បដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨: ព្រឹត្តិការណ៍តាមប្រទេស ឬតំបន់

ព្រឹត្តិការណ៍តាមប្រទេស ឬតំបន់ 

 បណ្តារដ្ឋអ៊ីតាលី 

រូបភាពតូច| វគ្គពី ៥ ថ្ងៃនៃទីក្រុង មីឡង់ គំនូរដោយ Baldassare Verazzi
ទោះបីជាមានការកត់សម្គាល់តិចតួចនៅពេលនោះក៏ដោយ ការផ្ទុះឡើងដ៏ធំដំបូងបង្អស់បានកើតឡើងនៅ ក្រុងប៉ាឡេម៉ូ កោះស៊ីស៊ីល ដែលចាប់ផ្តើមនៅខែមករាឆ្នាំ១៨៤៨ ។ ធ្លាប់មានការបះបោរជាច្រើនលើកប្រឆាំងនឹងការគ្រប់គ្រងរបស់រាជវង្ស ប៊ួរបុង ; ដោយបានបង្កើតរដ្ឋឯករាជ្យមួយដែលមានរយៈពេលត្រឹមតែ ១៦ ខែមុនពេលពួកប៊ូរបុង ត្រឡប់មកកាន់អំណាចវិញ។ ក្នុងអំឡុងពេលប៉ុន្មានខែនោះ រដ្ឋធម្មនុញ្ញមានភាពជឿនលឿនបន្តិចធៀបនឹងសម័យនោះ នៅក្នុងលក្ខខណ្ឌប្រជាធិបតេយ្យសេរី ដូចទៅនឹងសំណើរបស់សហព័ន្ធរដ្ឋអ៊ីតាលីដែរ។ ការបរាជ័យនៃការបះបោរត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរមកវិញនៅ ១២ ឆ្នាំក្រោយមក នៅពេលដែល ព្រះរាជាណាចក្រប៊ួរបុងនៃស៊ីស៊ីលទាំងពីរ បានដួលរលំនៅឆ្នាំ ១៨៦០-៦១ ជាមួយនឹង ការបង្រួបបង្រួមនៃអ៊ីតាលី ។

 ប្រទេសបារាំង 

"បដិវត្តខែកុម្ភៈ" នៅប្រទេសបារាំងត្រូវបានបញ្ឆេះដោយការគាបសង្កត់នៃ campagne des banquets ។ បដិវត្តន៍នេះត្រូវបានជម្រុញដោយឧត្តមគតិជាតិនិយម និងសាធារណរដ្ឋក្នុងចំណោមសាធារណជនបារាំងទូទៅ ដែលជឿថាប្រជាជនគួរតែគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង។ វាបានបញ្ចប់ របបរាជានិយមអាស្រ័យរដ្ឋធម្មនុញ្ញ របស់ស្តេច ល្វី​ ហ្វីលីព ហើយនាំទៅដល់ការបង្កើត សាធារណរដ្ឋទីពីររបស់បារាំង ។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលបណ្តោះអាសន្ន លោក ល្វី ណាប៉ូលេអុង ដែលជាក្មួយប្រុសរបស់ ណាប៉ូលេអុង បូណាប៉ាត ត្រូវបាន ជ្រើសរើសជាប្រធានាធិបតី ។ នៅឆ្នាំ ១៨៥២ គាត់បានធ្វើ រដ្ឋប្រហារ ហើយបានតាំងខ្លួនជាអធិរាជផ្តាច់ការនៃ ចក្រភពបារាំងទីពីរ ។ William Roberts, Encyclopedia of Modern Dictators (2006) pp 209–211.

Alexis de Tocqueville បានកត់សម្គាល់នៅក្នុង ការចងចាំ របស់គាត់នៃសម័យកាលនោះ "សង្គមត្រូវបានកាត់ជាពីរ: អ្នកដែលគ្មានអ្វីរួបរួមគ្នាក្នុងការច្រណែននឹងអ្នកដែលមានអ្វីរួបរួមគ្នាក្នុងភាពភ័យរន្ធត់ទូទៅ" ។ Tocqueville, Alexis de. 

 បណ្តារដ្ឋអាល្លឺម៉ង់ 
រូបភាពតូច| បដិវត្តន៍នៅ ទីក្រុងប៊ែរឡាំង ក្នុងខែមីនា ឆ្នាំ១៨៤៨ ដោយគ្រវី ទង់បដិវត្តន៍
"បដិវត្តខែមីនា" នៅក្នុងរដ្ឋអាល្លឺម៉ង់បានកើតឡើងនៅភាគខាងត្បូង និងភាគខាងលិចនៃប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ ដោយមានសន្និបាតដ៏ពេញនិយម និងមហាបាតុកម្ម។ ដឹកនាំ​ដោយ​និស្សិត និង​បញ្ញវន្ត​ដែល​មាន​ការ​អប់រំខ្ពស់Louis Namier, 1848: The Revolution of the Intellectuals (1964) ពួកគេ​ទាមទារ​ឲ្យ​មាន ​ឯកភាព​ជាតិ​អាល្លឺម៉ង់ សេរីភាព​សារព័ត៌មាន និង ​សេរីភាព​នៃ​ការ​ជួប​ជុំ ។ ការបះបោរត្រូវបានរៀបចំឡើងដោយច្របូកច្របល់ ប៉ុន្តែមានការបដិសេធរួមចំពោះរចនាសម្ព័ន្ធនយោបាយបែបប្រពៃណី និងស្វ័យភាពនៅក្នុងរដ្ឋឯករាជ្យចំនួន ៣៩ នៃ សហព័ន្ធអាល្លឺម៉ង់ ។ ធាតុផ្សំនៃវណ្ណៈកណ្តាល និងវណ្ណៈកម្មករនៃបដិវត្តន៍បានធ្វើឲ្យមានការបែកបាក់ ហើយនៅទីបញ្ចប់ ពួកអភិជនអភិរក្សនិយមបានយកឈ្នះ ដោយបង្ខំ ពួកសេរីនិយម ជាច្រើននាក់ឱ្យទៅនិរទេសខ្លួន។ Theodote S. Hamerow, Restoration, Revolution, Reaction: Economics and Politics in Germany, 1825–1870 (1958) focuses mainly on artisans and peasants

 ដាណឺម៉ាក 
រូបភាពតូច| ទាហានដាណឺម៉ាកធ្វើព្យុហយាត្រាឆ្លងកាត់ ទីក្រុង Copenhagen ក្នុងឆ្នាំ ១៨៤៩ បន្ទាប់ពីជ័យជំនះក្នុង សង្គ្រាម Schleswig ទីមួយ។
ប្រទេសដាណឺម៉ាកត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយប្រព័ន្ធរាជាធិបតេយ្យផ្តា​ច់ការ ( ច្បាប់របស់ស្តេច ) ចាប់តាំងពីសតវត្សទី១៧ ។ ស្តេច គ្រីស្ទៀនទី៨ ដែលជាអ្នកកំណែទម្រង់កម្រិតមធ្យម ប៉ុន្តែនៅតែជាអ្នកផ្តាច់ការ បានទទួលមរណភាពនៅខែមករា ឆ្នាំ១៨៤៨ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការកើនឡើងនៃការប្រឆាំងពីកសិករ និងពួកសេរីនិយម។ ការទាមទារសម្រាប់រាជាធិបតេយ្យអាស្រ័យរដ្ឋធម្មនុញ្ញដែលដឹកនាំដោយ គណបក្សសេរីជាតិ បានបញ្ចប់ដោយការហែក្បួនដ៏ពេញនិយមទៅកាន់ ព្រះរាជវាំងគ្រីស្ទៀនបួក នៅថ្ងៃទី ២១ ខែមីនា។ ស្តេចថ្មីគឺ ហ្វ្រេដេរីកទី៧ បានបំពេញតាមការទាមទាររបស់ពួកសេរីនិយម ហើយបានដំឡើងគណៈរដ្ឋមន្ត្រីថ្មី ដែលរួមមានមេដឹកនាំលេចធ្លោនៃ គណបក្សសេរីជាតិ ។ Weibull, Jörgen. 

