លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២: ការដែលត្រូវបណ្តេញចេញពីវណ្ណៈ

ការដែលត្រូវបណ្តេញចេញពីវណ្ណៈ

បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! លោកមុខជាធ្លាប់កើតលំនឹកគិតដូចយ៉ាងខ្ញុំព្រះករុណាមិនខាន គឺថា កាលបើ​យើង​តាំងចិត្តថានឹងធ្វើការងារអ្វីមួយដោយវីរិយភាព ប៉ុន្តែការងារនោះគ្មានលទ្ធផលជឿនលឿនណាៗទាំងអស់ គ្រាន់តែធ្វើទៅបានបន្តិច ក៏កើតឧបសគ្គរាំងស្ទាក់ជារឿយ ៗ លោកច្បាស់ជាញូញញាញរអាញរអាអស់​កម្លាំងចិត្ត  ខ្ញុំព្រះករុណាឱហាតបំពេញព្យាយាមផ្លូវចិត្តនៅឯភូមិបិណ្ឌុលគ្រាមតមកមួយសប្តាហ៍ទៀតដោយ ឧយ្យាមភាពយ៉ាងពេញទំហឹង ប៉ុន្តែមិនអាចនាំចិត្តចូលដល់សមាធិថ្នាក់ខ្ពស់បានទេ គ្រាន់តែចិត្តនឹងធឹងជា​អប្បនាសមាធិ និមិត្តចាស់ក៏កើតឡើងមករាំងស្ទាក់ជារឿយ ៗ និមិត្តទាក់ទងនឹងលីលាវតីក៏កើតឡើងម្តង​ម្កាល ហើយកើតឡើងស្រដៀងនឹងថ្ងៃដំបូងដូចដែលខ្ញុំព្រះករុណាបានតំណាលប្រាប់ឲ្យស្តាប់នោះបេះបិទ ចាប់​ផ្តើម​តាំងពីលីលាវតីបង្ហាញខ្លួនឲ្យឃើញរហូតដល់ចូលបាត់ទៅក្នុងប្រាសាទនោះ បន្ទាប់ពីនោះ ចិត្តរបស់ខ្ញុំព្រះ​ករុណាក៏ជាប់គាំងត្រឹមនោះឯង នៅទីបំផុត ខ្ញុំព្រះករុណាទើបគិតថា ឧបនិស្ស័យបារមីរបស់ខ្ញុំព្រះករុណា​ប្រហែលជាអប់រំបន្ទំមកបានប៉ុណ្ណេះឯង  វិបាកកម្មចាស់មានកម្លាំងរាំងស្ទាក់ខ្លាំងក្លា បើទុកជាព្យាយាមត​ទៅ​ទៀតក៏អសារឥតការដែរ ហេតុនោះខ្ញុំព្រះករុណាទើបសម្រេចចិត្តដឹកនាំជីវិតដូចដើម គឺ តម្កល់មាំក្នុង​សីលាចារវត្ត ហើយបង្ហាត់បង្រៀនប្រជាជនឲ្យកើតសម្មាទិដ្ឋិនិងសម្មាបដិបត្តិតទៅ ។
នៅទីបំផុត ខ្ញុំព្រះករុណាក៏លាអ្នកភូមិបិណ្ឌុគ្រាមដើម្បីចេញដំណើរដើរផ្លូវតទៅ ​ អ្នកស្រុកជាឧបាសក​ឧបាសិកាមានសទ្ធាជ្រះថ្លាខ្ជាប់ខ្ជួនក្នុងព្រះរតនត្រ័យនឹកស្តាយអាល័យខ្ញុំព្រះករុណាពន់ពេក ទទូច​អង្វរឲ្យ​ខ្ញុំព្រះ​ករុណាគង់នៅប្រោសណែនាំពួកគេតទៅទៀត ប៉ុន្តែខ្ញុំព្រះករុណាមិនអាចទទួលពាក្យអារាធនា​នោះ​បានទេ ព្រោះជីវិតរបស់ខ្ញុំព្រះករុណា គឺ ការធ្វើដំណើរដើរផ្លូវទៅជារឿយ ៗលុះត្រាតែដល់វារៈចុង​ក្រោយ​នៃជីវិត ។
