នរោត្ដម ចន្ទរង្សី: ការ​ដណ្ដើម​ឥទ្ធិពល​គ្នា

ការ​ដណ្ដើម​ឥទ្ធិពល​គ្នា 

ហេតុអ្វីបានជា​ក្រុម​ឥស្សរៈ​របស់​ទ្រង់ ចន្ទរង្សី មាន​កិត្តិសព្ទ​ល្បីល្បាញ នៅ​ខេត្ត​កំពង់ស្ពឺ និង​តំបន់ ខាងលិច​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា​? បើ​តាម​លោក​សាស្ត្រាចារ្យ វង់ សុធារ៉ា យល់ថា វា​អាច​មកពី​របៀបរបប ធ្វើការ​ជា​ក្រុម មាន​ទីប្រឹក្សា​យោធា​ដ៏​ល្អ ដូចជា tadakuma នៅ​ជាមួយ និង​យក​ចិត្ត​ប្រជាពលរដ្ឋ​ក្នុង​តំបន់ ឈរជើង​បាន​។

នៅ​ពេល​ក្រុម មានអំណាច និង​ឥទ្ធិពល​គ្រាន់បើ​ឡើង ពួក​មេក្រុម​សំខាន់ៗ​នៅ​ក្នុង​ចលនា ចាប់ផ្ដើម​មាន​ការ​ប្រជែង​ដណ្ដើម​អំណាច​ផ្ទៃក្នុង​រវាង​គ្នា​។ ក្នុង​ក្រុម​ទ្រង់ ចន្ទរង្សី ចាប់ផ្ដើម​មាន​អ្នក​រៀបចំ​គម្រោងការ ធ្វើគត​ទ្រង់ ដើម្បី​ដណ្ដើមយក​សិទ្ធិ​មេបញ្ជាការ​ក្រុម​ធំ​។ សំណាង​ល្អ ទ្រង់​បាន​គេច​ផុត​ពី គ្រោះភ័យ និង​ចាប់​បាន​អ្នក​ប៉ុនប៉ង​ជាមួយ​ភស្តុតាង​។ អ្នកក្បត់​ទ្រង់​មុនគេ​នោះ គឺ​លោក ហែម សាវ៉ាង ដែល​ជាហេតុ ធ្វើ​ឱ្យ​ទ្រង់​អនុវត្ត​តាម​វិន័យ​ក្រុម ដោយ​សម្លាប់ចោល និង​បោសសំអាត​អ្នកឃុបឃិត​ទាំងអស់​ចោល​។ លោក នី វ៉ាន់ធី ថា ទ្រង់​មិន​ចង់​សម្លាប់​លោក សាវ៉ាង ចោល​ទាល់តែសោះ ប៉ុន្តែ​លោក​មិន​អាច​ប្រឈមមុខនឹង​មេក្រុម​ដទៃ​ទៀត ដែល​ឱ្យ​យោបល់​ត្រង់ថា ត្រូវតែ​សម្លាប់ចោល ដើម្បី​ទុកជា​ការព្រមាន​។ ប៉ុន្តែ តាម​លោក ប៊ុណ្ណ ចាន់ម៉ុល ថា លោក សាវ៉ាង ត្រូវ ដាប ឈួន សម្លាប់ចោល ក្រោម​កលល្បិច​ហៅ​ប្រជុំ​ពិភាក្សា​គ្នា​។ ទោះជា​យ៉ាងណា លោក ម៉ុល គាត់​មិន​បាន​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​ឥស្សរៈ​ផ្ទាល់​ទៀត​ទេ ក្រោយ​ពី​ពួក​នេះ​នាំគ្នា​ដកថយ​ទៅកាន់​ប្រទេស​ថៃ និង​ប្រមូលផ្ដុំ​គ្នា​ឡើងវិញ នៅ​ភាគ​ខាងជើង​ខេត្ត​សៀមរាប ឯនាយ​ជួរភ្នំ​ដងរែក​។ លើស​នេះ​ទៀត គាត់​បាន​ឈប់​ទាក់ទង​ជាមួយ​ក្រុម​នោះ មុន​ពេល​ទ្រង់ ចន្ទរង្សី បំបែក​ខ្លួន​ទៅទៀត​។
ក្រោយមក ក្រុម​ទ្រង់ ចន្ទរង្សី កាន់តែ​មានអំណាច​ធំ អាច​វាតទី​ទឹកដី​បាន កាន់កាប់ ឈរជើង យ៉ាង​ធំ​ទូលាយ​។ សមត្ថភាព​នេះ ប្រហែលជា​មក​ពី​ស៊ាប​ដ៏​ក្លាហាន និង ក្លៀវក្លា​ក្នុង​ការ​ប្រយុទ្ធ ធ្វើពុត​ជា​ចុះចូល​ជាមួយ​ក្រុម​ទ្រង់ អស់​មួយរយៈពេល​។ ក្រោយ​ពី​បាន​ដឹង​ថា គាត់​ជា​ចារបុរស​របស់​ក្រុម ពុត ឆាយ ដែល​ជា​មេ​ខ្មែរឥស្សរៈ​ម្នាក់ទៀត ហើយនិង​ការ​កម្ចាត់ ស៊ាប ចេញពី​ក្រុម​វិញ គេ​សង្កេតឃើញ​ថា ក្រុម​របស់​ទ្រង់ មិន​សូវ​បាន​ជោគជ័យ​ក្នុង​ការ​វាតទី​តំបន់​កាន់កាប់​របស់​ខ្លួន​បន្ត​ទៅទៀត​ឡើយ​។