ចលនាជាតិ-សេរីនិយមចង់លុបបំបាត់របបផ្តាច់ការ ប៉ុន្តែរក្សារដ្ឋអំណាចកណ្តាលយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះមហាក្សត្រ​បាន​ទទួល​យក ​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​ថ្មី ​ដែល​យល់ព្រម​ចែក​អំណាច​ជាមួយ​សភា​ទ្វេភាគី​ដែល​ហៅថា រីគស្តាក ។ វាត្រូវបានគេនិយាយថាពាក្យដំបូងរបស់ស្តេចដាណឺម៉ាកបន្ទាប់ពីការចុះហត្ថលេខាលើអំណាចផ្តាច់ការរបស់គាត់គឺ "ល្អណាស់ឥឡូវនេះខ្ញុំអាចដេកនៅពេលព្រឹក" ។ Olaf Søndberg;
den danske revolution 1830–1866: p. 70, line 47–48 ទោះបីជាមន្រ្តីកងទ័ពមិនពេញចិត្តក៏ដោយ ក៏ពួកគេបានទទួលយកការរៀបចំថ្មី ដែលផ្ទុយពីអឺរ៉ុបផ្សេងទៀត មិនត្រូវបានបដិសេធដោយអ្នកប្រតិកម្មឡើយ។ Weibull, Jörgen.  រដ្ឋធម្មនុញ្ញសេរីមិនបានពង្រីកដល់ Schleswig ទេ ដោយទុកឱ្យ សំណួរ Schleswig-Holstein មិនមានចម្លើយ។

 ស្កេលស្វីគ 
ឌុចឈី នៃស្កេលស្វីគ ដែលជាតំបន់ដែលមានទាំងជនជាតិដាណឺម៉ាក (ជាពួកអាល្លឺម៉ង់ខាងជើង) និងជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ (ជាពូកអាល្លឺម៉ង់ខាងលិច) គឺជាផ្នែកមួយនៃរាជាណាចក្រដាណឺម៉ាក ប៉ុន្តែនៅតែជា ឌុចឈី ដាច់ដោយឡែកពីព្រះរាជាណាចក្រដាណឺម៉ាក។ ជំរុញដោយមនោសញ្ចេតនា អាឡឺម៉ង់និយម ជនជាតិអាឡឺម៉ង់នៅស្កេលស្វីគ បានលើកដៃតវ៉ាចំពោះគោលនយោបាយថ្មីដែលប្រកាសដោយរដ្ឋាភិបាល សេរីជាតិ របស់ប្រទេសដាណឺម៉ាក ដែលនឹងរួមបញ្ចូលទាំងស្រុងនូវឌុចឈីទៅក្នុងប្រទេសដាណឺម៉ាក។

ប្រជាជនអាល្លឺម៉ង់នៅ ស្កេលស្វីគ និង ហុលស្តែន បានបះបោរដែលបំផុសគំនិតដោយបព្វជិតប្រូតេស្តង់។ រដ្ឋអាឡឺម៉ង់បានបញ្ជូនជាកងទ័ព ប៉ុន្តែជ័យជម្នះរបស់ដាណឺម៉ាកនៅឆ្នាំ ១៨៤៩ បាននាំឱ្យមាន សន្ធិសញ្ញាទីក្រុងប៊ែកឡាំង (១៨៥០) និង ពិធីសារទីក្រុងឡុងដ៍ (១៨៥២) ។ ពួកគេ​បាន​បញ្ជាក់​ជាថ្មី​អំពី​អធិបតេយ្យភាព​របស់​ស្តេច​ដាណឺម៉ាក ខណៈ​ដែល​ហាមប្រាម​ការ​រួបរួម​ជាមួយ​ប្រទេស​ដាណឺម៉ាក។ ការរំលោភលើការផ្តល់ចុងក្រោយនេះបាននាំឱ្យ មានសង្គ្រាមជាថ្មីនៅឆ្នាំ ១៨៦៣ និងជ័យជម្នះព្រុស នៅឆ្នាំ ១៨៦៤ ។

 រាជាធិបតេយ្យហាប់ស្បួក 
រូបភាពតូច| ការប្រកាសរបស់ ស៊ែប៊ី Vojvodina នៅខែឧសភាឆ្នាំ ១៨៤៨ កំឡុង បដិវត្តន៍ស៊ែប
ចាប់ពីខែមីនា ឆ្នាំ១៨៤៨ ដល់ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៨៤៩ ចក្រភពអូទ្រីស ត្រូវបានគំរាមកំហែងដោយចលនាបដិវត្តន៍ ដែលជារឿយៗមានចរិតជាតិនិយម។ ចក្រភពដែលគ្រប់គ្រងពី ទីក្រុងវីយែន រួមមានជនជាតិ អាល្លឺម៉ង់ អូទ្រីស ហុងគ្រី  ស្លូវេណេ ប៉ូឡូញ ឆេក ក្រូអាត ស្លូវ៉ាគី អ៊ុយក្រែន /រ៉ូថេនា រ៉ូម៉ានី ស៊ែប និង អ៊ីតាលី ដែលសុទ្ធតែបានព្យាយាមក្នុងដំណើរបដិវត្តន៍ ដើម្បីសម្រេចបាននូវស្វ័យភាព ឯករាជ្យភាព ឬសូម្បីតែអនុត្តរភាពលើជាតិសាសន៍ដទៃទៀត។ រូបភាពជាតិនិយមកាន់តែស្មុគស្មាញដោយព្រឹត្តិការណ៍ដំណាលគ្នានៅក្នុងរដ្ឋអាល្លឺម៉ង់ ដែលបានផ្លាស់ប្តូរឆ្ពោះទៅរកឯកភាពជាតិអាល្លឺម៉ង់កាន់តែខ្លាំង។

 ហុងគ្រី 
រូបភាពតូច| សមរភូមិ ប៊ូដា នៅខែឧសភាឆ្នាំ១៨៤៩ដោយ Mór Than
រូបភាពតូច| Hussars ហុងគ្រីក្នុងសមរភូមិកំឡុងបដិវត្តហុងគ្រី
បដិវត្តហុងគ្រីឆ្នាំ ១៨៤៨ គឺជាបដិវត្តដ៏វែងបំផុតនៅអឺរ៉ុបដែលត្រូវបានកំទេចនៅខែសីហាឆ្នាំ ១៨៤៩ ដោយកងទ័ពអូទ្រីសនិងរុស្ស៊ី។ យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ វា​មាន​ឥទ្ធិពល​យ៉ាង​ខ្លាំង​ក្នុង​ការ​ដោះលែង​ពួក ​អ្នក​ងារ ។ Gábor Gángó, "1848–1849 in Hungary," Hungarian Studies (2001) 15#1 pp. 39–47. online វាបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី ១៥ ខែមីនាឆ្នាំ ១៨៤៨ នៅពេលដែលអ្នកស្នេហាជាតិហុងគ្រីបានរៀបចំមហាបាតុកម្មនៅ ប៉េស និង ប៊ូដា (ថ្ងៃនេះ ប៊ូដាប៉េស) ដែលបានបង្ខំឱ្យតំណាងអធិរាជទទួលយក ការទាមទារ ១២ចំណុច របស់ពួកគេ ដែលរួមមានការទាមទារសេរីភាពសារព័ត៌មាន ក្រសួងឯករាជ្យរបស់ហុងគ្រីដែលតាំងនៅក្នុង ប៊ូដា  ទំនួលខុសត្រូវចំពោះសភាដែលជាប់ឆ្នោតពេញនិយម ការបង្កើតឆ្មាំជាតិ សិទ្ធិស៊ីវិល និងសាសនាពេញលេញ ការកាត់ក្តីដោយគណៈវិនិច្ឆ័យ ធនាគារជាតិ កងទ័ពហុងគ្រី ការដកទ័ពបរទេស (អូទ្រីស) ពីហុងគ្រី ការដោះលែងអ្នកទោសនយោបាយ និងការរួបរួមទឹកដីជាមួយ Transylvania ។ នៅ​ព្រឹក​នោះ ការ​ទាមទារ​ត្រូវ​បាន​អាន​ឱ្យ​ឮៗ​រួម​ជាមួយ​នឹង​កំណាព្យ​របស់ Sándor Petőfi ជាមួយ​នឹង​បន្ទាត់​សាមញ្ញ​ថា «យើង​ស្បថ​ដោយ​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​ហុងគ្រី។ យើង​ស្បថ​ថា យើង​នឹង​លែង​ធ្វើ​ជា​ទាសករ​ទៀត​ហើយ Deak, Istvan.  ។ Lajos Kossuth និងពួកអភិជនសេរីមួយចំនួនទៀតដែលបង្កើត សភា បានប្តឹងឧទ្ធរណ៍ទៅតុលាការហាប់ស្បួក ជាមួយនឹងការទាមទារឱ្យមានរដ្ឋាភិបាលតំណាង និងសេរីភាពស៊ីវិល។ "The US and the 1848 Hungarian Revolution."  ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនេះបានធ្វើឱ្យ Klemens von Metternich ដែលជាអធិការបតីអូទ្រីស និងជារដ្ឋមន្ត្រីការបរទេសបានលាលែងពីតំណែង។ ការទាមទារនៃសភាហុងគ្រីត្រូវបានយល់ព្រមនៅថ្ងៃទី ១៨ ខែមីនាដោយអធិរាជ ហ្វែឌីណង់ ។ ទោះបីជាហុងគ្រីនឹងនៅតែជាផ្នែកនៃរាជាធិបតេយ្យតាមរយៈ ការរួបរួមផ្ទាល់ខ្លួន ជាមួយព្រះចៅអធិរាជក៏ដោយ ក៏រដ្ឋាភិបាលរដ្ឋធម្មនុញ្ញនឹងត្រូវបានបង្កើតឡើង។ បន្ទាប់មក សភា បានអនុម័តច្បាប់ខែមេសា ដែលបង្កើតសមភាពចំពោះមុខច្បាប់ នីតិបញ្ញត្តិ របបរាជានិយមអាស្រ័យរដ្ឋធម្មនុញ្ញ និងបញ្ចប់ការផ្ទេរ និងការរឹតបន្តឹងនៃការប្រើប្រាស់ដីធ្លី។ 

