សង្គ្រាមផ្ទៃក្នុងចិន: កុបកម្មកុម្មុយនិស្ត (១៩២៧–១៩៣៧)

កុបកម្មកុម្មុយនិស្ត (១៩២៧–១៩៣៧)

នៅថ្ងៃទី១ ខែសីហា ឆ្នាំ១៩២៧ បក្សកុម្មុយនិស្តបានធ្វើការបះបោរមួយនៅទីក្រុងណានឆាងដើម្បីប្រឆាំងនឹងរដ្ឋាភិបាលជាតិនិយមនៅឯទីក្រុងអ៊ូហាន។ កងទ័ពក្រហមចិនត្រូវបានបង្កើតឡើងជាលទ្ធផលនៃជម្លោះមួយនេះ។Lee, Lai to. Trade Unions in China: 1949 To the Present. [1986] (1986). National University of Singapore Press. . នៅថ្ងៃទី៤ ខែសីហា កងកម្លាំងដើមរបស់កងទ័ពក្រហមបានធ្វើដំណើរចាកចេញពីក្រុងណានឆាងសម្រុកទៅភាគខាងត្បូងដើម្បីវាយប្រហារលើទីក្រុងក្វាងដុង។ ឃើញបែបនេះ កងកម្លាំងជាតិនិយមក៏សម្រុកចូលមកកាន់កាប់ទីក្រុងណានឆាងម្តងទៀតខណៈពេលដែលអ្នកកុម្មុយនិស្តទាំងប៉ុន្មានដែលឈរជើងនៅក្នុងក្រុងបាននាំគ្នារត់លាក់ខ្លួន។ នៅថ្ងៃទី៧ ខែសីហា បក្សកុម្មុយនិស្តបានបើកកិច្ចប្រជុំមួយហើយគោលការណ៍របស់បក្សក៏ត្រូវបានបញ្ចេញដោយនៅក្នុងនោះ វាបានបញ្ជាក់ថា បក្សកុម្មុយនិស្តនឹងត្រូវតែដណ្តើមអំណាចនយោបាយឱ្យបានដោយប្រើកម្លាំងយោធា។ ប៉ុន្តែបក្សរបស់ពួកគេត្រូវបានបង្ក្រាបភ្លាមៗនៅថ្ងៃបន្ទាប់ដោយរដ្ឋាភិបាលជាតិនិយមនៃទីក្រុងអ៊ូហានដែលដឹកនាំដោយវ៉ាង ជិងវីយ។

thumb|ឧត្តមសេនីយយស ចាង កាយចៀក អង្គមេបញ្ជាការនៃកងទ័ពបដិវត្តន៍ជាតិ និងជាមេដឹកនាំដ៏ឆ្នើមនៃសាធារណរដ្ឋចិន។

