ការតែងតាំងអាទិទេព: ការនិទានខ្លះៗ

ការនិទានខ្លះៗ 
រឿងប្រលោមលោកនេះមានលក្ខណៈពិសេសជាច្រើន ដែលសភាវៈផ្សេងៗចូលទៅក្នុងអាណាចក្រមនុស្ស និងផ្លាស់ប្តូរជោគវាសនានៃជីវិតមនុស្សសាមញ្ញ និងដំណើរនៃប្រវត្តិសាស្រ្តជាមួយនឹងអំណាចវេទមន្តរបស់ពួកគេ។ ខាង​ក្រោម​នេះ​គឺ​ជាការនិទានផ្នែក​ដែល​គេ​ស្គាល់​ច្បាស់​ជាង​មុន​មួយ​ចំនួន។

 នីវវ៉ា និង ស្តេចចូ​វ 
ស្តេចចូវ បានយាងទៅប្រាសាទទេពបុរាណចិន ព្រះម៉ែ នីវវ៉ា  ដើម្បីថ្វាយធូប និងបួងសួង។ នៅពេលគាត់កំពុងធ្វើដូច្នេះ ស្រាប់តែមានខ្យល់បក់បោកមកលើរូបសំណាក ព្រះម៉ែនីវវ៉ា។ ព្រះអង្គ​សង្កេត​ឃើញ​ថា​រូប​សំណាក​ព្រះ​នាង​មាន​ភាព​ទាក់​ទាញ​ខ្លាំង​ណាស់។ ដោយមិនគិតគូរ ព្រះអង្គមានបន្ទូលផ្តេសផ្តាសនៅមុខរូបសំណាកថា "វាច្បាស់ជាល្អប្រសិនបើយើងអាចរៀបអភិសេធជាមួយនាង" ។ ទ្រង់​សរសេរ​កំណាព្យ​នៅ​លើ​ជញ្ជាំង​ដើម្បី​បង្ហាញ​ពី​ចំណង់​តណ្ហា​របស់​ព្រះនាង។ ព្រះអង្គបានប្រមាថព្រះម៉ែនីវវ៉ា ដោយមិនដឹងខ្លួន ហើយព្រះម៉ែនីវវ៉ាបានទស្សទាយថា ស្តេចចូវ មានវាសនាជាមហាក្សត្រចុងក្រោយនៃរាជវង្ស សាង ។ ព្រះនាង​បាន​បញ្ជូន ​វិញ្ញាណ​សត្វ​ស្វា​អាយុ​មួយ​ពាន់​ឆ្នាំ វិញ្ញាណ​បក្សី​ក្បាល​ប្រាំបួន និង ​វិញ្ញាណ​ពិនត្បូង ​ទៅ​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​ស្តេចចូវ ព្រោះ​ព្រះនាង​ខ្ញាល់​ខ្លាំង​ណាស់​ពេល​ឃើញ​ស្តេចចូវ អាច​សប្បាយ​នឹង​ខ្លួន​ឯងបាន២៨ឆ្នាំ។ ស្តេចចូវឈ្លក់វង្វេងនឹងវិញ្ញាណ ដែលក្លែងខ្លួនជាស្រីស្អាត ហើយចាប់ផ្តើមព្រងើយកន្តើយនឹងកិច្ចការរដ្ឋ ហើយគ្រប់គ្រងដោយឃោរឃៅ។ ប្រជាជន​រង​ទុក្ខ​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់ទ្រង់ ហើយ​នៅ​ទី​បំផុត​បាន​ចូលរួម​ជាមួយ ជី ហ្វា ដើម្បី​ក្រោក​ឡើង​ផ្ដួល​រំលំ​ទ្រង់។

