អំពីទូរទស្សន៍: ​ផ្តោត​លើ​ដំណើរ​ការ​

​ផ្តោត​លើ​ដំណើរ​ការ​
 ទ្រឹស្តី ​Flower-Hayes Model នៃ​ការ​និពន្ធ
​គម្រូ​នៃ​ការ​យល់ដឹង 
ផ្កានិង Hayes បានពង្រីកស្ថានភាព rhetorical Bitzer ដើម្បីក្លាយទៅជាស៊េរីនៃបញ្ហា rhetorical ពោលគឺនៅពេលដែលអ្នកនិពន្ធត្រូវតែជាតំណាងឱ្យស្ថានភាពនេះជាបញ្ហាមួយដែលត្រូវដោះស្រាយដូចជា scripts ហៅរបស់ទស្សនិកជនពិសេសមួយដើម្បីជាវិធីសាស្រ្ត oversimplified ដូចជាស្វែងរកប្រធានបទមួយនិងបញ្ចប់ការ ការសរសេរជាពីរទំព័រដោយថ្នាក់កាលពីថ្ងៃចន្ទ។ (472)
នៅក្នុង "ការរកឃើញនេះបានបន" ផ្កានិង Hayes បានកំណត់ចេញដើម្បីរកឱ្យឃើញពីភាពខុសគ្នារវាងអ្នកនិពន្ធល្អនិងអាក្រក់។ ពួកគេបានចូលមកដល់លទ្ធផលពីការសិក្សារបស់ពួកគេទាំងបីនាក់ដែលបានបង្ហាញថាអ្នកនិពន្ធល្អក្នុងស្រោមសំបុត្រដែលលក្ខណៈដូចខាងក្រោមបីពេលដោះស្រាយចំណោទ rhetorical របស់ពួកគេ:
 អ្នកនិពន្ធល្អឆ្លើយតបទៅនឹងការទាំងអស់នៃបញ្ហាវោហាសាស្ត្រ
 អ្នកនិពន្ធល្អបង្កើតតំណាងបញ្ហារបស់ពួកគេដោយបង្កើតជាបណ្តាញសម្បូរពិសេសនៃគ្រាប់ឱ្យប៉ះពាល់ដល់អ្នកអានមួយ; និង
 អ្នកនិពន្ធតំណាងឱ្យបញ្ហានេះមិនត្រឹមតែនៅទទឹងជាច្រើនទៀត, ប៉ុន្តែនៅក្នុងជម្រៅ។ (476)

ផ្កានិង Hayes បានផ្ដល់យោបល់ថាគ្រូតែងនិពន្ធត្រូវពិចារណាបង្ហាញសិស្សពីរបៀប "ដើម្បីស្វែងយល់និងកំណត់បញ្ហារបស់ខ្លួនសូម្បីតែនៅក្នុងឧបសគ្គនៃកិច្ចការមួយ" (477) ។ ពួកគេជឿថា "ការរកឃើញនូវអ្វីដែលពួកគេអ្នកនិពន្ធចង់ធ្វើដោយទទូច, ស្វាហាប់ស្វែងយល់ពីបញ្ហាទាំងមូលមុនពេលដែលពួកគេនិងកសាងសម្រាប់ខ្លួនគេផ្ទាល់ជារូបភាពតែមួយគត់នៃបញ្ហាដែលពួកគេចង់ដោះស្រាយ»។

 មិតិរិះគន់​ 
Patricia Bizzell បានអះអាងថាបើទោះបីជាអ្នកអប់រំអាចមានការយល់ដឹងនៃ "របៀប" ដំណើរការសរសេរនេះបានកើតឡើងជាអ្នកអប់រំមិនគួរសន្មតថាចំណេះដឹងនេះអាចឆ្លើយសំណួរនេះ "អំពី" ហេតុអ្វីបានជា "អ្នកនិពន្ធដែលបានធ្វើឱ្យជម្រើសមួយចំនួននៅក្នុងស្ថានភាពជាក់លាក់", ចាប់តាំងពីការសរសេរស្ថិតនៅតែងតែ ក្នុងសហគមន៍សុន្ទរកថាមួយ (484) ។ នាងបានពិភាក្សាអំពីរបៀបដែលម៉ូដែលផ្កានិង Hayes បានពឹងផ្អែកទៅលើអ្វីដែលត្រូវបានហៅថាដំណើរការនៃ "ការបកប្រែទៅជាភាសាដែលអាចមើលឃើញគំនិត" (486) ផងដែរ។ ដំណើរការនេះកើតឡើងនៅពេលដែលសិស្សនិស្សិត "ព្យាបាលជំងឺបានសរសេរជាភាសាអង់គ្លេសជាសំណុំនៃឧបករណ៍ផ្ទុកចូលទៅក្នុងការដែលយើងចាក់មានន័យថា" (486) ។ Bizzell អះអាងថាដំណើរការនេះ "នៅតែប្រអប់ emptiest" នៅក្នុងម៉ូដែលដំណើរការនេះយល់ដឹង, ចាប់តាំងពីវាដឺ contextualizes បរិបទដើមនៃបទគម្ពីរបំបាត់ចេតនាដើមនិងអត្ថន័យ។ នាងបានអះអាងថា "ការសរសេរមិនបានច្រើនដូច្នេះជាការចូលរួមចំណែកក្នុងការគិតសម្រាប់ការផ្តល់ឱកាសការគិត ... "

