navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
ដូនពេញ: ប្រវត្តិ

ប្រវត្តិ
ក្នុង​កាល​កន្លង​ទៅហើយ (​គ​.​ស ១៣៧២) មាន​ដូនចាស់​ម្នាក់​ឈ្មោះ "​ពេញ​" ជា​អ្នកមាន​ភោគ​សម្បត្តិ​បរិបូរណ៍ មាន​លំនៅ​ក្បែរ​ច្រាំងទន្លេ​បួន​មុខ។ ផ្ទះ​របស់គាត់​សង់​នៅលើ​ទួល​។ ថ្ងៃមួយ​ទីនោះ​មាន​ភ្លៀង​ធ្លាក់​ខ្លាំង​ទឹកទន្លេ​ជន់​លិច​រហាច​រហឹម ដូនពេញ​បាន​ចុះទៅ​កំពង់ទឹក​ស្រាប់តែ​ឃើញ​ដើម​គគីរ​មួយ​ធំ​អណ្តែត​មក​ក្បែរ​ច្រាំង ហើយដោយ​អំណាច​ទឹក​ហូរ​សង​ចុះឡើង ដើម​គគីរ​នោះ​ចេះតែ​អណ្តែត​វិលវល់​នៅក្បែរ​ច្រាំង​នោះ។ លុះ​ដូនពេញ​ឃើញ​ដូច្នេះ ក៏​ប្រញាប់​ទៅ​អំពាវនាវ​ហៅ​អ្នកជិតខាង​ឲ្យ​មកជួយ​ទាញយក​ដើម​គគីរ​នោះ។ អ្នកជិតខាង​ក៏​នាំគ្នា​យក​ពួរ​ទៅ​ចង ហើយ​អូស​រំកិល​បន្តិច​ម្តងៗ​ទាល់តែ​មកដល់​មាត់ច្រាំង។ ​ពេលនោះ​ដូនពេញ​យក​កំណាត់ឈើ​ទៅ​កោស​កៀរ​សំអាត​ភក់​ចេញ គាត់់​ក៏បាន​ឃើញ​ក្នុង​ប្រហោង​ឈើ​គគីរ​មាន​ព្រះ​ពុទ្ធរូប ៤ អង្គ​តូចៗ ធ្វើ​អំពី​សំរឹទ្ធិ និង​ទេវរូប​មួយអង្គ​ទៀត​ធ្វើ​អំពី​ថ្ម។ ទេវរូប​នោះ ទ្រង់​ឈរ​ព្រះ​ហ​ស្ថ​ម្ខាង​ទ្រង់​ដំបង ព្រះ​ហ​ស្ថ​ម្ខាង​ទៀត​ទ្រង់​ស័ង្ខ ព្រះកេសា​បួង។ ដូនពេញ និង អ្នកជិតខាង​ដែល​ទៅ​ជួយ​មាន​សេចក្តីត្រេកអ​រណាស់ ដោយ​រើស​បាន​របស់​ជាទីគោរព​បូជា​ក៏​នាំគ្នា​ដង្ហែ​ព្រះ​បដិមាករ​ទាំងនោះ​មកដល់​ផ្ទះ​ដូនពេញ ហើយ​ដូនពេញ​ចាត់​ការសង់​ខ្ទម​មួយ​តូច​តំកល់​ជា​បណ្ដោះអាសន្ន។ ថ្ងៃ​ក្រោយមក​ដូនពេញ​អំពាវនាវ​ឲ្យ​អ្នកជិតខាង​ជួយ​លើកដី​ពូន​ភ្នំ ដែល​នៅ​ខាងលិច​ផ្ទះ​របស់គាត់​នោះ​ឲ្យ​ទៅជា​ភ្នំ​មែនទែន។ បន្ទាប់ពីនោះ​គាត់​ឲ្យ​គេ​អារឈើ​គគីរ​នោះ ធ្វើជា​សសរ​វិហារ​ដែល​គាត់​បំរុង​សង់​លើ​ភ្នំ​នោះ​។​ ​ ​​ក្នុង​គ​.​ស ១៣៧២ ដូនពេញ និង អ្នកស្រុក​ជាច្រើន​នាក់ ស្រុះស្រួល​បបួលគ្នា​សាងសង់​ព្រះវិហារ​មួយ​ខ្នង​ប្រក់​ស្បូវភ្លាំង​នៅលើ​កំពូលភ្នំ​នោះ ហើយ​គាត់​នាំគ្នា​ដង្ហែ​ព្រះ​ពុទ្ធរូប​សំរឹទ្ធិ​ទាំង ៤​អង្គ ទៅ​តំកល់ទុក​ក្នុង​វិហារ​នោះ។ ចំណែក​ទេវរូប​ថ្ម​មួយអង្គ​គាត់​ដង្ហែ​ទៅ​តំកល់ទុក​លើ​អាសនៈ​មួយ​នៅ​ជើងភ្នំ​ខាងកើត ហើយដោយ​គាត់​យល់ថា ទេវ​រូបនោះ​អណ្តែត​ទឹក​មកពី​ស្រុក​លាវ និង​មាន​ភាព​ដូចជា​លាវ គាត់​ក៏បាន​សន្មតនាម​ថា "​អ្នកតា​ព្រះ​ចៅ​” នាម​នោះ​ជាប់​ត​រហូតមកដល់​ស​ព្វ​ថ្ងៃនេះ។​ នៅ​ខាងក្រោយ​វត្តមាន​ចេ​តី​យ បុរាណ​មួយ​ដែល​តំកល់​អដ្ឋិធាតុ​ព្រះបាទ​ពញាយ៉ាត (​ព្រះរាជា​ដែល​បាន​យាង​ចោល​ទីក្រុង​អង្គរ​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៤៣១ នៃ​គ្រិស្តសករាជ​)។ កាលបើ​សាងសង់​វិហារ​រួចហើយ ដូន​ពេញ​បាន​និមន្ត​ព្រះសង្ឃ​មក​គង់​នៅលើ​ជើងភ្នំ​នោះ នៅ​ទិស​ខាងលិច​ទើប​មាន​ឈ្មោះថា "​វត្តភ្នំ​ដូនពេញ​" ដែល​សព្វថ្ងៃ​ហៅ​កាត់​ថា "​វត្តភ្នំ​” តាំងពី​ពេល​នោះមក​រហូតមកដល់​សព្វថ្ងៃ។

ក្រោយពីព្រះអង្គពញាយ៉ាតដឹងលឺអំពីចិត្តជ្រះថ្លា របស់ដូនពេញ ទ្រង់ក៏បានដាក់ឈ្មោះស្រុកកោះឫស្សីកែវ ទៅជាស្រុកដូនពេញវិញ ដើម្បីរំលឹកដល់ដូនចាស់។ ជំនាន់បារាំងគឺជាស្រុកភ្នំពេញ ក្នុងខេត្តកណ្ដាល។ ក្រោយពីនោះវាក៏បានក្លាយជារាជធានី។ (បញ្ជាក់) ដូនពេញ ដូនជាអ្នកមានស្ដុកស្ដម្ភមានកំណើតកើតជានៅឯស្រុកកោះឫស្សីកែវ (ភ្នំពេញសព្វថ្ងៃនេះ) ដែលមានចិត្តជ្រះថ្លានឹងពុទ្ធសាសនាយ៉ាងមុតមាំ។7667
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ពុទ្ធសាសនិកសម័យចតុមុខចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកសម័យចតុមុខ
ដូនី យេន

