navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
អាល្លឺម៉ង់: ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

តំបន់​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា "Germania" ត្រូវ​បាន​រស់នៅ​ដោយ​ជនជាតិអាល្លឺម៉ង់​ជាច្រើន ដែល​គេ​បាន​ស្គាល់និង​កត់ត្រា​ក្នុង​ឯកសារ​នៅ​មុន​គ.ស. ១០០ ​។ នៅ​សតវត្សទី១០ ទឹកដី​អាល្លឺម៉ង់បាន​បង្កើត​ជា​ចំណុចកណ្ដាល​នៃចក្រភពរ៉ូមពិសិដ្ឋ (Holy Roman Empire) រហូតដល់​ឆ្នាំ​១៨០៦ ​។ ក្នុងកំឡុង​សតវត្សទី១៦ ភាគខាងជើង​អាល្លឺម៉ង់បាន​ក្លាយទៅជា​មជ្ឈមណ្ឌល​នៃ​ការធ្វើកំណែទម្រង់​លទ្ធិប្រូតេស្តង់​ ។ ប្រទេស​អាល្លឺម៉ង់សម័យទំនើប​នេះ​ដែរ ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើការ​បង្រួបបង្រួម​ជាលើកដំបូង ដោយ​ជ័យជម្នះ​ក្នុង​សង្គ្រាមបារាំង-ព្រុសឆ្នាំ១៨៧១​ ។ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៤៩ (ក្រោយ​សង្គ្រាមលោកលើកទី២) អាល្លឺម៉ង់​ត្រូវ​បាន​បែងចែក​ទៅជា​រដ្ឋ​ពីរ​គឺ​៖ អាល្លឺម៉ង់ខាងកើត និង អាល្លឺម៉ង់ខាងលិច តាមរយៈ​ខ្សែបន្ទាត់​ដែល​គ្រប់គ្រង​ដោយ​ពួក​សម្ព័ន្ធមិត្ត (សហរដ្ឋអាមេរិក ចក្រភពអង់គ្លេស សាធារណរដ្ឋបារាំង និង សហភាព​សូវៀត)។ រដ្ឋ​ទាំងពីរ​នេះ ត្រូវ​បាន​បង្រួបបង្រួម​សាជាថ្មី​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩០ ​។ អាល្លឺម៉ង់ខាងលិច បាន​ចូល​ជា​សមាជិក "សហគមន៍អឺរ៉ុប" (EC) នៅ​ឆ្នាំ​១៩៥៧ ដែល​ក្រោយមក​បាន​ក្លាយទៅជា "សហភាពអឺរ៉ុប" (EU) នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៣ ​។ អាល្លឺម៉ង់ក៏​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​តំបន់គ្មានព្រំដែនសិនហ្គេន (Shengen Zone) និងបាន​ដាក់​ឲ្យ​ចរាចរ​រូបិយប័ណ្ណអឺរ៉ូ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៩​ ។
អាល្លឺម៉ង់: ភូមិសាស្ដ្រ

ភូមិសាស្ដ្រ

left|thumb|230px|ផែនទីព្រំប្រទល់ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់
ប្រទេស​នេះ មាន​ព្រំប្រទល់ ខាងជើង​ជាប់នឹង​សមុទ្រខាងជើង ប្រទេស​ដាណឺម៉ាក និង​សមុទ្របាលទិក, ខាងកើត​ជាប់នឹង ប្រទេស​ប៉ូឡូញ និង​សាធារណរដ្ឋឆេក, ខាងត្បូង​ជាប់នឹង ប្រទេស​អូទ្រីស និង​ស្វីស, និង ខាងលិច​ជាប់នឹង ប្រទេស​បារាំង លុចហ្សំប៊ួរ បែលហ្សិក និង ហុឡង់ដ៍​។
អាល្លឺម៉ង់: សេដ្ឋកិច្ច

សេដ្ឋកិច្ច

អាល្លឺម៉ង់ គឺជា​មហាអំណាចសេដ្ឋកិច្ច​មួយ​ដ៏​សំខាន់ ជាមួយ​ផលទុនជាតិសរុប (GDP) ទី៣ (ឬ ទី៤) និង អំណាចទិញ (PPP) ទី៥ លើ​ពិភពលោក​។ អាល្លឺម៉ង់ គឺជា​អ្នកនាំចេញ​ផលិតផល​ធំជាងគេ​ទី១ និង​នាំចូល​ធំជាងគេ​ទី២​។ ក្នុង​រយៈពេល​ជាក់លាក់​មួយ អាល្លឺម៉ង់​បាន​រក្សាទុក​ថវិកាបម្រុង​ច្រើនជាង​ទី២ នៅខណៈដែល​ការចំណាយ​លើ​វិស័យយោធា​ស្ថិតនៅ​លំដាប់​ទី៦ នៅលើ​ពិភពលោក​។ អាល្លឺម៉ង់ ត្រូវ​បាន​គេ​ទទួលស្គាល់​ថា​ជា​អ្នកឈានមុខ​ជាច្រើន​ផ្នែក លើ​វិស័យ​វិទ្យាសាស្ត្រ និង​បច្ចេកវិជ្ជា​។
អាល្លឺម៉ង់ខាងកើត

អាល្លឺម៉ង់ខាងកើត ( ) ឈ្មោះជាផ្លូវការ សាធារណរដ្ឋប្រជាធិបតេយ្យអាល្លឺម៉ង់ គឺជាប្រទេសមួយនៅអឺរ៉ុបកណ្តាល ដែលមានតាំងពីការបង្កើតនៅថ្ងៃទី៧ ខែតុលា ឆ្នាំ១៩៤៩ រហូតដល់ការរំលាយនៅថ្ងៃទី៣ ខែតុលា ឆ្នាំ១៩៩០។ ត្រូវបានគេចាត់ទុកជាទូទៅថាជារដ្ឋកុម្មុយនិស្ត រដ្ឋនេះបានពណ៌នាខ្លួនឯងថាជាសង្គមនិយម "កម្មករ និងរដ្ឋកសិករ"។ ទឹកដីរបស់ខ្លួនត្រូវបានគ្រប់គ្រង និងកាន់កាប់ដោយកងកម្លាំងសូវៀត បន្ទាប់ពីការចុះចាញ់របស់ណាស៊ីអាល្លឺម៉ង់ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមលោកលើកទី២ នៅពេលដែលកិច្ចព្រមព្រៀងផតស្ដាម បានបង្កើតតំបន់កាន់កាប់របស់សូវៀត ដែលមានព្រំប្រទល់ខាងកើតដោយខ្សែអូឌឺរ-នីស្ត៍។  តំបន់សូវៀតបានឡោមព័ទ្ធទីក្រុងប៊ែរឡាំងខាងលិច ប៉ុន្តែមិនរួមបញ្ចូលខ្លួនទេហើយប៊ែរឡាំងខាងលិចនៅតែស្ថិតនៅក្រៅដែនសមត្ថកិច្ចរបស់សាធារណរដ្ឋប្រជាធិបតេយ្យអាល្លឺម៉ង់ ។ ពីឆ្នាំ១៩៤៩ ដល់ឆ្នាំ១៩៨៩ ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ខាងកើតគឺជាផ្នែកមួយនៃប្លុកបូព៌ាក្នុងសង្រ្គាមត្រជាក់។  អ្នកប្រាជ្ញ និងអ្នកសិក្សាភាគច្រើនពណ៌នាសាធារណរដ្ឋប្រជាធិបតេយ្យអាល្លឺម៉ង់ ថាជារបបអំណាចផ្តាច់ការ។ 
TEast Germany
TEast Germany
អាវ ប៉ាក់

