ភពសុក្រ: ការសង្កេត និងការរុករក

ការសង្កេត និងការរុករក 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ ការសង្កេត និងការរុករកភពសុក្រ

 ការសង្កេតដំបូង 
" ឥទ្ធិពលធ្លាក់ចុះខ្មៅ " ដូចដែលបានកត់ត្រាក្នុងអំឡុងពេលឆ្លងកាត់ឆ្នាំ 1769
ដោយសារតែចលនារបស់ Venus ហាក់ដូចជាមិនបន្ត (វាបាត់ដោយសារតែនៅជិតព្រះអាទិត្យ ជាច្រើនថ្ងៃក្នុងមួយពេល ហើយបន្ទាប់មកលេចឡើងនៅលើផ្តេកផ្សេងទៀត) វប្បធម៌មួយចំនួនមិនបានទទួលស្គាល់ Venus ជាអង្គភាពតែមួយទេ។  ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានសន្មត់ថាវាជាផ្កាយពីរដាច់ដោយឡែកពីគ្នានៅលើផ្តេកនីមួយៗ៖ ផ្កាយព្រឹក និងផ្កាយល្ងាច។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ត្រាស៊ីឡាំង ពី សម័យ Jemdet Nasr និង ថេប្លេត Venus នៃ Ammisaduqa ពី រាជវង្សបាប៊ីឡូនទី 1 បង្ហាញថាជនជាតិ Sumerians បុរាណបានដឹងរួចហើយថាផ្កាយពេលព្រឹកនិងពេលល្ងាចគឺជាវត្ថុសេឡេស្ទាលដូចគ្នា។  នៅ បាប៊ីឡូន ចាស់សម័យកាល ភព Venus ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា Ninsi'anna ហើយក្រោយមកជា Dilbat ។  ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឈ្មោះថា និស្ស័យ ប្រែថា ទេវលោក បំភ្លឺឋានសួគ៌ សំដៅលើភពសុក្រ ជាផ្កាយដែលឃើញភ្លឺច្បាស់។ អក្ខរាវិរុទ្ធនៃឈ្មោះដំបូងត្រូវបានសរសេរដោយ សញ្ញា cuneiform si4 (= SU មានន័យថា "ក្រហម") ហើយអត្ថន័យដើមអាចជា "ស្ត្រីដ៏ទេវភាពនៃពណ៌ក្រហមនៃស្ថានសួគ៌" ដោយយោងទៅលើពណ៌នៃពេលព្រឹកនិង មេឃពេលល្ងាច។ 

តាមប្រវត្តិសាស្ត្រចិនបានហៅ Venus ពេលព្រឹកថាជា "The Great White" ( Tàibái太白 ) ឬ "The Opener (Starter) of Brightness" ( Qǐmíng 啟明) ហើយ Venus ពេលល្ងាចថាជា "The Excellent West One" ( Chánggēng 長庚)។ 

ជនជាតិក្រិចបុរាណក៏បានជឿដំបូងថា Venus ជាផ្កាយពីរដាច់ដោយឡែកពីគ្នាគឺ Phosphorus ផ្កាយព្រឹក និង Hesperus ដែលជាផ្កាយពេលយប់។ Pliny the Elder បានផ្តល់កិត្តិយសដល់ការដឹងថាពួកគេគឺជាវត្ថុតែមួយចំពោះ Pythagoras ក្នុងសតវត្សទីប្រាំមួយមុនគ.ស,  ខណៈដែល Diogenes Laërtius បានប្រកែកថា Parmenides ប្រហែលជាទទួលខុសត្រូវចំពោះការរកឃើញនេះ។  ទោះបីជាគេទទួលស្គាល់ Venus ជាវត្ថុតែមួយក៏ដោយ ក៏ពួករ៉ូមបុរាណបានបន្តកំណត់ទិដ្ឋភាពពេលព្រឹករបស់ Venus ជា Lucifer តាមព្យញ្ជនៈ "Light-Bringer" និងទិដ្ឋភាពពេលល្ងាចជា Vesper , ទាំងពីរនេះគឺជាការបកប្រែតាមព្យញ្ជនៈនៃឈ្មោះក្រិកបុរាណរបស់ពួកគេ។