</abbr></abbr></abbr>
Category:Articles with hCards

ដូនី យេន ជីតាន់ (; ប្រកប់: ចិន ជឺតាន់ ; កើត 27 កក្កដា 1963) ជាតួសម្ដែង សិល្បករក្បាច់គុន និងប្រយុទ្ធនឹងអ្នករចនាក្បាច់រាំជនជាតិ​ចិន-អាមេរិក-ហុងកុង

គាត់ជា​តារា​សម្តែង​កំពូល​ម្នាក់​របស់​ហុងកុងSonia Kolesnikov-Jessop, August 19, 2009  "An Action Star Moves to the Lead". Retrieved 13 October 2009, Nytimes.com លោកយេនជាត្រូវបានគេគោរពយ៉ាងទូលំទូលាយសម្រាប់ការនាំយកសិល្បៈក្បាច់គុនចម្រុះចូលទៅក្នុងរោងកុនអាស៊ីចរន្តសំខាន់ដោយក្បាច់គុនចម្រុះក្នុងខ្សែភាពយន្តជាច្រើនរបស់គាត់ចាប់តាំងពីដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 2000 ចាង វៃលី ជើងឯក UFC ចិនដំបូងគេបញ្ជាក់ថាភាពយន្តរបស់គាត់ណែនាំនាងឱ្យស្គាល់សិល្បៈក្បាច់គុនចម្រុះ គាត់បាន​បង្ហាញ​ជំនាញ​ក្នុង​ក្បាច់​គុន​មួយ​ចំនួន មានការយល់ដឹងល្អដូចជាតៃជី ប្រដាល់ ប្រដាល់សេរី ជៀឈួនតៅ (Jeet Kune Do) ហាប់គីដូ ក្បាច់គុនចម្រុះ តេក្វាន់ដូ ប្រដាល់ថៃ (មួយថៃ) កីឡាចំបាប់ស្ម័គ្រចិត្ត យីវយីតស៊ូប្រេស៊ីល ហ៊ុងហ្គា សាន់ដា យូដូ វីងឈុន និងវូស៊ូ​ តារាភាពយន្តដ៏ពេញនិយមបំផុតមួយនៅអាស៊ីនៃដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 2000 គាត់ជាតារាសម្ដែងដែលទទួលបានប្រាក់ខែខ្ពស់បំផុតនៅអាស៊ី គាត់រកបាន 220 លានដុល្លារហុងកុង (28.4 លានដុល្លារសហរដ្ឋអាមេរិក) ពីខ្សែភាពយន្តចំនួន 4 និងការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មចំនួន 6 ក្នុងឆ្នាំ 2013
ដូមីនិក សាវីយ៉ូ

ដូមីនិក សាវីយ៉ូ205pxព័ត៌មាន​មួយ​ចំនួនព្រះ​នាមដូមីនិក សាវីយ៉ូព្រះ​នាម​ពេញដូមីនិក សាវីយ៉ូឋានៈសន្តប្រសូតថ្ងៃទី២ ខែមេសា ធ្នាំ១៨៤២សុគតថ្ងៃទី ៩ ខែ មិនា ឆ្នាំ ១៨៥៧បង្កើតក្រុមយុវជនគោលបំណងអប់រំកុមានិងយុវជនក្រីក្ររូប​ផ្សេង​ៗ200px|សាលារៀនដូមីនិក សាវីយ៉ូ​​

ដូមីនិក សាវីយ៉ូ (ជនជាតិអ៊ីតាលី ថ្ងៃទី ២ ខែមេសា ឆ្នាំ ១៨៤២ ដល់ ថ្ងៃទី ៩ ខែ មិនា ឆ្នាំ ១៨៥៧) SalesianVocation.com:Biography of St.Dominic Savio; Retrieved on 24 November 2006.SantieBeati.it:San Domenico Savio Adolescente; Retrieved on 24 November 2006. ជាយុវជន និងជាសិស្សរបស់ ដុនបូស្កូ ។ គាត់បានសិក្សារៀនសូត្រដើម្បីធ្វើខ្លួនក្លាយជា បូជាចារ្យ ​ក្នុងសាសនាកាតូលិក ពេលនោះគាត់បានធ្លាក់ខ្លួនមានជម្ងឺធ្ងន់ ហើយក៏បានស្លាប់នៅអាយុ ១៤ឆ្នាំ ដោយសារតែរោគរលាកស្រោមសួត BoscoNet.aust.com: Memoirs of the Oratory of Saint Francis de Sales by St. John Bosco (footnote 19, Chapter 6); Retrieved on 24 November 2006.។ គ្រូរបស់ ដូមីនិក សាវីយ៉ូ គឺពុកចនបូស្កូ គាត់បានស្រលាញ់ និងមើលការខុសត្រូវដល់សិស្សរបស់គាត់យ៉ាងមឹងម៉ាត់ ហើយនឹងបានសរសេរនូវជីវប្រវត្តិពីជីវិតរបស់ ដូមីនិក សាវីយ៉ូ ទៀតផង ។ 

រឿងរ៉ាវដ៏វែងឆ្ងាយរបស់គាត់ ត្រូវបានសម្រេចវាសនាស្លាប់រស់ក៏ព្រោះតែការខិតខំព្យាយាមក្លាយជា សន្តវ័យក្មេង ។ ថ្វីបើមានមនុស្សជាច្រើនរិះគន់ចំពោះគាត់ដែលបណ្តាលអោយគាត់ត្រូវស្លាប់​ក្នុងវ័យក្មេងទើបតែ ១៤ឆ្នាំ ដើម្បីគ្រាន់តែធើ្វជាសន្តវ័យក្មេង នូវហេតុការណ៍នោះក៏ដោយ ក៏គាត់ត្រូវបានគេចាត់ទុក និងមានសិទ្ធជាសន្ត ក្នុងការបង្ហាញជា គុណធម៌ក្លាហាន ក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ​របស់​គាត់ stthomasirondequoit.com:Saints Alive: St. Dominic Savio; Retrieved on November 24, 2006 ។ គាត់ជាសន្តក្មេងតែមួយគត់នៅក្នុងក្រុមក្មេងដែលមានវ័យស្របាលគ្នា ដែលមាននៅក្នុង ម៉ារៀ ហ្គូរីធី ហើយនឹង ផូនទីកូស នៃលីយ៉ូនស៍ EarlyChristianWritings.com: Letter from Vienna and Lyons; Retrieved on November 24, 2006 ដែលគាត់បានប្រកាសជា សន្ត មិនមែនអាស្រ័យលើទុក្ករបុគ្គលដែលរងទុកឡើយ ប៉ុន្តែអាស្រ័យលើការឃើញពីជីវិតដែលបរិសុទ្ធរបស់​គាត់ ។ គាត់ត្រូវបានគេតែងតាំងជាសន្តមួយរូបនៅថ្ងៃ ទី ១២ ខែ មិថុនា ឆ្នាំ ១៩៥៤ ដោយសម្តេចប៉ាប ពីយូស ទី៧ CatholicForum.org:Dominic Savio; Retrieved on 24 November 2006. ក៏បានធ្វើអោយគាត់ជាអ្នកវិសុទ្ធក្មេងបំផុត ដើម្បីបញ្ញតិ្តក្នុងព្រះគម្ពីរបស់ព្រះសហគមន៍កាតូលិក DonBosco-torino.it:Main Altars in the Church; Retrieved on November 24, 2006 ។
ដូមីនិក សាវីយ៉ូ: ជីវប្រវត្តិ

