navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
មហាសុខាវតីវ្យូហសូត្រ: ដើមពោធិព្រឹក្ស

ដើមពោធិព្រឹក្ស

[15] ម្តងទៀត ដើមពោធិព្រឹក្សរបស់ ព្រះពុទ្ធអមិតាភៈ មានកំពស់៤លានលី (១លីស្មើនឹងកន្លះគីឡូម៉ែត្រ) និងគល់ទំហ៊ំ៥ពាន់យោជន៍ (១យោជន៍ស្មើនឹង១៦គីឡូម៉ែត្រ) ។ មែករបស់វាលាតសន្ធឹង ចម្ងាយ២រយពាន់លី ទៅទិសទាំង៤ ។ ដើមពោធិព្រឹក្សនេះមានត្បូងមានតម្លៃគ្រប់យ៉ាង កើតឡើងជាក្រុម លំអរទៅដោយស្តេចត្បូង ដូចជាត្បូងមានីពន្លឺច័ន្ទ និងត្បូងចក្រទ្រសមុទ្ទជាដើម ។ នៅតាមចន្លោះនៃទងស្លឹក គ្រប់កន្លែង គ្រឿងលំអររតនៈរយោង ប្រកបដោយពណ៌ផ្សេងៗ១ពាន់លាន លាយគ្នាតាមបែប ច្រើនយ៉ាង ហើយសំណុំរស្មីរាប់ពុំអស់ ចាំងពន្លឺចិញ្ចាច ។ ដើមពោធិព្រឹក្សនេះ គ្របខ្លួនឯងដោយសំណាញ់ត្បូង កម្រមាននិងល្អប្រណិត ហើយនៅលើសំណាញ់ត្បូងនេះ មានគ្រឿងលំអរគ្រប់បែបយ៉ាង តាមតែចិត្តប្រាថ្នាចង់ឃើញ ។

កាលណាខ្យល់រំភើយ រសាត់តាមមែកនិងស្លឹករបស់វា សម្លេងធម៌ដ៏អស្ចារ្យ ក៏កើតឡើង ដែលផ្សប់ផ្សាយទៅទីឆ្ងាយ ហើយពាសពេញ ដល់ដែនដីព្រះពុទ្ធដទៃទៀត ក្នុងទិសទាំង១០ ។ អ្នកដែលឮសម្លេង បានចូលដល់ការយល់ដឹង ទៅក្នុងធម៌ ហើយរស់ក្នុងសភាពជាអ្នកមិនធ្លាក់ចុះ ។ រហូតដល់អ្នកទាំងនោះ បានសម្រេចពុទ្ធភូមិ សោតវិញ្ញាណរបស់គាត់ នៅតែច្បាស់និងវាងវៃ ហើយអ្នកទាំងនោះ មិនមានទុក្ខ ពីការឈឺ ចាប់ឬជម្ងឺណាមួយឡើយ ។ ទោះបីអ្នកទាំងនោះ ឮសម្លេងពីដើមពោធិព្រឹក្ស ឃើញ ពណ៌របស់វា ដឹងក្លិនពិដោរ ដឹងរសជាតិ ដឹងពន្លឺ ឬក៏ដឹងនូវធម៌ នៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់ អ្នកទាំងអស់នោះ បានចូលដល់ការយល់ដឹង ដ៏ជ្រៅទៅក្នុងធម៌ ហើយរស់ក្នុងសភាព ជាអ្នកមិនធ្លាក់ចុះ ។ រហូតដល់អ្នកទាំងនោះ បានសម្រេចពុទ្ធភូមិ វិញ្ញាណទាំង៦របស់គាត់ នៅតែវាងវៃនិងច្បាស់ ហើយគាត់មិនមានទុក្ខ ពីការឈឺចាប់ ឬពីជម្ងឺណាមួយឡើយ ។

ម្នាលអានន្ទ! កាលណាមនុស្សនិងទេវតា ក្នុងដែនដីនេះ ឃើញដើមពោធិព្រឹក្ស អ្នកទាំងនោះនឹងបាន នូវបញ្ញា៣យ៉ាងៈ ទី១បញ្ញាយល់ដឹង ទៅក្នុងសេចក្តីពិត តាមការឮសម្លេងសក្តិសិទ្ធិ ទី២បញ្ញាយល់ដឹង ទៅក្នុងសេចក្តីពិត ដោយទទួលយល់ព្រម ហើយ ទី៣បញ្ញាយល់ដឹង ទៅក្នុងការមិនកើតឡើង នៃធម៌ទាំងអស់ ។ ផលប្រយោជន៍ទាំងអស់នេះ ជាអំណោយរបស់ មហិទ្ធិឫទ្ធិដ៏អស្ចារ្យ នៃព្រះពុទអមិតាភៈ បារមីនៃអធិដ្ឋានដំបូងរបស់ព្រះអង្គ អធិដ្ឋានដែលបានសម្រេចឥតខ្ចោះ អធិដ្ឋានដែលច្បាស់ និងជាក់ ស្តែង អធិដ្ឋានដែលរឹងមាំ អធិដ្ឋានដែលចប់សព្វគ្រប់ ។

ព្រះពុទ្ធ(សក្យមុនី)មានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ព្រះអានន្ទថាៈ ស្តេចនៃលោកនេះ មានភ្លេង១រយពាន់យ៉ាង ។ ចាប់តាំងពីអាណាចក្រ ដែលគ្រប់គ្រងដោយស្តេចចក្រពត្រ្តាធិរាជរហូតដល់ស្ថានសួគ៌ទី៦ សម្លេងតន្រ្តីដែលបង្កើតឡើង ក្នុងស្ថាននិមួយៗ ប្រសើរជាងតន្រ្តីស្ថានក្រោមបន្ទាប់ ១០លានកោដិដង ។ សម្លេងតន្រ្តីរាប់ពាន់យ៉ាង ដែលបង្កើតឡើងក្នុងស្ថានសួគ៌ទី៦ អន់ថយ១ពាន់កោដិដង ជាងសម្លេង១ ដែលបង្កើតឡើង ពីរុក្ខារតនៈ៧យ៉ាង ក្នុងដែនដីរបស់ព្រះពុទ្ធអមិតាភៈ ។ ម្តងទៀត ក្នុងដែនដីនេះ មានតន្រ្តីធម្មជាតិរាប់ពាន់យ៉ាង ដែលជាសម្លេងធម៌ទាំងអស់ឥតសេសសល់ ។ សម្លេងទាំងនេះច្បាស់ហើយស្ងប់ ពេញជំរៅនិងប្រវែង ប្រណិតហើយពិរោះ វាជាសម្លេងប្រសើរបំផុតក្នុងលោកទាំងអស់ គ្រប់ទិសទាំង១០ ។
មហាសុខាវតីវ្យូហសូត្រ: ការតុបតែងដ៏រុងរឿង

ការតុបតែងដ៏រុងរឿង

[16] ម្តងទៀត អាគារ អារាម វិមាន ពន្លាទាំងឡាយ ផុសឡើងដោយឯកឯង តុបតែងទាំងអស់ ដោយត្បូង៧យ៉ាង ហើយព្យួរទៅនឹងវាំងនន ដែលប្រដាប់ដោយត្បូងផ្សេងៗដូចជាគុជខ្យង ត្បូងមានីពន្លឺច័ន្ទ ។ ទាំងខាងក្នុងនិងខាងក្រៅ ខាងស្តាំនិងឆ្វេង មានស្រះស្រង់សម្រាប់ងូតទឹក ស្រះខ្លះប្រវែងបណ្តោយ ទទឹងនិងជំរៅ១០យោជន៍ ស្រះខ្លះ២០យោជន៍ ស្រះខ្លះទៀត៣០យោជន៍ ជាដើមតទៅ រហូតដល់ប្រវែង១រយពាន់ យោជន៍ បណ្តោយទទឹងនិងជំរៅ ។ ស្រះទាំងនោះពេញប្រៀប ទៅដោយទឹកដែលមានគុណភាពប្រសើរ៨យ៉ាង ថ្លា ក្រអូប ហើយមានរសផ្អែម ដូចទឹកដមផ្កា ។