បដិវត្តន៍បានក្លាយទៅជាសង្រ្គាមទាមទារឯករាជ្យពី របបរាជានិយម ហាប់ស្បួក នៅពេលដែល Josip Jelačić ទេសាភិបាលនៃក្រូអាត បានឆ្លងកាត់ព្រំដែនដើម្បីស្ដារការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេ។ The Making of the West: Volume C, Lynn Hunt, pp. 683–84 រដ្ឋាភិបាលថ្មីដែលដឹកនាំដោយ Lajos Kossuth បានទទួលជោគជ័យដំបូងប្រឆាំងនឹងកងកម្លាំងហាប់ស្បួក។ ទោះបីជាហុងគ្រីបានប្រកាន់ជំហររួបរួមជាតិសម្រាប់សេរីភាពរបស់ខ្លួនក៏ដោយ ក៏ជនជាតិភាគតិចមួយចំនួននៃព្រះរាជាណាចក្រហុងគ្រី រួមទាំងជនជាតិស៊ែប៊ី វ៉ូវីឌីណា រ៉ូម៉ានីនៃត្រង់ស៊ីលវែនី និងជនជាតិស្លូវ៉ាគីមួយចំនួននៃហុងគ្រីខាងលើបានគាំទ្រអធិរាជហាប់ស្បួក ហើយបានប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងកងទ័ពបដិវត្តហុងគ្រី។ នៅទីបំផុត បន្ទាប់ពីការប្រយុទ្ធគ្នារយៈពេលមួយឆ្នាំកន្លះ បដិវត្តន៍ត្រូវបានកំទេច នៅពេលដែលស្តេចរុស្ស៊ី នីកូឡាសទី១ បានចូលទៅក្នុងប្រទេសហុងគ្រី ជាមួយនឹងកងទ័ពជាង ៣០០​ ០០០ នាក់។ W.B. Lincoln, "Russia and the European Revolutions of 1848" History Today (Jan 1973), Vol. 23 Issue 1, pp 53-59 online. ជាលទ្ធផលនៃការបរាជ័យ ហុងគ្រីត្រូវបានដាក់នៅក្រោមច្បាប់អាជ្ញាសឹកយ៉ាងឃោរឃៅ។ ពួកឧទ្ទាមនាំមុខដូចជា ខូសុតបានភៀសខ្លួនទៅបរទេស ឬត្រូវបានសម្លាប់។ ក្នុងរយៈពេលវែង ការតស៊ូអកម្មបន្ទាប់ពីបដិវត្តន៍ រួមជាមួយនឹងការបរាជ័យរបស់អូទ្រីសនៅក្នុង សង្គ្រាមអូទ្រីស-ព្រុស ឆ្នាំ ១៨៦៦ បាននាំឱ្យមានការ សម្របសម្រួលអូទ្រីស-ហុងគ្រី (១៨៦៧) ដែលជាការកត់សម្គាល់កំណើតនៃ ចក្រភពអូទ្រីស-ហុងគ្រី ។

 ហ្គាលីសៀ 
ចំណុចកណ្តាលនៃចលនាជាតិអ៊ុយក្រែនគឺនៅ ហ្គាលីសៀ ដែលសព្វថ្ងៃត្រូវបានបែងចែករវាងអ៊ុយក្រែន និងប៉ូឡូញ។ នៅថ្ងៃទី ១៩ ខែមេសា ឆ្នាំ ១៨៤៨ អ្នកតំណាងមួយក្រុមដែលដឹកនាំដោយបព្វជិតកាតូលិកក្រិក បានដាក់ញត្តិទៅកាន់អធិរាជអូទ្រីស។ វាបានបង្ហាញពីបំណងប្រាថ្នាថានៅក្នុងតំបន់នៃ ហ្គាលីសៀ ដែលជាកន្លែងដែលប្រជាជនរ៉ូថេនៀ (អ៊ុយក្រែន) តំណាងឱ្យភាគច្រើន, ភាសាអ៊ុយក្រែន គួរតែត្រូវបានបង្រៀននៅសាលារៀននិងត្រូវបានប្រើដើម្បីប្រកាសច្បាប់ផ្លូវការសម្រាប់ពួករាស្រ្តកសិករ; មន្ត្រីក្នុងតំបន់ត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងយល់ពីវា ហើយបព្វជិតរ៉ូថេនៀ នឹងត្រូវបានផ្តល់សិទ្ធិស្មើគ្នានឹងបព្វជិតនៃនិកាយផ្សេងទៀតទាំងអស់។ Kost' Levytskyi, The History of the Political Thought of the Galician Ukrainians, 1848–1914, (Lviv, 1926), 17.

នៅថ្ងៃទី ២ ខែឧសភា ឆ្នាំ ១៨៤៨ ក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់រ៉ូថេនៀ ត្រូវបានបង្កើតឡើង។ ក្រុមប្រឹក្សានេះ (១៨៤៨-១៨៥១) ត្រូវបានដឹកនាំដោយបព្វជិតក្រិក-កាតូលិក Gregory Yakhimovich និងមានសមាជិកអចិន្ត្រៃយ៍ចំនួន ៣០ ។ គោលដៅចម្បងរបស់វាគឺការបែងចែកផ្នែករដ្ឋបាលនៃហ្គាលីសៀ ទៅជាផ្នែកខាងលិច (ប៉ូឡូញ) និងភាគខាងកើត (រ៉ូថេនៀ/អ៊ុយក្រែន) នៅក្នុងព្រំដែននៃចក្រភពហាប់ស្បួក និងការបង្កើតតំបន់ដាច់ដោយឡែកមួយជាមួយនឹងការគ្រប់គ្រងស្វ័យភាពនយោបាយ។ Kost' Levytskyi, The History of the Political Thought of the Galician Ukrainians, 1848–1914, (Lviv, 1926), 26.

 ស៊ុយអែត 
ក្នុងអំឡុងថ្ងៃទី ១៨-១៩ ខែមីនា កុប្បកម្មជាបន្តបន្ទាប់ដែលគេស្គាល់ថាជា ភាពចលាចលខែមីនា ( Marsoroligheterna ) បានកើតឡើងនៅក្នុងរដ្ឋធានី ស្តុកហូម របស់ស៊ុយអែត។ សេចក្តីប្រកាសជាមួយនឹងការទាមទារឱ្យមានកំណែទម្រង់នយោបាយត្រូវបានរីករាលដាលនៅក្នុងទីក្រុង ហើយហ្វូងមនុស្សត្រូវបានបំបែកដោយយោធា ដែលនាំឱ្យមនុស្សចំនួន ១៨ នាក់ស្លាប់។

 ស្វីស 
ប្រទេសស្វីស ដែលជាបណ្តុំសម្ព័ន្ធនៃសាធារណរដ្ឋរួចហើយ ក៏បានប្រទះនឹងវិបត្តិផ្ទៃក្នុងផងដែរ។ ការប៉ុនប៉ងផ្តាច់ខ្លួននៃ កងអនុសេនាធំ កាតូលិកចំនួនប្រាំពីរដើម្បីបង្កើតសម្ព័ន្ធភាពដែលគេស្គាល់ថាជា Sonderbund ("សម្ព័ន្ធភាពដាច់ដោយឡែក") ក្នុងឆ្នាំ ១៨៤៥ បាននាំឱ្យមានជម្លោះស៊ីវិលរយៈពេលខ្លីនៅក្នុងខែវិច្ឆិកាឆ្នាំ ១៨៤៧ ដែលក្នុងនោះមនុស្សប្រហែល ១០០ នាក់ត្រូវបានសម្លាប់។ Sonderbund ត្រូវបានកម្ចាត់ចោលយ៉ាងដាច់អហង្ការដោយក្រុមប្រូតេស្តង់ ដែលមានចំនួនប្រជាជនច្រើនជាង។ Joachim Remak, Very Civil War: The Swiss Sonderbund War of 1847 (1993) រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​ថ្មី​ឆ្នាំ ១៨៤៨ បាន​បញ្ចប់​ឯករាជ្យភាព​ស្ទើរតែ​ទាំងស្រុង​នៃ​តំបន់​គ្រប់គ្រងនីមួយៗ ដោយ​ប្រែក្លាយ ​ប្រទេស​ស្វីស​ទៅជា​រដ្ឋ​សហព័ន្ធ ។

