លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២: បន្លាមុតយកបន្លាជោះ

បន្លាមុតយកបន្លាជោះ

យោគីទេវេន្ទ្រសម្លឹងមើលខ្ញុំកណាដោយភ្នែកក្រឡួង សម្តែងសេចក្តីភ្ញាក់ផ្អើល រួចហើយក៏ងាកទៅសម្លឹង មើលឪពុករបស់ខ្ញុំកណាដែលនៅអង្គុយក្បែរៗនោះ មួយស្របក់ធំកន្លងទៅ ទើបបែរមុខមកខាងខ្ញុំកណាវិញ ឈ្ងោកមុខបិទភ្នែកហើយស្វាធ្យាយពាក្យថា "ឱម ! " ម្តងទៀតដោយសម្លេងឮខ្ទ័រពេញទាំងបន្ទប់ គាត់ប្រហែល ជាមានជំនឿជឿជាក់ថា ត្រឹមតែពាក្យថា ឱម ! មួយម៉ាត់បុណ្ណោះក៏អាចកម្ចាត់បង់នូវទុក្ខសោករបស់ខ្ញុំកណា​បានហើយ

"នែអ្នកកម្លោះ ! "យោគីនិយាយម្តងទៀត "អ្នកកម្លោះចូរកុំភ្លេចថាពេលនេះអ្នកកម្លោះប្រៀបដូចជាអ្នកជម្ងឺដែល ឈឺដុនដាប ដេកសន្ធឹកសន្ធៃនៅលើធរណីនៃមរណៈ ឪពុកអ្នកកម្លោះបានទៅតាមរកពេទ្យអ្នកជំនាញការ ផ្នែកយជ្ជុវេទមកធ្វើវេជ្ជកម្ម ឥឡូវនេះពេទ្យបានមកដល់ហើយមួយអន្លើដោយឱសថសម្រាប់ព្យាបាលផង កំពុងតែចាប់យកឱសថគឺយោគៈដ៏ឆុតចំហុតឲ្យអ្នកកម្លោះបរិភោគ ម្តេចឡើយក៏អ្នកកម្លោះបដិសេធទៅវិញ? "
ខ្ញុំកណាឆ្លើយប្រាប់យោគីថា "បពិត្រយោគាចារ្យ ! មូលហេតុដែលខ្ញុំបាទមិនអាចបរិភោគឱសថរបស់លោក គ្រូបាន ព្រោះឱសថរបស់លោកគ្រូមានដល់ទៅ ១២ មុខឯណោះ ត្រូវប្រើថាមពលច្រើន សេចក្តីព្យាយាម ច្រើនក្នុងការបរិភោគ ខណៈនេះ ខ្ញុំបាទកំពុងស្ថិតក្នុងសភាពឆ្អែតឆ្អន់ គ្មានទាំងកម្លាំងកាយទាំងកម្លាំងចិត្តនឹង បរិភោគឱសថរបស់លោកគ្រូទេ តើលោកគ្រូមិនមានវិធីផ្សេងណាដែលនឹងបន្ទោបង់ទុក្ខសោករបស់ខ្ញុំបាទដោយមិនបដិបត្តិតាមគោល យោគៈទាំង ១២ យ៉ាងបានទេ? "
យោគីទេវេន្ទ្រងាកទៅសម្លឹងមុខរបស់ឪពុកខ្ញុំកណា គ្រវីសីសៈតិចៗហើយក៏ស្រវាចាប់យកក្អមស្ពាន់ក្រោក ដើរចេញពីបន្ទប់ទៅដោយពុំបានលាមួយម៉ាត់ឡើយ ឪពុករបស់ខ្ញុំកណាសម្លឹងមើលខ្ញុំកណាដោយក្រសែ ភ្នែកសម្តែងកំហកចិត្ត ហើយក៏ក្រោកឡើងដើរចេញទៅ បណ្តោយឲ្យខ្ញុំកណាប្រឈមមុខនឹងទុក្ខសោកក្នុង បន្ទប់តែម្នាក់ឯង ប៉ុន្តែការនៅក្នុងបន្ទប់ស្ងាត់ៗតែម្នាក់ឯងត្រឡប់ជាការល្អសម្រាប់ខ្ញុំកណាវិញ ព្រោះធ្វើ ឲ្យធូរស្បើយរហើយចិត្តច្រើនជាងមានមនុស្សមកអុកឡុករំខាន ។
បិតារបស់ខ្ញុំកណាវិលត្រឡប់មកវិញនៅពេលល្ងាចណាស់ទៅហើយ ម្តងនេះគាត់មិនបានមកម្នាក់ឯងទេ ប៉ុន្តែមានស្រីក្រមុំរូបស្រស់ម្នាក់ជាប់តាមមកជាមួយផង ដោយការសម្លឹងមើលត្រឹមមួយក្រឡេកភ្នែក ខ្ញុំកណាល្មមនឹងដឹងបានភ្លាមថា នាងជាស្រីក្រមុំស្រស់បស់ម្នាក់ គាត់នាំស្រីក្រមុំនោះមកក្នុងបន្ទប់របស់ ខ្ញុំកណាហើយក៏វិលត្រឡប់ទៅវិញ បណ្តោយឲ្យខ្ញុំកណានៅជាមួយនឹងស្រីក្រមុំប្លែកមុខម្នាក់នោះមួយ ទល់នឹងមួយ ខ្ញុំកណាគិតក្នុងចិត្តថាបិតាប្រហែលជាប្រើយុទ្ធសាស្រ្តបន្លាមុតយកបន្លាជោះនឹងខ្ញុំកណា ដោយពិត ព្រោះខ្ញុំកណាកំពុងតែសោកសង្រេងនិមិត្តបាត់បង់ភរិយាជាទីស្រឡាញ់ គាត់ទើបចាត់រកស្រី ក្រមុំស្រស់ស្អាតប្រហាក់ប្រហែលគ្នាដើម្បីយកមកបម្រើខ្ញុំកណាជាជំនួស ។

