នាងកាកី: វគ្កទី​ ​៩

វគ្កទី​ ​៩

ឈប់​ស្លេះ​ត្រឹមនេះ​រឿ​ស្ដេច​ព្រហ្ម​ទ​ត្ត យើង​បែរមក​មើល​កាកី​ត្រូវ​បណ្ដែតពោងពាយ​ត្រូវ​ខ្យល់​បក់​រសាត់​ផាត់​កណ្ដោចកណ្ដែង​តែ​ឯកឯង​សែន​សង្វេក​ចិត្ត​ខ្សឹកខ្សួល​អួលអាក់ នាង​សោយសោក​ទឹកភ្នែក​ហូរ​ឥត​ឈប់​បែរមក​ក្រោយ​មើល​ស្រុក​នឹក​ស្ដាយ​សព្វសារពើ ស្ដាយ​កេរ្ដិ៍ឈ្មោះ​ដែល​ធ្លាប់​ជាធំ​លើស​អស់​ស្នំ​ទាំងឡាយ ធ្លាប់​រស់នៅ​សុខ​សប្បាយ​មាន​ខ្ញុំកំដរ​ឆ្វេង​ស្ដាំ ស្ដាយ​តូរ​តន្ត្រី ភ្លេង​មហោរី​ធ្លាប់​រេ​រាំ​កំសាន្ដ​កាយ ស្ដាយ​ទែនសយនា​ជា​កន្លែង​សុខ​សម្រាន្ដ ស្ដាយ​ស្រះស្រង់​ឧទ្យាន​តែង​ក្រសាល​ឥត​ឯ​ឃ្លាត ស្ដាយ​បុណ្យ​ដែល​បាន​ទៅ​នៅ​ប្រាង្គ​ប្រាសាទ​ដ៏​ល្អ​ប្រណីតមិនគួរ​កម្ម​អ្វី ប្រាស់ព្រាត់​មក​នៅលើ​ពោង​ពាង​តែ​ឯកឯង​ទៅវិញ។ កាកី​អង្គុយ​មើល​ទៅមុខ​ទៅក្រោយ ឆ្វេង​ស្ដាំ​គឹ​សុទ្ធតែ​ទឹក​ទាំងអស់​គ្មាន​កោះ​គ្មាន​ត្រើយ​គឺមាន​តែ​ទឹក និង​មេឃ​តែប៉ុណ្ណោះ ទឹករលក​បោក​ផ្ទប់​បែកខ្ចាយ មច្ឆា​តូចធំ​ហែល​មក​បង្កើយ​ហាមាត់​សឹង​ត្រ​បាត់​បរិភោគ នាង​ភិតភ័យ​ជា​ពន្ធ​ពេក​ទួញ​យំ​រៀបរាប់ថាៈ

-ឱ​ពី​ថ្ងៃនេះ​តទៅ ខ្ញុំ​ប្រាសព្រាត់​អស់ហើយ​ទីលំនៅ​ធ្លាប់​សុខ​សប្បាយ​ស្រីស្នំ​ខ្ញុំកំដរ​ទាំងឡាយ ព្រាត់​ទាំង​ព្រះរាម​ដ៏​ឧ​ត្ត​ម​ទៀតផង តើ​ពេលនេះ​បាន​នរណា​ជាទី​ពំនាក់។

នាង​យំ​រៀបរាប់​មិន​ឈប់​ឱ​រ៉ា​ស្ទើរ​ប្រេះ​ធ្លាយ​នាង​ប្រះ​ខ្លួន​ននៀល​ក៏​បាត់ស្មារតី​ទៅ។ លុះ​ភ្ញាក់ស្មារតី​ឡើងវិញ​នាង​នឹកឃើញ​កាល​ព្រះអង្គ​ព្រហ្ម​ទ​ត្ត​ស្វែងរក​ឥសី​ដើម្បី​ទៅ​នមស្សកា​នាង​គិតថាៈ