ជីវប្រវត្តិ 
ព័ត៌មានដែលសំខាន់នៃជីវប្រវត្តិអំពី ដូមីនិក​ សាវីយ៉ូ ដែលជីវប្រវត្តិរបស់លោកបានការសរសេរដោយលោក ចន​ បូស្កូ ក្នុងការបន្ថែមដើម្បីបញ្ជាក់ពី សក្ខីភាព ពីសំណាក់គ្រួសារសាវីយ៉ូ និងក្រុមមិត្តភ័ក្តជាច្រើនទៀត។DonBoscoWest.org: St. Dominic Savio: Childhood, http://www.donboscowest.org/saints/savio/savio1.htm#childhood [12]

ជីវិតដំបូង
នៅផ្ទះ
សាវីយ៉ូ កើតនៅថ្ងៃទី ២ ខែ មេសា ឆ្នាំ ១៨៤២ នៅ ខាឡូ និង ប្រ៊ីហ្គីដា សាវីយ៉ូ។ ពួកគេបានរស់នៅជិតទីក្រុង តូរីន ។ នៅពេលដែលគាត់មានអាយុពីរឆ្នាំ ឪពុកម្តាយរបស់គាត់​ បានត្រឡប់ទៅរស់នៅ ឯស្រុកកំនើតវិញ គឺនៅ ម៉ូរាលដូ ដែលស្ថិតនៅជាយ ក្រុងខាស្តិលញូអូវូ ឌីអាស្ទី (ជាទីកន្លែងកំនើតរបស់លោក ចន បូស្កូ^ DonBoscoKhmer.org:The Autobiography of St. John Bosco:Memoirs of the Oratory:Chapter 1 :My Early Life-First ten years • Father's death • Family difficulties • The widowed mother; Retrieved on November 24, 2006. ហើយ រីវ៉ា ជាកន្លែងដែលពួកគេធ្លាប់បានទៅ នៅក្នុងឆ្នាំ ១៨៤១^ TraditionalCatholic.net: The Life of Dominic Savio: Chapter 1-Early Life and Extraordinary Gifts; Retrieved on November 24, 2006.)

thumb|left|200px|លោកឪពុកបូស្កូអប់រំដល់សន្តដូមីនិក សាវីយ៉ួ
នៅក្រោមការអបរំរបស់លោកឪពុកបូស្កូ
លោកឪពុក ជីយូសិប ខាប់យូ គឺជាលោកគ្រូ របស់ដូមីនិក សាវីយ៉ូ នៅ ឯសាលា ដែលបានផ្តល់ប្រាក់ ឲ្យគាត់ទៅជួប និង លោកឪពុក សន្តចន បូស្កូ និងបានផ្តល់ជាគំនិត ថា លោកឪពុកបូស្កូ និង ជួបគាត់ក្នុងអំឡុងពេល ថ្វាយបង្គុំ នៅពេលគាត់ យកកូនប្រុសរបស់ទៅ មូរីអូលដូ។
ដូមីនិកសាវីយ៉ូ បានជួបលោកឪពុកបូស្កូ ជាលើកដំបូងនៅថ្ងៃច័ន្ទ នៅក្នុងខែតុលា ឆ្នាំ១៨៥៤។ លោកឪពុក ចន បូស្កូ ចងចាំ ការសន្ទនាបានយ៉ាងល្អ។
គាត់បានកត់សំគាល់ថា ដូមីនិក គឺជាយុវជន ដែលមានបំណងចង់ទៅទីក្រុងតូរីន ជាមួយលោកឪពុកចនបូស្កូ និងគាត់មានបំណងប្រថ្នាចង់ក្លាយជាអ្នកបូស បន្ទាប់ពីបានបញ្ចប់ការសិក្សា នៅទីក្រុងនោះ។ ការប្រជុំនេះ គឺជាការចាប់ផ្តើម នៃភាពទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគាត់ លោកឪពុកចន បូស្កូ ក៏បានយល់ព្រមអោយ ដូមីនិក សាវីយ៉ូ ទៅទីក្រុង តូរីន ជាមួយគាត់។
ដូមីនិក សាវីយ៉ូ: សាលាក្នុងភូមិ

សាលាក្នុងភូមិ 

លោកឪពុក ជីអូវ៉ាន់នី ហ្សូកា មកពីភូមិ ម៉ូរឹនដូ នៃខេត្ត ទុរឹន ប្រទេស អ៊ីតាលី ដែលលោកជាអ្នកបួសរបស់ សាសនាគ្រឹស្ត នៅឯភូមិ ម៉ូរៀលដូ ដែលពេលនោះ ដូមីនិក សាវីយ៉ូ មានអាយុ ប្រាំឆ្នាំ^ BoscoNet.aust.com: Don Bosco's Three Lives: The Life of Dominic Savio (Chapter 2: Good behaviour at Murialdo – Signs of virtue – Attendance at the village school); Retrieved on November 24, 2006; ។ មានសេចក្តីថ្លែងការណ៍ខ្លីមួយផ្ញើរជូន លោកឪពុក សន្តចន បូស្កូ ដែលលោកឪពុកបានទៅប្រាប់ ដូមីនិក សាវីយ៉ូ ជាមុនអំពីថ្ងៃ ផុតកំនត់របស់ ព្រះវិហ៊ារ ដែលជាកន្លែងលោក​មាន​ការយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំង រួមជាមួយនិងម្តាយលោកពុងឮកផងដែរ ហើយលោកបានលុតជង្គង់​បួងសួង នៅខាងក្រៅព្រះវិហ៊ារ ( ដែលខណះពេលនោះមានដីភក់ និង ព្រិលធ្លាក់ ) ប្រសិនបើគាត់មានរឿងអ្វីកើតឡើង ក្នុងមកព្រះវិហ៊ារ នៅពេលព្រះវិហ៊ារ មិនបិទទ្វានៅពេលព្រឹក ។ 
អ្នកបួស សាសនាគ្រឹស្ត បានកត់សំគាល់ផងដែរ ដូមីនិក សាវីយ៉ូ ធ្វើការបានយ៉ាងល្អសំរាប់ភាពវ័យឆ្លាតរបស់ខ្លួននៅសាលាក្នុងភូមិ ហើយគេបានក៏បានធ្វើការងារយ៉ាងច្រើនផងដែរ គេមិនបានចូលរួមជាមួយនិងក្មេងប្រុសៗដទៃណា ដែលគេគិតថាបានធ្វើអ្វីខុសសិលធម៍ ហើយគេបានធ្វើការពន្យល់ដល់ក្មេងប្រុសៗទាំងនោះថា ហេតុអ្វីបានជាគេគិតថាក្មេងទាំងអស់ធ្វើខុស# ^ BoscoNet.aust.com: Don Bosco's Three Lives: The Life of Dominic Savio (Chapter 2: Good behaviour at Murialdo – Signs of virtue – Attendance at the village school); Retrieved on November 24, 2006; ។ នៅក្នុងអាយុប្រាំឆ្នាំ គេបានរៀនអំពី​ អភិបូជា ហើយបានព្យាយាមចូលរួមធ្វើអភិបូជារាល់ថ្ងៃ ។ ហើយ ដូមីនិក ក៏ត្រូវបានអនុញ្ញាត្តិអោយធ្វើនៅគំរោងពិភាក្សាគ្នា ជាមួយយុវជនដែលមានវ័យស្របាលគ្នាទៀតផង^ TraditionalCatholic.net: The Life of Dominic Savio: Chapter 2-Examples of Youthful Virtue at Murialdo. His Early Days at School.; Retrieved on November 24, 2006. ។
ដូមីនិក សាវីយ៉ូ: សេចកី្តបញ្ជាក់

