លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២: ជីវិតសន្យាសី

ជីវិតសន្យាសី

ម្នាលលោកដ៏មានអាយុ ! នៅពេលដឹងថាភ្ញៀវរាត្រីកាលជាសន្យាសីយមទគ្នី ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ហាមាត់អារាធនា​ ឲ្យលោកចូលមកអង្គុយ​ខាងក្នុង អ្នកព្រតជរាផ្តេកឈើច្រត់ទុកក្បែរខាងកុដិ ក្រាលកម្រាលស្បែកខ្លាលើផ្ទៃហើយ​ក៏អង្គុយចុះដោយអាការល្វតល្វើយបែបមនុស្សចាស់
"ខ្ញុំកូរណានៅជាប់​ចិត្តដិតអារម្មណ៍នឹងពាក្យសម្តីរបស់លោកពេលមកសុំស្នាក់អាស្រ័យ ចង់នឹងសន្ទនា​ប្រាស្រ័យ​ជាមួយ ទើបមកជួបនឹងលោកម្តងទៀត"

"ខ្ញុំកូរណាក៏ត្រេកអរនឹងសន្ទនាជាមួយនឹងលោកម្ចាស់ដែរ" ខ្ញុំព្រះករុណាឆ្លើយតប "ព្រោះយូរៗម្តងទើបមាន​ឱកាស​បានជួប​និងសន្ទនាជាមួយនឹងអ្នកព្រតដែលចម្រើនដោយគុណវុឌ្ឍិ និង​បញ្ញាវុឌ្ឍិអម្បាលយ៉ាង​លោកម្ចាស់ បើទុកជាយើងផ្សេងគ្នាដោយភេទនិងសាសនាក៏ដោយ ប៉ុន្តែយើងក៏ជាសមណៈដែលវៀរបង់ចាក​បាបអកុសលនិងកង្វល់លោកីយ៍ដែរ ជួនកាលយើងអាចផ្តោះផ្តូរចំណេះដឹងដ៏មានតម្លៃចំពោះគ្នានិងគ្នាក៏បាន លោកម្ចាស់មានអ្វីនឹងសន្ទានសាកសួរខ្ញុំកូរណា ក៏សូមនិមន្តសួរមកចុះ"

"អរគុណលោក" អ្នកព្រតជរាឆ្លើយតប មានសញ្ញានៃបីតិកើតឡើងលើផ្ទៃមុខដ៏ជ្រីវជ្រួញ

"ដោយការសង្កេតមើលការគ្រងសំពត់កាសាវពស្តុរបស់លោក ខ្ញុំកូរណាល្មមនឹងទស្សន៍ទាយបានថា លោកជា​សមណសក្យបុត្របួសឧទិ្ទសព្រះសមណគោត្តមមែនទេ?"
នៅពេលដែលខ្ញុំព្រះករុណាឆ្លើយថាមែន សន្យាសីជរាក៏និយាយតទៅទៀតថា "ខ្ញុំកូរណាបានស្តាប់ឮ​មកជា​ច្រើនទាក់ទងនឹងកិត្តិគុណរបស់ព្រះសមណគោត្តមព្រះអង្គនោះ ប៉ុន្តែខ្ញុំកូរណាមិនទាន់មានឱកាសបានជួប​ព្រះភក្ត្រនិងបានស្តាប់ពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះអង្គទេ ព្រោះខ្ញុំកូរណាចាស់ទុរន់ទុរាច្រើនហើយ គ្មាន​កម្លាំង​ល្មមនឹងធ្វើដំណើរទៅគាល់ព្រះអង្គបានទេ ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំកូរណាខ្លួនឯងក៏នៅមិនទាន់ប្រាកដក្នុងចិត្ត​ថាពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះអង្គល្អត្រឹមត្រូវដូចយ៉ាងពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់យើងដែលបណ្តាមុនីឥសី​  តាំង​ពីបុរាណស្តាប់ឮពីព្រហ្ម័នដោយផ្ទាល់ឬអត់ទេ"
កាលបើបានស្តាប់ឮពាក្យសម្តីវគ្គចុងក្រោយរបស់អ្នកព្រតជរា ខ្ញុំកូរណាក៏ដឹងបានភ្លាមថា លោកនិយាយ​ដោយអំណាចទិដ្ឋិមានះ ដោយគំហើញថាលទ្ធិរបស់ខ្លួនរមែងប្រសើរជាង ត្រឹមត្រូវជាង ខ្ពង់ខ្ពស់ជាងលទ្ធិ ដទៃ​ជាដរាប ខ្ញុំព្រះករុណាមិនត្រូវការនឹងប្រណាំងប្រជែងពាក្យសម្តីជាមួយនឹងសន្យាសីយមទគ្នីនៅ​ពេល​នោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវការយល់ដឹងសេចក្តីលម្អិតអំពីលទ្ធិរបស់លោកសិន ទើបនិយាយឡើងថា

