កល្ហិន: អត្ថបទហិណ្ឌូ

អត្ថបទហិណ្ឌូ 
កល្ហិន គឺជា អវតារ របស់ព្រះវិស្ណុ។ អវតា មានន័យថា "តំណពូជ" ហើយសំដៅទៅលើតំណពូជនៃទេវភាពចូលទៅក្នុងពិភពសម្ភារៈនៃអត្ថិភាពរបស់មនុស្ស។ កល្ហិន បង្ហាញខ្លួនជាលើកដំបូងនៅក្នុង មហាភារត ។ 

Garuda Purana រាយបញ្ជី មនុស្សចំនួនដប់ ដោយ កល្ហិន គឺជាមនុស្សចុងក្រោយ។  គាត់ត្រូវបានពិពណ៌នាថាជាអវតារដែលលេចឡើងនៅចុងបញ្ចប់នៃ កលិយុគ ។ គាត់បញ្ចប់ដំណាក់កាលដ៏ងងឹត អាប់អួរ និងវឹកវរបំផុតនៃកលិយុគ ដើម្បីដក អធម៌ និងសត្យា យុគ ខណៈជិះសេះសជាមួយដាវដ៏កាចសាហាវ។   គាត់ចាប់ផ្តើមវដ្តថ្មីនៃពេលវេលា។  ទ្រង់​ត្រាស់​ថា​ជា​ព្រាហ្មណ៍​ជា​អ្នក​ចម្បាំង​ក្នុង​ភោជនាណៈ ។   វាត្រូវបានរៀបរាប់នៅក្នុង Puranas ថា Chiranjivis អមតៈនឹងជួយគាត់ក្នុងដំណាក់កាលផ្សេងៗនៃជីវិតរបស់គាត់។ 

អត្ថបទ​តូច​មួយ​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា Kalki Purana គឺ​ជា​អត្ថបទ​ថ្មីៗ ដែល​ទំនង​ជា​ត្រូវ​បាន​តែង​នៅ​ក្នុង Bengal ។ ការណាត់ជួប floruit របស់វាគឺសតវត្សទី 18 ។  Wendy Doniger កំណត់កាលបរិច្ឆេទអំពីទេវកថា កល្ហិន ដែលមានផ្ទុក Kalki Purana ដល់ចន្លោះឆ្នាំ 1500 និង 1700 គ.ស.។ 

នៅក្នុង Kalki Purana, កល្ហិន កើតនៅក្នុងគ្រួសាររបស់ Vishnuyashas និង Sumati នៅក្នុងភូមិមួយដែលមានឈ្មោះថា សម្ពល,  នៅថ្ងៃទីដប់បីក្នុងអំឡុងពេលពីរសប្តាហ៍នៃព្រះច័ន្ទ waxing ។ កាលនៅក្មេង គាត់ត្រូវបានបង្រៀនគម្ពីរបរិសុទ្ធលើប្រធានបទដូចជា ធម៌ កម្ម អថ៌  ជញាន ហើយទទួលការបណ្តុះបណ្តាលយោធាក្រោមការយកចិត្តទុកដាក់របស់ បរសុរាម (ការចាប់បដិសន្ធិទី ៦ របស់ព្រះវិស្ណុ)។  មិនយូរប៉ុន្មាន កល្ហិន ថ្វាយបង្គំ ព្រះសិវៈ ដែលពេញចិត្តនឹងការលះបង់ហើយផ្តល់ឱ្យគាត់ជាថ្នូរនឹងសេះសទេវៈមួយឈ្មោះទេវតាតា (ការបង្ហាញរបស់ គរុឌ ) ដែលជាដាវដ៏មានឥទ្ធិពលដែលដៃរបស់វាគ្របដណ្ដប់ដោយគ្រឿងអលង្ការហើយសេកឈ្មោះ សុក ដែលជា អ្នកដឹងទាំងអស់; អតីតកាល បច្ចុប្បន្នកាល និងអនាគតកាល។  គ្រឿង​ផ្សេងៗ​ក៏​ត្រូវ​ប្រគល់​ឲ្យ​ដោយ ​ទេវៈ ទេវ ​លោក​ដ៏​វិសុទ្ធ និង​ស្តេច​សុចរិត​ដទៃ​ផង​ដែរ។ គាត់បានប្រយុទ្ធជាមួយកងទ័ពអាក្រក់ ហើយនៅក្នុងសង្គ្រាមជាច្រើន បញ្ចប់អំពើអាក្រក់ ប៉ុន្តែមិនបញ្ចប់អត្ថិភាពឡើយ។ កល្ហិន ត្រឡប់ទៅ សម្ពល, សម្ពោធ យុគ ថ្មីសម្រាប់ការល្អ, ហើយបន្ទាប់មកទៅកាន់ វៃគន្ធ ។  នៅក្នុង Kalki Purana មានការលើកឡើងអំពីទីក្រុង ព្រះពុទ្ធសាសនា មួយដែលអ្នកស្រុកមិនប្រកាន់ខ្ជាប់នូវ ព្រះធម៌ (មិនគោរពបូជា ទេវៈ ដូនតា និងមិនប្រកាន់វណ្ណៈ) ដែលកលគីប្រយុទ្ធនិងច្បាំងឈ្នះ។ 