ប្រហែល​វត្តមាន និង​កេរ្តិ៍ឈ្មោះ​របស់​ទ្រង់ ចន្ទរង្សី បាន​ធ្វើ​ឱ្យ ក្រុម​ឥស្សរៈ​ចល័ត​របស់​ពុត ឆាយ មិន​សប្បាយចិត្ត​ឡើយ ទើប​នាំ​ឱ្យ​កើត​ក្ដី​ច្រណែន និង​ការ​ក្ដៅក្រហាយ​។ ម៉្យាងទៀត ជារឿយៗ ក្រុម​ទាំងពីរ ប៉ះទង្គិច​គ្នា និង​ប្រឈមមុខ​ដាក់គ្នា ដោយ​អាវុធ​គួរ​ឱ្យ​តក់ស្លុត ជាពិសេស​នៅ​តំបន់​ស្រះឃ្លាំង អង្គខ្មៅ នៃ​ស្រុក​សំរោងទង និង​ឧដុង្គ​សព្វថ្ងៃ​។ ហេតុនេះ​ហើយ ទើប ពុត ឆាយ ដែល​ជា​មេ​ឥស្សរៈ​ម្នាក់ គ្មាន​ទីតាំង​ឈរជើង​ពិតប្រាកដ​នេះ បាន​រៀបចំ​ផែនការ​ធ្វើគត​ទ្រង់ ចន្ទរង្សី ដោយ​បញ្ជូន​ឱ្យ ស៊ាប និង​គ្នីគ្នា ប្រហែល​៣០​នាក់​ផ្សេងទៀត ទៅ​ចូល​ធ្វើការ​ក្នុង​ក្រុម​ឥស្សរៈ​ទ្រង់ ចន្ទរង្សី​។
	
នៅ​ក្នុង​ឋានៈ​ជា​មេទ័ព​ម្នាក់​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​ថ្មី ស៊ាប​បាន​ខិតខំ​ចូល​ប្រយុទ្ធ​យ៉ាង​អង់អាច​ក្លាហាន​ក្នុង សមរភូមិ​ផ្សេងៗ ហាក់​ឥត​ញញើត​នឹង​សេចក្ដី​ស្លាប់​ឡើយ ដើម្បី​សាង​សេចក្ដីទុកចិត្ត​ពីសំណាក់​ទ្រង់ ចន្ទរង្សី​។ ទាំង​នៅ​ក្នុង​សមរភូមិ​នៅ​ខេត្ត​កោះកុង គាត់​ខិតខំ​វាយប្រហារ​ពួក​វៀតមិញ​។ ដោយ​ក្ដី​អាណិត​និង​ស្រលាញ់ ខ្លាចក្រែង ស៊ាប មាន​ការនឿយហត់ ព្រោះ​បាន​ប្រឹងប្រែង​យក​ជ័យជម្នះ​លើ​សមរភូមិ​ជាច្រើន​ហើយ​នោះ ទើប​ទ្រង់ ចន្ទរង្សី បាន​បញ្ជូន​សារ​ឱ្យ​ហៅ​គាត់​មក​ឈប់សម្រាក​នៅ​ម្ដុំ​ភូមិ​ក្រាំងម្កាក់​។ 
	