កងកម្លាំងនៃបក្សកុម្មុយនិស្តចិនបានខិតខំប្រឹងប្រែងដណ្តើមទីក្រុងមួយចំនួនដូចជា ឆាងសា សានថូ និងក្វាងចូវ។ កងទ័ពក្រហមរួមជាមួយនឹងអតីតកងទ័ពបដិវត្តន៍ជាតិមួយចំនួននិងក្រុមកសិករដែលបំពាក់ដោយគ្រឿងអាវុធបានឡើងកាន់កាប់តំបន់មួយចំនួននៃចិនខាងត្បូង។ ទោះជាយ៉ាងណា ទ័ពគួមីនតាងនូវតែបន្តខំប្រឹងបង្ក្រាបការបះបោរទាំងអស់នោះ។ នៅអំឡុងខែកញ្ញា វ៉ាង ជិងវីយត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យចាកចេញពីក្រុងអ៊ូហាន ហើយនៅក្នុងខែដដែរនោះ គេឃើញមានការបះបោរប្រដាប់អាវុធមួយនៅឯទីជនបទមួយកន្លែងដែលដឹកនាំដោយលោកម៉ៅ សេទុងប៉ុន្តែត្រូវទទួលបរាជ័យ។Blasko, Dennis J. [2006] (2006). The Chinese Army Today: Tradition and Transformation for the 21st Century. Routledge. . នៅខែវិច្ឆិកា ចាង កាយចៀកបានទៅទីក្រុងស៊ាងហៃដោយមានបំណងអញ្ជើញលោកជិងវីយឱ្យចុះចូលជាមួយគាត់។ នៅថ្ងៃទី១១ ខែធ្នូ ពួកកុម្មុយនិស្តបានបង្កើតការបះបោរមួយនៅក្រុងក្វាងចូវហើយបានត្រួតត្រាទីក្រុងនោះរហូតដល់ថ្ងៃទី១៣ នៅពេលដែលគួមីនតាងបានវាយប្រហារតបវិញក្រោមបញ្ជាពីឧត្តមសេនីយ៍ចាង ហ្វាគួយ។ ថ្ងៃទី១៦ ខែធ្នូ លោកជិងវីយបានរត់ភៀសខ្លួនទៅប្រទេសបារាំង។ ក្នុងរយៈពេលនេះ ប្រទេសចិនគឺមានរដ្ឋធានីរហូតដល់ទៅបី៖ ទីមួយគឺរដ្ឋធានីប៉េកាំងដែលស្ថិតនៅក្រោមសាធារណរដ្ឋចិន ទីពីរគឺអ៊ូហានដែលគ្រប់គ្រងដោយពួកកុម្មុយនិស្តនិងអ្នកឆ្វេងនិយមគួមីនតាង និងទីបីគឺណានជីងដែលនៅក្រោមការត្រួតត្រារបស់ពួកស្តាំនិយមគួមីនតាងហើយត្រូវជារដ្ឋធានីរបស់គួមីនតាងនៅដប់ឆ្នាំខាងមុខទៀត។Esherick, Joseph. (2000). Remaking the Chinese City: Modernity and National Identity, 1900–1950. University of Hawaii Press. .Clark, Anne, Klein, Donald. eds.  (1971). Biographic Dictionary of Chinese Communism (Harvard University Press), p. 134.

នៅចិនដីគោក គេបានសម្តៅមកលើការតស៊ូប្រដាប់អាវុធរយៈពេលដប់ឆ្នាំ (១៩២៧–៣៧) នេះថា "សង្គ្រាមស៊ីវិលដប់ឆ្នាំ" (十年内战)។ នៅឆ្នាំ១៩៣០ សង្គ្រាមវាលទំនាបកណ្តាលបានផ្ទុះឡើងដែលត្រូវជាជម្លោះផ្ទៃក្នុងរបស់គួមីនតាង។ វាបានផ្តើមឡើងដោយលោកហ្វុង យូសៀង យាង ស៊ីសាន និងវ៉ាង ជិងវីយ។ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមវាលទំនាបកណ្តាលបានបញ្ចប់ ពួកគួមីនតាងបានងាកមកផ្តោតលើយុទ្ធនាការឡោមព័ទ្ធវិញ។Lynch, Michael Lynch. Clausen, Søren. [2003] (2003). Mao. Routledge. . យុទ្ធនាការទីមួយនិងទីពីរត្រូវទទួលបរាជ័យទាំងស្រុងរីឯយុទ្ធនាការទីបីត្រូវបានបោះបង់ចោលដោយសារតែព្រឹត្តិការណ៍ម៉ាន់ជូរី។ គួមីនតាងបានទទួលលទ្ធផលជោគជ័យខ្លះៗពីដំបូងនៅក្នុងយុទ្ធនាការទីបួនប៉ុន្តែចុងក្រោយត្រូវបរាជ័យវិញ។ ក្នុងយុទ្ធនាការទាំងអស់ខាងលើ កម្លាំងគួមីនតាងបានធ្វើការវាយលុកចូលតំបន់កុម្មុយនិស្តយ៉ាងរហ័សប៉ុន្តែមិនសូវបានទទួលផលអ្វីទេដោយសារតែទីសមរភូមិជាទីជនបទនិងព្រៃភ្នំដាច់ស្រយាល។

