ព្រះពុទ្ធសាសនា​នៅ​ជប៉ុន: ព្រះពុទ្ធសាសនាសម័យកាមាកុរះ

ព្រះពុទ្ធសាសនាសម័យកាមាកុរះ

ក្នុងឆ្នាំ ព.ស.១៧២៨ មេទាហានម្នាក់ឈ្មោះ យោរិម៉ូតុ នៃត្រកូលមិណាម៉ូតុបានដណ្ដើមយកអំណាចពីត្រកូលថៃរ៉ាទាំងស្រុង លុះដល់ ព.ស. ១៧៣៥ ក៏ផ្លាស់ទីស្នាក់ការបញ្ជាការមជ្ឈិម មកតាំងនៅក្នុងទីក្រុងកាម៉ាកុរះ បានទទួលការស្ថាបនាពីស្តេចចក្រពត្តិឲ្យជា ឈោកុន អ្នកមានអំណាចសិទ្ធិដាច់ខាតក្នុងការការពារ និង រក្សាសន្តិសុខរបស់មហាអាណាចក្រទាំងមូល យោរិម៉ូតុបានចាត់កិច្ចការប្រទេសជាតិយ៉ាងសព្វគ្រប់ ចាត់ឲ្យមានដំណែងទាហាន និង អ្នកគ្រប់គ្រងប្រចាំគ្រប់ខែត្រ និង ចាត់ឲ្យនៅក្រោមការត្រួតត្រារបស់មជ្ឈិមយ៉ាងតឹងរ៉ឹង ធ្វើឲ្យប្រទេសទាំងមូលមានភាពទាក់ទាញគ្នា ឲ្យកើតមានការចំណាច់អារម្មណ៍ថា គ្រប់ភូមិភាគជាដែនដីនៃមហាអាណាចក្ររបស់ជប៉ុនរួមគ្នាទាំងអស់ ទោះបីស្តេចចក្រពត្តិ និង ទ្រង់ប្រថាប់គង់នៅក្នុងទីក្រុងតូក្យូដូចដើម តែអំណាចការគ្រប់គ្រងទាំងពួងនៅក្រោមការបង្គាប់បញ្ជានៃត្រកូលមេទ័ព ឯ កាមាកុរះ ឯណោះទាំងអស់។

ក្នុងរយៈការច្បាំងដណ្ដើមអំណាចគ្នានោះ តូក្យូ និង ណារាត្រូវភ្លើងឆេះបំផ្លាញ វត្តនានា ត្រូវភ្លើងឆាប់ឆេះអស់ជាច្រើនរួមទាំងវត្តធំៗ ដែលសំខាន់ ដូចជា វត្តតូដៃចិ នៅណារ៉ា និង តូចិ នៅតូក្យូផង។ ប្រជាជនបានជួបប្រទះនឹងសភាវទុក្ខលំបាក ចលាចល អាសន្នរោគសង្គ្រាមផ្ទៃក្នុង ភ្លើង ដែលឆេះបំផ្លាញផ្ទះសម្បែង និង សេចក្ដីអាប់ឱននៃសីលធម៌ ទាំងក្រុមព្រះសង្ឃក៏នៅមានកងទ័ពសម្រាប់ការពារខ្លួន និង ចូលទៅទាក់ទិនក្នុងការដណ្ដើមអំណាចជាមួយនឹងគេដែរ។

ចំពោះភាគីខាងព្រះសង្ឃ សភាពការណ៍នេះសម្ពន្ធជាមួយសម័យហេអ័ន គឺពេល ដែលព្រះតេជគុណសៃចូតាំងនិកាយថេនដៃនៅលើភ្នំហិអេអិនោះ លោកបានប្រកាសការប្រកបពិធីទទួលសីល និង ឧបសម្បទាបែបមហាយាន ជាឥស្សរៈចាកនិកាយរិតសុ ឬនិកាយវិន័យនៃវត្តតូដៃចិ តែថា សីលខាងមហាយាននេះ មានលក្ខណះបន្ធូរបន្ថយបាន អាស្រ័យលើគុណធម៌ក្នុងចិត្ត និង ការហាមឃាត់ចិត្តគំនិតរបស់ខ្លួនឯង មិនអនុវត្តន៍តាមបែប ដែលរក្សាត ៗ គ្នាមកតាមប្រពៃណី ពោលគឺ អ្នកប្រតិបត្តិត្រូវប្ដេជ្ញាចំពោះខ្លួនឯងថា ត្រូវតែប្រព្រឹត្តយ៉ាងតឹងរ៉ឹង ឬ បន្ធូរបន្ថយត្រឹមណា ការរក្សាសីលបែបនេះ ទើបបានប្រព្រឹត្តទៅទាំងតឹងតែង និង ធូរលុង លុះពេលកន្លងមកដល់ពាក់កណ្ដាលសម័យហេអ័នភាពយល់ដឹង ដែលជាមូលដ្ឋាននៃការរក្សាសីលនេះក៏ស្រពិចស្រពិលទៅ ក្លាយជារឿង ដែលត្រូវយកមកអាង ក្នុងការប្រព្រឹត្តធូរស្រាល និង ថោកថយ ជីវិតរបស់ព្រះសង្ឃទើបបានជាឃ្លាតឆ្ងាយពីធម្មវិន័យជាច្រើន។

ហេតុការណ៍ ដែលពោលមកនេះ ធ្វើឲ្យប្រជាជនគិតដល់ពាក្យទំនាយក្នុងគម្ពីរថា ពេលដល់សម័យព្រះសទ្ធម្មស្រពិចស្រពិល ស៊ឹងអាចនៅមានការបដិបត្តិធម៌ តែបដិវេធធម៌មិនមានទៀត ដែលជាយុគទីពីរ ហើយក៏នឹងដល់យុគចុងក្រោយ គឺយុគព្រះសទ្ធម្មអន្តរធាន ដែលព្រះសទ្ធម្មសល់ត្រឹមតែឈ្មោះ ហើយ និង ត្រូវសាបសូន្យនៅចុងសម័យ ប្រជាជនជឿថាយុគចុងក្រោយបង្អស់នេះកំពុងមកដល់ហើយ ហេតុការណ៏ប្រទេសជាតិជាមួយទស្សនៈ ទាំងនេះ ជាហេតុបណ្ដាលឲ្យពុទ្ធសាសនាបែបផ្សេង ៗ កើតឡើងក្នុងយុគសម័យកាមាកុរះទៀត បានរួមចំណែកស្រោចស្រង់ និង កែឆ្នៃឲ្យសមស្របទៅនឹងលក្ខណះនៃហេតុការណ៍ និង ចិត្តគំនិតរបស់មនុស្សនៅក្នុងយុគនោះរួមមាន ៣និកាយ គឺ និកាយសុខាវតី (ចូតូ) និកាយសេន និង និកាយនិចិរេន