ស្រីក្រមុំប្លែកមុខដែលស្ម័គ្រចិត្តមកបន្ទោបង់ទុក្ខសោករបស់ខ្ញុំកណា ខិតចូលមកកៀកខ្ញុំកណាដែលកំពុង​អង្គុយឈ្ងោកមុខព្រងើយដោយឥតសម្តែងចំណាប់អារម្មណ៍បន្តិចឡើយ រួចនាងក៏និយាយឡើងដោយសម្លេង ដ៏ពីរោះថា "បពិត្រអ្នកប្រុស ! កុំសោកសង្រេងឡើយគ្មានប្រយោជន៍ទេ ការស្លាប់ ការបាត់បង់ ការព្រាត់ប្រាស ជារឿងដែលគ្មានអ្នកណាចៀសវាងបាន ជារឿងទៀងទាត់ដែលតែងតែកើតឡើងដល់មនុស្សគ្រប់គ្នា ឥឡូវ​នេះភរិយារបស់អ្នកប្រុសបានស្លាប់ទៅហើយ គ្មានថ្ងៃណានាងនឹងវិលមកវិញទេ ទោះបីបើអ្នកប្រុសយំយែក ស្រែកទ្រហោទាល់តែទឹកភ្នែកក្លាយជាឈាមក៏ដោយ ក៏គ្មានបានម្សៀតអ្វីដែរ សូម្បីតែនាងខ្ញុំនិងអ្នកប្រុសទៀង​តែនឹងផុតរលត់ទៅនៅថ្ងៃណាមួយខាងមុខ ជួនកាលអាចជាថ្ងៃស្អែកនេះក៏បាន ឃើញថា ជីវិតមនុស្សនេះ ខ្លីណាស់ យើងគួរតែស្វែងរកសេចក្តីសុខស្រួលពីជីវិតដ៏ខ្លីនេះឲ្យឆ្អែតឆ្អន់ មុននឹងវាបែកធ្លាយទៅ សូមអញ្ជើញ អ្នកប្រុស ! នាងខ្ញុំនឹងជួយឲ្យអ្នកប្រុសមានសេចក្តីសុខ នាងខ្ញុំនឹងបម្រើអ្នកប្រុសដោយសម្រស់ទន់ល្វន់នៃ កាមរស និងអ្វីៗដែលស្រ្តីគប្បីមាន" 

