ជំនាញ​៧​យ៉ាង: ជំនាញ​ ៧ យ៉ាង​ ដែល​​និស្សិត​​ត្រូវ​ការ​សំរាប់​អនាគត​របស់​ពួ​គេ

ជំនាញ​ ៧ យ៉ាង​ ដែល​​និស្សិត​​ត្រូវ​ការ​សំរាប់​អនាគត​របស់​ពួ​គេ

នេះ​ជា​សេចក្តី​ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ​​របស់​បណ្ឌិត ថូនី វែគន័រ (Dr. Tony Wagner) ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា The Global Achievement Gap (គម្លាត​នៃ​​​សមិទ្ធិផល​នៅ​លើ​ពិភពលោក) ។ 

នៅ​លើ​ពិភពលោក មាន​និន្នាការ​ពីរ​ធំៗ​ដែល​បង្កើត​ទៅ​ជា​បញ្ហា​ជា​មូលដ្ឋាន (ព្រម​ទាំង​ជា​កាលានុវត្តភាព​ផង​ដែរ) សម្រាប់​ប្រព័ន្ធ​អប់រំ​របស់​យើង ។ ទី​មួយ ពិភពលោក​កំពុង​ដើរ​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​សេដ្ឋកិច្ច​ពឹង​ផ្អែក​លើ​វិស័យ​ឧស្សាហកម្ម ហើយ​ដើរ​តម្រង់​ទៅ​រក​សេដ្ឋកិច្ច​ពឹង​លើ​ចំណេះ​វិជ្ជា ។ ទី​ពីរ មនុស្ស​ជំនាន់​ថ្មី​​កំពុង​​មាន​ចំនួន​កើន​​ឡើង​យ៉ាង​រហ័ស​ (ពួក​គេ​ធំលូតលាស់​នៅ​ក្នុង​សម័យកាល​អ៊ីនធ័រណិត) គឺ​ជា​មនុស្ស​ដែល​ត្រូវការ​ឲ្យ​មាន​ការ​ជំរុញចិត្ត​បែប​ផ្សេង​ដើម្បី​រៀនសូធ្យ​ចំណេះ​ដឹង​នានា ។
 
លោក​ ថូនី​ វ៉ែគន័រ​ បាន​អះអាង​បញ្ជាក់​ថា កម្លាំង​ទាំង​ពីរ​នេះ​បង្ខំ​ឲ្យ​យើង​គិត​ពិចារណា​ឡើងវិញ​នូវ​ការអប់រំ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​អាមេរិក ។​ នៅ​ក្នុង​ការវិភាគ​ប្រកប​ដោយ​គតិបណ្ឌិត​របស់​គាត់​អំពី​​សេចក្តី​ត្រូវ​ការ​ផ្នែក​ឧស្សាហកម្ម​​នា​ពេល​អនាគត​ និង ការ​សិក្សា​អំពី​ការត្រៀមខ្លួន​ជាស្រេច​ផ្នែក​អប់រំ លោក​ថូនី វ៉ែគន័រ​បាន​រកឃើញ​នូវ​អ្វី​ដែល​គាត់​ហៅ​ថា "global achievement gap" (គម្លាត​នៃ​សមិទ្ធិផល​នៅ​លើ​ពិភពលោក) ដែល​ជា​ការ​ចន្លោះ​​ដែល​ត្រូវ​លោត​រវាង​អ្វី​ដែល​សាលារៀន​ដ៏​ល្បី​របស់​យើង​កំពុង​បង្រៀន​ និង ជំនាញ​ទាំងឡាយ​ដែល​ត្រូវ​ការ​នៅ​ពេល​អនាគត ៖

១​- ការ​គិត​ពិចារណា​យ៉ាង​ហ្មត់ចត់ និង​ ការ​ដោះស្រាយ​បញ្ហា (Critical thinking and problem-solving)

២- សហប្រតិបត្តិការ​ឆ្លង​បណ្តាញ​ និង ការ​ដឹកនាំ​ដោយ​ឥទ្ធិពល (Collaboration across networks and leading by influence)

៣- ភាព​រហ័ស​រហួន និង លទ្ធភាព​បត់បែន (Agility and adaptability)

៤- គំនិត​ផ្តួចផ្តើម និង សហគ្រិននិយម (Initiative and entrepreneurialism)

៥- ទំនាក់ទំនង​ដោយ​ការនិយាយ​​និង​ដោយ​ការ​សរសេរ​ប្រកប​ដោយ​ប្រសិទ្ធភាព (Effective oral and written communication)