-ឱ​ពេលនោះ​អញ​យកកំណើត​ក្នុង​ផ្កា​កណិកា ដែលមាន​រស​កលិនក្រអូប​ក្រអែប​លើស​ផ្កា​ទាំងពួង តាបស​ឥសី​មាន​ព្រះ​គុណ​បាន​យាត្រា​ទៅយក​អញ​ចេញពី​ក្នុង​ផ្កា ហើយ​សន្ម​ត់​នាម​តាម​ឈ្មោះ​ផ្កា​ថា”កាកី។ កាលណោះ​តាបស​បាន​ប្រទាន​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅ​ព្រះអង្គ ហើយ​ទ្រង់​ក៏​នាំ​ខ្ញុំ​ទៅដល់​ទី​ស្ថាន​មណ្ឌល ហើយ​ក៏បាន​អភិសេក​ខ្ញុំ​ជា​មហេសី ឱ​ម្ដេច​ពេលនេះ​ព្រះអង្គ​ពុំ​គិត ពុំ​អាណិត​នឹក​ប្រណី​អាសូរ​ខ្ញុំ​ជា​ស្រី ត្បិត​ឥសី​បាន​ផ្ដាំ​ថាៈ

ទោះ​ទោស​ខ្ញុំ​ឆ្គាំឆ្គង                                     គួរ​ព្រះ​បង​ជូន​ប្អូន​រ៉ា

ទៅ​ឯ​ឥសី​លា                                              ឬ​ក្សត្រា​នឹង​ឥ​ឲ្យ​ក្ស័យ។

គួរ​ស្ដេច​នឹង​សម្លាប់                                      ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្លាប់​នៅ​ក្រុង​ក្រៃ

ម្ចាស់​អើយ​ប្អូន​មហាភ័យ                           ​​​      ភិត​រឹត​ស្លាំង​ស្លុត​ពន់ពេក។

ឱ​យប់​យូរ​ទៅហើយ ខ្ញុំ​សំលឹង​ទៅ​មេឃ​ឃើញ​តារា​រះ​រាយ​ព្រោងព្រាត​ភ្លឺ​ត្រចះត្រចង់​ពពក​រសាត់​កាត់​ផ្ទៃមេឃ​ស្រឡះ​មើលចុះ​ព្រះ​ច័ន្ទ​រះ​ភ្លឺ​ថ្លា​ប្រៀបបាន​នឹង​ព្រះអង្គ​ដែលមាន​តារា​រះ​ព័ទ្ធជុំវិញ​ប្រៀបដូចជា​ស្នំ ចាំ​គាល់​នៅ​ជា​ប្រក្រតី