ពី​មួយថ្ងៃ​ទៅ​មួយថ្ងៃ ទ្រង់ ចន្ទរង្សី កាន់តែ​មាន​សេចក្ដី​ពេញចិត្ត​នឹង​ស្នាដៃ​របស់ ស៊ាប ខ្លាំង​ឡើង​។ ចៃដន្យ​អ្វី ថ្ងៃមួយ​យុទ្ធជន​របស់​ទ្រង់​ចាប់​បាន​សំបុត្រ​សម្ងាត់​មួយ​ច្បាប់​ផ្ញើ​មក​ពី​មេ​ឥស្សរៈ ពុត ឆាយ ដែល តឿន​ឱ្យ ស៊ាប ឆាប់​សម្លាប់​ទ្រង់ ចន្ទរង្សី​។ ស៊ាប មិន​បាន​ដឹងខ្លួន​ជាមុន​ថា គម្រោងការ របស់​ខ្លួន​ត្រូវ​បែក ការណ៍​សម្ងាត់​ឡើយ​។ គាត់​បែរ​ជា​នាំ​គ្នីគ្នា​ជប់លៀង​ផឹកស៊ី​ចំនួន ៧​យប់ ៧​ថ្ងៃ ដើម្បី​ជា​ការ​អបអរ​សាទរ​ដល់ ជ័យជម្នះ​របស់​គាត់ ដំណាល​ពេល​ដែល​ទ្រង់ ចន្ទរង្សី បាន​រៀបចំ​ជើង​ព្រួល​កម្ចាត់​គាត់​ចោល​វិញ​។ ទ្រង់​បាន សម្រិតសម្រាំង​ជ្រើសរើស​យក​អ្នក​ដែល​មាន​ស្នាដៃ​ប្រយុទ្ធ​ល្អ​ៗ និង​ស្មោះស្ម័គ្រ​ចំពោះខ្លួន​។ ទោះជា​យ៉ាងណា ពួក​យុទ្ធជន​ឆ្នើម​របស់​ទ្រង់​ទាំងនោះ នៅតែ​មាន​ភាព​ញញើត​នឹង​ចូល​ទៅ​កម្ចាត់ ស៊ាប ដែរ​។ ពួកគេ សុទ្ធ​សឹង ញញើត​កោតខ្លាច​វីរភាព​ក្លៀវក្លា​របស់ ស៊ាប ក្នុង​អារម្មណ៍​ជានិច្ច​។
	
ពួក​ខ្មាន់​ប្រយុទ្ធ​ទាំងនោះ មាន​ការប្រុងប្រយ័ត្ន​ណាស់​ក្នុង​ការ​រៀប​ជើង​ព្រួល​។ ពួកគេ​រៀបចំ​គ្នីគ្នា ឡោមព័ទ្ធ​កន្លែង ស៊ាប និង​បក្សពួក​ជប់លៀង​រហូតដល់​ទៅ​បី​ជាន់​ឯណោះ ដើម្បី​ក្រសោប​ចាប់ និង​សម្លាប់ ឱ្យ​អស់​កុំ​ឱ្យ​មាន​ការ​ថ្លោះធ្លោយ​។ អ្នក​រៀបចំ​ផែនការ មាន​ការ​កោតសរសើរ ស៊ាប គ្រប់ៗ​គ្នា ព្រោះ​គាត់ តែង​មាន​ការប្រុងប្រយ័ត្ន​ខ្លួន​ជាប់​ជានិច្ច​។ ទោះបី គាត់ និង​បក្សពួក​ស្រវឹងជោក​យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏​គាត់​នៅតែ​ចុះ​ពី​លើ​ផ្ទះ​ខ្ពស់​របស់​គាត់ មក​ដាស់​ឱ្យ​កូនចៅ​យាម​រវាំង​ជាប់​ជានិច្ច និង​បញ្ជា​ម្នាក់​ឱ្យ​អង្គុយ​លើ​កាំជណ្ដើរ ផ្ទះ​ដែល​គាត់​ដេក​។  ប៉ុន្តែ ពួក​នោះ​ស្រវឹងជោក​ពេក ក៏​ទន់​ក ដេកលក់​បាត់​ទៅ​។
	