និយាយហើយស្រីក្រមុំប្លែកមុខនោះក៏ខិតចូលមកប្រកៀកខ្ញុំកណា យកដៃផ្ងើយចង្ការបស់ខ្ញុំកណា យកថ្ពាល់របស់នាងចូលផ្អឹបថ្ពាល់របស់ខ្ញុំកណា និងធ្វើអ្វីៗដទៃទៀតដើម្បី អន្ទោកអន្ទោលខ្ញុំកណាឲ្យភ្លេចសេចក្តីទុក្ខសោកប៉ុន្តែខ្ញុំកណាមិនកើតតម្រេកត្រេកអរទេ ផ្ទុយទៅវិញបែរជា មួមៅក្តៅចិត្តហាក់នឹងថាកំពុងត្រូវពានររប៉ិលរប៉ូចធ្វើអុកឡុករំខានដូច្នោះ ខ្ញុំកណាមិនបានមើលសូម្បីតែមុខ របស់ស្រីក្រមុំនោះទេ​ ចោលក្រសែភ្នែកចុះទាបហើយក៏បញ្ជូនចិត្តឲ្យអណ្តែតលឿនលយទៅក្នុងពិភព មួយទៀតរបស់ខ្ញុំកណា ។
បពិត្រព្រះតេជគុណដ៏ចម្រើន ! រង្វោះរង្វើយរបស់ខ្ញុំកណា​ធ្វើឲ្យស្រីក្រមុំប្លែកមុខនោះបញ្ឈប់បម្រឹងនឹង​បម្រើខ្ញុំកណាដោយ​សម្រស់កាយរបស់នាងភ្លាម នាងដកថយចេញពីខ្ញុំកណាទៅអង្គុយជ្រលៀកមើល​ខ្ញុំកណាមួយស្របក់ហើយក៏និយាយឡើងថា

"បពិត្រអ្នកប្រុស ! អ្នកប្រុសប្រហែលជាមិនចូលចិត្តសម្ផស្សកាយរបស់ស្ត្រីទេ ប៉ុន្តែប្រហែលជាចូលចិត្ត សម្លេងរបស់ស្រ្តី នាងខ្ញុំនឹងច្រៀងចម្រៀងឲ្យអ្នកប្រុសស្តាប់" និយាយហើយនាងក៏ចាប់យកពិណដែល ត្រៀមមកឡើងដេញជាតន្ត្រីដ៏ពីរោះរណ្តំដោយម្រាមដៃដ៏ស្ទាត់ជំនាញ លុះតមកមួយស្របក់ នាងក៏ច្រៀង ចម្រៀងប្រជាប្រិយរបស់អង្គរដ្ឋ ដែលមានលំនាំសេចក្តីពីរោះរណ្តំដូចយ៉ាងរគាំងប្រាក់ នាងច្រៀងរៀបរាប់​ដល់សម្រស់ព្រៃភ្នំគ្រាំថ្មនៃអង្គរដ្ឋ សុភមង្គលរបស់អង្គរដ្ឋវាសីក្នុងអតីតកាល ស្នេហារបស់ប្រុសកម្លោះ និង ស្រីក្រមុំ ទិព្វសុខរបស់ទេពនិកាយក្នុងសគ្គាល័យ សភាពមិនទៀងទាត់នៃជីវិត បើទុកជាខ្ញុំកណាកំពុងស្ថិត​ក្នុងអន្លង់ទុក្ខក៏ដោយ ខ្ញុំកណាក៏ត្រូវតែទទួលស្គាល់ថាភ្ញៀវប្លែកមុខរបស់ខ្ញុំកណានេះច្រៀងចម្រៀងបាន​ពេញជាពីរោះដូចសិល្បករចម្រៀងដូច្នោះ ។

