ថេរីគាថា: '''តឹសនិបាត'''

តឹសនិបាត 

 សុភាថេរី នៅ​ក្នុង​ជីវកម្ពវ័ន 
[៣៣៦] ​(​សុវណ្ណការ​បុត្ត​) ជា​អ្នក​លេង រារាំងភិក្ខុ​នី ​ឈ្មោះ​សុភា ​កំពុង​ដើរ​ទៅ​កាន់​ជីវកម្ពវ័ន ជា​ទី​រីករាយ ភិក្ខុ​នី​ឈ្មោះ​សុភា ​ក៏​បាន​ពោល​នឹង​សុវណ្ណការ​បុត្ត​នោះ​ថា ។ ​កំហុស​ដូច​ម្ដេច ​ដែល​អាត្មា​ប្រទូស្ដ​ដល់​អ្នក បាន​ជា​អ្នក​ឈរ​រាំង​អាត្មា​ នែ​អា​វុសោ ​បុរស​មិន​គួរ​ប៉ះពាល់​នូវ​ស្ត្រី​ ជា​បព្វជិត​ទេ ។ សិក្ខា​ទាំង​ឡាយ​ក្នុង​សាសនា ​របស់​ព្រះ​សាស្ដា ជាសិក្ខា​គួរ​គោរព ​ព្រះ​សុគត​បាន​សំដែង​ហើយ​ដល់​អាត្មា​ ហេតុ​ដូច​ម្ដេច ​ក៏​អ្នក​មក​ឈរ​រាំង​អាត្មា ដែល​ជា​ស្រី​មាន​ចំណែក​នៃ​ធម៌​ដ៏​បរិសុទ្ធ ​មិន​មាន​ទី​ទួល ​គឺ​កិលេស ។ ​អ្នក​ជា​បុគ្គល​មាន​ចិត្ត​ល្អ​ក់ ប្រកប​ដោយ​ធូលី ​គឺ​រាគៈ ហេតុ​ដូច​ម្ដេច ​ក៏​អ្នក​មក​ឈរ​រាំង​អាត្មា ដែល​ជា​ស្រី​មាន​ចិត្ត​ថ្លាស្អាត ប្រាសចាក​ធូលី ​គឺ​រាគៈ ​មិន​មាន​ទី​ទួល ​គឺ​កិលេស ​មាន​ចិត្ត​ផុត​ស្រឡះ​ហើយ (​ចាក​ខន្ធបញ្ចកៈ​) ​ទាំង​អស់​ ។