ខ្ញុំព្រះករុណាបានមកបោះទីតាំងសម្នាក់នៅភូមិមួយទៀត ឆ្ងាយពីភូមិបិណ្ឌុគ្រាមទៅទិសបច្ចិមប្រមាណ​កន្លះយោជន៍ ខ្ញុំព្រះករុណាបានចូលទៅអាស្រ័យនៅក្នុងប៉ាឆាដែលស្ថិតនៅទិសឧត្តរនៃភូមិ ពេលព្រឹកក៏​ចូលទៅបិណ្ឌបាតក្នុងភូមិ កាលបើបានអាហារល្មមញ៉ាំងជីវិតឲ្យប្រព្រឹត្តទៅបានហើយក៏វិលត្រឡប់ចេញ​មកឆាន់ ប៉ាឆាដែលខ្ញុំព្រះករុណាគង់នៅនោះច្រូងច្រាងទៅដោយដើមពពេលមានស្លឹកក្រាស់ទ្រុបទ្រុល ម្លប់ត្រជាក់ត្រឈឹងត្រឈៃគួរជាទីមនោរម្យ ប៉ុន្តែជាទីគួរឲ្យខ្លាចញញើតសម្រាប់ប្រជាជនទូទៅ ប្រសិនបើ​គ្មានកិច្ចការចាំបាច់ទេ ច្បាស់ជាគ្មានអ្នកណាដើរឆ្លងកាត់ផ្លូវនោះជាដាច់ខាត  ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំព្រះករុណា​ដែល​លែងស្តាយស្រណោះក្នុងជីវិតហើយ ឥតខ្លាចញញើតទាល់តែសោះ កម្លាចខ្លាចរអាទាំងឡាយកើត មកពីសេចក្តីស្រឡាញ់និងសេចក្តីប្រកួចប្រកាន់ ហើយកំពូលនៃសេចក្តីស្រឡាញ់និង​សេចក្តីប្រកួច​ប្រកាន់​របស់មនុស្ស គឺ ជីវិតខ្លួនឯង កាលបើលះលែងរវែងបង់ចំពោះសេចក្តីស្រឡាញ់និងកំណួចកំណាន់​ក្នុង​ជីវិតបានហើយ កម្លាចខ្លាចរអាទាំងអម្បាលម៉ានក៏មិនមាន ។ 
នៅថ្ងៃទី ២ បន្ទាប់ពីថ្ងៃដែលខ្ញុំព្រះករុណាចូលទៅនៅក្នុងព្រៃពពេលនោះក៏មានយុវជន​អ្នកភូមិម្នាក់ចូល​មក​រកខ្ញុំព្រះករុណាដោយទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន សម្តែងថាកំពុងរងទុក្ខចំបែងចិត្ត ជីវិតរបស់ខ្ញុំព្រះករុណា ជាជីវិតចម្លែកប្លែកខុសគេ អ្នកដែលមកជួបខ្ញុំព្រះករុណារាល់គ្នាច្រើនតែស្ពាយយកមកនូវទុក្ខមកឲ្យ​ខ្ញុំព្រះករុណាជួយដោះស្រាយកម្ចាត់កម្ចាយឲ្យទាំងអស់ កាលបើគេមានសេចក្តីសុខស្រណុកស្រណាន មើលទៅដូចជាគ្មានអ្នកណានឹកនាដល់ខ្ញុំព្រះករុណាទេ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែត្រូវសមុទ្រនៃមហន្តទុក្ខគ្របសង្កត់​ដួងចិត្តក៏រត់ស្រមករកខ្ញុំព្រះករុណាភ្លាម ប៉ុន្តែខ្ញុំព្រះករុណាក៏ត្រេកអរនិងពេញចិត្តក្នុងការ​ជួយរំដោះទុក្ខ​ឲ្យដល់គ្រប់គ្នា ថ្វីបើខ្ញុំព្រះករុណាខ្លួនឯងនៅមិនទាន់រំដោះទុក្ខរបស់ខ្លួនឯងបាននៅឡើយ ។ 

