សង្គាយនា: សង្គាយនាលើកទី៤

សង្គាយនាលើកទី៤

មក​ដល់​សម័យ​សង្គាយនាលើកទី ៤ នេះ ពុទ្ធសាសនា​បាន​បែក​ខ្ញែក​ចេញ​ទៅ​ជា​និកាយ ឬ​ក្រុម​ជាច្រើន អស់​រយៈ​ពេល​ដ៏​យូរ​លង់​ណាស់​ទៅ​ហើយ ។ ពុទ្ធសាសនិក​នៃ​​និកាយ​ថេរវាទ​បាន​រួម​គ្នា​ចាត់ចែង​ធ្វើ​សង្គាយនា​លើក​ទី ៤ នេះ​ នៅ​សតវត្ស​ទី ១ មុន​គ្រិស្តសករាជ នៅ​ឯ​​រាជធានី តម្ពបណ្ណិ (Tambapanni) ពោល​គឺ​នៅ​ប្រទេស​ស្រីលង្កា (Sri Lanka) ​ធ្វើ​នៅ​វត្ត​ អលោកលេនៈ (Aloka Lena) ដែល​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​​​​មនុស្ស​ទូទៅ​ស្គាល់​ថា​វត្ត​ អាលុវិហារៈ (Alu Vihara) ដែល​កាល​ណោះ​​ប្រទេស​ស្រីលង្កា​​​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​រាជ​នៃ​ស្តេច វដ្តគាមនិ អភយៈ (Vattagamani-Abhaya) ឬ​​ជនជាតិ​ស្រីលង្កា​សព្វថ្ងៃ​​ហៅ​ថា​ស្តេច វលគម្ពៈ នៃ​រាជវង្ស​ អនុរដ្ឋបុរៈ (Valagamba of Anuradhapura) ។ ​ ប៉ុន្តែ​សូម​​បញ្ជាក់​ឲ្យ​​អ្នក​អាន​យល់​ច្បាស់​ថា សង្គាយនា​នៅ​គ្រា​នោះ​គឺ​ត្រូវ​បាន​​ចាត់ចែង​ឡើង​ដោយ​មេក្រុម​អនាមិក​មួយ​រូប គឺ​មិន​មែន​ស្តេច​អង្គ​ណា​ដឹក​នាំ​សង្គាយនា​នោះ​ទេ ព្រោះ​ថា​មេក្រុម​ម្នាក់​នោះ​គឺ​ជា​ពុទ្ធសាសនិក​​នៃ​និកាយ​អភយគិរី (Abhayagiri sect/school) ដែល​ជា​និកាយ​មួយ​នៃ​ពុទ្ធសាសនា​​​បែប​មហាយាន (Mahayana Sect) ។ តាម​ការ​ពិត ហេតុផល​ចម្បង​នៃ​សង្គាយនា​នៅ​គ្រានេះ​គឺ​​ពិភាក្សា​អំពី​គោលនយោបាយ​ដ៏​ឃោរឃៅ​របស់​ស្តេច​ទៅ​លើ​ភិក្ខុ​សង្ឃ​នៃ​និកាយ​មហាវិហារ (Mahavihara priests) ដែល​ជា​ភិក្ខុ​សង្ឃ​​ជឿ​តាម​ពុទ្ធសាសនា​និកាយ​ថេរវាទ ហើយ​​​​នៅ​​ឱកាស​មួយ​​ ភិក្ខុ​សង្ឃ​នៅ​ក្នុង​និកាយ​នេះ​បាន​ទទួល​រង​ការ​វាយប្រហារ​យ៉ាង​សាហាវ​នៅ​ក្នុង​ទីលាន​នៃ​អារាម​មហាវិហារ ដែល​មាន​ភិក្ខុ​សង្ឃ​ជា​ច្រើន​​បាន​សុគត​ និង ខ្លះ​ទៀត​ត្រូវ​បាន​បណ្តេញ​ឲ្យ​ចេញ​ពី​ទី​អារាម​នេះ ។ ​ព្រះវិហារ​នេះ​ត្រូវ​បាន​​វាយ​កំទេច​ចោល ហើយ​ព្រះវិហារ​នៃ​ពុទ្ធសាសនា​និកាយ​មហាយាន​ថ្មី​មួយ​ក៏​ត្រូវ​បាន​សាងសង់​នៅ​លើ​ខឿន​នៃ​វិហារ​ចាស់​នោះ ។ ហេតុផល​សំខាន់ៗ​ដទៃ​ទៀត​នៃ​ការ​រៀបចំ​ធ្វើ​សង្គាយនា​នៅ​គ្រា​​នេះ​គឺ​ស្ថានភាព​នយោបាយ​ដែល​គ្មាន​លំនឹង​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស ដោយសារ​តែ​មាន​ការ​ទន្ទ្រាន​ឈ្លានពាន​ឥតឈប់ឈរ ដែល​បាន​បង្ខំ​ស្តេច​អង្គ​នោះ​ឲ្យ​រត់ភៀសខ្លួន​ច្រើនលើក​ច្រើន​គ្រា ព្រម​ទាំង​បាន​បង្ក​ឲ្យ​កើត​មាន​គ្រោះ​ទុរ្ភិក្ស​ដ៏​ធ្ងន់ធ្ងរ ។ មនុស្ស​ជាច្រើន​បាន​ជឿ​ថា​ សង្គាយនា​នៅ​គ្រា​នេះ​គឺ​ជា​ការ​ខិតខំ​សរសេរ​ចង​ក្រង​គម្ពីរ​ព្រះត្រៃបិដក​ជា​ភាសា​បាលី (Pali Canon) ដែល​កាល​ពី​ពេល​មុន​ត្រូវ​បាន​រក្សា​ទុក​តែ​នៅ​ក្នុង​ការ​ចងចាំ​របស់​ភិក្ខុសង្ឃ​ប៉ុណ្ណោះ ។ នៅ​ក្នុង​សង្គាយនា​លើក​នេះ គ្មាន​អត្ថបទ​ណា​មួយ​​រៀបរាប់​អំពី​មនុស្ស​ណា​ម្នាក់​ជា​អ្នក​ដឹកនាំ​​ការ​ធ្វើ​សង្គាយនា​នេះ​ទេ ហើ​យ​ហេតុផល​ដែល​អាច​ទទួល​យក​បាន​​នៃ​​សង្គាយនា​នេះ​​ប្រហែល​មក​ពី​ការ​ធ្លាក់ដុនដាប​នៃ​ពុទ្ធសាសនា​នៅ​សម័យ​នោះ ហើយ​ក្នុង​ពេល​ជាមួយ​គ្នា​នោះ​ សង្គាយនា​នៅ​គ្រា​នេះ​គឺ​ជា​កិច្ច​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​របស់​ភិក្ខុសង្ឃ​ដើម្បី​ថែរក្សា​ពុទ្ធសាសនា​ឲ្យ​នៅ​គង់វង្ស​ក្នុង​សភាព​ដើម​ដំបូង​ (បរិសុទ្ធ) ដូច្នេះ​​វា​មិន​​​ចាំបាច់​ត្រូវ​មាន​​អ្នក​ដឹកនាំ​​ណា​ម្នាក់​​ទេ ។ សេចក្តី​ពិត​ដែល​​ត្រូវ​បាន​​រៀបរាប់​នៅ​ក្នុង​សង្គាយនា​លើក​នេះ​​គឺ​ភិក្ខុសង្ឃ​នៃ​និកាយ​ មហាវិហារ ពោល​គឺ​ពុទ្ធសាសនិក​នៃ​និកាយ​ថេរវាទ (Theravada school) បាន​ចូលរួម​សូធ្យ​រំឭក​សេចក្តី​បង្រៀន​របស់​ព្រះពុទ្ធ និង បាន​សរសេរ​ចងក្រង​ជា​ព្រះត្រៃបិដក ។

អត្ថបទ​ខ្លះ​បាន​​រៀបរាប់​ថា ពុទ្ធសាសនិក​នៃ​និកាយ សវ៌ាស្តិវាទ (Sarvāstivāda) បាន​រៀបចំ​ធ្វើ​ សង្គាយនា​លើក​ទី ៤ មួយ​ទៀត​​​​នៅ​ក្រុង ជលន្ធារ (Jalandhar) ដែល​សព្វថ្ងៃ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​រដ្ឋ​ ពុនចាប (Punjab) នៃ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា ឬ​ ធ្វើ​នៅ​​ក្នុង​ដែនដី​ កស្មិរ (Kashmir) ដែល​​​អធិរាជ កនិស្កា (Kanishka) នៃ​នគរ​ កុសាន (Kushan) បាន​ចេញ​ព្រះ​រាជបង្គាប់​ឲ្យ​ធ្វើ​សង្គាយនា​គ្រា​នេះ​ នៅ​ឆ្នាំ ៧៨ នៃ​គ្រិស្តសករាជ ។ អត្ថបទ​ខ្លះ​រៀបរាប់​ថា អធិរាជ កនិស្កា បាន​និមន្ត​ភិក្ខុ​ ៥០០ អង្គ​ នៅ​ដែនដី​ កស្មិរ ដែល​មាន​ភិក្ខុ វសុមិត្រ (Vasumitra) ជា​អ្នក​ដឹកនាំ ដើម្បី​រៀបចំ​អត្ថបទ​នៃ​គម្ពីរ​អភិធម្ម​ (Abhidharma) របស់​ពុទ្ធសាសនិក​នៃ​​និកាយ​ សវ៌ាស្តិវាទ ឲ្យ​មាន​របៀបរៀបរយ​តាម​លំដាប់លំដោយ ហើយ​គម្ពីរ​នេះ​ត្រូវ​បាន​បកប្រែ​មក​ពី​គម្ពីរ​ភាសា​ ប្រក្រិត (Prakrit) ឧទាហរណ៍​​​​ភាសា​ គាន្ធារី (Gāndhārī) ដោយ​ប្រើ​អក្សរ​​ ខរ៉ុស្ថី (Kharosthi ) ឲ្យ​​បាន​ជា​គម្ពីរ​ភាសា​ សំស្ក្រិត (Sanskrit) វិញ ។ អត្ថបទ​ខ្លះបាន​​អះអាង​ថា នៅ​ក្នុង​សង្គាយនា​លើក​នេះ ភិក្ខុសង្ឃ​បាន​ប្រមូល​ចងក្រង​ខ​គម្ពីរ​ចំនួន ៣០០០០០ ខ និង សេចក្តី​ថ្លែង​ផ្សេងៗ​​ច្រើន​ជាង ៩ លាន​ប្រយោគ ហើយ​កិច្ចការ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ចំណាយ​ពេល​ ១២ ឆ្នាំ​ដើម្បី​បញ្ចប់ ។ ទោះ​បី​មក​ដល់​បច្ចុប្បន្ន​នេះ ពុទ្ធសាសនា​និកាយ​ ស​វ៌ាស្តិវាទ (Sarvāstivāda) គ្មាន​វត្តមាន​ជា​និកាយ​ឯករាជ្យ​ក៏​ដោយ ប្រពៃណី​នៃ​និកាយ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ចម្លង​យក​ទៅ​ប្រើ​ប្រាស់​នៅ​ក្នុង​ពុទ្ធសាសនា​​នៃ​និកាយ​មហាយាន​បច្ចុប្បន្ន ។ សាស្ត្រាចារ្យ អេទ្យែន ឡាម៉ុតត៍ (Etienne Lamotte) ដែល​ជា​ពុទ្ធសានវិទូ​​ (Buddhologist) ដ៏​ល្បីល្បាញ​មួយ​រូប បាន​​អះអាង​ថា ការ​អួតអាង​អំពី​សង្គាយនា​លើក​ទី ៤ ដែល​បាន​ដឹកនាំ​ធ្វើ​ឡើង​ដោយ​អធិរាជ កនិស្កា នោះ​ គឺ​ជា​​សាច់រឿង​ប្រតិដ្ឋ (fictitious) គ្មាន​ការពិត​ទាល់​តែ​សោះ ។[3] ក៏​ប៉ុន្តែ​ លោក​ ដេវិដ ស្ណែល្លគ្រោវ (David Snellgrove) ដែល​ជា​ពុទ្ធសាសនាវិទូ​ដ៏​ល្បីល្បាញ​មួយ​រូប​ទៀត បាន​ចាត់ទុក​ថា រឿងរ៉ាវ​របស់​​និកាយ​ថេរវាទ​ស្តី​អំពី​សង្គាយនា​លើក​ទី ៣ និង រឿង​រ៉ាវ​របស់​និកាយ សវ៌ាស្តិវាទ ស្តី​អំពី​សង្គាយនា​លើក​ទី ៤ នោះ​​ក៏​ជា​រឿង​មាន​ "ភាព​លម្អៀង" ដូច​គ្នា ដែល​ជា​ការ​គូសបញ្ជាក់​ឲ្យ​ឃើញ​​នូវ​កង្វះខាត​នៃ​សេចក្តីពិត​​ខាង​ផ្នែក​​ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃ​សាច់រឿង​​ស្ទើរ​តែ​​​​ទាំង​អស់ ​។ [4]​