 តាជី និង បូ អ៊ីកាវ 
ស្តេចចូវ ដាក់ ជី ឆាង ដែលជាស្តេចត្រាញ់ខាងលិច ឱ្យស្ថិតនៅក្រោមការឃុំខ្លួនក្នុងផ្ទះនៅយូលី () អស់រយៈពេលជិតប្រាំពីរឆ្នាំ។ កូនប្រុសច្បងរបស់ ជី ឆាង បូ អ៊ីកាវ មក ចាវកឺ (ហឺប៉ី ខេត្តហឺណាន នាពេលបច្ចុប្បន្ន) ដើម្បីអង្វរស្តេចចូវ ឱ្យដោះលែងឪពុករបស់គាត់។ តាជី បានលង់ស្នេហ៍ជាមួយ បូ អ៊ីកាវ ហើយសុំឱ្យស្តេចអនុញ្ញាតឱ្យ​ បូ អ៊ីកាវ បង្រៀននាងពីរបៀបលេង ពិន ។ តាជី ព្យាយាមល្បួង បូ អ៊ីកាវ ប៉ុន្តែគាត់បដិសេធ និងចំអកឱ្យនាង។ តាជី ដែលខឹងសម្បារ បានត្អូញត្អែរនៅមុខស្តេចចូវ ថា បូ អ៊ីកាវ បានធ្វើបាបនាង និងជេរប្រមាថស្តេចតាមរយៈតន្ត្រីរបស់គាត់។ ព្រះរាជាទ្រង់ព្រះពិរោធ ហើយទ្រង់បានប្រហារជីវិត បូ អ៊ីកាវ ដោយកាត់ជាចំណែកៗ ធ្វើជានំសាច់ ថ្វាយដល់បិតាគាត់។ ជី ឆាង ដឹង​ពី​ការ​ទស្សន៍ទាយ ហើយ​បាន​ទាយ​ទុក​ជា​មុន​អំពី​ជោគវាសនា​របស់​កូន​ប្រុស​គាត់។ ទ្រង់បាន​លាក់បាំង​ទុក្ខ​សោក ហើយ​សោយសាច់​នំ ។ បន្ទាប់​ពី​ឧប្បត្តិហេតុ​នោះ ស្តេច ចូវ បាន​បន្ថយ​ការប្រុងប្រយត្ន័​របស់​ខ្លួន​ប្រឆាំង​នឹង ជី ឆាង ហើយ​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​ស្តេចត្រាញ់នេះ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ។ ជី ឆាង បានកសាង​កម្លាំង​របស់​គាត់ ហើយ​គ្រោង​សងសឹក​កូនប្រុស​គាត់។

