ប្រវត្តិនៃទំនាក់ទំនង ចិន-រុស្ស៊ី: សម័យចក្រភព

សម័យចក្រភព 
តំនភ្ជាប់=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2a/1551_Venice_Gastaldi-Descriptione_de_la_Moscouia.jpg/220px-1551_Venice_Gastaldi-Descriptione_de_la_Moscouia.jpg|រូបភាពតូច| ផែនទីនៃប្រទេសរុស្សុីនៅសតវត្សទី១៦ ជាញឹកញាប់បានបង្ហាញ " ព្រះរាជាណាចក្រ Chumbalik " ជាប្រទេសជិតខាងនៅភាគអាគ្នេយ៍របស់រុស្ស៊ី ដែលអាចទៅដល់បានដោយការធ្វើដំណើរពី យូហ្គ្រា ឡើងលើ ទន្លេអបឆ្ពោះទៅកាន់ "បឹង គីធី " ។ (ផែនទីដោយ យ៉ាកូម៉ូ ហ្គាស្តាលឌី, ១៥៥០)
ស្ថិតនៅម្ខាងម្នាក់នៃអឺរ៉ាស៊ី ប្រទេសទាំងពីរមានទំនាក់ទំនងតិចតួចនៅមុនប្រហែលឆ្នាំ ១៦៤០។ The section down to the Treaty of Nerchinsk is largely a summary of G. Patrick March, 'Eastern Destiny: Russia in Asia and the North Pacific, 1996, who in turn summarizes Mark Mancall, Russia and China: Their Diplomatic Relations to 1728,1971. ប្រទេសទាំងពីរត្រូវប្រឈមជាមួយពួកពនេចរតំបន់ស្តេព សម្រាប់រុស្ស៊ីពីភាគខាងត្បូង និងសម្រាប់ចិនពីភាគពាយ័ព្យ។ ប្រទេសរុស្ស៊ីបានក្លាយជាអ្នកជិតខាងភាគខាងជើងនៃប្រទេសចិននៅពេលកំឡុងឆ្នាំ ១៥៨២-១៦៤៣ អ្នកផ្សងព្រេងរុស្ស៊ី បានតាំងខ្លួនជាម្ចាស់ នៃតំបន់ព្រៃឈើស៊ីបេរី។ ទំនាក់ទំនងអាចកើតមាននៅបីចំណុច: ១) នៅខាងត្បូងអាងទន្លេអាមួរ (ដើម), ២) ខាងកើតតាមបណ្តោយគែមខាងត្បូងនៃស៊ីបេរីឆ្ពោះទៅកាន់ប៉េកាំង (អ័ក្សសំខាន់) និង ៣) នៅ ទួគីស្ថាន (ចុង) ។

ជនជាតិ អូអ៊ីរ៉ាត់ បានបញ្ជូនការពិពណ៌នាដែលច្របូកច្របល់ និងមិនត្រឹមត្រូវមួយចំនួននៃប្រទេសចិនទៅកាន់ជនជាតិរុស្ស៊ីនៅឆ្នាំ ១៦១៤ ដោយឈ្មោះ "តៃប៊ីកាន់កាន់" ត្រូវបានប្រើដើម្បីសំដៅទៅលើ អធិរាជ វ៉ានលី ។ 

 ពីខាងត្បូងទៅ Amur (១៦៤០-១៦៨៩) 

នៅប្រហែលឆ្នាំ​ ១៦៤០ ទ័ពកូសាក់ស៊ីបេរីបានវាតទីរស់នៅចាប់ពីលើ ភ្នំ ស្តាណូវី រហូតដល់អាងទន្លេ អាមួរ ។ ទឹកដីទាំង​នេះ​ត្រូវ​បាន​អះអាងដោយ​ពួក ម៉ាន់ជូ ថាជាទឹកដីរបស់ខ្លួន ដោយនៅ​ពេលនោះពួកនេះ​ទើប​តែ​ចាប់​ផ្តើម​ច្បាំង​ដណ្តើម​យក​ប្រទេស​ចិន ( រាជវង្ស ឆេង )។ នៅឆ្នាំ ១៦៨៩ ជនជាតិរុស្ស៊ីត្រូវបានរុញច្រានត្រឡប់មកវិញនៅលើភ្នំវិញ ហើយភ្នំស្តាណូវី ស្ថិតនៅជាព្រំដែនរុស្ស៊ី - ចិនពី សន្ធិសញ្ញា នែឈីង (១៦៨៩) ដល់ សន្ធិសញ្ញា អៃគុន ក្នុងឆ្នាំ ១៨៥៩ ។ សម្រាប់សេចក្តីពិស្តារសូមមើល ជម្លោះព្រំដែនចិន-រុស្ស៊ី ។ R. A. Pierce, Eastward to Empire: Exploration and Conquest on the Russian Open Frontier, to 1750 (Montreal, 1973).

 ការពង្រីករបស់រុស្សីទៅខាងកើតតាមបណ្តោយគែមខាងត្បូងនៃស៊ីបេរី 
ការពង្រីកទឹកដីរបស់រុស្ស៊ីនៅស៊ីបេរី ត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្នុងតំបន់ព្រៃដោយសារតែ ទ័ពកូសាក់ មានជំនាញក្នុងការធ្វើដំណើរក្នុងព្រៃ ហើយមានបំណង ស្វែងរករោមសត្វ ខណៈពេលដែលអ្នកស្រុកព្រៃមានភាពទន់ខ្សោយ ហើយពួកពនេចរស្តេពនេះ ចូលចិត្តធ្វើសង្រ្គាម។ នៅភាគខាងលិច ស៊ីបេរីមានព្រំប្រទល់ជាប់នឹងវាលស្មៅកាហ្សាក់ស្ថាន។ ភាគខាងជើងនៃអ្វីដែលឥឡូវនេះគឺម៉ុងហ្គោលី មានភ្នំ បឹង បៃកាល់ និងភ្នំជាច្រើនទៀតរហូតដល់ ទន្លេ អាគុន ដែលបំបែក ត្រង់បៃកាលា ពី ម៉ាន់ជូរី ។ ភាគខាងលិចនៃស៊ីបេរី ប្រទេសរុស្ស៊ី បានពង្រីកបន្តិចម្តងៗចុះពីទន្លេវ៉ុលហ្គា ជុំវិញភាគខាងត្បូងអ៊ុយរ៉ាល់ និងចេញទៅវាលទំនាបកាហ្សាក់ស្ថាន។