ទីបំផុតនៅឆ្នាំ១៩៣៤ កាយចៀកក៏ផ្តើមយុទ្ធនាការទីប្រាំដែលនឹងត្រូវឡោមព័ទ្ធតំបន់កុម្មុយនិស្តជាំងស៊ីដោយមានការប្រើប្រាស់ប្លុកកូស (ការដ្ឋានដ៏តូចមួយដែលមានរាងដូចជាផ្ទះ)។Manwaring, Max G. Joes, Anthony James. [2000] (2000). Beyond Declaring Victory and Coming Home: The Challenges of Peace and Stability operations. Greenwood Publishing Group. . p. 58. ខុសពីយុទ្ធនាការមុនៗ លើកនេះពួកគេបានកសាងប្លុកកូសនៅជុំវិញដោយប្លុកកូសនីមួយៗមានចម្ងាយឆ្ងាយពីគ្នាប្រហែល ៥ ម៉ាយ។ ការសាងប្លុកកូសនៅជុំវិញតំបន់ដែលត្រូវវាយលុកបែបនេះនឹងអនុញ្ញាតឱ្យគួមីនតាងងាយស្រួលកាត់ផ្តាច់ផ្លូវដឹកជញ្ជូនគ្រឿងផ្គត់ផ្គង់និងស្បៀងអាហាររបស់សត្រូវ។

thumb|ក្បួនដង្ហែទ័ពជាតិនិយម
thumb|ទាហានទ័ពជាតិនិយមកំពុងបាញ់កាំភ្លើងធំសម្តៅទៅរកកងកម្លាំងកុម្មុយនិស្ត

នៅខែតុលា ឆ្នាំ១៩៣៤ កងកម្លាំងកុម្មុយនិស្តដែលនៅកណ្តាលរង្វង់ប្លុកកូសបានវាយសម្តៅចេញតាមរយៈចន្លោះនៃរង្វង់នោះ ហើយទីបំផុតក៏បានវាយចេញរួច (យុទ្ធសាស្ត្រឡោមព័ទ្ធនេះគឺប្រតិបត្តិដោយកងទ័ពរបស់មេកន្ទ្រាញដែលជាសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយចាង កាយចៀកមិនមែនដោយកងទ័ពគួមីនតាងទេ)។ កងទ័ពរបស់មេកន្ទ្រាញនោះបានកើតមានភាពស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការវាយប្រហារលើកងកម្លាំងកុម្មុយនិស្តដោយសារតែខ្លាចបាត់បង់កម្លាំងរបស់ខ្លួននិងលើសពីនេះទៅទៀតនោះ ពួកគេគឺមិនបានដេញតាមទ័ពកុម្មុយនិស្តទាំងនោះឡើយ។ ការរត់ដកថយរបស់កងកម្លាំងកុម្មុយនិស្តដ៏ធំបានចំណាយពេលរហូតដល់ទៅមួយឆ្នាំនិងគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃដីប្រមាណ ១២,៥០០ គម (២៥,០០០ លី) បើយោងទៅតាមលោកម៉ៅសេទុងហើយគេបានសម្តៅលើវាថា ចលនាចល័តទ័ពវែង។Zhang, Chunhou. Vaughan, C. Edwin. [2002] (2002). Mao Zedong as Poet and Revolutionary Leader: Social and Historical Perspectives. Lexington books. . pp. 58, 65.

