្តចុះចាញ់ដោយស្រួលខាងក្នុងរយៈពេល ៧ ថ្ងៃ ពុំនោះសោត ព្រះអង្គនឹងចាប់ចំណាប់ខ្មាំងសម្លាប់ចោលទាំងអស់ ។
លុះបានឮដំណឹងនេះ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏កើតកង្វល់ខ្វល់ព្រួយចំពោះសុវត្ថិភាពបុត្រភរិយារបស់ទេវមិត្រឧបាសកភ្លាម ខ្ញុំព្រះករុណាបានសម្រេចចិត្តធ្វើដំណើរដើរត្រឡប់ទៅក្រុងរាជគ្រឹះវិញហើយនៅរសៀលថ្ងៃមួយ ខ្ញុំព្រះ ករុណាបានជួបនឹងទេវមិត្រឧបាសកក្នុងរូបភាពនៃវសុទេពបរិព្វាជកក្រោមដើមឈើដដែលត្រង់តបោតាធារ ក្បែរទ្វារក្រុងទិសខាងជើងនៃក្រុងរាជគ្រឹះ ។
"បពិត្រទានម្ចាស់ ! " វសុទេពនិយាយដោយទឹកមុខសុយម៉ុយខុសប្រក្រតី "កម្លាំងពលរបស់យើងហៀបនឹងទទួលជ័យជម្នះហើយ លើសពីនោះទៀត កងទ័ពរបស់ព្រះបាទបសេនទិកោសលកំពុងតែលើកមកជួយពួកយើង ប៉ុន្តែព្រះបាទអជាតសត្តុត្រឡប់ជានាំយកយុទ្ធសាស្រ្តគម្រក់មកប្រើ..."
"អាត្មាដឹងហើយ" ខ្ញុំព្រះករុណាប្រជែងនិយាយមុន
"តើទានម្ចាស់ជឿទេថាព្រះបាទអជាតសត្តុហ៊ានសម្លាប់ចំណាប់ខ្មាំងរបស់យើង?" ទេវមិត្រសួរដោយអាការសម្តែងកង្វល់ខ្វល់ចិត្ត 
"អាត្មាឥតសង្ស័យអ្វីទាំងអស់ សូម្បីបើព្រះរាជបិតាបង្កើតរបស់ខ្លួន ព្រះអង្គអាចសម្លាប់បាន ម្តេចឡើយ ព្រះអង្គនឹងមិនហ៊ានសម្លាប់អ្នកដទៃ ជាពិសេស អ្នកដែលជាសត្រូវរបស់ព្រះអង្គដោយផ្ទាល់ទៀត?"
ចម្លើយរបស់ខ្ញុំព្រះករុណាធ្វើឲ្យមេខ្លោងឧទាមធំដកដង្ហើមវែង សម្លឹងភ្នែកដ៏ម៉ឹងម៉ាត់ទៅរកទ្វារក្រុងរាជគ្រឹះ មួយស្របក់ធំកន្លងទៅ គេក៏និយាយចេញមកយ៉ាងដាច់ខាតថា
"ខ្ញុំកណាមិនព្រមចុះចាញ់ជាដាច់ខាត ទោះបីសម្លាប់ឬមិនសម្លាប់ចំណាប់ខ្មាំងរបស់យើងក៏ដោយចុះ ខ្ញុំកណាជឿថា មនុស្សរបស់យើងដែលត្រូវចាប់ខ្លួនជាចំណាប់ខ្មាំងមុខជាសុខចិត្តស្លាប់ដើម្បីយើងនិងមគធរដ្ឋ យើងត្រូវតែតស៊ូតទៅទៀត លោកម្ចាស់ ! តស៊ូលុះត្រាតែនឹងទទួលជោគជ័យ ពេលនេះជ័យជម្នះខិតជិតមកដល់ដៃហើយ ព្រះបាទបសេនទិកោសលលើកកងទ័ពមកដល់នៅពេលណា ព្រះបាទអជាតសត្តុគម្រក់ថោកទាបនឹងដល់អវសានកាលមិនខាន" ។