ដានីយ៉ែល: រឿងរបស់ដានីយ៉ែល

រឿងរបស់ដានីយ៉ែល 
រូបភាពតូច| ដានីយ៉ែល​បដិសេធ​មិន​ទទួល​ទាន​អាហារ​នៅ​តុ​របស់​ស្ដេច (ឧទាហរណ៍​នៅ​ដើម​សតវត្ស​ទី ២០ របស់​អាមេរិក)
សៀវភៅដានីយ៉ែលចាប់ផ្តើមដោយការណែនាំដែលប្រាប់ពីរបៀបដែលដានីយ៉ែល និងដៃគូរបស់គាត់បានមកនៅបាប៊ីឡូន បន្ទាប់មកដោយសំណុំនៃរឿងដែលបានកំណត់នៅក្នុងតុលាការបាប៊ីឡូននិងពែរ្សនៅចុងសតវត្សទី 7 និងដើមសតវត្សទី 6 មុនគ.ស។ ការនិមិត្តដែលដានីយ៉ែលមើលឃើញពីអនាគតដាច់ស្រយាលនៃពិភពលោក និងអ៊ីស្រាអែល។  Holman Bible Editorial Staff, Holman Concise Bible Dictionary, B&H Publishing Group, USA, 2011, p. 153  រឿងនិទាន​ក្នុង​ជំពូក​ទី 1–6 អាច​ចុះ​កាលបរិច្ឆេទ​ដល់​សតវត្ស​ទី 3 ឬ​ដើម​សតវត្ស​ទី 2 មុន​គ.ស.  វាត្រូវបានទទួលយកជាទូទៅថាទាំងនេះត្រូវបានពង្រីកដោយការបន្ថែមនៃការនិមិត្តនៅក្នុងជំពូកទី 8–12 រវាងឆ្នាំ 167 និង 164 មុនគ.ស.។ 

នៅ​ឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​រជ្ជកាល​ យេហូយ៉ាគីម ដានីយ៉ែល និង​មិត្ត​របស់​គាត់ ហាណានា មីសាអែល និង​អ័សារា ត្រូវ ​នេប៊ូក្នេសា ជា​ស្តេច ​បាប៊ី ឡូន​នាំ​ទៅ ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន ។  អ្នក​ទាំង​បួន​ត្រូវ​បាន​ជ្រើស​រើស​សម្រាប់​បញ្ញា​និង​សម្រស់​របស់​ពួក​គេ​ដើម្បី​ទទួល​បាន​ការ​បណ្តុះ​បណ្តាល​នៅ​ក្នុង​តុលាការ​បាប៊ីឡូន ហើយ​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​ឈ្មោះ​ថ្មី។ ដានីយ៉ែល​ត្រូវ​បាន​គេ​ឲ្យ​ឈ្មោះ​បាប៊ីឡូន​ថា Belteshazzar ( Akkadian បានសរសេរថា NIN 9 .LUGAL.ŠEŠ ) ខណៈពេលដែលដៃគូរបស់គាត់ត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះឱ្យជនជាតិបាប៊ីឡូន ថាសាដ្រាក់ មេសាក់ និងអ័បេឌនេកោ ។ ដានីយ៉ែល​និង​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់​បដិសេធ​អាហារ​និង​ស្រា​ដែល​ស្ដេច​បាប៊ីឡូន​បាន​ផ្ដល់​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​សៅហ្មង។ ពួក​គេ​ទទួល​ប្រាជ្ញា​ពី​ព្រះ ហើយ​លើស​ពី​«​គ្រូ​មន្តអាគម និង​អ្នក​មាន​មន្ត​ស្នេហ៍​នៃ​នគរ​ទាំង​អស់»។ នេប៊ូក្នេសា​សុបិន​ឃើញ​រូប​សំណាក​យក្ស​មួយ​ធ្វើ​ពី​លោហធាតុ​បួន​ដោយ​ជើង​ដែក​លាយ​និង​ដីឥដ្ឋ​វាយ​កម្ទេច​ដោយ​ថ្ម​ពី​ស្ថានសួគ៌។ មានតែដានីយ៉ែលទេដែលអាចបកស្រាយវាបាន៖ សុបិននេះបង្ហាញពីនគរចំនួនបួន ដែលបាប៊ីឡូនជានគរទីមួយ ប៉ុន្តែព្រះនឹងបំផ្លាញពួកគេ ហើយជំនួសពួកគេដោយនគររបស់ទ្រង់។