មានស្រះមាស ដែលមានខ្សាច់ប្រាក់ជាបាត ស្រះប្រាក់ ដែលមានខ្សាច់មាសជាបាត ស្រះពេជ ដែលមានខ្សាច់វេឡុរិយជាបាត ស្រះវេឡុរិយ ដែលមានខ្សាច់ពេជជាបាត ស្រះត្បូងក្រហម ដែលមានខ្សាច់ត្បូងលឿងជាបាត ស្រះត្បូងលឿង ដែលមានខ្សាច់ ត្បូងក្រហមជាបាត ស្រះថ្មកែវ ដែលមានខ្សាច់ត្បូងទន្ទឹមជាបាត ស្រះត្បូងទន្ទឹម ដែលមានខ្សាច់ថ្មកែវជាបាត ស្រះថ្លើមថ្មស ដែលមានខ្សាច់មាសពណ៌ស្វាយជាបាត ស្រះមាសពណ៌ស្វាយ ដែលមានខ្សាច់ថ្លើមថ្មសជាបាត ។ ស្រះផ្សេងៗទៀត កើតឡើងដោយរតនៈ២ទៅ៧យ៉ាង ។

នៅលើមាត់ស្រះទាំងនេះ មានដើមឈើក្រអូប ដែលមានផ្កានិងស្លឹករយោង បញ្ចេញក្លិនក្រអូបសាយ គ្រប់កន្លែង ។ ផ្កាឈូកសួគ៌ មានពណ៌ខៀវ ក្រហម លឿង ស រីក ច្រើនដេរដាស ដោយពណ៌ខ្ចីនិងចាស់ គ្របពាសពេញលើផ្ទៃទឹក ។

ប្រសិនបើព្រះពោធិសត្វ និងព្រះសាវ័កក្នុងដែនដីនេះ ចុះទៅក្នុងស្រះរតនៈ ហើយចង់ឲ្យទឹកឡើងដល់កជើង ទឹកក៏ឡើងដល់កជើង ។ បើសិនព្រះអង្គចង់ឲ្យទឹកឡើង ដល់ជង្គង់ ទឹកក៏ឡើងដល់ជង្គង់ បើព្រះអង្គចង់ឲ្យទឹកឡើងដល់ចង្កេះ ទឹកក៏ឡើងដល់ចង្កេះ បើព្រះអង្គចង់ឲ្យទឹកឡើងដល់ក ទឹកក៏ឡើងដល់ក ។ បើព្រះអង្គចង់ឲ្យទឹក ហូរស្រោចខ្លួនព្រះអង្គ ទឹកក៏ហូរស្រោចខ្លួនព្រះអង្គ ដោយឯកឯង ។ បើព្រះអង្គចង់ឲ្យទឹកស្រក ទឹកក៏ស្រក ។ ទឹកមានកំដៅល្មម ត្រជាក់ ឬក្តៅបន្តិច តាមតែព្រះអង្គប្រាថ្នា ។ ទឹកធ្វើឲ្យកាយបានស្ងប់ល្អ ធ្វើឲ្យចិត្តបានសុខស្រួល លាងសំអាតចិត្តពីកិលេស របស់ព្រះអង្គ ។ ទឹកថ្លាហើយបរិសុទ្ធ ថ្លាដូចកញ្ចក់ មើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានរូប ។ ខ្សាច់រតនៈចាំងពន្លឺចិញ្ចាច ព្រោះសូម្បីទឹកដ៏ជ្រៅ ក៏ពុំអាចបាំងរស្មីមិនឲ្យឃើញបាន ។ ទឹកជ្រួញអង្កាញ់បង្កើតជាប្រឡាយរបត់ ដែលហូរប្រសប់ចូលគ្នា ។ សកម្មភាពទឹក ប្រព្រឹត្តទៅប្រកបដោយសន្តិភាពនិងស្ងប់ស្ងាត់ មិនលឿនពេក មិនយឺតពេក ហើយអង្កាញ់របស់វាបង្កើតដោយឯកឯង នូវសម្លេងដ៏ចម្លែករាប់ពុំអស់ ។ គេអាចឮសម្លេងអ្វីក៏បាន តាមតែចិត្តចង់ដូចជាអ្នកខ្លះឮសម្លេងព្រះពុទ្ធ អ្នកខ្លះឮសម្លេងព្រះធម៌ អ្នកខ្លះឮសម្លេងព្រះសង្ឃ អ្នកខ្លះទៀតឮ បស្សទ្ធិ(សេចក្តីស្ងប់) សុញ្ញាត្តា(សូន្យទទេ) អនត្តា(គ្មានអត្ត) មហាករុណា បារមីតា(បំពេញគុណធម៌) បារមី១០ អភយា(គ្មានភ័យ) គុណសម្បត្តិវិសេស អភិញ្ញា គ្មានកម្ម គ្មានកើតគ្មានវិនាស បញ្ញាទៅក្នុងការមិនកើតឡើងនៃធម៌ទាំងអស់...ដូច្នេះតទៅរហូតដល់ ឮសម្លេងផ្សេងៗនៃធម៌ដ៏អស្ចារ្យ ដូចជាទឹកដមផ្កា រោយលើព្រះកេស របស់ព្រះពោធិសត្វ១អង្គ ។ នៅពេលដែលគេឮសម្លេងទាំងនោះ គេបានដល់នូវសេច ក្តីរីករាយ ពុំអាចវាស់បាន ហើយយល់ព្រមទៅនឹង សិក្ខាបទនៃសេចក្តីបរិសុទ្ធ គ្មានតណ្ហា ការវិនាសសាបសូន្យ និងសេចក្តីពិត ។ គេស្រុះស្រួលជាមួយនឹងត្រៃរតនៈ ឫទ្ធិបារមីនៃព្រះពុទ្ធ អភយា និងគុណសម្បត្តិវិសេស ថែមទាំងជាមួយនឹង ឫទ្ធិហួសវិស័យធម្មជាតិ ហើយនឹងវិធីប្រតិបត្តិផ្សេងទៀត សម្រាប់ព្រះពោធិសត្វ និងព្រះសាវ័ក ។ សូម្បីតែឈ្មោះ នៃលោកដែលមានទុក្ខ ក៏ពុំដែលឮ នៅក្នុងដែនដីនេះ ប៉ុន្តែមានតែ សម្លេង នៃសេចក្តីបរមសុខ នៃនិព្វានតែម្យ៉ាងប៉ុណ្ណោះ ។ ព្រោះហេតុនេះហើយ ទើបដែនដីនេះមានឈ្មោះ ហៅថា សុខាវតី (សន្តិភាពនិងបរមសុខ) ។
មហាសុខាវតីវ្យូហសូត្រ: រូបសម្បត្តិរបស់អ្នករស់នៅនិងការសោយសុខ

រូបសម្បត្តិរបស់អ្នករស់នៅនិងការសោយសុខ

[17] ម្នាលអានន្ទ! អ្នកដែលបានកើត ក្នុងដែនដីព្រះពុទ្ធនេះ ប្រកបដោយរូបកាយបរិសុទ្ធ ហើយមានសម្លេងដ៏វិសេស ឫទ្ធិហួសវិស័យធម្មជាតិ និងគុណធម៌ ។ វិមានដែលអ្នកទាំងនោះនៅ សម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ អាហារនិងភេសជ្ជៈ បុផ្ផាដ៏អស្ចារ្យ ហើយគ្រឿងក្រអូប និងប្រដាប់តុបតែងផ្សេងៗ ប្រៀបដូចជារបស់ ដែលផ្តល់ឲ្យស្រាប់ ក្នុងស្ថានសួគ៌ទី៦ នៃកាមភព ។

