បញ្ញា និងសទ្ធា(មហាយាន): <big>ការព្យាករណ៍អំពី លទ្ធិដែនដីបរិសុទ្ធ(The Pure Land)</big>

ការព្យាករណ៍អំពី លទ្ធិដែនដីបរិសុទ្ធ(The Pure Land)

ក្នុង ព្រះសូត្រអមិតាភៈខ្នាតវែង (Longer Amitabha Sutra) ព្រះពុទ្ធសក្យមុនីបានព្យាករណ៍ថាៈ

 ពេលវេលាមកដល់ ផ្លូវបដិបត្តិនៃព្រះសូត្រ នឹងវិនាសសាបសូន្យ ។ ដោយក្តីមេត្តា(mercy) និងករុណា(compassion) តថាគតនឹងធ្វើឲ្យព្រះសូត្រនេះ តាំងនៅរយៈពេលរាប់រយឆ្នាំទៅហោង។ បុគ្គលណាដែលជួបប្រទះព្រះសូត្រនេះ អាស្រ័យដោយការប្រាថ្នារបស់ខ្លួន នឹងប្រាកដជាដល់នូវការត្រាស់ដឹងជាមិនខាន ។ (tr. in Shozomatsu Wansan: Shinran's Hymns on the Last Age, Ryukoku University Press, p. xv.)

ក្នុង មហារត្ន​កូដៈសូត្រ Mahāratnakūṭa Sūtra(The Great Heap Sutra) ព្រះពុទ្ធសក្យមុនីបានព្យាករណ៍ថាៈ 
ក្នុងអាយុកាដែលផុតរលត់ទៅនៃធម៌ បណ្តាអ្នកបដិបត្តិដ៏ច្រើន មានអ្នកបដិបត្តិតិចតួចណាស់នឹងឈានដល់គោលដៅសម្រេចមាគ៌ា។ មនុស្សភាគច្រើននោះអាច ឈានដល់ការសម្រេចគោលដៅមាគ៌ាទីបំផុតបាន ដោយផ្អែកលើការបដិបត្តិមាគ៌ាដែនដីបរិសុទ្ធ​ ដើម្បីរួចរំដោះពីការកើត និងការស្លាប់។ 
 ថិន ជូ(T'ien Ju)ជាគ្រូចំណាស់ជាងគេក្នុងលទ្ធិហ្សិនបានក្រើនរលឹកផងដែរថាៈ ក្នុងអាយុកាដែលផុតរលត់ទៅនៃធម៌ គ្រប់គម្ពីរ ឬសូត្រទាំងអស់ នឹងវិនាសបាត់បង់ ហើយពាក្យថា"ព្រះពុទ្ធអមិតាភៈ" នឹងនៅតែមាន ដើម្បីនាំការរួចរំដោះដល់សព្វសត្វទាំងពួង។'' 

នេះដោយសារតែ(ក្នុងអនាគតដ៏វែងឆ្ងាយ)ការថយចុះអាយុកាល នៅពេលដែលសូត្របាត់បង់ សមត្ថភាពរបស់មនុស្សស្ថិតនៅកម្រិតទាបមួយ ដូច្នេះពួកគេនឹងមិនបានស្គាល់ មិនបានឮមាគ៌ាបែបណាមួយឡើយ ក្រៅពីការសូត្រឈ្មោះព្រះពុទ្ធប៉ុនោះ។ ប្រសិនបើពួកគេមិនជឿ និងមិនបដិបត្តិតាមលទ្ធិដែនដីបរិសុទ្ធទេ ពួគគេនឹងជាប់ផុងក្នុងវដ្តសង្សារនៃការកើត និងការស្លាប់។ ក្នុងវដ្តសង្សារនោះ អំពើល្អពិបាកប្រព្រឹត្តិ រីឯអំពើអាក្រក់ងាយស្រួលក្នុងការប្រព្រឹត្តិ។ ដូច្នេះ យូរ នឹងឆាប់ ពួកគេមុខជាធ្លាក់ទៅក្នុងឋាននរកជាពុំខាន។

ព្រះសង្ឈរាជ យិន គង់(Yin Kuang)ជាព្រះគ្រូ(Master)លទ្ធិដែនដីបរិសុទ្ធជនជាតិចិនមួយអង្គ បានមានដីការថាៈ 