"បពិត្រអ្នកទ្រទ្រង់ព្រត ! ខ្ញុំកូរណាខ្លួនឯងសូមសារភាពថា ខ្ញុំកូរណាមានចំណេះយល់ដឹងតិចតួចក្នុងលទ្ធិ ចាស់ទុំរបស់លោកម្ចាស់ ហើយមិនសូវមានឱកាសបានសិក្សាទេកាលពីនៅក្នុងវ័យព្រហ្មចារីគួរតែបាន​សិក្សា ជីវិតរបស់ខ្ញុំកូរណាពេលនោះរសាត់អណ្តែងសែតអញ្ជង់ត្បិតកើតក្នុងគ្រួសារកម្សត់ទុគ៌ត នៅពេលចូលបួស ក្នុងព្រះធម្មវិន័យរបស់ព្រះបរមសាស្តាហើយ ក៏សំភីរៀនសូធ្យនិងបដិបត្តិខ្លួនតែក្នុងលទ្ធិនោះតែម្យ៉ាង ចាត់​ទុកបានថាជាលាភរបស់ខ្ញុំកូរណាដែលបានមកជួបនឹងលោកម្ចាស់នៅយប់នេះ បើលោកម្ចាស់មិនយល់​ទាស់ទេ ខ្ញុំកូរណាសូមសួរសំណួរអំពីលទ្ធិរបស់លោកម្ចាស់ដើម្បីសិក្សាប្រៀបធៀបនឹងលទ្ធិរបស់ខ្ញុំកូរណា"
អ្នកព្រតជរាពោលដោយទឹកមុខញញឹមញញែមថា

"សូមនិមន្តសួរតាមអធ្យាស្រ័យចុះ លោកដ៏មានអាយុ ! ខ្ញុំកូរណាត្រេកអរនឹងស្វាធ្យាយឲ្យស្តាប់តាមចំណេះ​ដឹង​និងសមត្ថភាព"
ខ្ញុំព្រះករុណាអរគុណយមទគ្នីហើយសួរសំណួរដំបូងថា "ខ្ញុំកូរណាចង់ដឹងរឿងខ្លះអំពីប្រវត្តិលោកម្ចាស់ តើលោកម្ចាស់លះបង់ឃរាវាសវិស័យ ចេញទ្រទ្រង់ជីវិតបរិសុទ្ធនេះតាំងពីអង្កាល់មក?"