(​អ្នក​លេង​ពោល​ថា​) ​នាង​ជា​ស្ត្រី​នៅ​ក្រមុំ​ផង មិន​អាក្រក់​ផង​ បព្វជ្ជា​នឹង​ធ្វើ​ប្រយោជន៍​អ្វី​ដល់​នាង ចូរ​នាង​បោះចោលកាសាយចីវរចេញ​ទៅ ហើយ​ចូរ​មក​ យើង​នឹង​បាន​ត្រេកត្រអាល ​ក្នុង​ព្រៃ​ដែល​មាន​ផ្កា​រីក​ល្អ​ ។ ​ដើម​ឈើ​ទាំងឡាយ​ ហាក់​ដូច​ជា​តាំង​ឡើង​ដោយ​លំអង​ផ្កា​ បក់ផ្សព្វផ្សាយ​នូវ​ក្លិន​ដ៏​ក្រអូប​សព្វទិស ​(​នេះ​) ជា​វសន្ដរដូវ ​ជា​ដំបូង​ ជារដូវនាំ​មក​នូវ​សុខ ​នាង​ចូរ​មក យើង​នឹង​ត្រេក​ត្រអាល​ក្នុង​ព្រៃ ​ដែល​មាន​ផ្កា​រីក​ល្អ​ ។ ​ដើម​ឈើ​ទាំងឡាយ មាន​ចុង​ស្គុះស្គាយ​ដោយ​ផ្កា​ លុះ​ត្រូវ​ខ្យល់បក់​មក ក៏​ហាក់​ដូច​ជា​បន្លឺ​សំឡេង​ឡើង​ ប្រសិន​បើ​នាង​នឹង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រៃម្នាក់ឯង ​នាង​នឹង​ត្រេក​ត្រអាល​ដូច​ម្ដេច​កើត ។ ​នាង​ជា​ស្ត្រី​ឥតមិត្រ​សំឡាញ់ ចង់​ទៅ​កាន់​ព្រៃ​ធំ ដែល​ប្រាស​ចាក (​មនុស្ស​) ​គួរ​ឲ្យ​ស្ញប់ស្ញែង ជាព្រៃ​ដែល​ហ្វូងម្រឹគសាហាវនៅ​អាស្រ័យ ជាព្រៃ​ដែល​ដំរី​ចុះ​ប្រេង ​និង​មេដំរី​បុក​បែន ។ ​នាង​ប្រៀប​ដូច​រូប​តុក្កតា ​ដែល​សូន​ដោយ​មាស​ឆ្អិន ​ឬ​ដូច​ជា​ស្ត្រី​ទេពអប្សរ ត្រាច់​ទៅ​ក្នុង​ឧទ្យាន​ឈ្មោះ​ចិត្ត​រថ ​ម្នាល​នាង​ជា​ស្ត្រី​ល្អ​ឥត​ឧបមា ​នាង​ល្អ​ដោយ​សំពត់​សម្រាប់​ស្លៀកដណ្ដប់ ​មាន​សាច់​ដ៏​ល្អិតសុខុម ​ដែល​កើត​ក្នុង​ដែន​កាសី ។ ​បើ​នាង​នៅ​ក្នុង​ចន្លោះព្រៃ ​ខ្ញុំ​នឹង​លុះ​ក្នុង​អំ​ណា​ច​នៃ​នាង ម្នាល​នាង​ជា​ស្ត្រី​មាន​ភ្នែក​ស្រ​ទន់ ដូច​កិន្នរី ជីវិត ​(​របស់​ខ្ញុំ​) ជា​ទី​ស្រឡាញ់​ក្រៃលែង​ជាង​នាង មិន​មាន​ទេ ។ ​បើ​នាង​នឹង​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​ខ្ញុំ នាង​ចូរ​មក ចូរ​នៅ​គ្រប់គ្រង​ផ្ទះជាសុខ​ចុះ នាង​នឹង​នៅ​ក្នុង​ប្រាសាទ​មិន​មាន​ខ្យល់ ​ពួក​នាង​នារី ​ចូរ​ធ្វើ​នូវ​ការ​ខ្វល់ខ្វាយបម្រើ​ដល់​នាង​ ។ ​ចូរ​នាង​ទ្រទ្រង់​នូវ​សំពត់​មាន​សាច់ម៉ដ្ឋ ដែល​នាំ​មក​អំពី​ដែន​កាសី ​ចូរ​នាង​តែង​ខ្លួន​ដោយ​ផ្កា​កម្រង និង​គ្រឿង​លាប​ចុះ ខ្ញុំ​នឹង​ផ្គត់ផ្គង់​គ្រឿង​អាភរណៈផ្សេង​ៗ ​ច្រើន​យ៉ាង ​ដែល​រចនា​ហើយ​ដោយ​មាស​ កែវមណី ​និង​កែវមុក្តា ​ដល់​នាង​ ។ ​ចូរ​នាង​ឡើង​កាន់​ដំណេកថ្មី​ល្អ ដែល​ស្អាត​គ្មាន​ធូលី ​ព្រោះ​ជំរះ​លាង​ប្រពៃ ​ដែល​ក្រាល​ដោយ​កម្រាលរោមចៀម ញាត់​ដោយ​សំឡី​មាន​តម្លៃ​ច្រើន​ ប្រដាប់​ដោយ​ខ្លឹម​ចន្ទន៍ ​មាន​ក្លិនក្រអូប ។ ​នាង​ជា​ស្ត្រី​ប្រព្រឹត្ត​ព្រហ្មចារ្យ ​នាង​នឹង​ដល់​នូវ​ការ​ចាស់​គ្រាំគ្រា ត្រង់អវយវៈ​ទាំង​ឡាយ​របស់​ខ្លួន ដូច​ជា​ផ្កា​ឧប្បលលូត​ផុត​ទឹក ដែល​អ​មនុស្ស​ហួង​ហែងរក្សា ​(​នឹង​ជាវត្ថុឥត​មាន​អ្នក​ណា​ប្រើ​ប្រាស់កើត​) ។