សេចកី្តបញ្ជាក់ 

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សាឡេស៊ាន
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សន្ត
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:កាតូលិកសាសនិក
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសអ៊ីតាលី
ដូយមុឺយ

ដូយមុឺយ (វៀតណាម:Đổi Mới ,ប្រែថា. "ការកែលំអ" ឬ "ការច្នៃប្រឌិត") គឺជាឈ្មោះដែលបានផ្តល់ឱ្យកំណែទម្រង់សេដ្ឋកិច្ចដែលបានផ្តួចផ្តើមនៅវៀតណាមក្នុងឆ្នាំ១៩៨៦ ជាមួយនឹងគោលដៅនៃការបង្កើត " សេដ្ឋកិច្ចទីផ្សារដែលតម្រង់ទិសសង្គមនិយម " ។ ពាក្យថា ដូយមុឺយ  ខ្លួនវាគឺជាពាក្យទូទៅដែលមានការប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយនៅក្នុងភាសាវៀតណាមមានន័យថា "ការផ្លាស់ប្ដូរថ្មី" ឬ"ផ្លាស់ប្ដូរទម្រង់របៀបថ្មី" ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ គោលនយោបាយដូយមុឺយ ( ) សំដៅជាពិសេសទៅលើកំណែទម្រង់ទាំងនេះ ដែលព្យាយាមផ្លាស់ប្តូរវៀតណាមពីសេដ្ឋកិច្ចផែនការគម្រោងទៅសេដ្ឋកិច្ចទីផ្សារដែលតម្រង់ទិសសង្គមនិយម។  [ ទំព័រ ត្រូវការ ]

កំណែទម្រង់សេដ្ឋកិច្ចដូយមុឺយ ត្រូវបានផ្តួចផ្តើមដោយបក្សកុម្មុយនិស្តវៀតណាមក្នុងឆ្នាំ១៩៨៦ ក្នុងកំឡុងសមាជជាតិលើកទី៦របស់បក្ស។ កំណែទម្រង់ទាំងនេះបានណែនាំតួនាទីកាន់តែធំសម្រាប់កម្លាំងទីផ្សារសម្រាប់ការសម្របសម្រួលសកម្មភាពសេដ្ឋកិច្ចរវាងសហគ្រាស និងទីភ្នាក់ងាររដ្ឋាភិបាល និងអនុញ្ញាតឱ្យមានកម្មសិទ្ធិឯកជននៃសហគ្រាសធុនតូច និងការបង្កើតផ្សារហ៊ុន សម្រាប់សហគ្រាសរដ្ឋ និងមិនមែនរដ្ឋ។
ដូយមុឺយ: កំណែទម្រង់ដំបូង

កំណែទម្រង់ដំបូង 
ខណៈពេលដែលដូយមុឺយ ត្រូវបានណែនាំជាផ្លូវការនៅក្នុងសមាជជាតិលើកទី៦នៃបក្សកុម្មុយនិស្តវៀតណាម ក្នុងឆ្នាំ១៩៨៦ រដ្ឋបានផ្តួចផ្តើមកំណែទម្រង់នៅដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៨០។ ជាក់ស្តែងនៅខែតុលា និងវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៧៨ មេដឹកនាំសហករណ៍ នៅភាគខាងជើងត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យជួលដីឱ្យសមាជិកក្នុងរដូវរងា ដរាបណាអ្នកក្រោយផលិតដំណាំរដូវរងារួមគ្នាសម្រាប់ចំនួនថ្ងៃដែលត្រូវការ ហើយប្រគល់ដីវិញទាន់ពេលសម្រាប់ដាំស្រូវនៅរដូវផ្ការីក។ [ ទំព័រ ត្រូវការ ] Benefict J. Tria Kerkvliet. The Power of Everyday Politics: How Vietnamese Peasants Transformed National Policy. Ithaca, USA: Cornell University Press. 2005.

នៅឯកិច្ចប្រជុំពេញអង្គរបស់គណបក្សទាំងប្រាំមួយនៅខែសីហា ឆ្នាំ១៩៧៩ គណបក្សបានអនុញ្ញាតឱ្យមានវិមជ្ឈការនៃការសម្រេចចិត្តផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចទាក់ទងនឹងការធ្វើកសិកម្ម និងណែនាំការលើកទឹកចិត្តបន្ថែមទៀតសម្រាប់ការពង្រីកផលិតកម្ម។  [ ទំព័រ ត្រូវការ ] នៅឆ្នាំ១៩៨០ រដ្ឋាភិបាលខេត្តត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបង្កើតក្រុមហ៊ុនពាណិជ្ជកម្ម ដោយបំបែកផ្តាច់មុខនៃពាណិជ្ជកម្មបរទេសដោយរដ្ឋកណ្តាលនៅក្នុងប្រទេសវៀតណាម។  [ ទំព័រ ត្រូវការ ] នៅឆ្នាំ១៩៨១ កំណែទម្រង់កសិកម្មត្រូវបានណែនាំ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យដីស្រែចំការត្រូវបានចែកចាយដល់កម្មករម្នាក់ៗ ការគ្រប់គ្រងបុគ្គលនៃសមូហភាព ហើយកសិករអាចរក្សាផលិតកម្មទាំងអស់លើសពីកូតាធ្វើកសិកម្មរបស់ពួកគេ។ Benefict J. Tria Kerkvliet. The Power of Everyday Politics: How Vietnamese Peasants Transformed National Policy. Ithaca, USA: Cornell University Press. 2005. កំណែទម្រង់កសិកម្មទាំងនេះបានរួមចំណែកដល់ការងើបឡើងវិញនៃទិន្នផលឧស្សាហកម្ម។ Adam Fforde and Stefan de Vylder. From Plan to Market: The Economic Transition in Vietnam, Boulder: Westview Press. 1996 បន្ទាប់ពីវិធានការទាំងនេះ ការត្រួតពិនិត្យតម្លៃត្រូវបានដកចេញពីផលិតផលប្រើប្រាស់ជាច្រើនដើម្បីបង្កើនពាណិជ្ជកម្មក្នុងតម្លៃទីផ្សារពិតប្រាកដ និងបន្ធូរបន្ថយការខ្វះខាតនៅក្នុងប្រព័ន្ធពាណិជ្ជកម្មរបស់រដ្ឋ។
ដូយមុឺយ: ការបង្កើតសេដ្ឋកិច្ចទីផ្សារតាមបែបសង្គមនិយម