ក្នុង​គម្ពីរ​ពុទ្ធសាសនា កលចក្រតន្ត្រ ,  ស្ដេច​សុចរិត ​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ថា កល្ហិន (កលគីន ពន្លឺ​ព្រះ​ចៅអធិការ) ដែល​គង់​នៅ​ក្នុង ​សាម្មុ។ មាន កល្ហិន ជាច្រើននៅក្នុងអត្ថបទនេះ ការប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងព្រៃផ្សៃ ការបៀតបៀន និងភាពវឹកវរ។ កល្ហិន ចុងក្រោយត្រូវបានគេហៅថា "Rudra Cakrin" ហើយត្រូវបានគេព្យាករណ៍ថានឹងបញ្ចប់ភាពចលាចលនិងការថយចុះដោយការប្រមូលផ្តុំកងទ័ពដ៏ធំមួយដើម្បីលុបបំបាត់កងទ័ពព្រៃផ្សៃ។    អត្ថបទនោះចែងថា សង្រ្គាមដ៏អស្ចារ្យមួយ ដែលនឹងរួមបញ្ចូលកងទ័ពទាំងហិណ្ឌូ និងពុទ្ធសាសនិក នឹងបំផ្លាញកងកម្លាំងដ៏ព្រៃផ្សៃ។    នេះទំនងជាត្រូវបានខ្ចីពីសាសនាហិណ្ឌូទៅព្រះពុទ្ធសាសនាដោយសារតែការមកដល់នៃនគរឥស្លាមពីខាងលិចទៅខាងកើតដែលភាគច្រើនតាំងទីលំនៅនៅ ទីបេខាងលិច អាស៊ីកណ្តាល និង ឧបទ្វីបឥណ្ឌា ។   យោងតាមលោក Donald Lopez - សាស្រ្តាចារ្យនៃការសិក្សាព្រះពុទ្ធសាសនា កល្ហិន ត្រូវបានគេព្យាករណ៍ថានឹងចាប់ផ្តើមវដ្តថ្មីនៃយុគសម័យដ៏ល្អឥតខ្ចោះដែល "ព្រះពុទ្ធសាសនានឹងរីកចម្រើន មនុស្សនឹងរស់នៅបានយូរ ជីវិតរីករាយ និងសេចក្តីសុចរិតនឹងសោយរាជ្យ" ។  អត្ថបទនេះមានសារៈសំខាន់ក្នុងការបង្កើតកាលប្បវត្តិនៃគំនិត កល្ហិន ពីក្រោយសតវត្សទី 7 ប្រហែលជាសតវត្សទី 9 ឬ 10 ។  Lopez បញ្ជាក់ថា អត្ថបទព្រះពុទ្ធសាសនាទំនងជាបានខ្ចីវាពីអត្ថបទវេឌីហិណ្ឌូ។   អ្នកប្រាជ្ញផ្សេងទៀតដូចជា Yijiu Jin បាននិយាយថាអត្ថបទនេះមានប្រភពដើមនៅអាស៊ីកណ្តាលក្នុងសតវត្សទី 10 ហើយអក្សរសិល្ប៍ទីបេបានយកកំណែរបស់វានៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌាប្រហែលឆ្នាំ 1027 នៃគ។