ជា ​អាវ ​បែប​ប្រពៃណី​របស់ ​ស្ត្រី​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា ។ អាវ​នេះ​បាន​ចែករំលែក​គុណលក្ខណៈ​ជា​ច្រើន​ជាមួយ​នឹង​រ៉ូប​អាវ Kebaya របស់​ប្រទេស​ឥណ្ឌូណេស៊ី រួម​ទាំង​អំបោះ​មាស​ប៉ាក់​ដ៏​ល្អិតល្អន់​ដែល​ប្រើ​ក្នុង​កំណែ​ផ្លូវការ​របស់ Kebaya។ ជាធម្មតាគេពាក់ជាមួយនឹង សំពត់ ហូល Reflections of a Khmer Soul By Navy Phim, p. 52 ជាសម្លៀកបំពាក់ដែលពាក់ជុំវិញដងខ្លួនខាងក្រោម ដែលជួនកាលប្រើអំបោះមាសជាលក្ខណៈផ្លូវការ និងឆើតឆាយជាងក្នុងប្រពៃណីខ្មែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សារុង នៅតែត្រូវបានប្រើប្រាស់ជាញឹកញាប់ជាមួយ អាវប៉ាក់ ដោយជនជាតិ ចាម និង ជ្វា នៅតាមតំបន់ក្រីក្រ និងជនបទនៃប្រទេស។

ប្រជាជនខ្មែរ ចាត់ទុកអាវប៉ាក់ជាឈុតបុរាណ ប៉ុន្តែទាន់សម័យដែលប្រើប៉ាក់ប្រពៃណីខ្មែរ។ ក្នុង​សតវត្ស​ទី​២១ អាវ​ធំ​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ជា ​សម្លៀក​បំពាក់​ជាតិ ​របស់​កម្ពុជា។ សម្លៀក​បំពាក់​បុរាណ​បាន​បាត់បង់​ប្រជាប្រិយភាព​ក្នុង​ចំណោម​ស្ត្រី​ខ្មែរ។ អាវបំពង់  មានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធជាមួយ ជនជាតិចាម ដែលជាជនជាតិភាគតិចក្នុងប្រទេសកម្ពុជា Seams of Change, by Reyum p. 25 និង ស្បៃ ដែលជាកន្សែងរុំស្មាដូចទៅនឹងសម័យ អាណាចក្រខ្មែរ ។ Seams of Change, by Reyum p. 71
អាវផាយ

រូបភាពតូច|ព្រះករុណាព្រះបាទនរោត្ដមសុរាម្រិត

អាវផាយ (រាជស័ព្ទហៅថា «ព្រះភូសាផាយ») ជាអាវវែងរលុងស្រុងដល់ជង្គង់ឬដល់ស្មងជើង ដៃវែង ចំហមុខ ពុំមានដាក់ឡេវទេ ច្រើនធ្វើពីសំពត់ស្បៃ មានពណ៌ផ្សេងៗ ប៉ាក់ផ្កាឬឌិន ហើយមានចំនៅជាយខាងក្រោម ខាងមុខ ចុងដៃ ព្រមទាំងប៉ាននៅលើដៃអាវដោយកំណាត់សំពត់ពណ៌និងមានរចនាជាក្បាច់លម្អផ្សេងៗ។ អាវផាយប្រើសម្រាប់ពាក់គ្របពីលើអាវធម្មតា (ពិសេសពាក់លើអាវកត្រង់) របស់មនុស្សប្រុស នៅក្នុងពិធីតាមប្រពៃណី ឬក្នុងពិធីជាផ្លូវការផ្សេងៗ។ គេធ្វើអាវនេះឲ្យមានពណ៌ មានក្បាច់រចនា និងគុណភាពកំណាត់សំពត់ទៅតាមកម្រិតបុណ្យសក្តិ ឋានៈ កិត្តិយសរបស់មនុស្សនានា។

នៅស្រុកខ្មែរមានប្រើអាវផាយរបៀបនេះយូរយារតាំងពីរាប់សតវត្សមុនមកម្ល៉េះ ហើយនៅទីនេះខ្ញុំសូមបង្ហាញភស្តុតាងជាឧទាហរណ៍ខ្លះៗ។ បើមើលទៅចម្លាក់នៅតាមប្រាសាទបុរាណមួយចំនួន យើងនឹងឃើញមានរូបមនុស្សពាក់អាវវែងបែបនេះជាច្រើន ដូចយ៉ាងចម្លាក់នៅប្រាសាទបាយ័ន្ត ស.វ.ទី១២ជា ដើម៖ យើងឃើញមានមនុស្សប្រុសម្នាក់អង្គុយក្នុងរយាងលើខ្នងដំរី មានពាក់អាវផាយវែង តែដៃអាវនោះខ្លី។ មានមនុស្សប្រុសជាច្រើនបែបជាទាហានពាក់អាវវែងស្រុងដល់ជង្គង់ ជាចម្លាក់បង្ហាញពីក្បួនហែវត្ថុជាទីសក្ការៈ (ប្រហែលជាព្រះភ្លើង) ហើយមានមនុស្សប្រុសខ្លះពាក់អាវផាយវែងៗនេះដែរ។ ក្បួនហែដែលមានបុរសពាក់អាវផាយរបៀបនេះក៏នៅតែមានជាធម្មតាក្នុងព្រះរាជពិធីផ្សេងៗតាមទំនៀមព្រះមហាក្សត្រខ្មែរបច្ចុប្បន្ន។ បើយើងពិនិត្យមើលមកសម័យក្រោយៗពីនោះទៀត ពោលគឺក្នុងសម័យកណ្តាលក៏ឃើញថាគេប្រើអាវផាយក្នុងពិធីធំៗជាធម្មតាដែរ។ 
រូបភាពតូច|ប្រាសាទបាយ័ន

ក្នុងក្បួនប្រាប្ដាភិសេក ឆ្នាំ១៦១៣ មាននិយាយច្រើនដងពីព្រះរាជាត្រូវទ្រង់ព្រះភូសាផាយ និងព្រាហ្មណ៍បុរោហិត ព្រមទាំងនាម៉ឺនសព្វមុខមន្ត្រីនានា ពាក់អាវផាយជាពណ៌ផ្សេងៗទៅតាមកិច្ចពិធី និងតាមបណ្តាសក្ដិរៀងៗខ្លួន  ហើយជួនកាលមានប្រើអាវផាយពណ៌ទៅតាមថ្ងៃនីមួយៗផង។ រីឯសម័យសព្វថ្ងៃនេះក៏យើងនៅតែឃើញមានប្រើអាវផាយដដែលទៅតាមកិច្ចពិធីជាប្រពៃណីខ្លះ ទាំងក្នុងព្រះបរមរាជវាំង ទាំងនៅតាមបណ្តាស្រុកភូមិនានា។
រូបភាពតូច|ព្រះករុណាព្រះបាទសម្តេចព្រះនរោត្តម សីហនុ ធ្វើជាស្តេច មាឃក្នុងព្រះរាជពិធីបុណ្យច្រត់ព្រះនង្គ័លនៅទសវត្ស១៩៦០
រូបភាពតូច|ព្រះករុណាព្រះបាទស៊ីសុវត្តិមុនីវង្ស គង់ព្រះទីនាំងអស្សត
អាស មីក្រូអវ៉េង់ទូរ៉ាស ដេ ទីតូ អេ មូដា