ការបង្កើតសេដ្ឋកិច្ចទីផ្សារតាមបែបសង្គមនិយម 

 កំណែទម្រង់នៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ៩០ 

 ភាពជោគជ័យ 

 ដែនកំណត់
ដូវបាន

ដូវបាន () គឺជាគេហទំព័រសេវាកម្មបណ្តាញទំនាក់ទំនងសង្គមរបស់ចិន ដែលអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកប្រើប្រាស់ដែលបានចុះឈ្មោះដើម្បីកត់ត្រាព័ត៌មាន និងបង្កើតខ្លឹមសារទាក់ទងនឹងខ្សែភាពយន្ត សៀវភៅ តន្ត្រី ព្រឹត្តិការណ៍ថ្មីៗ និងសកម្មភាពនៅក្នុងទីក្រុងនានារបស់ប្រទេសចិន។
ដូហា

ដូហា (, តួរ៉ូម៉ាំង:ad-Dawḥa ឬ ad-Dōḥa, ប្រកប: អាដដូហា) គឺជារដ្ឋធានី និងជាទីក្រុងដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេរបស់ប្រទេសកាតា​ មានប្រជាជនចំនួន 2,382,000 នាក់ (2018) ទីក្រុងនេះស្ថិតនៅលើឆ្នេរសមុទ្ររបស់ឈូងសមុទ្រពែក្សនៅភាគខាងកើតនៃប្រទេស​ ភាគខាងជើងរបស់អាល់វ៉ាក្រា និងភាគខាងត្បូងរបស់អាល់ខ័រ​​ ជាទីក្រុងដែលរីកចម្រើនលឿនបំផុតរបស់កាតា ជាមួយនឹងជាង 80% នៃចំនួនប្រជាជនរបស់ប្រទេសដែលរស់នៅក្នុងទីក្រុងដូហា ឬជាយក្រុងជុំវិញ ជាមជ្ឈមណ្ឌលនយោបាយ និងសេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្រទេស
ដូហ្វ កាមេរ៉ុន

ដូហ្វ អូលីវីយ៉ា កាមេរ៉ុន (, កើត ថ្ងៃទី ១៥ ខែ មករា ឆ្នាំ ១៩៩៦) គឺជាតារាសម្តែង និងតារាចម្រៀងជនជាតិអាមេរិក ដែលបានដើរតួពីរជាតួអង្គឯកក្នុងរឿងកំប្លែងរបស់ប៉ុស្តិ៍ Disney Channel Liv and Maddie ដែលនាងបានឈ្នះពានរង្វាន់ Daytime Emmy សម្រាប់ការសម្តែងឆ្នើមក្នុងកម្មវិធីកុមារ។
ដួងកែវវប្បធម៌

{| cellspacing="0" cellpadding="0" width=100% style="border:2px solid #00FF00; padding:0px;"
|-
| colspan="2" style="background:#00EE21; text-align:center; padding:2px; border-bottom:1px #00FF00 solid;" |
ដួងកែវវប្បធម៌ (បទ ពាក្យ៨)
|-
| valign="top" style="padding:8px 8px 0px 8px; background:#F5FAFF;" | 
ដួងកែវវប្បធម៌ (បទ ពាក្យ៨)
(១) នាដើមសម័យ មហានគរ សិល្បៈងើបឈរ បានចេញសម្ដែង

បង្អួតសម្ផស្ស ស្មារតីចាំងចែង ហោះគួចដូចផ្សែង ខ្ពស់ផុតអាកាស។

(២) មានតែកុលបុត្រ ធីតាមូលធន ទើបមានភព្វបុណ្យ បានស្ទាបបានប៉ះ

មកដល់ឥឡូវ បែរប្រែក្រឡាស់ អ្នកថែទាំច្បាស់ ជាជនក្រខ្សត់។

(៣) ពាក្យពេជន៍ជាច្រើន បានថ្លែងវាចា រៀនគ្មានបានការ ប្រឹងនាំតែហត់

របាំតន្រ្ដី អាយ៉ៃ ល្ខោនបទ រៀនចប់ប្រាកដ គ្មានប្រយោជន៍អ្វី។

(៤) បុរាណលោកថា រៀនអោយប្រសប់ ទោះគេចេះដប់ ក៏មិនព្រួយភ័យ

សម្ដែងក្នុងស្រុក ក្រៅស្រុកយកជ័យ រួចហើយលកលៃ ផ្ទេរចំណេះដឹង។

(៥) រៀបឆាកសម្ដែងក្នុងមហោស្រព មានក្រុមប្រកប ជំនាញរឹងប៉ឹង

បញ្ចេញថ្វីដៃអ្នកផងសម្លឹង ប្រាក់រាប់តម្លឹងហូរចូលហោប៉ៅ។

(រក្សាបានទាំងវប្បធម៌ មានទាំងទ្រព្យធន)
និពន្ធដោយ សុខគឹមហេង០១​ វិច្ឆិការ ២០១០

Category:កំណាព្យ
ដើមកំនើតជាតិខ្មែរ

​     ក្នុងការសិក្សាពីអរិយធម៌ខ្មែរ បញ្ហាដែលចោទឡើងជានិច្ចកាល ដែលធ្វើឱ្យអ្នកសិក្សា​ស្រាវជ្រាវខិតខំដោះស្រាយដោយបាន
បញ្ចេញមតិយោបល់ប្លែកៗគ្នា ហើយមានពេលខ្លះយោបល់ទាំងនោះមានលក្ខណៈផ្ទុយគ្នាទាំងស្រុងផង។ ជាទូទៅគេបានភ្ជាប់ខ្មែរ
ទៅនឹងជនជាតិណាមួយដែលមានអរិយធម៌ខ្ពស់ជាងដើម្បីរក្សាអត្ថិភាពរបស់ខ្មែរ។
ក្នុងចំណោមមតិយោបល់ទាំងនោះ យើងកត់សម្គាល់ឃើញមាន ២ប្រភេទ​៖

មតិទី១ ៖ គេទទួលស្គាល់ថា ខ្មែរជាជនជាតិអន្ដោប្រវេសន៍ (Race emigree) ចេញពីប្រទេសឥណ្ឌា ហើយបានចូលមក
រាតត្បាតដណ្ដើមយកទឹកដីរបស់ជនជាតិដើមមួយ (Race autochtone)។ ជាតិដើមនោះគឺជនជាតិក្នុងអំបូរម៉ាឡាយ៉ូប៉ូលីណេស៊ីយែន
(Race Nalayo Polynesieenne) ម៉ាឡាយ៉ូ-ប៉ូលីណេស៊ីយែន ឬ អូស្រ្ដូណេស៊ីយែន(autronisien) គឺស្ថិតក្នុងអំបូរភាសានិយាយ
របស់ជនជាតិដែលរស់នៅលើកោះនៃមហាសមុទ្រឥណ្ឌា​ និង មហាសមុទ្រប៉ាស៊ីភិច។
នេះគឺជាទស្សនៈរបស់លោក ហេនដ្រឹកគែរ (Hendrick Kern)។ ក្រោយមកទៀតមានអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនទៀតដូចជាលោក អាដេម៉ាដ៍​​​ ឡឺក្លែរ