"អ្នកប្រុសចូលចិត្តចម្រៀងរបស់នាងខ្ញុំទេ?"នាងសួរក្រោយពីច្រៀងហើយ កាលមិនបានចម្លើយពីខ្ញុំកណា នាងក៏និយាយតទៅទៀតថា "ជួនកាល អ្នកប្រុសអាចមិនចូលចិត្តសម្លេងរបស់ស្ត្រី ប៉ុន្តែអាចចូលចិត្តក្បាច់ រាំល្គាយល្គងរបស់ស្ត្រីក៏បាន នាងខ្ញុំនឹងរាំឲ្យអ្នកប្រុសទស្សនា" និយាយហើយនាងក៏ក្រោកឡើងដើរទៅ កណ្តាលបន្ទប់ ហើយក៏ចាប់ផ្តើមរាយរាំរលាក់រលែកដោយចង្វាក់យាងក្រាយដ៏ប៉ិនប្រសប់ រូហានបាននឹង នាដការិនីស្រីរបាំប្រចាំទេវាល័យដូច្នោះ ខ្ញុំកណាមៀងភ្នែកមើលដោយកែវភ្នែកកន្លះមាត្រាហើយក៏ឱនមុខ ចុះទ្រមុយ ខ្ញុំកណាមិនបានទទួលនន្ទនាការពីសិល្បៈរបាំដ៏ត្រឡុងត្រឡាយរបស់នាងបន្តិចណាទេ ថ្វីបើ កាលពីមុនខ្ញុំកណាចូលចិត្តរបាយរបាំសឹងស្មើជីវិត ធ្វើឲ្យកើតគតិធម៌មួយឡើងថា បើចិត្តមិនបើកទ្វារទទួល ទេអារម្មណ៍ខាងក្រៅទោះបីជាល្អល្អះត្រចះត្រចង់ប៉ុនណាក៏គ្មានន័យអ្វីដែរ ។

"បពិត្រព្រះតេជគុណដ៏ចម្រើន ! មរណកម្មរបស់បទុមាវតីបានប៉ះទង្គិចចិត្តរបស់ខ្ញុំកណាយ៉ាងដំណំ រហូតដល់ធ្វើឲ្យខ្ញុំកណាមើលឃើញអ្វីៗទាំងពួងជាមរណៈ សម្លេងចម្រៀងដ៏ពីរោះរបស់ស្រីក្រមុំគឺជា សម្លេងនៃមរណៈ ចង្វាក់របាយរបាំរបស់នាងគឺជាចង្វាក់នៃមរណៈ សូម្បីតែស្រីក្រមុំម្នាក់នោះក៏ប្រាកដ​ស្មើនឹងទូតនៃមរណៈដែលមកលងបន្លាចខ្ញុំកណា ព្រោះហេតុនេះបានជាខ្ញុំកណាគ្មានសេចក្តីត្រេកអរ បន្តិចណាឡើយ" ។

នៅទីបំផុត ស្រីក្រមុំឆើតឆោមនោះក៏ដោះដៃចោលខ្ញុំកណាទៅដោយបរាជ័យដូចយ៉ាងអ្នកមុនៗដែរ ប៉ុន្តែឪពុក របស់ខ្ញុំកណាក៏នៅតែមិនលះបង់កំហំព្យាយាមនឹងជួយរំលស់ភ្លើងទុក្ខរបស់ខ្ញុំកណា នៅថ្ងៃក្រោយមក គាត់នាំ​បរិព្វាជកចំណាស់ម្នាក់ឈ្មោះថា ខិត្តធុលី ចូលមកក្នុងបន្ទប់របស់ខ្ញុំកណា គ្រាន់តែមកដល់និងអង្គុយចុះ ខាងមុខខ្ញុំកណាហើយ បរិព្វាជកនោះក៏ស្វាធ្យាយឥរុវេទជាភាសាសំស្ក្រឹតយ៉ាងវែងអន្លាយ ខ្ញុំកណាស្តាប់យល់ ខ្លះមិនយល់ខ្លះ ប៉ុន្តែល្មមនឹងសង្ខេបសេចក្តីបានថាគាត់សូធ្យសរសើរព្រះព្រហ្មដែលជាអ្នកសាងលោក​ និង មនុស្សទាំងជាអ្នកលិខិតជីវិតមនុស្សនិងសត្វទាំងពួងដែលហៅថាព្រហ្មលិខិតនោះឯង ។