 ទំនាក់ទំនងដំបូង 
ចាប់ពីសម័យពួក គៀវ រូស មានការជួញដូរ (រោមសត្វនិងទាសករ) ចុះពីទន្លេវ៉ុលហ្គា ដល់សមុទ្រកាសព្យែន និង ពែក្ស។ ការធ្វើពាណិជ្ជកម្មក្រោយមកបានពង្រីកភាគអាគ្នេយ៍ ទៅផ្លូវពាណិជ្ជកម្មអាស៊ីសំខាន់ៗនៅ ប៊ូខារ៉ា ។ នៅក្រោមនឹមម៉ុងហ្គោល ព្រះអង្គម្ចាស់រុស្ស៊ីតែងតែធ្វើដំណើរទៅកាន់ សារៃ ដើម្បីទទួលការតែងតាំង។ នៅពេលដែល ម៉ាកូ ប៉ូឡូ ត្រឡប់មកពីប្រទេសចិនវិញ គាត់បានលើកឡើងពីប្រទេសរុស្ស៊ីថាជាប្រទេសមិនច្បាស់លាស់មួយនៅភាគខាងជើងឆ្ងាយ។ នៅឆ្នាំ ១៤៦៦/៧៣ អាហ្វាណាស៊ី នីគីទីន បានធ្វើដំណើរទៅភាគអាគ្នេយ៍ប្រទេសឥណ្ឌា ហើយបានបន្សល់ការកត់សម្គាល់ដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយ។ បន្ទាប់ពីអង់គ្លេស បានទៅដល់ សមុទ្រស អង់តូនី ចេនគិនសុន បានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ ម៉ូស្គូវី ទៅ ប៊ូខារ៉ា ។ នៅឆ្នាំ ១៦០៨ ស្តេចត្រាញ់នៃ តុម បានព្យាយាម ហើយបរាជ័យក្នុងការទៅដល់ប្រទេសចិនតាមរយៈ អាល់តាន់ ខាន់ នៅភាគខាងលិចម៉ុងហ្គោលី។ នៅឆ្នាំ ១៦១៦ ការប៉ុនប៉ងលើកទីពីរបានទៅដល់ត្រឹមស្តេចខាន់ (វ៉ាស៊ីលី​ ទ្យូមើណេត និង អាយវ៉ាន់ ពែត្លីន) ។ ជនជាតិរុស្សីដំបូងគេដែលបានទៅដល់ទីក្រុងប៉េកាំងគឺប្រហែលជា អាយវ៉ាន់ ពែត្លីន ក្នុងឆ្នាំ ១៦១៨/១៩ ។

បន្ទាប់ពីជនជាតិរុស្ស៊ីបានទៅដល់ ត្រង់បៃកាលា ក្នុងទសវត្សឆ្នាំ ១៦៤០ ការធ្វើពាណិជ្ជកម្មមួយចំនួនបានលូតលាស់ ប៉ុន្តែមិនមានកំណត់ត្រាបញ្ជាក់ច្បាស់លាស់។ នាពេលនោះមានផ្លូវចំនួនបី៖ ១) ទន្លេ អ៊ីទីស និងខាងកើតឆ្លងកាត់ ឌ្សុងហ្គារា និងម៉ុងហ្គោលី ២) បឹងបៃកាល់ ទន្លេ សេលេនហ្គា និងភាគអាគ្នេយ៍ (ខ្លីបំផុត) និង ២) បឹងបៃកាល់ ខាងកើតទៅ នែឈីង និងភាគខាងត្បូង (យឺតប៉ុន្តែមានសុវត្ថិភាព) ។

ទំនាក់ទំនងរុស្ស៊ី-ចិនដំបូងមានការលំបាកដោយសារហេតុផលបីយ៉ាង៖ ការមិនដឹងថាមានវត្តមានប្រទេសទាំងពីរទៅវិញទៅមក កង្វះភាសាសាមញ្ញ និងជនជាតិចិនចង់ចាត់ទុកជនជាតិរុស្សីជាពួកព្រៃត្រូវលើកសួយសារអាករមកខ្លួន ដែលជាអ្វីដែលជនជាតិរុស្ស៊ីមិនព្រមទទួលយក និងមិនទាន់យល់ច្បាស់។ បញ្ហាភាសាត្រូវបានដោះស្រាយនៅពេលដែលជនជាតិរុស្ស៊ីចាប់ផ្តើមបញ្ជូនជនជាតិលោកខាងលិចដែលនិយាយភាសាឡាតាំងដែលអាចនិយាយទៅកាន់ អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា ចេស្វីត នៅ ទីក្រុងប៉េកាំង ។

នៅឆ្នាំ ១៦៥៤ ហ្វីអូដ័រ បាយកូវ ត្រូវបានបញ្ជូនជារាជទូតដំបូង ប៉ុន្តែបេសកកម្មរបស់គាត់បានបរាជ័យ ដោយសារតែគាត់មិនមានឆន្ទៈក្នុងការអនុវត្តតាមច្បាប់នៃការទូតចិន។ សេតគូល អាប្លីន ជនជាតិអាស៊ីកណ្តាល ដែលបម្រើរាជការរុស្ស៊ីបានធ្វើដំណើរទៅ ប៉េកាំង ក្នុងឆ្នាំ ១៦៥៥ ១៦៥៨ និង ១៦៦៨ ។ ជាក់ស្តែងនៅក្នុងដំណើរទីបីរបស់គាត់ដែល ធ្វើឲ្យពួកម៉ាន់ជូ បានដឹងថាមនុស្សទាំងនេះមកពីភាគខាងលិចគឺដូចគ្នាទៅនឹងពួកដែលកំពុងលុកលុយ អាមួរ ដែរ។ នៅឆ្នាំ ១៦៧០ នាវា នែឈីង បានបញ្ជូន អ៊ីកណាទី​ មីឡូវ៉ាណូវ ទៅកាន់ទីក្រុងប៉េកាំង (គាត់ប្រហែលជាជនជាតិរុស្ស៊ីដំបូងគេដែលឆ្លងកាត់ម៉ាន់ជូរី) ។ រាជទូតបន្ទាប់គឺ នីកូឡេ មីឡេស្គូ (១៦៧៥-៧៨) ក៏មិនទទួលបានជោគជ័យដែរ។ ក្រោយ​ពី​ឈ្លោះ​ប្រកែក​គ្នា​មិន​បាន​ផ្លែផ្កា​ជាច្រើន​ខែ គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​បង្រៀន​ អំពី​អាកប្បកិរិយា​ត្រឹមត្រូវ​ដែលពួកសួយសារអាករព្រៃត្រូវធ្វើ ហើយ​បញ្ជូន​មកស្រុកវិញ។ បន្ទាប់ពីការកាន់កាប់ អាល់បាហ្ស៊ីន ក្នុងឆ្នាំ ១៦៨៥ ជនជាតិរុស្សីពីរបីនាក់ដែលជាទូទៅហៅថា ពួកអាល់បាហ្ស៊ីន បានតាំងទីលំនៅក្នុងទីក្រុងប៉េកាំង ហើយពួកគេបង្កើត វិហារគ្រិស្តអក់តូដក់របស់ចិន ។

 សន្ធិសញ្ញា នែឈីង (១៦៨៩) 
បន្ទាប់ពីជ័យជម្នះលើកដំបូងរបស់ពួកគេនៅ អាល់បាហ្ស៊ីន ក្នុងឆ្នាំ ១៦៨៥ ពួកម៉ាន់ជូ បានផ្ញើសំបុត្រពីរទៅស្តេចត្សារ (ជាភាសាឡាតាំង) លើកស្នើនូវសន្តិភាព និងទាមទារឱ្យពួកចោរព្រៃរុស្ស៊ីចាកចេញពីអាមួរ ។ ការចរចាជាលទ្ធផលបានកើតជា សន្ធិសញ្ញា នែឈីង ។ ជនជាតិរុស្ស៊ីបានបោះបង់ចោលជ្រលងភ្នំអាមួរ ប៉ុន្តែបានរក្សាទឹកដីរវាងបឹងបៃកាល់ និង ទន្លេ អាគុន ។ សន្ធិសញ្ញា​នេះ​មិន​បាន​និយាយ​អ្វី​អំពី​អ្វី​ដែល​ជា​ម៉ុងហ្គោលី​ឥឡូវ​នេះ​ទេ ដោយ​តំបន់​នោះ​ត្រូវ​បាន​គ្រប់គ្រង​ដោយ អូអ៊ីរ៉ាត់ ហ្សុងខា ។ Peter C. Perdue, "Boundaries and trade in the early modern world: Negotiations at Nerchinsk and Beijing." Eighteenth-Century Studies 43#3 (2010): 341–356 online.

