សោមាសូត្រ

[៤] សាវត្ថីនិទាន ។ គ្រា​នោះ​ សោមា​ភិក្ខុនី​ ស្លៀកស្បង់ ប្រដាប់បាត្រ ​និង​ចីវរ ​ក្នុង​បុព្វណ្ហ​សម័យ ចូល​ទៅ​កាន់​ក្រុង​សាវត្ថី ​ដើម្បី​បិណ្ឌបាត ​លុះ​ត្រាច់​ទៅ​បិណ្ឌបាត ​ក្នុង​ក្រុង​សាវត្ថី​ហើយ​ ត្រឡប់មកពីបិណ្ឌបាត ​ក្នុង​បច្ឆាភត្ត ​ក៏​ដើរសំដៅ​ទៅ​កាន់​អន្ធវ័ន ​ដើម្បី​សម្រាក​ក្នុង​វេលា​ថ្ងៃ ​លុះ​ចូល​ទៅ​ដល់​អន្ធវ័ន​ហើយ ក៏​អង្គុយ​សម្រាក​ក្នុង​វេលា​ថ្ងៃ ​ក្រោម​ម្លប់​ឈើ​មួយ​ ។

[៥] គ្រា​នោះ​ មារ​មាន​ចិត្ត​បាប ​មាន​ប្រាថ្នា​ដើម្បី​ញ៉ាំង​ភ័យ សេចក្តី​តក់ស្លុត ​និង​សេចក្តី​ព្រឺ​រោម ឲ្យ​កើត​ឡើង​ដល់​សោមា​ភិក្ខុនី​ ប្រាថ្នា​ឲ្យ​នាង​ឃ្លាត​ចាក​សមាធិ ​ក៏​ចូល​ទៅ​រក​សោមា​ភិក្ខុនី លុះ​ចូល​ទៅ​ដល់​ហើយ ក៏​ពោល​គាថា​នឹង​សោមា​ភិក្ខុនី​ថា ៖

"ទី [​ព្រះ​អរហត្ត ។] ណា ​ដែល​មាន​ដោយ​កម្រ ​ជា​ទី​ដែល​ឥសី​ទាំងឡាយ គប្បី​ដល់​ ទី​នោះ​ស្ត្រី​ដែល​មាន​បញ្ញាប្រវែង​ពីរ​ធ្នាប់ ​មិន​អាច​នឹង​ដល់​បាន​ឡើយ ។"

[៦] លំដាប់​នោះ​ សោមា​ភិក្ខុនី មាន​សេចក្តី​ត្រិះរិះ ​យ៉ាង​នេះ​ថា ​អ្នក​នេះ​ជា​អ្វី​ហ្ន៎ ​ជា​មនុស្ស ​ឬ​ជា​អមនុស្ស ​បាន​ជា​ពោល​នូវ​គាថា ។ ​ទើប​សោមា​ភិក្ខុនី មាន​សេចក្តី​ចូល​ចិត្ត​ដូច្នេះ​ថា ៖ ​នេះ​ពិត​ជា​មារ​មាន​ចិត្ត​បាប ​មាន​ប្រាថ្នា​ដើម្បី​ញ៉ាំង​ភ័យ សេចក្តី​តក់​ស្លុត ​និង​សេចក្តី​ព្រឺ​រោម ឲ្យ​កើត​ឡើង​ដល់​អាត្មា​អញ​ ប្រាថ្នា​ឲ្យ​អាត្មា​អញ​ ឃ្លាត​ចាក​សមាធិ ​បាន​ជា​ពោល​នូវ​គាថា ។ ​លុះ​សោមា​ភិក្ខុនី ដឹង​ច្បាស់ថា ​នេះ​ជា​មារ​មាន​ចិត្ត​បាប​ហើយ ក៏​ពោល​គាថា​ទាំងឡាយ​នឹង​មារ​មាន​ចិត្ត​បាបថា ៖

"កាលបើ​ចិត្ត​របស់​ស្ត្រី​ភាព​ដែល​ឃើញ​នូវ​ធម៌ [ចតុសច្ចធម៌ ​ឬ​ខន្ធបញ្ចកៈ ​ជា​អារម្មណ៍​នៃ​វិបស្សនា ។] ​ដោយ​ប្រពៃ ​បាន​តាំង​មាំ​ហើយ​ [​ចិត្ត​ដែល​តាំង​នៅ​ក្នុង​សមាធិ ។] ​កាលបើ​ញាណ [ផលសមាបត្តិញ្ញាណ ។] ​កំពុង​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ ស្ត្រី​ភាព​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​ (​ក៏​ធ្វើ​បាន​) ។

បើ​បុគ្គល​ណា​មាន​សេចក្តី​ត្រិះរិះ​យ៉ាង​នេះ​ថា ​"អាត្មា​អញ​ជា​ស្ត្រី ឬ​ជា​បុរស" ​ឬ​មួយ​មាន​កង្វល់ថា ​"អាត្មា​អញ​មាន​ដូច្នេះ"​ មារ​គួរ​នឹង​ស្តីថា​ឲ្យ​បុគ្គល​នោះ​បាន​ ។"

លំដាប់​នោះ​ មារ​មាន​ចិត្ត​បាប ​ដឹង​ថា​ សោមា​ភិក្ខុនី ស្គាល់​អញ​ហើយ ក៏​មាន​សេចក្តី​ទុក្ខ​ តូច​ចិត្ត​ បាត់​អំពី​ទី​នោះ​ឯង ។

Sister Somā: Somā Sutta  (SN 5:2)

Near Sāvatthī. Then, early in the morning, Somā the nun adjusted her robes and, taking her bowl and outer robe, went into Sāvatthī for alms. When she had gone for alms in Sāvatthī and had returned from her alms round, after her meal she went to the Grove of the Blind to spend the day. Having gone deep into the Grove of the Blind, she sat down at the foot of a tree for the day’s abiding. Then Māra the Evil One, wanting to arouse fear, horripilation, and terror in her, wanting to make her fall away from concentration, approached her and addressed her in verse:

“That which is to be attained by seers — the place so very hard to reach — women can’t — with their two-inch discernment — attain.”

Then the thought occurred to Somā the nun: “Now who has recited this verse — a human being or a non-human one?” Then it occurred to her: “This is Māra the Evil One who has recited this verse wanting to arouse fear, horripilation, and terror in me, wanting to make me fall away from concentration.” Then, having understood that “This is Māra the Evil One,” she replied to him in verses:

“What difference does being a woman make when the mind’s well-centered, when knowledge is progressing, seeing clearly, rightly, into the Dhamma. 

Anyone who thinks ‘I’m a woman’ or ‘a man’ or ‘Am I anything at all?’ — that’s who Māra’s fit to address.”

Then Māra the Evil One—sad and dejected at realizing, “Somā the nun knows me”—vanished right there.