"បពិត្រអ្នកកម្លោះ ! "គាត់និយាយឡើងក្រោយពីស្វាធ្យាយចប់ "អ្នកកម្លោះចូរជ្រាបថា ក្នុងសកលចក្រវាល​នេះព្រះព្រហ្មជាព្រះអាទិទេពទ្រង់សាងនិងថែរក្សាអ្វីៗទាំងពួងដោយមេត្តាឈឺឆ្អាលស្រឡាញ់សព្វសត្វដូច មាតាថែរក្សាបុត្រតូចជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្លួនដូច្នោះ ព្រះអង្គទ្រង់សាងមនុស្សគ្រប់គ្នាឡើងមក ហើយទ្រង់​លិខិតកម្រិតជីវិតមនុស្សគ្រប់គ្នាទុកជាមុនថា ពេលណា ឱកាសណា ជីវិតរបស់មនុស្សទាំងពួងនឹងបានល្អ អាក្រក់ សុខ ទុក្ខ ចម្រើន វិនាស ស្រេចតែទ្រង់កម្រិតឲ្យ ការគូសវាស ឬ លិខិតជីវិតរបស់ព្រះអង្គជាធម្មជាតិ ទៀងទាត់ពិតប្រាកដ គ្មានសត្វណាល្មើសបំពានបានទេ ត្រូវតែឱនមុខទទួលយកព្រហ្មលិខិតនេះលុះត្រាតែ នឹងផុតកំណត់ ការដែលអ្នកកម្លោះកំពុងតែជួបប្រទះទុក្ខសោកនៅពេលនេះក៏ព្រោះតែជាចង្វាក់វេលាដែល ព្រះអង្គកំណត់ឲ្យអ្នកកម្លោះមានសេចក្តីទុក្ខ ការដែលបទុមាវតីស្លាប់បាត់ប​ង់ជីវិតក៏ព្រោះតែព្រះអង្គដាក់​លិខិតកម្រិតឲ្យស្លាប់ គ្មានជម្រើសណានឹងកម្ចាត់បំបាត់ទុក្ខនៅពេលនេះបានទេ ក្រៅតែពីឱនមុខទទួល ព្រះព្រហ្មលិខិតនេះតទៅលុះត្រតែផុតកំណត់កាលបរិច្ឆេទ កាលបើផុតកំណត់ហើយ ទុក្ខនេះក៏ស្បើយទៅ ដោយឯកឯងដោយអ្នកកម្លោះមិនបាច់ធ្វើអ្វីទាំងអស់ ព្រោះហេតុនោះ សូមឲ្យអ្នកកម្លោះស៊ូទ្រាំបង្អង់រង់ចាំ ល្គឹកណាតែផុតព្រះព្រហ្មលិខិតតទៅ"
បពិត្រព្រះតេជគុណដ៏ចម្រើន ! ពាក្យអត្ថាធិប្បាយរ៉ាយរ៉ាប់របស់បរិព្វាជក ជួសនឹងធ្វើឲ្យខ្ញុំកណាកើត​បញ្ញា​យល់ច្បាស់និងធូរស្បើយរហើយចាកទុក្ខ ប៉ុន្តែត្រឡប់ជាធ្វើឲ្យខ្ញុំកណាកើតពិភាល់សង្ស័យនិងបន្ថែមទម្ងន់ ទុក្ខកាន់តែខ្លាំងឡើង ខ្ញុំកណាទើបហើបមាត់សួរបរិព្វាជកអ្នកស្ទាត់ជំនាញក្នុងឥរុវេទថា