អាស មីក្រូអវ៉េង់ទូរ៉ាស ដេ ទីតូ អេ មូដា () គឺជារូបថ្លុកប្រេស៊ីល បង្កើត​ឡើងដោយ Victor-Hugo Borges និងត្រូវបានចេញផ្សាយនៅថ្ងៃទី ១២ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០១៨ នៅលើ ធីវី កូល់តូរ៉ា។
អាស មីក្រូអវ៉េង់ទូរ៉ាស ដេ ទីតូ អេ មូដា: សាច់រឿង

សាច់រឿង 
ទីតូ (Tito), ក្មេងប្រុសអាយុ ៨ ឆ្នាំតូចបំផុតនៅលើពិភពលោករកឃើញនៅក្នុងទីធ្លាខាងក្រោយរបស់គាត់, ភូមិតូចបំផុតនៅលើពិភពលោក៖ មីនី-មីនី (Mini-Mini), រស់នៅដោយសត្វសប្បាយបំផុតនិងចង់ដឹងចង់ឃើញ។
អាស មីក្រូអវ៉េង់ទូរ៉ាស ដេ ទីតូ អេ មូដា: តួអង្គ

តួអង្គ 

 ទីតូ () គឺជាក្មេងប្រុសតូចអាយុ ៨ ឆ្នាំ។
 មូដា () គឺជារុក្ខជាតិទារក។
 ពូឌីម () គឺជាផេនដានិងមិត្តល្អបំផុតរបស់ទីតូ។ នាងពាក់រំពត់​ធ្មេញ។
 ចូអានីណា () គឺជាអណ្តើកមាសដែលចូលចិត្តលេងកីឡា។
 វិចទ័រ-ពុហ្គោ () គឺជាអាជ្រួញពណ៌ផ្កាឈូក។
 បែលវីស () គឺជាចៀមពណ៌លឿងអ្នកច្រៀង។
 អូតាវីអូ () គឺជាមឹកពណ៌កាប់ស្តាំង។
 ខូណេលីអូ () គឺជាទីទុយអ្នកយកព័ត៌មានពណ៌ខៀវ។
 លូហ្វា () គឺជាទន្សាយពណ៌ស្វាយស្រាល។
អាស មីក្រូអវ៉េង់ទូរ៉ាស ដេ ទីតូ អេ មូដា: ចេញផ្សាយ

ចេញផ្សាយ 
+ប៉ុស្តិ៍ចេញផ្សាយធីវី កូល់តូរ៉ា១២ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០១៨ឌិស្កូវើរី គីដសខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០១៩ធីវី ប្រាស៊ីល៥ ខែសីហា ឆ្នាំ ២០១៩
អាសតាណា

អាសតាណា (; ) ដើមឡើយគេស្គាល់ថាជា អាកម៉ូលីនស្ក៍ (), ត្សេលីណូហ្គ្រាដ (), និងឈ្មោះថ្មីបំផុត នុរស៊ុលតង់ () គឺជារាជធានីរបស់ប្រទេសកាហ្សាក់ស្ថាន ទីក្រុងបានទទួលឈ្មោះបច្ចុប្បន្ននៅថ្ងៃទី 17 កញ្ញាឆ្នាំ 2022 បន្ទាប់ពីការបោះឆ្នោតជាឯកច្ឆ័ន្ទនៅក្នុងសភាកាហ្សាក់ស្ថានត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះតាមលោក នុរស៊ុលតង់ ណាហ្សារបាយ៉េវ ប្រធានាធិបតីកាហ្សាក់ស្ថានពីឆ្នាំ 1990 ដល់ 2019

ទីក្រុងនេះស្ថិតនៅលើច្រាំងទន្លេអ៊ីស៊ីមនៅភាគខាងជើងភាគកណ្តាលនៃប្រទេសកាហ្សាក់ស្ថាន ក្នុងតំបន់អាកម៉ូឡា ទោះបីជាត្រូវបានគ្រប់គ្រងជាទីក្រុងដែលមានឋានៈពិសេសដាច់ដោយឡែកពីតំបន់ផ្សេងទៀតក៏ដោយ ការប៉ាន់ស្មានផ្លូវការឆ្នាំ 2020 បានរាយការណ៍ថាចំនួនប្រជាជន 1,136,008 នៅក្នុងដែនកំណត់ទីក្រុង ធ្វើឱ្យវាក្លាយជាទីក្រុងធំទីពីរនៅក្នុងប្រទេស បន្ទាប់ពីទីក្រុងអាល់ម៉ាទី ដែលធ្លាប់ជារាជធានីរហូតដល់ឆ្នាំ 1997 ទីក្រុងនេះបានក្លាយជារដ្ឋធានីនៃប្រទេសកាហ្សាក់ស្ថានក្នុងឆ្នាំ 1997 ចាប់តាំងពីពេលនោះមក វាបានរីកចម្រើន និងអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចទៅជាទីក្រុងទំនើបបំផុតមួយនៅអាស៊ីកណ្តាល នៅឆ្នាំ 2021 រដ្ឋាភិបាលបានជ្រើសរើសនុរស៊ុលតង់ជាគោលដៅអាទិភាពមួយក្នុងចំណោមគោលដៅទាំង 10 សម្រាប់ការអភិវឌ្ឍន៍ទេសចរណ៍

ទីក្រុងនុរស៊ុលតង់ទំនើបគឺជាទីក្រុងដែលបានគ្រោងទុក​ បន្ទាប់ពីដំណើរការនៃដើមទុនដែលបានគ្រោងទុកផ្សេងទៀត បន្ទាប់ពីក្លាយជារដ្ឋធានីនៃប្រទេសកាហ្សាក់ស្ថាន ទីក្រុងនេះបានផ្លាស់ប្តូររូបរាងរបស់វាយ៉ាងខ្លាំង ផែនការមេរបស់ទីក្រុងនេះត្រូវបានរចនាឡើងដោយលោកគីស្សូ គុរ៉ុកាវ៉ា​ ស្ថាបត្យករជប៉ុន​​ ជាអាសនៈរបស់រដ្ឋាភិបាលកាហ្សាក់ស្ថាន នុរស៊ុលតង់គឺជាទីតាំងនៃសភា តុលាការ​កំពូល វិមានប្រធានាធិបតីអាកអូរដា (អាកូរដា) និងនាយកដ្ឋាន និងទីភ្នាក់ងាររដ្ឋាភិបាលជាច្រើន​ ជាផ្ទះសម្រាប់អគារអនាគតជាច្រើនប្រភេទ រួមទាំងអគារខ្ពស់ៗជាច្រើន
អាសនា

អាសនា (អង់គ្លេស: Altar) ជាកន្លែងថ្វាយតង្វាយដុត នៅក្នុងព្រះវិហារ។ ជាអ្វីដែលគេសង់ឡើងសម្រាប់ជាទីថ្វាយតង្វាយ ដូចជាយញ្ញបូជាជាដើម សម្រាប់គោលបំណងសាសនា។