"បពិត្រសមណៈ ! "យុវកម្លោះចាប់ផ្តើមសន្ទនា "ខ្ញុំកណា ឈ្មោះ បាលកៈ កើតក្នុងត្រកូលព្រាហ្មណ៍នៃភូមិ​មាលវគ្រាមនេះឯង ខ្ញុំកណាមានមាតាបិតា ញាតិបងប្អូន មិត្តភក្តិ ប៉ុន្តែពួកគេទាំងនោះគ្មានន័យអ្វីសម្រាប់​ខ្ញុំកណាទេ ខ្ញុំកណាមានលំនឹកគិតគួរនាដូចជាមនុស្សឯកោអនាថោក្នុងលោកដ៏ល្វឹងល្វើយល្ហល្ហេវនេះ សូម្បី​តែបុត្រភរិយារបស់ខ្ញុំកណាក៏មិនឲ្យខ្ញុំកណាចូលផ្ទះដែរ ម្នាក់ៗយល់ឃើញថាខ្ញុំកណាជាកាឡកណ្ណីចង្រៃ អ្នកផងដែលជួបខ្ញុំកណាតែងតែខ្ទប់មុខបិទភ្នែកខាកស្តោះទឹកមាត់ សម្តែងសម្អប់រើសអើង សូមតេជគុណ​ជួយ​ជាទីពឹងដល់ខ្ញុំកណាផង"និយាយចប់ គេក៏អង្គុយឱនមុខសុបសៅស្រតឹកយ៉ាងគួរឲ្យអាណិត 
"មានរឿងអីឬ ឧបាសក ! " ខ្ញុំព្រះករុណាសួរ "សាកតំណាលរឿងរ៉ាវឲ្យអាត្មាស្តាប់បន្តិចមើល ក្រែងលោអាត្មា​នឹងអាចជួយបានខ្លះ"
"រឿងនោះមានដូចតទៅនេះ តេជគុណ !" កម្លោះបាលកៈចាប់ផ្តើមតំណាលរឿងរបស់ខ្លួន "កាលពី ១ ខែកន្លង​មក ខ្ញុំកណាព្រមទាំងព្រាហ្មណ៍កម្លោះ ១០ នាក់ទៀត បានធ្វើដំណើរទៅធ្វើជំនួញជួញដូរឯដែនអវន្តី ក្នុង​កំលុងធ្វើដំណើរ ថ្ងៃមួយ ពួកយើងត្រូវដើរឆ្លងកាត់វាលស្រែធំល្វឹងល្វើយផុតកន្ទុយភ្នែក គ្មានភូមិអ្នកស្រុកទេ គ្មានអណ្តូងទឹក គ្មានអ្វីទាំងអស់ បើទុកជាយើងមានអង្ករក្នុងស្បោងក៏មិនអាចធ្វើអ្វីបានដែរ ព្រោះគ្មានឆ្នាំងដាំ លុះដល់ពេលល្ងាច យើងក៏ធ្វើដំណើរមកដល់ភូមិបុះមួយជិតវាលស្រែ យើងយល់ព្រមគ្នាថានឹង​ឈប់សម្រាក​ក្នុងភូមិបុះនោះ ដើម្បីដាំបាយបរិភោគ យើងបានដើរពិនិត្យមើលតាមសំណាកបាក់បែករបស់ភូមិ ក្រែងលោ​មាន​ភាជនៈសម្រាប់​ដាំស្លនៅសេស​សល់ខ្លះ ពួកយើងចច្រប់ស្វែងរកទាល់តែសព្វក៏នៅតែមិនឃើញអ្វី លុះហៀប​នឹងបោះបង់ចោល​សេចក្តីព្យាយាម​ទៅហើយ ក៏ស្រាប់តែមកដល់សំណាកផ្ទះរបស់ជាងលត់ស្បែក