អ្នកព្រតជរាអង្គុយទ្រឹងស្ងៀមជាឧបាយគិតជញ្ជឹងរំលឹកស្មារតីចងចាំមួយស្របក់ហើយក៏ឆ្លើយថា 

"យូរក្រែលមកហើយ លោកមានអាយុ ! តាំងពីខ្ញុំកូរណាអាយុ ១៦ ឆ្នាំម្លេះ ពេលនេះ ខ្ញុំកូរណាអាយុ ៨០ ឆ្នាំ​ហើយ ព្រោះហេតុនោះខ្ញុំកូរណាទើបស្ថិតនៅក្នុងសមណភេទមកហើយមិនតិចជាង ៦០ ឆ្នាំទេ លោកអាចនឹង​ចម្លែកចិត្តថាហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំកូរណាលះបង់លោកិយវិស័យតាំងពីយុវភាពបែបនេះ ព្រោះតាមធម្មតា កុលបុត្រ​នឹងចេញទៅកាន់សមណវិស័យលុះណាតែចូលដល់វ័យជរា មានភរិយានិងបុត្រជាហ្លាក់ឋានមាំមួនហើយតាម​គោល​ការណ៍​របស់ព្រះមនូ  បុរសត្រូវឆ្លងកាត់រយៈកាលទាំង ៤ របស់ជីវិត គឺ ព្រហ្មចារី គ្រហស្ថ វនប្រ័ស្ថ និង សន្យាសី ប៉ុន្តែដោយហេតុតែខ្ញុំកូរណាជាមនុស្សវណ្ណៈព្រាហ្មណ៍ទើបលោតរំលងគ្រហស្ថនិងវនប្រ័ស្ថមកជា​សន្យាសីតែម្តង មូលហេតុដែលខ្ញុំកូរណាលះបង់ឃរាវាសវិស័យតាំងពីតរុណភាព ក៏ព្រោះមានហេតុភេទគួរឲ្យ សង្វេគចិត្តកើតឡើងក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំកូរណា ពោលគឺ នៅពេលនោះ ព្រះអាទិទេពបានដាក់ទោសភូមិរបស់​យើង ដោយបញ្ជូនខ្មោចព្រាយបិសាចកំណាចចុះមកផ្តាច់ផ្តិលជីវិតមនុស្ស មាតាបិតារបស់ខ្ញុំកូរណាបានទទួល​អនិច្ចកម្មនៅពេលាស្របាក់ស្របាលគ្នា ញ៉ាំងសោកនាដកម្ម សង្វេគស្លុតចិត្ត​និងធុញទ្រាន់លោកិយវិស័យឲ្យ​កើតឡើងដល់ខ្ញុំកូរណាយ៉ាងខ្លាំង ខ្ញុំកូរណាទើបសម្រេចចិត្តចេញបួសជាសន្យាសីតាំងពីពេលនោះមក"

"ឃើញថា ជីវិតរបស់លោកម្ចាស់មានប្រវត្តិស្រដៀងនឹងជីវិតរបស់ខ្ញុំកូរណាដោយច្រើន"ខ្ញុំព្រះករុណានិយាយ​បន្ទរ "មានចំណុចខ្លះផ្សេងគ្នាត្រង់ចេញកាន់សមណភេទ លោកម្ចាស់ចេញបួសព្រោះសេចក្តីសង្វេគស្លុតចិត្ត ហើយចេញបួសដោយខ្លួនឯង ប៉ុន្តែខ្ញុំកូរណាចេញបួសព្រោះបានស្តាប់អនុសាសនីរបស់អ្នកដទៃ ប៉ុន្តែខ្ញុំកូរណាចង់ទូលសួរតទៅទៀតថា ក្នុងការកាន់ភេទជាសន្យាសីនោះ តើមានពិធីបដិបត្តិដូចម្តេចខ្លះ?"
អ្នកព្រតជរាសម្លឹងមើលមុខខ្ញុំព្រះករុណាយ៉ាងញឹមៗហើយនិយាយថា

"ឃើញថា លោកគ្មានចំណេះដឹងអំពីពិធីកម្មចាស់ទុំរបស់យើងសោះ ប៉ុន្តែណ្ហើយចុះ កាលបើលោកមិនដឹង ខ្ញុំកូរណានឹងតំណាលឲ្យស្តាប់"