នៅសតវត្សរ៍ទី 2 នៅក្នុងសន្ធិសញ្ញាតារាសាស្ត្ររបស់គាត់ Almagest លោក Ptolemy បាន ទ្រឹស្តីថា ភពពុធ និងភពសុក្រស្ថិតនៅចន្លោះព្រះអាទិត្យ និងផែនដី។ Avicenna តារាវិទូជនជាតិពែរ្ស នៅសតវត្សរ៍ទី 11 បានអះអាងថាបានសង្កេតមើលការ ឆ្លងកាត់របស់ Venus ,  ដែលក្រោយមកអ្នកតារាវិទូបានយកជាការបញ្ជាក់ពីទ្រឹស្ដីរបស់ Ptolemy ។  នៅសតវត្សទី 12 តារាវិទូ Andalusian Ibn Bajjah បានសង្កេត "ភពពីរជាចំណុចខ្មៅនៅលើមុខនៃព្រះអាទិត្យ"; ទាំងនេះត្រូវបានគេគិតថាជាការឆ្លងកាត់នៃ Venus និង Mercury ដោយ តារាវិទូ Maragha សតវត្សទី 13 Qotb al-Din Shiraziទោះបីជានេះមិនអាចជាការពិតទេ ព្រោះថាមិនមានការឆ្លងកាត់ Venus នៅក្នុងជីវិតរបស់ Ibn Bajjah ក៏ដោយ។ 
ការរកឃើញរបស់ Galileo ដែល Venus បានបង្ហាញដំណាក់កាល (ទោះបីជានៅសល់នៅជិតព្រះអាទិត្យនៅលើមេឃរបស់ផែនដីក៏ដោយ) បានបង្ហាញថាវាវិលជុំវិញ ព្រះអាទិត្យ ហើយមិនមែន ផែនដី ទេ។
នៅពេលដែលរូបវិទូជនជាតិអ៊ីតាលី Galileo Galilei បានសង្កេតមើលភពផែនដីជាលើកដំបូងនៅដើមសតវត្សទី 17 គាត់បានរកឃើញថាវាបង្ហាញ ដំណាក់កាល ដូចជាព្រះច័ន្ទ ដោយប្រែប្រួលពីអឌ្ឍចន្ទទៅអឌ្ឍចន្ទរហូតដល់ពេញ និងច្រាសមកវិញ។ នៅពេលដែល Venus ស្ថិតនៅឆ្ងាយបំផុតពីព្រះអាទិត្យនៅលើមេឃ វាបង្ហាញពី ដំណាក់កាលពាក់កណ្តាលពន្លឺ ហើយនៅពេលដែលវានៅជិតព្រះអាទិត្យបំផុតនៅលើមេឃ វាបង្ហាញជាអឌ្ឍចន្ទ ឬដំណាក់កាលពេញ។ នេះអាចកើតឡើងបានលុះត្រាតែ Venus គោចរជុំវិញព្រះអាទិត្យ ហើយនេះជាការសង្កេតដំបូងដែលផ្ទុយយ៉ាងច្បាស់ពី គំរូភូមិសាស្ត្រ Ptolemaic ដែលប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យផ្តោត និងផ្តោតលើផែនដី។ 

ការ ឆ្លងកាត់ 1639 នៃ Venus ត្រូវបានព្យាករណ៍យ៉ាងត្រឹមត្រូវដោយ Jeremiah Horrocks និងបានសង្កេតឃើញដោយគាត់និងមិត្តរបស់គាត់ William Crabtree នៅផ្ទះនីមួយៗរបស់ពួកគេនៅថ្ងៃទី 4  ខែធ្នូឆ្នាំ 1639 (ថ្ងៃទី 24 ខែវិច្ឆិកាក្រោម ប្រតិទិន Julian ដែលប្រើនៅពេលនោះ) ។ 