ជាធម្មតា អាសនាត្រូវបានគេឃើញមាននៅតាមស្តូបនានា ហើយវាអាចស្ថិតនៅក្នុងព្រះវិហារ និងកន្លែងថ្វាយបង្គំផ្សេងៗទៀតដែរ។ សព្វថ្ងៃនេះ អាសនាត្រូវបានប្រើនៅក្នុងសាសនាគ្រីស្ទ សាសនាព្រះពុទ្ធ សាសនាហ៊ីនឌូ សាសនាស៊ីនតូ និងសាសនាតៅជាដើម។
អាសនា: ព្រះគម្ពីរហេព្រើរ

ព្រះគម្ពីរហេព្រើរ 
អាសនា (ភាសាហេព្រើរ , mizbe'ah, "កន្លែងសម្លាប់សត្វដើម្បីធ្វើយញ្ញបូជា ឬ កន្លែថ្វាយយញ្ញបូជា")"Altar", Encyclopedia Biblica តាមរយៈព្រះគម្ពីជាភាសារហេព្រើរបានឲ្យដឹងថា អាសនាជាទូទៅធ្វើពីដី ឬពីថ្្មដែលគ្មានរាងកំណត់ច្បាស់លាស់។()() ជាទូទៅ អាសនាត្រូវបានគេដាក់បញ្ឈរនៅកន្លែងដែលអាចមើលឃើញច្បាស់() អាសនាដំបូង ត្រូវាបានកត់ត្រាក្នុងព្រះគម្ពីជាភាសាហេព្រើរ ដែលត្រូវបានដាក់បញ្ឈរដោយណូអេ។() ដោយអ័រប្រាហាំ(  ) ដោយអ៊ីសាក() ដោយយ៉ាកុប( ) និងដោយម៉ូសេ(។
អាសនា: ព្រះវិហារប្រូតេស្តង់

ព្រះវិហារប្រូតេស្តង់ 
រូបភាពតូច|អាសនានៅព្រះវិហារព្រះយេស៊ូវលូធើរ៉ាន (the Lutheran Jesus Church) ក្នុងសង្កាត់ Valby, រដ្ឋធានី Copenhagen។
មានអាសនាផ្សេងៗគ្នាជាច្រើនក្នុងនិកាយប្រូតេស្តង់។ ព្រះវិហារខ្លះ ដូចជាលូធើរ៉ាន( Lutheran), មានអាសនាជាច្រើនស្រដៀងគ្នាអាសនារបស់ខាងអង់គ្លីកង់ (Anglican )ឬ កាតូលិច ដែលគេប្រើសម្រាប់ពិធីលៀងព្រះអម្ចាស់ (Lord's Supper)។ ព្រះវិហាររបស់ពួកកាលវិន បាបទីស្ទ ខនហ្គ្រីហ្គេសិនណល និងក្រុមដែលគ្មាននិកាយ ព្រះវិហារទាំងនេះគ្មានអាសនាទេ ប៉ុន្តែគេមានតុសម្រាប់ធ្វើពិធីប្រកបគ្នា (Communion Table) ជំនួសវិញ ដែលតុនោះលម្អរទៅដោយក្រណាត់ផាឌិប មានព្រះគម្ពីរដែលបើកស្រាប់ និងមានទានមួយគូ។ តុនេះមិនមែនសំដៅទៅលើ "អាសនា" ព្រោះគេមិនបានឃើញមានការធ្វើពិធីប្រកបដ៏វិសុទ្ធ (Holy Communion) ឡើយ។Michael Keene, Christian Churches Nelson Thornes 2001, p. 58  តុខ្លះត្រូេវបានដាក់នៅមួយកន្លែង តុខ្លះទៀតត្រូវបានលើកយកមកដាក់នៅពេលណាមានការធ្វើពិធីប្រកបដ៏វិសុទ្ធ។Harvey Cox, Fire from Heaven (Da Capo Press 2001 ), p. 274Elaine J. Lawless, God's Peculiar People (University of Kentucky 2005 ), p. 57Gary Bouma, Australian Soul (Cambridge University Press 2006 ), p. 95
ធ្វេង|រូបភាពតូច|អាសនាដែលធ្វើឡើងក្នុងពេលជាមួយគ្នា នៅ Lutheran Bavnehøj Kirke.
ព្រះវិហារខាងនិកាយមេតូឌីស និងព្រះវិហារខាងនិកាយអ៊ីវិនជែលិីខល (evangelical) ខ្លះ ក៏មានអាសនាដែរ ដែលគេឲ្យឈ្មោះថា អាសនាហៅ (altar call), ជាកន្លែងដែលគេអញ្ជើញពួកអ្នកជឿថ្មីៗ ដែលចង់ធ្វើការប្ដេជ្ញាខាងវិញ្ញាណចំពោះព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ឲ្យមកខាងមុខជាសាធារណៈ។  អាសនានេះត្រូវបានដាក់ឈ្មោះដូច្នេះ គឺដោយសារតែពួកអ្នកដែលទូលអង្វរត្រូវលត់ជង្គង់នៅត្រង់បង្កាន់ដៃដែលនៅជុំវិញអាសនា នៅបរិវេនខាងមុខអាសនានោះ នៅពេលការថ្លែងព្រះបន្ទូលបានបញ្ចប់។ ពួកអ្នកដែលមកខាងមុខ ត្រូវអធិស្ឋានដើម្បីឲ្យបានសង្គ្រោះពីបាប។ នៅក្នុងនិកាយអ៊ីវិនជែលិីខល (evangelical) យល់ថា ប្រសិនបើគេអធិស្ឋានអស់ពីចិត្ត នោះគេទទួលបានសេចក្ដីសង្គ្រោះ។ 

អាសនានៅក្នុងព្រះវិហារលូធើរ៉ាន មានលក្ខណៈស្រដៀងគ្នានឹងអាសនារបស់រ៉ូមែនកាតូលិច និងអង់គ្លីកង់។ ពួកលូធើរ៉ានជឿថាអាសនាតំណាងឲ្យព្រះគ្រីស្ទ ហើយគួរតែត្រូវបានប្រើដើម្បីធ្វើពិធីញែកជាវិសុទ្ធ និងដើម្បីរៀបចំពិធីលៀងព្រះអម្ចាស់ (Eucharist)។Altar Guild and Sacristy Handbook by S. Anita Stauffer (Augsburg Fortress) អាសនាខាងលូធើរ៉ាន ជាធម្មតាធ្វើពីថ្មក្រានីត ប៉ុន្តែក៏មានប្រើវត្ថុធាតុដើមផ្សេងៗទៀតដែរ ហើយអាសនានេះមានដាក់ឈើឆ្កាងនៅខាងលើ។LCMS vs. Catholic churches). Retrieved 2010-01-18Isabel Hapgood. Service Book of the Holy Orthodox-Catholic Apostolic Church (Antiochian Orthodox Christian Archdiocese, 1975), p. 614.Liu Zhongyu, "The Relationships between Confucianism, Buddhism, Taoism and Folk Custom", Journal Shijie Zongjiao, 1996: 24-32 (Regarding "baibai" as the term for the act of offering incense as a form of worship.)Silvers, Brock. The Taoist Manual (Honolulu: Sacred Mountain Press, 2005), p. 74Liturgy of the Druids
អាសនៈ របស់សន្ត សិលា