"បពិត្រវេទាចារ្យ ! កាលពីខាងដើម លោកគ្រូបានពោលថា ព្រះព្រហ្មជាព្រះអាទិទេពទ្រង់មានមេត្តាករុណា​ចំពោះសព្វសត្វដូចមាតាស្រឡាញ់អាណិតបុត្រតូចរបស់ខ្លួនដូច្នោះ មិនមែនឬ?"

"ត្រឹមត្រូវហើយ អ្នកកម្លោះ ! " លោកបរិព្វាជកឆ្លើយតបដោយមោទកភាព "ក៏ព្រោះតែមេត្តាករុណារបស់​ព្រះអង្គ ព្រះអង្គទើបសាងយើងមក និងទ្រង់ថែរក្សាយើ់ងដោយល្អ"

"បពិត្របរិព្វាជក ! "ខ្ញុំកណានិយាយតទៅទៀត "ខ្ញុំបាទជឿថាបើព្រះព្រហ្មជាព្រះអាទិទេព ទ្រង់មានមេត្តា ករុណាចំពោះសព្វសត្វមែន ខ្ញុំបាទសូមសួរលោកគ្រូថា ឧបមាថា លោកគ្រូស្ថិតក្នុងឋានៈជាបិតា ហើយ​មានបុត្រក្នុងបន្ទុក ១០ នាក់ តើលោកគ្រូស្រឡាញ់បុត្រទាំង ១០ នាក់និងឧបត្ថម្ភគេ​ទាំងអស់គ្នា​ដោយ​ស្មើភាព​ទេ?"

"បិតាដែលល្អត្រូវតែស្រឡាញ់និងឧបត្ថម្ភបុត្រទាំងអស់ដោយស្មើមុខគ្នា"បរិព្វាជកឆ្លើយដោយជំនឿជឿជាក់ 

"កាលបើព្រះព្រហ្មទ្រង់ស្ថិតនៅក្នុងឋានៈជាព្រះបិតារបស់សត្វលោកដូច្នេះ ចុះហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គមិន​ស្រឡាញ់បុត្រក្នុងលោកនេះឲ្យស្មើមុខគ្នាផង?"

"ហេតុអីក៏អ្នកកម្លោះនិយាយអញ្ចឹង?" បរិព្វាជកសួរដោយកិរិយាអាការងឿងងល់ "ម៉េចក៏អ្នកកម្លោះហ៊ាន និយាយចោទប្រកាន់ព្រះអង្គដោយពាក្យទ្រគោះបែបនោះ?"
 
"ការដែលខ្ញុំបាទនិយាយដូច្នេះក៏ព្រោះតែមើលឃើញអសមភាពជាច្រើនមាននៅក្នុងលោក លោកគ្រូក៏ដឹង​ច្បាស់​ដល់ចិត្តហើយថាមនុស្សខ្លះក្នុងលោកនេះជាសេដ្ឋី ឧកញ៉ា ឬ រាជា មានទ្រព្យមហាសាល ចាយវាយ តពូជ​តត្រកូលក៏មិនអស់ ប៉ុន្តែអ្នកខ្លះបែរជាក្រីក្រតោកយ៉ាក ជាស្មូមវណិព្វកចិញ្ចឹមជីវិតដោយការ​សុំគេ បរិភោគ​ទៅមួយថ្ងៃៗ អ្នកខ្លះមានយសសក្តិមានអំណាច ដើរសង្កត់សង្កិនបៀតបៀនអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែអ្នកខ្លះ បែរជាទន់ទាបតូចល្អោចត្រូវគេធ្វើទុក្ខបុកម្នេញ អ្នកខ្លះមានសុខភាពល្អគ្មានរោគាព្យាធិ ប៉ុន្តែអ្នកខ្លះសម្បូរ​ដោយរោគាព្យាធិ ឈឺប៉ផ្តើតប៉ផ្តក់ជានិច្ចកាល អ្នកខ្លះក៏មានអាយុវែងរាប់រយឆ្នាំ ប៉ុន្តែអ្នកខ្លះបែរជាមាន អាយុខ្លីកើតមកមិនបានប៉ុន្មានក៏ស្លាប់ទៅវិញ អសមភាព អសមានភាព និងអយុត្តិធម៌ទាំងអស់នេះ​ជាលទ្ធផលនៃការកំណត់ទុកមុនរបស់ព្រះព្រហ្មឬ?"