 ជី ឆាង និង ជៀង ជីយ៉ា 
ជៀង ជីយ៉ា គឺជាសិស្សគុនរបស់លោកម្ចាស់នៃភ្នំឃុនលុន យន់សុី ធានជុន ។ គាត់ចាកចេញពីចៅហ្វាយរបស់គាត់នៅអាយុ៧២ឆ្នាំ។ គាត់​ប្រើ​តែ​សន្ទួច​ត្រី​ត្រង់​គ្មាន​នុយ​ ដាក់នៅចម្ងាយបីហ្វីតពីលើ​ទឹក​សម្រាប់​ដាក់​ត្រី​។ អ្នក​ជិត​ខាង​របស់​គាត់​ឆ្ងល់​នឹង​វិធី​នេសាទ​ចម្លែក​របស់​គាត់។ ពួកគេសួរគាត់ដោយចង់ដឹងចង់ឃើញ។ ជៀង ជីយ៉ា ឆ្លើយថា "អ្វីដែលខ្ញុំកំពុងនេសាទនោះ មិនមែនជាត្រីមួយក្បាលទេ ប៉ុន្តែជាស្តេច និងអ្នកចំណុះធំៗជាច្រើន។ មានតែអ្នកដែលចង់ទៅស្ទូចទេ ទើបខ្ញុំចាប់បាន"។ ជៀង ជីយ៉ា មាន​ន័យ​ថា​គាត់​កំពុង​រង់​ចាំ​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ដ៏​ឈ្លាស​វៃ​ដែល​ទទួល​ស្គាល់​ទេពកោសល្យ​របស់​គាត់​និង​ត្រូវ​ការ​គាត់។
ទំព័រ=19|រូបភាពតូច|300x300ភីកសែល| នៅខាងក្នុងទំព័រនៃប្រលោមលោកដែលបានបោះពុម្ពដោយ ចុង ស៊ីង (សៀវភៅទីបី)
មានមនុស្សបានទៅប្រាប់ ជី ឆាង អំពី ជៀង ជីយ៉ា ហើយ ជី ឆាង បានចាប់អារម្មណ៍នឹងគាត់។ ថ្ងៃមួយ ជី ឆាង បានទៅលេង ជៀង ជីយ៉ា ។ ជៀង ជីយ៉ា បានទាមទារឱ្យ ស្តេចត្រាញ់ជួយទាញរទេះរបស់គាត់។ ជី ឆាង ធ្វើដូច្នេះ ហើយឈប់ទាញ បន្ទាប់ពីគាត់បានផ្លាស់ទី៨០០ ជំហានទៅមុខ។ ជៀង ជីយ៉ា ប្រាប់ស្តេចត្រាញ់ថា អនាគតអាណាចក្ររបស់ទ្រង់( រាជវង្សចូវ ) នឹងមានអាយុកាល ៨០០ឆ្នាំ។ ជី ឆាង ចង់​ទាញ​រទេះ​ពីរបី​ជំហាន​ទៀត ប៉ុន្តែ​គាត់​ហត់​ខ្លាំង​ពេក​មិន​អាច​ដើរ​ទៅ​មុខ​បាន។ ជៀង ជីយ៉ាង បានក្លាយជាឧបរាជរបស់នគរចូវ  ហើយក្រោយមកជួយ ជី ឆាង ក្នុងការកសាងនគររបស់ទ្រង់។

 ពី កាន បាត់បង់បេះដូង 
តាម​ទំនាយ​ដែល​បាន​បង្ហាញ​ដោយ​ឆ្អឹងទស្សន៍ទាយ ជៀង ជីយ៉ា បាន​ទស្សន៍ទាយ​ថា ពី កាន ដែលជា​មេទ័ព​ស្មោះត្រង់​និងមានចិត្តសប្បុរសបស់​ស្តេចចូវ នឹងត្រូវ​ទទួលមរណភាព​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ។ គាត់បានផ្តល់វត្ថុការពារខ្លួនមួយឲ្យទៅ ពី កាន។ នៅយប់មួយ ក្នុងអំឡុងពេលពិធីជប់លៀងដែលរៀបចំដោយស្តេចចូវ មានទេវតាមួយចំនួនបានបង្ហាញខ្លួន  ហើយស្តេចមានសេចក្តីសោមនស្សរីករាយដែលបានឃើញពួកគេ។ ពួកទេវតាទាំងនោះ តាមពិតគឺជាបក្សពួកវិញ្ញាណបិសាចកញ្ជ្រោងរបស់ តាជី ដែលក្លែងបន្លំខ្លួន ហើយ ពី កាន ដែលមានវត្តមាននៅក្នុងពិធីជប់លៀងផងដែរ មានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីខុសចម្លែក។ ការសង្ស័យរបស់ ពីកាន ត្រូវបានបញ្ជាក់នៅពេលដែលវិញ្ញាណកញ្ជ្រោងបញ្ចេញកន្ទុយរបស់ពួកគេដោយមិនដឹងខ្លួនបន្ទាប់ពីស្រវឹង។ ពី​ កាន បានប្រមូលផ្តុំទាហានមួយក្រុម ហើយពួកគេបានតាមដានវិញ្ញាណកញ្ជ្រោងត្រឡប់ទៅរូងរបស់ពួកគេវិញ ហើយសម្លាប់ពួកគេទាំងអស់។ ពី កាន បានប្រើរោមរបស់កញ្ជ្រោងទាំងនោះដើម្បីធ្វើជាអាវធំ ហើយថ្វាយទៅស្តេចចូវ។ ដាជី រន្ធត់ចិត្ត និងសោកស្ដាយពេលឃើញអាវធំ ហើយនាងលួចសងសឹក ពី​ កាន ជាសម្ងាត់។