(​នាង​ថេរី​ពោល​ថា​) ហេតុ​ដូច​ម្ដេច ​ក៏​អ្នក​មាន​គំនិតខុស សំឡឹងមើល ​(​អាត្មា​) ​ព្រោះ​ឃើញ​នូវ​អារម្មណ៍ ​ដែល​សន្មតថា​មាន​ខ្លឹម ក្នុង​រាងកាយ​នេះ ដ៏​ពេញ​ដោយ​សាកសព គ្រាន់​តែការ​ចម្រើន​របស់​ព្រៃស្មសាន ជារាងកាយបែកធ្លាយជាធម្មតា ។

(​អ្នក​លេង​ពោល​ថា​) ភ្នែក​ទាំងឡាយ (​របស់​នាង​) ​ដូច​ជាភ្នែក​កូន​ម្រឹគញី ​ឬ​ដូច​ជា​ភ្នែក​នៃ​កិន្នរី ​ក្នុង​ចន្លោះ​នៃ​ភ្នំ តម្រេក​ក្នុង​កាម​របស់​ខ្ញុំ​ រមែង​ចម្រើន​ក្រៃលែង ​ព្រោះ​ឃើញ​នូវ​ភ្នែក​របស់​នាង​ ។ ​កាម​គុណ​របស់​ខ្ញុំ​ រមែង​ចម្រើន​ឡើង​ក្រៃលែង ​ព្រោះ​ឃើញ​ភ្នែក​របស់​នាង ដែល​ប្រៀប​ដោយ​ត្របក​នៃ​ផ្កា​ឧប្បល ត្រង់មុខ ប្រាសចាក​មន្ទិល ​ប្រាកដ​ស្មើ​ដោយ​មាស​ ។ នែ​នាង​មាន​រូប​ស្រស់ស្រោង ​មាន​ភ្នែកថ្លាស្អាត ​បើ​ទុក​ជាយើង​ទៅ​កាន់​ទី​ឆ្ងាយ ​ក៏​នៅ​តែ​រលឹក​ឃើញ ម្នាល​នាង​មាន​ភ្នែកថ្លា​ដូច​ភ្នែកកិន្នរី ឥត​មាន​អ្វី​មួយ​ ជា​ទី​ស្រឡាញ់​នៃ​ខ្ញុំ ជាង​ភ្នែក​របស់​នាង​ទេ ។