"ត្រូវហើយ"បរិព្វាជកឆ្លើយដោយទឹកមុខមិនសូវស្រស់

"បើដូច្នេះ ការដែលខ្ញុំបាទនិយាយថា ព្រះព្រហ្មស្រឡាញ់បុត្រក្នុងលោកមិនស្មើគ្នានោះ មិនខុសពីការពិត​ដែលយើងយល់ឃើញនៅសព្វថ្ងៃនេះទេ ការដែលព្រះអង្គមានអគតិបែបនេះ សម្តែងឲ្យឃើញថា ព្រះអង្គនៅមានសេចក្តីលម្អៀង នៅប្រកាន់រើសអើង ហេតុដូច្នេះ ព្រះអង្គមិនសមជាអ្នកដែលមហាជន​គោរពបូជាទេ ខ្ញុំបាទមានទស្សនៈយល់ឃើញយ៉ាងនេះ អ្នកណាយល់ឃើញយ៉ាងណាក៏ស្រេចតែគេចុះ"

បរិព្វាជកអង្គុយឱនមុខចុះកំប៉្រោន ដោយទញ់ទាល់ចំពោះហេតុផលរបស់ខ្ញុំកណា មួយស្របក់ធំកន្លងទៅ ទើបនិយាយឡើងដោយសម្លេងខ្សាវៗថា "ក្នុងទស្សនៈរបស់សាមញ្ញជន ព្រហ្មលិខិតអាចមើលទៅមិន​យុត្តិធម៌ប៉ុន្តែក្នុងឋានៈជាព្រះអាទិទេពក្នុងសកលចក្រវាល ព្រះអង្គតែងមិនធ្វើអ្វីដោយមិនសមហេតុផល នោះទេ ព្រះអង្គមុខជាមានហេតុផលរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ក្នុងការកំណត់វិថីជីវិតរបស់មនុស្សឲ្យប្រព្រឹត្តទៅ​ផ្សេងៗគ្នា  ប៉ុន្តែបញ្ញាញាណដ៏មានកម្រិតរបស់មនុស្សមិនអាចស្ទាបស្ទង់ដឹងដល់ហេតុផលរបស់ព្រះអង្គ​បានទេ"

"ខ្ញុំបាទមិនចាប់អារម្មណ៍ថាព្រះអង្គមានហេតុផលអ្វីជារបស់ផ្ទាល់ខ្លួនទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំបាទដឹងច្បាស់ថា ទង្វើរបស់ ព្រះអង្គជាអគតិព្រោះកំណត់ឲ្យជីវិតពេលនេះរបស់ខ្ញុំបាទពោរពេញទៅដោយសេចក្តីទុក្ខ នៅខណៈដែល ជីវិតរបស់អ្នកដទៃពោរពេញទៅដោយសេចក្តីសុខនោះ សូមលោកគ្រូនាំយកព្រះព្រហ្មត្រឡប់ទៅវិញចុះ ខ្ញុំបាទស៊ូទ្រាំសេចក្តីទុក្ខនេះដោយខ្លួនឯង ប្រសើរជាងបានជំនួយពីព្រះព្រហ្មដែលអយុត្តិធម៌" ។