"ខ្ញុំកូរណាមិនដឹងពិតមែន ព្រោះមិនដែលរៀនមក"ខ្ញុំព្រះករុណាអះអាង

"កាលបើសម្រេចចិត្តលះបង់លោកិយវិស័យពិតប្រាកដហើយ ខ្ញុំកូរណាក៏ទៅរកគ្រូពិធីកម្មនិងអញ្ជើញ ព្រាហ្មណាចារ្យក្នុងភូមិរបស់ខ្លួននិងភូមិជិតខាងមកជាកសិណសាក្សី ខ្ញុំកូរណាត្រូវចាត់ត្រៀមកាសាវពស្តុ ពណ៌លឿងទុំ ១០ ផ្ទាំង  ហើយ ៤ ផ្ទាំងសម្រាប់ខ្លួនឯងគ្រង ៦ ផ្ទាំទៀតឲ្យជាទានដល់ព្រាហ្មណ៍ ខ្ញុំកូរណាត្រូវ ចាត់ត្រៀមធ្វើទំពក់ឫស្សីដែលមាន ៧ ថ្នាំង មានប្រវែងស្មើនឹងកម្ពស់របស់ខ្ញុំកូរណា ១​ កង់សម្រាប់កាន់ ភ្ជាប់ទៅជាមួយនឹងខ្លួនសព្វកន្លែង ខ្ញុំកូរណាត្រូវចាត់ត្រៀមរកកម្រាលខ្លារខិន ខ្លាល្មង់ និងខ្លាំដំបង ១ ផ្ទាំង​សម្រាប់ក្រាលគង់និងសិង ចាត់រកទ្រនាប់ជើងឈើនិងឆ្នាំងស្ពាន់ ១ សម្រាប់ដួសទឹកប្រើនិងទឹកឆាន់​ ឈើច្រត់ ស្បែកខ្លា និង ឆ្នាំងស្ពាន់នេះចាត់ទុកថាជាបរិក្ខារប្រចាំខ្លួនរបស់សន្យាសីដោយផ្ទាល់ ខ្វះយ៉ាងណា នីមួយមិនបានទេ បើខូចបង់ឬខាតបង់ទៅត្រូវប្រញាប់រកថ្មីមកជំនួស ក្នុងកំលុង ៧០ ឆ្នាំប្លាយក្នុង សមណភេទ​នេះ ខ្ញុំកូរណាត្រូវផ្តាស់ប្តូរបរិក្ខារជាច្រើនដង កាលបើចាត់ត្រៀមបរិក្ខារសំខាន់ ៣ យ៉ាងនេះរួច រាល់ហើយ  ក៏ត្រូវចាត់រកគ្រឿងសម្ភារៈរាយរងដែលនឹងធ្វើជាពិធីទៀត ដូចជា កាសប្រាក់ ឬ កាសស្ពាន់ ផ្កាក្រអូម ឈើចន្ទន៍ និងវត្ថុដែលមិនអាចខ្វះបាន គឺ បញ្ចគាវី"

នៅពេលដែលថ្ងៃពិធីមកដល់ ខ្ញុំកូរណានឹងចូលទៅកាន់បារាំពិធីនៅកណ្តាលជំនុំគ្រូនិងព្រាហ្មណ៍ជាច្រើន ពិធីចាប់ផ្តើមដោយគ្រូព្រាហ្មណ៍ប្រកបពិធីបូជាភ្លើង ហើយសូធ្យគាថានិងពាក្យណែនាំផ្សេងៗអំពីជីវិតសន្យាសី ដោយសម្លេងខ្សេវៗត្រង់ត្រចៀករបស់ខ្ញុំកូរណា  រួចហើយគ្រូព្រាហ្មណ៍ក៏បញ្ជាឲ្យខ្ញុំកូរណាដោះសម្លៀកបំពាក់​គ្រហស្ថចេញ ឲ្យស្លៀកដណ្តប់សំពត់កាសាវពស្តុរបស់សន្យាសីជំនួសវិញ បន្ទាប់ពីនោះ ខ្ញុំកូរណាក៏ត្រដោះ​ខ្សែ​ស្ពាយរបស់ព្រាហ្មណ៍និងកំប៉ោយលើសីសៈដែលជាសញ្ញាសម្គាល់របស់ព្រាហ្មណ៍ចេញ សម្តែងថាខ្ញុំកូរណា​មិន​ជាប់ចំពាក់ក្នុងវណ្ណៈណាៗទៀតទេ ប៉ុន្តែជាសន្យាសីដែលខ្ពស់ជាងភេទណាៗទាំងអស់ ក្នុងកំលុងដែលខ្ញុំកូរណា​ធ្វើកិច្ចទាំងនេះ គ្រូព្រាហ្មណ៍ក៏សូធ្យមន្តផ្សេងៗកំដរផងដើម្បីសេចក្តីសក្តិសិទ្ធិរបស់ពិធី បន្ទាប់មក ខ្ញុំកូរណាក៏​យកឈើច្រត់មកកាន់ក្នុងដៃម្ខាង ដៃម្ខាងទៀតកាន់ឆ្នាំងស្ពាន់ដែលមានទឹកពេញ ត្បៀតកម្រាលស្បែកខ្លាក្រោម​ដៃម្ខាង ឆាន់បញ្ចគាវី ៣ ដង ហើយឆាន់ទឹកពីឆ្នាំងទឹកខ្លះ រួចហើយគ្រូព្រាហ្មណ៍បង្រៀនឲ្យខ្ញុំកូរណាសូធ្យមន្ត​បទខ្លះ ក៏ចប់ពិធី តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំកូរណាក៏ក្លាយទៅជាសន្យាសីរហូតមួយជីវិត ពិធីទាំងអស់ចប់ទៅ​ដោយការជូនទេយ្យវត្ថុផ្សេងៗដល់គ្រូព្រាហ្មណ៍និងព្រាហ្មណ៍ជាកសិណសាក្សីទាំងឡាយ ។
អ្នកព្រតជរាសម្តែងអាការរាងដូចជានឿយហត់បន្តិច ក្រោយពីតំណាលពិធីឧបសម្បទាជាសន្យាសីរបស់ខ្លួន​ចប់ហើយ