១. និកាយសុខាវតី តាមពិតទៅ ជាទស្សនគតិរឿងដែនសុខាវតី របស់ព្រះពុទ្ធអមិតាភៈ ជាម្ចាស់នោះ ប្រាកដរូបរាងឲ្យឃើញតាំងតែសម័យព្រះពុទ្ធសាសនាចាប់ផ្ដើមហូរចូលមកប្រទេសជប៉ុនម្ល៉េះ ដូចជា ក្នុងព្រះរាជឱវាទរបស់ព្រះរាជកុមារ ជោតូកុ និង ក្នុងសម័យណារ៉ា ក៏ប្រាកដច្បាស់លាស់ខ្លាំងឡើងរហូតក្លាយជាគោលជំនឿម្យ៉ាងដោយឡែក នឹងរីកសាយភាយថែមទៀតជារឿយ ៗ មករហូតដល់សម័យហេអ័ន នឹងបានឃើញថាអ្នកប្រាជ្ញទាំងឡាយក្នុងនិកាយសានរ៉នក្ដីហសសូក្ដី ថេនដៃក្ដី និកាយផ្សេងក្ដី សុទ្ធតែប្រាថ្នាទៅកើតក្នុងដែនសុខាវតី ស្ថានសួគ៌ខាងទិសបស្ចឹមនៃព្រះពុទ្ធអមិតាភៈទាំងអស់ ព្រោះទស្សនៈក្នុងរឿងនេះបានប្រាកដក្នុងគម្ពីរ ហូកេកៀវ រួចទៅហើយគឺសទ្ធម្មបុណ្ឌរិកសូត្រស៊ឹងបាននាំចូលមកក្នុងប្រទេសជប៉ុនតាំងពីសម័យដើមដំបូង ដែលមានពុទ្ធសាសនានៅជប៉ុនម្ល៉េះ នឹងជាគម្ពីរ ដែលព្រះរាជកុមារជោតូកុ ទ្រង់ជ្រះថ្លាយ៉ាងក្រៃលែង តែតាម ដែលពោលមកខាងដើមទាំងអស់ ក៏មិនបានធ្វើឲ្យកើតការប្រតិបត្តិដោយឡែកឡើងមក រហូតដល់ថ្នាក់មាននិកាយណាមួយ។ 

លុះដល់សម័យកាមាកុរះ នេះ ព្រះតេជគុណហោនេន ទើបបានបង្កើតនិកាយចូតូឡើង លោកបានសិក្សាឯភ្នំហិអេអិ ជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃនិកាយថេនដៃ និង ជាច្រើនសម្នាក់ក្នុងក្រុងណារ៉ា តែមិនសបព្រះទ័យ ព្រោះមិនអាចកែបញ្ហាក្នុងចិត្តបានទាំងអស់ ថ្ងៃមួយ នាឆ្នាំ ព.ស.១៧១៨ ហោនេន បានអាយុ ៤២ ឆ្នាំ ពេលបានអានគម្ពីរអត្ថកថានៃអមិតាយុរធ្យានសូត្រ បានជួបទ្រឹស្ដីមួយឃ្លាថា ”បើបុគ្គលណារលឹកដល់ព្រះនាមរបស់ព្រះពុទ្ធអមិតាភះជាម្ចាស់ដោយមិនបាច់រំពឹងដល់អាកប្បកិរិយា និង ពេលវេលា ហើយបដិបត្តិតាមដោយលំដាប់រមែងឈ្មោះថា ជាសម្មាកម្មន្តៈ ព្រោះត្រូវទៅតាមអភិញ្ញានៃព្រះពុទ្ធអមិតាភៈជាម្ចាស់“
ហោនេនយល់ឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា ទ្រឹស្តីនេះដោះស្រ័យបញ្ហាបានគ្រប់យ៉ាងទាំងអស់ និង បានលះចោលការប្រតិបត្តិបែបដើមទាំងនោះ ធ្វើតែ នេមបុតសុ (ពាក្យជប៉ុន=នមោពុទ្ធស្ស) តែម្យ៉ាងគត់ ហើយចុះចាកភ្នំ ហិអេអិ សាងអាស្រមនៅយ៉ោឆិមិសុ នៅតូក្យូ ចាប់ផ្ដើមផ្សព្វផ្សាយសាសនានិកាយ ចូដូ នេះ និង បានទទួលការនិយមរាប់អានយ៉ាងឆាប់រហ័ស តែជាមួយគ្នានោះ ក៏ត្រូវជួបប្រទះឧបសគ្គរារាំងយ៉ាងខ្លាំងក្លាពីជុំវិញ ព្រោះពាក្យប្រៀនប្រដៅនេះអាចធ្វើឲ្យមានការយល់ខុសថា នរណាក៏ដោយ ទោះជាធ្វើបាបយ៉ាងមហន្ត ពេលបានធ្វើ នេមបុតសុ គឺបានបញ្ចេញព្រះនាមរបស់ព្រះពុទ្ធអមិតាភៈជាម្ចាស់រឿយ ៗ ហើយ ក៏នឹងបានទទួលព្រះមហាករុណាឲ្យទៅកើតឯស្ថានសួគ៌ទេវលោក ដែនសុខាវតីដើម្បីបន្លុះសច្ចធម៌ក្នុងទីនោះបាន ។ ទីបំផុត ហោនេន ត្រូវនិរទេសឲ្យទៅនៅឯភូមិឋានដាច់ស្រយាលអស់ ៤ ឆ្នាំ ទើបបានទទួលការអនុញាតឲ្យវិលត្រឡប់មកវិញ និង បានទទួលមរណភាពឯអូតានិ ក្នុងព្រះជន្ម ៧៩ ឆ្នាំ សិស្សានុសិស្សបានកសាងវត្តឧទ្ទិសឲ្យក្នុងទីមរណភាពរបស់លោក។ វត្តនោះឈ្មោះឆិអូនិន នៅតូក្យូ ជាមជ្ឈមណ្ឌលរបស់និកាយចូដូ រហូតមក។

ពេលព្រះតេជគុណហោនេនមរណភាពហើយ សិស្សគណរាមច្បងជាច្រើនអង្គបានប្រកាសពាក្យប្រៀនប្រដៅផ្សេងៗគ្នាទៅ រហូតដល់កើតជានិកាយតូច ៗ ជាច្រើនទៀត។ ប៉ុន្តែ ក្នុងទីនេះនឹងពោលចំពោះតែនិកាយសាខា ដែលសំខាន់បំផុត ស៊ឹងបានពង្រីកខ្លួនចេញទៅដល់កើតជានិកាយសំខាន់មួយទៀត។ និកាយនេះគឺ និកាយចូដូឈិន (ប្រែថា និកាយសុខាវតី ពិតប្រកដ) ឬនិយមហៅថា និកាយឈិន ដែលលោកឈិនរែនជាអ្នកបង្កើត។

លោកអាចារ្យ ឈិនរែន សិក្សានិកាយថេនដៃនៅភ្នំហិអេអិ រួចហើយមករស់នៅជាមួយព្រះតេជគុណហោនេនអស់ ៦ ឆ្នាំ ហើយត្រូវនិរទេសឲ្យទៅនៅឯអេឈិងោ ជីវិតអាវសាននៅតូក្យូ ពេលផុតកំណត់និរទេសហើយ។ រាប់តាំងតែពីកាលត្រូវនិរទេសមក លោកឈិនរែនបានប្រកាន់យកគតិធម៌របស់ខ្លួនថា “ហិសូ ហិសូកុ” ប្រែថា ”គ្មានព្រះសង្ឃ គ្មានឃរាវាស“ ឯលោកក៏មានភរិយាមានកូនមានចៅ ជាអ្នកបន្តដំបូន្មាន និង ធ្វើការផ្សព្វផ្សាយសាសនាមកជាមួយផង។ លោកបង្រៀនថា ការប្រព្រឹត្តរបស់មនុស្សក្នុងទ្វារទាំង ៣ ទោះបីល្អប៉ុណ្ណា ធ្វើដោយសេចក្ដីព្យាយាមប៉ុណ្ណា ក៏នៅមិនផុតពីសេចក្ដីសៅហ្មងដោយកិលេស មិនអាចនាំមកនូវការត្រាស់ដឹង (ពោធិ) បាន ចាំបាច់ត្រូវពឹងអាស្រ័យកម្លាំងនៃព្រះមហាករុណាទិគុណ របស់ព្រះពុទ្ធអមិតាភៈ ជាម្ចាស់ជាគ្រឿងបណ្ដាលឲ្យសាសនិកត្រូវតែមានសទ្ធាជឿជាក់ក្នុងព្រះអង្គជាប្រការសំខាន់បំផុត និង ជាប្រការម្យ៉ាងគត់ ដែលនឹងជួយឲ្យផុតទុក្ខបាន។ ព្រះសង្ឃនិកាយនេះមានគ្រួសារបាន ឆាន់មំសៈបាន និង រស់នៅបែបឃរាវាសក្នុងសង្គមបាន។