ពួក​យើង​ដឹងថាជាជាងលត់ស្បែក ព្រោះសង្កេតឃើញគ្រឿងសំណល់បន្ទះស្បែកតាំងនៅរកេតរកូត តាម​ធម្មតា ជាងលត់ស្បែកជាមនុស្សចណ្ឌាល ដែលយើងរស់នៅក្នុងវណ្ណៈព្រាហ្មណ៍ស្អប់ឆ្អើមយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែ​គ្រោះជាដែលផ្ទះជាងលត់ស្បែកនេះឯងមានឆ្នាំងនៅសល់មួយ ពួកយើងសម្លឹងមើលមុខគ្នាអេះអុញ ព្រោះមិនដឹងជាធ្វើយ៉ាងណា ត្បិតថាតាមគោលបដិបត្តិក្នុងវណ្ណៈព្រាហ្មណ៍របស់យើង សម្បត្តិណាៗ​ក៏ដោយឲ្យតែជារបស់ចណ្ឌាល យើងមិនអាចប៉ះពាល់បានទេ បើអ្នកណាពឺតរឹងប៉ះពាល់ អ្នកនោះនឹង​មានមន្ទិលជាប់ខ្លួនទៅរហូតមួយជីវិត ហើយបើមនុស្សវណ្ណៈដូចគ្នាដឹង អ្នកនោះនឹងទទួលទោសទណ្ឌ​កម្រិតធ្ងន់ គឺ ត្រូវបណ្តេញចេញពីវណ្ណៈព្រាហ្មណ៍ភ្លាម" ។
"មានន័យថា ញោមទៅប៉ះពាល់ឆ្នាំងនោះហើយត្រូវគេបណ្តេញចេញពីវណ្ណៈមែនទេ?" ខ្ញុំព្រះករុណាសួរ​ជ្រែក
"ឃើញថានៅសាញប្រដាញមិនច្បាស់ទេ សូមអញ្ជើញតំណាលបន្តទៀត"
"នៅទីបំផុត មនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកយើងបាននិយាយឡើងថា សម្លាញ់ទាំងអស់គ្នា ! ខ្ញុំដឹងថាការ​​​​  ចាប់​ពាល់គ្រឿងប្រើប្រាស់របស់ចណ្ឌាលជាវិឃ្រភាពយ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរសម្រាប់ពួកយើង​ដែលរស់នៅក្នុង​វណ្ណៈ​ព្រាហ្មណ៍ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះអស់លោកដឹងច្បាស់ហើយថា យើងកំពុងតែស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពអាសន្ន យើងកំពុងតែស្រេកឃ្លានស្ទើរតែខ្យល់ចាប់ទៅហើយ យើងមានអង្ករប៉ុន្តែគ្មានឆ្នាំងសម្រាប់ដាំ គាប់ជួន​យើង​បានជួបឆ្នាំងនេះក្នុងផ្ទះរបស់ចណ្ឌាលលត់ស្បែក យើងនឹងយកឆ្នាំងនេះដាំ​បាយបរិភោគ ប៉ុន្តែយើង​ត្រូវជួយគ្នាលាក់ទុករឿងនេះជាការសម្ងាត់ កុំបង្ហើបការសម្ងាត់នេះឲ្យអ្នកណាដឹងជាដាច់ខាត បើគេដឹង ពួកយើងនឹងត្រូវគេបណ្តេញចេញពីវណ្ណៈ តើអស់លោកគិតយ៉ាងណាដែរ? លទ្ធផលឃើញថាអ្នកទាំងអស់​ក្នុងទីនោះយល់ស្របនឹងសម្នើរបស់គេ ហើយសន្យាថានឹងលាក់ទុករឿងនេះជាការសម្ងាត់ មិនហែកពោះ​ឲ្យក្អែកស៊ីជាដាច់ខាត"
