នាងកាកី: វគ្កទី​ ​៤

វគ្កទី​ ​៤

-គឺ​រូប​អ្នកនឹង​ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​ប្រាថ្នា បើ​អ្នក​ព្រម​ស្រលាញ់​ខ្ញុំ​នោះ ខ្ញុំ​ពិតជា​អរ​លើស​អ្វី​ទាំងអស់​មែន។

កាកី​ស្ដាប់​គ​ន្ធ័​ន​ហើយ នាង​ក៏មាន​ចិត្ត​ត្រេកអរ​ដែរ​តែ​ធ្វើជា​ស្មោះ​ចំពោះ​ស្ដេច​ព្រហ្ម​ទ​ត្ត ក៏​ឆ្លើយ​ទៅវិញ​ថាៈ

នោះ​មិន​បានទេ​ណា៎​បង ប្អូន​នេះ​ខ្លាច​ថា​បង​នឹង​បង់ទ្រព្យ នឹង​រក​ដោះខ្លួន​មិន​រួច​ណា​បង។

គ​ន្ធ័​ន​ឮ​កាកី​និយាយ​ដូច្នោះ ក្នុង​ចិត្ត​កើតក្ដី​ប្រតិព័ទ្ធ​យ៉ាងខ្លាំង​ក៏​ខិតចូល​ជិត​នែបនិត្យ​កាយ លូកដៃ​អោប​កា​កូ​នែបនិត្យ​ដោយ​ក្ដី​ស្រលាញ់​ពេញចិត្ត​យ៉ាងខ្លាំង។ ចំនែក​កាកី​ក៏​ពេញចិត្ត​ចំពោះ​គ​ន្ធ័​ន​ដែរ ប៉ុន្តែ​កា​កេរ្ដិ៍​ជា​ស្រី​នាង​ធ្វើជា​និយាយថាៈ

អញ​ស្មាញ​ជា​ស្មោះ ថា​ទៅ​ប៉ុណ្ណោះ​ស្រាប់តែ​វិល​វេះ ប្រលោម​ប្រលែង អញ​ឯង​អញ​នេះ ហ៊ា​ម​ហួស​ម្ដេច​ម្លេះ អញ​ពុំដែល​យល់។

មាត់​ចេះតែ​ប្រកែក​ដោយ​កល​មាយា ចំនែក​ខ្លួនប្រាណ​បណ្ដោយអោយ​គ​ន្ធ័​ន​កៀកកើយ​តាម​អំពើ​ចិត្ត។ គ​ន្ធ័​ន​យល់ថា​នាង​មិន​ប្រកែក​អ្វី​ទេ នោះ​ក៏​រួមរស់​យ៉ាង​សុខក្សេមក្សាន្ដ​នឹង​គ្នា​បំភ្លេចចោល​នូវ​អ្វី​ទាំងអស់ សូម្បីតែ​សង្សារ​ថ្មោងថ្មី​របស់​កាកី​ក៏ត្រូវ​ភ្លេច​ដែរ។

លុះ​ព្រះ​សូរិយា​បន្ទាបខ្លួន​ចុះ​បន្តិចម្ដងៗបាំង​បាត់ និង​គិរី​ទើប​គ​ន្ធ័​ន​ប្រែកាយ​ជាស​ភាព​ដើម​វិញ។ ដើម្បី​កុំអោយ​គ្រុឌ​សង្ស័យ។ ចំនែក​គ្រុឌ​បេះ​បាន​ផ្លែ​ផល្លា​គ្រប់មុខ​ហើយ ចរ​ចូល​មណ្ឌល​វិញ​ដោយ​ពុំបាន​ដឹងថា គ​ន្ធ័​ន​មក​លួច​រួមរស់​នឹង​កែវ​កាកី​ទេ។ ធ្មេចបើកៗរយៈពេល៦ថ្ងៃ​បាន​កន្លងផុតទៅ​យ៉ាង​ឆាប់រហ័ស​ថ្ងៃទី៧ក៏បាន​ចូលមក​ដល់​គ្រុឌ​បានរៀបចំ​ប្រាណ​ហើយ​ផ្ដែផ្ដាំ​លា​កែវ​កាកី​សង្សា​ថ្មោងថ្មី​បណ្ដូលចិត្ត​ដើម្បី​ទៅលេង​បាស្កា​ជាមួយនឹង​ព្រះអង្គ​ព្រហ្ម​ទ​ត្ត​ចំនែក​គ​ន្ធ័​ន​ដឹង​ការ​ដូច្នោះ​ក៏​មក​ក្បែរ​ហើយ​តោង​រោម​គ្រុឌ​បាន​យ៉ាង​ងាយ ដោយ​គ្រុឌ​មិន​ចាប់អារម្មណ៍​សូម្បីតែ​បន្តិច​ឡើយ។ លុះ​ផ្ដែផ្ដាំ​រួចហើយ​គ្រុឌ​ក៏​ហោះ​ផ្លោះ​មហាសាគរ​ហើយក៏​បាន​ចូលដល់​មណ្ឌល​ទី​ដើម​ជ្រៃ​របស់ខ្លួន។