កន្លែងបញ្ចុះសពរបស់អាចារ្យឈិនរែន ក្រោយមកបានសាងវត្តមួយឈ្មោះថា ”ហងអ័នចិ” ជាមជ្ឈមណ្ឌលរបស់និកាយឈិន ហើយក្រោយមកវត្តនេះឯងក៏ត្រូវបែងចែកដោយនយោបាយរបស់រដ្ឋាភិបាល ក្លាយជាវត្តពីរ គឺ ហិង៉ះឈិ-ហងអ័នចិ(ហងអ័នចិបូព៌ា) និង និឈិ-ហងអ័នចិ (ហងអ័នចិបច្ឆិមទិស)។ ក្រោយមកក្លាយជាមជ្ឈមណ្ឌលសាខាធំទាំងពីររបស់និកាយឈិន
និកាយសាខា ដែលនឹងនាំមកនិយាយបន្តិចនោះគឺ និកាយចិ ដែលបង្កើតដោយលោកអិបប៉េន (ព.ស.១៧៨២-១៨៣២) ដែលជាកូនសិស្សជំនាន់សិស្សរបស់អាចារ្យ ហោនេន បង្រៀនថា ការសូធ្យ នេមបុតសុ នោះរមែងធ្វើឲ្យមានអារមណ៍ថាមិនមែន ”យើង“ ឬ “គេ” កើតឡើងឡើយ និង សម្ដែងនូវមនោសញ្ចេតនារម្មណ៍ ជាបរមសុខខាងផ្លូវចិត្តដោយការរាំពត់ពេន ទើបហៅថានិកាយយុង៉ៀវហា ឬ យ៉ុយ៉ះកុ-នេមបុតសុ (នេមបុតសុរាំពត់ពេន) និង ដែលហៅថានិកាយចិ (ប្រែថាកាលនិកាយ) ក៏ព្រោះតែបានបង្រៀនថា ក្នុងវេលា ដែលសូធ្យ នេមបុតសុនោះ ឲ្យភាវនាថា “គ្រប់ ៗ ខណៈជាពេល ដែលនឹងលះបង់ទៅនូវជីវិតនេះ” និកាយនេះមានវត្តជូចូកូចិនៅហ្វូចិសាវ៉ា ជាមជ្ឈមណ្ឌលក្បែរកាមាកុរះ។

និកាយសុខាវតីទាំងឡាយនេះ មានព្រះពុទ្ធអមិតាភៈជាម្ចាស់ និង អាចារ្យ ដែលតាំងនិកាយនោះ ៗ ជាទីគោរពសក្ការៈ សាមញ្ញជនធម្មតាចូលចិត្តរាប់អាននិកាយនេះ ព្រោះមានខប្រតិបត្តិបានយ៉ាងងាយ ៗ ។ 

២. និកាយសេន ឬធ្យាន ឬ ឈាន កើតឡើងដោយគំនិត ដែលនឹងចង់ស្ដារនូវព្រះពុទ្ធសាសនា កែទម្រង់សេចក្ដីប្រព្រឹត្តិប្រតិបត្តិឲ្យត្រឡប់មកកាន់សភាពដើមដូចសម័យពុទ្ធកាល ប្រាថ្នាដាស់ព្រះពុទ្ធភាវៈ ដែលមានស្រាប់ហើយក្នុងតួបុគ្គលរាល់គ្នាឲ្យបង្កើនឡើង។ ក្នុងបណ្ដាអ្នក ដែលមានសេចក្ដីព្យាយាមក្នុងរឿងនេះអាចចែកចេញជា ២ ពួកគឺ មួយពួកប្រាថ្នាប្រឆាំងតប និង សីលបែបមហាយាន នៃភ្នំហិអេអិ ដែលខ្លួនយល់ឃើញថាបានអន់ថយចុះទៅហើយ និង មួយពួកទៀតស្វែងរកវិធីកែទម្រង់ជីវិតរបស់ព្រះសង្ឃ ឲ្យក្លាយជារបស់ស័ក្ដសិទ្ធិគួរគោរពតទៅ ដោយខប្រតិបត្តិ និង ពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ពុទ្ធសាសនានិកាយធ្យានឬឈាន ដែលនាំមកពីប្រទេសចិន។ លោកទាំងអស់នេះ អង្គខ្លះក៏មានជំនឿទៅលើពាក្យប្រៀនប្រដៅរឿងដែនសុខាវតី អង្គខ្លះក៏ប្រឆាំងជាមួយនិកាយចូតូយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ ក្នុងទីនេះនឹងយកមកសម្ដែងចំពោះបុគ្គលសំខាន់ក្នុងនិកាយនេះត្រឹមតែ ២ អង្គគឺ 
អាចារ្យយ៉ូសៃ (ព.ស.១៦៨៤-១៧៥៨) បានសិក្សានិកាយថេនដៃ និង មិកកៀវឯភ្នំហិអេអិ និង បានធ្វើដំណើរទៅប្រទេសចិន នាំយកនិកាយរិនសៃសេនមកផ្សព្វផ្សាយ លោកបានបង្រៀនធ្យានទៅព្រមជាមួយមិកកៀវ និង ថេនដៃផង។ លោកបានកសាងវត្តរបស់និកាយនេះនៅកោះកិវឈិវ កាមាកុរះ និង តូក្យូ។ វត្តឯតូក្យូឈ្មោះថាវត្តកេននិនចិ បានក្លាយជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃនិកាយរិនសៃសេន សាខាកេននិនចិរហូតមក។

អាចារ្យដូង៉េន (ព.ស.១៧៤៣-១៧៩៦) បានសិក្សានៅភ្នំហិអេអិ ដូចគ្នាធ្លាប់ជួបជាមួយលោកយ៉ូសៃ ហើយក្រោយមក បានធ្វើដំណើរទៅកាន់ប្រទេសចិន សិក្សានិកាយធ្យានឬឈាន ត្រឡប់មកគង់នៅវត្តកេននិនចិ ចុងក្រោយបានកសាវត្តអេអិហេអិចិ សឹងបច្ចុប្បន្នជាមជ្ឈមណ្ឌលរបស់និកាយសូតូឈាន។

និកាយឈានបានរីកចម្រើនសាយភាយ មានអ្នកប្រាជ្ញបង្ហាត់បង្រៀនបន្តមកជាច្រើន អង្គខ្លះបានទទួលការស្ថាបនាពីព្រះរាជចក្រពត្តិជាកូកុឈិ ស៊ឹងប្រែថា ព្រះអាចារ្យនៃរដ្ឋ ។ ជាច្រើនអង្គបានសិក្សានៅក្នុងប្រទេសចិន និង ព្រះសង្ឃចិន ដែលធ្វើដំណើរចូលមកជួយបង្ហាត់បង្រៀនក៏មានដំណែងកិត្តិយស ដែលព្រះរាជចក្រពត្តិបានទ្រង់ព្រះរាជទានដល់លោកសង្ឃនិកាយឈាន ហៅថា “ឈានចិ“ អ្នកប្រាជ្ញក្នុងនិកាយឈានទាំងនេះ បានពាំនាំយកសិល្បះ វប្បធម៌របស់ចិនចូលមកកាន់ប្រទេសជប៉ុនជាច្រើនយ៉ាង ដូចជា វណ្ណកម្មចិនសិល្បះ ការសរសេរដៃបែបចិន ការក្រងផ្កា ពិធីឆុងតែ គូរតគំនូរដោយទឹកខ្មៅ ជាដើម ដែលបានផ្សព្វផ្សាយទៅព្រមជាមួយនិកាយឈាន ។