អាសនៈ របស់សន្ត សិលា  ឡាតាំង៖ Cathedra Petri   ឆ្នាំ ១៦៥៧–១៦៦៦ ( ១៦៥៧–១៦៦៦ ) កាតាឡុក ៦១ ប្រភេទ រូបចម្លាក់ មធ្យម មាស សំរិទ្ធ ទីតាំង វ៉ាទីកង់
រូបភាពតូច| ព្រះរាជបល្ល័ង្ករបស់សម្តេចប៉ាប។
រូបភាពតូច| ព្រះរាជបល្ល័ង្ករបស់សម្តេចប៉ាបនៅត្រូវបានលាតត្រដាងជាសាធារណៈចុងក្រោយនៅឆ្នាំ ១៨៦៧។ 
អាសនៈ របស់សន្តៈសិលា (    ) គឺជាវត្ថុបុរាណមួយដែល ត្រូវបាន អភិរក្សនៅក្នុង វិហារវិហារធំ របស់សន្ត សិលា ក្នុង ទីក្រុង វ៉ាទីកង់ ដែលជាតំបន់អធិបតេយ្យភាពរបស់ សម្តេចប៉ាប នៅក្នុង ទីក្រុងរ៉ូម ប្រទេសអ៊ីតាលី ។ ព្រះសារីរិកធាតុគឺជា បល្ល័ង្ក ឈើដែលប្រពៃណីអះអាងថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់សាវក សីលា ដែលជាអ្នកដឹកនាំ គ្រិស្តបរិស័ទសម័យដើម នៅទីក្រុងរ៉ូម និង សម្តេចប៉ាប ទីមួយ ។  វត្ថុបុរាណនេះត្រូវបានរុំព័ទ្ធដោយចម្លាក់សំរិទ្ធ ករណីរចនាឡើងដោយ កីឡាករ Gian Lorenzo Bernini និងប្រតិបត្តិការរវាង ឆ្នាំ១៦៤៧ និង ១៦៥៣។ ក្នុងឆ្នាំ ២០១២ សម្តេចប៉ាប បេណេឌីកទី១៦ បាន ពណ៌នា អាសនៈ របស់សន្តៈសិលា ថាជា "និមិត្តរូបនៃបេសកកម្មពិសេសរបស់ពេត្រុស និងអ្នកស្នងតំណែងរបស់គាត់ ដើម្បីចិញ្ចឹមហ្វូងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដោយរក្សាវាឱ្យរួបរួមក្នុងសេចក្តីជំនឿ និងក្នុងសេចក្តីសប្បុរសផង" ។
អាសនៈ របស់សន្ត សិលា: ការពិពណ៌នា

ការពិពណ៌នា 
វត្ថុបុរាណខ្លួនគឺជាកៅអីធ្វើពីឈើដែលខូចដោយសារការកាប់ និងដង្កូវ។ កៅអី​មាន​ចិញ្ចៀន​ដែក​នៅ​ជាប់​នឹង​ផ្នែក​នីមួយៗ ​។ ផ្នែកខាងក្រោយ និងផ្នែកខាងមុខនៃកៅអីត្រូវបានតុបតែងដោយភ្លុកឆ្លាក់។ ការពិពណ៌នានេះបានមកពីឆ្នាំ ១៨៦៧ នៅពេលដែលវត្ថុបុរាណនួយនេះត្រូវបានថតរូប និងដាក់តាំងសម្រាប់ការគោរព។
អាសនៈ របស់សន្ត សិលា: ពិធីបុណ្យ នៃអាសនៈ របស់សន្ត សិលា

ពិធីបុណ្យ នៃអាសនៈ របស់សន្ត សិលា 
តាមប្រពៃណីរបស់ជនជាតិរ៉ូម៉ាំងបុរាណ គេមានពិធីគោរពអ្នកដែលបានចែនឋានទៅហើយម្យ៉ាងគឺ ពេល ពួកគេអង្គុយពិសាអាហារជិតផ្នូររបស់សមាជិករបស់ក្រុមគ្រួសារនោះ ហើយក្នុងជុំវិញតុបាយ គេទុកកៅអីមួយ ឲ្យទទេ សម្រាប់អ្នកដែលចែកឋានទៅនោះ។ មានន័យថា ទោះបីសមាជិករបស់គ្រួសារនោះស្លាប់ទៅហើយ ក៏ដោយ ក៏គេនៅតែនឹករលឹកដល់។

ដូចគ្នាដែរ ចាប់ពីសតវត្សទី ៤ គ្រិស្តបរិស័ទចាប់ផ្តើមរំលឹកកៅអីទំនេរ ឬ អាសនៈ របស់ សន្តសិលា ដែលចែកឋានទៅហើយនោះ។ រឿងនេះភ្ជាប់ទៅនឹងអ្នកដឹកនាំរបស់ព្រះសហគមន៍ ដែលមាន សន្តសិលាជាគ្រឹះ (និងលោកប៉ូល) ហើយមានការបន្តទៅក្នុងឋានៈជា សម្តេចប៉ាបបន្តបន្ទាប់មករហូតដល់ សព្វថ្ងៃនេះ។ 

ព្រះសហគមន៍កាតូលិកមានជំនឿលើព្រះសហគមន៍ ដែលមានព្រះយេស៊ូជាព្រះសិរសា(ក្បាល) ដោយ ប្រកាសថា ព្រះសហគមន៍កាតូលិកគឺ ដ៏វិសុទ្ធ, សកល និងបន្តពីក្រុមគ្រិស្តទូត ជាពិសេស អាសនៈ របស់សន្តៈសិលា ជានិមិត្តរូបរបស់ការបន្តពីក្រុមគ្រិស្តទូតនេះ៕
អាសវៈ: និយមន័យ

និយមន័យ
ភាសា​បាលី​ហៅ​ថា អាសវៈ (Āsava) រី​ឯ​ភាសា​សំស្ក្រឹត​ហៅ​ថា អាស្រវៈ (Āśrava) ឬ អាសវកិលេស ជា គ្រឿង​សៅហ្មង​នៃ​ចិត្ត ដែល​ដេក​ត្រាំសម្ងំ ក្នុង​បុថុជ្ជន​ទាំង​អស់ ។ អាសវៈ​​ទុក​ដូច​ជា​គ្រឿងពុល គ្រឿង​ពុករលួយ ដែល​ឃុំឃាំង​សត្វ​លោក​ទុក​ក្នុង​សំសារវដ្ត ។  ​

បណ្ឌិត​ លីលី​ ដេ ស៊ីលវ៉ា (Lily De Silva, PhD) បាន​សរសេរ​ថា អាសវៈ ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​រំឭក​ជា​ញឹកញយ​​នោះ មាន កាមាសវៈ, ភវាសវៈ, ទិដ្ឋាសវៈ​ និង អវិជ្ជាសវៈ ។ លោក​ ហ័រណឺ (Horner) បក​ប្រែ​ពាក្យ​ទាំង​នេះ​ថា​ជា គ្រឿង​សៅហ្មង​​ក្នុង​អារម្មណ៍​រំភើប (​កាម)​​, គ្រឿង​នាំ​ឲ្យ​ត្រឡប់​ទៅ​កើត​វិញ (ភព), គ្រឿង​នាំ​ឲ្យ​យល់​ខុស (ទិដ្ឋិ) និង អវិជ្ជា ។ ពាក្យ​ថា គ្រឿង​សៅហ្មង បង្កប់​ន័យ​ថា ធ្វើ​ឲ្យ​ពុក​ផុយ​ ឬ រលួយ​បន្តិច​ម្តង​ៗ ។ ន័យ​ប្រៀបធៀប​ទាំង​នេះ ប្រហែល​ជា​ពិពណ៌នា​​លក្ខណៈ​សម្គាល់​មួយ​ចំនួន​នៃ​សញ្ញាណ​​របស់​អាសវៈ ពោល​គឺ បើ​រក្សា​ទុក​យូរ​ពេក​នៅ​ក្នុង​ឃ្លាំង វា​នឹង​ជ្រាប​លេច​ចេញ វា​នឹង​ប្រឡាក់ វា​នឹង​ពុកផុយ ។ល។