 ប៉ូឡូញធំ 
ប្រជាជនប៉ូឡូញបានធ្វើការបះបោរយោធាប្រឆាំងនឹងពួក ព្រុស នៅក្នុង ហ្រ្កង់ឌុចឈីនៃប៉ូសេន (ឬតំបន់ ប៉ូឡូញធំ ) ដែលជាផ្នែកមួយនៃព្រុស ចាប់តាំងពីការបញ្ចូលក្នុងឆ្នាំ ១៨១៥ ។ ប៉ូឡូញបានព្យាយាមបង្កើតអង្គភាពនយោបាយប៉ូឡូញ ប៉ុន្តែបដិសេធមិនសហការជាមួយពួកអាល្លឺម៉ង់ និងជនជាតិយូដា។ ជនជាតិអាឡឺម៉ង់បានសម្រេចចិត្តថាពួកគេមានភាពល្អប្រសើរជាមួយនឹងស្ថានភាពដដែល ដូច្នេះពួកគេបានជួយរដ្ឋាភិបាល ព្រុស ក្នុងការដណ្តើមយកការគ្រប់គ្រងឡើងវិញ។ ក្នុងរយៈពេលវែង ការបះបោរបានជំរុញជាតិនិយមក្នុងចំណោមជនជាតិប៉ូឡូញ និងអាល្លឺម៉ង់ ហើយនាំមកនូវសមភាពស៊ីវិលដល់ជនជាតិយូដា។ Krzysztof Makowski, "Poles, Germans and Jews in the Grand Duchy of Poznan in 1848: From coexistence to conflict." 

 បណ្តារដ្ឋរ៉ូម៉ានី 
រូបភាពតូច| ពូកបដិវត្តរ៉ូម៉ានីនៅ ប៊ូការេស ក្នុងឆ្នាំ ១៨៤៨ ដែលកាន់ ទង់រ៉ូម៉ានីបីពណ៌
ការ​បះបោរ​ជាតិនិយម​បែប​សេរី​និង​រ៉ូមែនទិក​មួយ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ក្នុង​ខែ​មិថុនា​នៅ​ក្នុង​រដ្ឋ វ៉ាឡាឃៀ ។ គោលដៅរបស់គេ គឺស្វ័យភាពរដ្ឋបាល ការលុបបំបាត់ភាពជាអ្នកងារ និងការប្តេជ្ញាចិត្តដោយខ្លួនឯងដ៏ពេញនិយម។ វាត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់យ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយនឹង ការបះបោរដែលមិនជោគជ័យនៅឆ្នាំ ១៨៤៨ នៅប្រទេសម៉ុលដាវី។ ចលានានេះបានព្យាយាមផ្តួលរំលំការគ្រប់គ្រងដែលដាក់ដោយអាជ្ញាធរអធិរាជរុស្ស៊ីក្រោមរបប Regulamentul Organic ហើយតាមរយៈអ្នកដឹកនាំជាច្រើនបានទាមទារឱ្យលុបចោលឯកសិទ្ធិពួកប៊រយ៉ា ។ ដឹកនាំដោយក្រុមបញ្ញវន្ត និងមន្ត្រីវ័យក្មេងនៅក្នុងកងកម្លាំងយោធា វ៉ាឡាឃៀ ចលនានេះបានទទួលជោគជ័យក្នុងការផ្តួលរំលំ ព្រះអង្គម្ចាស់ Gheorghe Bibescu ដែលវាជំនួសដោយរដ្ឋាភិបាលបណ្ដោះអាសន្ន និង ស្ថាប័នគ្រប់គ្រង មួយ ហើយក្នុងការឆ្លងកាត់កំណែទម្រង់សេរីសំខាន់ៗជាច្រើនបានប្រកាសជាលើកដំបូងនៅក្នុង សេចក្តីប្រកាសនៃអ៊ីស្លាស ។

ថ្វីបើមានការកើនឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័ស និងការគាំទ្រដ៏ពេញនិយមក៏ដោយ ក៏រដ្ឋបាលថ្មីត្រូវបានសម្គាល់ដោយជម្លោះរវាង ក្រុមរ៉ាឌីកាល់ និងកងកម្លាំងអភិរក្សកាន់តែច្រើន ជាពិសេសលើបញ្ហា កំណែទម្រង់ដីធ្លី ។ រដ្ឋប្រហារពីរលើកជាប់ៗគ្នាបានធ្វើឱ្យរដ្ឋាភិបាលថ្មីចុះខ្សោយ ហើយឋានៈអន្តរជាតិរបស់វាតែងតែមានការប្រកួតប្រជែងដោយរុស្ស៊ី។ បន្ទាប់ពីគ្រប់គ្រងការប្រមូលផ្តុំនៃការអាណិតអាសូរពីមេដឹកនាំនយោបាយអូតូម៉ង់ បដិវត្តន៍ត្រូវបានស្ថិតក្នុងភាពឯកោបំផុតដោយការអន្តរាគមន៍ពីអ្នកការទូតរុស្ស៊ី។ នៅខែកញ្ញាឆ្នាំ ១៨៤៨ ដោយកិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយពួកអូតូម៉ង់ រុស្ស៊ីបានឈ្លានពាននិងផ្តួលរំលំបដិវត្តន៍។ យោងទៅតាមលោក Vasile Maciu ការបរាជ័យនៅវ៉ាឡាឃៀំ គឺដោយសារការអន្តរាគមន៍ពីបរទេស។ នៅប្រទេសម៉ុលដាវី ចំពោះការប្រឆាំងរបស់ពួកសក្តិភូមិ និងនៅត្រង់ស៊ីលវេនីចំពោះការបរាជ័យនៃយុទ្ធនាការរបស់ឧត្តមសេនីយ Józef Bem ហើយក្រោយមកមានការគាបសង្កត់អូទ្រីស។ Vasile Maciu, "Le caractère unitaire de la révolution de 1848 dans les pays roumains."  នៅ​ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ក្រោយ​មក ពួក​បះបោរ ​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ ហើយ​ទទួល​បាន​ជោគជ័យតាមគោលដៅ​របស់​ខ្លួន។

 បែលហ្សិក 
រូបភាពតូច| រូបភាពនៃការផ្តល់ជូនជានិមិត្តរូបរបស់ ឡេអូប៉ូលទី១ នៃប្រទេសបែលហ្សិក ដើម្បីលាលែងពីតំណែងនៅឆ្នាំ ១៨៤៨
បែលហ្ស៊ិក មិនបានឃើញភាពចលាចលធំ ក្នុងឆ្នាំ១៨៤៨ ទេ ដោយបានឆ្លងកាត់កំណែទម្រង់សេរីរួចហើយបន្ទាប់ពី បដិវត្តន៍ឆ្នាំ ១៨៣០ ហើយដូច្នេះប្រព័ន្ធរដ្ឋធម្មនុញ្ញ និងរបបរាជានិយមរបស់វាបានរួចរស់ជីវិត។ Stefan Huygebaert, "Unshakeable Foundations," Journal of Belgian History 45.4 (2015).

កុបកម្ម​ក្នុង​តំបន់​តូចៗ​មួយ​ចំនួន​បាន​ផ្ទុះ​ឡើង ដែល​ប្រមូលផ្តុំ​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ឧស្សាហកម្ម ​ស៊ីឡូន នៃ​ខេត្ត Liège និង Hainaut ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការគំរាមកំហែងធ្ងន់ធ្ងរបំផុតនៃការឆ្លងបដិវត្តន៍ត្រូវបានបង្កឡើងដោយក្រុមជនអន្តោប្រវេសន៍បែលហ្ស៊ិកមកពីប្រទេសបារាំង។ នៅឆ្នាំ ១៨៣០ បដិវត្តន៍បែលហ្ស៊ិកបានផ្ទុះឡើងដោយបំផុសគំនិតដោយបដិវត្តដែលកើតឡើងនៅក្នុងប្រទេសបារាំង ហើយអាជ្ញាធរបែលហ្ស៊ិកបារម្ភថាបាតុភូត 'ចម្លង' ស្រដៀងគ្នាអាចនឹងកើតឡើងនៅឆ្នាំ ១៨៤៨ ។ ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីបដិវត្តន៍នៅប្រទេសបារាំង ពលករចំណាកស្រុកបែលហ្ស៊ិកដែលរស់នៅក្នុងទីក្រុងប៉ារីសត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យត្រលប់ទៅបែលហ្ស៊ិកវិញដើម្បីផ្តួលរំលំ របបរាជានិយម និងបង្កើតសាធារណរដ្ឋ។  អាជ្ញាធរបែលហ្ស៊ិកបានបណ្តេញ លោក កាល់ ម៉ាក្ស ចេញពីទីក្រុងព្រុចសែលកាលពីដើមខែមីនា ក្រោមការចោទប្រកាន់ថាបានប្រើប្រាស់ផ្នែកមួយនៃមរតករបស់គាត់ដើម្បីបំពាក់អាវុធដល់បដិវត្តន៍បែលហ្ស៊ិក។

ជនអន្តោប្រវេសន៍ប្រដាប់អាវុធប្រហែល ៦០០០ នាក់នៃ " កងវរសេនាតូចបែលហ្ស៊ិក " បានព្យាយាមឆ្លងកាត់ព្រំដែនបែលហ្ស៊ិក។ មានការបែងចែកពីរដែលត្រូវបានបង្កើតឡើង។ ក្រុមទី១ ដែលធ្វើដំណើរតាមរថភ្លើងត្រូវបានបញ្ឈប់ និងរំសាយអាវុធយ៉ាងលឿននៅ Quiévrain នៅថ្ងៃទី ២៦ ខែមីនា ឆ្នាំ ១៨៤៨  ក្រុមទី ២ បានឆ្លងកាត់ព្រំដែននៅថ្ងៃទី ២៩ ខែមីនាហើយធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីក្រុងព្រុចសែល។ ពួកគេត្រូវបានប្រឈមមុខដោយកងទ័ពបែលហ្ស៊ិកនៅភូមិ Risquons-Tout ហើយបានចាញ់។ ក្រុមតូចៗជាច្រើនបានព្យាយាមជ្រៀតចូលបែលហ្សិក ប៉ុន្តែកងទ័ពព្រំដែនបែលហ្ស៊ិកដែលបានពង្រឹងបានទទួលជោគជ័យ ហើយការបរាជ័យនៅ Risquons-Tout បានបញ្ចប់ការគំរាមកំហែងបដិវត្តន៍ចំពោះបែលហ្ស៊ិកយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។

ស្ថានភាពនៅក្នុងប្រទេសបែលហ្ស៊ិកបានចាប់ផ្តើមងើបឡើងវិញនៅរដូវក្តៅនោះបន្ទាប់ពីការប្រមូលផលល្អ ហើយ ការបោះឆ្នោតថ្មីៗ បានត្រលប់មកវិញនូវសំឡេងភាគច្រើនខ្លាំងដល់គណបក្សគ្រប់គ្រង។ 

 ចក្រភពអង់គ្លេស និងអៀរឡង់ 
និន្នាការទូទៅនៅក្នុងចលនាបដិវត្តន៍ឆ្នាំ ១៨៤៨ គឺជាការយល់ឃើញដែលថា រាជាធិបតេយ្យសេរីដែលបានបង្កើតឡើងក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៨៣០ ទោះបីជាជាផ្លូវការជាតំណាងរាស្រ្តប្រជាធិបតេយ្យក៏ដោយ មានលក្ខណៈបែប ជិះជាន់ពេក និង/ឬពុករលួយក្នុងការឆ្លើយតបទៅនឹងតម្រូវការបន្ទាន់របស់ប្រជាជន ហើយដូច្នេះនៅក្នុង ត្រូវការការកែទម្រង់លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ឬបរាជ័យនោះ ការបំបែកខ្លួនដើម្បីកសាងរដ្ឋប្រជាធិបតេយ្យពីដើមឡើងវិញ។ នេះគឺជាដំណើរការដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងប្រទេសអៀរឡង់រវាងឆ្នាំ ១៨០១ និង ១៨៤៨ ។

កាល​ពី​មុន​ជា​រាជាណាចក្រ​ដាច់​ដោយ​ឡែក អៀរឡង់​ត្រូវ​បាន ​ដាក់​បញ្ចូល​ទៅ​ក្នុង​ចក្រភព​អង់គ្លេស​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៨០១ ។ ទោះបីជាចំនួនប្រជាជនរបស់ខ្លួនភាគច្រើនជាសាសនិកកាតូលិក និងសង្គមវិទ្យានៃកម្មករកសិកម្មក៏ដោយ ភាពតានតឹងបានកើតចេញពីការតំណាងហួសហេតុខាងនយោបាយ ក្នុងមុខតំណែងនៃអំណាចនៃម្ចាស់ដីនៃសាវតាប្រូតេស្តង់ដែលស្មោះត្រង់នឹងចក្រភពអង់គ្លេស។ ចាប់ពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៨១០ ចលនាអភិរក្សនិយមដែលដឹកនាំដោយ Daniel O'Connell បានស្វែងរក សិទ្ធិនយោបាយស្មើៗគ្នាសម្រាប់ពួកកាតូលិក នៅក្នុង ប្រព័ន្ធនយោបាយរបស់ចក្រភពអង់គ្លេស ដោយទទួលបានជោគជ័យនៅក្នុង ច្បាប់សង្គ្រោះរ៉ូម៉ាំងកាតូលិកឆ្នាំ ១៨២៩ ។ ប៉ុន្តែដូចនៅក្នុងរដ្ឋអ៊ឺរ៉ុបផ្សេងទៀត ចរន្តដែលបំផុសគំនិតដោយ លទ្ធិរ៉ាឌីកាល់និយម បានរិះគន់ពួកអភិរក្សនិយម-សេរីនិយមចំពោះការបន្តគោលបំណងនៃសមភាពប្រជាធិបតេយ្យជាមួយនឹងការសម្របសម្រួលហួសហេតុ និងបន្តិចម្តងៗ។
ស្តាំ|រូបភាពតូច| ការកាត់ក្តីអ្នកស្នេហាជាតិអៀរឡង់នៅ Clonmel ។ យុវជនអៀរឡង់ ទទួលការកាត់ទោសប្រហារជីវិត។
នៅក្នុងប្រទេសអៀរឡង់ រលកនៃ របបសាធារណរដ្ឋនិយម សមភាព និង រ៉ាឌីកាល់ ដែលបំផុសគំនិតដោយ បដិវត្តន៍បារាំង មានវត្តមានតាំងពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៧៩០ ។ ដោយត្រូវបានបង្ហាញដំបូងនៅក្នុង ការបះបោរអៀរឡង់ឆ្នាំ ១៧៩៨ ។ ទំនោរនេះបានរីកចម្រើនទៅជាចលនាមួយសម្រាប់កំណែទម្រង់សង្គម វប្បធម៌ និងនយោបាយក្នុងកំឡុងឆ្នាំ ១៨៣០ ហើយនៅឆ្នាំ ១៨៣៩ ត្រូវបានគេដឹងថាទៅជាសមាគមនយោបាយមួយដែលមានឈ្មោះថា យុវជនអៀរឡង់ ។ ដំបូងវាមិនត្រូវបានគេទទួលយកទេ ប៉ុន្តែកាន់តែមានប្រជាប្រិយភាពជាមួយនឹង គ្រោះមហាទុរភិក្ស នៃឆ្នាំ១៨៤៥  ឆ្នាំ ១៨៤៩ ដែលជាព្រឹត្តិការណ៍មួយដែលបាននាំមកនូវផលប៉ះពាល់សង្គមដ៏មហន្តរាយ ហើយបានជះឥទ្ធិពលដល់ការឆ្លើយតបមិនគ្រប់គ្រាន់របស់អាជ្ញាធរ។

ភ្លើងឆេះសម្រាប់បដិវត្តន៍អៀរឡង់វ័យក្មេងបានកើតឡើងនៅឆ្នាំ 1848 នៅពេលដែលសភាអង់គ្លេសបានអនុម័ត " ច្បាប់ស្តីពីឧក្រិដ្ឋកម្ម និងកំហឹង " ។ សេចក្តីព្រាងច្បាប់នេះ គឺជាការប្រកាសច្បាប់អាជ្ញាសឹកនៅក្នុងប្រទេសអៀរឡង់ ដែលបង្កើតឡើងដើម្បីបង្កើត ការប្រឆាំងការបះបោរ ប្រឆាំងនឹងចលនាជាតិនិយមអៀរឡង់ដែលកំពុងកើនឡើង។ Woodham-Smith, Cecil The Great Hunger Ireland 1845 1849 Harper and Row, New York, pages 326–327