បន្ទាប់ពី នែឈីង រទេះជំនួញធម្មតាបានចាប់ផ្តើមរត់ពី នែឈីង ភាគខាងត្បូងទៅ ប៉េកាំង ។ ពាណិជ្ជករខ្លះជាជនជាតិអាស៊ីកណ្តាល។ ការធ្វើដំណើរមួយជុំ ចំណាយពេលពីដប់ទៅដប់ពីរខែ។ ពាណិជ្ជកម្ម​នេះ​ទំនង​ជា​បានផលចំណេញ​សម្រាប់​ប្រជាជន​រុស្ស៊ី ប៉ុន្តែ​តិច​តួចសម្រាប់​ចិន។ ចំណែក​ជនជាតិ​ចិន​វិញ​ក៏​ខកចិត្ត​នឹង​ការ​ប្រតាយប្រតប់​គ្នាពេលស្រវឹង​របស់​ឈ្មួញ​ផង​ដែរ ។ នៅឆ្នាំ ១៦៩០ រាជវង្សឆេងបានកម្ចាត់ពួកអូអ៊ីរ៉ាត់នៅមហាកំផែង ហើយទទួលបានការគ្រប់គ្រងទាំងស្រុងលើពួកម៉ុងហ្គោលខាលកា នៅ ម៉ុងហ្គោលីខាងក្នុង ។ នៅឆ្នាំ ១៦៩៦ ពួកអូអ៊ីរ៉ាត់ បានបរាជ័យហើយត្រូវបានរុញច្រានត្រឡប់ទៅភ្នំ អាល់តៃ(អធិរាជ កាងស៊ី បានដឹកនាំកងទ័ព ៨ម៉ឺននាក់ដោយផ្ទាល់ នៅក្នុងសមរភូមិនៅជិត អ៊ូឡង់បាទ័រ ) ។ ការណ៍នេះបានបើកលទ្ធភាពនៃការធ្វើពាណិជ្ជកម្មពី បៃកាល់ ទៅភាគអាគ្នេយ៍ និងលេចឡើងនូវបញ្ហាព្រំដែនភាគខាងជើងនៃម៉ុងហ្គោលីខាងក្រៅ។ នៅខែមីនាឆ្នាំ ១៦៩២ អ៊ែប៊ែហាត អ៊ីសប្រាន អ៊ីដែស ដែលជាជនជាតិដាណឺម៉ាក បម្រើការនៅក្នុងរាជការរុស្ស៊ីត្រូវបានបញ្ជូនពី នែឈីង ជារាជទូត។ ពួកម៉ាន់ជូ បានលើកឡើងនូវសំណួរអំពីព្រំដែនភាគខាងលិចនៃអាគុន ។ អ៊ីដែស បានត្រលប់ទៅទីក្រុងម៉ូស្គូវិញនៅខែមករាឆ្នាំ ១៦៩៥ ។ ចាប់ពីពេលនេះទៅ គេបានសម្រេចចិត្តថា ពាណិជ្ជកម្មជាមួយចិននឹងក្លាយជាកម្មសិទ្ធិផ្តាច់មុខរបស់រដ្ឋ។ ក្បួនរទេះជំនួញរដ្ឋចំនួនបួនបានធ្វើដំណើរពីទីក្រុងមូស្គូទៅកាន់ទីក្រុងប៉េកាំងរវាងឆ្នាំ ១៦៩៧ និង ១៧០២ ។ ក្បួនទីបួនបានត្រលប់មកវិញតាមរយៈ សេឡេនហ្គីន (ក្បែរបឹងបៃកាល់) ក្នុងរយៈពេល ៩០ ថ្ងៃ ហើយបានសំបុត្រពី លីហ្វាន់ យន់ ដែលស្នើឱ្យពាណិជ្ជកម្មនាពេលអនាគតប្រើប្រាស់ផ្លូវនេះ។
តំនភ្ជាប់=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bb/Year-1720-Russian-letter-to-Kangxi.png/170px-Year-1720-Russian-letter-to-Kangxi.png|រូបភាពតូច| សំបុត្រឆ្នាំ ១៧២០ ពីមន្ត្រីរុស្ស៊ីទៅកាន់ព្រះចៅកាងស៊ី
នៅឆ្នាំ ១៧១២ ទូលីសិន បានក្លាយជាមន្ត្រី ម៉ាន់ជូ ឬចិនដំបូងគេដែលបានទៅទស្សនកិច្ចនៅប្រទេសរុស្ស៊ី (មិនរាប់បញ្ចូលដំណើរទស្សនកិច្ចមុនទៅកាន់ នែឈីង) ។ គាត់ចាប់អារម្មណ៍ជាចម្បងលើពួក កាលមីក នៅតាមបណ្តោយសមុទ្រកាសព្យែន និងរបៀបដែលពួកគេអាចប្រើប្រាស់ជនជាតិនេះដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាជាមួយបងប្អូនជីដូនមួយរបស់ពួកគេគឺពួក អូអ៊ីរ៉ាត់ ។ គាត់បានចាកចេញពីប៉េកាំង នៅខែមិថុនាឆ្នាំ ១៧១២ ហើយបានទៅដល់ តូបូល នៅខែសីហា ១៧១៣ ។ នៅទីនេះគាត់បានដឹងថាគាត់មិនអាចចូលគាល់ស្តេចត្សារបានឡើង ដោយសារតែព្រះអង្គជាប់ធ្វើសង្គ្រាមជាមួយស៊ុយអែត។ គាត់បានទៅ សារ៉ាតូវ និងធ្វើដំណើរចុះក្រោមទន្លេវ៉ុលហ្គា ដើម្បីទៅជួប អាយូកា​ខាន់ នៃពួកកាលមីក។ គាត់បានត្រលប់ទៅប៉េកាំងវិញនៅខែមេសា ឆ្នាំ ១៧១៥។ របាយការណ៍របស់គាត់ ' អ៊ីយីលូ ' មានន័យថា កំណត់ត្រានៃភូមិភាគចម្លែក គឺជាប្រភពចំបងនៃចំណេះដឹងរបស់ចិន នៃប្រទេសរុស្ស៊ី។