ឱ​ប្អូន​ធ្លាប់​រែង​នៅ                            នឹង​ព្រះ​ចៅ​ជា​មហេសី

គឹ​កម្ម​កាយ​ប្អូនស្រី                           នា​នាំ​នែប​នឹង​គ្រុ​ឌា។

កម្ម​ម្ដេច​នាំ​ប្រសព្វ                           នឹង​គន្ធព្វ​ទៀត​ពីរ​គ្រា

ទាំងនេះ​ហេតុ​វេរា                           នឹង​និរាស​រៀម​ទៀត​ទៅ។

ឱ​ពាក្យចាស់​បុរាណ​លោក​តែ​ពោលថា “អ្នកណា​លូក​ភ្លើង អ្នកនោះ​នឹង​ក្ដៅ” “អ្នកណា​សាង​កម្ម កម្ម​នោះ​នឹង​តាម​សង​វិញ​មិន​ខាន” ដូច​រូបខ្ញុំ​នាពេលនេះ គឺ​កម្ម​តាម​ដោយ​ដាន​ប្រៀបបាន​នឹង​ស្រមោល អន្ទោលតាមប្រាណ​កម្មនេះ​គឺ​កម្ម​ក្រាស់ក្រៃ​កន្លង នឹង​រក​អ្វី​មក​ប្រៀប​ពុំបាន​នេះ​គឺ​កម្ម​ពី​ព្រេងនាយ​នាំ​ឲ្យ​វង្វេងចិត្ត​គិត​អ្វី​មិន​យល់​ឡើយ។ ស្រណោះ​ធ្លាប់​ផ្ទំ​ផ្ទឹម​ព្រះ​ចៅចម​ចក្រី ធ្លាប់​មហេសី​ដែល​ព្រះអង្គ​នែបនិត្យ​ជិត​ប្រក្រតី​មិនដែល​ឃ្លាត។ ស្រណោះ​កាល​មួយ​នៅ​ស្ថាន​សិម្ពលី សែនសប្បាយ​ជា​ពន់ពេក​មិនគួរ​គ​ន្ធ័​ន​ទៅ​លែបខាយ​ឲ្យ​អន្តរាយ​ដល់​រូប​កាយ​យ៉ាងនេះ​ទេ។ ឥលូវ​នេះ​ខ្ញុំ​មក​រង​ទុក្ខ​តែម្នាក់ឯង​កណ្ដាល​គង្គា ពីថ្ងៃ​នេះ​តទៅ​មានតែ​សេចក្ដីស្លាប់​តែប៉ុណ្ណោះ​នេះ​បើ​ស្លាប់​នៅលើ​គោក​គ្រាន់​បាន​តាបស​ឥសី​ព្យ​បាល​ឲ្យ​រួច​ជីវិត តែ​ពេលនេះ​មក​ស្លាប់​ក្នុង​ទឹក​សមជា​ចំណី​ត្រី​ជាក់​ជាមិនខាន។ ឱ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​អើយ​កើតមក​កំព្រា​ម្នាក់ឯង​កណ្ដាល​ផ្កា តើ​នឹង​បាន​នរណា​មកជួយ​ស្រោច​ពី​គង្គា​ទៅ​លាក់​បំពួន​បាន​សង្ឃឹម​ព្រះ​សិទ្ធា​លោក​នៅឯ​ព្រៃ​ស្មសាន តើ​នឹ​បាន​នរណា​នាំ​ពត៌មាន​ទៅប្រាប់​គាត់ពេលនេះ​ខ្ញុំ​មានតែ​សេចក្ដី​ទុក្ខ​ទួញ​យំ​តែប៉ុណ្ណោះ​មើលចុះ​ណា​ខ្លាច​ត្រីធំៗហែល​មក​ក្បែរ​ផង ណា​ខ្លា​ចរលក​បោកបក់​ម្ដង​សឹង​ប៉ុន​ភ្នំ។

ឱ​គួរ​ឲ្យ​អាណិត​កែវ​កាកី​ណាស់ កើត​ទុក​កណ្ដោចកណ្ដែង​សោកសង្រេង​លើ​ពោងពាយ ដែល​អណ្ដែត​លោត​ប៉​ប្លឹ​ម ប៉ប្លុង​កណ្ដាល​ជលសារ​តាម​កំលាំង​ខ្យល់​បក់​លុះ​គម្រប់៧ទិវា​ពោងពាយ​កំសត់​ក៏ត្រូវ​រលក​បោក​បែក​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ពីគ្នា​នាំយក​រូប​កាកី​ឲ្យ​លិចលង់​ក្ស័យ​ជន​ជីវី​ក្នុង​មហាសាគរ​ដ៏​សែន​ជ្រៅ​នោះ​ទៅ។

រឿង​កាកី​សន្ម​ត់​ថា​ចប់​ត្រឹម​ប៉ុណ្ណេះ រឿងនេះ​ព្រះករុណា​ព្រះបាទ​សម្ដេចព្រះ​ហរិរក្ស​រាមា​ឥស្សរាធិបតី (ព្រះ​បរមកោដ្ឋ) ព្រះអង្គ​បានរៀបចំ​ចងក្រង​រឿងនេះ​ឡើង ទុកជា​គំរូ​ដល់​យុវ​ត្តី​ក៏ដូចជា​ស្ត្រី​ខ្មែរ​គ្រប់រូប​កុំ​ឲ្យ​យក​តំរាប់​តាម កែវ កាកី គឺថា​ទីបំផុត​បាន​ត្រឹម​អន្តរាយ​ខ្លួនឯង​តែប៉ុណ្ណោះ។

សរសេរដោយ ព្រះបាទ អង្គ ឌួង