ជាការឆ្លើយតប គណបក្ស យុវជនអៀរឡង់ បានចាប់ផ្ដើមការបះបោររបស់ខ្លួននៅខែកក្កដា ឆ្នាំ ១៨៤៨ ដោយប្រមូលផ្តុំម្ចាស់ដី និងអ្នកជួលដើម្បីបុព្វហេតុរបស់ខ្លួន។

ប៉ុន្តែ ការចូលរួមដ៏សំខាន់លើកដំបូងរបស់ខ្លួនប្រឆាំងនឹងប៉ូលីស នៅក្នុងភូមិ Ballingarry ភាគខាងត្បូង Tipperary គឺជាការបរាជ័យ។ ការ​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​ដោយ​កាំភ្លើង​វែង​ជាមួយ ​ប៉ូលិស ​ប្រដាប់​អាវុធ​ប្រមាណ​៥០​នាក់​បាន​បញ្ចប់​ពេល​កម្លាំង​ប៉ូលិស​មក​ដល់។ បន្ទាប់ពីការចាប់ខ្លួនមេដឹកនាំវ័យក្មេងអៀរឡង់ ការបះបោរបានដួលរលំ ទោះបីជាមានការប្រយុទ្ធគ្នាជាបន្តបន្ទាប់នៅឆ្នាំបន្ទាប់ក៏ដោយ។

ជួនកាលវាត្រូវបានគេហៅថា ការបះបោរទុរ្ភិក្ស (ចាប់តាំងពីវាបានកើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលមហាទុរ្ភិក្ស។

 អេស្ប៉ាញ 
ខណៈពេលដែលមិនមានបដិវត្តន៍កើតឡើងនៅក្នុងប្រទេសអេស្ប៉ាញក្នុងឆ្នាំ ១៨៤៨ បាតុភូតស្រដៀងគ្នានេះបានកើតឡើង។ ក្នុង​អំឡុង​ឆ្នាំ​នេះ ប្រទេស​នេះ​បាន​ឆ្លង​កាត់ ​សង្គ្រាម​ខាលីស​លើក​ទី​ពីរ ។ បដិវត្តន៍អឺរ៉ុបបានផ្ទុះឡើងនៅពេល របបនយោបាយក្នុងប្រទេសអេស្ប៉ាញ ប្រឈមមុខនឹងការរិះគន់យ៉ាងខ្លាំងពីក្នុងបក្សសំខាន់មួយក្នុងចំណោមគណបក្សធំៗពីររបស់ខ្លួន ហើយនៅឆ្នាំ ១៨៥៤ បដិវត្តសេរីនិយម និងបដិវត្តន៍ប្រឆាំងសេរីនិយមបានកើតមានឡើងទាំងពីរ។

ចាប់តាំងពីឆ្នាំ ១៨៣៣ មក ប្រទេសអេស្ប៉ាញត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយ រាជាធិបតេយ្យសភា សេរីនិយម ដែលស្រដៀងនឹង និងយកគំរូតាម របបរាជានិយមខែកក្កដា នៅក្នុងប្រទេសបារាំង។ ដើម្បី​ដក​របបរាជានិយម​ផ្តាច់ការ​ចេញពី​រដ្ឋាភិបាល អំណាច​បាន​ផ្លាស់ប្តូរ​រវាង​គណបក្ស​សេរី​និយម​ពីរ​គឺ គណបក្ស​រីកចម្រើន ​កណ្តាល​ឆ្វេង និង ​គណបក្ស​កណ្តាល​ស្តាំនិយម ។ ប៉ុន្តែ មួយទស្សវត្សរ៍នៃការគ្រប់គ្រងដោយមជ្ឈិមស្តាំនិយម ថ្មីៗនេះបានបង្កើតកំណែទម្រង់រដ្ឋធម្មនុញ្ញ (១៨៤៥) ដែលជំរុញឱ្យមានការភ័យខ្លាចថាពួកកណ្តាល ស្វែងរកការឈោងទៅរក Absolutists និងដកចេញជាអចិន្ត្រៃយ៍ ពួកឆ្វេងនិយមនៃគណបក្សរីកចម្រើន ដែលមានទំនាក់ទំនងជាប្រវត្តិសាស្ត្រទៅនឹង លទ្ធិ ហ្សាកូបាំង និង លទ្ធិរ៉ាឌីកាល់និយម បានចាប់ផ្តើមជំរុញឱ្យមានកំណែទម្រង់ឫសគល់ និងសាខាចំពោះរាជាធិបតេយ្យអាស្រ័យរដ្ឋធម្មនុញ្ញ ជាពិសេស ការបោះឆ្នោតជាសកល និង អធិបតេយ្យភាពសភា ។

បដិវត្តន៍អឺរ៉ុបឆ្នាំ១៨៤៨ និងជាពិសេស សាធារណរដ្ឋទីពីររបស់បារាំង បានជំរុញឱ្យ ចលនារ៉ាឌីកាល់អេស្ប៉ាញ ប្រកាន់យកមុខតំណែងដែលមិនស្របគ្នាជាមួយនឹងរបបរដ្ឋធម្មនុញ្ញដែលមានស្រាប់ ជាពិសេស សាធារណរដ្ឋនិយម ។ ទីបំផុត នាំឱ្យពួករ៉ាឌីកាល់ចាកចេញពីគណបក្សរីកចម្រើន ដើម្បីបង្កើត គណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ នៅឆ្នាំ១៨៤៩។

ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំបន្ទាប់ បដិវត្តន៍ពីរបានកើតឡើង។ នៅឆ្នាំ ១៨៥៤ ពួកអ្នកអភិរក្សនៃ គណបក្សកណ្តាលត្រូវបានបណ្តេញចេញពី អំណាចបន្ទាប់ពី មួយទសវត្សរ៍នៃការកាន់អំណាច ដោយសម្ព័ន្ធភាពនៃក្រុមរ៉ាឌីកាល់សេរី និងពួកអភិរក្សសេរីដែលដឹកនាំដោយឧត្តមសេនីយ៍ អេសប៉ាតេរ៉ូ និងអូដូនណល ។ នៅឆ្នាំ ១៨៥៦ ពាក់កណ្តាលអភិរក្សនិយមកាន់តែច្រើននៃសម្ព័ន្ធភាពនេះបានចាប់ផ្តើមបដិវត្តន៍ទីពីរដើម្បីបណ្តេញរបបរាជានិយមសាធារណរដ្ឋដែលនាំទៅដល់ការបន្តរដ្ឋាភិបាលរយៈពេល១០ ឆ្នាំថ្មីដោយពួករាជានិយមអភិរក្សនិយម។

រួមបញ្ជូលគ្នា បដិវត្តទាំងពីរអាចត្រូវបានគេគិតថាជាទិដ្ឋភាពបន្ទរនៃ សាធារណរដ្ឋទីពីររបស់បារាំង  បដិវត្តអេស្ប៉ាញឆ្នាំ១៨៥៤ ជាការបះបោរដោយរ៉ាឌីកាល់ និងសេរីនិយមប្រឆាំងនឹងរបបរាជានិយមសភានិយម អភិរក្សនិយមនៃទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៨៣០ ឆ្លុះបញ្ចាំងពី បដិវត្តន៍បារាំងនៃ ១៨៤៨ ; ខណៈពេលដែលបដិវត្តន៍អេស្ប៉ាញឆ្នាំ ១៨៥៦ ជាការប្រឆាំងបដិវត្តន៍នៃពួកអភិរក្សនិយម-សេរីក្រោមបុរសខ្លាំងខាងយោធា មានបន្ទរនៃ រដ្ឋប្រហាររបស់ ល្វីស ណាប៉ូលេអុង ប្រឆាំងនឹងសាធារណរដ្ឋទីពីររបស់បារាំង។

 រដ្ឋអឺរ៉ុបផ្សេងទៀត។ 
រូបភាពតូច| រូបភាពនៃ " បញ្ហាខែមីនា " នៅរដ្ឋធានី ស្តុកហូម ប្រទេសស៊ុយអែតក្នុងឆ្នាំ ១៨៤៨
ចក្រភពអង់គ្លេស បែលហ្សិក ហូឡង់ ព័រទុយហ្គាល់ ចក្រភពរុស្ស៊ី (រួមទាំង ប៉ូឡូញ និង ហ្វាំងឡង់ ) និង ចក្រភពអូតូម៉ង់ មិនបានជួបប្រទះនឹងបដិវត្តជាតិ ឬរ៉ាឌីកាល់ធំៗនៅឆ្នាំ១៨៤៨ទេ។ ប្រទេសស៊ុយអែត និង ន័រវេស ក៏រងផលប៉ះពាល់តិចតួចដែរ។ ស៊ែប៊ី ទោះបីមិនបានរងផលប៉ះពាល់ជាផ្លូវការពីការបះបោរ ដោយសារវាជាផ្នែកមួយនៃរដ្ឋអូតូម៉ង់ក៏ដោយ ក៏គាំទ្រយ៉ាងសកម្មដល់បដិវត្តន៍ស៊ែប៊ីនៅក្នុងចក្រភពហាប់ស្បួក។ 