"បពិត្រលោកសមណៈ  ខ្ញុំកណាបានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលក្នុងទំនឹមទំនៀមព្រាហ្មណ៍យ៉ាងប្រិតប្រៀង មាតាបិតារបស់ខ្ញុំកណាបង្រៀនឲ្យរក្សាសេចក្តីស្អាតបរិសុទ្ធហ្មត់ចត់របស់វណ្ណៈព្រាហ្មណ៍សូម្បីដោយជីវិត ព្រោះហេតុនោះ កាលបើមិត្តបបួលឲ្យធ្វើអំពើខុសចាកទំនៀមទម្លាប់ព្រាហ្មណ៍ ខ្ញុំកណាទើបបដិសេធ​មិនចូលរួម មិត្តទាំង ១០ នាក់ខឹងខ្លាំងណាស់ដែលខ្ញុំកណាមិនសមគំនិតធ្វើអំពើអាក្រក់ជាមួយនឹងពួកគេ ប៉ុន្តែពួកគេក៏មិនបង្ខិតបង្ខំដែរ បើពួកគេបង្គាប់ខ្ញុំកណា ពួកគេក៏អាចធ្វើបានយ៉ាងងាយ ព្រោះខាងគេមានគ្នាដល់ទៅ ១០ នាក់ ឯខ្ញុំកណាមានតែម្នាក់ឯង ប៉ុន្តែពួកគេបង្គាប់ឲ្យខ្ញុំកណាផ្តល់ពាក្យ​សន្យាថាមិនត្រូវលាតត្រដាងរឿងនេះឲ្យគេដឹងជាដាច់ខាត ខ្ញុំកណាយល់ឃើញថាគួរជួយសង្គ្រោះមិត្ត​បានខ្លះ ទើបយល់ព្រមផ្តល់ពាក្យសន្យាដល់ពួកគេ នៅទីបំផុត មិត្រភក្តិរបស់ខ្ញុំកណាក៏យកឆ្នាំងនោះទៅ​លាងនៅឯអណ្តូងទឹក ដុសខាត់ដោយដីខ្សាច់ ស្លឹកឈើ និង មូលគោ ខាត់ហើយខាត់ទៀត លាងហើយ​លាងទៀតប្រហែលជាង ១០០ ដង កាលបើជឿជាក់ថាស្អាតហ្មត់ចត់ទាំងខាងក្នុងទាំងខាងក្រៅហើយ ពួកគេក៏យកឆ្នាំងនោះទៅដាំបាយបរិភោគយ៉ាងពេញចំណង់" ។

"បពិត្រលោកសមណៈ ! ខ្ញុំកណានោះទោះបីបើហេវខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នៅតែមិនព្រមប៉ះពាល់បាយពី​ឆ្នាំងនោះដែរ មិត្រភក្តិនិយាយជន្លជន្លេញខ្ញុំកណាដោយប្រការផ្សេង ៗ អ្នកខ្លះក៏បបួលខ្ញុំកណាឲ្យ​បរិភោគ​អាហារ អ្នកខ្លះក៏យកដុំបាយមកញល់មាត់ខ្ញុំកណា ធ្វើឲ្យខ្ញុំកណាត្រូវគេចចេញពីបរិវេណដែលពួកគេកំពុង​អង្គុយបរិភោគអាហារ ព្រោះមិនអាចស៊ូទ្រាំនឹងការលលេងរបស់មិត្រភក្តិបាន ហើយក៏មិនអាចស៊ូទ្រាំមើលការ​បរិភោគអាហារចេញពីឆ្នាំងរបស់ចណ្ឌាលលត់ស្បែកគួរឲ្យខ្ពើមរអើមនោះបាន " 
"តាមដែលអាត្មាស្តាប់ញោមតំណាលរឿងនោះមកឃើញថា ញោមជាមនុស្សបរិសុទ្ធទេប៉ុន្តែហេតុអ្វីបាន​ជា​ញោមត្រូវគេបណ្តេញចេញពីវណ្ណៈទៅវិញ?" ខ្ញុំព្រះករុណាសួរឡើង