និកាយឈាន គោរពបូជាព្រះពុទ្ធសាក្យមុនីព្រមទាំងអ្នកប្រាជ្ញអ្នកបង្កើត និង ជា អាចារ្យក្នុងកាលត ៗ មក ។ ក្នុងខ្សែស្រឡាយនៃនិកាយរបស់ខ្លួន មានពាក្យប្រៀនប្រដៅមកថា “មនុស្ស និង សព្វវត្ថុទាំឡាយមានធាតុមួយគឺពុទ្ធ ឬពុទ្ធភាវៈ បង្កប់នៅក្នុងខ្លួនស្រាប់ ការ ដែលនឹងបន្លុះពោធិញាណ ត្រូវអាស្រ័យការបន្លុះញាណក្នុងខ្លួនឯងយ៉ាងឆាប់រហ័ស ដោយវិធីការយ៉ាងណាក៏បាន ស្រេចតែអាចារ្យនឹងប្រើតាមការយល់ឃើញថាគួរសម ជាការសម្ដែងពោធិដោយត្រង់មិនចាំបាច់ប្រើគម្ពីរ ក្នុងរបបការសិក្សាអប់រំបង្គាប់ឲ្យប្រតិបត្តិយ៉ាងតឹងរ៉ឹងផ្នែករបៀបវិន័យខាងកាយ និង ការហ្វឹកអប់រំចិត្តដោយឈានឬធ្យាន ដែលជាទីតាំងនៃនិកាយនេះ ព្រោះហេតុតែបង្រៀនឲ្យចិញ្ចឹមជីវិតបែបងាយៗតែជាអ្នកពិនិត្យសង្កេត និង ហ្វឹកហាត់ អប់រំទាំងកាយ និង ចិត្តឲ្យមានរបៀបវិន័យដូច្នេះ និកាយធ្យានទើបរីកសាយភាយហើយរបៀបប្រតិបត្តិបានជាទីនិយមក្នុងពពួកជនជាន់ខ្ពស់ រហូតដល់ស្ដេចចក្រពត្តិ ជាពិសេសគឺ ក្នុងក្រុមអ្នកចម្បាំង ឬពួកសាម៉រ៉ៃនោះគោរពជាពិសេស ពាក្យប្រៀនប្រដៅ និង ការប្រតិបត្តិក្នុងនិកាយនេះ ក៏បានជាទីតាំងយ៉ាងសំខាន់នៃលទ្ធិបូឈិដូ រួមទាំងយ៉ូដូ និង កេនដូ ។ ការចាត់សួនច្បារជប៉ុន និង ល្ខោន ដែលហៅថា “នោ” ជាដើម

៣. និកាយនិចិរេន អាចារ្យនិចិរេន (ព.ស.១៧៦៥-១៨២៥) អ្នកបង្កើតនិកាយនេះ បានសិក្សាឯកាមាកុរះហើយធ្វើដំណើរទៅកាន់ភ្នំហិអេអិ ណារ៉ា និង ភ្នំកូយ៉ា។ លោកបានផ្ដើមប្រកាសសាសនាដល់ប្រជាជន នៅក្រុងកាមាកុរះ ដោយការរិះគន់និកាយផ្សេងៗយ៉ាងខ្លាំងក្លា ដូចពោលថា ការសូធ្យនេមបុតសុ (របស់និកាយសុខាវតី)ជាផ្លូវធ្លាក់ទៅនរក ឈានមិនមែនពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ តែជាពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ទេវតា មារ និង អសុរកាយ ឈិនង៉នជាគំនរពិធីកម្មផ្ដេសផ្ដាស ដែលនឹងនាំឲ្យប្រទេសជាតិហិនហោច និកាយរិតសុ (និកាយវិន័យ) មិនជួយឲ្យប្រជាជនមានការសិក្សា ដែលនាំមកនូវគុណប្រយោជន៍ដល់ប្រទេសបានឡើយ មានតែធ្វើឲ្យប្រជាជនក្លាយទៅជាអ្នកទុយ៌ស នាំផលវិបាកឲ្យដល់ប្រទេសជាតិប៉ុណ្ណោះ, គួរគោរពតែក្នុងគម្ពីរសទ្ធម្មបុណ្ឌរិកសូត្រតែម្យ៉ាង គួរពិ និត្យពិច័យក្នុងទ្រឹស្ដីថា “នមុម៉ៀវ ហូរេងងេកៀវ“ (នមោ សទ្ធម្មបុណ្ឌរិកសុត្តស្ស)។ ពេលសូធ្យធម៌នេះត្រូរលឹកក្នុងចិត្តថា ខ្លួនឯងមានពុទ្ធភាវៈ នៅក្នុងខ្លួនក៏កំចាត់នូវសកាយទិដ្ឋិ ដែលជាឧបសគ្គហើយ និង បន្លុះនូវពោធិញាណបាន។
 
ការ ដែលលោកនិចិរេន វាយប្រហារនិកាយផ្សេង ៗ យ៉ាងក្ដៅគគុកបែបនេះ ជាហេតុនាំឲ្យលោកត្រូវនិរទេសទៅនៅអិស៊ូ និង កោះសាដូ តែលោកក៏មិនព្រមបញ្ឈប់ បែរជាមានសេចក្ដីព្យាយាមផ្សព្វផ្សាយសាសនាបន្ថែមឡើង ពេលផុតកំណត់និរទោសកម្មហើយ ក៏មកកសាងវត្តកុអនចិ នៅលើភ្នំមិនោបុ ធ្វើជាមជ្ឈដ្ឋាននិកាយ។ ពាក្យប្រដៅរបស់លោកបានផ្សាយទៅទូទាំងជប៉ុន ដោយឡែកនៅក្នុងក្រុមសាម័ញ្ញជន។

និកាយនិចិរេននេះមានវត្ថុគោរពបូជាគឺ “ម៉នចិ-ម័នដារះ” (មណ្ឌលនៃអក្សរ) និង រូបអ្នកប្រាជ្ញជាមួយរូបបច្ឆាចារ្យនៃសំណាក់របស់ខ្លួន ៗ។
ព្រះពុទ្ធសាសនាក្នុងសម័យក្រោយៗមក
ការគ្រប់គ្រងរបស់ជោកុននៅក្នុងសម័យកាមាកុរៈនោះ មិនបានជាងាយស្រួលប៉ុន្មានទេ ពេវេលាកន្លងទៅមិនយូរប៉ុន្មាន អំណាចក៏បានធ្លាក់ទៅលើកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នកក្តាប់អំណាចរាជការ ហើយជោកុនក៏គ្រាន់តែជាទីងមោងម្នាក់ ដូច ដែលសេ្តចចក្រពត្តិ ធ្លាប់ធ្លាក់ខ្លួនមកហើយ។ នៅពេលចុងក្រោយភាពអន្តរាយរបស់រាជការរឹតតែដុនដាប់ខ្លាំងឡើង ទន្ទឹមនឹងត្រូវគ្រោះធម្មជាតិរុករានទន្ទ្រានមាន គ្រោះទុរភិក្ខកើតឡើងជាដើមប្រជាជន ក៏បាត់ជំនឿទុកចិត្តទៅលើអក្នកាន់អំណាចគ្រប់គ្រងស្រុកទេសនៅកាមាកុរៈ គ្រាក្រោយមកស្តេចចក្រពត្តិនៅក្រុងតូក្យូក៏ទ្រង់ទំនាស់នឹងរបបជោកុន នៅកាមាកុរៈកើតចម្បាំងរាំងជល់យ៉ាងឃោឃៅរហូតដល់របបជោកុនក៏ត្រូវកំចាត់បង់ អំណាចក៏បានត្រឡប់មកលើស្តេចចក្រពត្តិដូចដើមវិញ។

