វេស្សន្ដរជាតក: បរិយាយដោយឡែក អំពីរឿងជូជកបរិភោគអាហារ

បរិយាយដោយឡែក អំពីរឿងជូជកបរិភោគអាហារ 

កាលនោះ ព្រះបាទស្រីសញ្ជ័យ ទ្រង់រណ្តាប់ប្រមូលទ្រព្យស្រេចហើយ ទើបស្តេចឲ្យរៀបប្រដាប់ប្រដា ចំណីភោជនាហារឲ្យជូជកឆី មានត្រីកប់ ត្រីអាំង សម្លទំពាំង ម្ជូរប្រហើរ ត្រីឆ្អើរ ត្រីស្ងោរ ហើយផ្លែត្រៀល១ត្រក ដូងបក៥ ជើងត្រុំ នំបញ្ចុក១កញ្ជើ បបរ៥ថ្លាង ព្រាហ្មណ៍ឆីផ្អកត្រីក្រឹមតម្រឹមនឹងក្តិបស្វាយ មាត់រីករាយញញឹមញញែម ក្អកគ្រហែម ជីព្រាហ្មណ៍លិទ្ធមាត់ភ្លែមៗ ទើបព្រាហ្មណ៍អង្គុយច្រហោងទះក្លៀកផូងៗ ថា វាតិចទេ ៗ ទើបព្រាហ្មណ៍ប្រវាចំកោងខ្នង ឆីនូវគ្រាក់ត្រីពោ ដែលគេទុក៧ថ្ងៃ ឆីអំបុកស្រូវថ្មី៥ស្បោង ទឹកឃ្មុំ ៣ ពិន្ទង ចេក ៤ ស្ទង ជ្រក់ថ្ងាន់១ថ្លាង បាយដំណើប១ចង្អេរគ្រាង បាយខ្សាយ១កញ្ជើរវាង សតូវ១ផើង ពោតលីង១ផ្លូន ពោតស្ងោរ១ស្លឹក ផឹកទឹកផ្លេមៗ ឆីផ្អកបង្កង១ពាង សម្លជូក ៣ ថ្លាង ពេលឆីអស់ហើយ ក៏ហៅខ្ញុំប្រុសស្រី ឲ្យយកចំណីមកថែម ព្រាហ្មណ៍ពមឆីអស់រលីង ទើបហៅទៅមេហឹងកន្ធរ ឲ្យមកត្បិតខ្នង ហើយក៏ឆីខៅពង៥ឆ្នាំងបាយ នំផលអាយប៉ុនថ្នក្រាន បោះទៅរលាយៗ ម្ល៉ោះវា ក្រហល់ក្រហាយ ជីព្រាហ្មណ៍ផឹកទឹក ពុំទាន់លែងមាត់ គាត់ឆីស្លាទាំងស្មែង ម្លូទាំងត្របក កំបោរទាំងអក ស្លាជ្វាទាំងដុំ ថ្នាំទាំងផ្នត់ លាបនូវក្រមួនមាត់១ចាន ក៏ហេតុតែជីព្រាហ្មណ៍ឆីលើសកំណត់ ម្ល៉ោះហើយ គាត់ក៏ដេកថ្ងូរហ៊ឺៗ ឈឺចុកកន្លះព្រាហ្មណ៍ណាស់ លើកដៃសំពះអង្វរខ្មោចដូនតាថា ឱ! លោកអើយ អាសូរករុណាឲ្យខ្ញុំមានជីវិតរស់រួច ទៅដល់យល់នាងអមិត្តតាបនា ជាភរិយាក្រមុំសម្លាញ់ខ្ញុំហោង ។ ភ្លាមនោះ មានអាមាត្យម្នាក់ ឈ្មោះសិវិក្ករាម រត់ទៅទូលព្រះបាទស្រីសញ្ជ័យ ថា បពិត្រអម្ចាស់អើយ ឥឡូវព្រាហ្មណ៍ចង្រៃ ឆីចំណីច្រាសផ្ទៃ ច្រឡើសលើស លើចុងដង្ហើម ហើយឈឺជាទូរន់ពន់ប្រមាណ មានពោះនោះធំកំប៉ោងក្រៃពេកហោង ។ អណ្តាប់នោះ ស្តេចឲ្យមេមត់ទាំង ៤ នាក់ ទៅមើលជម្ងឺជូជក នាមឈ្មោះប៉ៃប៉ោះ ជាអ្នកដណ្តឹងជម្ងឺរោគា នាមឈ្មោះប៉ៃរ៉ា ជាអ្នកហៅព្រលឹង នាមឈ្មោះប៉ៃសុកកំព្រីង និងយាយមាន់ខ្វាក់ ជាអ្នកបោសព្រលឹង មកហើយជីព្រាហ្មណ៍ៗ ឯងមិនមកប៉ារុំាង ឆាំងប៉ារ៉ៃ ស្លាប់ក៏មិនប៉ៃ រស់ក៏មិនពូវ បើពោះជីព្រាហ្មណ៍ឯងវាធំទ្រលូៗ ប្រើអញធ្វើម៉េច បន្តិចបរមគ្រូមកមើលជំងឺព្រាហ្មណ៍ ទើបបរមគ្រូដណ្តឹងជំងឺថា ព្រាហ្មណ៍អើយ ដូនតាជីព្រាហ្មណ៍ឈ្មោះអីខ្លះ ។ ទើបជូជកខំអត់ដង្ហើមថា អ្នកអើយដូនខ្ញុំឈ្មោះដូនល្វា តាឈ្មោះតាគគីរ ចំណេរអំពីនោះទៅ មានមាខ្ញុំឈ្មោះមាខ្យង មានបងឈ្មោះបងអពិ្ភឆី ប្អូនស្រីឈ្មោះមេម្ល៉េះ ឯខ្ញុំឈ្មោះជូជក កើតឆ្នាំខាល ថ្ងៃអង្គារមកពានលើទន្សាឯង ។ ទើបបរមគ្រូបណ្តោយថា អេះជីព្រាហ្មណ៍ ជីឯងពុំទាន់ចាស់ គ្រោះជី ឯងកាចណាស់ ព្រះមត្បូវមកសង្កត់ក ត្បិតជីឯងឆីត្រីខ្នប់គេទុកបីថ្ងៃ គ្រោះជីកាចក្រៃណា តាជី ឲ្យអ្វីអញៗនឹងមើលឲ្យជា ទើបជូជកព្រាហ្មណ៍ថា អ្នកអើយរីទ្រព្យខ្ញុំនៅអាយនេះ សឹងនឹងមានច្រើន ខ្ញុំនឹងឲ្យរង្វាន់ខាន់ខៅអ្នកហោង ។ អណ្តាប់នោះទើបបរមគ្រូ ទៅរកថ្នាំបន្សាប យកអាចម៍កុក ក្អែកត្មាតចាព្រាបអាចម៍មាន់ទាឆ្កែឆ្មា ដាក់នឹងត្រឡោក ហើយពពោកក្បាល ព្រាហ្មណ៍ខំអត់ដង្ហើម យកដៃទៅស្ទាបក្បាល ហើយមកហិតល្បងមើល ហើយថា អេះអាចម៍ទេរ៉ា ទើបបរមគ្រូយកផ្តៅ ១ក្រពើ ទៅរឹតរួត ត្របែងចងពោះព្រាហ្មណ៍នោះស្រេច ។ លុះដល់ថ្ងៃរសៀលបន្តិច ព្រាហ្មណ៍ធ្លាយពោះផូង ដំរីរោងភ្ញាក់ធ្លាក់ទាំងទម័ក បាក់ទាំងកង្វេរ រោទ៍សំឡេង ទំលាក់បំពង់ចំហុងចមូរ អ្នកផងរត់សួរគ្នាថា ម្នាលគ្នាយើងទាំងឡាយ សំឡេងអីហៈ អ្នកខ្លះឆ្លើយថា គេបាញ់កាំភ្លើងមេរៀម ថាយើលោកថាកុំឲ្យបាញ់ តើមកបាញ់ធ្វើឲ្យកោលាហលរវល់អស់ទាំងផ្ទះ មិនចេះខ្មាសគេៗនឹងយកទៅច្រកឃ្នាងក ថ្ងៃនេះមិនខានឡើយ ខ្លះស្តាប់ហើយឆ្លើយថា លលាក់លលើភ្លើដូច្នេះ ព្រាហ្មណ៍ឆីចំណី ធ្លាយពោះមិនថា ទៅថាគេបាញ់កាំភ្លើងមេរៀមវិញ ។ អណ្តាប់នោះមានអាមាត្យមួយ រត់ទៅទូលព្រះបាទស្រីសញ្ជ័យ បពិត្រក្សត្រថ្លៃប្រសើរអើយ រីព្រាហ្មណ៍ចង្រៃបែកផ្ទៃក្ស័យជីវិតពិតហោង ។ ស្តេចក៏ឲ្យលើកខ្មោចជូជក ធ្វើនូវភ្នំយោងកន្ទេលនបស្នប គ្របខ្មោចជូជកស្រេច យកកន្ទេលទាំងបាច់ សឹងតែកណ្តុរវាកាត់ដាចដាច់ នាមឈ្មោះប៉ៃម៉ា ជាអ្នកកណ្តៀតកញ្ជើស្លា នាមប៉ៃវ៉ា ជាអ្នកកាន់ចានបញ្ចុះកំពង់ ឲ្យខ្សំគម្លង់ ជាអ្នកប្រាយលាជ ខុនជៃកំណាច ជាអ្នកកាន់ទង់ព្រលឹង តាអីកំព្រឹងជាអ្នកទូលខ្សែភ្លាំង តាអុករំខាំង ជាអ្នកកាន់ធ្នូ ឲ្យសួសមូទូ នូវខុនរស់ទម្លាយរលាង ជាអ្នកសែងជើងកោសខ្មោចជូជក លុះសែងខ្មោចព្រាហ្មណ៍នោះទៅដល់វត្តជីវេងៗថា ខ្មោចព្រាហ្មណ៍នេះចង្រៃ ប្រវាឈើព្រៃដេញវាយខ្មោចព្រាហ្មណ៍អប្បល័ក្ខណ៍ ម៉្លោះហើយ ប្រវាកន្ត្រាក់គ្រវាត់គ្រវែង សែងទៅដល់វត្តតាជី ៗរលះរលាំងយកដៃមកបាំងជាផ្លិត យកនិសីទន៍មកពាក់ជាជីពរឈរបង្សុកូល សូត្រថា ករណី ករុណា យានីធកូតា ។ ឧបាសកថា តាជីសូត្រខុស បណ្ឌិតយសថា តាជីសូត្រមិនចាំ បណ្ឌិតគាំថា តាជីសូត្រភ្លេច បណ្ឌិតពេជ្រថា តាជីសូត្របំភ្លៃ បណ្ឌិតនៃថា តាជីទើបរៀន តាជី អៀនប្រៀនគាត់មិនចេះខ្មាសគេ ។ ឯតាជីខឹងហើយប្រកែក ឧបាសកសម្លក់ក្រឡែត មើលទៅឯសាមណេរ ឲ្យគេប្រគេនទានច្រើន ឯសាមណេររត់ទៅច្រាន តាជីម្រើងពុំបាន ដួលទៅក្នុងភក់ទទឹកស្រខក់ អស់ឧបាសកសើចទ្រហឹងអឹងកង តាជីថា ថុច្ចះអះពះគ្នាយើង ល្បងនឹងកម្លាំងជីពុកកញ្ចាស់មើលហៈ ម៉្លោះហើយ ពលផងទាំងឡាយ វាផ្អើលរត់ប្រញាយ ដុតខ្មោចព្រាហ្មណ៍ពុំសុស គ្រាប់ភ្លៀងបង្អុររលត់ភ្លើងអស់ ក៏គាស់ខ្មោចព្រាហ្មណ៍នោះទម្លាក់ទៅក្នុងអូរ មានឆ្កែឈ្មោលមួយឈ្មោះអាធូ ឆ្កែញីឈ្មោះមេគោរាត វាប្រទង់ប្រទាញជើង ឈ្លើងទាមភ្នែក ក្អែកចោះពោះ ហេតុតែព្រាហ្មណ៍ប្រមាថ ចៅជាលីនិងនាងក្រស្នានោះ ព្រាហ្មណ៍ធ្លាក់ទៅ មហានរកហោង ។ កាលនោះ ព្រះបាទសញ្ជ័យ ឲ្យរាជអាមាត្យប៉ាវគងសួររកញាតិសព្វស្រុកគម្រប់៧ថ្ងៃ គ្មានអ្នកណាជាញាតិព្រាហ្មណ៍នោះឡើយ ។ រីអស់ព្រះរាជទ្រព្យអម្បាលនោះ ដែលលោះព្រះរាជកុមារនោះ ក៏វិលមកជាព្រះរាជទ្រព្យវិញហោង ។