តាមកាលវេលា ភាជន៍ធ្វើអំពីរតនៈ៧យ៉ាង ដូចជាមាស ប្រាក់ វេឡុរិយ ថ្មកែវ ត្បូងទន្ទឹម ត្បូងក្រហមនិងត្បូងលឿង ហើយថែមទាំងគុជពន្លឺច័ន្ទ ផុសឡើងដោយឯកឯងពេញទៅដោយ អាហារនិងភេសជ្ជៈ ដែលមានរសជាតិ១រយ តាមតែចិត្តប្រាថ្នា របស់គេម្នាក់ៗ ។ ពិតមែនតែចំណីអាហារ ត្រូវបានផ្តល់ឲ្យ គ្មាននរណាម្នាក់ បរិភោគដោយពិតទេ គ្រាន់តែបានឃើញនិងធុំក្លឹន គេមានអារម្មណ៍ជាធម្មតា ថាបានបរិភោគអាហារនោះ ហើយក៏ពេញចិត្ត ដូច្នេះគេទទួលអារម្មណ៍ស្រួល ក្នុងចិត្តនិងកាយ គ្មានការជាប់ជំពាក់នឹងរសារម្មណ៍ទេ ។ កាលណាចប់ពេលបរិភោគ អ្វីៗក៏បាត់អស់ ប៉ុន្តែនឹងកើតឡើងជាថ្មីទៀត នៅពេលអាហារលើកក្រោយ ។

ដែនដីព្រះពុទ្ធនេះ ប្រៀបដូចជាស្ថាននិព្វាន ដែលគ្មានការតាក់តែងដោយសង្ខារ បរិសុទ្ធនិងស្ងប់ រុងរឿង និងពោរពេញដោយបរមសុខ ។ ព្រះសាវ័ក ព្រះពោធិសត្វ ទេពនិករ និងមនុស្សក្នុងទីនោះ មានបញ្ញាខ្ពង់ខ្ពស់ និងភ្លឺស្វាង ហើយជាអ្នកចំណាន ខាងឫទ្ធិហួសវិស័យធម្មជាតិ ។ អ្នកទាំងអស់នោះ មានរាងកាយតែមួយ គ្មានអ្វីខុសគ្នាទេ ប៉ុន្តែគេហៅថាទេវតា ឬមនុស្ស គ្រាន់តែតាមភាពស្រដៀងគ្នា ក្នុងភពនៃលោកដទៃ ។ អ្នកទាំងនោះមានភាពជា អភិជន និងទឹកមុខដ៏រុងរឿង លើសលប់ក្នុងលោកទាំងអស់ ហើយអាការៈខាងក្រៅ ឆើតឆាយក្រៃលែង គ្មានបុគ្គលណាស្មើ ស្ថានសួគ៌ឬមនុស្ស ។ អ្នកទាំងអស់នោះ ប្រកបដោយរូបកាយ នៃភាពជាធម្មជាតិ ភាពទទេ និងភាពអចិន្រ្តៃយ៍ ។
មហាសុខាវតីវ្យូហសូត្រ: ផលនៃកម្មរបស់ស្មូមយាចកនិងស្តេច

ផលនៃកម្មរបស់ស្មូមយាចកនិងស្តេច

[18] ព្រះពុទ្ធ(សក្យមុនី)មានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ព្រះអានន្ទថាៈ ប្រសិនបើស្មូមម្នាក់ ដែលក្របំផុត អង្គុយក្បែរព្រះមហាក្សត្រ១អង្គ តើមានការប្រៀបធៀប នៃអាការៈក្រៅដូចម្តេចដែរ?

ព្រះអានន្ទឆ្លើយតបព្រះបន្ទូលថាៈ បើស្មូមបែបនេះអង្គុយជិត ព្រះមហាក្សត្រ១អង្គ អាការៈឃើញតែស្បែកនិងឆ្អឹង ភាពតោកយ៉ាក និងខោអាវដាច់ដាចរយ៉ៃ របស់ស្មូមនោះ មិនអាចប្រៀបផ្ទឹម ទៅនឹងស្តេចបានទេ ។ អាការៈក្រៅរបស់ស្មូមនោះ អន់ថយជាង ស្តេច ១ពាន់លានកោដិដង ឬរាប់ពុំអស់ ។ តើមានហេតុផលអ្វី នឹងប្រៀបផ្ទឹមដូច្នេះ? ស្ថានភាពរបស់ស្មូមម្នាក់ ក្នុងការទាល់ក្របំផុត នៅក្នុងថ្នាក់ក្រោមបំផុត ក្នុងសង្គម មានត្រឹមតែក្រណាត់បន្តិចបន្តួច បិទបាំងខ្លួន មានអាហារស្ទើរតែមិនគ្រប់ សម្រាប់រក្សាជីវិត សេចក្តីស្រេចឃ្លាននិងរងារ តែងតែធ្វើទារុណកម្ម ដល់គាត់ជានិច្ច ហើយការទាក់ទង ជាមួយមនុស្សដទៃ ត្រូវបាត់បង់ស្ទើរតែទាំងអស់ ទាំងអស់នេះសុទ្ធតែផល នៃអកុសលកម្ម របស់គាត់អំពីអតីតជាតិ ។ ក្នុងអតីតកាល គាត់មិនបានបណ្តុះឫស កុសលធម៌ទេ ប៉ុន្តែគាត់បែរជា ប្រមូលភោគទ្រព្យ ដោយគ្មានធ្វើទានអ្វីសោះ ដល់អ្នកដទៃ ។ គាត់កាន់តែក្លាយទៅជាកំណាញ់ នៅពេលគាត់មានទ្រព្យសម្បត្តិ កាន់តែច្រើនឡើង គាត់ចង់បានច្រើនថែមទៀត គាត់ចង់បានមិនចេះឆ្អែត បន្ទាប់ពីបានយកច្រើនមកហើយ ហើយពុំដែលគិតដល់ អំពើល្អទេ ។ គាត់ធ្វើគំនរបាបកម្ម ដូចភ្នំយ៉ាងដូច្នេះឯង ។ នៅពេលដែលគាត់ស្លាប់ទៅ ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់ទាំងអស់ ក៏សាបសូន្យទៅ អ្វីដែលគាត់បានប្រមូលយក ដោយសេចក្តីលំបាក និងទុក្ខព្រួយ មិនមានសម្រាប់គាត់ទេ ទ្រព្យទាំងអស់នោះ ក្លាយទៅជារបស់អ្នកដទៃសោះ ។ ដោយគ្មានបានសន្សំបុណ្យកុសល ទុកគ្រាន់អាស្រ័យ គ្មានគុណធម៌ទុកគ្រាន់ជាទីពឹងពាក់ បន្ទាប់ពីស្លាប់ទៅ គាត់ធ្លាក់ចុះទៅក្នុងអបាយភូមិ ជាកន្លែងដែលគាត់ ទទួលការឈឺចាប់ អស់កាលយ៉ាងយូរ ។ កាលណាកម្មរបស់គាត់ចប់ហើយ គាត់អាចរួចខ្លួនបាន ប៉ុន្តែគាត់ត្រូវកើត ក្នុងថ្នាក់ថោកទាប ជាអ្នកចោលម្សៀត ជាអ្នកគ្មានតម្លៃ ជាអ្នកតូចទាប គាត់រក្សាភាពជាមនុស្ស ស្ទើរតែពុំបានផង ។