ពេលមិនយូរប៉ុន្មាន ក្រោយមកមាននាយទាហានម្នាក់ឈ្មោះអជិកាងៈ បានប្រកាសខ្លួនថាជាជោកុននៅក្នុងឆ្នាំ ព.ស. ១៨៧៨ នៅតូក្យូ ស្តេចចក្រពត្តិក៏ទ្រង់បានគេចខ្លួនទៅគ្រប់គ្រងនៅក្នុងដំបន់យោជិនោជារាជធានី។ ចំណែកឯជោកុនក៏បានប្រកាសតែងតាំងស្តេចចក្រពត្តិអង្គថ្មីនៅតូក្យូ ធើ្វឲ្យមានស្តេចចក្រពត្តិពីរអង្គគ្រប់គ្រងរាជវាំងភាគខាងត្បូង (គឺយោជិនោ) ហើយ និង រាជវាំងភាគខាងជើង (គឺតូក្យូ) រៀងរហូតមកតាមក្រិត្យច្បាប់របស់រាជវាំងទាំងពីរនេះ ម្នាក់ក៏បាននាំយកកិច្ចការខាងសាសនាមកប្រើប្រាស់ឲ្យកើតផលប្រយោជន៍ដល់ខ្លួន រហូតដល់គៀងគរព្រះសង្ឃ និង វត្តវ៉ាអារាមមានការពាក់ព័ន្ធទៅនឹងកិច្ចការស្រុកទេស និង ធើ្វសង្រ្គាមដោយមិនអាចផ្តាច់ខ្លួនចេញបាន។ ស្ថានការណ៍យ៉ាងនេះកើតមានឡើងអូសបន្លាយអស់រយៈពេល ៥៦ ឆ្នាំ អំណាចនៃរាជវាំងភាគខាងត្បូងក៏បានរលាយបាត់នៅសល់តែស្តេចចក្រពត្តិមួយអង្គគត់នៅតូក្យូដូចដើម។

ចាប់ផ្តើមតាំងតែអាជិកាងៈប្រកាស់ខ្លួនជាជោកុនមក ក៏រាប់ថាជាសម័យថ្មីហៅថាសម័យអជិកាងៈ ជាសម័យ ដែលជោកុនគ្រប់គ្រងអំណាចនៅតូក្យូ។ អស់រយៈពេលប្រមាណ១៥០ឆ្នាំដំបូង ដែលត្រកូលជោកុននេះកំពុងទទួលអំណាចរីកចំរើនល្អ ព្រះពុទ្ធសាសនានិកាយសេន ក៏បានរីកចំរើនសាយភាយយ៉ាងទូលំទូលាយ ព្រះសង្ឃអាចធ្វើដំណើរទៅមករវាងប្រទេសជៈប៉ុន និង ប្រទេសចិន។ ជោកុនក៏បានចាត់ឲ្យកសាងវត្តអារាមឡើងបន្ថែមទៀតវប្បធម៌ អក្សរសាស្រ្តក៏រិតតែរីកចំរើនរុងរឿងយ៉ាងខ្លាំង ដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក។ ល្ខោន ដែលមានឈ្មោះថា (នោ) ក៏ត្រូវបានបង្កើតឡើង វិចិត្រករស្នាដៃឆ្នើមក៏កើតឡើង ពីធីទទួលទឹកតែ និង រៀបចំផ្កាភ្ញី ក៏បានដុះដាល់យ៉ាងសាយភាយជាទីពេញនិយមរបស់ប្រជាជនទូទៅ។ ព្រះសង្ឃនៃនិកាយសេន ដែលមានភាពស្ទាត់ជំនាញ មិនត្រឹមតែពាក្យប្រៀនប្រដៅក្នុងនិកាយរបស់ខ្លួនតែប៉ុណ្ណោះ ថែមទាំងធ្វើការរួបរួមអក្សរសាស្ត្រចិន និង លទ្ធិខុងចឺផងដែរ។បរិយាកាសក្នុងវត្តអារាមក៏មានភាពត្រជាក់ត្រជំ មានការរៀបចំសួនច្បាជាលក្ខណៈជាតិជប៉ុន (ឧទ្យានជប៉ុន) វត្តក៏បានក្លាយជាមជ្ឈដ្ឋានជាតិ ក្នុងខណៈជាមួយគ្នានេះផងដែរនិកាយសេន និង និកាយនិជិរេនក៏បានផ្សព្វផ្សាយសាសនារបស់ខ្លួនយ៉ាងទូលំទូលាយទូទាំងប្រទេសជប៉ុន។

ក្រោយមកអំណាចរបស់ជោកុនក៏បានស្រុតចុះ មន្ត្រីរាជការណា ដែលពូកែមានសមត្ថភាពអាចប្រមូលផ្តុំបានបក្សពួកច្រើន ក៏តាំងខ្លួនជាធំ ជ្រៀតជ្រែកអំណាច និង គ្រប់គ្រងប្រទេសតាមអំពើចិត្តរបស់ខ្លួន ក្រៅពីរាជធានីទៅ នៅតាមបណ្តាខេត្តពួកទាហានក៏បានតាំងខ្លួនជាឥស្សរៈ។ នរណាមានកម្លាំង និង សមត្ថភាពក្នុងការធ្វើចម្បាំងក៏ពង្រីកអំណាចហើយរឹបយកដីធ្លីជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនកាន់តែច្រើនឡើង។ នៅតាមបណ្តាវត្តអារាមក៏បានត្រៀមទ័ពដើម្បីរក្សាខ្លួនឯង។ ព្រះសង្ឃនិកាយឈិន ដែលមានគ្រួសារបាន ក៏បន្តដំណែង និង គ្រប់គ្រងទ្រព្យសម្បត្តិតាមវង្សត្រកូល មានជីវិតរស់នៅតាមលក្ខណៈនាហ្មឺនមន្ត្រី។ ក្នុងខណៈនេះ កំពុងមានចម្បាំងរកភាពសុខសាន្តគ្មាន ទីបំផុតក៏មានមន្ត្រីម្នាក់ឈ្មោះនោប៉ុណាង៉ៈ និង ជំនួយការម្នាក់ឈ្មោះហិដេយោជិបានពង្រីកអំណាចគ្រប់គ្រងវត្តនានា រួចបានលើកទ័ពទៅវាយរឹបយកទីក្រុងតូក្យូភាគខាងត្បូង។ ប្រទេសជប៉ុនទើបមានការរួបរួមគ្នាម្តងទៀត ដោយមានមណ្ឌលគ្រប់គ្រងតែមួយគត់។