 និងលោក ព្យែរគូរូ (Pierre Gourou)ជាដើម ក៏ទទួលយល់ព្

 រមតាមដែរ

មតិទី២ ៖ ក្រុមទី២ បានសន្និដ្ឋានថា ខ្មែរជាជនជាតិពិសេសមួយស្ថិតនៅក្នុងក្រុមមន-ខ្មែរ ហើយបានមកកកើតឡើងនៅភូមិភាគអាស៊ីអាគ្នេយ៏
តាំងពីបុរេប្រវត្តិមកម្ល៉េះ។ យោបល់នេះ គឺរបស់លោក ប៊ែរណា ហ្វ៊ីលីព គ្រោសឺលីយេ (Bernard Philippe grocelier) ជាអតីត
អភិរក្សអង្គរ និង លោក ម៉ាសែលតាឡាបូ (Narcel Talabot)។ លោកទាំងពីរយល់ឃើញថា ក្នុងសម័យបុរេប្រវត្តិសាស្រ្ដមានហ្វូងមនុស្ស
ជាច្រើនក្រុមបានចេញដំណើរពីភូមិភាគខាងជើង ចូលមកតាំងលំនៅក្នុងភូមិភាគអាស៊ីអាគ្នេយ៏​ ក្នុងនោះមានពួក អូស្រ្ដូឡូអ៊ីត(Austrolode)
ពួកមេឡាណេស៊ីយ៉ាង ( Medanesien) និងឥណ្ឌូនេស៊ីយ៉ាង (Indounesien)។
អំបូរមន-ខ្មែរគឺជាពួកកាត់ផ្សំរវាងពួកឥណ្ឌូនេស៊ីយ៉ាង និងពួកមេឡាណេស៊ីយ៉ាងហើយដែលបានមករស់នៅរាយប៉ាយលើទឹកដីដែល
លាតស្ធឹងពីឥណ្ឌូចិន ជ្រោយម៉ាឡាយូ រហូតដល់ព្រំប្រទល់ប្រទេសឥណ្ឌាតាមទស្សនៈទាំងពីរខាងលើនេះឃើញថាហាក់ដូច
សមស្របនិងទស្សនៈរបស់ខ្មែរច្រើន ដោយហេតុថា តាមរយៈរឿងព្រេងនានា
ពិសេសរឿងព្រះថោងនាងនាគ ខ្មែរតែងចាត់ទុកថា ខ្មែរគឺមានប្រភពពីស្រុកខ្មែរនេះឯង។ នេះមានន័យថា បើសិនជាគ្មាននាងនាគ
ប្រភពស្រុកខ្មែរ ព្រះថោង ឬកៅណ្ឌិន្យ ដែលជាប្រភពឥណ្ឌា ក៏ពុំមានលទ្ធភាពគ្រប់គ្រងនគរហ្វូណនឬ កោះគោកធ្លកទេ ហើយ
ឥណ្ឌាក៏មិនអាផ្សព្វផ្សាយអរិយធម៌របស់ខ្លួននៅលើទឹកដីខ្មែរដែរ។
​    សរុបសេចក្ដីមកឃើញថា បញ្ហដើមកំនើតខ្មែរមានសម្មតិកម្មច្រើននឹង ប្លែកៗគ្នាតែមតិនោះមានចំនុចរួមមួយត្រង់ថាខ្មែរជាជនជាតិមួយ
ស្ថិតក្នុងអំបូរពិសេសមួយគឺអំបូរ មន-ខ្មែរឬ ខមនេះឯង។
ដើមកំនើតជាតិខ្មែរ: ដកស្រង់ចេញពី

ដកស្រង់ចេញពី
–សៀវភៅអរិយធម៌ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និង កីឡា(ឆ្នាំ សិក្សា ១៩៩៧-៩៨)
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សង្គមកម្ពុជា
ដើមកំនើតនៃពិធីរៀបអាពាំហ៍ពិពាហ៍: ដើមកំណើតនៃពិធីរផផផៀបអាពា៍ពិពាហ៍

ដើមកំណើតនៃពិធីរផផផៀបអាពា៍ពិពាហ៍ 
 ពិធីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ខ្មែរ នៅក្នុងពិធីមង្គលការខ្មែរវាមានពិធីជាច្រើន បានប្រារព្ធធ្វើទៅតាមលំដាប់នៃកាលប្បវត្តិមួយ។ ពួកគេបានបង្ហាញពីឫស​ប្រវត្តិសាស្រ្ត​ដែលទាក់ទងនឹងសម័យព្រះពុទ្ធដែលកើតមានជា យូរយាណាស់មកហើយ នេះបើយោងតាមសៀវភៅ "ក្បួនអាពាហ៍ពិពាហ៍ខ្មែរ"​ឧកញ៉ាវិច្ឆិកាបានសរសេរដាក់ថានៅក្នុងច្បាប់អាពាហ៍ពិពាហ៍បុរាណខ្មែរមនុស្សធ្វើការ ពិពណ៌នា​អំពី​បទចម្រៀងព្រះ វេស្សន្ដ បរម្យ ពោធិ៍សាត់រៀបចំអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងកូនរបស់លោក ជាលីនិងបទចម្រៀង​មួយចំនួនផ្សេងទៀត​គឺអំពីការរៀប​ចំអាពាហ៍ពិពាហ៍​របស់ព្រះរាម​និង​នាង​សេដា។​ឧកញ៉ាវិច្ឆិកាបានសរសេរថាការត្រៀមលក្ខណៈអាពាហ៍ពិពាហ៍​នាពេលបច្ចុប្បន្នត្រូវបាន​រៀបចំតាម​វិធាន​​ដែលបានគូរឡើងដោយព្រះបាទព្រះជ័យ ជេស្ដាធិបតី បន្ថែម​លើស​ពីនេះទៅទៀត​ប្រជាជនខ្មែរយើង​ក៏មានជំនាញ​ក្នុងវត្ថុ​បុរាណ​ ដាវ អាវុធពាសដែកនិងវត្ថុបុរាណ វត្ថុបុរាណនេះ បើយោងតាមសៀវភៅរបស់ ស្តេចនេះដាក់ថាពិធីទាំងអស់នៅក្នុងអា ពាហ៍ពិពាហ៍ខ្មែរគឺទាក់ទងទៅនឹងរឿង ព្រេងខ្មែរ ដូចជារឿងមួយ​តំណាលថា​"សោមស្លាកន្សែង"​ត្រូវបានគេប្រាប់ថាមានបុរសពីរនាក់​ដែលបានទៅចិញ្ចឹម​ក្របីរបស់ពួកគេនៅ​ក្នុងវាល​ចង់ធ្វើជាមិត្តជាមួយគ្នា​ហើយចង់តែទាក់ដោយ​អាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយ​គ្នាព្រោះម្នាក់​មានមានកូនប្រុសមួយនិងម្នាក់ទៀតមានកូនស្រីមួយនៅក្នុងគោលបំណងដើម្បីបង្ហាញពីពាក្យរបស់ ពួកគេពួកគេបាន​សុំស្លាគ្រាប់​ដាក់ក្នុងក្រមាឲគ្នាទៅវិញទៅមកដើម្បីបង្ហាញការសន្យារបស់ពួកគេថាកូនរបស់ពួកគេនឹងរៀបការជាមួយគ្នា។រឿងមួយទៀតគឺ "ផ្កាស្លាបី" ​។ វាពណ៌នា​ថាមានចំនួនបួនបុរសបួននាក់ដែលមានជំនាញផ្សេងៗគ្នា បុរស់ទីមួយចេះហែលទឹក បុរស់ទីពីរចេះ បាញ់​ បុរស់ទីបីចេះទាយ៍ បុរស់ទីបួនចេះមន្តអាគម។ បន្ទាប់ពីបានបញ្ចប់ ការសិក្សា របស់ ពួកគេ ពួកគេក៏បានវិលត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។ នៅតាមផ្លូវត្រឡប់មកវិញនៅក្បែរស្ទ្រីមមួយ បុរស់ចេះទាយ៍បានទាយ៍ ឱ្យដឹងថានៅថ្ងៃនោះ​ពួកគេនឹងទៅជួប​ក្មេងស្រីមួយ​និង​ជា​ភរិយារបស់ពួកគេ បន្ទាប់ មកមានបក្សីដ៏ធំមួយបាននាំ​​​​​​​ក្មេងស្រីមួយមកចុះ​នៅខាងស្ដាំដែលមិន​ឆ្ងាយពីពួកគេប៉ុន្មាន​បុរសម្នាក់​បាញ់​ប្រហារ​នេះ​​បានយកក្បាលរបស់គាត់ហើយបានបាញ់​​​​បក្សីចុះត្រឡប់ទៅស្ទ្រីម។កីឡាករហែល​​​​​​ទឹកដែលហែលទឹកបន្ទាប់​​​មកបាន
ដើមកំនើតនៃពិធីរៀបអាពាំហ៍ពិពាហ៍: ពិធីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ខ្មែរ

ពិធីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ខ្មែរ នៅក្នុងពិធីមង្គលការខ្មែរវាមានពិធីជាច្រើន បានប្រារព្ធធ្វើទៅតាមលំដាប់នៃកាលប្បវត្តិមួយ។ ពួកគេបានបង្ហាញពីឫស​ប្រវត្តិសាស្រ្ត​ដែលទាក់ទងនឹងសម័យព្រះពុទ្ធដែលកើតមានជា យូរយាណាស់មកហើយ នេះបើយោងតាមសៀវភៅ "ក្បួនអាពាហ៍ពិពាហ៍ខ្មែរ"​ឧកញ៉ាវិច្ឆិកាបានសរសេរដាក់ថានៅក្នុងច្បាប់អាពាហ៍ពិពាហ៍បុរាណខ្មែរមនុស្សធ្វើការ ពិពណ៌នា​អំពី​បទចម្រៀងព្រះ វេស្សន្ដ បរម្យ ពោធិ៍សាត់រៀបចំអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងកូនរបស់លោក ជាលីនិងបទចម្រៀង​មួយចំនួនផ្សេងទៀត​គឺអំពីការរៀប​ចំអាពាហ៍ពិពាហ៍​របស់ព្រះរាម​និង​នាង​សេដា។​ឧកញ៉ាវិច្ឆិកាបានសរសេរថាការត្រៀមលក្ខណៈអាពាហ៍ពិពាហ៍​នាពេលបច្ចុប្បន្នត្រូវបាន​រៀបចំតាម​វិធាន​​ដែលបានគូរឡើងដោយព្រះបាទព្រះជ័យ ជេស្ដាធិបតី បន្ថែម​លើស​ពីនេះទៅទៀត​ប្រជាជនខ្មែរយើង​ក៏មានជំនាញ​ក្នុងវត្ថុ​បុរាណ​ ដាវ អាវុធពាសដែកនិងវត្ថុបុរាណ វត្ថុបុរាណនេះ បើយោងតាមសៀវភៅរបស់ ស្តេចនេះដាក់ថាពិធីទាំងអស់នៅក្នុងអា ពាហ៍ពិពាហ៍ខ្មែរគឺទាក់ទងទៅនឹងរឿង ព្រេងខ្មែរ ដូចជារឿងមួយ​តំណាលថា​"សោមស្លាកន្សែង"​ត្រូវបានគេប្រាប់ថាមានបុរសពីរនាក់​ដែលបានទៅចិញ្ចឹម​ក្របីរបស់ពួកគេនៅ​ក្នុងវាល​ចង់ធ្វើជាមិត្តជាមួយគ្នា​ហើយចង់តែទាក់ដោយ​អាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយ​គ្នាព្រោះម្នាក់​មានមានកូនប្រុសមួយនិងម្នាក់ទៀតមានកូនស្រីមួយនៅក្នុងគោលបំណងដើម្បីបង្ហាញពីពាក្យរបស់ ពួកគេពួកគេបាន​សុំស្លាគ្រាប់​ដាក់ក្នុងក្រមាឲគ្នាទៅវិញទៅមកដើម្បីបង្ហាញការសន្យារបស់ពួកគេថាកូនរបស់ពួកគេនឹងរៀបការជាមួយគ្នា។រឿងមួយទៀតគឺ "ផ្កាស្លាបី" ​។ វាពណ៌នា​ថាមានចំនួនបួនបុរសបួននាក់ដែលមានជំនាញផ្សេងៗគ្នា បុរស់ទីមួយចេះហែលទឹក បុរស់ទីពីរចេះ បាញ់​ បុរស់ទីបីចេះទាយ៍ បុរស់ទីបួនចេះមន្តអាគម។ បន្ទាប់ពីបានបញ្ចប់ ការសិក្សា របស់ ពួកគេ ពួកគេក៏បានវិលត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។ នៅតាមផ្លូវត្រឡប់មកវិញនៅក្បែរស្ទ្រីមមួយ បុរស់ចេះទាយ៍បានទាយ៍ ឱ្យដឹងថានៅថ្ងៃនោះ​ពួកគេនឹងទៅជួប​ក្មេងស្រីមួយ​និង​ជា​ភរិយារបស់ពួកគេ បន្ទាប់ មកមានបក្សីដ៏ធំមួយបាននាំ​​​​​​​ក្មេងស្រីមួយមកចុះ​នៅខាងស្ដាំដែលមិន​ឆ្ងាយពីពួកគេប៉ុន្មាន​បុរសម្នាក់​បាញ់​ប្រហារ​នេះ​​បានយកក្បាលរបស់គាត់ហើយបានបាញ់​​​​បក្សីចុះត្រឡប់ទៅស្ទ្រីម។កីឡាករហែល​​​​​​ទឹកដែលហែលទឹកបន្ទាប់​​​មកបាន
ដើមដំបងយក្ស