លោក​ រដ្ឋាគ្រិសណ័ន (Radhakrishnan) បញ្ជាក់​ថា ពាក្យ អាសវៈ ត្រូវ​បាន​យក​ទៅ​ប្រើ​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​ធម្មបទ នៅ​ត្រង់​ប្រយោគ​លេខ ៩៣, ២២៦, ២៥៣, ២៩២ និង ២៩៣ ។ 

[អរហន្តវគ្គ ៧ ខ ៩៣] ជនណា អស់អាសវៈហើយ ទាំងមិនអាស្រ័យ (តណ្ហា និង ទិដ្ឋិ) ក្នុងអាហារ ជនណា មាន​សុញ្ញតវិមោក្ខ អនិមិត្តវិមោក្ខ និង អប្បណិហិតវិមោក្ខ ជាគោចរ ដំណើររបស់ជននោះ គេកម្រដឹងបាន ដូច​ដំណើរនៃពួកសត្វស្លាបឰដ៏អាកាស ដូច្នោះ ។

[កោធវគ្គ ១៧ ខ ២២៦]​ ...

[មលវគ្គ ១៨ ខ ២៥៣]​ ...

[បកិណ្ណកវគ្គ ២១ ខ ២៩២]​ ...

[បកិណ្ណកវគ្គ ២១ ខ ២៩៣]​ ...
អាសវៈ: អាសវៈ ៤ យ៉ាង

អាសវៈ ៤ យ៉ាង

១- កាមាសវៈ ការជាប់តម្រាំនៅក្នុងកាម
២- ភវាសវៈ ការជាប់តម្រាំនៅក្នុងភព
៣- ទិដ្ឋាសវៈ ការជាប់តម្រាំក្នុងទិដ្ឋិ សេចក្តីយល់ខុស
៤- អវិជ្ជាសវៈ ការជាប់តម្រាំក្នុងអវិជ្ជា សេចក្តីមិនដឹង ។
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ព្រះពុទ្ធសាសនា
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:គន្ថធុរៈ
អាស៊ាន

អាស៊ាន (ចេញពីពាក្យថា ASEANដោយមានឈ្មោះពេញជាភាសាអង់គ្លេសថា Association of Southeast Asian Nations) ឬជាខ្មែរថា សមាគមន៍ប្រជាជាតិអាស៊ីអាគ្នេយ៍ គឺជាអង្គការថ្នាក់តំបន់មួយ រួមមានប្រទេសនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ទាំងដប់ ដែលជួយជំរុញកិច្ចសហប្រតិបត្តិការអន្តររដ្ឋាភិបាលនិងជួយសម្រួលការធ្វើសមាហរណកម្មសេដ្ឋកិច្ច នយោបាយ សន្តិសុខ យោធា ការអប់រំ និងវប្បធម៌សង្គមក្នុងចំណោមសមាជិកទាំងអស់ និងបណ្តាប្រទេសនៅអាស៊ីប៉ាស៊ីហ្វិក។ ចាប់តាំងពីការបង្កើតឡើងដំបូងនៅថ្ងៃទី៨ ខែសីហា ឆ្នាំ១៩៦៧ ដោយប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី ម៉ាឡេស៊ី ហ្វីលីពីន សិង្ហបុរី និងថៃ អង្គការនេះបានពង្រីកខ្លួនដោយមានការចូលរួមបន្ថែមពីប្រទេសប៊្រុយណេ កម្ពុជា មីយ៉ាន់ម៉ា ឡាវ និងវៀតណាម។ អាស៊ានគ្រប់ដណ្ដប់លើផ្ទៃដីសរុប ៤,៥២២,៥១៨ គីឡូម៉ែត្រការ៉េដែលស្មើនឹង ៣% នៃផ្ទៃដីផែនដីសរុប និងប្រជាជនសរុបប្រមាណ ៦៦៨ លាននាក់ ស្មើនឹង ៨% នៃប្រជាជនពិភពលោក។ 

គោលបំណងសំខាន់នៃអង្គការនេះគឺការជំរុញនូវកំណើនសេដ្ឋកិច្ច វឌ្ឍនភាពសង្គម និងការវិវត្តសង្គមសម្រាប់សមាជិកទាំងអស់ រួមជាមួយការការពារស្ថិរភាពនៅក្នុងតំបន់ និងការផ្ដល់យន្តការមួយសម្រាប់ប្រទេសជាសមាជិកដើម្បីដោះស្រាយទំនាស់ដោយសន្តិវិធី។ នៅឆ្នាំ២០១៥ GDP ជាមធ្យមនៃអាស៊ានគឺបានកើនឡើងជាង ២.៨ លានលានដុល្លារអាមេរិក។ ប្រសិនបើអាស៊ានជាប្រទេសមួយ វានឹងក្លាយជាប្រទេសជាប់ចំណាត់ថ្នាក់ជាប្រទេសមហាអំណាចសេដ្ឋកិច្ចទីប្រាំនៅលើពិភពលោក បន្ទាប់ពីសហរដ្ឋអាមេរិក ចិន ជប៉ុន អាល្លឺម៉ង់ និង ចក្រភពអង់គ្លេស។ អាស៊ានបានចូលរួមក្នុងការកំណត់ខ្សែព្រំដែនរបស់ប្រទេសឥណ្ឌា ចិន បង់ក្លាដេស ទីម័រខាងកើត និងប៉ាពួនូវែលគីនេ និងកំណត់ព្រំដែនសមុទ្ររបស់ប្រទេសឥណ្ឌា ចិន និងអូស្រ្តាលី។ទាំងប្រទេសទីម័រខាងកើតនិងប៉ាពួនូវែលគីនេត្រូវបានគាំទ្រដោយសមាជិកអាស៊ានមួយចំនួនឱ្យក្លាយជាសមាជិកពេញសិទ្ធិនៅក្នុងអង្គការនេះ។
អាស៊ាន: មូលនិធិ

មូលនិធិ 
អាស៊ានត្រូវបានបង្កើតឡើងជាអង្គការមួយនៅឆ្នាំ១៩៦១ ដែលមានឈ្មោះថាសមាគមអាស៊ីអាគ្នេយ៍(ASA) ដែលជាក្រុមមួយដែលមានប្រទេសចូលរួមដូចជាហ្វីលីពីន ម៉ាឡេស៊ី និងថៃ។អាស៊ានត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅថ្ងៃទី៨ ខែសីហា ឆ្នាំ១៩៦៧ នៅពេលដែលរដ្ឋមន្រ្តីការបរទេសនៃប្រទេសចំនួនប្រាំដូចជាឥណ្ឌូណេស៊ី ម៉ាឡេស៊ី ហ្វីលីពីន សិង្ហបុរី និងថៃបានចុះហត្ថលេខាលើសន្ធិសញ្ញាអាស៊ានដែលត្រូវបានគេស្គាល់ជាទូទៅថាជាសន្ធិសញ្ញាក្រុងបាងកក។