នៅក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ជាតិបស្ចឹមប្រទេសដំបូងគឺ ប៉ទីហ្គាល មានអ្នកបង្រៀនសាសនាគ្រិស្តនិកាយយ៉េស៊ូអិតចូលមកប្រទេសជប៉ុនដែរ ព្រមទាំងបានទទួលបានការស្វាគមន៍យ៉ាងពេញទំហឹង។ នោប៉ុណាង៉ៈបានឧបត្ថម្ភគាំទ្រក្រុមអក្នផ្សាយសាសនាទាំងអស់ រហូតធ្វើឲ្យសាសនាគ្រិស្តផ្សព្វផ្សាយទូលំទូលាយយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ រីឯព្រះពុទ្ធសាសនាដែធ្លាប់ជាបដិបក្សនឹងនោប៉ុណាង៉ៈ នោះ ពេល ដែលនោប៉ុណាង៉ៈបង្រ្កាប់ពួកសត្រូវរួចស្រេចហើយ ក៏លើកទ័ពទៅវាយលុកភ្នំហិអេអិ បានធ្វើគត់ព្រះសង្ឃ និង បំផ្លាញវត្តអារាមប្រមាណ ៣០០០វត្ត។ តែគ្រាក្រោយនៅអូសាកាមានវត្តដ៏រឹងមាំមួយកន្លែង នោប៉ុណាង៉ៈបានលោមព័ទតែមិនអាចណាយកឈ្នះបានរហូតដល់ស្តេចចក្រពត្តិបញ្ចប់សង្គ្រាមទាំង សង្ខាង។

ក្រោយមក ហិដេយោជិបានបន្តអំណាច ពេល ដែលនោប៉ុណាង៉ៈទីវង្គតផុតទៅហើយបានបង្ក្រាបបណ្តាពួកអ្នកកាន់អំណាចរឹងត្អឹងទាំងអស់។ ហិដេយោជិបានមានបដិកិរិយាប្រឆាំងតបចំពោះសាសនាគ្រិស្តទេ តែក្រោយមកគាត់បានកំណត់សំគាល់អាកប្បកិរិយាផ្សេងៗ យល់ថាក្រុមអក្នផ្សាយសាសនាអស់ទាំងនេះជាឧបករណ៍សម្រាប់ជនបស្ចឹមប្រទេស ចូលមកគ្រប់គ្រងប្រទេសជប៉ុន គាត់ចាប់ផ្តើមចាត់វិធានការកំចាត់ និង រិតត្បិតពួកអក្នផ្សាយសាសនាអស់ទាំងនេះ។ មិនយូរប៉ុន្មានជាតិអេស្ប៉ាញ ក៏បានចូលមកប្រទេសជប៉ុនជាមួយនឹងការនាំចូលនូវគ្រិស្តសាសនានិកាយផ្រានស្សិស្ក័នផងដែរ ។ អក្នបួសជនជាតិប៉ទីហ្គាល និង អេស្ប៉ាញ ក៏មានការវិវាទទំនាស់គ្នារហូតដល់ប្តឹងស្តេចចក្រពត្តិ។ មានសម័យថ្ងៃមួយ នាវិកជនជាតិអេស្បាញម្នាក់ត្រូវការចង់ឲ្យជនជាតិជប៉ុនខ្លាចញញើតអំណាចប្រទេសខ្លួនក៏បាននិយាយថា ព្រះមហាក្សត្រកាតូលិកទ្រង់ប្រទានព្រះគុណម្ចាស់អស់ទាំងនេះ មកផ្សព្វផ្សាយព្រះសាសនាដើម្បីប្តូរសាសនារបស់ជនជាតិម្ចាស់ស្រុកជាមុនសិន រួចសសឹមព្រួតដៃជាមួយទ័ពរបស់ព្រះមហាក្សត្រ ឲ្យរឹបយកនៅដីធ្លីយ៉ាងងាយស្រួលជាខាង ក្រោយ។
ពំនោលខាងលើ បានបន្ថែមភាពមន្ទិលសង្ស័យចំពោះហិដេយោជិខ្លាំងឡើង ទើបរៀបចំកំចាត់ និង កំទេចពួកអក្នផ្សាយសាសនាព្រមទាំងប្តូរទៅកាន់គ្រិស្តសាសនាកាន់តែខ្លាំងក្លាឡើង តែទង្វើរខាងលើមិនបានចប់សព្វគ្រប់ផង ស្រាប់តែហិដេយោជិក៏សោយទីវង្គតមុនទៅ។

ខណៈពេល ដែលហិដេយោជិអស់ព្រះជន្មនោះសង្គ្រាមរវាងជប៉ុន, កូរ៉េ និង ចិនកំពុងស្កុននៅ អិយេយះសុក៏បានឡើងបន្តអំណាច បញ្ឈប់សង្គ្រាមហើយនៅ ព.ស ២១៣៣ ក៏បានផ្លាស់ប្តូរមជ្ឈមណ្ឌលគ្រប់គ្រងកិច្ចការផែនដីទៅតាំងនៅយេឌោ ( ដែលសព្វថ្ងៃហៅថាតូក្យូ) ដែលកំណត់ថាជាការផើ្ដមនូវសម័យថ្មីហៅថាសម័យតោកុង៉ាវះ គ្រានោះជនជាតិហូលឡង្គ និង អង់គ្លេសបានចូលមកធើ្វអាជីវកម្មជួញដូរ។តែជនជាតិអង់គ្លេសបានបន្តការជួញដូរបានតែ១០ឆ្នាំ ក៏បញ្ឈប់ទៅ នៅសល់តែជនជាតិហូលឡង្គ។ នៅគ្រាចាប់ផ្តើមការគ្រប់គ្រងអំណាច អិយេយះសុមិនមានការរើសអើងស្អប់ខ្ពើមសាសនាគ្រិស្តទេតែក្រោយមកក៏មានការឆ្វេងយល់ថា ក្រុមអ្នកផ្សាយសាសនាអេស្បាញ និង ប៉ទិហ្គាល ជាកល់ឧបាយសម្រាប់នយោបាយដ៏គ្រោះថ្នាក់គួរឲ្យភ័យខ្លាច។ ជនជាតិអង់គ្លេសម្នាក់បានអធិប្បាយពន្យល់អិយេយៈសុឲ្យជ្រាបច្បាស់ពីលក្ខណៈផ្សេងគ្នារវាង Protestain និង Roman Catholic និង ប្រារព្ភដល់ករណីប្រទេសប្រ៉ូតេសស្តង់នៃអឺរុប បានបណ្តេញអ្នកបួសនិកាយកាតូលិក ឲ្យចាកចេញពីប្រទេស ទន្ទឹម និង នេះអក្នបួសនៃនិកាយយេស៊ូអិតរបស់ប៉ទីហ្គាល ក៏ព្យាយាមចោទប្រកាន់ក្រុមអ្នកបួសនិកាយផ្រានស្សិក័នរបស់អិស្បាញ ហើយបានស្នើរសូមឲ្យរដ្ឋាភិបាលជប៉ុនឲ្យបណ្តេញពួកផ្រានស្សិក័នចេញពីប្រទេសផងដែរ។ 

ចំណែកពួកអេស្បាញក៏ចាប់ផ្តើមធ្វើការបណ្តេញក្រុមអក្នបួស និង សាសនិកនៃគ្រិស្តសាសនាយ៉ាងខ្លាំងក្លារហូតដល់មានការកាប់សម្លាប់ និង លះបង់សាសនាជាដើម។ ទីបំផុត អិយេយៈសុ ក៏ចាប់ផ្ដើមកំចាត់អ្នកបួស និង សាសនិកនៃគ្រឹសសាសនាយ៉ឃោរឃៅ មានការប្រហារជីវិត និង លះបង់សាសនាជាដើម អិយ៉េយះសុ ពង្រឹងចំណងមេត្រីភាពទំនាក់ទំនងក្នុងការជួញដូររវាងបស្ចឹមប្រទេសដ ដែល តែទ្រង់មិនឧបត្ថម្ភគាំទ្រកិច្ចការផ្សព្វផ្សាយសាសនាដូចដើមទៀត។

នៅព.ស ឆ្នាំ ២១៥៩ អិយេយៈសុក៏សោយទីវង្គតទៅ អក្នទទួលតំណែងចក្រពត្តិបន្តក៏បានកម្ចាត់បង់នៅសាសនាគ្រិស្តដល់ទីបំផុត ហើយប្រកាសបម្រាមជនជាតិជប៉ុន ដែលកាន់គ្រិស្តសាសនា ឬទំនាក់ទំនងជាមួយ និង អក្នផ្សព្វផ្សាយសាសនាត្រូវផ្តន្ទាទោសដុតទាំងរស់ និង រឹបយកទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់។
រហូតមកដល់ឆ្នាំ ព.ស ២១៦៧ ក៏បានបញ្ជាឲ្យបណ្តេញជនជាតិអេស្បាញទាំងអស់ឲ្យចុះចេញពីប្រទេស ។ ១២ ឆ្នាំក្រោយមកក៏បានបម្រាមមិនឲ្យជនជាតិជប៉ុនចេញទៅបរទេស ហើយហាមមិនឲ្យធ្វើទូកទ្រង់ទ្រាយធំ ដែលអាចឆ្លងសមុទ្របាន ក្រោយមកក៏បានផ្ដាច់ការទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងជនជាតិប៉ទីហ្គាល ទីបំផុតធ្វើឲ្យប្រទេសជប៉ុនកាត់ផ្ដាច់ពី ពិភពលោក នៅតែលតោលតែម្នាក់ឯង មានតែជនជាតិហូឡង់ដ៍មួយចំនួនប៉ុណ្ណោះ ដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតិឲ្យរស់នៅ តែត្រូវអនុវត្តតាមលក្ខ័ន្តិកៈ ដែលកំណត់ឲ្យ។
 
រីឯផ្ទៃក្នុង ស្តេចច័ក្រពត្តិ ដែលមានកងទ័ពរបស់ខ្លួនរក្សាសន្តិសុខយ៉ាងមធ្យ័ត ព្រះទ្រង់បានលាក់ខ្លួនមិនឲ្យនរណាឃើញព្រះអង្គ និង មិនអនុញ្ញាតិឲ្យចូលគាល់លើកលែងតែមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ ទ្រង់មានតួនាទីគ្រាន់តែជាមជ្ឈន្តិកររវាងអាទិទេព និង អ្នកបម្រើប្រទេសជាតិ ទ្រង់មិនមានសិទ្ធិក្នុងការគ្រប់គ្រងប្រទេស និង មាននិតិបញ្ញត្តិមួយមាត្រាសរសេរថា “បើប្រសិនជាស្តេចចក្រពត្តិជាអក្នល្ងង់ខ្លៅ មានការទំនាក់ទំនងជាមួយសត្រូវរបស់ជោកុនឲ្យជោកុនដកហូតព្រះអង្គហើយតែងតាំងអក្នផ្សេងជាស្តេចចក្រពត្តិជំនួសព្រះអង្គវិញ”។ ទន្ទឹម និង នោះជោកុនបានតែងតាំងមេទ័ពទូទាំងប្រទេសដើម្បីបំណងក្នុងការផ្តល់អំណាចដល់គ្នា និង គ្នា ហើយបញ្ញត្តិឲ្យមេទ័ពចូលមករាជធានីក្នុងមួយឆ្នាំម្តង ដើម្បីរក្សាអំណាចជារដ្ឋាភិបាលមជ្ឈិមឲ្យគង់វង់។

ផែ្នកខាងព្រះពុទ្ធសាសនា ពេលរដ្ឋាភិបាលជោកុនបានកំចាត់គ្រឹសសាសនិក ក៏បានឲ្យប្រជាជននៅក្នុងចំណុះជើងវត្ត ឬជាទាយកនៃវត្តណាមួយ ហើយឲ្យរៀបចំពិធីការដូចជាកំណើត អាពាហ៍ពិពាហ៍ មរណភាព និង ពិធីដំកល់សពនៅក្នុងវត្តនោះ។ ក្នុងខណៈពេលជាមួយគ្នា ក៏បានផ្តើមរឹតយកអំណាចអំពីវត្តឲ្យនៅក្នុងអំណាចគ្រប់គ្រងរបស់រដ្ឋាភិបាលដោយវិធីផ្សេងៗ ដូចជា ញែកអំណាចពីនិកាយនីមួយៗ ឲ្យចេញពីគ្នា ឲ្យមានមជ្ឈមណ្ឌល ឬទីស្នាក់ការធំ ចែកចេញជាពីរកន្លែងគឺ នៅយេដូមួយកន្លែង និង ក្រុងតូក្យូមួយកន្លែង ដូចជា៖ និកាយឈិនឲ្យមានវត្តហិកាឈិ ហងអញ្ចិ ជាដើម។ វត្តបានក្លាយជាឧបករណ៍ម្យ៉ាងសម្រាប់ជោកុនកេងប្រវ័ញ្ចន៍ដើម្បីប្រយោជន៍ក្នុងការគ្រប់គ្រងប្រទេស។ សម័យនេះអាចចាត់ទុកថាជាសម័យផ្អាក់កិច្ចការសាសនា។ ព្រះសង្ឃក៏ស្ម័គ្រចិត្តព្រមសម្ងំក្នុងការគ្រប់គ្រង និង សន្តិសុខពីរដ្ឋាភិបាល ក៏នឹងយកចិត្តទុកដាក់សិក្សាស្រាវជ្រាវធម៌អាថ៍ក្នុងនិកាយរបស់ខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ នឹងជាគ្រួបង្ហាត់បង្រៀន ហាត់ឲ្យចេះសរសេរចេះអាន និង គិតលេខដល់ក្មេង ដែលនៅក្នុងវត្តព្រមទាំងបង្រៀនផ្នែកខាងសីលធម៌ចរិយាធម៌ទូទៅ ដូចជា សេចក្តីអត់ធ្មត់សេចក្តីព្យាយាមជាដើម។ ប្រជាជនជាទូទៅស្វែងរកសេចក្តីសុខវិស័យលោកីយ៍ និង ពេញចិត្តរឿងជួញដូរ វត្តក៏បណ្តោយឲ្យជំនឿ ដែលឥតខ្លឹមសារកើតមានឡើងដោយគ្រាន់តែគាងគរបរិស័ទចូលវត្ត ហើយកេងប្រវ័ញ្ចន៍ផលប្រយោជន៍ ព្រះសង្ឃនិកាយសេន ដែលនាំយកលទ្ធិខុងចឺចូលមកក៏មានភាពរីកចំរើនរុងរឿងជំនួសព្រះពុទ្ធសាសនា ព្រោះលទ្ធិនេះបានរួមចំណែកក្នុងការជួយរក្សាសង្គមនៅសម័យនោះឲ្យគង់វង់ ទើបទទួលបានការឧបត្ថម្ភគាំទ្រពីសំណាក់រដ្ឋាភិបាលដ៏ល្អ
នៅក្នុងសម័យនេះ និកាយសេនក៏បានបែកជាសាខាថ្មីមួយទៀត គឺសាខាអូបាកុ ដែលនាំចូលដោយលោកអេងង៉េន ជានិកាយ ដែលនាំយកនេមបុតសុមកប្រើផង និង ដំណើរករសង្គ្រោះប្រជាជនក្រីក្រ ហើយបានរៀបចំបោះពុម្ពព្រះព្រៃបិដកច្បាប់ឧបាកុសម្រេចក្នុងឆ្នាំ ព.ស ២២២៤។
នៅឆ្នាំ ព.ស ២៣៩៦ នាវិកអាមេរិកាំងម្នាក់ឈ្មោះបើរីបាននាំកងកម្លាំងជើងទឹកមកសំដែងសក្តានុពលចំពោះជនជាតិជប៉ុន ជាហែតុនាំឲ្យជប៉ុនបញ្ចប់នយោបាយបិទប្រទេស ហើយក៏ចាបផ្តើមផ្សាផ្ជាប់សម្ពន្ធភាព និង បរទេសសាជាថ្មី។