"ខ្ញុំកូរណាសូមអភ័យទោសដែលធ្វើឲ្យលោកម្ចាស់នឿយហត់" ខ្ញុំព្រះករុណានិយាយឡើង

"មិនថ្វីទេ លោកសក្យបុត្រ ! ខ្ញុំកូរណាមិននឿយហត់អ្វីទេ លោកចង់ដឹងរឿងអ្វីក៏សួរមកចុះ"

"ខ្ញុំកូរណាចង់សួរសំណួរសំខាន់ ១ គឺ ចង់ដឹងថាតើគោលបំណងខ្ពស់បំផុតក្នុងលទ្ធិរបស់លោកម្ចាស់ គឺ​ អ្វី? "

" គឺ ការដែលព្រលឹងតូច(អាត្ម័ន)របស់មនុស្សម្នាក់ៗចូលទៅរួមជាឯកភាពជាមួយនឹងព្រលឹងធំ(បរមាត្ម័ន) ហើយក៏សោយសុខជានិរន្តរក្នុងព្រលឹងធំនោះ"

"វិធីបដិបត្តិដើម្បីចូលដល់ព្រលឹងធំនោះមានអ្វីខ្លះទៅ?"ខ្ញុំព្រះករុណាសួរត

"បពិត្រលោកសាក្យបុត្រ ! វិធីបដិបត្តិក្នុងលទ្ធិរបស់យើងល្មមញែកជា ២ ផ្លូវ គឺ ផ្លូវកាយ និង ផ្លូវចិត្ត ការបដិបត្តិតាមផ្លូវកាយត្រូវប្រកបដោយការងូតទឹកជម្រះកាយយ៉ាងហោចណាស់មួយថ្ងៃម្តង គឺ នៅពេល ព្រឹក នេះជាកិច្ចដែលមិនអាចខ្វះបាន ព្រោះហេតុនោះ អាស្រមរបស់យើងទើបច្រើនតែតាំងនៅក្បែរទន្លេ ស្ទឹង បឹង ព្រែក ប្រឡាយ ត្រពាំងជាដើម"

"ការងូតទឹកនេះដើម្បីវត្ថុបំណងអ្វីទៅ?"

"ប្រការទី ១ គឺ ដើម្បីដុសជម្រះកាយឲ្យស្អាតបាត ប្រការទី ២ គឺ ដើម្បីដុសខាត់ចិត្តឲ្យស្អាតបរិសុទ្ធ ព្រោះបើកាយស្អាតបាតហើយ ចិត្តក៏រមែងស្រឡះស្រឡំស្អាតស្អានដែរ"

"ក្រៅពីងូតទឹកដុសជម្រះកាយ តើមានអ្វីទៀតទេ?"

"ក្រៅពីងូតទឹក ត្រូវយកផេះមកលាបលនពាសពេញទាំងខ្លួន"

"អូ ! កាលបើលោកម្ចាស់ងូតទឹកដុសជម្រះកាយស្អាតបាតហើយ ហេតុអ្វីក៏ត្រូវយកផេះមកលាបខ្លួនទៀត មិនជាការធ្វើឲ្យរាងកាយប្រឡាក់ប្រឡូសជាងមុនទៀតទេឬ?"