នៅពេលនេះ អធិរាជកាងស៊ី បានចាប់ផ្តើមដាក់សម្ពាធលើក្រុង សាំង ពែទ្យែបួក ដើម្បីកំណត់ព្រំដែនម៉ុងហ្គោលី ភាគខាងលិចនៃអាគុន ហើយក្បួនរទេះជំនួញរបស់រុស្ស៊ីជាច្រើនត្រូវបានចាប់ឃាត់ទុក។ នៅខែកក្កដាឆ្នាំ ១៧១៩ លេស អ៊ីស្មែលឡូវ John Bell, (Travels from St Petersburg in Russia to diverse parts of Asia, Edinburgh,1808 and OCR reprint) has a record of this journey ត្រូវបានបញ្ជូនជារាជទូតទៅទីក្រុងប៉េកាំងដែលជាកន្លែងដែលគាត់បានចរចារជាមួយទូលីសិន ប៉ុន្តែជនជាតិចិននឹងមិនដោះស្រាយបញ្ហាពាណិជ្ជកម្មរហូតដល់បញ្ហាព្រំដែនត្រូវបានដោះស្រាយ។ អ៊ីស្មែលឡូវ បានត្រលប់ទៅទីក្រុងម៉ូស្គូវិញនៅខែមករាឆ្នាំ ១៧២២ ។ ឡូរេន ឡង់ ត្រូវបានបន្តស្នាក់នៅជាកុងស៊ុលនៅទីក្រុងប៉េកាំង ប៉ុន្តែត្រូវបានបណ្តេញចេញនៅខែកក្កដា ឆ្នាំ ១៧២២។ គាត់បានត្រលប់ទៅ សេលេនហ្គីន ហើយផ្ញើរបាយការណ៍ទៅរាជធានី ។

 សន្ធិសញ្ញា ខ្យារខ្តារ (១៧២៩) 
នៅ​មុន​ពេល​សោយទីវង្គត សេ្តចភីទ័រទី១ បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​ព្រំដែន។ លទ្ធផលគឺ សន្ធិសញ្ញា ខ្យារខ្តារ ។ សន្ធិសញ្ញានេះបានកំណត់ព្រំដែនភាគខាងជើងនៃអ្វីដែលឥឡូវនេះគឺម៉ុងហ្គោលី (លើកលែងតែ ទូវ៉ា ) ហើយបានបើកការជួញដូរ រទេះអូដ្ឋ ខ្យារខ្តារ ភាគអាគ្នេយ៍ដល់ទីក្រុងប៉េកាំង។

តម្រូវការសម្រាប់ការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នារវាងពាណិជ្ជកររុស្ស៊ី និងចិននៅ ខ្យារខ្តារ និងកន្លែងផ្សេងទៀតបានបណ្តាលឱ្យមានការវិវត្តនៃភាសាភីដជីនមួយ ដែលត្រូវបានស្គាល់ដោយអ្នកភាសាវិទ្យាថា ភាសាភីដជីនខ្យារខ្តារ រុស្សុី ចិន ។ 

សន្ធិសញ្ញា នែឈីង និង ខ្យារខ្តារ គឺជាមូលដ្ឋាននៃទំនាក់ទំនងរុស្ស៊ី-ចិន រហូតដល់ សន្ធិសញ្ញា អៃគុន ក្នុងឆ្នាំ ១៨៥៨ ។ ព្រំដែនឋិតថេរបានជួយចិនឱ្យទទួលបានការគ្រប់គ្រងពេញលេញនៃ ម៉ុងហ្គោលីខាងក្រៅ និងកាន់កាប់ ស៊ីនជាំង នៅប្រហែលឆ្នាំ ១៧៥៥ ។ ពាណិជ្ជកម្មរុស្ស៊ី - ចិនបានផ្លាស់ប្តូរពី នែឈីង ទៅ ខ្យារខ្តារ ហើយពាណិជ្ជកម្មនៅនែឈីង បានបាត់នៅប្រហែលឆ្នាំ ១៧៥០ ។ (ពាណិជ្ជកម្មក្នុងស្រុកនៅក្នុងតំបន់នេះបានផ្លាស់ប្តូរទិសខាងកើតទៅកាន់ទីក្រុងព្រំដែនមួយហៅថា ត្ស៊ូរូខៃទូ នៅលើទន្លេ អាគុន) ។ Peter C. Perdue, "Boundaries and trade in the early modern world: Negotiations at Nerchinsk and Beijing." Eighteenth-Century Studies (2010): 341-356.

 ទួគីស្ថាន 
បន្ទាប់ពីជនជាតិរុស្ស៊ីបានទៅដល់ តូបុល ក្នុងឆ្នាំ ១៥៨៥ វាជារឿងធម្មតាក្នុងការបន្តឡើងលើ ទន្លេ អ៊ីទីស ទៅកាន់ជម្រាលភ្នំកាហ្សាក់ ភាគខាងជើងនៃ បឹងបាល់កាស ទៅ ឌ្សុងហ្គារា និងភាគខាងលិចម៉ុងហ្គោលី ដែលជាផ្លូវដែល ហ្វីអូដ័រ បៃកូវ ប្រើដើម្បីទៅដល់ប្រទេសចិន។ នៅឆ្នាំ ១៧១៤ ភីទ័រទី១ បានបញ្ជូន អាយវ៉ាន់ ប៊ូខូត ជាមួយនឹងកងទ័ព ១៥០០ រួមទាំងអ្នករុករករ៉ែស៊ុយអែតដែលជាអ្នកទោសសង្រ្គាមឡើងទៅ អ៊ីទីស ទៅកាន់ បឹងហ្សៃសាន ដើម្បីស្វែងរកមាស។ នៅឆ្នាំបន្ទាប់ គាត់បានធ្វើដំណើរទៅទន្លេម្តងទៀតជាមួយនឹងកម្មករចំនួន ៣០០០ នាក់ ដើម្បីសាងសង់បន្ទាយ។ ត្សេវ៉ាង រ៉ាប់តាន់ (ឬ ត្សេរេន ដុនដុក) នៃ នគរ ហ្ស៊ុងហា បានវាយប្រហារពួកគេហើយបានដេញពួកគេត្រឡប់ទៅ អ៊ុម ។ នៅឆ្នាំ ១៧២០​បេសកកម្មមួយនៅក្រោម អាយវ៉ាន់ លីខារេវ បានកាន់កាប់ទន្លេហើយបានបង្កើតការតាំងទីលំនៅអចិន្រ្តៃយ៍នៅ អូស្កើមេន ខាងលិចបឹង។ ទន្ទឹមនឹងនេះដែរពួកហ្ស៊ុងហា ត្រូវទទួលបរាជ័យយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរពីពួកម៉ាន់ជូ ហើយត្រូវបានបណ្តេញចេញពីទីបេ។ នៅឆ្នាំ ១៧២១ ដល់ ១៧២៣ ស្តេចភីទ័រ បានបញ្ជូន អាយវ៉ាន់ អ៊ុនកូវស្គី ដើម្បីព្យាយាមចរចារអំពីសម្ព័ន្ធភាព។ មូលហេតុចម្បងនៃការបរាជ័យគឺថា ឡូរ៉ង់ ឡង់ នៅ សេលេនហ្គីន បានប្រគល់ជនភៀសខ្លួនម៉ុងហ្គោលមួយចំនួនទៅពួកម៉ាន់ជូ ដែលជាផ្នែកមួយនៃការកសាងសន្ធិសញ្ញាខ្យារខ្តារ ។ នៅឆ្នាំ ១៧៥៥ ពួកឆេងបានបំផ្លាញសំណល់នៃ នគរហ្ស៊ុងហា ហើយបង្កើតព្រំដែនរុស្ស៊ី - ចិននៅ ស៊ីនជាំង ។ តំបន់​នេះ​មិន​មានសកម្មភាព​ម្តង​ទៀត​ទេ​រហូត​ដល់​ការធ្វើសញ្ជ័យ​របស់​រុស្ស៊ី​លើ​ទួគីស្ថាន ។ Nicholas Vakar, "The Annexation of Chinese Turkestan." Slavonic and East European Review 14.40 (1935): 118–123.