ចលនាដកថយទ័ពរបស់ពួកកុម្មុយនិស្តបានបញ្ចប់នៅពេលដែលពួកគេបានមកដល់ក្នុងខេត្តស្សានស៊ី។ នៅតាមផ្លូវ ទ័ពកុម្មុយនិស្តបានរឹបអូសទ្រព្យសម្បត្តិនិងគ្រឿងអាវុធពីសំណាក់មេកន្ទ្រាញនិងម្ចាស់ដីក្នុងស្រុកដែលពួកគេបានទៅដល់នោះ ស្របពេលជាមួយគ្នានេះ ពួកកុម្មុយនិស្តបានឆ្លៀតកេណ្ឌយកកម្លាំងបន្ថែមដែលភាគច្រើនជាប្រជាកសិករនិងជនក្រីក្រដោយពង្រឹងការអំពាវនាវរបស់ខ្លួនទៅកាន់មហាជន។ ចលនាចល័តទ័ពវែងបានចាប់ផ្តើមដោយមានចំនួនមនុស្សប្រមាណពី ៩០,០០០ ទៅ ១០០,០០០ នាក់ប៉ុន្តែពេលមកដល់ខេត្តស្សានស៊ី ចំនួនមនុស្សគឺនៅសល់តែ ៧,០០០ ទៅ ៨,០០០ នាក់ប៉ុណ្ណោះ។Bianco, Lucien. Bell, Muriel. [1971] (1971). Origins of the Chinese Revolution, 1915–1949. Stanford University Press. . p. 68. នៅដើមពេលនៃចលនាចល័តទ័ពវែង កងកម្លាំងចម្បងគួមីនតាងបានកំពុងរវល់វាយប្រហារលើកងទ័ពរបស់លោកចាង គូថាវ។ ដោយមិនអាចតទល់ជាមួយមហាទ័ពគួមីនតាងបាន ចាង គូថាវក៏បញ្ជាឱ្យទ័ពរបស់ខ្លួនរត់ដកថយពីទិសពាយព្យខណៈពេលកំពុងទទួលរងការវាយប្រហារពីគួមីនតាង។ ពេលមកដល់ស្សានស៊ី ទ័ពរបស់ថាវដែលនៅសេសសល់ទាំងប៉ុន្មានក៏បញ្ចូលទៅក្នុងកងកម្លាំងកុម្មុយនិស្តរបស់ម៉ៅសេទុង។ ទាំងនេះបានធ្វើឱ្យម៉ៅសេទុងបានក្លាយជាសមាជិកកំពូលម្នាក់ដ៏ឆ្នើមអស្ចារ្យហើយលោកក៏ក្លាយជាមេដឹកនាំនៃបក្សកុម្មុយនិស្តចិនចាប់តាំងពីពេលនោះមក។

គួមីនតាងបានប្រើប្រាស់ទ័ពជនជាតិកាំប៉ាដើម្បីប្រយុទ្ធជាមួយកម្លាំងកុម្មុយនិស្តនិងបង្ខិតបង្ខំឱ្យមេកន្ទ្រាញតាមតំបន់ចុះចូលជាមួយពួកគេ។ សម្រាប់ក្រុមមេកន្ទ្រាញណាដែលបដិសេដនោះទ័ពកាំប៉ានឹងរកវិធីធ្វើឱ្យក្រុមនោះអន្តរាយភ្លាម។ គួមីនតាងបានជ្រើសយកជនកាំប៉ាចំនួន ៣០០ នាក់រួចបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងកងកម្លាំងគណៈកម្មការបង្រួបបង្រួមដោយពួកគេមានគោលដៅចូលជ្រៀតជ្រែងនិងបង្កឱ្យមានអស្ថិរភាពដល់ក្រុមមេកន្ទ្រាញនៅតាមតំបន់នីមួយៗដូចជាក្រុមរបស់លោកលីវ វិនហួយជាដើម។ កងកម្លាំងគណៈកម្មការបង្រួបបង្រួមត្រូវបានគួមីនតាងប្រើឱ្យប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងកងទ័ពក្រហមចិនផងដែរប៉ុន្តែត្រូវទទួលបរាជ័យដោយសារតែមេដឹកនាំរបស់ពួកគេត្រូវបានកម្លាំងកុម្មុយនិស្តចាប់ខ្លួនបាន។