"ហ្នឹងឯង លោកសមណៈ ! ខ្ញុំកណាកំពុងនឹងតំណាលមូលហេតុឲ្យតេជគុណស្តាប់ នៅទីបំផុត អ្នកទាំង​អស់​គ្នាក៏វិលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញបានដោយសុវត្ថិភាព​ ម្នាក់ៗនៅស្ងប់ស្ងៀម គ្មានអ្នកណានិយាយដល់ទង្វើឡូយ​ថូយ​នោះទេ ប៉ុន្តែតេជគុណម្ចាស់ដ៏ចម្រើន ! សម្រាប់ខ្ញុំកណានោះ ថ្វីបើខ្លួនមិនបានសមគំនិតធ្វើអំពើអាក្រក់​ជា​មួយនឹងពួកគេក៏ដោយ ប៉ុន្តែក្តៅក្រហាយខ្វល់ខ្វាយចិត្តខ្លាំងជាងអ្នកធ្វើអំពើអាក្រក់នោះទៅទៀត ព្រោះខ្ញុំ​កណា​បានកើតមនោគតិឡើងថា ខ្ញុំកណាបានធ្វើបទល្មើសធ្ងន់ធ្ងរជាងមិត្រទាំងដប់នាក់ទៅទៀត ព្រោះខ្ញុំ​កណាបានឃើញពួកគេធ្វើទង្វើអាក្រក់ជាវិឃ្រភាពធ្ងន់ធ្ងរ ថែមទាំងជួយបិទបាំងទង្វើអាក្រក់របស់ពួកគេទៀត ធ្វើឲ្យមនុស្សទាំងដប់នាក់បាននិទណ្ឌភាពដោយគ្មានការដាក់ទោសទណ្ឌ បើនិយាយតាមគោលការណ៍ អ្នកទាំង​ដប់នាក់នោះខាតចាកភាវៈជាព្រាហ្មណ៍ហើយ ពេលនេះទោះបីជាគ្មានអ្នកណាដឹងរឿងរបស់ពួកគេ​ក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកគេបានក្លាយជាកាឡកណ្ណីចង្រៃរួចទៅហើយ ការដែលពួកគេនៅរួមរស់ជាមួយ​នឹង​មនុស្ស​វណ្ណៈព្រាហ្មណ៍ក្នុងគេហដ្ឋាន ក៏ស្មើនឹងនាំយកកាឡកណ្ណីចង្រៃមកសាយភាយឲ្យដល់អ្នកភូមិ នៅទីបំផុត វណ្ណៈព្រាហ្មណ៍ដ៏សក្តិសិទ្ធិរបស់ភូមិនឹងទៅជាមន្ទិលទាំងអស់ លើសពីនោះទៀត កាលបើខ្ញុំកណាត្រូវគេ​ចាប់​បាននៅពេលណាមួយ ខ្ញុំកណានឹងទទួលទោសទណ្ឌយ៉ាងដំណំពីបទបិទបាំងអំពើអាក្រក់របស់អ្នក​ដទៃ ខ្ញុំកណាគិតដង្វិនយ៉ាងខ្លាំងក្នុងបញ្ហាទាំងអស់នេះជាច្រើនថ្ងៃ"
"បពិត្រលោកសមណៈ ! នៅទីបំផុត ខ្ញុំកណាក៏សម្រេចចិត្តបកអាក្រាតរឿងរ៉ាវទាំងអម្បាលម៉ានឲ្យ​មនុស្ស​មនាដឹង ដើម្បីកម្ចាត់បំបាត់កាឡកណ្ណីចង្រៃទាំងដប់នាក់នោះឲ្យចេញផុតពីភូមិ ខ្ញុំកណាទើបតំណាលរឿង​រ៉ាវទាំងអស់នេះឲ្យភរិយាស្តាប់ ភរិយារបស់ខ្ញុំកណាស្លន់ចិត្តស្ទើរខ្យល់គ នាងបានផ្សាយដំណឹង​នោះដល់​អ្នកផ្សេងៗទៀត