ព្រះអាទិត្យ: ដំណាក់កាលជីវិត

ដំណាក់កាលជីវិត
ស៊ុននាពេលបច្ចុប្បន្ននេះគឺប្រហែលពាក់កណ្តាលតាមរយៈផ្នែកដែលមានស្ថេរភាពបំផុតនៃជីវិតរបស់វា។ វាមិនមានការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំងក្នុងរយៈពេលជាងបួនពាន់លានឆ្នាំហើយនឹងនៅតែមានស្ថេរភាពជាងប្រាំពាន់លានបន្ថែមទៀត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយបន្ទាប់ពីញ៉ាំអ៊ីដ្រូសែននៅក្នុងស្នូលរបស់វាបានឈប់ព្រះអាទិត្យនឹងទទួលបានការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំងទាំងខាងក្នុងនិងខាងក្រៅ។
ការបង្កើត
ព្រះអាទិត្យបានបង្កើតឡើងប្រហែលជា 4,6 ពាន់លានឆ្នាំមុនពីការដួលរលំនៃ ម៉ូលេគុលម៉ូលេគុល ដ៏ធំដែលភាគច្រើនមានអ៊ីដ្រូសែននិងអេហេលីហើយវាប្រហែលជាបង្កើតផ្កាយជាច្រើនទៀត។ អាយុនេះត្រូវបានគេប៉ាន់ប្រមាណដោយប្រើ គំរូកុំព្យូទ័រ នៃ ការវិវត្ត របស់ ផ្កាយ។Bonanno, A.; Schlattl, H.; Paternò, L. (2008). "The age of the Sun and the relativistic corrections in the EOS". Astronomy and Astrophysics. 390 (3): 1115–1118. arXiv:astro-ph/0204331 Freely accessible. Bibcode:2002A&A...390.1115B. doi:10.1051/0004-6361:20020749លទ្ធផលគឺស្របជាមួយនឹង កាលបរិច្ឆេទវិទ្យុសកម្ម នៃសម្ភារៈប្រព័ន្ធសុរិយគតិដែលចាស់ជាងគេនៅ 4.567 ពាន់លានឆ្នាំមុន។ ការសិក្សាអំពី មេតានុអង្គ បុរាណបានបង្ហាញពីស្នាមប្រហាក់ប្រហែលនៃកូនស្រីដែលមានអាយុកាលថេរនៃអ៊ីសូតូមដែលមានអាយុកាលខ្លីដូចជា មីក្រូ 60 ដែលបង្កើតបានតែនៅក្នុងការផ្ទុះផ្កាយខ្លីប៉ុណ្ណោះ។ នេះបង្ហាញថាមួយឬច្រើនត្រូវបានកើតឡើងនៅជិតកន្លែងដែលព្រះអាទិត្យបានបង្កើតឡើង។ រលកឆក់ ពីផ្កាយរណបនៅក្បែរនោះអាចបង្កឱ្យមានការបង្កើតព្រះអាទិត្យដោយការបង្ហាប់បញ្ហានៅក្នុងពពកម៉ូលេគុលហើយបណ្តាលឱ្យតំបន់ខ្លះដួលរលំនៅក្រោមទំនាញផែនដី។នៅពេលបំណែកនៃពពកមួយបានដួលរលំវាបានចាប់ផ្តើមបង្វិលដោយសារតែការ រក្សាចលនាអង្កត់ផ្ចិត និងកម្តៅឡើងជាមួយនឹងសម្ពាធកើនឡើង។ ភាគច្រើននៃម៉ាស់ត្រូវបានប្រមូលផ្តុំនៅកណ្តាលចំណែកឯនៅសល់ត្រូវបានរាបស្មើចេញចូលទៅក្នុងថាសដែលនឹងក្លាយទៅជាភពនិងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យផ្សេងៗទៀត។ ទំនាញនិងសម្ពាធនៅក្នុងស្នូលនៃពពកបានបង្កើតកំដៅបានច្រើននៅពេលដែលវាបានបង្កើតបញ្ហាបន្ថែមពីឌីសជុំវិញដែលនៅទីបំផុតបង្កឱ្យមានការ បញ្ចូលគ្នានុយក្លេអ៊ែរ ។ ដូច្នេះព្រះអាទិត្យបានកើតមក។Williams, J. (2010). "The astrophysical environment of the solar birthplace". Contemporary Physics. 51 (5): 381–396. arXiv:1008.2973 Freely accessible. Bibcode:2010ConPh..51..381W. doi:10.1080/00107511003764725.