បរិយាកាស នៃភពសុក្រ ត្រូវបានរកឃើញនៅឆ្នាំ ១៧៦១ ដោយប៉ូលីម៉ាតរុស្ស៊ី Mikhail Lomonosov ។  បរិយាកាសរបស់ Venus ត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅឆ្នាំ 1790 ដោយតារាវិទូអាល្លឺម៉ង់ Johann Schröter ។ Schröter បាន​រក​ឃើញ​នៅ​ពេល​ដែល​ភព​ផែន​ដី​ជា​អឌ្ឍចន្ទ​ស្តើង ហើយ​ដុំ​ពក​បាន​លាតសន្ធឹង​ជាង 180° ។ គាត់​បាន​សន្និដ្ឋាន​យ៉ាង​ត្រឹមត្រូវ​ថា នេះ​មក​ពី ​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ ​នៃ​ពន្លឺ​ថ្ងៃ​ក្នុង​បរិយាកាស​ដ៏​ក្រាស់។ ក្រោយមក តារាវិទូជនជាតិអាមេរិក Chester Smith Lyman បានសង្កេតឃើញរង្វង់មូលពេញលេញជុំវិញផ្នែកងងឹតនៃភពផែនដី នៅពេលដែលវាស្ថិតនៅ កម្រិតទាបជាង ដែលផ្តល់ភស្តុតាងបន្ថែមសម្រាប់បរិយាកាសមួយ។ បរិយាកាសបានធ្វើឱ្យស្មុគស្មាញដល់កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីកំណត់រយៈពេលបង្វិលសម្រាប់ភពផែនដី ហើយអ្នកសង្កេតការណ៍ដូចជាតារាវិទូជនជាតិអ៊ីតាលី Giovanni Cassini និង Schröter បានប៉ាន់ស្មានមិនត្រឹមត្រូវរយៈពេលប្រហែល24 ម៉ោង ពីចលនានៃការសម្គាល់លើផ្ទៃជាក់ស្តែងរបស់ភពផែនដី។ 

 ការស្រាវជ្រាវមូលដ្ឋាន 
កែវពង្រីកទំនើបនៃ Venus ពីផ្ទៃផែនដី
បន្តិចទៀតត្រូវបានគេរកឃើញអំពី Venus រហូតដល់សតវត្សទី 20 ។ ឌីសស្ទើរតែគ្មានលក្ខណៈពិសេសរបស់វា មិនបានផ្តល់ការណែនាំថាផ្ទៃរបស់វាអាចទៅជាយ៉ាងណានោះទេ ហើយវាគ្រាន់តែជាមួយនឹងការអភិវឌ្ឍន៍នៃ spectroscopic , radar និង ultraviolet observations ដែលអាថ៌កំបាំងកាន់តែច្រើនរបស់វាត្រូវបានបង្ហាញ។ ការសង្កេតអ៊ុលត្រាវីយូឡេលើកដំបូងត្រូវបានអនុវត្តនៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1920 នៅពេលដែល លោក Frank E. Ross បានរកឃើញថា រូបថតអ៊ុលត្រាវីយូឡេ បានបង្ហាញព័ត៌មានលម្អិតគួរឱ្យកត់សម្គាល់ដែលមិនមាននៅក្នុងកាំរស្មីដែលអាចមើលឃើញ និង អ៊ីនហ្វ្រារ៉េដ ។ លោក​បាន​ស្នើ​ថា នេះ​គឺ​ដោយ​សារ​បរិយាកាស​ខាងក្រោម​មាន​ពណ៌​លឿង​ក្រាស់​ជាមួយ​នឹង ​ពពក​សណ្ឋាន ​ខ្ពស់ ​នៅ​ពីលើ​វា។ 

ការសង្កេតដោយ Spectroscopic ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1900 បានផ្តល់តម្រុយដំបូងអំពីការបង្វិល Venusian ។ Vesto Slipher បានព្យាយាមវាស់ការ ផ្លាស់ប្តូរ Doppler នៃពន្លឺពី Venus ប៉ុន្តែបានរកឃើញថាគាត់មិនអាចរកឃើញការបង្វិលណាមួយឡើយ។ គាត់បានសន្មត់ថា ភពផែនដីត្រូវតែមានរយៈពេលបង្វិលវែងជាងការគិតពីមុន។  ការងារក្រោយៗមកក្នុងទស្សវត្សរ៍ឆ្នាំ 1950 បានបង្ហាញថាការបង្វិលគឺថយក្រោយ។ ការសង្កេតរ៉ាដា នៃភព Venus ត្រូវបានអនុវត្តជាលើកដំបូងនៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1960 ហើយបានផ្តល់នូវការវាស់វែងដំបូងនៃរយៈពេលបង្វិលដែលនៅជិតតម្លៃទំនើប។ 