(​នាង​ថេរី​ពោល​ថា​) ​អ្នក​ប្រាថ្នា​នូវ​ធីតា ជាឱរស​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ ​(​នេះ​) ​ឈ្មោះ​ថា​ប្រាថ្នា​ដើម្បី​ដើរ​ទៅ​តាម​ផ្លូវខុស ​ឈ្មោះ​ថាស្វែងរក​ព្រះ​ចន្ទ​មក​ធ្វើ​ជាល្បែង ​ឈ្មោះ​ថា​ប្រាថ្នា​ដើម្បី​លោត​ឡើង​កាន់​ភ្នំសិនេរុ ។ ឥឡូវ​នេះ​ ប្រសិន​បើ​រាគៈ ​គប្បី​មាន​ដល់​អាត្មា​ក្នុង​អារម្មណ៍​ណា​ អារម្មណ៍​នោះ មិន​មាន​ក្នុង​លោក ព្រម​ទាំងទេវលោក ​អាត្មា​មិន​ដឹង​នូវ​ដំណើរ​នោះ​ថា ​មាន​ភាវៈ​អ្វី​ស្មើ ​(​ដោយ​រាគៈ​) ទេ ​បាន​ជា ​(​រាគៈ​នោះ​) ​អាត្មា​ដកចោល​ទាំង​ឫស ​ដោយ​អរិយមគ្គ​ហើយ​ ។ ​(​រាគៈ​នោះ​) ​អាត្មា​បាន​កំចាត់​ចេញ​ហើយ ដូច​ជា​ភាជនៈ​ដាក់​នូវ​ថ្នាំពិស ​ដែល​បុគ្គល​បោះចោល​ក្នុង​រងើក​ភ្លើង​ហើយ អាត្មា​មិន​ឃើញ​នូវ​ដំណើរ​នោះ​ថា ​មាន​សភាវៈ​អ្វី​ស្មើ ​(​ដោយ​រាគៈ​) ទេ ​បាន​ជា ​(​រាគៈ​នោះ​) ​អាត្មា​ដក​ចោល​ទាំងឫស ​ដោយ​អរិយមគ្គ​ហើយ​ ។ ខន្ធបញ្ចកៈ​ដែល​ស្ត្រី​ណា មិន​បាន​ពិចារ​ណា​ឃើញ ឬ​ថា​ស្ត្រី​ណា​ដែល​មិន​បាន​ចូល​ទៅ​អង្គុយ​ជិត​ព្រះ​សាស្ដា ​អ្នក​ចូរ​ប្រឡោម​នូវ​ស្ត្រី​ប្រាកដ​ដូច្នោះ​ចុះ អ្នក​នោះ​នឹង​ចង្អៀត​ចង្អល់ ​(​ព្រោះ​អាស្រ័យ​) ភិក្ខុ​នី​នេះ​ ជា​អ្នក​ដឹង (​អរិយសច្ច​) ។ ​ព្រោះ​ថា ស្មារតី​របស់​អាត្មា បាន​តម្កល់​ខ្ជាប់​ហើយ ក្នុង​បុគ្គល​អ្នក​ជេរ ​និង​អ្នក​ថ្វាយ​បង្គំ ​ក្នុង​សុខ ​និង​ទុក្ខ ​ចិត្ត​របស់​អាត្មា មិន​ជាប់​ក្នុង​អារម្មណ៍​ទាំង​អស់​នោះ ព្រោះ​ដឹង​ច្បាស់ថា សង្ខតារម្មណ៍​ ជារបស់​មិន​ស្អាត ។ ​អាត្មា​ជាសាវិកា​របស់​ព្រះ​សុគត ជា​អ្នក​ដើរ​ទៅ​ដោយ​យាន គឺ​អដ្ឋង្គិកមគ្គ ​មាន​សរ ​គឺ​កិលេសដក​ចោល​ហើយ​ ឥត​មាន​អាសវៈ​ ជា​អ្នក​ត្រេកអរ​ក្នុង​ផ្ទះស្ងាត់ ។ ​ព្រោះ​ថា​អាត្មា​បាន​ឃើញ​រូប​យន្ដ​ឈើ​ ជាគ្រោង​ថ្មី ​ដែល​តាក់​តែង​ដ៏​វិចិត្រ ចងរឹត​ដោយ​ខ្សែសរសៃ​ទាំង​ឡាយ និង​ឈើ​កន្លាស់​ទាំងឡាយ ដូច​ជាគេ​រាំ​ដោយ​អាការ​ផ្សេង​ៗ ។ ​កាល​បើ​ខ្សែ​សរសៃ ​និង​ឈើ​កន្លាស់​នោះ​ ដាច់រដកចេញ​រាត់រាយ រលុងរង្គោះ​បាក់បែកខ្ចាត់ខ្ចាយ ​កាល​បើ​រូប​យន្ដ​រង្គោះ ដាច់​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ហើយ បុគ្គល​មិន​គប្បី​បាន (​រូប​យន្ដ​នោះ​) ទេ ​បុគ្គល​គប្បី​តម្កល់​ចិត្ត​ក្នុង​រូប​នោះ ដូច​ម្ដេចកើត ។ រាងកាយ​ទាំងឡាយ​របស់​ខ្ញុំ ដូច​គ្នា​នឹង​រូប​យន្ដ​ដែរ បើ​វៀរចាក​រូប​ធម៌ ​មាន​ចក្ខុជា​ដើម​នោះ​ហើយ​ រមែង​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​មិន​បាន​ រាងកាយ ​បើ​វៀរចាក​រូប​ធម៌​ហើយ​ ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​មិន​បាន​ទេ ​បុគ្គល​គប្បី​តំកល់​ចិត្ត​ក្នុង​រាងកាយ​នោះ ដូច​ម្ដេចកើត ។ ​បុគ្គល​ឃើញ​រូប​ស្ត្រី ដែល​គេ​គូរ​នឹង​ជញ្ជាំង លាបលន​ដោយ​ថ្នាំ​ដ៏​ស្រស់ យ៉ាង​ណា​មិញ ​អ្នក​មាន​ការ​ឃើញ​វិបរិត ​ក្នុង​រូប​នោះ ក៏​យ៉ាង​នោះ​ដែរ​ បញ្ញាជារបស់​មនុស្ស​ ឥត​ប្រយោជន៍ទេ​ឬ​ ។ នែ​បុគ្គល​អន្ធពាល ​អ្នក​ស្ទុះចូល​មក​ជិត​នូវ​អត្តភាព​ដ៏​ទទេ ​ដែល​ប្រៀប​ដូច​ជា​ថ្ងៃ​បណ្ដើរ​កូន តាំង​នៅ​ក្នុង​ខាង​មុខ ​ឬ​ដូច​ជា​យល់សប្ដិ​ឃើញ​ដើម​ឈើ​មាស​ ពុំ​នោះ ដូច​ជា​រូប​យន្ដគ្រាំគ្រា ​ក្នុង​កណ្ដាល​នៃ​ជន ។ ពពុះបាំងស្បែកកណ្ដាលភ្នែក ​ឬ​ព្រៀក​ទឹក​ភ្នែក ​ឬ​ក៏​ពកបាយភ្នែក ​តែង​កើត​ក្នុង​មណ្ឌល​នៃ​ភ្នែក​នោះ ដូច​ជាពពុះ​ទឹក​ល័ក្ខ ដែល​បុគ្គល​ប្រស់​លើ​កម្រាល​ចៀម​ស្ងួត ​ព្រោះ​ថាសណ្ឋាន​របស់​ភ្នែក ​មាន​ពណ៌​ផ្សេង​ៗ ​ដែល​សង្ខារ​តាក់​តែង​ហើយ​ ។