 ១៧៥៥–១៩១៧ 

 ជំនួបនៅអាស៊ីកណ្តាល 
នៅពេលដែលចក្រភពចិន បានបង្កើតការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្លួន លើ ស៊ីនជាំង ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៧៥០ ហើយចក្រភពរុស្ស៊ីបានពង្រីកចូលទៅក្នុង ប្រទេសកាហ្សាក់ស្ថាន នៅដើម និងពាក់កណ្តាលសតវត្សទី ១៩ តំបន់គ្រប់គ្រងរបស់ចក្រភពទាំងពីរបានជួបគ្នានៅក្នុងអ្វីដែលសព្វថ្ងៃនេះគឺ កាហ្សាក់ស្ថានខាងកើត និងស៊ីនជាំងខាងលិច។ សន្ធិសញ្ញា គុលចា ឆ្នាំ ១៨៥១ បានធ្វើឱ្យពាណិជ្ជកម្មមានភាពស្របច្បាប់រវាងប្រទេសទាំងពីរនៅក្នុងតំបន់។ 

 ការឈ្លានពានរបស់រុស្ស៊ី 
នៅឆ្នាំ ១៨៥៨ កំឡុង សង្គ្រាមអាភៀនលើកទីពីរ ប្រទេសចិនកាន់តែទន់ខ្សោយជា " បុរសឈឺនៃអាស៊ី " ខណៈពេលដែលរុស្ស៊ី បានពង្រឹង ហើយទីបំផុតបានបញ្ចូលច្រាំងខាងជើងនៃទន្លេអាមួរ និងឆ្នេរសមុទ្រចុះទៅព្រំដែនកូរ៉េក្នុង " សន្ធិសញ្ញាមិនស្មើភាព " នៃ សន្ធិសញ្ញាអៃគុន ។ សន្ធិសញ្ញាអៃគុន (១៨៥៨) និង អនុសញ្ញា ប៉េកាំង (១៨៦០) ។ រុស្ស៊ី និង​ជប៉ុន​បាន​កាន់កាប់​កោះ សាខាលីន ។

សង្គ្រាម ម៉ាន់ហ្សា (១៨៦៨) គឺជាការប៉ុនប៉ងលើកដំបូងដោយរុស្ស៊ីដើម្បីបណ្តេញជនជាតិចិនចេញពីទឹកដីដែលខ្លួនគ្រប់គ្រង។ Sergey Glebov, "Between Foreigners and Subjects: Imperial Subjecthood, Governance, and the Chinese in the Russian Far East, 1860s–1880s." Ab imperio 2017.1 (2017): 86–130 online. អរិភាពបានផ្ទុះឡើងជុំវិញទីក្រុងនៃឈូងសមុទ្រភីទ័រឡឺហ្រ្កង់  ទីក្រុង វ្ល៉ាឌីវ៉ូស្តុក នៅពេលដែលជនជាតិរុស្ស៊ីព្យាយាមបិទប្រតិបត្តិការរុករករ៉ែមាស និងបណ្តេញកម្មករចិននៅទីនោះ។  ជនជាតិចិនបានទប់ទល់នឹងការប៉ុនប៉ងរបស់រុស្ស៊ីដើម្បីដណ្តើមយកកោះអាស្កូល ហើយជាការឆ្លើយតប ស្ថានីយយោធារុស្ស៊ីចំនួនពីរ និងទីប្រជុំជនរុស្ស៊ីចំនួនបីត្រូវបានវាយប្រហារដោយជនជាតិចិន ហើយរុស្ស៊ីបានបរាជ័យក្នុងការបណ្តេញជនជាតិចិន។ 

 ស្ថានភាពពិសេសរបស់រុស្ស៊ី 
មិនដូចបណ្តាប្រទេសលោកខាងលិចផ្សេងទៀត ដែលត្រូវប្រឈមនឹងរាជការឆេងក្នុងបញ្ហាឋានៈជារដ្ឋអធិបតេយ្យស្មើមុខស្មើមាត់គ្នា ទំនាក់ទំនងចិន-រុស្ស៊ី ត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយស្ថាប័នរដ្ឋបាល ក្រុមប្រឹក្សាកិច្ចការបរទេសរបស់ មហាឆេង (លីហ្វាន់ យន់) និងព្រឹទ្ធសភារុស្ស៊ី (ស៊ីណាត)។ មិនដូចប្រទេសហូឡង់ និងព័រទុយហ្គាល់ក្នុងសតវត្សទី ១៨ ដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាជាផ្នែកមួយនៃប្រព័ន្ធសួយសារអាករ  ប្រទេសរុស្ស៊ីអាចធ្វើពាណិជ្ជកម្មដោយផ្ទាល់ជាមួយទីក្រុងប៉េកាំង ហើយទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេស្ថិតនៅក្រោមយុត្តាធិការរបស់មន្ត្រីព្រំដែនម៉ុងហ្គោលី និងម៉ាន់ជូ។  ប្រទេសរុស្ស៊ីបានបង្កើតបេសកកម្មគ្រិស្តអ័រតូដក់នៅទីក្រុងប៉េកាំងនៅដើមសតវត្សទី ១៨​ ហើយអាចគេចផុតពីការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញប្រឆាំងនឹងពួកគ្រិស្តសាសនានៃរាជវង្សឆេង ។ 

 ល្បែងធំ និងជម្លោះព្រំដែនស៊ីនជាំងឆ្នាំ ១៨៧០ 
អ្នកសង្កេតការណ៍ជនជាតិអង់គ្លេសម្នាក់ឈ្មោះ ឌីមីទ្រៀស ឆាលដឺកាវ៉ាណា ប៊ូលជេ បានស្នើឱ្យមានសម្ព័ន្ធភាពអង់គ្លេស-ចិន ដើម្បីទប់ទល់នឹងការពង្រីកទឹកដីរបស់រុស្ស៊ីនៅ អាស៊ីកណ្តាល ។

ក្នុងអំឡុងពេលវិបត្តិ អ៊ីលី នៅពេលដែល មហាឆេង បានគម្រាមធ្វើសង្រ្គាមប្រឆាំងនឹងរុស្ស៊ីលើការកាន់កាប់របស់រុស្ស៊ីនៅអ៊ីលី មន្រ្តីអង់គ្លេស ឆាល ហ្សក ហ្គរដុន ត្រូវបានបញ្ជូនទៅប្រទេសចិនដោយចក្រភពអង់គ្លេសដើម្បីផ្តល់យោបល់ដល់ប្រទេសចិនអំពីជម្រើសយោធារបស់ខ្លួនប្រឆាំងនឹងរុស្ស៊ីនៅក្នុងសង្រ្គាមដ៏មានសក្តានុពលរវាង ចិន និងរុស្ស៊ី។ 