ការសង្កេតរ៉ាដានៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1970 បានបង្ហាញព័ត៌មានលម្អិតនៃផ្ទៃ Venusian ជាលើកដំបូង។ រលកវិទ្យុត្រូវបានបន្លឺឡើងនៅភពផែនដីដោយប្រើតេឡេស្កុបវិទ្យុចម្ងាយ 300 ម៉ែត្រ (1,000 ហ្វីត) នៅ Arecibo Observatory ហើយអេកូបានបង្ហាញឱ្យឃើញតំបន់ឆ្លុះបញ្ចាំងខ្ពស់ចំនួនពីរ កំណត់តំបន់ អាល់ហ្វា និង បេតា ។ ការ​សង្កេត​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ឱ្យ​ឃើញ​ពី​តំបន់​ភ្លឺ​មួយ​ដែល​សន្មត​ថា​ជា​ភ្នំ​ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅថា Maxwell Montes ។  លក្ខណៈទាំង ៣ យ៉ាងនេះឯង ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគត មិនមាននាមស្រី។ 

 ការរុករក 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ ការសង្កេត និងការរុករកភពសុក្រ

បេសកកម្ម ស៊ើបអង្កេតអវកាស មនុស្សយន្ត ដំបូងគេ ទៅកាន់ភព Venus និងភពណាមួយគឺ Venera 1 នៃ កម្មវិធី Venera សូវៀត ដែល បានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1961 ទោះបីជាវាបានបាត់បង់ទំនាក់ទំនងនៅពេលធ្វើដំណើរក៏ដោយ។ 
គំរូនៃ យានអវកាស Venera 1
បេសកកម្មជោគជ័យដំបូងទៅកាន់ភពសុក្រ (ក៏ដូចជា បេសកកម្មអន្តរភព ដែលទទួលបានជោគជ័យដំបូងបង្អស់របស់ពិភពលោក ) គឺ បេសកកម្ម Mariner 2 ដោយសហរដ្ឋអាមេរិក ដោយឆ្លងកាត់នៅថ្ងៃទី 14 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1962 នៅចម្ងាយ 34,833 គីឡូម៉ែត្រ (21,644 ម៉ាយ) ពីលើផ្ទៃនៃភពសុក្រ និងការប្រមូលទិន្នន័យនៅលើភពផែនដី។ បរិយាកាស។ 
ចំណាប់អារម្មណ៍របស់វិចិត្រករចំពោះ យាន Mariner 2 ដែលត្រូវបានដាក់ឱ្យដំណើរការនៅឆ្នាំ 1962៖ យានអវកាសដែលមានរាងដូចដប គ្រោងឆ្អឹង ជាមួយនឹងចានវិទ្យុដ៏ធំមួយនៅលើកំពូល។

នៅថ្ងៃទី 18 ខែតុលា ឆ្នាំ 1967 យានសូវៀត Venera 4 បានចូលដោយជោគជ័យ ជាអ្នកស៊ើបអង្កេតបរិយាកាសដំបូង និងដាក់ពង្រាយការពិសោធន៍វិទ្យាសាស្ត្រ។ Venera 4 បានបង្ហាញថាសីតុណ្ហភាពផ្ទៃគឺក្តៅជាង Mariner 2 បានគណនានៅស្ទើរតែ 500 °C (932 °F) បានកំណត់ថាបរិយាកាសគឺ 95% កាបូនឌីអុកស៊ីត ( CO ។

២) ហើយបានរកឃើញថាបរិយាកាសរបស់ Venus មានសភាពក្រាស់ជាង អ្នក រចនា Venera 4 បានរំពឹងទុក។  ទិន្នន័យរួម Venera 4 – Mariner 5 ត្រូវបានវិភាគដោយក្រុមវិទ្យាសាស្ត្រសូវៀត-អាមេរិករួមបញ្ចូលគ្នានៅក្នុងស៊េរីនៃ colloquia ក្នុងឆ្នាំបន្ទាប់  នៅក្នុងឧទាហរណ៍ដំបូងនៃកិច្ចសហប្រតិបត្តិការអវកាស។ 