អ្នកព្រតជរាសើចកខឹកចំពោះការមិនដឹងសេចគ្រេចរបស់ខ្ញុំព្រះករុណាហើយនិយាយថា 

"បើសម្លឹងមើលសើៗតែសម្បកក្រៅទៅប្រហែលដូចយ៉ាងលោកនិយាយមែន ប៉ុន្តែតាមការពិតទៅ​ ផ្ទុយគ្នា ស្រឡះ ផេះនោះជាវត្ថុស្អាតបរិសុទ្ធជាងវត្ថុណាៗ ព្រោះជាវត្ថុដែលបន្សុសហើយដោយព្រះអគ្នី កាលបើយក​ផេះមកលាបខ្លួន ក៏ធ្វើឲ្យធូរស្បើយរហើយចិត្ត លើសពីនោះទៀត ផេះថែមទាំងជួយសម្អាតរាងកាយបានដូច ជាជួយបំបាត់ក្លិនញើសជាដើម របោមមូសនិងសត្វល្អិតទាំងឡាយតែងតោងទុំរាងកាយមិនបាន វត្ថុណាក៏​ដោយឲ្យតែធ្លាក់ទៅលើរាងកាយតែងរមៀលធ្លាក់ទៅផែនដីវិញទាំងអស់ ក្រៅពីគុណប្រយោជន៍ទាំងនេះហើយ ការយកផេះលាបខ្លួនថែមទាំងមានអត្ថន័យតាមផ្លូវចិត្តទៀតផង ព្រោះផេះជាគ្រឿងក្រើនរំលឹកយើងឲ្យដឹង​ខ្លួនថា សូម្បីជីវិតរាងកាយរបស់យើងនេះនៅទីបំផុតក៏ក្លាយទៅជាផេះដែរ ហេតុនោះ ការយកផេះលាបខ្លួនទើប ជាគ្រឿងដាស់តឿនយើងឲ្យសុភំសុភាពរាបសា មិនរឹងរបឹងរបាញចំពោះព្រះអាទិទេព មិនជាប់ចំពាក់ក្នុងរាង​កាយ"

"ចាត់ទុកថាមានហេតុផលគួរឲ្យស្តាប់ណាស់ លោកម្ចាស់ !" ខ្ញុំព្រះករុណានិយាយចាក់ចេកចាក់ស្ករ(សរសើរ) ហើយសួរតទៅទៀតថា

"ក្រៅពីនេះតើមានការបដិបត្តិអ្វីខ្លះទៀត?"

"ចំពោះការបរិភោគអាហារ សន្យាសីត្រូវបរិភោគអាហារមួយថ្ងៃមួយដងប៉ុណ្ណោះ បើមានសទ្ធាចាស់ក្លា ក៏អត់អាហារ ៣ ថ្ងៃក៏មាន ៧ ថ្ងៃក៏មាន កន្លះខែក៏មាន អាហារដែលបរិភោគគួរជាអាហារសៅហ្មង ដូចជា បន្លែជ្រក់ ស្រងែ ស្កួយ កាកបាយ ជ័រ សារាយ បាយក្តាំង កំញាន ស្មៅ គោម័យ ផ្លែឈើ មើមឈើជាដើម ក្នុងការត្រាច់ទៅស្វែងរកភិក្ខាហារ គួរទទួលភិក្ខាហារពីផ្ទះមួយខ្នង ទោះបីជាបានមួយម៉ាត់ក៏ត្រឡប់មក បរិភោគដែរ ប៉ុន្តែយ៉ាងច្រើនមិនឲ្យទទួលភិក្ខាហារពីផ្ទះមិនហួស ៧ ខ្នងទេ ក្រៅពីនេះ នៅមានបម្រាមទាក់​ទងនឹងភិក្ខាចារជាច្រើនទៀត ដូចជាមិនឲ្យទទួលភិក្ខាហារពីស្ត្រីមានគភ៌ មិនទទួលភិក្ខាហារពីស្រ្តីដែលកំពុង បំបៅទឹកដោះកូន មិនទទួលភិក្ខាហារពីទីដែលមានសុនខជាដើម សូម្បីបើក្នុងការបរិភោគភត្ត ក៏ត្រូវឈរបរិភោគ មិនអាចអង្គុយបរិភោគដូចយ៉ាងមនុស្សទូទៅបានទេ"