ស្តេចនៃនគរមួយ ជាអ្នកមានកិត្តិយសខ្ពស់បំផុត ក្នុងចំណោមមនុស្ស ។ នេះជាផលបុណ្យនៃគុណធម៌ ដែលបានធ្វើមកហើយពីជាតិមុនៗ ដែលក្នុងជាតិកំណើតនោះ គាត់បានឲ្យសប្បរសទាន ដល់មនុស្សជាច្រើន ដោយទឹកចិត្តករុណា ជួយអ្នកដទៃពីការឈឺចាប់ ដោយក្តីមេត្តានិងអាណិតអាសូរ ធ្វើកុសលកម្មដោយចិត្តស្មោះ ហើយពុំដែលមានជម្លោះជាមួយនឹងអ្នកដទៃ ។ កាលណាគាត់អស់អាយុ ពីជាតិនោះទៅ គាត់ទទួលផលបុណ្យ ជាកំណើតក្នុងភពខ្ពង់ខ្ពស់ ។ ដោយបានកើតក្នុងស្ថានសួគ៌ គាត់សោយសេចក្តី សុខនិងរីករាយ ។ គុណធម៌ដែលគាត់បានប្រមូលទុក បង្កើតនូវបុណ្យកុសលបន្ថែម ដែលក្នុងជាតិកំណើត ជាមនុស្សសព្វថ្ងៃនេះ គួរឲ្យគាត់បានកើត ក្នុងត្រកូលក្សត្រ ។ ដោយធម្មជាតិនៃត្រកូលឧត្តម អត្តចរិតដ៏សមរម្យ និងសីហវិសាលរបស់ព្រះអង្គ តម្រូវការគោរពអំពីប្រជាពលរដ្ឋ របស់ព្រះអង្គ ហើយសម្លៀកបំពាក់ដ៏ឧត្តម និងក្រយាស្ងើយ ដ៏មានតម្លៃខ្ពស់ បានត្រូវគេរៀបចំ និងបំរើព្រះអង្គ តាមតែព្រះអង្គពេញព្រះទ័យ ។ ទាំងអស់នេះ ជាផលអំណោយ នៃគុណធម៌ពីជាតិមុនរបស់គាត់ ។
មហាសុខាវតីវ្យូហសូត្រ: ការប្រៀបធៀបស្ថានសួគ៌ទៅនឹងដែនដីបរិសុទ្ធ

ការប្រៀបធៀបស្ថានសួគ៌ទៅនឹងដែនដីបរិសុទ្ធ

[19] ព្រះពុទ្ធ(សក្យមុនី)មានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ព្រះអានន្ទថាៈ អ្វីដែលអ្នកបានពោលនេះ ជាការត្រឹមត្រូវហើយ ។ ថ្វីដ្បិតតែស្តេច ជាអ្នកមានយស ខ្ពស់ជាងគេក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងអស់ និងមានអាការៈជាស្តេច ប៉ុន្តែបើប្រៀបផ្ទឹមព្រះអង្គ ទៅនឹងស្តេចចក្រពត្រ្តាធិរាជ គាត់នឹងមានសភាពទាប និងថយថោក ដូចស្មូមយាចកក្បែរនិងស្តេច ។ ដូចគ្នានេះ សភាពរុងរឿងឧត្តុងឧត្តម របស់ស្តេចចក្រពត្រ្តាធិរាជ យ៉ាងណាក៏ដោយ បើប្រៀបព្រះអង្គទៅនឹង ព្រះឥន្ទ្រាធិរាជ នៃស្ថានតាវតឹង្សា ព្រះអង្គក៏នឹងមានសភាពទាបនិងថយថោក ១០ពាន់កោដិដង ឬក៏លើសពីនេះទៀត ។ ជាថ្មីទៀត បើប្រៀបព្រះឥន្ទ្រនៃតាវតឹង្ស ទៅនឹងព្រះឥន្ទ្រនៃបរនិម្មិតវសវតី្ត (ស្ថានសួគ៌ទី៦) ព្រះអង្គនឹងមានសភាពថយថោកជាង ១រយពាន់កោដិដង ។ បើប្រៀបព្រះឥន្ទ្រនៃស្ថានសួគ៌ទី៦ ទៅនឹងព្រះពោធិសត្វ ឬព្រះសាវ័ក១អង្គ ក្នុងដែនដីបរិសុទ្ធរបស់ ព្រះពុទ្ធអមិតាភៈ អាការៈនិងសភាពរបស់ព្រះអង្គ (ព្រះឥន្ទ្រ) នឹងថយថោកឆ្ងាយជាង ព្រះពោធិសត្វ ឬព្រះសាវ័ក ១ពាន់លានកោដិដង ឬមិនអាចគិតលេខបាន ។
មហាសុខាវតីវ្យូហសូត្រ: ការសោយសុខក្នុងដែនដីបរិសុទ្ធ

ការសោយសុខក្នុងដែនដីបរិសុទ្ធ

[20] ព្រះពុទ្ធ(សក្យមុនី)មានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ព្រះអានន្ទថាៈ ទេវតានិងមនុស្ស ក្នុងដែនដីរបស់ព្រះពុទ្ធអមិតាភៈ និមួយៗត្រូវបានសម្លៀកបំពាក់ អាហារនិងភេសជ្ជៈ ផ្កាទឹកអប់ គ្រឿងតុបតែងលំអរ ប៉ារាំសូត្រនិងបដា ហើយនៅជុំវិញមានសម្លេង យ៉ាងពិ រោះ ។ កន្លែងរស់នៅរបស់អ្នកទាំងនោះ វិមាននិងពន្លា តម្រូវទៅតាមទំហ៊ុំរូបកាយ ។ ត្បូងរតនៈមួយពីរ ឬរាប់មិនអស់ កើតឡើងដល់អ្នកទាំងនោះ ភ្លាមតាមតែចិត្តចង់ ។ លើសពីនេះទៀត កំរាលក្រណាត់រតនៈយ៉ាងល្អ ក្រាលនៅលើដី កន្លែងដែលទេវតានិង មនុស្សទាំងអស់ដើរ ។ ក្នុងដែនដីព្រះពុទ្ធនេះ មានសំណាញ់ត្បូងរតនៈ រាប់ពុំអស់ តុបតែងលំអរដោយសំណុំសរសៃមាស គុជខ្យង ហើយនិងវត្ថុមានតម្លៃ កម្ររកបាន យ៉ាង ល្អប្រណិត ១រយពាន់យ៉ាង ។ ជុំវិញសំណាញ់រតនៈ មានព្យួរកណ្តឹងល្អបំផុត ដែលចាំងពន្លឺត្រចង់ ។ កាលណាវាយោនៃគុណធម៌ កើតឡើងហើយបក់រំភើយ ខ្យល់នេះមានកំដៅល្មម មិនត្រជាក់មិនក្តៅ ធ្វើឲ្យស្ងប់និងទន់ដល់អារម្មណ៍ ហើយមិនបក់យឺតពេក ឬលឿនពេក ។ កាលណាវាយាផាត់ ទៅលើសំណាញ់ និងដើមឈើរតនៈផ្សេងៗ សម្លេងព្រះធម៌ឧត្តមរាប់ពុំអស់ ក៏បន្លឺឡើង ហើយខ្លិនក្រអូប វិសេសនៃគុណធម៌ ១ម៉ឺនយ៉ាង ក៏សាយពាសពេញ ។ បើនរណាម្នាក់ បានធុំខ្លិននៃគុណធម៌នេះ កិលេសនិងតណ្ហារបស់គាត់ នឹងសាបសូន្យទៅឯង ។ បើបានប៉ះខ្យល់នោះដោយផ្ទាល់ គាត់នឹងបាននូវអារម្មណ៍រីករាយ ដូចគ្នានឹងសុខៈ នៃភិក្ខុដែលបានចូលនិរោធសមាធិ ។
មហាសុខាវតីវ្យូហសូត្រ: ផ្កានិងកាំរស្មីរាប់ពុំអស់ដែលវាបញ្ចេញ

ផ្កានិងកាំរស្មីរាប់ពុំអស់ដែលវាបញ្ចេញ

[21] ម្តងទៀត នៅពេលដែលវាយោបក់ ផ្កាជ្រុះរោយពាសពេញ គ្រប់ទីកន្លែងក្នុងដែនដីព្រះពុទ្ធ ។ ផ្កាទាំងនោះចែកជាក្រុម ដោយឯកឯង តាមពណ៌ មិនលាយគ្នាទេ ។ វាទន់ហើយឲ្យការរីករាយ ដល់អ្នកដែលស្ទាប ចាំងនូវពន្លឺត្រចង់ ហើយផ្សាយនូវខ្លិនពិដោរឈ្ងុយឈ្ងប់ ។ កាលណាជើង របស់នរណាម្នាក់ ជាន់លើវា វាស្រុតចុះ៤ធ្នាប់ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេដកជើងចេញ វាហើបឡើងវិញដដែល ។ កាលណាផ្កាទាំងនោះ បានបំរើនាទីរបស់វា សព្វគ្រប់ហើយ ដីក៏បើកឡើង ហើយវាក៏រលាយបាត់សូន្យទៅ សល់តែដីទទេ គ្មានស្នាមរបស់វាឡើយ ។ ចំពេលដ៏ត្រឹមត្រូវ វាយោផាត់មកជម្រុះផ្កា ៦ដងក្នុង១ថ្ងៃ តែរបៀបនេះឯង ។ ក្រៅពីនេះ ផ្កាឈូកដែលមាន ត្បូងរតនៈផ្សេងៗគ្នា មានពេញដែនដី ។ ផ្កាឈូកនិមួយៗ មានស្រទាប់១រយពាន់កោដិ ចាំងពន្លឺច្រើនពណ៌---ផ្កាឈូកខៀវចាំងពន្លឺខៀវ ផ្កាឈូកសចាំងពន្លឺស ហើយដូចគ្នាដែរ ផ្កាឈូកពណ៌ខៀវចាស់ លឿង ក្រហម និងស្វាយ ចាំងពន្លឺតាមពណ៌របស់វា ។ ភាពត្រចះត្រចង់នៃពន្លឺទាំងនេះ រុងរឿងក្រៃលែង លើសលប់ជាងពន្លឺ ព្រះអាទិត្យនិងព្រះច័ន្ទ ។ ផ្កាឈូកនិមួយៗ បញ្ចេញកាំរស្មី៣លាន៦សែនកោដិ បញ្ជូនព្រះពុទ្ធ៣លាន៦សែនកោដិ ទៅមុខ ។ ព្រះកាយរបស់ព្រះពុទ្ធទាំងនេះ មានពណ៌ស្វាយ-មាស ហើយរូបលក្ខណៈនិងសញ្ញា របស់ព្រះអង្គប្រសើរ មិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបាន ។ ព្រះពុទ្ធនិមួយៗ បញ្ចេញកាំរស្មី១រយពាន់ ហើយពន្យល់ធម៌ដ៏អស្ចារ្យ ដល់សត្វមានជីវិត ក្នុងទិសទាំង១០ ដូច្នេះដាក់សត្វលោក រាប់មិនអស់ ទៅក្នុងមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ របស់ព្រះពុទ្ធ ។
មហាសុខាវតីវ្យូហសូត្រ: ការបំពេញអធិដ្ឋានទី១១ទី១៧និងទី១៨

ការបំពេញអធិដ្ឋានទី១១ទី១៧និងទី១៨

[22] ព្រះពុទ្ធ(សក្យមុនី)មានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ព្រះអានន្ទថាៈ សត្វមានវិញ្ញាណ ដែលកើតក្នុងដែនដីព្រះពុទ្ធនេះ ទាំងអស់រស់នៅជាមួយ នឹងអ្នកដែលមានការធានា ថានឹងសម្រេចព្រះនិព្វាន ។ ដោយមានមូលហេតុថា ក្នុងដែនដីនេះ គ្មានសត្វមានជីវិតឯណាមានទិសដៅ ទៅកាន់សភាពធ្លាក់ចុះ ឬសត្វដែលមានទិសដៅ មិនប្រាកដទេ ។

"ព្រះពុទ្ធ ព្រះតថាគត ទាំងអស់ក្នុងទិសទាំង១០ យ៉ាងច្រើនដូចខ្សាច់ ក្នុងទន្លេគង្គេសពោលសរសើរ គុណធម៌ដ៏អស្ចារ្យ ឧត្តុងឧត្តម របស់ព្រះពុទអមិតាភៈ ។ សត្វមានវិញ្ញាណទាំងអស់ ដែលឭព្រះនាមព្រះអង្គ ត្រេកអរក្នុងជំនឿ រលឹកដល់ព្រះអង្គ សូម្បីត្រឹមតែ១ដង ហើយដោយសេចក្តីស្មោះ ផ្ទេរបុណ្យកុសល ដែលកើតអំពីការបដិបត្តិ នូវគុណធម៌ ឆ្ពោះទៅរកដែនដីនោះ មានសេចក្តីប្រាថ្នាដ៏មាំ ឲ្យបានទៅកើតក្នុងដែនដី នោះ នឹងបានកំណើត ហើយរស់នៅ ក្នុងភាពជាអ្នកមិនធ្លាក់ចុះ ។ ប៉ុន្តែជនដែលបានប្រព្រឹត្តបាបកម្មធ្ងន់បំផុត៥ និងអ្នករំលោភដល់ព្រះធម៌ពិត ត្រូវលើកលែងចេញ ។"
មហាសុខាវតីវ្យូហសូត្រ: ថ្នាក់៣របស់អ្នកបានកំណើត

ថ្នាក់៣របស់អ្នកបានកំណើត

១- ថ្នាក់ឧត្តម
[23] ព្រះពុទ្ធ(សក្យមុនី)មានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ព្រះអានន្ទថាៈ ទេវតានិងមនុស្សក្នុងលោកទាំងឡាយ គ្រប់ទិសទាំង១០ ដែលប្រាថ្នាដោយស្មោះ ចង់ទៅកើតក្នុងដែនដីនោះ អាចចាត់ជា៣ថ្នាក់ ។ ថ្នាក់ឧត្តមរបស់អ្នកប្រាថ្នា គឺអ្នកដែលចេញចាកផ្ទះ ហើយលះបង់សេចក្តីចំណង់ក្នុងលោក ដើម្បីក្លាយជាអ្នកបួស ។ ដោយការរលឹក ដល់សេចក្តីប្រាថ្នានូវការត្រាស់ដឹង អ្នកទាំងនេះរលឹកដល់ ព្រះពុទ្ធអមិតាភៈ ដោយអារម្មណ៍មូលតែមួយ ហើយបដិបត្តិនូវបុណ្យកុសល ប្រាថ្នាឲ្យបានទៅកើត ក្នុងដែនដីនេះ ។ កាលណាអ្នកទាំងនេះ រៀបនឹងស្លាប់ ព្រះពុទ្ធអមិតាភៈ ជាមួយនឹងក្រុមអរហន្ត ជាអ្នកចាំ ទទួល មកប្រកដចំពោះមុខ ហើយអ្នកទាំងនេះ នឹងតាមពីក្រោយព្រះអង្គទៅ ហើយ បានកំណើតក្នុងដែនដីរបស់ព្រះអង្គ ។ អ្នកទាំងនេះ នឹងកើតឡើងដោយការប្រែរូប មួយរំពេច ចេញពីក្នុងផ្កាឈូករតនៈ៦យ៉ាង ។ អ្នកទាំងនេះនឹងរស់នៅ ក្នុងភាពជាអ្នកមិនធ្លាក់ចុះ បាននូវបញ្ញាខ្ជាប់ខ្ជួន ហើយអាចប្រើរឹទ្ធហួសវិស័យធម្មជាតិ បានដោយសេរី ។ ព្រោះហេតុនេះហើយ ម្នាលអានន្ទ! សត្វមានវិញ្ញាណ ដែលប្រាថ្នាចង់ជួប ព្រះពុទអមិតាភៈ នៅពេលរស់នៅក្នុងលោកនេះ ត្រូវរលឹកដល់សេចក្តីប្រាថ្នា នូវការត្រាស់ដឹងខ្ពស់បំផុត បំពេញកុសលកម្ម ហើយប្រាថ្នាទៅកើត ក្នុងដែនដីរបស់ព្រះអង្គ ។

២- ថ្នាក់កណ្តាល
[24] ព្រះពុទ្ធ(សក្យមុនី)មានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ព្រះអានន្ទថាៈ ថ្នាក់កណ្តាលគឺ ទេវតា និងមនុស្សក្នុងលោកទាំងឡាយ គ្រប់ទិសទាំង១០ ដែលប្រាថ្នាដោយស្មោះ ទៅកើតក្នុងដែនដីនោះ ។ ពិតមែនតែមិនអាចធ្វើជាអ្នកបួស ហើយបំពេញកុសលកម្មច្រើន អ្នកទាំងនេះរលឹកសេចក្តីប្រាថ្នា ដើម្បីការត្រាស់ដឹងខ្ពស់បំផុត ផ្ចង់គំនិតដោយអារម្មណ៍មូលតែមួយ ចំពោះព្រះពុទ្ធអមិតាភៈ បដិបត្តិកុសលកម្មខ្លះ រក្សាសីលសិក្ខាបទ កសាងចេតិយ ធ្វើទាននូវព្រះពុទ្ធបដិមាករ ដាក់ទានអាហារដល់ស្មូម លើកទង់ ដុតទៀន បាចផ្កា ដុតធូប ដូច្នេះជាដើម...។ អ្នកទាំងនេះឧទ្ទិសបុណ្យកុសល ដែលកើតឡើងដោយសារ ការបដិបត្តិន៍កុសលកម្មទាំងនោះ ចំពោះទៅលើដែនដីរបស់ព្រះអង្គ ប្រាថ្នាឲ្យបានកំណើតក្នុងទីនោះ ។ នៅពេលដែលអ្នកទាំងនេះរៀបស្លាប់ ព្រះពុទអមិតាភៈ នឹងនិម្មិតកាយរបស់ព្រះអង្គ ដែលមានលក្ខណៈនិងពន្លឺ ដូចរូបព្រះពុទ្ធពិត ហើយធ្វើឲ្យកាយនិម្មិតនោះ ទៅប្រាកដចំពោះមុខអ្នកទាំងនេះ ជាមួយនឹងក្រុមអរហន្ត ជាអ្នកចាំទទួល ។ ពេលនោះអ្នកទាំងនេះ ក៏តាមពីក្រោយរូបនិម្មិត របស់ព្រះអង្គ ហើយបានកំណើតក្នុងដែនដីបរិសុទ្ធ ជាកន្លែង ដែលអ្នកទាំងនេះរស់នៅ ក្នុងភាពជាអ្នកមិនធ្លាក់ចុះ ។ គុណធម៌និងបញ្ញា របស់អ្នកទាំងនេះ ក្រោមបន្ទាប់ពីថ្នាក់ឧត្តម ។

៣- ថ្នាក់ទាប
[25] ព្រះពុទ្ធ(សក្យមុនី)មានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ព្រះអានន្ទថាៈ ថ្នាក់ទាបគឺ ទេវតា និង មនុស្សក្នុងលោកទាំងឡាយ គ្រប់ទិសទាំង១០ ដែលប្រាថ្នាដោយស្មោះ ទៅកើតក្នុង ដែនដីនោះ ។ ពិតមែនតែពុំអាច បំពេញកុសលកម្មបានច្រើន អ្នកទាំងនេះរលឹកសេចក្តីប្រាថ្នា ដើម្បីការត្រាស់ដឹងខ្ពស់បំផុត ហើយផ្ចង់ស្មារតី ដោយអារម្មណ៍មូលតែមួយ ចំពោះព្រះពុទ្ធអមិតាភៈ សូម្បីត្រឹមតែ១០ដង ប្រាថ្នាកំណើតក្នុងដែនដីព្រះអង្គ ។ កាលណាអ្នកទាំងនេះ ឭធម៌ជ្រាលជ្រៅ ក៏ទទួលយកដោយរីករាយ ហើយពុំមានសេចក្តីសង្ស័យណាមួយឡើយ ហើយនឹកដល់ព្រះពុទ្ធ សូម្បីមួយដង អ្នកទាំងនេះប្រាថ្នា ដោយស្មោះ នូវកំណើតក្នុងដែនដីនោះ ។ នៅពេលដែលអ្នកទាំងនេះរៀបស្លាប់ គាត់នឹងឃើញព្រះពុទ្ធ ក្នុងសុបិន ។ អ្នកមានប្រាថ្នាទាំងនេះ ក៏នឹងបានកំណើត ក្នុងដែនដីបរិសុទ្ធដែរ ។ ផលបុណ្យនិងបញ្ញា របស់អ្នកទាំងនេះ ក្រោមបន្ទាប់ពីថ្នាក់កណ្តាល ។
មហាសុខាវតីវ្យូហសូត្រ: ការធ្វើទស្សនកិច្ចនៃព្រះពោធិសត្វពីដែនដីដទៃ

ការធ្វើទស្សនកិច្ចនៃព្រះពោធិសត្វពីដែនដីដទៃ

[26] ព្រះពុទ្ធ(សក្យមុនី)មានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ព្រះអានន្ទថាៈ គុណធម៌ដ៏អស្ចារ្យ របស់ព្រះពុទអមិតាភៈ គ្មានព្រំដែន ។ ព្រះពុទ្ធទាំងអស់ នឹងគិតលេខចំនួនពុំបាន រាប់ពុំអស់មិនអាចគិតយល់បាន ព្រះតថាគត ក្នុងលោកទាំងឡាយ គ្រប់ទិសទាំង១០ ពោលសរសើរព្រះអង្គ ។ ព្រះពោធិសត្វគ្រប់អង្គទាំងអស់ គិតលេខចំនួនពុំបាន រាប់ពុំអស់ ក្នុង ដែនដីព្រះពុទ្ធទិសខាងកើត ដ៏ច្រើនដូចខ្សាច់ក្នុងទន្លេគង្គេស មកធ្វើទស្សនកិច្ច ដល់ព្រះពុទអមិតាភៈ ដើម្បីគោរពបូជា និងថ្វាយគ្រឿងសក្ការៈ ដល់ព្រះអង្គ និងដល់គណៈព្រះពោធិសត្វនិងព្រះសាវ័ក ។ ដោយបានស្តាប់ ការបង្រៀនធម៌ ព្រះពោធិសត្វទាំង នោះពន្យល់ធម៌ ដើម្បីដឹកនាំមនុស្ស ទៅក្នុងមាគ៌ារបស់ព្រះពុទ្ធ ។ ព្រះពោធិសត្វក្នុងទិសខាងត្បូង ទិសខាងលិច ទិសខាងជើង ព្រមទាំងទិសតូចទាំង៤ ទិសខាងលើ និងទិសខាងក្រោម ក៏ធ្វើដូចព្រះពោធិសត្វ ក្នុងទិសខាងកើតដែរ ។
មហាសុខាវតីវ្យូហសូត្រ: ព្រះពោធិសត្វក្នុងដែនដីបរិសុទ្ធ

ព្រះពោធិសត្វក្នុងដែនដីបរិសុទ្ធ

[28] ព្រះពុទ្ធ(សក្យមុនី)មានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ព្រះអានន្ទថាៈ ព្រះពោធិសត្វទាំងអស់ក្នុងដែនដីព្រះពុទ្ធអមិតាភៈ នឹងបានទៅជាព្រះពុទ្ធ នៅទីបំផុត តែក្នុង១ជាតិទៀត លើកលែងតែព្រះពោធិសត្វណា ដែលបានធ្វើអធិដ្ឋានខាងដើម ដើម្បីប្រយោជន៍សត្វមានវិញ្ញាណ តាំងចិត្តថាចំរើនបារមី ដើម្បីជួយសង្គ្រោះ សត្វមានវិញ្ញាណទាំងអស់ ។

ម្នាលអានន្ទ! ព្រះសាវ័កនិមួយៗ ក្នុងដែនដីព្រះពុទអមិតាភៈ បញ្ចេញពន្លឺជុំវិញកាយប្រវែង១ព្យាម ។ ពន្លឺរបស់ព្រះពោធិសត្វ ចាំង១០០យោជន៍ ។ មានព្រះពោធិសត្វ២អង្គដែលខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ពន្លឺដ៏រុងរឿង របស់ព្រះពោធិសត្វ២អង្គនេះ ចាំងភ្លឺគ្រប់ទីកន្លែង ក្នុងភពចក្រវាឡនៃលោក១រយពាន់កោដិ ។

ព្រះអានន្ទក្រាបបង្គំទូលសួរថាៈ តើព្រះពោធិសត្វ២អង្គនេះ មានព្រះនាមអ្វីដែរ?

ព្រះពុទ្ធមានព្រះបន្ទូលតបថាៈ ព្រះពោធិសត្វ១អង្គ ព្រះនាមថា អវលោកិតេស្វារៈ ហើយ១អង្គទៀតព្រះនាមថា មហាស្ថាមប្រាប្តៈ ។ ទាំង២អង្គនេះ បានបំពេញការអនុវត្តន៍នៃពោធិសត្វ នៅក្នុងលោកយើងនេះ ហើយនៅទីបញ្ចប់នៃជីវិត បានទៅកើតដោយការប្រែរូប ក្នុងដែនដីព្រះពុទ្ធនោះ ។ ម្នាលអានន្ទ! សត្វមានវិញ្ញាណ ដែលកើតនៅទីនោះ សុទ្ធតែមានរូបលក្ខណៈ៣២ ជាមហាបុរស ថែមទាំងបញ្ញាឥតខ្ចោះ ដែលអាចឲ្យអ្នកទាំងនោះ ចូលជ្រៅទៅក្នុង ធម្មជាតិនៃព្រះធម៌ និងដល់នូវខ្លឹមសារដ៏សុខុមរបស់វា ។ រឹទ្ធិហួសវិស័យធម្មជាតិរបស់គាត់ ពុំដែលមានឧបសគ្គ ហើយវិញ្ញាណរបស់គាត់ស្រួចនិងច្បាស់ ។ ព្រះពោធិសត្វដែលខ្សោយជាង បានដល់បញ្ញាយល់ដឹង២យ៉ាង ព្រះពោធិសត្វដែលមានសមត្ថភាពខ្ពស់ បានដល់បញ្ញាយល់ដឹងរាប់ពុំអស់ (ដោយកុសលបុណ្យ) ទៅក្នុងការមិនកើតឡើង នៃធម៌ទាំងអស់ ។ ព្រះពោធិសត្វទាំងនោះ មិនអាចធ្លាក់ចុះ ទៅកើតក្នុងភពចង្រៃ មុននឹងបានត្រាស់ជាព្រះពុទ្ធ ។ លើកលែងតែព្រះពោធិសត្វណាដែល រកកំណើតនៅទិសផ្សេងៗក្នុងលោក ក្នុងពេលដែលកំពុងរងបាបកម្ម៥យ៉ាង និម្មិតរូបកាយរបស់ខ្លួន ដូចសត្វមានជីវិត ដែលរស់នៅក្នុងទីនោះ ដូចលោកយើងនេះ ។ ព្រះអង្គអាចប្រើ រឹទ្ធិហួសវិស័យធម្មជាតិ ដោយសេរី ហើយចាំកំណើតពីអតីតកាលជានិច្ច ។

ព្រះពុទ្ធមានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ព្រះអានន្ទថាៈ ដោយមហឹទ្ធិរឹទ្ធិរបស់ព្រះពុទ្ធ ព្រះពោធិសត្វនៃដែនដីនោះ អាចទៅកាន់លោករាប់ពុំអស់ ក្នុងទិសទាំង១០ ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី ដូចគេបរិភាគបាយ១ពេល ដើម្បីគោរពបូជា និងថ្វាយគ្រឿងសក្ការៈ ដល់ព្រះពុទ្ធទាំងឡាយ ដល់ព្រះតថាគត ។ បើព្រះពោធិសត្វទាំងនោះ ប្រាថ្នាចង់បានគ្រឿងបូជា រាប់ពុំអស់ ដូចជាបុផ្ផា គ្រឿងក្រអូប ភ្លេងដូរ្យតន្រី្ត ប៉ារាំនិងទង់ធ្វើអំពីសូត្រ របស់ទាំងនោះ កើតឡើងភ្លាម តាមតែចិត្តនឹក ។ របស់ទាំងនោះកម្ររកបាន ហើយគួរជាទីស្ញប់ស្ញែង មិនដូចអ្វីដែលយើងមាន ក្នុងលោកយើងនេះទេ ។ របស់ទាំងនោះបូជា តម្រូវទៅតាមក្រុមព្រះពុទ្ធ ព្រះពោធិសត្វ និងព្រះសាវ័ក ។ បុផ្ផាស្ថិតនៅក្នុងអាកាស ផ្តុំគ្នាជាប៉ារាំ ។ ពន្លឺរបស់វាចាំងព្រិលភ្នែក ហើយខ្លឹនក្រអូបរបស់វា ផ្សប់ផ្សាយគ្រប់ទីកន្លែង ។ ប៉ារាំបុផ្ផាមានទំហំខុសគ្នា ចាប់តាំងពីរង្វង់មណ្ឌល៤រយលី រហូតដល់ទំហំធំគ្របលើ ចក្រវាឡនៃលោក១០០ពាន់កោដិ ។ កាលណាប៉ារាំបុផ្ផាថ្មី កើតឡើង ប៉ារាំបុផ្ផាចាស់ក៏បាត់ទៅ ។ ព្រះពោធិសត្វទាំងអស់ សប្បាយរីករាយជាមួយគ្នា ហើយនៅពេលតម្រៀបគ្នា ក្នុងលំហរអាកាស ប្រគំតន្រ្តីស្ថានសួគ៌ ហើយពោលសរសើរ គុណធម៌របស់ព្រះពុទ្ធ ដោយចំរៀងថ្វាយព្រះពរ ជាមួយនឹងសម្លេងដ៏ពិរោះ ។ ព្រះពោធិសត្វទាំងនោះ ស្តាប់ព្រះធម៌ហើយបានដល់នូវសេចក្តីរីករាយ ពុំអាចរៀបរាប់បាន ។ បន្ទាប់ពីបានធ្វើសក្ការៈបូជា ចំពោះព្រះពុទ្ធ យ៉ាងដូច្នេះហើយ ព្រះពោធិសត្វទាំងនោះ ត្រឡប់មកកាន់លំនៅវិញភ្លាម ដល់ដែនដីបរិសុទ្ធ មុនពេលឆាន់ ។
មហាសុខាវតីវ្យូហសូត្រ: ធម្មទេសនារបស់ព្រះពុទអមិតាភៈ និងសម្លេងដ៏លើសលប់ពីដើមឈើ

ធម្មទេសនារបស់ព្រះពុទអមិតាភៈ និងសម្លេងដ៏លើសលប់ពីដើមឈើ

[29] ព្រះពុទ្ធ(សក្យមុនី)មានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ព្រះអានន្ទថាៈ កាលណាព្រះពុទអមិតាភៈ ពន្យល់ធម៌ដល់ព្រះសាវ័ក និងព្រះពោធិសត្វ គេទាំងអស់គ្នាប្រជុំ នៅក្នុងសាលា រតនៈ៧យ៉ាងបង្រៀនធម៌ ។ នៅក្នុងសាលានេះ ព្រះអង្គពន្យល់ពីការបង្រៀនមាគ៌ា និងប្រកាសធម៌ដ៏អស្ចារ្យ ។ អ្នកស្តាប់ទាំងអស់ រីករាយយ៉ាងខ្លាំង ស្តាប់យល់ហើយដល់នូវការត្រាស់ដឹង ។ នៅពេលនោះ វាយោក៏កើតឡើងមួយរំពេច ពីទិសទាំង៤ ហើយបក់មកលើរុក្ខារតនៈ បង្កើតឲ្យមានសម្លេង៥ និងបណ្តាលឲ្យបុផ្ផាដ៏អស្ចារ្យ រាប់ពុំអស់ ធ្លាក់ចុះដូចភ្លៀង រាយពាសពេញគ្រប់កន្លែង ។ សភាពដ៏រុងរឿង តាមបែបធម្មជាតិដូចនេះ កើតឡើងជាថ្មី ឥតឈប់ឈរ ។ ទេវតាទាំងអស់យកមកជាមួយ នូវបុផ្ផានិងដុំឈើក្រអូប ១០០ពាន់ និងគ្រឿងប្រដាប់តន្រ្តី១ពាន់ សម្រាប់ប្រើប្រាស់ ក្នុងពេលធ្វើសក្ការៈបូជាចំពោះព្រះពុទ្ធ និងក្រុមប្រជុំព្រះពោធិសត្វ និងព្រះសាវ័ក ទេវតាទាំងនោះបាចផ្កា ប្រោះទឹកអប់គ្រប់ទីកន្លែង និងប្រគំភ្លេងច្រើនបែប ។ ទេវតាទាំងនោះ ចូលនិងចេញបន្តបន្ទាប់គ្នា ចែកផ្លូវគ្នាទៅវិញទៅមក ។ ក្នុងពេលទាំងនោះ សេចក្តីត្រកអរនិងសប្បាយ របស់ទេវតាទាំងនោះ ពុំអាចរាប់រៀបបាន ។
មហាសុខាវតីវ្យូហសូត្រ: ព្រះពុទ្ធសក្យមុនីទូន្មានឲ្យប្រព្រឹត្តិល្អ

ព្រះពុទ្ធសក្យមុនីទូន្មានឲ្យប្រព្រឹត្តិល្អ

[32] ព្រះពុទ្ធមានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ព្រះពោធិសត្វមេត្រិយ ហើយទៅកាន់ទេវតា និង មនុស្សៈ តថាគតបានប្រាប់ សេចក្តីពិតដល់អ្នក អំពីមនុស្សក្នុងលោក ។ របៀបរស់នៅរបស់គាត់យ៉ាងនេះ គាត់មិនអាចចូល ទៅលើមាគ៌ាបាន ។ ដូច្នេះហើយ អ្នកត្រូវគិតឲ្យបានជ្រៅ ហើយខំជៀសវាង អំពើអាក្រក់ផ្សេងៗ កាន់យកអំពើល្អ ហើយអនុវត្តន៍វា ដោយសេចក្តីព្យាយាម ។ ជីវិតដែលញៀននឹងតណ្ហា ឬជីវិតដែលហ៊ឺហាបង្អួតគេ មិនអាចនៅបានយូរទេ ។ អ្វីៗទាំងអស់ត្រូវតែ សាបសូន្យទៅ គ្មានអ្វីដែលអាច បំពេញចិត្តអ្នកដោយពិតទេ ។ ដោយអ្នកបានជួបនឹង ព្រះពុទ្ធ១អង្គក្នុងលោកនេះ អ្នកត្រូវតែអនុវត្តមាគ៌ា ដោយសេចក្តីព្យាយាម ។ មនុស្សណាក៏ដោយ ដែលប្រាថ្នាដោយស្មោះ ឲ្យបានកើតក្នុងដែនដីបរមសុខ អាចបានបញ្ញាបរិសុទ្ធ និងគុណធម៌ខ្ពស់ដាច់គេ ។ អ្នកមិនត្រូវដើរតាម ការបង្ខំរបស់តណ្ហា ធ្វើឲ្យដាច់សីល នៅក្រោយអ្នកដទៃ ក្នុងការបដិបត្តិមាគ៌ាប្រសិនបើអ្នកសង្ស័យ ហើយមិនយល់ច្បាស់ ពីការបង្រៀនរបស់តថាគត ចូរអ្នកសួរតថាគត អ្នកត្រាស់ដឹង អំពីអ្វីៗនិមួយ តថាគតនឹងពន្យល់ដល់អ្នក ។

ព្រះពោធិសត្វមេត្រិយ ក្រាបថ្វាយបង្គំលើដី ហើយទូលថាៈ ឱព្រះពុទ្ធ! ភាពដ៏សែនរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ គួរជាទីស្ញប់ស្ញែង ហើយសេចក្តីពន្យល់របស់ព្រះអង្គ ធ្វើឲ្យខ្ញុំព្រះករុណាពេញចិត្តជាខ្លាំង ។ ដោយបានឮការបង្រៀន របស់ព្រះអង្គ ខ្ញុំព្រះករុណាមានអារម្មណ៍ជ្រៅថា មនុស្សក្នុងលោក ដូចព្រះអង្គបានរាប់រៀបដូច្នេះមែន ។ ការប្រកាសឲ្យ ដឹង ប្រកបដោយ សេចក្តីអាណិតអាសូរ របស់ព្រះអង្គ អំពីមហាមាគ៌ា បានបើកភ្នែកនិងត្រចៀករបស់យើងខ្ញុំ ដាស់ពួកយើងឲ្យរំដោះខ្លួន ។ អ្នកដែលបានឮ ការបង្រៀនរបស់ព្រះអង្គ ពេញដោយសេចក្តីរីករាយគ្រប់គ្នា ។ ទេវតា មនុស្ស និងសត្វតូចទាប សូម្បីតែសត្វលូន ក៏ត្រូវបានព្រះអង្គ ជួយស្រោចស្រង់ទាំងអស់ ដោយការដឹកនាំ ប្រកបដោយករុណា របស់ព្រះអង្គ ហើយបានដល់ការរួចរំដោះ ពីសេចក្តីទុក្ខនិងសេចក្តីឈឺចាប់ ។

ការព្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះពុទ្ធ ពិតជាជ្រាលជ្រៅ ហើយត្រឹមត្រូវ ហើយព្រះបញ្ញាញាណ ពិនិត្យមើលច្បាស់ នូវអ្វីៗក្នុងទិសទាំង៨ ទិសខាងលើ ទិសខាងក្រោម ចូលទៅក្នុងអតី តកាល បច្ចុប្បន្ន និងអានាគតទាំងអស់ ។ ការរំដោះខ្លួនរបស់យើង ក្នុងជីវិតបច្ចុប្បន្នទាំងអស់ កើតឡើងដោយសារ សេចក្តីទ្រាំទ្រ និងព្យាយាម ប្រកបដោយសេចក្តី ឈឺ ចាប់ របស់ព្រះពុទ្ធ ក្នុងអតីតជាតិរបស់ព្រះអង្គ នៅពេលព្រះអង្គស្វែងរកមាគ៌ា ។ សេចក្តីអាណិតអាសូរ របស់ព្រះអង្គ គ្របលើលោកទាំងមូល ហើយទំហ៊ុំនៃបុណ្យបារមី របស់ព្រះអង្គ ខ្ពង់ខ្ពស់និងរុងរឿងបំផុត ។ ពន្លឺរបស់ព្រះអង្គ ចាំងទៅដល់ទីបំផុត នៃអាកាស ហើយនាំផ្លូវសត្វលោក ទៅកាន់ព្រះនិព្វាន ។ ព្រះអង្គបង្ហាញគម្ពីរសូត្រ កំចាត់បង់សេចក្តីយល់ខុស និងបង្រ្កាបពួកបីសាច ។ ដូច្នេះឥទ្ធិពលរបស់ព្រះអង្គ ផ្សាយចេញទៅគ្រប់ទិសទាំង១០ ដោយគ្មានទីបញ្ចប់ ។ ព្រះពុទ្ធជាស្តេចនៃព្រះធម៌ ។ គុណសម្បត្តិរបស់ព្រះអង្គ លើសលប់លើពួកអរហន្តទាំងអស់ ។ ព្រះអង្គជាគ្រូនៃទេវតា និងមនុស្សទាំងអស់ ហើយជួយអ្នកទាំងនោះ ឲ្យបានចូលក្នុងមាគ៌ា តាមសេចក្តីប្រាថ្នា របស់គេ ។ ដោយអាចបានជួប នឹងព្រះអង្គ ឱព្រះពុទ្ធ! ហើយនឹងបានឮព្រះនាម ព្រះពុទ្ធអមិតាភៈ យើងទាំងអស់គ្នាបានដល់ នូវសេចក្តីរីករាយ និងពន្លឺភ្លឺស្វាង ។