បន្ទាប់ពី​បាន​ប្រែកាយ​ជា​មាណព​ដ៏​ស្រស់ស្អាត​រួច​ហើយក៏​ប្រញាប់​ចរ​ចូល​ទៅរក​ព្រះមហាក្សត្រ​ភ្លាម …  ព្រះអង្គ​ព្រហ្ម​ទ​ត្ត​យល់​ជាក់​ជា​មាណព​មក​ដូច្នោះ ក៏​ត្រាស់បង្គាប់​អោយ​រៀប​ក្ដារ​អោយ​ទ្រង់​ក្រសាល​បាស្កា​ជាមួយ​មាណព។

មាណព​សង្ហារ​នៅ​លេង​បាស្កា​ជាមួយ​ស្ដេច​ព្រហ្ម​ទ​ត្ត​រហូតដល់​ថ្ងៃរសៀល​ជ្រាលជ្រេរ​បន្តិច​ទើប​ថ្វាយបង្គំ​លា​ត្រលប់​ទៅ​ទី​ស្ថាន​របស់ខ្លួន​វិញ។មាណព​ចេញផុត​ទៅ​ព្រះអង្គ​ព្រហ្ម​ទ​ត្ត​ទ្រង់​ក៏​យល់ឃើញ​គ​ន្ធ័​ន​មកដល់​ដែរ ទ្រង់​ត្រាស់​សួរ​គ​ន្ធ័​ន​ថាៈ

-ហៃ​បងគ​ន្ធ័​ន បង​ចរលីលា​ទៅរក​កាកី​នោះ តើ​បាន​ដំណឹង​យ៉ាងណាដែរ?

គ​ន្ធ័​ន​ស្ដាប់ឮ​ព្រះអង្គ​ត្រាស់​សួរ​ដូច្នោះ​ក៏​ប្រញាប់​ឆ្លើយថាៈ

-ប​ពិត​ព្រះករុណា​ជា​ម្ចាស់​ទូលបង្គំជាខ្ញុំ​បាន​ត្រេ​ចរក​គ្រប់ទិសទី​មិនបាន​ជួប​បែ​ជា​ទៅ​ជួប​ឯ​មណ្ឌល​សិម្ពលី​ឯណោះ​ទៅវិញ​ឃើញថា គ្រុឌ​វា​បាន​ពង្រត់​ក្ស​ត្រី​យកទៅ​រួមរស់​ជាមួយនឹង​គ្នា​មែន។ ចំនែក​ទូលបង្គំ​រង់ចាំ​មើល​ពេល​គ្រុឌ​មិន​នៅ​ល៏​បង្ហាញខ្លួន​ភ្លាម កាកី​ឃើញ​ហើយ​ដណ្ដឹងសួរ​ទូលបង្គំ ប៉ុន្តែ​ទូលបង្គំ​ធ្វើជា​ស្រដី​រឿង​ផ្សេង​ទៅវិញ ព្រោះ​ចង់ដឹង​ការពិត​ថា​តើ​កាកី​នៅ​បារម្ភ​ពី​សុខ​ទូ​ក្ខ​ព្រះអង្គ​ដែរឬទេ? ប៉ុន្តែ​គ្មានទេ កាកី​បែ​ជាមាន​កិរិយា​មិន​គប្បី​គឺ​ចូល​ជិត​និយាយ​ដោយ​ស្និទ្ធស្នាល និង​ប្រើ​កល​មាយា​ដាក់​ទូលបង្គំ​ទៅវិញ គ្មាន​ទុក្ខ​បន្តិច​សោះឡើយ ទូលបង្គំ​គិតក្នុងចិត្ត​ថា​យើៈ

“អ្នកនេះ​ដល់​ម្លេះ​មិញ​តើ​  ឯ​ម្លេះ​ថាបើ វិល​មក​បូរី។ ទំនងជា​ល្អងធូលី ព្រះបាទ​ពុំ​ភី- រម្យ​រួម​ស្នេហ៍ស្នង។