លំដាប់មេ
រូបភាពតូច|ស្តាំ|ការវិវត្តនៃ ពន្លឺ របស់ព្រះអាទិត្យ, កាំ និង សីតុណ្ហភាពដែលមានប្រសិទ្ធិភាព ធៀបនឹងព្រះអាទិត្យបច្ចុប្បន្ន។ បន្ទាប់ពី Ribas (2010
ព្រះអាទិត្យគឺស្ថិតនៅពាក់កណ្តាល នៃ ដំណាក់កាល សំខាន់ របស់វាក្នុងកំឡុងពេលដែលប្រតិកម្មនុយក្លេអ៊ែរនៅក្នុងអ៊ីយ៉ុង fuse ស្នូលរបស់វាចូលទៅក្នុង helium ។ ក្នុងមួយវិនាទីបញ្ហាវត្ថុជាង 4 លាន តោន ត្រូវបានគេបម្លែងទៅជាថាមពលនៅក្នុងស្នូលរបស់ព្រះអាទិត្យដែលបង្កើតឱ្យមាន នឺត្រុង និង វិទ្យុសកម្មលើព្រះអាទិត្យ ។ នៅឯអត្រានេះព្រះអាទិត្យបានបម្លែងរហូតដល់ 100 ដងនៃម៉ាស់ផែនដីទៅជាថាមពលប្រហែល 0,03% នៃម៉ាស់សរុបនៃព្រះអាទិត្[1]រយ។ ព្រះអាទិត្យនឹងចំណាយពេលសរុបប្រហែល 10 ពាន់លាន ឆ្នាំជាផ្កាយលំដាប់លំដោយGoldsmith, D.; Owen, T. (2001). The search for life in the universe. University Science Books. p. 96. ISBN 978-1-891389-16-0 ព្រះអាទិត្យត្រូវបានក្លាយជាបន្តិចម្តងក្តៅក្នុងកំឡុងពេលរបស់ខ្លួននៅលើលំដាប់ដ៏សំខាន់នោះទេព្រោះអាតូមអ៊ីលីយ៉ូមនៅក្នុងស្នូលផ្ទុកទំហំតិចជាង អាតូមអ៊ីដ្រូសែន។ ស្នូលនេះត្រូវបានបង្រួម, អនុញ្ញាតឱ្យស្រទាប់ខាងក្រៅនៃព្រះអាទិត្យដើម្បីផ្លាស់ទីកាន់តែខិតជិតទៅកណ្តាលនិងមានកម្លាំងទំនាញខ្លាំងជាងនេះទៅទៀត, នេះបើយោងតាមច្បាប់ បញ្ច្រាសការ៉េ ។ កម្លាំងខ្លាំងនេះបង្កើនសម្ពាធលើស្នូលដែលត្រូវបានទប់ទល់ដោយការកើនឡើងបន្តិចម្តង ៗ នៅក្នុងអត្រាដែលការរលាយកើតឡើង។ ដំណើរការនេះមានល្បឿនលឿនខណៈស្នូលជាបណ្តើរកាន់តែស៊ីជម្រៅ។ វាត្រូវបានគេប៉ាន់ស្មានថាព្រះអាទិត្យបានប្រែជាភ្លឺថ្លាជាង 30% ក្នុងរយៈពេល 4,5 ពាន់លានឆ្នាំចុងក្រោយ។ The Sun's Evolution"

ចលនានិងទីតាំង
ព្រះអាទិត្យស្ថិតនៅជិតរង្វង់ផ្នែកខាងក្នុងនៃរណបរបស់ មីលគីវ៉េ ក្នុងពពកផ្កាយរណបក្នុងស្រុក ឬ ខ្សែកោង Gould នៅចម្ងាយពី 7.5-8.5 kpc (25.000-28.000 ឆ្នាំពន្លឺ។ចម្ងាយរវាងដៃក្នុងដៃនិងដៃខាងឆ្វេងដៃរបស់អេ សពែរ អេសគឺប្រហែល 6,500 ឆ្នាំពន្លឺ។ព្រះអាទិត្យហើយដូច្នេះប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងអ្វីដែលអ្នកវិទ្យាសាស្ដ្រហៅថា តំបន់ដែលអាចរស់នៅបានកាឡាក់ស៊ីក្នុងចំណោម ប្រព័ន្ធផ្កាយជិតបំផុត ចំនួន 50 ក្នុងរយៈពេល 17 ឆ្នាំពន្លឺពីផែនដី (ផ្កាយក្រហមជិតបំផុតគឺ Proxima Centauri មានអាយុកាល 4.2 ឆ្នាំពន្លឺ) ព្រះអាទិត្យជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខ 4។Adams, F. C.; Graves, G.; Laughlin, G. J. M. (2004). "Red Dwarfs and the End of the Main Sequence" (PDF). Revista Mexicana de Astronomía y Astrofísica. 22: 46–49. Bibcode:2004RMxAC..22...46A. Archived from the original (PDF) on 26 July 2011.