នៅឆ្នាំ 1974 យាន Mariner 10 បានបក់ដោយ Venus ដើម្បីបត់ផ្លូវឆ្ពោះទៅកាន់ភព Mercury ហើយបានថតរូបអ៊ុលត្រាវីយូឡេនៃពពក ដោយបង្ហាញពីល្បឿនខ្យល់ខ្លាំងមិនធម្មតានៅក្នុងបរិយាកាស Venusian ។ នេះ​ជា ​ជំនួយ​ទំនាញ ​អន្តរ​ភព​ដំបូង​គេ ​ដែល​មិន​ធ្លាប់​ប្រើ ជា​បច្ចេកទេស​ដែល​នឹង​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ដោយ​ការ​ស៊ើបអង្កេត​ក្រោយៗ​ទៀត ជាពិសេស ​យាន Voyager 1 និង 2 ។
ទិដ្ឋភាព​ពណ៌​មិន​ពិត​ជា​សាកល​នៃ​ភព Venus ក្នុង​កាំរស្មី​អ៊ុលត្រាវីយូឡេ​ដែល​ធ្វើ​ដោយ Mariner 10
នៅឆ្នាំ 1975 អ្នកចុះចតសូវៀត Venera 9 និង 10 បានបញ្ជូនរូបភាពដំបូងពីផ្ទៃនៃ Venus ដែលមានពណ៌ខ្មៅនិងស។ នៅឆ្នាំ 1982 រូបភាពពណ៌ដំបូងនៃផ្ទៃត្រូវបានទទួលជាមួយនឹងអ្នកចុះចតសូវៀត Venera 13 និង 14 ។
រូបភាព ទេសភាព 180 ដឺក្រេនៃផ្ទៃរបស់ Venus ពី Soviet Venera 9 lander ឆ្នាំ 1975 ។ រូបភាពសខ្មៅនៃថ្មដែលស្រោបខ្មៅ និងដូចផ្ទាំងថ្មទល់នឹងផ្ទៃមេឃរាបស្មើ។ ដី​និង​ការ​ស៊ើបអង្កេត​គឺ​ជា​ការ​ផ្តោត​។ ខ្សែជាច្រើនត្រូវបានបាត់ដោយសារតែការបញ្ជូនទិន្នន័យវិទ្យាសាស្ត្រក្នុងពេលដំណាលគ្នា។

NASA ទទួលបានទិន្នន័យបន្ថែមក្នុងឆ្នាំ 1978 ជាមួយនឹងគម្រោង Pioneer Venus ដែលមានបេសកកម្មពីរដាច់ដោយឡែកពីគ្នា៖  Pioneer Venus Orbiter និង Pioneer Venus Multiprobe ។  កម្មវិធី Venera របស់សូវៀតជោគជ័យបានឈានដល់ការបិទនៅខែតុលាឆ្នាំ 1983 នៅពេលដែល Venera 15 និង 16 ត្រូវបានដាក់ក្នុងគន្លងដើម្បីធ្វើផែនទីលម្អិតនៃ 25% នៃដីរបស់ Venus (ពីប៉ូលខាងជើងដល់រយៈទទឹង 30°N) 

បេសកកម្មជាច្រើនផ្សេងទៀតបានរុករកភព Venus ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1980 និងឆ្នាំ 1990 រួមមាន Vega 1 (1985), Vega 2 (1985), Galileo (1990), Magellan (1994), Cassini–Huygens (1998) និង MESSENGER (2006)។ ទាំងអស់លើកលែងតែ Magellan គឺជាជំនួយទំនាញ។ បន្ទាប់មក Venus Express ដោយ ទីភ្នាក់ងារអវកាសអឺរ៉ុប (ESA) បានចូលទៅក្នុងគន្លងជុំវិញភពសុក្រក្នុងខែមេសា ឆ្នាំ 2006។ បំពាក់ដោយឧបករណ៍វិទ្យាសាស្ត្រចំនួនប្រាំពីរ Venus Express បានផ្តល់ការសង្កេតរយៈពេលវែងដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមកនៃបរិយាកាសរបស់ Venus ។ ESA បានបញ្ចប់ បេសកកម្ម Venus Express នៅខែធ្នូ 2014។ 

គិតត្រឹមឆ្នាំ 2020 យាន Akatsuki របស់ប្រទេសជប៉ុន ស្ថិតនៅក្នុងគន្លងដែលមានភាពចម្លែកខ្លាំងនៅជុំវិញភពសុក្រ ចាប់តាំងពីថ្ងៃទី 7  ខែធ្នូ ឆ្នាំ 2015 ហើយមាន សំណើសាកល្បងជាច្រើនដែលកំពុង ស្ថិតក្រោមការសិក្សាដោយ Roscosmos , NASA, ISRO , ESA និងវិស័យឯកជន (ឧទាហរណ៍ដោយ Rocketlab )។