នេប៊ូក្នេសា​សុបិន​ឃើញ​ដើម​ឈើ​ដ៏​ធំ​មួយ​ដែល​ជា​ទី​ជម្រក​របស់​ពិភពលោក​ទាំង​មូល និង​ពី​ឋានសួគ៌​ដែល​សម្រេច​ថា​ដើមឈើ​នោះ​នឹង​ត្រូវ​បំផ្លាញ។ ជាថ្មីម្តងទៀត មានតែដានីយ៉ែលប៉ុណ្ណោះដែលអាចបកស្រាយសុបិន ដែលទាក់ទងនឹងអធិបតេយ្យភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់លើស្តេចនៃផែនដី។ នៅពេលដែល បេលសាសារ កូនប្រុសរបស់នេប៊ូ ក្នេសា ប្រើគ្រឿងសក្ការបូជាពីព្រះវិហាររបស់សាសន៍យូដា ធ្វើជាគ្រឿងសម្រាប់ ពិធីជប់លៀងដ៏វិសេសវិសាលរបស់គាត់ ដៃមួយបានលេចចេញមក ហើយសរសេរសារអាថ៌កំបាំងនៅលើជញ្ជាំង ដែលមានតែដានីយ៉ែលប៉ុណ្ណោះដែលអាចបកស្រាយបាន។ វា​ប្រាប់​ស្តេច​ថា រាជាណាចក្រ​របស់​ទ្រង់​នឹង​ត្រូវ​ប្រគល់​ទៅ​ឲ្យ ​ជនជាតិ​មេឌី និង​ជនជាតិ​ពែរ ព្រោះ​បេលសាសារ មិន​ដូច​នេប៊ូក្នេសា មិន​បាន​ទទួល​ស្គាល់​អធិបតេយ្យភាព​នៃ​ព្រះ​នៃ​ដានីយ៉ែល​ទេ។ ជនជាតិ​មេ​ឌី និង​ជនជាតិ​ពែរ្ស​បាន​ផ្ដួល​រំលំ​នេប៊ូក្នេសា ហើយ​ស្តេច​ថ្មី ដារីយុស ជា​មេឌី បាន​តែងតាំង​ដានីយ៉ែល​ឲ្យ​មាន​អំណាច​ខ្ពស់។ គូប្រជែងដែលច្រណែនព្យាយាមបំផ្លាញដានីយ៉ែលដោយចោទប្រកាន់ថាគាត់ថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ជំនួសឱ្យស្តេច ហើយដានីយ៉ែលត្រូវ បោះចូលទៅក្នុងរូងតោ ប៉ុន្តែទេវតាជួយសង្រ្គោះគាត់ អ្នកចោទប្រកាន់របស់គាត់ត្រូវបានបំផ្លាញ ហើយដានីយ៉ែលត្រូវបានស្ដារឡើងវិញនូវតួនាទីរបស់គាត់។

នៅ​ឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​ដារីយូស ដានីយ៉ែល​មាន​ការ​និមិត្ត​ជា​បន្តបន្ទាប់។ ទីមួយ សត្វបួនចេញមកក្រៅសមុទ្រ ស្នែងចុងក្រោយមានស្នែងដប់ ហើយស្នែងទី 11 ដុះឡើង ហើយសម្រេចបានការគ្រប់គ្រងលើផែនដី ហើយ "បុរាណនៃសម័យកាល" (ព្រះ) ផ្តល់អំណាចដល់ "មួយដូចជាកូនមនុស្ស" . ទេវតាបកស្រាយការនិមិត្ត។ ទីពីរ ចៀម​ឈ្មោល​មួយ​មាន​ស្នែង​ពីរ ត្រូវ​ពពែ​មួយ​ស្នែង​មួយ។ ស្នែង​មួយ​បែក ហើយ​ត្រូវ​ជំនួស​ដោយ​ស្នែង​បួន។ ស្នែងតូចមួយបានកើតឡើង ហើយវាយប្រហារប្រជាជននៃព្រះ និងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ហើយដានីយ៉ែលត្រូវបានគេជូនដំណឹងថាតើអំណាចរបស់ស្នែងតូចនឹងស៊ូទ្រាំបានយូរប៉ុនណា។ នៅ​ទី​បី ដានីយ៉ែល​មាន​បញ្ហា​ក្នុង​ការ​អាន​គម្ពីរ​បរិសុទ្ធ (សៀវភៅ​នេះ​មិន​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ហាក់​ដូច​ជា ​យេរេមា ) ថា​ក្រុង​យេរូសាឡិម​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ទី​ស្ងាត់​ជ្រងំ​អស់​រយៈ​ពេល ៧០ ឆ្នាំ។ ដានីយ៉ែល​ប្រែ​ចិត្ត​ក្នុង​នាម​ជន​ជាតិ​យូដា ហើយ​ស្នើ​សុំ​ឲ្យ​ក្រុង​យេរូសាឡិម និង​ប្រជាជន​រស់​ឡើង​វិញ។ ទេវតាសំដៅលើរយៈពេល 70 ប្រាំពីរ (ឬសប្តាហ៍) នៃឆ្នាំ។ នៅក្នុងការនិមិត្តចុងក្រោយ ដានីយ៉ែលឃើញសម័យកាលនៃប្រវត្តិសាស្រ្តដែលឈានដល់ការតស៊ូរវាង "ស្តេចខាងជើង" និង "ស្តេចនៃភាគខាងត្បូង" ដែលរាស្ដ្ររបស់ព្រះរងទុក្ខយ៉ាងក្រៀមក្រំ។ ទេវតា​មួយ​រូប​ពន្យល់​ថា នៅ​ទី​បំផុត មនុស្ស​សុចរិត​នឹង​ត្រូវ​បាន​បញ្ជាក់ ហើយ​រាជាណាចក្រ​របស់​ព្រះ​នឹង​ត្រូវ​បាន​តាំង​ឡើង​នៅ​លើ​ផែនដី។