ការបង្កើតអាស៊ានត្រូវបានជំរុញឱ្យមានការប្រឆាំងលទ្ធិកុម្មុយនិស្តនិងការស្រេកឃ្លានក្នុងការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ច។

អាស៊ានបានរីកចម្រើននៅពេលដែលប្រទេសប្រ៊ុយណេបានក្លាយជាសមាជិកទីប្រាំមួយនៅថ្ងៃទី៧ ខែមករា ឆ្នាំ១៩៨៤ ក្នុងរយៈពេលមួយសប្ដាហ៍បន្ទាប់ពីប្រ៊ុយណេទទួលបានឯករាជ្យ។
អាស៊ាន: ការពង្រីកនិងការធ្វើសមាហរណកម្ម

ការពង្រីកនិងការធ្វើសមាហរណកម្ម 
អាស៊ានបានសម្រេចការសម្រុះសម្រួលបានកាន់តែច្រើននៅពាក់កណ្ដាលទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៧០ ដែលបានផ្លាស់ប្ដូរតុល្យភាពអំណាចនៅតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ បន្ទាប់ពីការបញ្ចប់នៃសង្រ្គាមវៀតណាម។កំណើនសេដ្ឋកិច្ចថាមវន្តរបស់តំបន់នេះក្នុងអំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៧០ ការពង្រឹងអង្គការធ្វើឱ្យអាស៊ានអនុម័តជាការឆ្លើយតបជារួមមួយដើម្បីប្រតិកម្មនឹងការលុកលុយរបស់វៀតណាមមកលើកម្ពុជានៅឆ្នាំ១៩៧៩។កិច្ចប្រជុំកំពូលអាស៊ានលើកទីមួយបានប្រារព្ធលើកោះបាលី ប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ីនៅឆ្នាំ១៩៧៦ ជាលទ្ធផលនៅក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀងលើគម្រោងឧស្សាហកម្មជាច្រើននិងការចុះហត្ថលេខាលើសន្ធិសញ្ញាមិត្តភាពនិងកិច្ចសហប្រតិបត្តិការមួយ និងសេចក្ដីព្រមព្រៀងរួមរស់ជាមួយគ្នា។ការបញ្ចប់នៃសង្គ្រាមត្រជាក់រវាងសហរដ្ឋអាមេរិកនិងសហភាពសូវៀតនៅចុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៨០ បានអនុញ្ញាតឱ្យបណ្ដាប្រទេសអាស៊ានអនុវត្តឯករាជ្យភាពផ្នែកនយោបាយកាន់តែច្រើននៅក្នុងតំបន់នេះ ហើយនៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៩០ អាស៊ានបានយកចិត្តទុកដាក់សំខាន់ទៅលើបញ្ហាខាងពាណិជ្ជកម្មនិងសន្តិសុខក្នុងតំបន់។

នៅថ្ងៃទី២៧ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩៩៥ វៀតណាមបានក្លាយជាសមាជិកទីប្រាំពីររបស់អាស៊ាន។ឡាវនិងមីយ៉ាន់ម៉ា(ភូមា)បានចូលរួមនៅពីរឆ្នាំបន្ទាប់គឺថ្ងៃទី២៣ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩៩៧។ កម្ពុជាក៏នឹងត្រូវបានចូលរួមនៅពេលជាមួយនឹងឡាវនិងភូមាដែរ ក៏ប៉ុន្តែវាត្រូវបានពន្យារពេលដោយសារបញ្ហានយោបាយផ្ទៃក្នុងរបស់ប្រទេសនេះ។ក្រោយមកកម្ពុជាក៏បានចូលជាសមាជិកទី១០នៅថ្ងៃទី៣០ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៩៩ បន្ទាប់ពីមានស្ថិរភាពនៃរដ្ឋាភិបាលខ្លួនរួចទៅហើយ។
អាស៊ាន: រដ្ឋធម្មនុញ្ញ

រដ្ឋធម្មនុញ្ញ 
នៅថ្ងៃទី១៥ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០០៨ សមាជិកអាស៊ានបានជួបប្រជុំគ្នានៅរដ្ឋធានីចាកាតា ប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ីដើម្បីអនុម័តនូវរដ្ឋធម្មនុញ្ញ ដែលបានចុះហត្ថលេខានៅខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០០៧ដោយមានគោលបំណងផ្លាស់ប្ដូរឱ្យអាស៊ានមានលក្ខណៈដូចសហភាពអឺរ៉ុបដែរ។រដ្ឋធម្មនុញ្ញនេះបានប្រែក្លាយអាស៊ានទៅជានីតិបុគ្គលមួយដែលបានបំណងបង្កើតនូវតំបន់ពាណិជ្ជកម្មសេរីមួយសម្រាប់តំបន់មួយដែលមានប្រជាជនជាង៥០០លាននាក់។ប្រធានាធិបតីឥណ្ឌូណេស៊ីSusilo Bambang Yudhoyonoបានថ្លែងថា"នេះជាគម្រោងអភិវឌ្ឍដែលអាស៊ាននឹងត្រូវពង្រឹង ការរួមបញ្ចូលនិងផ្លាស់ប្ដូរអាស៊ានឱ្យទៅជាសហគមន៍មួយ។វាត្រូវបានគេសម្រេចបាន ខណៈពេលដែលអាស៊ានកំពុងស្វែងរកតួនាទីសំខាន់ក្នុងកិច្ចការអាស៊ីនិងក្នុងពិភពលោកដែលប្រទេសអន្តរជាតិកំពុងជួបវិបត្តិយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។"សំដៅទៅលើការផ្លាស់ប្ដូរអាកាសអាតុនិងភាពវឹកវរផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច លោកក៏បានបន្ថែមទៀតថា"តំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍នឹងមិនក្លាយជាតំបន់ដែលមានសង្គ្រាមឈ្លានពានទឹកដីដូចនៅចន្លោះទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៦០ដល់១៩៧០ទៀតទេ"។ស្តាំ|រូបភាពតូច|300x300ភីកសែល|លេខាធិការដ្ឋានអាស៊ាន នៅJalan Sisingamangaraja លេខ.70A ខាងត្បូងទីក្រុងចាកាតា ប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី
អាស៊ាន: វិថីអាស៊ាន

វិថីអាស៊ាន 
"វិថីអាស៊ាន"សំដៅទៅលើវិធីសាស្រ្តឬដំណោះស្រាយបញ្ហាដែលគោរពបទដ្ឋានវប្បធម៌នៅតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍។MasilamaniនិងPetersonបានសង្ខេបវាថាៈ
 ដំណើរការការងារឬរចនាបទជាផ្លូវការផ្ទាល់ខ្លួន។គោលនយោបាយត្រូវប្រើប្រាស់ការសម្របសម្រួល ការមូលមតិគ្នា និងការពិគ្រោះយោបល់នៅក្នុងដំណើរការធ្វើសេចក្ដីសម្រេចក្រៅផ្លូវការ... ការមូលមតិគ្នានិងការសម្រុះសម្រួលគគឺជាអាទិភាព ការឈ្លោះទាស់ទែងគ្នាមិនមែនជាវិធីដោះស្រាយបញ្ហានោះទេ។ទំនាក់ទំនងការទូតដោយស្ងៀមស្ងាត់ អនុញ្ញាតឱ្យមេដឹកនាំអាស៊ានប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នា ដោយមិនបាននាំយកកិច្ចពិភាក្សានេះទៅផ្សព្វផ្សាយជាសាធារណៈ។សមាជិកមិនត្រូវមានការខ្មាសអៀន ត្រូវតែមានការដឹកនាំដែលអង់អាចក្លាហាន។Masilamani, Logan; Peterson, Jimmy (15 October 2014).
អាស៊ាន: អាស៊ានបូកបី