ជនជាតិរុស្ស៊ីបានកាន់កាប់ទីក្រុង កុលចា ក្នុងស៊ីនជាំង កំឡុង ការបះបោរ ឌុងកាន (១៨៦២-១៨៧៧) ។ បន្ទាប់ពីឧត្តមសេនីយ ជូ ចុងតាន និង កងទ័ព ស៊ាង របស់គាត់វាយកម្ទេចពួកឧទ្ទាម ហើយពួកគេបានទាមទារឱ្យរុស្ស៊ីប្រគល់តំបន់ដែលកាន់កាប់មកវិញ។

ឧត្តមសេនីយ ជួ ចុងតាន បាននិយាយដោយឥតសំចៃមាត់ក្នុងការអំពាវនាវឱ្យមានសង្រ្គាមប្រឆាំងនឹងប្រទេសរុស្ស៊ី ហើយសង្ឃឹមថានឹងដោះស្រាយរឿងនេះដោយការវាយប្រហារលើកងកម្លាំងរុស្ស៊ីនៅទីក្រុង ស៊ីនជាំង ជាមួយនឹងកងទ័ពស៊ាង របស់គាត់។ នៅឆ្នាំ ១៨៧៨ ភាពតានតឹងបានកើនឡើងនៅក្នុង ស៊ីនជាង ហើយជូ បានប្រមូលផ្តុំកងទ័ពចិនឆ្ពោះទៅកាន់ កុលចា ដែលកាន់កាប់ដោយរុស្ស៊ី។ កងកម្លាំងចិនក៏បានបាញ់ទៅលើកងកម្លាំងបេសកជនរុស្ស៊ីដែលមានដើមកំណើតពី យ៉ាត វែណាអ៊ិច ហើយបណ្តេញពួកគេចេញ និងបណ្តាលឱ្យមានការដកថយរបស់រុស្ស៊ី។ 

ជនជាតិរុស្ស៊ីបានសង្កេតឃើញថា ជនជាតិចិនបានសាងសង់ឃ្លាំងអាវុធទំនើបរបស់ពួកគេក្នុងអំឡុងវិបត្តិអ៊ីលី ចាប់តាំងពីពួកគេបានទិញកាំភ្លើងរាប់ពាន់ដើមពីប្រទេសអាល្លឺម៉ង់។  នៅឆ្នាំ ១៨៨០ គ្រឿងបរិក្ខារយោធា និងកាំភ្លើងធំជាច្រើនត្រូវបានដឹកជញ្ជូនតាមទូកទៅកាន់ប្រទេសចិនពីទីក្រុង អានវែប ខណៈដែលប្រទេសចិនបានទិញម៊ីស៊ីលក្នុងទឹក កាំភ្លើងធំ និងកាំភ្លើងទំនើបចំនួន ២៦០២៦០ដើម ពីអឺរ៉ុប។ 

អ្នកសង្កេតការណ៍យោធារុស្ស៊ីម្នាក់ឈ្មោះ ឌីវី ពូទីត្យារ បានធ្វើទស្សនកិច្ចទៅកាន់ប្រទេសចិនក្នុងឆ្នាំ ១៨៨៨ ហើយបានរកឃើញថានៅ ភាគឦសាននៃប្រទេសចិន (ម៉ាន់ជូរី) តាមបណ្តោយព្រំដែនចិន-រុស្ស៊ី ទាហានចិនអាចមានភាពប៉ិនប្រសប់ក្នុងការប្រើប្រាស់ "យុទ្ធសាស្ត្រអឺរ៉ុប" ក្នុងកាលៈទេសៈជាក់លាក់មួយ ហើយត្រូវបានបំពាក់ដោយអាវុធទំនើបៗ។ ដូចជាកាំភ្លើងធំគ្រុប, កាំភ្លើងកាប៊ីនវីនឆេសស្ទ័រ និងកាំភ្លើងម៉ូស៊ើ ។ 

បើប្រៀបធៀបទៅនឹងតំបន់ដែលគ្រប់គ្រងដោយរុស្ស៊ី អត្ថប្រយោជន៍កាន់តែច្រើនត្រូវបានផ្តល់ទៅឱ្យពួកមូស្លីមកៀហ្គី នៅក្នុងតំបន់ដែលគ្រប់គ្រងដោយចិន។ អ្នកតាំងលំនៅរបស់រុស្សីបានប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងជនមូស្លីម កៀហ្គី ដែលនាំឱ្យជនជាតិរុស្ស៊ីជឿថា កៀហ្គី នឹងក្លាយជាផ្នែកណាមួយក្នុងជម្លោះណាមួយប្រឆាំងនឹងប្រទេសចិន។ ពួកមូស្លីមកៀហ្គី ប្រាកដក្នុងចិត្តថា នៅក្នុងសង្រ្គាម នឹងធ្វើឱ្យចិនយកឈ្នះរុស្ស៊ី។ 

រាជវង្សឆេង បានបង្ខំឱ្យរុស្ស៊ីប្រគល់ទឹកដីដែលមានជម្លោះនៅក្នុង សន្ធិសញ្ញាសាំងពែទ្យែបួក (១៨៨១) នៅក្នុងអ្វីដែលត្រូវបានមើលឃើញយ៉ាងទូលំទូលាយដោយលោកខាងលិចថាជាជ័យជំនះការទូតសម្រាប់ពួកឆេង ។  រុស្ស៊ី​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ចិន​អាច​បង្ក​ការ​គំរាម​កំហែង​ខាង​យោធា​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ។  ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយដ៏ធំនៅលោកខាងលិចបានពណ៌នាប្រទេសចិនថាជាមហាអំណាចយោធាដែលកំពុងកើនឡើងដោយសារតែកម្មវិធីទំនើបកម្មរបស់ខ្លួន និងជាការគំរាមកំហែងដ៏ធំចំពោះលោកខាងលិច។ ពួក​គេ​ថែម​ទាំង​បាន​អំពាវនាវ​ឲ្យ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ថា ចិន​នឹង​គ្រប់​គ្រង​ការ​ដណ្តើម​យក​អាណានិគម​លោក​ខាង​លិច​ដូច​ជា ​ប្រទេស​អូស្ត្រាលី ។ 

អ្នកឯកទេសខាងចិនជាតិរុស្ស៊ី ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយរុស្ស៊ី ការគំរាមកំហែងនៃការបះបោរផ្ទៃក្នុង ស្ថានភាពឯកោដែលបង្កឡើងដោយ កិច្ចប្រជុំក្រុងប៊ែរឡាំង និងស្ថានភាពអវិជ្ជមាននៃ សេដ្ឋកិច្ចរុស្ស៊ី សុទ្ធតែនាំឱ្យរុស្ស៊ីយល់ព្រម និងចរចាជាមួយប្រទេសចិននៅសាំងពែទ្យែបួក ហើយប្រគល់ភាគច្រើននៃអ៊ីលីទៅ ចិន។ 

អ្នកប្រវត្តិសាស្ត្របានវិនិច្ឆ័យភាពងាយរងគ្រោះ និងភាពទន់ខ្សោយរបស់រាជវង្សឆេង ចំពោះចក្រពត្តិនិយមបរទេសក្នុងសតវត្សទី ១៩ ដោយផ្អែកលើភាពទន់ខ្សោយខាងកងទ័ពជើងទឹករបស់ចិន ទោះបីជាបានទទួលជោគជ័យប្រឆាំងនឹងពួកបស្ចិមប្រទេសនៅលើដីក៏ដោយ។ ប្រវត្តិវិទូ អេដវ៉ាដ អិល ឌ្រេយើ បាននិយាយថា “ភាពអាម៉ាស់របស់ចិនក្នុងសតវត្សទីដប់ប្រាំបួនគឺទាក់ទងយ៉ាងខ្លាំងទៅនឹងភាពទន់ខ្សោយ និងការបរាជ័យរបស់គេនៅឯសមុទ្រ។ នៅពេលចាប់ផ្តើមនៃសង្រ្គាមអាភៀន ប្រទេសចិនមិនមានកងទ័ពជើងទឹកតែមួយ និងមិនដឹងថាអាចងាយរងគ្រោះប៉ុណ្ណាក្នុងការវាយប្រហារពីសមុទ្រ។ កងកម្លាំងអង់គ្លេសបានបើកទូកក្តោង និងទូកម៉ាស៊ីនគ្រប់ទីកន្លែងដែលពួកគេចង់ទៅ។ . . . នៅក្នុងសង្រ្គាមព្រួញ (១៨៥៦-៦០) ជនជាតិចិនមិនមានវិធីដើម្បីរារាំងបេសកកម្មអង់គ្លេស-បារាំងឆ្នាំ ១៨៦០ ពីការជិះចូលទៅក្នុងឈូងសមុទ្រ ជីលី និងចុះចតនៅជិតបំផុតក្បែរទីក្រុងប៉េកាំង។ ទន្ទឹមនឹងនេះដែរ កងទ័ពចិនថ្មី ប៉ុន្តែមិនទំនើបបានបង្ក្រាបការបះបោរនៅពាក់កណ្តាលសតវត្ស ធ្វើឱ្យរុស្ស៊ីចូលទៅក្នុងដំណោះស្រាយដោយសន្តិវិធីនៃព្រំដែនជម្លោះនៅអាស៊ីកណ្តាល និង បានកម្ចាត់កងកម្លាំងបារាំងនៅលើដីក្នុងសង្គ្រាមចិន-បារាំង (១៨៨៤-៨៥) ។ ប៉ុន្តែការបរាជ័យនៃកងនាវា និងការគម្រាមកំហែងជាលទ្ធផលដល់ការធ្វើចរាចរនាវាទៅកាន់កោះតៃវ៉ាន់ បានបង្ខំប្រទេសចិនឱ្យបញ្ចប់សន្តិភាពដោយលក្ខខណ្ឌមិនអំណោយផល។" 

យោងតាមលោក ហង់់រី ហ៊ូក ភីទ័រ ឌាស៊ី ក្នុងឆ្នាំ ១៩០១ ប្រជាជន ស៊ីនជាំង បានយល់ថា "ការបះបោរគឺផ្លូវចុងក្រោយដែលជនជាតិដើមចង់បានឯករាជ្យផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។ រាល់​កុបកម្ម​និង​ការ​រំខាន​ដែល​កើត​ឡើង​ត្រូវ​បាន​មន្ត្រី​ជំរុញ​ឡើង​ក្នុង​គោល​បំណង​បង្ក​ការខូចខាតដល់​ជនបរទេស។ ប្រជាជនគ្មានភាពក្លាហានប្រយុទ្ធ គ្មានអាវុធ គ្មានមេដឹកនាំ គ្មានសមត្ថភាពទាំងស្រុងក្នុងការធ្វើសកម្មភាពរួមគ្នា ហើយរហូតធ្វើឲ្យពួកអ្នកត្រួតត្រាគ្មានការព្រួយបារម្ភ ពួកនេះឡើយ។ ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​គេគាបសង្កត់យ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែ​នៅតែចង់​នៅ​ក្រោម​ការ​ត្រួតត្រា​របស់​ចិន។ បើ​គេ​សួរ ​គេតប​ថា​ចិន​ប្លន់​យើង តែ​គេ​មិន​បង្ខំនិងកេងប្រវ័ញ្ច ហើយ​យើងអាច​ធ្វើ​អ្វីតាម​ចិត្ត។ មតិនេះស្របនឹងគំនិតរបស់ ពួកអាឌីចាន ឬជនជាតិដើមរបស់រុស្ស៊ី នៅទួគីស្ថាន ដែលអះអាងថាការគ្រប់គ្រងរបស់រុស្ស៊ីគឺមិនមានប្រជាប្រិយភាពច្រើនក្នុងចំណោមពួកគេ ដោយសារការគ្រប់គ្រង ដែលតែងតែយាយីលើអ្នកក្រោមចំណុះ។"  Deasy 1901, pp. 356–357.

 សម្ព័ន្ធភាពឆ្នាំ ១៨៩០ 
រដ្ឋមន្ត្រីហិរញ្ញវត្ថុរុស្ស៊ីលោក ស៊ើជៃ វីត បានគ្រប់គ្រងគោលនយោបាយអាស៊ីបូព៌ាក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៨៩០ ។ Andrew Malozemoff, Russian Far Eastern Policy, 1881–1904 (U of California Press, 1958) គោលដៅរបស់គាត់គឺការពង្រីកពាណិជ្ជកម្មដោយសន្តិវិធី និងការបង្កើនឥទ្ធិពលរុស្ស៊ីលើប្រទេសចិន។ យោធាជប៉ុនដែលបានពង្រីក និងធ្វើទំនើបនីយកម្ម អាចកម្ចាត់យ៉ាងងាយនូវកងកម្លាំងចិនបុរាណនៅក្នុង សង្គ្រាមចិន-ជប៉ុនលើកទីមួយ (១៨៩៤-១៨៩៥) ។ ឥឡូវនេះរុស្ស៊ីបានប្រឈមមុខនឹងជម្រើសក្នុងការធ្វើការជាមួយប្រទេសជប៉ុនដែលមានទំនាក់ទំនងល្អគួរសមអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ឬដើរតួជាអ្នកការពារប្រទេសចិនប្រឆាំងនឹងប្រទេសជប៉ុន។ វីត បានជ្រើសរើសគោលនយោបាយចុងក្រោយ ហើយនៅឆ្នាំ ១៨៩៤ រុស្ស៊ីបានចូលរួមជាមួយអង់គ្លេស និងបារាំងក្នុងការបង្ខំឱ្យជប៉ុនបន្ទន់លក្ខខណ្ឌសន្តិភាពដែលខ្លួនបានដាក់លើប្រទេសចិន។ ប្រទេសជប៉ុនត្រូវបានបង្ខំឱ្យប្រគល់ ឧបទ្វីបលាវដុង និង ផែ អាក់ទួរ (ទឹកដីទាំងពីរនៅភាគអាគ្នេយ៍ម៉ាន់ជូរី ដែលជាខេត្តរបស់ចិន) ទៅប្រទេសចិនវិញ។ តួនាទីថ្មីរបស់រុស្ស៊ីបានធ្វើឱ្យទីក្រុងតូក្យូខឹងសម្បារ ដែលបានសម្រេចចិត្តថា រុស្ស៊ីគឺជាសត្រូវដ៏សំខាន់នៅក្នុងដំណើររបស់ខ្លួនដើម្បីគ្រប់គ្រងម៉ាន់ជូរី កូរ៉េ និងចិន។ វីត បាន​មើល​ស្រាល​កម្លាំង​សេដ្ឋកិច្ច​និង​យោធា​របស់​ជប៉ុន​ដែល​កំពុង​កើន​ឡើង ហើយ​នឹងទុកចិត្តខ្លាំងពេកលើ​សមត្ថភាព​យោធា​របស់​រុស្ស៊ី។ B. V. Ananich and S. A. Lebedev, "Sergei Witte and the Russo-Japanese War." International Journal of Korean History 7.1 (2005): 109–131.  Online 