៦- ការ​ទាញ​យក​និង​វិភាគ​ព័ត៌មាន​ (Accessing and analyzing information)

៧- ការ​ចង់ដឹង និង ការ​ស្រមើស្រមៃ (Curiosity and imagination)

បណ្ឌិត​វែគន័រ​ចង្អុល​បង្ហាញ​ថា​នៅ​ក្នុង​យុគសម័យ​ឌីជីថល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ មនុស្ស​សម័យ​អ៊ីនធ័រណិត ("Net generation") ធ្លាប់​ទទួល​បាន​អ្វីៗ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​គេពេញចិត្ត​ភ្លាមៗ (មិន​ចង់រងចាំ) ហើយ​ពួក​គេ​ប្រើប្រាស់​បណ្តាញ​អ៊ីនធ័រណិត​ដើម្បី​បង្កើត​មិត្ត ដើម្បី​សិក្សា​រៀនសូត្រ​អ្វីៗ​ដែល​ពួក​គេ​ចូលចិត្ត​និង​ចង់​រៀន​ដោយ​ខ្លួនឯង (ស្វ័យសិក្សា) លើស​ពី​នោះ​ទៀត​ពួក​គេ​ជា​មនុស្ស​ដែល​ភ្ជាប់​ខ្លួន​ទៅ​នឹង​បណ្តាញ​អ៊ីនធ័រណិត​គ្រប់ពេលវេលា ដោយ​​បង្កើត​ឡើង​​​​នូវ​ពិភព​​នៃ​ពហុមីឌា (បណ្តាញ​ផ្សព្វផ្សាយ​ចម្រុះ) និង ប្រើប្រាស់​បណ្តាញចម្រុះ​ច្រើន​មុខ​ក្នុង​ពេល​តែ​មួយ លើក​លែង​តែ​ពេល​ដែល​ពួ​ក​គេ​អង្គុយ​នៅ​ក្នុង​ថ្នាក់​រៀន​ប៉ុណ្ណោះ ។ 

ដើម្បី​លើក​ទឹកចិត្ត​និង​បង្រៀន​មនុស្ស​​ជំនាន់​នេះ ប្រព័ន្ធ​សាលារៀន​ត្រូវ​តែ​ច្នៃប្រតិដ្ឋលួន​ឯង​ជាថ្មី​ម្តង​ទៀត​ដើម្បី​​​ធ្វើ​ជា​ស្ថាប័ន​ទទួល​ខុសត្រូវ​ចំពោះ​​អ្វី​ដែល​មាន​សារៈ​​សំខាន់​បំផុត ។ ការ​នោះ​មាន​ន័យ​ថា សាលារៀន​ត្រូវ​តែ​ធ្វើ​កិច្ច​ការ​ជាច្រើន​តាម​របៀប​ថ្មី​ស្រឡាង ដូចជា​ការបង្រៀន​ក្តី ការ​រៀនសូត្រ​ក្តី និង ការវាយតម្លៃ​ការងារ​ទាំង​ពីរ​ខាង​ដើម​នេះ​ក្តី ។ 

បណ្ឌិត​វែគន័រ​សង្កត់​បញ្ជាក់​បន្ថែម​ថា ៖ សិស្សនិស្សិត​ត្រូវ​ចាប់យក​ចំណេះ​វិជ្ជា ប៉ុន្តែ​ "យើង​ចាំបាច់​ត្រូវ​តែ​ប្រើ​សារ​សំខាន់​ (content) ដើម្បី​បង្រៀន​សមត្ថភាព​គន្លឹះ (core competencies) " ។

ដើម្បី​រៀន​ដឹង​បន្ថែម​ទៀត​អំពី​ជំនាញ​សំខាន់​ទាំង ៧ ដែល​បាន​រៀបរាប់​ត្រួសៗ​ខាង​លើ​នេះ សូម​អាន​សៀវភៅ​របស់​បណ្ឌិត​វែគន័រ ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា "From The Global Achievement Gap: Why Even Our Best Schools Don’t Teach The New Survival Skills Our Children Need—And What We Can Do About It"​ (មេរៀន​​​ពី​គម្លាត​នៃ​សមិទ្ធិផល​នៅ​លើ​ពិភពលោក ៖ ហេតុអ្វី​បាន​ជា​សូម្បី​តែ​សាលារៀន​ដ៏​ល្អ​បំផុត​របស់​យើង​ក៏​មិន​បង្រៀន​​​យុវជន​យើង​អំពី​ជំនាញ​ថ្មី​ដើម្បី​រស់​ និង​ថា​តើ​យើង​គួរ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ចំពោះ​រឿង​នោះ​) ។