នាង​សុភាភិក្ខុនី ​មាន​ចិត្ត​ឥត​ជាប់​ចំ​ពាក់ បាន​ឆ្កៀលភ្នែកជា​ទី​ស្រឡាញ់ មិន​ជាប់​ចំ​ពាក់ ហើយ​ក៏​ឲ្យ​ដល់​បុរស​នោះ ក្នុង​ពេល​នោះ ដោយ​ពាក្យ​ថា ហ៎ ​អាត្មា​ឲ្យ​ភ្នែក​ដល់​អ្នក ចូរ​អ្នក​យកភ្នែក​នោះ​ទៅ​ចុះ​ ។ រាគៈ​របស់​បុរស​នោះ ក៏​ប្រាស​ចេញ​ក្នុង​ខណៈ​នោះ​ផង បុរស​នោះ បាន​ញ៉ាំង​ភិក្ខុ​នី​នោះ ឲ្យ​អត់ទោស​ក្នុង​ទី​នោះ​ផង ដោយ​ពាក្យ​ថា ​ម្នាល​នាង​ជាព្រហ្មចារិនី សួស្ដី​ចូរ​មាន (​ដល់​នាង​) ការ​ប្រព្រឹត្តិអនាចារបែប​នេះ នឹង​មិន​មាន​ដល់​ខ្ញុំ​ទេ ។

បើ​ខ្ញុំ​បៀត​បៀនជន ​(​ដែល​គ្មាន​រាគៈ​) យ៉ាង​នេះ ក៏​ហាក់​ដូច​ជា​ខ្ញុំ​ឱបភ្លើង​កំពុង​ឆេះសន្ធោ​សន្ធៅ ​ឬ​ចាប់​នូវ​អាសិរិ្ពស ​បើ​ដូច្នោះ សូមសួស្ដីកើត​មាន​ដល់​នាង​ សូម​នាង​អត់​ទោស​ដល់​ខ្ញុំ​ ។

ភិក្ខុនី​នោះ​ លុះរួច​អំពី​បុរស​ជា​អ្នក​លេង​នោះ​ហើយ ក៏​បាន​ទៅ​កាន់​សំណាក់​នៃ​ព្រះ​ពុទ្ធ​ដ៏​ប្រសើរ ចក្ខុ​ក៏​កើត​ឡើង​ដូច​ពី​ដើម ព្រោះ​បាន​ឃើញ​នូវ​មហាបុរិស​លក្ខណៈ ​ដែល​កើត​អំពី​បុញ្ញសម្ភារ​ដ៏​ប្រសើរ ។

ចប់ តឹសនិបាត ។