រុស្ស៊ី​បាន​ចុះ​សម្ព័ន្ធភាព​ជាមួយ​ចិន​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៨៩៦ ដោយ ​សន្ធិសញ្ញា លី-ឡូបាណូវ ជាមួយ​ចិនដែល​ជា​ដៃគូ​តូចតាច និង​ជាប្រទេសក្រោម​អាណាព្យាបាល។ S. E. O. K. Huajeong, "International Rivalry in Korea and Russia’s East Asian Policy in the Late Nineteenth Century." Korea journal 50.3 (2010): 176–201. online វាបាននាំឲ្យនៅឆ្នាំ ១៨៩៨ ដល់ការកាន់កាប់ និងការគ្រប់គ្រងដោយភ្នាក់ងារសម្ងាត់ និងប៉ូលីសរុស្សីនៃឧបទ្វីបលាវដុង ទាំងមូល និងទៅកាន់បន្ទាយ ផែ អាទួរ ដែលគ្មានទឹកកក។ ចាប់តាំងពីប្រទេសរុស្ស៊ីកំពុងទទួលបានប្រាក់កម្ចីយ៉ាងច្រើនពីប្រទេសបារាំង វីត បានប្រើប្រាស់មូលនិធិមួយចំនួនដើម្បីបង្កើត ធនាគាររុស្សុី ចិន ដែលបានផ្តល់ប្រាក់ចំនួន 100 លានរូប្លែសម្រាប់ប្រទេសចិនដើម្បីផ្តល់មូលនិធិដល់សំណងដែលខ្លួនជំពាក់ជប៉ុន។ រួមជាមួយនឹងធនាគារពាណិជ្ជអន្តរជាតិនៃទីក្រុង St-Petersburg វាបានក្លាយជាផ្លូវឆ្លងកាត់ដែលរដ្ឋធានីរបស់រុស្ស៊ីត្រូវបានបញ្ជូលទៅក្នុងអាស៊ីបូព៌ា។ លើសពីនេះ ធនាគារ Russo-Chinese Bankrolled គោលនយោបាយរបស់រដ្ឋាភិបាលរុស្ស៊ីចំពោះ Manchuria និងកូរ៉េ។ អានុភាពដ៏ធំសម្បើមនោះបានអនុញ្ញាតឱ្យរុស្ស៊ីធ្វើការជួលជាយុទ្ធសាស្ត្រនៃកំពង់ផែយោធា និងស្ថានីយ៍ការពារសំខាន់ៗ។ Ananich and Lebedev, "Sergei Witte" pp. 109–131. រដ្ឋាភិបាលចិនបានលះបង់សិទ្ធិសម្បទានរបស់ខ្លួនសម្រាប់ការសាងសង់ និងកាន់កាប់ ផ្លូវដែកចិនភាគខាងកើត ថ្មី ដែលត្រូវឆ្លងកាត់ភាគខាងជើង Manchuria ពីខាងលិចទៅខាងកើត ដើម្បីភ្ជាប់ស៊ីបេរីជាមួយ Vladivostok និងពង្រឹងសមត្ថភាពយោធារបស់កងកម្លាំងរុស្ស៊ីនៅតំបន់ឆ្ងាយបូព៌ា។ . វាត្រូវបានសាងសង់ឡើងនៅក្នុងឆ្នាំ 1898 ដល់ឆ្នាំ 1903 និងដំណើរការដោយធនាគារ Russo-Chinese Bank ហើយបានអនុញ្ញាតឱ្យរុស្ស៊ីក្លាយជាមហាអំណាចសេដ្ឋកិច្ចនៅម៉ាន់ជូរី ដែលនៅតែត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយទីក្រុងប៉េកាំង។ Henry B. Miller, "Russian Development of Manchuria." National Geographic Magazine 15 (1904): 113+. online

នៅឆ្នាំ ១៨៩៩ ការបះបោររបស់អ្នកប្រដាល់ បានផ្ទុះឡើងជាមួយនឹងការវាយប្រហារ របស់ជនជាតិចិនទៅលើជនបរទេសទាំងអស់។ សម្ព័ន្ធដ៏ធំមួយនៃមហាអំណាចលោកខាងលិចធំៗចំនួន ១១ ដែលដឹកនាំដោយរុស្ស៊ី និងជប៉ុន បានបញ្ជូនកងទ័ពដើម្បីរំដោះបេសកជនការទូតរបស់ពួកគេនៅក្នុងទីក្រុង ប៉េកាំង និងដើម្បីគ្រប់គ្រងរាជធានីរបស់ប្រទេសចិន។ Alena N. Eskridge-Kosmach, "Russia in the Boxer Rebellion." Journal of Slavic Military Studies 21.1 (2008): 38–52. រដ្ឋាភិបាលរុស្ស៊ីបានប្រើវាជាឱកាសមួយដើម្បីនាំយក កងទ័ពយ៉ាងច្រើនចូលទៅក្នុងម៉ាន់ជូរី ដែលបានក្លាយជាច្រកជំនួញនៃប្រទេសរុស្ស៊ីក្នុងឆ្នាំ ១៩០០។ ជប៉ុន​ចាប់​ផ្តើម​ត្រៀម​ធ្វើ​សង្រ្គាម​ជាមួយ​រុស្ស៊ី​លើ​កូរ៉េ និង​ម៉ាន់ជូរី។ Ananich and Lebedev, "Sergei Witte" pp. 109–131.

 សង្គ្រាមរុស្ស៊ី - ជប៉ុន 
ពួកចោរចិន Honghuzi គឺជាក្រុមដែលដើរពនេចរមកពីប្រទេសចិនទៅ  ម៉ាន់ជូរី និងព្រំដែនរុស្ស៊ី ចិន និងវាយឆ្មក់អ្នកតាំងលំនៅរុស្ស៊ីពីឆ្នាំ ១៨៧០ដល់ឆ្នាំ ១៩២០។ 

 បដិវត្តន៍ 
ប្រទេសទាំងពីរបានឃើញរាជាធិបតេយ្យរបស់ពួកគេត្រូវបានលុបចោលក្នុងកំឡុងឆ្នាំ ១៩១០ រាជវង្សឆេងរបស់ចិននៅឆ្នាំ ១៩១២បន្ទាប់ពី បដិវត្តស៊ីនហៃ និង រាជវង្ស រ៉ូម៉ាណូវ របស់រុស្ស៊ីក្នុងឆ្នាំ ១៩១៧បន្ទាប់ពី បដិវត្តខែកុម្ភៈ ។