នៅក្នុងប្រទេសមួយចំនួន ការបះបោរបានកើតឡើងរួចទៅហើយដោយទាមទារឱ្យមានកំណែទម្រង់ស្រដៀងគ្នាទៅនឹងបដិវត្តន៍ឆ្នាំ ១៨៤៨ ប៉ុន្តែជោគជ័យតិចតួច។ នេះគឺជាករណីសម្រាប់ ព្រះរាជាណាចក្រប៉ូឡូញ និង ហ្រ្គង់ឌុចឈីនៃលីទុយអានី ដែលបានឃើញការបះបោរជាបន្តបន្ទាប់មុន ឬក្រោយ ប៉ុន្តែមិនមែនក្នុងកំឡុងឆ្នាំ១៨៤៨ ការបះបោរខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ១៨៣០-៣១; ការបះបោរនៅក្រាកូវ នៃឆ្នាំ១៨៤៦ (គួរឱ្យកត់សម្គាល់ដែលត្រូវបានបង្ក្រាបដោយ ការសម្លាប់ប្រឆាំងបដិវត្តន៍ពួកហ្គាលីសៀ ) ហើយក្រោយមកនៅលើ ការបះបោរខែមករា ឆ្នាំ ១៨៦៣-៦៥ ។

នៅក្នុងប្រទេសផ្សេងទៀត មានភាពស្ងប់ស្ងាត់ដែលអាចត្រូវបានសន្មតថាមកពីបានឆ្លងកាត់បដិវត្តន៍ ឬសង្រ្គាមស៊ីវិលរួចហើយនៅក្នុងឆ្នាំកន្លងទៅ ហើយដូច្នេះហើយបានរីករាយនឹងកំណែទម្រង់ជាច្រើនដែលរ៉ាឌីកាល់នៅកន្លែងផ្សេងទៀតកំពុងទាមទារនៅឆ្នាំ ១៨៤៨ ។ នេះ​ជា​ករណី​ដ៏​ធំ​សម្រាប់​បែលហ្សិក ( បដិវត្តន៍​បែលហ្សិក ​ឆ្នាំ ១៨៣០-១); ព័រទុយហ្គាល់ ( សង្រ្គាមសេរីនិយម ដ៏ធំនៃឆ្នាំ ១៨២៨-១៨៣៤ និងសង្រ្គាមស៊ីវិលតូចនៃ Patuleia ក្នុងឆ្នាំ ១៨៤៦-១៨៤៧); និងប្រទេសស្វីស ( សង្រ្គាម Sonderbund ឆ្នាំ ១៨៤៧)

នៅក្នុងប្រទេសផ្សេងទៀត អវត្ដមាននៃភាពចលាចលគឺមួយផ្នែកដោយសារតែរដ្ឋាភិបាលចាត់វិធានការទប់ស្កាត់ភាពចលាចលបដិវត្តន៍ និងផ្តល់ជាមុននូវកំណែទម្រង់មួយចំនួនដែលទាមទារដោយបដិវត្តនៅកន្លែងផ្សេងទៀត។ នេះជាករណីគួរឱ្យកត់សម្គាល់សម្រាប់ប្រទេសហូឡង់ ដែលស្តេច វីល្លៀមទី២ បានសម្រេច កែប្រែរដ្ឋធម្មនុញ្ញរបស់ប្រទេសហូឡង់ ដើម្បីធ្វើកំណែទម្រង់ការបោះឆ្នោត និងដោយស្ម័គ្រចិត្តកាត់បន្ថយអំណាចនៃរាជាធិបតេយ្យ។ ដូចគ្នានេះដែរអាចនិយាយបានអំពីប្រទេសស្វីស ដែលរបបធម្មនុញ្ញថ្មីមួយត្រូវបានណែនាំនៅឆ្នាំ១៨៤៨ ៖ រដ្ឋធម្មនុញ្ញសហព័ន្ធស្វីស គឺជាបដិវត្តន៍ដែលត្រួសត្រាយមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃសង្គមស្វីសដូចសព្វថ្ងៃនេះ។

ខណៈ​ដែល​មិន​មាន​ការ​ចលាចល​នយោបាយ​ធំ​ៗ​បាន​កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ចក្រភព​អូតូម៉ង់​បែប​នេះ ភាព​ចលាចល​ផ្នែក​នយោបាយ​បាន​កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង ​រដ្ឋ ​មួយចំនួន​របស់​ខ្លួន។ នៅប្រទេសស៊ែប៊ី សក្តិភូមិ ត្រូវបានលុបចោល ហើយអំណាចរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ស៊ែប៊ីត្រូវបានកាត់បន្ថយជាមួយនឹង រដ្ឋធម្មនុញ្ញនៃប្រទេសស៊ែប៊ី ក្នុងឆ្នាំ ១៨៣៨។

 ប្រទេសដែលនិយាយភាសាអង់គ្លេសផ្សេងទៀត 
រូបភាពតូច| ការប្រជុំ Chartist នៅ Kennington Common ថ្ងៃទី ១០ ខែមេសា ឆ្នាំ ១៨៤៨
នៅក្នុងប្រទេសអង់គ្លេស ខណៈពេលដែលវណ្ណៈកណ្តាលត្រូវបានស្ងប់ស្ងាត់ដោយការរួមបញ្ចូលរបស់ពួកគេក្នុងការបន្តសិទ្ធិផ្តាច់មុខនៅក្នុង ច្បាប់កំណែទម្រង់ឆ្នាំ ១៨៣២ ភាពច្របូកច្របល់ជាលទ្ធផល អំពើហឹង្សា និងញត្តិនៃ ចលនា Chartist បានកើតឡើងជាមួយនឹង ញត្តិដោយសន្តិភាពរបស់ពួកគេទៅកាន់សភា ឆ្នាំ ១៨៤៨ ។ ការលុបចោលពន្ធកសិកម្មការពារនិយមនៅឆ្នាំ ១៨៤៦ – ហៅថា " ច្បាប់ពោត " – បានលុបបំបាត់ភាពក្លៀវក្លាប្រជាភិថុ មួយចំនួន។ 

នៅក្នុង កោះម៉ាន មានកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងជាបន្តបន្ទាប់ដើម្បីកែទម្រង់ សភាក្នុងតំបន់ ដែលជាប់ឆ្នោតដោយខ្លួនឯង ប៉ុន្តែមិនមានបដិវត្តន៍កើតឡើងទេ។ អ្នកកែទម្រង់មួយចំនួនត្រូវបានលើកទឹកចិត្តដោយព្រឹត្តិការណ៍នៅក្នុងប្រទេសបារាំងជាពិសេស។ 

នៅសហរដ្ឋអាមេរិក មតិត្រូវបានបែងចែកដោយគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ និងក្រុមអ្នកកំណែទម្រង់នៅក្នុងការពេញចិត្ត ទោះបីជាពួកគេមានការព្រួយបារម្មណ៍ចំពោះកម្រិតនៃអំពើហឹង្សាក៏ដោយ។ ការប្រឆាំងកើតចេញពីធាតុអភិរក្ស ជាពិសេសពួកវីក ម្ចាស់ទាសករភាគខាងត្បូង ពួកកាលវ៉ានីសអភិរក្ស និងកាតូលិក។ មានជននិរទេសអាល្លឺម៉ង់ប្រហែល ៤០០០ នាក់បានមកដល់ ហើយខ្លះបានក្លាយជាអ្នកសាធារណរដ្ឋដ៏ក្លៀវក្លាក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៨៥០ ដូចជា លោក Carl Schurz ជាដើម។ Kossuth បានទៅលេងនៅអាមេរិក ហើយបានទទួលការអបអរសាទរដ៏អស្ចារ្យ ប៉ុន្តែមិនមានអ្នកស្ម័គ្រចិត្ត ឬជំនួយការទូត ឬជំនួយហិរញ្ញវត្ថុទេ។ Timothy Mason Roberts, Distant Revolutions: 1848 and the Challenge to American Exceptionalism (2009)