មូលហេតុនៃបរិយាកាសផ្សេងៗបានធ្វើឲ្យប្រជាជនបាត់ជំនឿទុកចិត្តលើចមទ័ពហើយមានអារម្មណ៍ថា ស្ថានការណ៍គួរតែមានស្តេចចក្រពត្តិកាន់អំណាចតែម្នាក់ឯង នៅទីបំផុតចមទ័ព មេទ័ព និង សាមូរ៉ៃទាំងអស់ក៏ស្ម័គ្រចិត្តចុះចេញពីដំណែង និង ប្រគល់អំណាចថ្វាយស្តេចចក្រពត្តិ ដើម្បីធ្វើប្រយោជន៍រួមជូនប្រទេសជាតិទាំងមូល ជាគ្រាអវសាននៃយុគជោកុនឬចមទ័ព ហើយឈានចូលដល់សម័យថ្មីនៃស្តេចចក្រពត្តិមេអិចិ ហៅថា យុគមេអិចិរួចប្តូរព្រះបរមរាជវាំងដោយហៅឈ្មោះថ្មីថា តូក្យូ។

ប្រទេសជប៉ុនរាប់ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមកក៏បានរៀបចំរាចនាសម្ពន្ធក្នុងប្រទេសឲ្យមានសន្ទុះរីកចំរើនទន្ទឹមនឹងបស្ចឹមប្រទេស។

នៅក្នុងសម័យតូកុង៉ាវះ ភាពរីកចំរើនរបស់ព្រះពុទ្ធសាសនាក៏បានថមថយទ្រុឌទ្រោមប្រៀបបានដូចជាអក្នជម្ងឺ ដែលស្លាប់មួយចម្ហៀងខ្លួនមិនអាចធ្វើអ្វីបាន ដោយសាតែនយោបាយគ្រប់គ្រងប្រទេសត្រូវគាបសង្កត់ដោយប្រយោល មិនបានឲ្យព្រះសង្ឃមានសិទ្ធិក្នុងការសំដែងមតិ រហូតមកដល់យុគមេអិចិ ស្ថានការណ៍ក៏រឹតតែដុនដាប់ឡើង ប្រទេសជាតិងាករេទៅលើកដំកើងលទ្ធិសិនតូ ព្រោះលទ្ធិនេះប្រៀនប្រដៅឲ្យគោរពលើកដំកើងស្តេចចក្រពត្តិថាជាអង្គអាវតាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាបូជនីយបុគ្គលរបស់អាណាប្រជារាស្រ្ត។ ជាលទ្ធិមានពាក្យប្រៀនប្រដៅផ្តល់ផលប្រយោជន៍ក្នុងការគ្រប់គ្រងប្រទេសជាតិ។ លទ្ធិនេះក៏ក្លាយជាសត្រូវទាស់ទែងខ្វែងគំនិតគ្នាជាមួយព្រះពុទ្ធសាសនា។ ពិធីកម្ម ជំនឿបូជនិយវត្ថុខាងពុទ្ធសាសនត្រូវបានបញ្ឈប់ពីសំណាក់របស់ស្តេចចក្រពត្តិ ហាមផ្តាច់មិនឲ្យបង្កើតនិកាយថ្មី កសាងវត្តបនែ្ថម ធើ្វឲ្យមានចលនាបំភ្លេចបំផ្លាញព្រះពុទ្ធសាសនាកើតមានឡើង។សាសនាគ្រិស្គក៏បានចាបផ្ដើមមានការផ្សព្វផ្សាយសាជាថ្មីម្តងទៀត ទន្ទឹម និង ការនាំចូលនូវអរិយធម៌បរទេស។
ម្យ៉ាងវិញទៀត ពេល ដែលព្រះពុទ្ធសាសនាត្រូវផ្អាកការរីកចំរើនរហូតដល់សម័យកាល ដែលត្រូវបែ្រប្រួលយ៉ាងនេះ ក៏បំរាស់ខ្លួនមិនទាន់ ការសិក្សាសម័យថ្មីរបស់ប្រជាជនក៏បានរីកចំរើនដុះដាលឈានទៅមុខយ៉ាងឆាប់រហ័ស កាលពីអតីត ព្រះសង្ឃធ្លាប់ជាអ្នកដឹកនាំប្រជាជនផ្នែកខាងការសិក្សា មាននាទីជាគ្រូអាចារ្យគ្រប់មុខវិជ្ជា ក៏ហួសសម័យទុកឲ្យអន់ថយ មិនបានទទួលសេចក្តីគោរពរាប់អានដូចកាលពីអតីតកាល។ ពួកបញ្ញវន្តនៅក្នុងរាជធានី ព្យាយាមមិនចូលជិតវត្ត បើចូលវត្តដរាបណាមានពិធីសព មានមនុស្សតិចតួចណាស់ ដែលស្ដាប់ព្រះធម៌ទេសនាដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាជីវិត ។

ក្នុងដំណាក់កាលវិស័យសិក្សាសម័យទំនើបបានរីកចំរើនយ៉ាងខ្លាំង ព្រះពុទ្ធសាសនាក៏ត្រូវបានលើកមកធ្វើការសិក្សាស្រាវជ្រាវក្នុងឋានះជាវិជ្ជាការ វប្បធម៌ក្នុងនាមជាទស្សនះវិជ្ជានៃបូព៌ាប្រទេស។ សិក្ខាកាម ដែលធើ្វកម្មសិក្សានៅអឺរុបក៏បាននាំយកចំណេះដឹងផ្នែកខាងភាសាបាលី និង ភាសាសំស្រ្កិតចូលមកព្រមជាមួយវិជ្ជាការផ្សេងៗ។ ព្រះសង្ឈទើបបានចាបផ្ដើមសិក្សាស្រាវជ្រៀវ និង វិច័យតាមកម្មវិធីសិក្សាសម័យទំនើបយ៉ាងទូលំទូលាយ, បានប្រមូលផ្តុំគម្ពីរដិកាផែ្នកព្រះពុទ្ធសាសនាជាភាសាផ្សេងៗ និង ស្វែងរកក្បួនខ្នាតទុកយ៉ាងច្រើន។ តែការសិក្សាស្រាវជ្រាវអស់ទាំងនោះក៏នៅមានកំណត់នៅឡើយ គ្រាន់តែជាការសិក្សាដើម្បីចំណេះដឹងទូទៅ ដើម្បីភាពជាបា្រជ្ញបណ្ឌិតមានជំនាញផ្នែកខាងវិជ្ជាការតែប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះសង្ឈនិកាយផ្សេងៗក៏នៅតែបន្តប្រកបពិធីកម្មស័ក្ដិសិទ្ធិផ្សេងៗតាមសម័យបូរាណ ស្វាធ្យាយព្រះសូត្រតាមបេបនិកាយរបស់ខ្លួន និង ចាត់ពិធីកម្មប្រចាំឆ្នាំសម្រាប់ប្រជាជន ដែលចូលរួមប្រជុំបុណ្យប្រពៃណី។ ជនជាតិជប៉ុននៅតែសង្ឈឹមជានិច្ចថា “តើពេលណាទើបមានបុគ្គលមានសមត្ថភាពនាំព្រះពុទ្ធសាសនាឈានឆ្ពោះទៅកាន់កំរិត ដែលអារិយធម៌សម័យថ្មីទទួលស្គាល់សាជាថ្មីម្តងទៀតទៅ”។