ភពអ៊ុយរ៉ានុស: រចនាសម្ព័នដែលមានខ្យល់បក់និងពពក

រចនាសម្ព័នដែលមានខ្យល់បក់និងពពក 
នៅឆ្នាំ 1986 យាន Voyager 2 បានរកឃើញថាអឌ្ឍគោលខាងត្បូងនៃអ៊ុយរ៉ានុសដែលអាចមើលឃើញអាចបែងចែកជាពីរតំបន់៖ ប៉ូលប៉ូលភ្លឺ និងខ្សែអេក្វាទ័រងងឹត។  ព្រំដែនរបស់ពួកគេមានទីតាំងនៅប្រហែល −45° នៃ រយៈទទឹង ។ ក្រុមតន្រ្តីតូចចង្អៀតដែលលាតសន្ធឹងលើជួរបណ្តោយពី −45 ដល់ −50° គឺជាលក្ខណៈពិសេសដ៏ធំបំផុតដែលភ្លឺបំផុតនៅលើផ្ទៃដែលអាចមើលឃើញរបស់វា។  វាត្រូវបានគេហៅថា "កអាវ" ភាគខាងត្បូង។ មួកនិងកអាវត្រូវបានគេគិតថាជាតំបន់ក្រាស់នៃពពកមេតានដែលស្ថិតនៅក្នុងជួរសម្ពាធពី 1.3 ទៅ 2 bar (សូមមើលខាងលើ) ។  ក្រៅពីរចនាសម្ព័ន្ធក្រុមធំ យាន Voyager 2 បានសង្កេតឃើញពពកភ្លឺតូចៗចំនួនដប់ ដែលភាគច្រើនស្ថិតនៅជាច្រើនដឺក្រេទៅភាគខាងជើងពីកអាវ។ នៅក្នុងគ្រប់ទិដ្ឋភាពផ្សេងទៀត អ៊ុយរ៉ានុស មើលទៅដូចជាភពដែលស្លាប់ដោយថាមវន្តក្នុងឆ្នាំ 1986។ យាន Voyager 2 បានមកដល់កំឡុងពេលកម្ពស់នៃរដូវក្តៅភាគខាងត្បូងរបស់ Uranus ហើយមិនអាចសង្កេតមើលអឌ្ឍគោលខាងជើងបានទេ។ នៅដើមសតវត្សរ៍ទី 21 នៅពេលដែលតំបន់ប៉ូលខាងជើងបានមើលឃើញ កែវយឹតអវកាស Hubble (HST) និង កែវយឺត Keck ដំបូងបានសង្កេតឃើញទាំងកអាវ ឬមួកប៉ូលនៅអឌ្ឍគោលខាងជើង។  ដូច្នេះ ភពអ៊ុយរ៉ានុសហាក់ដូចជាមិនស៊ីមេទ្រី៖ ភ្លឺនៅជិតប៉ូលខាងត្បូង និងងងឹតស្មើៗគ្នានៅក្នុងតំបន់ភាគខាងជើងនៃកអាវខាងត្បូង។  ក្នុងឆ្នាំ 2007 នៅពេលដែលអ៊ុយរ៉ានុសឆ្លងកាត់សមភាពរបស់វា កអាវភាគខាងត្បូងស្ទើរតែបាត់ទៅហើយ ហើយកអាវភាគខាងជើងដែលខ្សោយបានលេចចេញមកនៅជិត 45° នៃ រយៈទទឹង ។ 
ចំណុចងងឹតដំបូងគេសង្កេតឃើញនៅលើភពអ៊ុយរ៉ានុស។ រូបភាពដែលទទួលបានដោយ HST ACS ក្នុងឆ្នាំ 2006 ។
នៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1990 ចំនួននៃលក្ខណៈពិសេសពពកភ្លឺដែលត្រូវបានសង្កេតឃើញបានកើនឡើងគួរឱ្យកត់សម្គាល់មួយផ្នែក ដោយសារតែបច្ចេកទេសរូបភាពដែលមានគុណភាពបង្ហាញខ្ពស់ថ្មីបានមកដល់ហើយ។  ភាគច្រើនត្រូវបានគេរកឃើញនៅអឌ្ឍគោលខាងជើង នៅពេលដែលវាចាប់ផ្តើមមើលឃើញ។  ការពន្យល់ដំបូង - ថាពពកភ្លឺគឺងាយស្រួលក្នុងការកំណត់អត្តសញ្ញាណនៅក្នុងផ្នែកងងឹតរបស់វា ចំណែកឯនៅអឌ្ឍគោលខាងត្បូង កអាវភ្លឺបិទបាំងពួកវា - ត្រូវបានបង្ហាញថាមិនត្រឹមត្រូវ។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មានភាពខុសគ្នារវាងពពកនៃអឌ្ឍគោលនីមួយៗ។ ពពកភាគខាងជើងមានទំហំតូចជាង ច្បាស់ជាង និងភ្លឺជាង។  តថាគត ដេកក្នុងទីខ្ពស់ ។ អាយុកាលនៃពពកលាតសន្ធឹងតាមលំដាប់លំដោយនៃរ៉ិចទ័រ។ ពពកតូចៗខ្លះរស់នៅរាប់ម៉ោង។ យ៉ាងហោចណាស់មានពពកភាគខាងត្បូងមួយអាចបន្តកើតមានចាប់តាំងពីយន្តហោះ Voyager 2 flyby ។  ការសង្កេតនាពេលថ្មីៗនេះក៏បានរកឃើញថា លក្ខណៈពពកនៅលើភពអ៊ុយរ៉ានុសមានច្រើនដូចគ្នាជាមួយនឹងអ្នកដែលនៅលើភពណិបទូន។  ជាឧទាហរណ៍ ចំណុចងងឹតដែលជាទូទៅនៅលើភពណិបទូនមិនធ្លាប់ត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅលើភពអ៊ុយរ៉ានុសមុនឆ្នាំ 2006 នៅពេលដែលលក្ខណៈពិសេសដំបូងគេដាក់ឈ្មោះថា Uranus Dark Spot ត្រូវបានរូបភាព។  ការប៉ាន់ស្មានគឺថា អ៊ុយរ៉ានុស កាន់តែដូចណេបតុន ក្នុងរដូវសមភាពរបស់វា។ 

ការតាមដានលក្ខណៈពិសេសពពកជាច្រើនបានអនុញ្ញាតឱ្យកំណត់នូវ ខ្យល់បក់ ក្នុងតំបន់ត្រូពិចខាងលើនៃអ៊ុយរ៉ានុស។  នៅខ្សែអេក្វាទ័រ ខ្យល់គឺ retrograde ដែលមានន័យថាពួកគេបក់ក្នុងទិសដៅបញ្ច្រាសទៅនឹងការបង្វិលភព។ ល្បឿនរបស់ពួកគេគឺពី −៣៦០ ដល់ −១៨០ គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង (−២២០ ដល់ −១១០ ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង)។  ល្បឿនខ្យល់កើនឡើងជាមួយនឹងចម្ងាយពីអេក្វាទ័រ ឈានដល់តម្លៃសូន្យនៅជិតរយៈទទឹង ±20° ដែលជាកន្លែងសីតុណ្ហភាពអប្បបរមារបស់ troposphere ស្ថិតនៅ។  ខិតទៅជិតប៉ូល ខ្យល់បក់ទៅទិសរីកចម្រើន ហូរជាមួយនឹងការបង្វិលរបស់ Uranus ។ ល្បឿនខ្យល់បន្តកើនឡើងដល់អតិបរមានៅរយៈទទឹង±60° មុនពេលធ្លាក់ដល់សូន្យនៅបង្គោល។ ល្បឿនខ្យល់នៅរយៈទទឹង −40° មានល្បឿនពី 540 ទៅ 720 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង (340 ទៅ 450 ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង)។ ដោយសារតែកអាវបិទបាំងពពកទាំងអស់នៅខាងក្រោមស្របគ្នានោះ ល្បឿនរវាងវា និងប៉ូលខាងត្បូងគឺមិនអាចវាស់វែងបានទេ។  ផ្ទុយទៅវិញ នៅអឌ្ឍគោលខាងជើង ល្បឿនអតិបរមារហូតដល់ 860 គីឡូម៉ែត្រ/ម៉ោង (540 ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង) ត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅជិតរយៈទទឹង +50°។