navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
យី ឆេងអ៊ួ

យី ឆេងអ៊ួ320px| លោក យី ឆេងអ៊ួជីវប្រវត្តិសង្ខេបនាម​ពេញយី ឆេងអ៊ួឈ្មោះក្រៅប៉េងរហស្សនាមកវីនិពន្ធខ្យល់វិជ្ជវាទចំណង់ចំណូលចិត្តកវីនិពន្ធ អាជីពបណ្ណារក្ខ នៅអង្គការដើម្បីភាពញញឹមនៃកុមារ ថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើត៦ មករា ឆ្នាំ ១៩៧៦ស្រុកកំណើតភូមិ-ឃុំព្រៃគ្រី ស្រុកកំពង់លែង(ជលគីរី បច្ចុប្បន្ន) ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង ភរិយាសាន វណ្ណារីបុត្រីយី អ៊ីលីងបុត្រាយី នរិន្ទជីឪពុកប៊ុន / យី បូម្តាយមុត សឿន រូបផ្សេងៗ320px| លោក នភ ហង្សផលា,លោក យី ឆេងអ៊ូ និង អ្នកស្រី កែវ ច័ន្ទបូរណ៍ 320px|320px|

លោក យី ឆេងអ៊ួ ជាកវីនិពន្ធ និង ជាបណ្ណារក្សខ្មែរ ប្រចាំនៅអង្គការដើម្បីភាពញញឹមនៃកុមារ PSE (Pour Un Sourire d'Enfant)។

ជីវប្រវត្តិ
យី ឆេងអ៊ួ: ជីវិតនៅជាទារក

ជីវិតនៅជាទារក 
លោក យី ឆេងអ៊ួ មានឈ្មោះកំណើត ៣ ផ្សេងគ្នាគឺ រ៉ា ប៉េង និង ឆេងអ៊ួ។លោកមានកំណើតនៅរាត្រីថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ១៥កើត ខែផល្គុន ឆ្នាំ រោង ត្រូវនឹង ពាក់កណ្តាលខែមីនា ឆ្នាំ ១៩៧៦ ក្នុងខ្ទមឫស្សីប្រក់ស្បូវ ជាប់ឃ្លាំង ស្បៀងអាហារសហករណ៍នាសម័យប៉ុល ពត នៅតំបន់ខ្ពាំង(ទីកន្លែងអ្នកសច្ចំធ្វើសមាធិ តាំងសីល ចម្រើនធម៌) ស្ថិតក្នុងភូមិព្រៃគ្រី ស្រុកកំពង់លែង ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង (ដែលបច្ចុប្បន្នទីនោះ ត្រូវបានគេដាក់ ឈ្មោះថ្មីថា ភូមិព្រៃគ្រីត្បូង ទីរួមស្រុកជលគីរី)។ ទារកនេះ កើតមកមានសំណាងជាងគេ នៅក្នុងចំណោមទារកឯទៀត ដែលបានកើតដំណាលគ្នា គឺបាននៅជិតម្តាយមើលថែដោយផ្ទាល់ដៃ។ តែខ្វះសំណាង ហេតុថាមិនបានបៅដោះម្តាយគ្រប់គ្រាន់ដូចទារកឯទៀត ដែលម្តាយបាននៅក្បែរ។ ព្រោះថាម្តាយទារកនេះ លោកត្រូវមានភារៈមើលថែទារក ៣០ ទៅ ៤០ នាក់ផ្សេងទៀត ដែលម្តាយរបស់ពួកគេត្រូវទៅធ្វើការចោលបាត់ៗ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ តាមនិស្ស័យចិត្តធម៌ ម្តាយរបស់ទារកនេះ លោកតែងតែយកចិត្តទុកដាក់ថែទាំក្មេងផ្សេងទៀតបានល្អ ដូចជាកូនខ្លួនបង្កើតអីចឹងដែរ។ ជាក់ស្តែងក្រៅពីផ្តល់ចំណីអាហារ មើលថែសុខភាព ព្យាបាលជម្ងឺ ថែទាំការជុះនោម លោកក៏ឆ្លៀតចែករំលែកបំបៅដោះដល់កុមារឯទៀត ដែលកំពុងតែមានសុខភាពមិនល្អផងដែរ។ដោយទារកច្រើនពេក ឯការផ្តល់អាហាររូបត្ថមមិនគ្រប់គ្រាន់ពីសំណាក់បន ប៉ុលពត។ ទារកទាំងអស់តែងតែឈឺថ្កាត់ រាគរួស និងបាក់កម្លាំងជាប្រចាំ។ ចំណែកឯទារក ឆេង អ៊ួរក៏មិនខុសពីទារកឯទៀតដែរ គឺ ត្រូវបាក់កម្លាំង ទឹកមុខស្លេកស្លាំង ខ្លួនស្គមឃើញតែស្បែកដណ្តប់ឆ្អឹង ក្បាលធំ ពោះធំកំប៉េង ចុកពោះ រាគរួសស្ទើររាល់ថ្ងៃ និងស្រែកទារកចំណីជាប្រចាំ។ តាមការរៀបរាប់ឲ្យដឹងរបស់ម្តាយលោក ទារក ឆេងអ៊ួ បានទទួលទានទឹកដោះម្តាយបានតិចតួច អាហារប្រចាំថ្ងៃរបស់គេ គឺ បបររាវកក្លូកគ្មានអនាម័យ លាយគ្រាប់ពោតនិងស្លឹកផ្ទីរជាមួយផង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ទារកនេះមិនអាក់អន់ស្រពន់ចិត្តនឹងបបរបែបនេះដែរ។ ពេលទទួលទានអាហារ ម្តងៗទារកយើងតែងតែហូបអស់ៗពីចានជានិច្ច(មិនថាទឹកឬគោគ) ឯពោះនៅតែឃ្លានពន់ប្រមាណ។ មានពេលមួយនោះ ដោយទារកយើង មានសេចក្តីស្រេកឃ្លានខ្លាំងពេក ពេលហូបរបបអាហារខ្លួនអស់ពីចានហើយ ក៏តាំងសម្លឹងរំពៃរ៍ជុំវិញខ្លួន ក្រែងមានសល់អាហារខ្លះទៀត សម្រាប់បរិភោគបន្ត។ ចៃដន្យទារកយើងបានឃើញមានទារកម្នាក់ទៀត កំពុងយំង៉ក់ង មិនព្រមហូបរបបអាហារដែលមេដោះ (ម្តាយ ទារកយីឆេងអ៊ួ) បានចែកឲ្យសោះ ឃើញដូចនោះទារក ឆេងអ៊ួក៏បានស្ទុះវឹងទៅទាញរបបអាហារ(បបរ១ចាន)នោះយកមកហូបខ្លួនឯងទាល់តែអស់ធ្វើមិនដឹង។  ឃើញដូចនោះម្តាយទារកយើង លោកក៏សម្រេចរំលែករបបអាហារផ្ទាល់ខ្លួនសងទៅទារកដែលកំពុងង៉ក់ងនោះវិញទៅ។ តាមស្ថានភាពនៃការលំបាកបែបខាងលើនេះ បានបង្កការលំបាកនិងជំងឺរ៉ាំរ៉ៃជាច្រើនសម្រាប់សុខភាពរបស់ទារកយើង ជាក់ស្តែងគឺ ក្រពះរបស់ទារកយើង ត្រូវបានចុះខ្សោយសមត្ថភាពរំលាយអាហារយ៉ាងដំណំ ហើយក៏បានបង្កបញ្ហាលំបាកជាច្រើន រហូតដល់ខ្លួនធំពេញវ័យ។ ឆ្លងតាមការដំណាលរបស់ចាស់ៗ( ជីដូនជីតា ឳពុកម្តាយ មាមីង បងប្រុសបងស្រី ជនរួមជាតិខ្មែរ)ដែលបានឆ្លងកាត់ក្នុងរបបនេះ គឺជាមេរៀនមួយដែល ទារក ឆេងអ៊ួ ពេលធំដឹងក្តីឡើង បានចងចាំនិងតែងតែគិតគូរជានិច្ច ដើម្បីរកគន្លឹះនានា ដោះស្រាយនិងទប់ស្កាត់វិបត្តិផ្ទាល់ខ្លួន សង្គមគ្រួសារ និង ប្រទេសជាតិខ្មែរ ទាំងនៅបច្ចុប្បន្ន និង ទាំងនៅពេលអនាគត។ 
តើនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើងទៀតចំពោះ លោក យី ឆេងអ៊ួ នៅពេលដែលោកស្ថិតក្នុងវ័យជាកុមារ?
យី ឆេងអ៊ួ: កម្រិតវប្បធម៌

កម្រិតវប្បធម៌ 
បញ្ចប់ការសិក្សា

1.	ផ្នែកបរិញ្ញាបត្រ គ្រប់គ្រងពាណិជ្ជកម្មនៅ ឆ្នាំ ២០០១ នៅសាកលវិទ្យាល័យន័រតុន រាជធានីភ្នំពេញ។

2.	ផ្នែកសញ្ញាបត្រទុតិយភូមិ នៅសាលា ជម្ពូវ័ន រាជធានីភ្នំពេញ។

3.	ផ្នែកតែងនិពន្ធរឿងខ្លីសម្រាប់កុមាររយៈពេលមួយអាទិត្យពេញ ពីអង្គការ Room To Read 

4.	ផ្នែកនិទានរឿងសម្រាប់កុមារពីអង្គការ SVA (សន្តិស្ម័គ្រចិត្តជប៉ុន) រយៈពេល ៣ថ្ងៃពេញ។

5.	ផ្នែកតែងនិពន្ធវិញ្ញាសាវិញ្ញាណ ១០ ដោយអ្នកស្រី កែវ ច័ន្ទបូរណ៍ និង លោក នភ ហង្សផលា ៤ថ្ងៃពេញ។

6.	ផ្នែកតែងនិពន្ធ រឿងព្រេង និង កំណាព្យ ពីសមាគមន៍អក្សរសិល្ប៍ស៊ុយអែត និង អៀកឡង់ដ៏ ៣ថ្ងៃពេញ។

7.	ផ្នែកតែងនិពន្ធកំណាព្យ រឿងព្រេង រឿងប្រលោមលោកពីអ្នកនិពន្ធ៖ អ្នកស្រី កែវ ច័ន្ទបូរណ៍ អ្នកស្រី ប៉ាល់វណ្ណារីរក្ស លោកស្រី Laura កញ្ញា Anna Matson កញ្ញា Kalinda លោក នភ ហង្សផលា កវី វ៉ែន សុន រយៈពេល ១០ថ្ងៃ។

8.	វគ្គគ្រប់គ្រងបណ្ណាល័យពីបណ្ណាល័យហ៊ុន សែន សាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ។

9.	វគ្គគ្រប់គ្រងបណ្ណាល័យពីអង្គការសន្តិស្ម័គ្រចិត្តជប៉ុន (SVA)។

10.	វគ្គគ្រប់គ្រងរដ្ឋបាល គ្រប់គ្រងទីផ្សារ គ្រប់គ្រងគម្រោង ជំនាញទំនាក់ទំនង ជំនាញចិត្តសាស្ត្រ.....ជាច្រើនវគ្គទៀត។
-	ការចូលរួម

សិក្ខាសាលាទាក់ទងនឹងការលើកម្ពស់ វិស័យអក្សរសាស្ត្រ អក្សរសិល្ប៍ ការលើកកំពស់ការអាន ការលើកកម្ពស់សិទ្ធិកុមារ និង សិទ្ធិស្ត្រីជាច្រើនលើកចាប់តាំងពីឆ្នាំ ២០០៨មក ជាមួយនឹងសមាគម នូហាច សមាគមអក្សរសិល្ប៍ស៊ុយអែត សហព័ន្ធអភិវឌ្ឍសៀវភៅនៅកម្ពុជា មជ្ឈមមណ្ឌលវប្បធម៌ភាសាបារាំង...។
យី ឆេងអ៊ួ: កម្រិតយល់ដឹងលើភាសា

កម្រិតយល់ដឹងលើភាសា 
1.	ភាសាខ្មែរ ជាភាសាកំនើត អាចប្រើបានជាផ្លូវការទី១

2.	ភាសាអង់គ្លេស៖ ប្រើការជាផ្លូវការទី២

3.	ភាសាបារាំងអាចប្រើការបានកម្រិតទី៣

4.	ភាសាចិន៖ ចេះអាន ភីងអ៊ីង និយាយនិងស្តាប់បានខ្លះ

5.	ភាសាវៀតណាម៖ ចេះអាន

6.	ភាសាដទៃ៖ ជប៉ុន កូរ៉េ ថៃ អេស្បាញ ធ្លាប់រៀន
យី ឆេងអ៊ួ: កម្រិតបចេ្ចកទេស

កម្រិតបចេ្ចកទេស 
1.	ការងារគ្រប់គ្រងបណ្ណាល័យ 

2.	ការងារដឹកនាំនិងគ្រប់គ្រងគម្រោង 

3.	ការងាររដ្ឋបាលនិងទំនាក់ទំនង 

4.	ការងារបង្រៀន៖ ចំណេះទូទៅ ជំនាញគ្រប់គ្រងបណ្ណាល័យ ភាសាបរទេស កីឡាអៃគីដូ គ្រប់គ្រងរដ្ឋបាលការស្រាវជ្រាវតាមប្រព័ន្ធអ៊ិនធើណែតនិងពាណិជ្ជកម្ម ។

5.	ការងារប្រឹក្សាលើការសិក្សារបស់សិស្ស 

6.	ការបើកបរឡាន (ឡានប្រភេទធុនកណ្តាល)

 បទពិសោធន៍ការងារ
យី ឆេងអ៊ួ: ការងារជាគ្រូបង្រៀន

ការងារជាគ្រូបង្រៀន 

1.	ធ្លាប់បង្រៀន៖ មុខវិជ្ជា គណិត ភាសាអង់គ្លេស ភាសាបារាំង ភាសាខ្មែរ រូបវិទ្យា គីមី ជីវវិទ្យា 

2.	កំពុងបង្រៀន៖ មុខវិជ្ជាគ្រប់គ្រងបណ្ណាល័យ គ្រប់គ្រងគម្រោង គ្រប់គ្រងពាណិជ្ជកម្ម គ្រប់គ្រងរដ្ឋបាល និងកីឡា អៃគីដូ។
យី ឆេងអ៊ួ: ការងារជាអាជីពដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់

ការងារជាអាជីពដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់ 
1.	ធ្លាប់ជាមន្ត្រីទំនាក់ទំនងសាធារណៈនៃអង្គការដើម្បីភាពញញឹមនៃកុមារ។

2.	រៀបចំវគ្គបណ្តុះបណ្តាលតែងនិពន្ធសម្រាប់សិស្សអង្គការដើម្បីភាពញញឹមនៃកុមារ។

3.	រៀបចំដំណើរទស្សនៈកិច្ចសិក្សា សិក្ខាសាលាសម្រាប់សិស្សអង្គការដើម្បីភាពញញឹមនៃកុមារ។

4.	បង្ហាញបទពិសោធការងារគ្រប់គ្រងបណ្ណាល័យដល់បណ្ណារក្សរដ្ឋាភិបាលមកពីគ្រប់ខេត្តក្រុងនៃព្រះរាជាណាចក្រ កម្ពុជាក្រោមជំនួយឧបត្ថម្ភរបស់អង្គការ មូលនិធិអាស៊ី។

5.	រៀបចំនិងដឹកនាំគម្រោង សំដែងកីឡា ល្បុក្កតោ អៃគីដូនិងតៃក្វាន់ដូបានជាច្រើនលើក។

6.	រៀបចំនិងដឹកនាំកម្មវិធីទិវានៃការអាន ពិពណ៌ការងារ ពិធីអបអរបុណ្យចូលឆ្នាំខ្មែរនៅអង្គការដើម្បីភាពញញឹម នៃកុមារ។
យី ឆេងអ៊ួ: ការងារជាអាជីពកំពុងអនុវត្ត

ការងារជាអាជីពកំពុងអនុវត្ត 
1.	បច្ចុប្បន្នជាបណ្ណារក្សនៃអង្គការដើម្បីភាពញញឹមនៃកុមារ។

2.	គ្រូឧទ្ទេសនាមលើការងារបច្ចេកទេសនិងគ្រប់គ្រងបណ្ណាល័យ។
យី ឆេងអ៊ួ: សកម្មភាពក្នុងសង្គម

សកម្មភាពក្នុងសង្គម 
1.	អ្នកប្រធានសមាគមសិក្សា

2.	ជាប្រធានកម្មវិធីកីឡាប្រយុទ្ធ (ល្បុក្កតោ អៃគីដូ និង តេក្វាន់ដូ)នៃអង្គការដើម្បីភាពញញឹមនៃកុមារ

3.	ជាសមាជិកនាយកប្រតិបត្តិ សមាគមអៃគីដូកម្ពុជា (លើការងារផ្សព្វផ្សាយ)

4.	ជាសមាជិកនាយកប្រតិបត្តិ សភាល្បុក្កតោកម្ពុជា ។

5.	ដឹកនាំនិងបំផុសឲ្យសិស្សចេះសិក្សាជាក្រុមដោយខ្លួនឯង។
យី ឆេងអ៊ួ: ស្នាដៃតែងនិពន្ធ បកប្រែ និងរៀបរៀង

ស្នាដៃតែងនិពន្ធ បកប្រែ និងរៀបរៀង 

1.	រឿងព្រេងខ្លីមួយរឿងឈ្មោះថា«ទេពធីតាម្តាយ» សម្រាប់សុំសិទ្ធចូលវគ្គសិក្សា ជាមួយនឹងអង្គការ Room To Read ឈ្មោះរឿង។

2.	ធ្លាប់បកប្រែសម្រួល៖ រឿងព្រេងពីភាសាវៀតណាមមកភាសាខ្មែរបានចំនួនមួយរឿង គឺរឿង កុមារីឃ្វាលទា។

3.	កំណាព្យ៖ បទពាក្យប្រាំពីរ បទពាក្យប្រាំបី បទកាកគតិ ជាច្រើនបទ។

4.	ចំរៀង៖ ប្រជាប្រិយខ្មែរជាច្រើនបទ។
យី ឆេងអ៊ួ: ទស្សនៈវិស័យផ្ទាលខ្លួន

ទស្សនៈវិស័យផ្ទាលខ្លួន 

-រស់ គឺរៀន

-មានជីវិត គឺមានក្តីសង្ឃឹម តាមររយៈការបង្រៀនអ្នកនិងបានរៀនសូត្របន្ថែម ។

-ផ្តល់ចំណេះដឹងគឺជាការជួយសង្រ្គោះមនុស្សដ៏ពិតប្រាកដមួយ។

-ចង់កាត់បន្ថយភាពក្រីក្រ ត្រូវផ្តល់ចំណេះដឹង និងទទួលចំណេះដឹងឱ្យបានច្រើនពីគ្នាទៅវិញទៅមក។

-ចិត្តល្អប្រសើរជាងរូបសម្ផស្ស។

-ភាសារលត់ ជាតិរលាយ ភាសារីកសាយ ជាតិថ្កុំថ្កើង។

-ការតែងនិព្ធ គឺជាការថែរក្សានូវមត៌កមនុស្សជាតិ។

-អតីតកាលជូរចត់ បច្ចុប្បន្នស៊ូហត់ អនាគតរុងរឿង។

-ដួងចិត្ត រាងកាយមាំមួន។

-មានតែស្នាដៃ និងសេចក្តីល្អប៉ុណ្ណោះទេ ដែលមិនព្រមស្លាប់ទៅតាមមា្ចស់។(ក្នុងលោកនេះ)
យី ឆេងអ៊ួ: ក្ដីប្រាថ្នារបស់អ្នកនិពន្ធ

ក្ដីប្រាថ្នារបស់អ្នកនិពន្ធ 
នៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នកនិពន្ធក្ដីប្រាថ្នារបស់ពូកលោកគឺចង់ស្នាដៃរបស់ខ្លូនត្រួវបានផ្សព្វផ្សាយយ៉ាងទូលំទូលាយដល់អ្នកអាន ឬសាធារណៈជនអ្នកអាន។ដូច្នេះដើម្បីឲ្យស្នាដៃទាំងនោះក្លាយជាស្នាដៃដែលត្រូវបានប្រជាជនភាគច្រើបានអាន បានសិក្សាបន្ដ លុះត្រាណាតែ

1.	ស្នាដៃទាំងនោះត្រូចបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីតថភាពសង្គមនៃមហាជនទូទៅ

2.	ស្នាដៃទាំងនោះត្រូវមានសរសេរឡើងដោយពាក្យរាយ ប្រកបដោយអត្ថន័យ ខ្លឹមសារ អត្ថរូប អត្ថរសជ្រាលជ្រៅសម្រាប់មហាជន។ការសរសេរពុំបានប្រើពាក្យស្មុគស្មាញច្រើន។ការសរសេរទាំងនោះបំរើឲ្យមហាជនគ្រប់វ័យគ្រប់ឋានៈ។

3.	លុះត្រាតែស្នាដៃទាំងនោះផ្ដល់ភាពវិជ្ជមានច្រើនដល់អ្នកអាន ឬ មហាជនទូទៅ  ច្រើនជំនាន់។

4.	ស្នាដៃទាំងនោះជាស្នាដៃដែលមានលក្ខណៈជាសាកលស្របតាមចំនូលចិត្ត  មនុស្សល្អគ្រប់ជាតិសាសន៏។

5.	ជាស្នាដៃដែលបានបំរើឲ្យប្រពៃណី ទំនៀមទំលាប់ វប្បធម៌ អរិយធម៌(ទេសចរណ៏ ការអប់រំ) មនុស្សធម៌ សេដ្ឋកិច្ច ពាណិជ្ជកម្ម សុច្ចរិក អក្សរសាស្រ្ដ អក្សរសិល្ប៏នៃជាតិសាសន៏មួយពិតប្រាកដ។

6.	លុះត្រាតែស្នាដៃទាំងនោះជាស្នាដៃដែលបានបំរើឲ្យមហាជនទូទៅភាគច្រើនជាពិសេស អ្នកក្រីក្រ ឬ រាស្រ្ដសាមញ្ញ។

ក្ដីប្រាថ្នា

-	សុខភាព 

-ចំនេះវិជ្ជា 

-ការលើកស្ទួយការអាននៅកម្ពុជា 

-ការលើកស្ទួយសីលធម៌ មនុស្សធម៌

-	ប្រពៃណីវប្បធម៌ឬអរិយធម៌ អក្សរសាស្រ្ដ អក្សរសិល្ប៏ខ្មែរ 

-	ការលើកស្ទួយកម្រិតជីវភាពប្រជាជនឋ្មែរឲ្យបានរុងរឿង

-	ការថែរក្សាមត៌កខ្មែរឲ្យបានគង់វង្ស និងរុងរឿង។ 

-	សុភមង្គលក្នុងគ្រួសារ  -ការចែករំលែកបទពិសោធន៏ដល់ក្មេងជំនាន់ក្រោយ

-	ចលនាយុវជនដើម្បីសន្ដិភាព ការអប់រំ និង សេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ(យុវជនស្មគ្រចិត្ត យុវជនជួយខ្លួនឯង យុវជនជួយកុមារ យុវជនជួយមនុស្សចាស់)

-	បង្កើតអង្គការយុវជនដើម្បីមនុស្សធម៌ ការអប់រំ និងសេដ្ឋកិច្ចកម្ពុជា។

-	គ្រឹះស្ថានឥណទានខ្នាតតូចសម្រាប់ប្រជាជនខ្មែរ

-	សិប្បកម្មសម្រាប់ស្នាដៃសិល្ប៏ខ្មែរ

-	សាលាអក្ខកម្មស្មគ្រចិត្ត

-	សាលាចំនេះទូទៅ ជំនាញ មហាវិទ្យាល័យកម្ពុជា 

-	សមាគមន៏បណ្ណារក្សខ្មែរ(ភូមិមួយ បណ្ណាល័យមួយ គ្រួសារ១ បណ្ណាលួយ១)

-	បណ្ណាល័យសាធារណៈ ពហុវប្បធម៌(ភាសាខ្មែរ និង ភាសាបរទេស ៨)

-	បណ្ណាល៧យអាណាចក្រអង្គរសម្រាប់រាស្រ្ដខ្មែរ

-	អជីពជាអ្នកនិពន្ធ  អ្នកការសែត  (ចំរៀង  កំនាព្យ  រឿងព្រេង  ប្រលោមលោក  អក្សរសាស្រ្ដ )

-	មជ្ឃមណ្ឌលផ្សព្វផ្សាយវប្បធម៌ខ្មែរ

-	មជ្ឃមណ្ឌលស្រាវជ្រាវវប្បធម៌សាកល(ពាណិជ្ជកម្ម ទេសចរណ៏ ការអប់រំ  គរុកោសល្យ)

-	មជ្ឃមណ្ឌ់លលើកស្ទួយពាណិជ្ជកម្ម និងកសិកម្មខ្មែរ

-	មជ្ឃមណ្ឌសម្រាប់ការងារស្មគ្រចិត្តកម្ពុជា។

ជីវិតយុវ័យ៖   

ឪពុកត្រូវសុំសីល ឈប់រកស៊ីកាប់សម្លាប់សត្វឈប់លក់ដូរអ្វីទាំងអស់។ ម្តាយមានជំងឺប្រចាំកាយ ទទួលបន្ទុកមើលថែប្អូនប្រុសស្រី ដែលកំពុងនៅតូច។ ត្រូវរៀនផ្លោះថ្នាក់ និង បង្រៀនគេឯងទៀត។ ត្រូវឆ្លៀតរកលុយបន្ថែមសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារ។ ត្រូវទប់ទល់ជាមួយនឹងការឈ្នានីសរបស់អ្នកជិតខាងអាក្រក់មួយចំនួន ត្រូវនៅស៊ីឈ្នួលឥតថ្លៃជាមួយឪពុកមា ម្តាយមីង... ត្រូវជម្នះនិងជំងឺប្រចាំកាយរបស់ខ្លួន។ ត្រូវធ្វើដំណើរទៅសាលារៀនក្នុងរយៈចំងាយឆ្ងាយ។ ត្រូវស្វែងរកលុយកាក់មកបង្គ្រប់ ការរៀនសូត្រ។ ត្រូវចាកចេញពីផ្ទះ ឃ្លាតពីគ្រួសារទៅរស់នៅជាមួយឪពុកមា ព្រោះតែការសិក្សា និង ជីវភាពខ្សត់ខ្សោយ ដោយសារបងប្អូនច្រើនពេក(៨នាក់)។
•	ផ្លោះថ្នាក់៖ ហេតុអ្វីចាំបាច់ផ្លោះថ្នាក់?
•	រៀនខ្សោយ៖	ហេតុអ្វីរៀនខ្សោយ?
•	រៀនពូកែ៖ ធ្វើដូចម្តេចទើបរៀនពូកែបាន?
•	ឪពុកបង្រៀនបែបថ្នាក់អក្ខរកម្ម			.ព្យាយាម ការប្តេជ្ញាចិត្តខ្ពស់
•	ចង់ចេះចង់ដឹងខ្លាំង	យកចិត្តទុកដាក់. ឱកាសរៀន
•	ឪពុកមានពេលបង្រៀនកូន			.យល់ពីការលំបាកគ្រោះមិនចេះអក្សរ
•	ខ្មាស់គេខ្លាំង
យី ឆេងអ៊ួ: កម្រងស្នាដៃ

កម្រងស្នាដៃ 

ប្រជុំកំណាព្យសិក្សា (១)

ប្រជុំកំណាព្យសិក្សា (២)

ប្រជុំកំណាព្យសិក្សា (៣)

 ប្រជុំកំណាព្យ (៤)

​ប្រជុំកំណាព្យសិក្សា (៥)

ចែកចាយចំណេះ

ឈប់រៀន រៀនមិនឈប់ 

 ផ្ទះខ្មែរ

ស្នូរទឹកភ្លៀង

ភ្ជុំទៅវត្តណា? 

គំរូសង្គម

យើងសម្អាតផ្ទះ

កកើតជាខ្មែរ

ភ្ជុំបិណ្ឌទំនៀមខ្មែរ 

សង្ឃឹមផលថ្មី 

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកល្បីឈ្មោះរបស់ខ្មែរ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកនិពន្ធ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកនិពន្ធខ្មែរ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រជាជនអាស៊ី
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកនិពន្ធល្បី
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកនិពន្ធនាសតវត្សទី២០
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកអប់រំ
យីងយង់ យ៉តប៊ួង៉ាម

យីងយង់ យ៉តប៊ួង៉ាមยิ่งยง ยอดบัวงาม กับชีวิตที่ไม่เคยถูกผู้หญิงทิ้ง'ยิ่งยง-ดาว' ร่วมโปรโมทซีรี่ส์ กระตุ้น ปชช. เข้าถึง 'กองทุนยุติธรรม' เพิ่ม (,) កើតថ្ងៃទី២៥​ ខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩៦២) ជាអ្នកចម្រៀងលូកធុងថៃ គាត់ត្រូវបានគេពេញនិយមដោយបទចម្រៀង​ "สมศรี 1992 (សុមស៊ី ១៩៩២)"
យីងយង់ យ៉តប៊ួង៉ាម: ការងារចម្រៀង

ការងារចម្រៀង 

 អាល់ប៊ុមស្ទូឌីយោ 

 1992 -1997 : Ying Yong Mar Laew Vol.1-8 (ยิ่งยงมาแล้ว ชุดที่ 1–8)

 ការងារចម្រៀងដោយផ្នែក 

 Som Sri 1992 (สมศรี 1992)
 Ying Yong Ma Laew (ยิ่งยงมาแล้ว)
 Ai Num Lieng Kwai (ไอ้หนุ่มเลี้ยงควาย)
 Chang Thong Rong Hai (ช่างทองร้องไห้)
 Taxi Gub Nang Lom (แท็กซี่กับนางโลม)
 Fao Rak Fao Khoi (เฝ้ารักเฝ้าคอย)
 Aok Hak Pro Rak Miea (อกหักเพราะรักเมีย)
 Pood Hai Roo Rueng Bang (พูดให้รู้เรื่องบ้าง)
 Num Surin Rak Sao Surat (หนุ่มสุรินทร์รักสาวสุราษฎร์)
 Pom Took Prak Pram (ผมถูกปรักปรำ)
 Kin Ya Pid Song (กินยาผิดซอง)
 Khoe Nguen Miea Pai Sia Kha Hong (ขอเงินเมียไปเสียค่าห้อง)
 Kan Truem Ska (กันตรึมสกา)
 Koei Nong Yeam Thee Bor Kor Sor (คอยน้องแย้​มที่ บ.ข.​ส​)
យីងយង់ យ៉តប៊ួង៉ាម: អាល់ប៊ុមស្ទូឌីយោ

អាល់ប៊ុមស្ទូឌីយោ 

 1992 -1997 : Ying Yong Mar Laew Vol.1-8 (ยิ่งยงมาแล้ว ชุดที่ 1–8)
យីងយង់ យ៉តប៊ួង៉ាម: ការងារចម្រៀងដោយផ្នែក

ការងារចម្រៀងដោយផ្នែក 

 Som Sri 1992 (สมศรี 1992)
 Ying Yong Ma Laew (ยิ่งยงมาแล้ว)
 Ai Num Lieng Kwai (ไอ้หนุ่มเลี้ยงควาย)
 Chang Thong Rong Hai (ช่างทองร้องไห้)
 Taxi Gub Nang Lom (แท็กซี่กับนางโลม)
 Fao Rak Fao Khoi (เฝ้ารักเฝ้าคอย)
 Aok Hak Pro Rak Miea (อกหักเพราะรักเมีย)
 Pood Hai Roo Rueng Bang (พูดให้รู้เรื่องบ้าง)
 Num Surin Rak Sao Surat (หนุ่มสุรินทร์รักสาวสุราษฎร์)
 Pom Took Prak Pram (ผมถูกปรักปรำ)
 Kin Ya Pid Song (กินยาผิดซอง)
 Khoe Nguen Miea Pai Sia Kha Hong (ขอเงินเมียไปเสียค่าห้อง)
 Kan Truem Ska (กันตรึมสกา)
 Koei Nong Yeam Thee Bor Kor Sor (คอยน้องแย้​มที่ บ.ข.​ส​)
យីជីង (ព្រះសង្ឃ)

ស្តាំ|រូបភាពតូច| ផែនទីធ្វើដំណើររបស់ យីជីង នៃសតវត្សទី 7 ។
យីជីង (៦៣៥–៧១៣គ.ស.) ដែលពីមុន ត្រូវបានសរសេរជាភាសារ៉ូម៉ាំង ថា  ឬ  . កើត Zhang Wenming គឺជា ព្រះសង្ឃ ចិន សម័យថាង ដែលល្បីល្បាញជាអ្នកធ្វើដំណើរនិងអ្នកបកប្រែ។ គណនីរបស់គាត់អំពីការធ្វើដំណើររបស់គាត់គឺជាប្រភពដ៏សំខាន់មួយសម្រាប់ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃនគរមជ្ឈិមសម័យតាម បណ្តោយផ្លូវសមុទ្រ រវាងប្រទេសចិន និងឥណ្ឌា ជាពិសេស ស្រីវិជ័យ ក្នុង ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី ។ គាត់ក៏បានផ្តល់គណនីនៃសម័យ គុប្ត ។ ជានិស្សិតនៃសកលវិទ្យាល័យពុទ្ធសាសនិកនៅ Nālandā (ឥឡូវនៅ Bihar ប្រទេសឥណ្ឌា) គាត់ក៏ទទួលខុសត្រូវចំពោះការបកប្រែ អត្ថបទព្រះពុទ្ធសាសនា ជាច្រើនពី សំស្រ្កឹត និង បាលី ទៅជា ភាសាចិន ផងដែរ។
យីជីង (ព្រះសង្ឃ): ដំណើរ

ដំណើរ 

 ទៅ ស្រីវិជ័យ និង នាលន្ដា 
យីជីង ឈ្មោះកើត  ។ គាត់បានក្លាយជាព្រះសង្ឃនៅអាយុ 14 ឆ្នាំហើយជាអ្នកកោតសរសើររបស់ Faxian ដែលជាព្រះសង្ឃដ៏ល្បីល្បាញដែលបានធ្វើដំណើរទៅប្រទេសឥណ្ឌានៅសតវត្សទី 4 និងទី 5 នៃគ.ស។ ដោយបានផ្តល់មូលនិធិដោយអ្នកមានគុណដែលមិនស្គាល់ម្នាក់ឈ្មោះ Fong គាត់បានសម្រេចចិត្តទៅទស្សនាសកលវិទ្យាល័យពុទ្ធសាសនាដ៏ល្បីល្បាញ នាលន្ដា នៅ ទីក្រុង Bihar ប្រទេសឥណ្ឌា ដើម្បីសិក្សាបន្ថែម អំពីព្រះពុទ្ធសាសនា ។ ដោយធ្វើដំណើរតាមទូកចេញពី ក្វាងចូវ គាត់បានទៅដល់ ស្រីវិជ័យ ( Palembang នៅ កោះស៊ូម៉ាត្រា ) បន្ទាប់ពី 22 ថ្ងៃ ជាកន្លែងដែលគាត់បានចំណាយពេល 6 ខែបន្ទាប់ដើម្បីរៀនវេយ្យាករណ៍ សំស្រ្កឹត និង ភាសាម៉ាឡេ ។ គាត់​បាន​បន្ត​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ប្រជាជាតិ ​ម៉ាឡាយូ និង​កិតេ ( កេដា )។

នៅឆ្នាំ 673 បន្ទាប់ពីដប់ថ្ងៃនៃការធ្វើដំណើរបន្ថែមគាត់បានទៅដល់ "នគរអាក្រាត" (ភាគនិរតីនៃ ស៊ូ ) ។ យីជីង បានកត់ត្រាចំណាប់អារម្មណ៍របស់គាត់ចំពោះ "ប្រជាជន កុនលុន" ដោយប្រើពាក្យចិនបុរាណសម្រាប់ជនជាតិម៉ាឡេ។ ជន​ជាតិ​កុនលុន​មាន​សក់​រួញ សប្បុរខ្មៅ ជើង​ទទេ និង​ស្លៀក ​សារុង ។ បន្ទាប់​មក​លោក​បាន​ទៅ​ដល់​ឆ្នេរ​សមុទ្រ​ខាង​កើត​នៃ ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា ជា​កន្លែង​ដែល​លោក​បាន​ជួប​នឹង​ព្រះសង្ឃ​មួយ​អង្គ ហើយ​ស្នាក់​នៅ​មួយ​ឆ្នាំ​ដើម្បី​សិក្សា ​ភាសា​សំស្ក្រឹត ។ ក្រោយមក​អ្នក​ទាំងពីរ​បាន​ដើរ​តាម​ក្រុម​ឈ្មួញ​មួយ​ក្រុម ហើយ​បាន​ទៅ​មើល​នាយក​សាលា​ចំនួន ៣០ ផ្សេង​ទៀត។ ពាក់​កណ្តាល​ផ្លូវ​ទៅនាលន្ដា, យីជីង បាន​ធ្លាក់​ខ្លួន​ឈឺ​និង​មិន​អាច​ដើរ​បាន។ បន្តិចម្ដងៗគាត់ត្រូវបានក្រុមទុកចោល។ ទ្រង់​បាន​យាង​ទៅ​ស្រុក​នាលន្ដា ដែល​ទ្រង់​គង់​នៅ​អស់ ១១ ឆ្នាំ។[ ត្រូវការដកស្រង់ ]

យីជីង ហាក់ដូចជាបានបញ្ជាក់ផងដែរថាអធិរាជមួយដែលមានឈ្មោះថា "Che-li-ki-to" បានសាងសង់វត្តព្រះពុទ្ធនៅ បេងហ្គាល់ កាលពី 500 ឆ្នាំមុន Che-li-ki-to ត្រូវបានកំណត់ថាជា ស្រីគុប្ត ប៉ុន្តែគណនីរបស់ យីជីងភាគច្រើន។ ខុសព្រោះវាផ្ទុយនឹងកាលបរិច្ឆេទដែលបានស្នើឡើងសម្រាប់ ស្រីគុប្ត ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់មិនគួរត្រូវបានគេយកតាមព្យញ្ជនៈទេ ព្រោះគាត់គ្រាន់តែ "និយាយប្រពៃណីប្រាប់គាត់ដោយមនុស្សចាស់"  ដូច្នេះធ្វើឱ្យគាត់មិនគួរទុកចិត្ត។   អ្នកប្រាជ្ញសម័យទំនើបជាច្រើនបានច្រានចោលគណនីរបស់គាត់អំពីវត្តអារាមព្រះពុទ្ធសាសនាផងដែរ។  

 ត្រឡប់ទៅ ស្រីវិជ័យ វិញ 
នៅឆ្នាំ 687 យីជីងបានឈប់នៅ ស្រីវិជ័យ តាមផ្លូវរបស់គាត់ត្រលប់ទៅ ថាង ។ នៅពេលនោះ ប៉ាឡឹមបាង ជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃព្រះពុទ្ធសាសនា ដែលអ្នកប្រាជ្ញបរទេសបានប្រមូលផ្តុំគ្នា ហើយ យី ជីង បានស្នាក់នៅទីនោះអស់រយៈពេលពីរឆ្នាំ ដើម្បីបកប្រែគម្ពីរពុទ្ធសាសនាសំស្ក្រឹតដើមទៅជាភាសាចិន។ នៅឆ្នាំ ៦៨៩ គាត់បានត្រលប់ទៅក្វាងចូវវិញ ដើម្បីទទួលបានទឹកថ្នាំ និងក្រដាស[ ត្រូវការដកស្រង់ ] ( ស្រីវិជ័យ មិនមានក្រដាស និងទឹកខ្មៅនៅពេលនោះ។ ) ហើយបានត្រឡប់ទៅ  ស្រីវិជ័យ ម្តងទៀតក្នុងឆ្នាំដដែល។

 ត្រឡប់ទៅប្រទេសចិនវិញ 
នៅឆ្នាំ 695 គាត់បានបំពេញការងារបកប្រែទាំងអស់ ហើយទីបំផុតបានត្រឡប់ទៅប្រទេសចិនវិញនៅឯ ទីក្រុង Luoyang ហើយទទួលបានការស្វាគមន៍យ៉ាងក្រៃលែងពីអធិរាជ Wu Zetian ។ ការធ្វើដំណើរសរុបរបស់គាត់បានចំណាយពេល 25 ឆ្នាំ។ គាត់បាននាំយកអត្ថបទព្រះពុទ្ធសាសនាចំនួន ៤០០ មកបកប្រែជាភាសាចិនវិញ។  

កំណត់ត្រានៃការអនុវត្តព្រះពុទ្ធសាសនាដែលបានផ្ញើមកផ្ទះពីសមុទ្រភាគខាងត្បូង និង ដំណើរធម្មយាត្រារបស់ព្រះសង្ឃនៃរាជវង្សថាង គឺជាសៀវភៅកំណត់ហេតុការធ្វើដំណើរដ៏ល្អបំផុតចំនួនពីររបស់យីជីង ដោយពិពណ៌នាអំពីដំណើរផ្សងព្រេងរបស់គាត់ទៅកាន់  ស្រីវិជ័យ និងប្រទេសឥណ្ឌា ដោយរាយការណ៍អំពីសង្គមនៃប្រទេសឥណ្ឌា របៀបរស់នៅរបស់ប្រជាជនក្នុងតំបន់ផ្សេងៗគ្នា។, និងច្រើនទៀត។
យីជីង (ព្រះសង្ឃ): ទៅ ស្រីវិជ័យ និង នាលន្ដា

ទៅ ស្រីវិជ័យ និង នាលន្ដា 
យីជីង ឈ្មោះកើត  ។ គាត់បានក្លាយជាព្រះសង្ឃនៅអាយុ 14 ឆ្នាំហើយជាអ្នកកោតសរសើររបស់ Faxian ដែលជាព្រះសង្ឃដ៏ល្បីល្បាញដែលបានធ្វើដំណើរទៅប្រទេសឥណ្ឌានៅសតវត្សទី 4 និងទី 5 នៃគ.ស។ ដោយបានផ្តល់មូលនិធិដោយអ្នកមានគុណដែលមិនស្គាល់ម្នាក់ឈ្មោះ Fong គាត់បានសម្រេចចិត្តទៅទស្សនាសកលវិទ្យាល័យពុទ្ធសាសនាដ៏ល្បីល្បាញ នាលន្ដា នៅ ទីក្រុង Bihar ប្រទេសឥណ្ឌា ដើម្បីសិក្សាបន្ថែម អំពីព្រះពុទ្ធសាសនា ។ ដោយធ្វើដំណើរតាមទូកចេញពី ក្វាងចូវ គាត់បានទៅដល់ ស្រីវិជ័យ ( Palembang នៅ កោះស៊ូម៉ាត្រា ) បន្ទាប់ពី 22 ថ្ងៃ ជាកន្លែងដែលគាត់បានចំណាយពេល 6 ខែបន្ទាប់ដើម្បីរៀនវេយ្យាករណ៍ សំស្រ្កឹត និង ភាសាម៉ាឡេ ។ គាត់​បាន​បន្ត​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ប្រជាជាតិ ​ម៉ាឡាយូ និង​កិតេ ( កេដា )។

នៅឆ្នាំ 673 បន្ទាប់ពីដប់ថ្ងៃនៃការធ្វើដំណើរបន្ថែមគាត់បានទៅដល់ "នគរអាក្រាត" (ភាគនិរតីនៃ ស៊ូ ) ។ យីជីង បានកត់ត្រាចំណាប់អារម្មណ៍របស់គាត់ចំពោះ "ប្រជាជន កុនលុន" ដោយប្រើពាក្យចិនបុរាណសម្រាប់ជនជាតិម៉ាឡេ។ ជន​ជាតិ​កុនលុន​មាន​សក់​រួញ សប្បុរខ្មៅ ជើង​ទទេ និង​ស្លៀក ​សារុង ។ បន្ទាប់​មក​លោក​បាន​ទៅ​ដល់​ឆ្នេរ​សមុទ្រ​ខាង​កើត​នៃ ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា ជា​កន្លែង​ដែល​លោក​បាន​ជួប​នឹង​ព្រះសង្ឃ​មួយ​អង្គ ហើយ​ស្នាក់​នៅ​មួយ​ឆ្នាំ​ដើម្បី​សិក្សា ​ភាសា​សំស្ក្រឹត ។ ក្រោយមក​អ្នក​ទាំងពីរ​បាន​ដើរ​តាម​ក្រុម​ឈ្មួញ​មួយ​ក្រុម ហើយ​បាន​ទៅ​មើល​នាយក​សាលា​ចំនួន ៣០ ផ្សេង​ទៀត។ ពាក់​កណ្តាល​ផ្លូវ​ទៅនាលន្ដា, យីជីង បាន​ធ្លាក់​ខ្លួន​ឈឺ​និង​មិន​អាច​ដើរ​បាន។ បន្តិចម្ដងៗគាត់ត្រូវបានក្រុមទុកចោល។ ទ្រង់​បាន​យាង​ទៅ​ស្រុក​នាលន្ដា ដែល​ទ្រង់​គង់​នៅ​អស់ ១១ ឆ្នាំ។[ ត្រូវការដកស្រង់ ]

យីជីង ហាក់ដូចជាបានបញ្ជាក់ផងដែរថាអធិរាជមួយដែលមានឈ្មោះថា "Che-li-ki-to" បានសាងសង់វត្តព្រះពុទ្ធនៅ បេងហ្គាល់ កាលពី 500 ឆ្នាំមុន Che-li-ki-to ត្រូវបានកំណត់ថាជា ស្រីគុប្ត ប៉ុន្តែគណនីរបស់ យីជីងភាគច្រើន។ ខុសព្រោះវាផ្ទុយនឹងកាលបរិច្ឆេទដែលបានស្នើឡើងសម្រាប់ ស្រីគុប្ត ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់មិនគួរត្រូវបានគេយកតាមព្យញ្ជនៈទេ ព្រោះគាត់គ្រាន់តែ "និយាយប្រពៃណីប្រាប់គាត់ដោយមនុស្សចាស់"  ដូច្នេះធ្វើឱ្យគាត់មិនគួរទុកចិត្ត។   អ្នកប្រាជ្ញសម័យទំនើបជាច្រើនបានច្រានចោលគណនីរបស់គាត់អំពីវត្តអារាមព្រះពុទ្ធសាសនាផងដែរ។
យីជីង (ព្រះសង្ឃ): ត្រឡប់ទៅ ស្រីវិជ័យ វិញ

ត្រឡប់ទៅ ស្រីវិជ័យ វិញ 
នៅឆ្នាំ 687 យីជីងបានឈប់នៅ ស្រីវិជ័យ តាមផ្លូវរបស់គាត់ត្រលប់ទៅ ថាង ។ នៅពេលនោះ ប៉ាឡឹមបាង ជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃព្រះពុទ្ធសាសនា ដែលអ្នកប្រាជ្ញបរទេសបានប្រមូលផ្តុំគ្នា ហើយ យី ជីង បានស្នាក់នៅទីនោះអស់រយៈពេលពីរឆ្នាំ ដើម្បីបកប្រែគម្ពីរពុទ្ធសាសនាសំស្ក្រឹតដើមទៅជាភាសាចិន។ នៅឆ្នាំ ៦៨៩ គាត់បានត្រលប់ទៅក្វាងចូវវិញ ដើម្បីទទួលបានទឹកថ្នាំ និងក្រដាស[ ត្រូវការដកស្រង់ ] ( ស្រីវិជ័យ មិនមានក្រដាស និងទឹកខ្មៅនៅពេលនោះ។ ) ហើយបានត្រឡប់ទៅ  ស្រីវិជ័យ ម្តងទៀតក្នុងឆ្នាំដដែល។
យីជីង (ព្រះសង្ឃ): ត្រឡប់ទៅប្រទេសចិនវិញ

ត្រឡប់ទៅប្រទេសចិនវិញ 
នៅឆ្នាំ 695 គាត់បានបំពេញការងារបកប្រែទាំងអស់ ហើយទីបំផុតបានត្រឡប់ទៅប្រទេសចិនវិញនៅឯ ទីក្រុង Luoyang ហើយទទួលបានការស្វាគមន៍យ៉ាងក្រៃលែងពីអធិរាជ Wu Zetian ។ ការធ្វើដំណើរសរុបរបស់គាត់បានចំណាយពេល 25 ឆ្នាំ។ គាត់បាននាំយកអត្ថបទព្រះពុទ្ធសាសនាចំនួន ៤០០ មកបកប្រែជាភាសាចិនវិញ។  

កំណត់ត្រានៃការអនុវត្តព្រះពុទ្ធសាសនាដែលបានផ្ញើមកផ្ទះពីសមុទ្រភាគខាងត្បូង និង ដំណើរធម្មយាត្រារបស់ព្រះសង្ឃនៃរាជវង្សថាង គឺជាសៀវភៅកំណត់ហេតុការធ្វើដំណើរដ៏ល្អបំផុតចំនួនពីររបស់យីជីង ដោយពិពណ៌នាអំពីដំណើរផ្សងព្រេងរបស់គាត់ទៅកាន់  ស្រីវិជ័យ និងប្រទេសឥណ្ឌា ដោយរាយការណ៍អំពីសង្គមនៃប្រទេសឥណ្ឌា របៀបរស់នៅរបស់ប្រជាជនក្នុងតំបន់ផ្សេងៗគ្នា។, និងច្រើនទៀត។
យីជីង (ព្រះសង្ឃ): ការចែកចាយប្រពៃណីព្រះពុទ្ធសាសនា

ការចែកចាយប្រពៃណីព្រះពុទ្ធសាសនា 
នៅតំបន់ភាគច្រើនក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា លោក យី ជីង សរសេរថា មានអ្នកដើរតាម "យាន" ទាំងពីរ (Skt. Yana ) ដោយមានពុទ្ធសាសនិកមួយចំនួនប្រតិបត្តិតាមលទ្ធិ ហិនយាន និងខ្លះទៀតប្រតិបត្តិតាម មហាយាន ។ Yijing. Takakusu, J. (tr.) A Record of the Buddhist Religion As Practiced in India and the Malay Archipelago. 1896. p. xxv គាត់បានពិពណ៌នាអំពីភាគខាងជើងនៃប្រទេសឥណ្ឌា និងកោះភាគច្រើននៃសមុទ្រខាងត្បូង (ឧទាហរណ៍ ស៊ូម៉ា ត្រា ជ្វា ជាដើម) ថាជា "ហីនយាន" ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពុទ្ធសាសនិកនៅប្រទេសចិន និងម៉ាឡាយូ ត្រូវបានគេពិពណ៌នាថាជាចម្បងតាមមហាយាន។ Yijing. Takakusu, J. (tr.) A Record of the Buddhist Religion As Practiced in India and the Malay Archipelago. 1896. p. xxv

យីជីងបានសរសេរអំពីទំនាក់ទំនងរវាង "យានជំនិះ" ផ្សេងៗ និង សាលាពុទ្ធសាសនាដំបូងបង្អស់ នៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា។ គាត់បានសរសេរថា "មាននៅភាគខាងលិចជាច្រើននៃសាលាដែលមានដើមកំណើតខុសៗគ្នា ប៉ុន្តែមានសាលាបឋមសិក្សាចំនួនបួនប៉ុណ្ណោះដែលបន្តប្រពៃណី"។ សាលាទាំងនោះមានឈ្មោះថា មហាសាំឃិក, Stavira, Mulasarvastivada, និង Saṃmitīyanikāyas ។ Walser, Joseph (2005) Nagarjuna in Context: Mahayana Buddhism and Early Indian Culture: pp. 41 ដោយពន្យល់អំពីទំនាក់ទំនងនៃលទ្ធិរបស់ពួកគេនោះ ព្រះអង្គក៏សរសេរថា "សាលាណាក្នុងចំនោមសាលាទាំងបួនដែលគួរដាក់ជាក្រុមជាមួយមហាយាន ឬជាមួយហិនយានមិនកំណត់ទេ"។ ពោល​គឺ​មិន​មាន​ការ​ឆ្លើយឆ្លង​សាមញ្ញ​រវាង​និកាយ ​ព្រះសង្ឃ និង​ថា​តើ​សមាជិក​របស់​ខ្លួន​បាន​រៀន​ពាក្យ "ហិនយាន" ឬ "មហាយាន" ទេ។ Walser, Joseph (2005) Nagarjuna in Context: Mahayana Buddhism and Early Indian Culture: pp. 41-42
យីជីង (ព្រះសង្ឃ): ពុទ្ធសាសនានៅស្រីវិជ័យ

ពុទ្ធសាសនានៅស្រីវិជ័យ 
ស្តាំ|រូបភាពតូច| រូបភាព​នៃ​យីជីង​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ការ​តាំង​ពិព័រណ៍​បណ្ដោះ​អាសន្ន Kedatuan ស្រីវិជ័យ សារមន្ទីរ​ជាតិ​ឥណ្ឌូណេស៊ី (ខែ​វិច្ឆិកា ឆ្នាំ ២០១៧)។
យីជីងបានសរសើរដល់កម្រិតខ្ពស់នៃអាហារូបករណ៍ព្រះពុទ្ធសាសនានៅ ស្រីវិជ័យ ( កោះស៊ូម៉ា ត្រាសម័យទំនើប) ហើយបានណែនាំព្រះសង្ឃចិនឱ្យសិក្សានៅទីនោះមុនពេលធ្វើដំណើរទៅកាន់ នាលន្ដា ក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា។

ដំណើរទស្សនកិច្ចរបស់ យីជីង ទៅកាន់ ស្រីវិជ័យ បានផ្តល់ឱ្យគាត់នូវឱកាសដើម្បីជួបជាមួយអ្នកផ្សេងទៀតដែលបានមកពីកោះជិតខាងផ្សេងទៀត។ យោងទៅតាមគាត់ នគរ ជ្វា Ho-ling ( នគរកលិង្គ ) ស្ថិតនៅភាគខាងកើតនៃទីក្រុង Bhoga នៅចម្ងាយដែលអាចត្រូវបានលាតសន្ធឹងដោយការធ្វើដំណើរបួនឬប្រាំថ្ងៃតាមសមុទ្រ។ លោក​ក៏​បាន​សរសេរ​ថា ព្រះពុទ្ធសាសនា​បាន​រីក​ចម្រើន​ពេញ​កោះ​អាស៊ីអាគ្នេយ៍។ “ស្តេច និងចៅអធិការជាច្រើននាក់នៅកោះសមុទ្រខាងត្បូង កោតសសើរ និងជឿលើព្រះពុទ្ធសាសនា ហើយចិត្តរបស់ពួកគេបានតាំងចិត្តក្នុងការប្រមូលអំពើល្អ”។
យីជីង (ព្រះសង្ឃ): ការបកប្រែជាភាសាចិន

ការបកប្រែជាភាសាចិន 
យីជីង បានបកប្រែអត្ថបទជាង 60 ទៅជាភាសាចិន រួមមាន:

 មុលសវ៌ាស្តិវាទ វិន័យ ()
 ពន្លឺមាសនៃសូត្រ  () ក្នុងឆ្នាំ 703
 ពេជ្រ សូត្រ (, T. 239) ក្នុង 703
 សូត្រ នៃពាក្យសច្ចាដើមនៃឱសថព្រះពុទ្ធ Lapis Lazuli Radiance និងព្រះពុទ្ធទាំងប្រាំពីរអតីតកាល (, T. 451), ក្នុង 707
 អាវ៉ាដាណាស () ក្នុងឆ្នាំ 710
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អត្ថបទដែលមានពាក្យជាភាសាចិន
យីហ៊ុប: ពាក្យ

{{taxobox
|name = យីហ៊ុប Coconut Magnolia
|image = Magnolia liliifera Blanco1.198-cropped.jpg
|regnum = Plantae
|unranked_divisio = Angiosperms
|unranked_classis = Magnoliids
|ordo = Magnoliales
|familia = Magnoliaceae
|genus = Magnolia
|species = M. coco
|binomial = Magnolia coco (Lour.) DC.
 
|synonyms =
Liriodendron coco Lour. (Basionym)
Lirianthe coco (Lour.) N.H. Xia & C.Y. Wu
Liriopsis pumila (Andrews) Spach ex Baill.Magnolia pumila AndrewsTalauma pumila (Andrews) Blume
}}
យីហ៊ុប (Magnolia coco) ជា​រុក្ខជាតិ​ក្នុង​គ្រួសារ​ម៉ាក់ណូលា​មាន​ផ្កា​ស្រដៀង​ពង​មាន់​ពណ៌​ស ។ មាន​ផ្កាក្លិន​ក្រអូប​ក្នុង​វេលា​ប្រឹក ។ រុក្ខជាតិ​និះ​បាន​ឆ្លង​មក​ពី​ខេត្ត​កាតាំង (ឬ គ័ងតុង, Guangdong) ក្នុង​ប្រទេសចិន ។

ពាក្យ
ឈ្មោះ​យីហ៊ុប​តាមភាសាចិន​នៃ​ស្រុក​ខ្មែរ និង​ថៃ​ក៏​​ប្រើ​ពាក្យ​និះផង តែភាសាចិន​ប៉េកាំង​ហៅថា យឹហឹហួ (ye he hua'' ឬ 夜合花) មាន​ន័យ​ថា​ ផ្កា​បញ្ចេញ​ក្រអូប​​ ពេញ​ព័ត​ពេល​រាត្រី ។ អង់គ្លេស ហៅ​ថា​ 'Coconut Magnolia' ពី​ព្រោះ​​ផ្កា​ស្រដៀង​និង​​សាច់​ដូង ពាក្យ​និះ​បាន​ឆ្លង​មក​ភាសា ព័រទុយហ្គាល់ ហៅ​ថា​ 'Fula Coco' ។
យីហ៊ុប: លក្ខណៈ

លក្ខណៈ
សម្តេច​ជួន​ណាត់​បាន​សរសេរ​ថា៖ យីហ៊ុប (ន.) (ស.) ឈ្មោះ​ឈើ​ផ្កា​មួយ​ប្រភេទ ផ្កា ស្រដៀង​នឹង​មន្ទារតែ​តូច​ជាង ស្រទាប់​ខាង​ក្នុង​សម្បុរ​ស​ក្លិន​ក្រអូប​ឆ្អិត ។
យីហ៊ុប: ការប្រើ

ការប្រើ
នៅ​អាស៊ីអាគ្នេយ៍និង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ យីហ៊ុប គឺ​ជា​​ផ្កាដែល​មាន​ចិត្ត​ស្រឡាញ់​​ ។ ផ្កា​​មាន​ក្លិន​ក្រអូប​​​និងដាំ​តាម​សួន​ និង​​ក្នុង​ផើង​ក្បែរ​ផ្ទះ ។
យីហ្គាល់ អាឌីកា

Yigal Adika (កើតថ្ងៃទី 29 ខែសីហាឆ្នាំ 1959) គឺជាតារាសម្តែងភាពយន្ត ទូរទស្សន៍ និងល្ខោនរបស់អ៊ីស្រាអែល។