ក្នុងអាយុកាដែលផុតរលត់ទៅនៃធម៌ សត្វទាំងឡាយ ប្រព្រឹត្តនូវកម្មធ្ងន់ ហើយចិត្តរបស់ពួកគេយល់ខុស។ ប្រសិនបើពួកគេទាំងនោះបដិបត្តិតាមវិធីសាស្រ្ត ឬមាគ៌ាណាមួយដែលប្រសើរជាងការសូត្រឈ្មោះព្រះពុទ្ធ ពួកគេអាចនឹងសាបព្រោះនូវគ្រាប់ពូជបុណ្យកុសល គុណធម៌ និងបញ្ញា តែមិនអាចរួចរំដោះពីការកើត និងការស្លាប់ក្នុងជីវិតបច្ចុប្បន្នបានទេ។ បើមានសង្ឈដ៏អស្ចារ្យជាគម្រូ២ ឬ​ ៣ព្រះអង្គដែលបង្ហាញឲ្យឃើញពីការសម្រេចគុណធម៌ពិសេស ព្រះសង្ឈជាន់ខ្ពស់នោះគឺ ប្រាកដជាប្រែទៅជាព្រះពោធិសត្វដោយពិត។ អាស្រ័យដោយការតាំងអធិដ្ឋានរបស់ពួកគេ ពួកគេនឹងដើរតួរនាទីជាគម្រូសម្រាប់សត្វទាំងឡាយ  ក្នុងអាយុកាលដែលធម៌បាត់បង់ ដូចដែលបានបង្រៀននៅក្នុង សូរង្គមៈ សូត្រ Surangama Sutra។ ថ្វីបើការប្រណិបត្តិខ្លួន​ឯង ដើម្បីមនុស្សទាំងឡាយតែពិតមែនព្រះពោធិសត្វទាំងនេះ អាចត្រឹមតែដើរលើមាគ៌ាត្រាស់ដឹងដ៏ត្រឹមត្រូវប៉ុនោះ ប៉ុន្តែមិនទាន់ដល់តំណាក់កាលត្រាស់ដឹងពេញបរិបូរណ៌បាននៅឡើយទេ។Ch'en, Kenneth K.S., Buddhism in China: A Historical Survey. Princeton, NJ: Princeton University Press,1964. ក្នុងករណីជាក់លាក់នៃ លទ្ធិដែនដីបរិសុទ្ធ មានបុគ្គលតិចតួចណាស់ដែលសម្រេចសមាធិពីការសូត្រឈ្មោះព្រះពុទ្ធ អមិតាភៈ នាបច្ចុប្បន្ននេះ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងពីមុន។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តាមរយៈការសូត្រឈ្មោះព្រះពុទ្ធ ពួកគេអាច "នាំយកវិច័យកម្ម(Residual Karma)របស់ខ្លួន" ដើម្បីធ្វើដំណើរទៅកាន់ដែនដីបរិសុទ្ធ ដោយផ្អែកលើការតាំងអធិដ្ឋានរបស់ខ្លួន និងស្ថិតលើបុគ្គលបដិបត្តិចំពោះព្រះពុទ្ធអមិតាភៈ។ នៅពេលដែលពួកគេ បានរួចរំដោះពីការកើត និងការស្លាប់ ដែលបានសម្រេច[[លោកុត្តរធម៌(state of non-retrogression) ហើយអាចបន្តចម្រើនធម៌រហូតដល់តំណាក់មិនមានការកើត។ 

ការព្យាករណ៍ទាំងនេះ បង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា មាគ៌ាដែនដីបរិសុទ្ធ ត្រូវបានបដិបត្តិស្របទៅតាម ហេតុ និងផលនៃបច្ចុប្បន្នភាព និង ស្របទៅតាមសមត្ថភាពរបស់ពុទ្ធសាសនិកផងដែរ។ ដោយហេតុនេះ ដើម្បីទូន្មានធម៌ដល់ពុទ្ធបរិស័ត្រទាំងឡាយ ព្រះពុទ្ធសក្យមុនី បានធ្វើការអធិដ្ឋាប្រកបដោយក្តីករុណា ដើម្បីរក្សាទុក និងផ្សព្វផ្សាយ ព្រះសូត្រអមិតាភៈខ្នាតវែង។​ នេះជាសេចក្តីពិតរបស់ព្រះពោធិសត្វ និងព្រះថេរៈទាំងឡាយ ដែលបង្រៀនមាគ៌ាដែនដីបរិសុទ្ធ តាមរយៈសេចក្តីអធិដ្ឋានប្រកបដោយករុណារបស់ពួកគេ និងអាស្រ័យដោយបច្ចុប្បន្នភាព។​

វាដោយសារតែអនុភាពនៃ ការអធិដ្ឋានទាំងនេះហើយ ដែលមាគ៌ាដែនដីបរិសុទ្ធ បានប្រែមកជាពេញនិយមក្នុងបណ្តាមហាជន នៃពុទ្ធសាសនិក។