 ទ្រឹស្តី​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ដំណើរ​ការ​ 

នេះបើយោងតាមទ្រឹស្តី expressivist នោះដំណើរការនៃការសរសេរផ្តោតលើការផ្លាស់ប្តូរត្រូវបានអ្នកនិពន្ធនេះ។ នេះជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងការផ្លាស់ប្តូរក្នុងការអ្នកនិពន្ធន័យថាជាសំឡេងនិងអត្តសញ្ញាណត្រូវបានបង្កើតឡើងនិងជាអ្នកនិពន្ធមានអារម្មណ៍នៃការរបស់គាត់ឬនាងដោយខ្លួនឯងមួយ។ ទ្រឹស្តីនេះបានក្លាយជាការពេញនិយមនៅក្នុងចុង 1960 និងដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1970 ។ យោងទៅតាមអត្ថបទរបស់លោក Richard Fulkerson "បួនទស្សនវិជ្ជានៃសមាសភាព" ការផ្តោតអារម្មណ៍នៃ expressivism នេះគឺសម្រាប់អ្នកនិពន្ធមាន«គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍, គួរឱ្យទុកចិត្ត, ស្មោះត្រង់, និងផ្ទាល់ខ្លួនសំឡេង ... "។ លើសពីនេះទៅទៀតអ្នកគាំទ្រនៃដំណើរការ expressivist ទស្សនៈទ្រឹស្តីនេះជាវិធីមួយសម្រាប់សិស្សនិស្សិតដើម្បីក្លាយជាអ្នកបំពេញអារម្មណ៍និងមានសុខភាពល្អនិងបញ្ញាស្មារតីទាំងពីរមួយ។ អស់អ្នកដែលបានបង្រៀនជាញឹកញាប់ដំណើរការនេះផ្តោតលើ Journal និងសកម្មភាពថ្នាក់រៀនផ្សេងទៀតដើម្បីផ្តោតលើការរកឃើញដោយខ្លួនឯងជានិស្សិតនៅតាមដងហើយ, ភាគហ៊ុនទាបការសរសេរ។ តួលេខលេចធ្លោនៅក្នុងវាលនេះរួមមានលោក John Dixon,Ken Macrorie, Lou Kelly, Donald C. Stewart and Peter Elbow.

 ប្រវត្តិ​នៃ​ការ​​និពន្ធ និង ដំណើរ​ការ​
ការឆ្លើយតបទៅនឹងដំណើរប្រវត្តិសាស្រ្តចម្បងមានការព្រួយបារម្ភជាមួយនឹងឥរិយាបថដែលការសរសេរត្រូវបានរាងនិងគ្រប់គ្រងដោយកងកម្លាំងប្រវត្តិសាស្រ្តនិងសង្គម។ កងកម្លាំងទាំងនេះគឺជាថាមវន្តនិងបរិបទហើយដូច្នេះបង្ហាញការនិយាយឡើងវិញឋិតិវន្តណាមួយនៃដំណើរការមិនទំនង។
អ្នកប្រាជ្ញគួរឱ្យកត់សម្គាល់ដែលបានធ្វើឡើងប្រភេទនេះរួមបញ្ចូលទាំងទ្រឹស្តីនៃការស៊ើបអង្កេតដូចជាប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយMarshall McLuhan, Walter Ong, Gregory Ulmer, and Cynthia Selfe. ភាគច្រើននៃការងារ McLuhan ឧទាហរណ៍, កណ្តាលនៅជុំវិញផលប៉ះពាល់នៃវប្បធម៍ភាសាសរសេរនៅលើមាត់ DEGREES ដែលប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយនានាគឺអាចចូលដំណើរការនិងអន្តរកម្មនិងវិធីដែលប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយអេឡិចត្រូនិកំណត់លំនាំទំនាក់ទំនង។ ការវាយតម្លៃនៃបច្ចេកវិទ្យារបស់លោកជា shaper នៃសង្គមមនុស្សនិងចិត្តមួយបានចង្អុលបង្ហាញថាការតភ្ជាប់គ្នាខ្លាំងរវាងកងកម្លាំងប្រវត្តិសាស្រ្តនិងការអនុវត្តន៍អក្ខរកម្ម។