បេសកកម្មថាមពលព្រះអាទិត្យ
រូបភាពតូច|ស្តាំ|ព្រះអាទិត្យផ្តល់នូវ ព្យុះ geomagnetic ដ៏ធំ មួយ នៅម៉ោង 1:29 នាទីល្ងាច EST ថ្ងៃទី 13 ខែមីនាឆ្នាំ 2012
ផ្កាយរណបដំបូងដែលបង្កើតឡើងដើម្បីអង្កេតព្រះអាទិត្យគឺជា អ្នកត្រួសត្រាយ ទី 5, 6, 7, 8 និង 9 ដែលត្រូវបានបាញ់បង្ហោះនៅចន្លោះឆ្នាំ 1959 និងឆ្នាំ 1968 ។ ការស៊ើបអង្កេតទាំងនេះរារាំងព្រះអាទិត្យនៅចម្ងាយឆ្ងាយស្រដៀងនឹងផែនដីហើយបានធ្វើសេចក្តីលម្អិតដំបូង ការវាស់វែងនៃខ្យល់ព្រះអាទិត្យនិងវាលម៉ាញេទិចពន្លឺព្រះអាទិត្យ។ អ្នកត្រួសត្រាយទី 9 បាន ប្រតិបត្តិការអស់រយៈពេលជាយូរមកហើយដោយបញ្ជូនទិន្នន័យរហូតដល់ខែឧសភាឆ្នាំ 1983 Wade, M. (2008). "Pioneer 6-7-8-9-E". Encyclopedia Astronautica. Archived from the original on 22 April 2006. Retrieved 22 March 2006.នៅទសវត្សឆ្នាំ 1970 យានអវកាស Helios ពីរនិង ភ្នំភ្លើងស្កាឡាប Apollo បានផ្ដល់ឱ្យអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនូវទិន្នន័យថ្មីសំខាន់ៗអំពីខ្យល់ព្រះអាទិត្យនិងកញ្ចុំផ្កាយព្រះអាទិត្យ។ ការសាកល្បង Helios 1 និង 2 មានកិច្ចសហការរវាងអាម៉េរិកនិងអាឡឺម៉ង់ដែលបានសិក្សាពីខ្យល់ព្រះអាទិត្យពីគន្លងអវកាសដែលដឹកយានអវកាសទៅក្នុងគន្លងរបស់ បារីស ។ ស្ថានីយ៍អវកាស Skylab ដែលបានបើកដំណើរការដោយអង្គការណេសាសក្នុងឆ្នាំ 1973 រួមបញ្ចូលម៉ូឌុល សង្កេត ថាមពលពន្លឺព្រះអាទិត្យ ដែល ហៅថាកាំភ្លើយអេឡូលូស្កុបដែលត្រូវបានដំណើរការដោយអវកាសយានិករស់នៅលើស្ថានីយ Dwivedi, B. N. (2006). "Our ultraviolet Sun" (PDF). Current Science. 91 (5): 587–595.នៅឆ្នាំ 1980 បេសកកម្មអតិបរមាព្រះអាទិត្យ ត្រូវបានបង្ហោះដោយ ណាសា ។ យានអវកាសនេះត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីពិនិត្យមើល កាំរស្មីហ្គាម៉ាកាំរស្មីអ៊ិច និងវិទ្យុសកម្ម កាំរស្មីកាំរស្មីកាំរស្មីកាំរស្មី UV ពីការ ផ្ទុះពន្លឺព្រះអាទិត្យ ក្នុងអំឡុងពេលនៃសកម្មភាពព្រះអាទិត្យខ្ពស់និង ពន្លឺព្រះអាទិត្យ ។ តែពីរបីខែបន្ទាប់ពីការចាប់ផ្តើមទោះជាយ៉ាងណាការបរាជ័យអេឡិចត្រូមួយបណ្តាលឱ្យការស៊ើបអង្កេតទៅចូលទៅក្នុងរបៀបរង់ចាំហើយវាបានចំណាយពេលបីឆ្នាំខាងមុខនៅក្នុងរដ្ឋអសកម្មនេះ។ ក្នុងឆ្នាំ 1984 បេសកកម្ម ផ្កាយរណប យាន​អវកាស Challenger STS-41C បាន រកឃើញផ្កាយរណបនិងជួសជុលគ្រឿងអេឡិចត្រូនិករបស់ខ្លួនមុនពេលបញ្ជូនវាទៅក្នុងគន្លងតារា។ ក្រោយមកបេសកកម្មថាមពលព្រះអាទិត្យបានទទួលរូបភាពរាប់ពាន់រូបនៃកញ្ចក់ព្រះអាទិត្យមុនពេល ចូលទៅ ក្នុងបរិយាកាសផែនដីនៅខែមិថុនាឆ្នាំ 1989