ត្បិត​គ្រុឌ​ពង្រត់​ទៅ​គ្រង​រួមរស​កន្លង​ជា​ពី​អង្គ​ហើយ។ ហើយ​ច្បាប់​ទំលាប់​មុន​ឡើយ មហេសី​ត្រាណត្រើយ​ពុំដែល​ដូច្នេះ។

ទូលបង្គំ​គិត​ឃើញ​ដូច្នេះហើយ ទើប​ហ៊ាន​លរ​លេង​តទល់ និង​នាង​វិញ​ដោយ​ពុំ​បានទូល​ព្រះអង្គ​ជាមុន។

ព្រះមហាក្សត្រ​ព្រះបាទ​ព្រហ្ម​ទ​ត្ត​ទ្រង់​សណ្ដាប់​គ​ន្ធ័​ន​និយាយ​ដូច្នេះហើយ​ទើប​ព្រះអង្គ​ត្រាស់​ទៅកាន់​គ​ន្ធ័​ន​វិញ​ថាៈ

-ហៃ​បងគ​ន្ធ័​ន បង​កុំ​សង្ស័យ​ភិតភ័យ​ថ្វី​ព្រោះថា​អញ​នេះ​ពុំ​យកទោស​អ្វី​ពី​បង​ឡើយ ចូរ​បង​កុំ​បារម្ភ​ខ្លាច​ថ្វី។ សោក​ថ្វី​មេ​ស្រី​ចិត្ត​ងាយ​នោះ បើ​វា​ដល់​ម្លេះ​អស់ហើយ តើន​រណា​នឹង​រាប់បាន​ទៀត។ ហើយ​បើ​ធ្វើ​ខ្លាំង​ជាងនេះទៀត​ក៏​អញ​មិន​ខឹង​ដែរ​អញ​នឹង​ពុំ​យកគុណ​ជា​ទោស​ឡើយ។ឥឡូវនេះ​ចូរ​បង​គិត​រក​ឧបាយកល​យ៉ាងណា ដើម្បី​យក​វា​ឲ្យ​បាន​មកវិញ​គ្រាន់​នឹង​មើលមុខ​លេង​កុំ​ឲ្យ​វា​ពង្រត់គ្នា​ទៅ​នៅ​ដោយបាន​សុខ​សប្បាយ​តាមចិត្ត​វា​នោះ។  គ​ន្ធ័​ន​ស្ដាប់​អង្គ​មហាក្សត្រ​មានបន្ទូល​រួច​ទើប​ក្រាបបង្គំ​ទូល​ថាៈ

-ទូលបង្គំ​គិតថា យើង​ត្រូវ​រងចាំ៧ទិវា​សិន ទំរាំ​គ្រុឌ​មក​ទូលបង្គំ​នឹង​យក​ពិន​មក​ដេញ ហើយ​ច្រៀង​ជា​ទំនុក​ទំនង​ដែល​ទាក់ទង​និង​ពាក្យ​សំរើបសំរាល​ក្នុង​តណ្ហា​ដែល​ទូលបង្គំ​បាន​និត្យនៅ​និង​គ្នា​នោះ ទូលបង្គំ​ជឿជាក់ថា បើ​គ្រុឌ​បាន​ស្ដាប់​នូវ​ពាក្យ​អធិប្បាយ​យ៉ាងនេះ​ហើយ​ប្រាកដជា​នឹង​ទ្រាំ​ធ្មេចភ្នែក​យក​តទៅទៀត​មិន​រួច​ឡើយ មុខជា​នឹង​នាំយក​កាកី​មកវិញ​មិន​ខាន។ អង្គ​ក្សត្រ​ព្រហ្ម​ទ​ត្ត​ទ្រង់​សណ្ដាប់​ឮ​គ​ន្ធ័​ន​និយាយ​ដូច្នោះ​ហើយ ទ្រង់មាន​ព្រះទ័យ​សោមនស្ស​ពេក​ក្រៃ​ទ្រ​ងើ​មានបន្ទូលថាៈ

-ហៃ​គ​ន្ធ័​នប​ង​អើយ បង​នេះ​ចេះ​ត្រិះរិះ​ត្រូវ​ទំនង បើ​បាន​ដូច​ប៉ង​នោះ​យើង​នឹង​សប្បាយ​ព្រះ​ហរ​ទ័យ​ណាស់។

ទ្រង់​មានបន្ទូល​រួចហើយ​ក៏​យាង​ចូល​ក្រលាបន្ទំ​ដោយ​ព្រះទ័យ​សុខ​សប្បាយ​ជា​ពន់ពេក។