អាស៊ានបូកបី 
មេដឹកនាំរបស់ប្រទេសនីមួយៗមានអារម្មណ៍ថាតម្រូវឱ្យមានការធ្វើសមាហរណកម្មបន្ថែមទៀតនៅក្នុងតំបន់នេះ។បន្ទាប់ពីការចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ១៩៩៧ ប្លុកនេះបានស្វែងរកនូវដៃគូសហការរបស់អាស៊ានដើម្បីសម្រេចគោលបំណងរបស់ខ្លួន។ "អាស៊ានបូកបី" ជាលើកដំបូងនៃគម្រោងនេះត្រូវបានចងភ្ជាប់នូវទំនាក់ទំនងដែលមានស្រាប់ជាមួយសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិន ជប៉ុន និងកូរ៉េខាងត្បូង។ហើយវាក៏មានការចូលរួមបន្ថែមពីលើអាស៊ានបូកបីមានដូចជាឥណ្ឌា ណូវែលសេឡង់ សហរដ្ឋអាមេរិកនិងប្រទេសរុស្ស៊ី នៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍កិច្ចប្រជុំកំពូលអាស៊ីខាងកើត(EAS)។ក្រុមថ្មីនេះបានដើរតួជាតម្រូវការចម្បងដែលសហគមន៍អាស៊ីខាងកើតបានគ្រោងទុក។
អាស៊ាន: រដ្ឋសមាជិក

រដ្ឋសមាជិក 
550px|thumb|ផែនទីបង្ហាញពីរដ្ឋសមាជិកនៃអាស៊ាន (ជាអក្សរឡាតាំង)

 បញ្ជីរដ្ឋសមាជិក 
 រដ្ឋ កាលបរិច្ឆេទចូលជាសមាជិក  ថៃ ៨ សីហា ១៩៦៧  សិង្ហបុរី ៨ សីហា ១៩៦៧  ហ្វីលីពីន ៨ សីហា ១៩៦៧  ម៉ាឡេស៊ី ៨ សីហា ១៩៦៧  ឥណ្ឌូណេស៊ី ៨ សីហា ១៩៦៧  ប៊្រុយណេ ៧ មករា ១៩៨៤  វៀតណាម ២៨ កក្កដា ១៩៩៥  មីយ៉ាន់ម៉ា ២៣ កក្កដា ១៩៩៧  ឡាវ ២៣ កក្កដា ១៩៩៧  កម្ពុជា ៣០ មេសា ១៩៩៩

 រដ្ឋសង្កេតការណ៍ 
បច្ចុប្បន្នមានរដ្ឋចំនួនពីរដែលរកចូលជាសមាជិកអាស៊ាន៖ ទីម័រខាងកើត និងប៉ាពួនូវែលគីនេ។

 ការចូលជាសមាជិកអាស៊ានរបស់ទីម័រខាងកើត (តាំងពីឆ្នាំ២០០២, ទទួលបានឋានៈជារដ្ឋសង្កេតការណ៍នៅក្នុងឆ្នាំ២០២២)
 ការចូលជាសមាជិកអាស៊ានរបស់ប៉ាពួនូវែលគីនេ (ទទួលបានឋានៈជារដ្ឋសង្កេតការណ៍តាំងពីឆ្នាំ១៩៧៦)
អាស៊ាន: បញ្ជីរដ្ឋសមាជិក

បញ្ជីរដ្ឋសមាជិក 
 រដ្ឋ កាលបរិច្ឆេទចូលជាសមាជិក  ថៃ ៨ សីហា ១៩៦៧  សិង្ហបុរី ៨ សីហា ១៩៦៧  ហ្វីលីពីន ៨ សីហា ១៩៦៧  ម៉ាឡេស៊ី ៨ សីហា ១៩៦៧  ឥណ្ឌូណេស៊ី ៨ សីហា ១៩៦៧  ប៊្រុយណេ ៧ មករា ១៩៨៤  វៀតណាម ២៨ កក្កដា ១៩៩៥  មីយ៉ាន់ម៉ា ២៣ កក្កដា ១៩៩៧  ឡាវ ២៣ កក្កដា ១៩៩៧  កម្ពុជា ៣០ មេសា ១៩៩៩
អាស៊ាន: រដ្ឋសង្កេតការណ៍

រដ្ឋសង្កេតការណ៍ 
បច្ចុប្បន្នមានរដ្ឋចំនួនពីរដែលរកចូលជាសមាជិកអាស៊ាន៖ ទីម័រខាងកើត និងប៉ាពួនូវែលគីនេ។

 ការចូលជាសមាជិកអាស៊ានរបស់ទីម័រខាងកើត (តាំងពីឆ្នាំ២០០២, ទទួលបានឋានៈជារដ្ឋសង្កេតការណ៍នៅក្នុងឆ្នាំ២០២២)
 ការចូលជាសមាជិកអាស៊ានរបស់ប៉ាពួនូវែលគីនេ (ទទួលបានឋានៈជារដ្ឋសង្កេតការណ៍តាំងពីឆ្នាំ១៩៧៦)
អាស៊ាន: គោលបំណង

គោលបំណង 
ដូចដែលបានកំណត់នៅក្នុងសន្ធិសញ្ញាអាស៊ាន គោលបំណងរបស់អាស៊ានមានដូចជា:
 បង្កើនល្បឿនកំណើតសេដ្ឋកិច្ច វឌ្ឍនភាពសង្គម និងការអភិវឌ្ឍវប្បធម៌នៅក្នុងតំបន់។
 លើកកម្ពស់សន្តិភាព និងស្ថិរភាពនៅក្នុងតំបន់
 ជំរុញកិច្ចសហប្រតិបត្តិការ និងការឧបត្ថម្ភជួយគ្នាទៅវិញទៅមកដោយមិនរំពឹងផលប្រយោជន៍តបស្នង។
 ផ្ដល់ជំនួញដល់គ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងទម្រង់ជាការបណ្ដុះបណ្ដាល និងការស្រាវជ្រាវឧបករណ៍។
 កិច្ចសហប្រតិបត្តិការ ដើម្បីធ្វើឱ្យមានភាពល្អប្រសើរខាងវិស័យកសិកម្ម និងឧស្សាហកម្ម ដើម្បីលើកកម្ពស់ជីវភាពប្រជាជន។
 លើកកម្ពស់ការសិក្សានៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍។
 រក្សាមិត្តភាព ដើម្បីប្រយោជន៍កិច្ចសហប្រតិបត្តិការជាមួយអង្គការអន្តរជាតិដែលមានគោលបំណងដូចគ្នា ឬស្រដៀងគ្នា។