ឱកាស​ល្អ​របស់​ខ្លួន​មកដល់ លោក សុក សេងរឿងមុនី និង​លោក នី វ៉ាន់ធី បាន​លប​លួច​ចូល​ទៅ ក្រោម​ផ្ទះ បម្រុង​នឹង​បាញ់​សម្លាប់ ស៊ាប ពី​ក្រោម​ផ្ទះ ទាំង​ក្នុង​ចិត្ត​ភ័យ​រអា​យ៉ាង​ខ្លាំង​។ ស្រាប់តែ​ខ្មាន់​ប្រយុទ្ធ ម្នាក់ ដែល​ចូលរួម​ការឡោមព័ទ្ធ នៅ​ក្នុង​យប់​នោះ​ដែរ បាន​រាល​កៃ​កាំភ្លើង​ផ្ទុះឡើង ដែល​ប្រហែល​មកពី សេចក្ដី​តក់ស្លុត ញញីញញ័រ​ខ្លាច តេជដៃ​របស់ ស៊ាប​។ ភ្លាម​នោះ ស៊ាប ស្ទុះក្រោក​កញ្ឆក់​យក​កាំភ្លើងយន្ត ដែល​បញ្ឈរ​នៅ​ក្បែរ​ដៃ​បាន ហើយ​រត់​លោត ចុះ​ពី​លើ​ផ្ទះ បាញ់រះ​រំដោះ​ខ្លួន​ចេញ​។ លោក សុក សេងរឿងមុនី និង​នី វ៉ាន់ធី មាន​ឱកាស​បាញ់​សំដៅ ស៊ាប ពីក្រោយខ្នង​ហើយ ក៏​នៅតែ​មិន​អាច​ធ្វើអ្វី​ស៊ាប​បាន ព្រោះ កាំភ្លើង​របស់​ពួកគេ បាញ់​មិន​ផ្ទុះ ទាំង​២ ទាំង​៣ គ្រាប់​ដំបូង​។ ចំណែក ពួក​អ្នក​ឡោមព័ទ្ធ​ភ័យខ្លាច​តេជដៃ របស់ ស៊ាប ក៏​មិន​ហ៊ាន​ខ្ទប់​ផ្លូវ​គាត់​ឡើយ​។ បណ្ដោយ​ឱ្យ​គាត់​អាច​នាំ​ប្រពន្ធ​យួន និង​គូកន​ប៉ុន្មាន​នាក់​វាយ​រំដោះ​ខ្លួន​រត់​រួច ដោយ​សុវត្ថិភាព​។ សល់​ពី​នេះ កូនចៅ​របស់​គាត់​ប៉ុន្មាន​នាក់​ត្រូវ​ស្លាប់ និង​មួយ​ចំនួន​ទៀត រួម​នឹង​ប្រពន្ធ​ជនជាតិ​ខ្មែរ​របស់​គាត់​ត្រូវ​ចាប់ខ្លួន​បាន សម្រាប់​អ្នក​គ្មាន​ឱកាស​បាញ់​តដៃ ចំណែក​អ្នក​តដៃ​បាន​បាញ់​បើកផ្លូវ​រត់​តាម ស៊ាប អស់​ទៅ​។ ការ​រត់​ប្រាស​យកអាយុ យ៉ាង​ទាន់ហន់​របស់ ស៊ាប លើក​នេះ ធ្វើ​ឱ្យ​គាត់ យក​តាម​ខ្លួន​មិនទាន់​នូវ​ខ្សែក​មាស​មួយ​ខ្សែ​មាន​បន្តោង​គោ​ដេក​ដ៏​ស័ក្ដិសិទ្ធិ ដែល​គេ​ល្បី​ថា​ជា​វត្ថុ​ពូកែ​ស័ក្ដិសិទ្ធិ​របស់​គាត់ ត្រូវ​ក្រុម​ទ្រង់ ចន្ទរង្សី រឹបអូស​យក​។ ជា​លទ្ធផល ប្រតិបត្តិការ​កម្ចាត់ ស៊ាប (ចារបុរស​របស់ ពុត ឆាយ) ទទួល​បាន​ជោគជ័យ ដោយ​ទប់ស្កាត់​មិន​ឱ្យ ស៊ាប អាច​មាន​ឱកាស​សម្លាប់​ទ្រង់ ចន្ទរង្សី បាន​ឡើយ​។