ដើមដំបងយក្ស ឬ ដើមដំបងយក្ខ គឺជាប្រទាលមួយប្រភេទដែលមានបន្លាតូចៗច្រូងច្រាង រុក្ខជាតិនេះត្រូវបានសម្របខ្លួនដើម្បីរស់នៅក្នុងបរិយាកាសក្ដៅហើយស្ងួតខ្លាំង និងអាចរស់នៅកន្លែងតំបន់វាលខ្សាច់ធំៗនៅលើផែនដី។  ដោយសារ ដើមដំបងយក្សបានបង្ហាញការសម្របខ្លួនជាច្រើនដើម្បីរក្សាទឹកជាតិ និង មានសាច់ក្រាស់។ ប្រភេទរុក្ខជាតិនេះភាគច្រើនបានគ្មានស្លឹកពិតប្រាកដ ដោយវាបានរក្សាតែបន្លាស្រួចៗ បន្លាទាំងនេះក៏ដូចជាការការពារប្រឆាំងនឹងពពួកសត្វ មនុស្ស បន្លារបស់ដើមដំបងយក្សជួយការពារការបាត់បង់ទឹកដោយកាត់បន្ថយលំហូរខ្យល់នៅជិតខ្លួនតួដើមដំបងយក្ស និងផ្តល់ភាពម្លប់ខ្លះៗ។Johnson, A.T.; Smith, H.A. & Stockdale, A.P. (2019), Plant Names Simplified: Their Pronunciation, Derivation & Meaning, Sheffield, Yorkshire: 5M Publishing, p. 26, ISBN 9781910455067
រូបភាពតូច|ការពិពណ៌នាអំពីដើមដំបងយក្សតាមប្រភេទនីមួយៗ
រូបភាពតូច|ដើមដំបងយក្សដែលស្ថិតនៅប្រទេសអេស្ប៉ាញ
ដើមដំបងយក្សនៅលើផែនដីមានប្រមាណ ១៥០០ពូជ។ ប្រមាណ ១៥០០ពូជ នៃដើមដំបង យក្ស ដែលរាយពាសពេលទ្វីបអាម៉េរិករស់នៅក្រោម អាកាសធាតុផ្សេងៗ ចេញពីវាលលំហដែល មានកម្រិតនីវ៉ូខ្ពស់ជាងទឹកសមុទ្រ រហូតដល់ភ្នំខ្ពស់ៗ នៅប្រជុំភ្នំអាន់ដេស (Andes) ដែលជាប្រព័ន្ធជីវចម្រុះសោះកក្រោះ នៃតំបន់ព្រៃត្រូពិចសើម។ នៅក្នុងចំណោមមជ្ឈដ្ឋានខ្ពស់ៗ នៃស្ថានជីវចម្រុះដែលសម្បូរ ដោយ ដើមដំបងយក្សពូជផ្សេងៗគ្នា គេរកពួកវាឃើញមានដុះដាលច្រើននៅភាគកណ្តាលនៃប្រទេសម៉ិចស៊ិច ឬព្រៃអាត្លង់ទិចតាមបណ្តោយ ឆ្នេរប្រេស៊ីល។ ដើមដំបងយក្ស ជាដើមរុក្ខជាតិមួយប្រភេទ មានប្រភពដំបូងមកពីទ្វីបអាមេរិក។ ដើមនេះត្រូវបានគេនិយមដើមនៅតាមផ្ទះ ព្រោះវាអាចផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ល្អៗមួយចំនួនដែរ។
ដើមត្នោត

ដើមត្នោត
ជារុក្ខជាតិមួយប្រភេទដែលមានដុះយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ ដើមត្នោតមានដើមធំ ត្រង់ ខ្ពស់ ដែលមានកម្ពស់អាចលើសពី ១០ ១៥ម៉ែត្រ ហើយស្លឹករបស់វាស្ថិតនៅកំពូលដើម មានរាងដូចជាផ្លិតធំៗ រឹងនិងមានផ្លែជាច្រើន។ រុក្ខជាតិប្រភេទនេះបានផ្ដល់សារៈប្រយោជន៍ជាច្រើន សំរាប់ឲ្យមនុស្ស
យកទៅកែច្នៃសំរាប់ធ្វើជាសំភារៈ ប្រើប្រាស់ផ្សេងៗ និង ថែមទាំងអាចយកទៅធ្វើជាអាហារបានទៀតផង។ ខេត្តដែលសំបូរដើមត្នោតជាងគេគឺខេត្តកំពង់ស្ពឺហើយមនុស្សបាន
ទទួលយក សារៈប្រយោជន៍ជាច្រើនពីដើមត្នោតដូចជា ៖ ផ្លែត្នោតខ្ចីគេអាចបរិភោគសាច់របស់វាដោយមានរសជាតិ ផ្អែមពិសារនិងថែមទាំងអាចយកទៅធ្វើជាបង្អែមផ្សេងៗបានទៀតផងដែរ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះផ្លែត្នោតខ្ចីគេអាចយកទៅធ្វើជាមុខម្ហូបជាច្រើនមុខទៀត។ ចំណែកឯផ្លែទុំវិញគេអាច យកវាទៅធ្វើជានំយ៉ាងឈ្ងុយឆ្ងាញ់បានផងដែរ។
ហើយចំពោះស្លឹកត្នោតវិញ គេអាចយកទៅត្បាញ ធ្វើជាសំភារៈមួយចំនួនមាន៖ មួក  កន្ដ្រក  កន្ទេល  និងថែមទាំងអាចយកទៅធ្វើជា
វត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ស្រស់ស្អាតជាច្រើននិងយកទៅវេចខ្ចប់ធ្វើនំផងដែរ។
យ៉ាងណាមិញនៅប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ីនិងប្រទេសឥណ្ឌាបុរាណស្លឹកត្នោតគេប្រើសម្រាប់ធ្វើជាក្រដាស់សរសេរដែលជាប្រភេទមូយនៃpapy
បន្ទាប់មកពូកគេយកទៅបម្រុងទុកនៅកន្លែងក្តៅហើយដាក់ក្នុងទឹកអំបិលជាមួយនិងម្សៅរមៀត 
នៅពេលនោះស្លឹកស្ងូតគ្រប់គ្រាន់ត្រូវបានគេយកទៅដុះខាត់ជាមួយ pumice ថ្ម បន្ទាប់មកទៀតបានកាត់ទំហំជាក្រោយឲ្យល្មមសមរម្យដែលពួកគេអាចយកទៅសរសេរបាន។

សារៈសំខាន់ ៖ 

- ដើម ៖ ភាគច្រើនប្រជាជនខ្មែរយើងយកទៅធ្វើផ្ទះ ឬ ទូក និងគ្រឿងសង្ហារិមជា ច្រើន។ 

- ស្លឹក ៖ គេអាចយកវាទៅធ្វើនំ ប្រក់ដំបូលផ្ទះ និង សម្រាប់បិទបាំង របស់ផ្សេងៗ ដើមផ្តល់ម្លប់ដល់មនុស្សជាតិ​។

right|thumb|200px|ដើមត្នោតខ្មែរ
ដើមត្នោតគឺជារុក្ខជាតិមួយដែលមានកំណើតតាំងពីយូរណាស់មកហើយ ដូច្នេះយើងត្រូវចូលរួមថែរក្សាសម្បត្តិទាំងនេះឲ្យបានគង់វង្ស ព្រោះវាជាកេរដំណែលរបស់ប្រទេសខ្មែរយើង។ ដើមត្នោតវាមានសារៈសំខាន់ណាស់ព្រោះវាមានប្រយោជន៍តាំងពីក្បាលរបស់វារហូតដល់ចុងជើងសុទ្ធតែមានផលប្រយោជន៍។ ដូច្នោះយើងត្រូវការពារនិងថែទាំវាដោយ
-ចូលរួមដាំដើមត្នោតឲ្យបានច្រើន
-មិនត្រូវកាបបំផ្លាញ(ដើមត្នោត)
-ចូលរួមថែទាំដើមត្នោតឲ្យបានល្អ។