ដំណឹងនោះបានហុយហាយផ្សព្វផ្សាយទៅពាសពេញទាំងភូមិហាក់បីដូចជាភ្លើងឆេះព្រៃ បន្ទាប់ពីនោះ កោលាហលចលាចលក៏កើតឡើងពេញទាំងភូមិ នៅទីបំផុត ព្រាហ្មណ៍ជាប្រមុខវណ្ណៈក្នុងភូមិ ក៏កោះហៅប្រជុំព្រាហ្មណ៍ចាស់ទុំដើម្បីស៊ើបអង្កេតរឿងរ៉ាវរបស់យើង ពួកយើងទាំង ១១ នាក់ត្រូវបាន​កោះហៅខ្លួនទៅកាន់ទីប្រជុំ កាលបើអ្នកទាំងអស់មកប្រជុំព្រមគ្នាហើយ ព្រាហ្មណ៍ជាប្រមុខ​ក៏សួរខ្ញុំកណា ខ្ញុំកណាក៏តំណាលរឿងរ៉ាវទាំងអស់តាមសភាពពិតឲ្យអង្គប្រជុំស្តាប់ រួចហើយព្រាហ្មណ៍ជាប្រធានងាក​ទៅប្រាប់មិត្រម្នាក់ក្នុងចំណោម ១០ នាក់ឲ្យតំណាលរឿងនោះឲ្យស្តាប់ដែរ
បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! ខ្ញុំកណាសឹងតែមិនជឿងត្រចៀកខ្លួនឯងថារឿងដែលគេតំណាលនោះ​ចេញមក​ពីមាត់របស់មិត្រភក្តិអ្នករួមដំណើររបស់ខ្ញុំកណាទេ ព្រោះគេតំណាលថា ខ្ញុំកណាជាអ្នកយកឆ្នាំងនោះទៅ​ដាំ​បាយបរិភោគម្នាក់ឯង ដោយមនុស្សទាំងដប់នាក់នោះមិនបានប៉ះពាល់ឆ្នាំងនោះទាល់តែសោះ កាលបើត្រឡប់មកដល់ផ្ទះវិញ គេប្រាប់ថាខ្ញុំកណាប្រហែលជាកើតវិប្បដិសារក្តៅក្រហាយចិត្ត ខ្លាចក្រែង​នឹង​ទទួលទោសទណ្ឌ ទើបនិយាយបង្កាច់បង្ខូចពួកគេទាំងដប់នាក់ជាមុន កាលបើព្រាហ្មណ៍សួរអ្នកឯទៀត ម្នាក់ៗក៏ឲ្យការដូចគ្នាទាំងអស់ហាក់នឹងថាណាត់គ្នាទុកមុនដូច្នោះ នៅទីបំផុត ក្រោយពីពិចារណា​អស់ពេល​ដ៏យូរ ប្រធានក៏សម្រេចសេចក្តីថា ខ្ញុំកណាជាភាគីមានកំហុស ទោះបីបើខ្ញុំកណាជជែកតវ៉ាយ៉ាងណាក៏​មិនអាចស៊ូនឹងទម្ងន់ភស្តុតាងរបស់មនុស្សទាំងដប់នាក់នោះបានដែរ ផលចុងក្រោយ ខ្ញុំកណាត្រូវបានគេ​ជេរស្តី ថ្កោលទោសពីព្រាហ្មណ៍ជាប្រធាន និងមនុស្សវណ្ណៈព្រហ្មណ៍គ្រប់ៗគ្នាក្នុងភូមិ ខ្ញុំកណាត្រូវគេ​បណ្តេញ​ចេញពីវណ្ណៈព្រាហ្មណ៍ ត្រូវបុត្រភរិយាបណ្តេញចេញពីផ្ទះអស់ពេលជាច្រើនថ្ងៃហើយ ខ្ញុំកណាត្រូវទៅលាក់ខ្លួនពួនសម្ងំតាមក្រោមម្លប់ឈើ កាលបើហេវបាយ ក៏ទៅសុំអាហារពីក្មេងឃ្វាលគោ បពិត្រតេជគុណដ៏ចម្រើន ! សូមមេត្តាជួយខ្ញុំកណាផង"