មិនយូរប៉ុន្មាន តាជី បានប្រាប់ស្តេចចូវ ថានាងគាំងបេះដូង ហើយមានតែ "បេះដូងប្រាំពីរថត" () ទេ ដែលអាចបំបាត់ការឈឺចាប់របស់នាងបាន។ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ក្នុង​វាំង​មាន​បេះដូងបែប​នេះ​ឡើយ លើក​លែង​តែ ពី កាន ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​គោរព​ជា​អ្នក​បរិសុទ្ធ។ ពី កាន លេបវត្ថុការពារដែលផ្តល់ដោយ ជៀង ជីយ៉ា  ហើយចាប់ទាញបេះដូងចេញពីខ្លួន ហើយថ្វាយទៅស្តេចចូវ ។ ពី កាន មិនបាន​ស្លាប់​ភ្លាមៗ ឬ​ស្រក់​ឈាម​មួយ​តំណក់​នោះ​ទេ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​ដើរ​ចេញ​ពី​វាំង ហើយ​ធ្វើ​តាម​ការ​ណែនាំ​របស់ ជៀង ជីយ៉ា ឲ្យ​ទៅ​ផ្ទះ​ដោយ​មិន​មើល​ក្រោយ។

នៅ​ពេល​គាត់​នៅ​សល់ឆ្ងាយ​ពី​ផ្ទះ​តែ​ប៉ុន្មាន​ជំហាន ស្ត្រី ​អ្នកលក់ ​ម្នាក់បានស្រែក​ពី​ក្រោយ​ថា "ហេ! ស្ពៃ​ថោក​គ្មាន​ឬស (បេះដូង)!" (ពាក្យ "បេះដូង" ក៏ត្រូវបានប្រើសំដៅទៅលើឬសដើមរបស់រុក្ខជាតិ) ។ ពី កាន ងាក​មក​សួរ​អ្នកលក់ដោយ​ឆ្ងល់​ថា "តើ​មានស្ពៃគ្មានឬសមកពីណា?" ស្ត្រី​នោះ​ញញឹម​យ៉ាង​អាក្រក់ ហើយ​ឆ្លើយ​ថា "ត្រូវ​ហើយ​លោក​អើយ ស្ពៃ​មិន​អាច​រស់​ដោយ​គ្មានឬស ដូច​មនុស្ស​ប្រុស​មិន​អាច​រស់​ដោយ​គ្មាន​បេះដូង​បាន​ទេ"។ពី កាន បានស្រែក ហើយ ដួល ស្លាប់។ អ្នកលក់បន្លែនោះ តាមពិតជាវិញ្ញាណ ខ្លុយត្បូង ដែលកាឡាខ្លួន។

 ក្រុមទាំងបួននៃកោះនាគប្រាំបួន 
ក្រុមទាំងបួននៃកោះនាគប្រាំបួន () គឺជាតួអង្គប្រឌិតចំនួនបួន។ បុគ្គល​ទាំង​បួន​នាក់​នេះ​គឺ វ៉ាង​ ម៉ូ យ៉ាង​ សេន ចាវ យូឈាន និង លី ស៊ីងបា ដែលពួកគេម្នាក់ៗមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះជាបុរសកំពូល។ បុរសកំពូលទាំងបួននាក់នេះ ក្រោយមកត្រូវបានជ្រើសរើសដោយព្រះរាជគ្រូ វិន ចុង ក្នុងគោលបំណងដើម្បីបញ្ចប់ការគំរាមកំហែងរបស់ស្តេចអ៊ូ ។