បន្ទាប់ពី ការបះបោរនៅឆ្នាំ ១៨៣៧ និង ១៨៣៨ ឆ្នាំ ១៨៤៨ នៅប្រទេសកាណាដា បានឃើញការបង្កើត រដ្ឋាភិបាលដែលមានទំនួលខុសត្រូវ នៅ Nova Scotia និង The Canadas ដែលជារដ្ឋាភិបាលដំបូងគេនៅក្នុង ចក្រភពអង់គ្លេស នៅខាងក្រៅចក្រភពអង់គ្លេស។ លោក John Ralston Saul បានអះអាងថា ការអភិវឌ្ឍន៍នេះត្រូវបានចងភ្ជាប់ទៅនឹងបដិវត្តន៍នៅអឺរ៉ុប ប៉ុន្តែបានពិពណ៌នាអំពីវិធីសាស្រ្តរបស់កាណាដាចំពោះឆ្នាំបដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨ ថាជា "និយាយផ្លូវរបស់ពួកគេ... ចេញពីប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងរបស់ចក្រភព និងទៅជាគំរូប្រជាធិបតេយ្យថ្មី"។ ប្រព័ន្ធ​ប្រជាធិបតេយ្យ​ដែល​មាន​ស្ថិរភាព​រហូត​ដល់​បច្ចុប្បន្ន។ Tory and Orange Order នៅក្នុងប្រទេសកាណាដា ការប្រឆាំងទៅនឹងរដ្ឋាភិបាលដែលមានទំនួលខុសត្រូវបានឈានទៅដល់ការឈានទៅដល់ការបះបោរដែលបង្កឡើងដោយ ច្បាប់ស្តីពីការបាត់បង់ការបះបោរ នៅឆ្នាំ ១៨៤៩ ។ ពួកគេបានទទួលជោគជ័យក្នុង ការដុតអគារសភាក្នុងទីក្រុងម៉ុងរ៉េអាល់ ប៉ុន្តែមិនដូចសមភាគីបដិវត្តន៍របស់ពួកគេនៅអឺរ៉ុបទេ ទីបំផុតពួកគេមិនបានជោគជ័យទេ។ Saul, J.R. (2012). 

 អាមេរិកឡាទីន 
នៅអាមេរិកឡាទីនអេស្ប៉ាញ បដិវត្តន៍ឆ្នាំ ១៨៤៨ បានបង្ហាញខ្លួននៅ New Granada ជាកន្លែងដែលនិស្សិតកូឡុំប៊ី សេរីនិយម និងបញ្ញវន្តបានទាមទារឱ្យមានការបោះឆ្នោតជ្រើសរើសឧត្តមសេនីយ៍ José Hilario López ។ គាត់បានឡើងកាន់អំណាចនៅឆ្នាំ ១៨៤៩ ហើយបានចាប់ផ្តើមកំណែទម្រង់ធំ ៗ លុបបំបាត់ទាសភាព និងការកាត់ទោសប្រហារជីវិត និងការផ្តល់សេរីភាពសារព័ត៌មាន និងសាសនា។ ជាលទ្ធផលភាពចលាចលកើតមាននៅ ប្រទេសកូឡុំប៊ី មានរយៈពេលបីទសវត្សរ៍។ ពីឆ្នាំ ១៨៥១ ដល់ឆ្នាំ ១៨៨៥ ប្រទេសនេះត្រូវបានបំផ្លិចបំផ្លាញដោយសង្រ្គាមស៊ីវិលទូទៅចំនួនបួន និងបដិវត្តន៍ក្នុងស្រុកចំនួន៥០ ។ J. Fred Rippy,  Latin America: A Modern History (1958) pp. 253–54

នៅប្រទេសឈីលី បដិវត្តឆ្នាំ ១៨៤៨ បានបំផុសគំនិត បដិវត្តឈីលីឆ្នាំ ១៨៥១ ។ 

នៅ ប្រទេសប្រេស៊ីល ការបះបោរ Praieira ដែលជាចលនានៅ Pernambuco មានរយៈពេលពីខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ១៨៤៨ ដល់ឆ្នាំ ១៨៥២។ ជម្លោះដែលមិនទាន់ដោះស្រាយពីសម័យកាលនៃរបបគ្រប់គ្រង និងការតស៊ូក្នុងតំបន់ចំពោះការបង្រួបបង្រួមនៃចក្រភពប្រេស៊ីលដែលត្រូវបានប្រកាសនៅឆ្នាំ ១៨២២ បានជួយដាំគ្រាប់ពូជនៃបដិវត្តន៍។

នៅប្រទេសម៉ិកស៊ិក រដ្ឋាភិបាលអភិរក្សនិយមដែលដឹកនាំដោយសាន់តាអាណាបានបាត់បង់រដ្ឋកាលីហ្វ័រញ៉ា និងពាក់កណ្តាលនៃទឹកដីទៅសហរដ្ឋអាមេរិកនៅក្នុង សង្គ្រាមម៉ិកស៊ិក-អាមេរិក ឆ្នាំ ១៨៤៥-១៨៤៨ ។ កើតចេញពីគ្រោះមហន្តរាយ និងបញ្ហាស្ថិរភាពរ៉ាំរ៉ៃនេះ គណបក្សសេរីនិយមបានចាប់ផ្តើមចលនាកំណែទម្រង់។ ចលនា​នេះ តាមរយៈ​ការបោះឆ្នោត​បាន​ដឹកនាំ​សេរីនិយម​បង្កើត ​ផែនការ Ayutla ។ ផែនការដែលបានសរសេរនៅ ឆ្នាំ ១៨៥៤ ក្នុងគោលបំណងដកប្រធានាធិបតីកណ្តាលនិយម លោក Antonio López de Santa Anna ចេញពីការគ្រប់គ្រងនៃប្រទេសម៉ិកស៊ិកក្នុងអំឡុងសម័យ សាធារណរដ្ឋសហព័ន្ធទីពីរនៃម៉ិកស៊ិក ។ ដំបូងឡើយ វាហាក់បីដូចជាខុសគ្នាបន្តិចបន្តួចពីផែនការនយោបាយផ្សេងទៀតនៃសម័យ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានចាត់ទុកថាជាទង្វើដំបូងនៃ កំណែទម្រង់សេរី នៅម៉ិកស៊ិក។ Robert J. Knowlton, "Plan of Ayutla" in Encyclopedia of Latin American History and Culture, vol. 4, p. 420.  វាគឺជាកាតាលីករសម្រាប់ការបះបោរនៅក្នុងផ្នែកជាច្រើននៃម៉ិកស៊ិក ដែលនាំទៅដល់ការលាលែងពីតំណែងរបស់ សាន់តាអាណា ពីតំណែងប្រធានាធិបតី ដោយមិនឈរជើងម្តងទៀត។ Erika Pani, "Revolution of Ayutla" in Encyclopedia of Mexico, vol. 1, p. 119.  ប្រធានាធិបតីបន្ទាប់របស់ម៉ិកស៊ិកគឺពួកសេរីនិយម Juan Álvarez, Ignacio Comonfort និង Benito Juárez ។ បន្ទាប់មករបបថ្មីនឹងប្រកាស រដ្ឋធម្មនុញ្ញម៉ិកស៊ិកឆ្នាំ ១៨៥៧ ដែលអនុវត្តកំណែទម្រង់សេរីជាច្រើន។ ក្នុងចំណោមរបស់ផ្សេងទៀត កំណែទម្រង់ទាំងនេះបានរឹបអូសទ្រព្យសម្បត្តិសាសនា ក្នុងគោលបំណងលើកកម្ពស់ការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ច និងស្ថិរភាពរដ្ឋាភិបាលសាធារណរដ្ឋដែលមានដើមកំណើត។ Pani, Ibid. p. 120. កំណែទម្រង់​បាន​ដឹកនាំ​ដោយផ្ទាល់​ទៅនឹង​អ្វី​ដែល​ហៅថា​សង្គ្រាម​បី​ឆ្នាំ ឬ ​សង្គ្រាម​កំណែទម្រង់ ​ឆ្នាំ​១៨៥៧។ ពួកសេរីនិយមបានឈ្នះសង្រ្គាមនេះ ប៉ុន្តែពួកអភិរក្សនិយមបានស្នើសុំរដ្ឋាភិបាលបារាំងរបស់ ណាប៉ូឡេអុងទី៣ ឱ្យស្តេចអឺរ៉ុបដែលអភិរក្សនិយម ដោយឈានដល់ ការអន្តរាគមន៍របស់បារាំងទីពីរនៅម៉ិកស៊ិក ។ នៅក្រោមរដ្ឋាភិបាលអាយ៉ងហាប់ស្បួក នៃ ម៉ាក់ស៊ីមីលានទី១ នៃម៉ិកស៊ិក ប្រទេសនេះបានក្លាយជារដ្ឋចំណុះរបស់ប្រទេសបារាំង (១៨៦៣-១៨៦៧) ។