កាមេរ៉ា: ប្រវត្តិសាស្រ្ត

ប្រវត្តិសាស្រ្ត 
កាមេរ៉ា obscura 
ប្រវត្តសាស្ត្រនៅក្នុងទស្សវត្សន៏ឆ្នាំ១៩៨០ដល់ឆ្នាំ១៩៩០រហូតបន្តកើតដល់ឆ្នាំ២០១០។រូបភាពកាមេរ៉ាត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅលើផ្ទៃប្រាក់ប៉ូលាមួយខ្ពស់បំផុតដែលជាទូទៅគឺស្ថិតនៅក្រោមលោហះដូចស្ពាន់ហើយគេត្រូវបានផលិតវានៅក្នុងសតវត្សទី១៩ផងដែរ។ ក៏អាចផលិតពីសន្លឹកប្រាក់សុទ្ធ។ម្យ៉ាងទៀតគេមានពីធីសាស្ត្រពីយ៉ាងក្នុងការប្រើប្រាស់ចានប្រាក់ទៅជាស្ពាន់។នៅសតវត្សទី១៩គេមានវីធីសាស្ត្រយកប្រាក់មកធ្វើការដុះខាន់ដដែលៗជាមួយនិងលាក់ឬកាម្ញីដោយប្រើដុំថ្ម។ដំបូងវាចាប់ផ្តើមរលួយបន្ទាប់មកវាឡើងពណ៏ក្រហមនិងមួយ។ដោយពន្លឺtនៃចានប្រាក់វាក៏បានប៉ះនិងឧស្មន័ដែលគេហៅថា។ដំបូងជាតិអ៊ីយ៉ូតត្រូវបានគេស្គាលថាជាជាតិគ្រីស្ទាល់អ៊ីយ៉ូតនៅសីតុណ្ហភាពបន្ទប់​ ហើយបន្ទាប់មកវាបានប៉ះនិងផ្សែងដើម្បីពន្លឺប្រាក់ថ្នាំកូត។គេសង្កេតឃើញថាការប៉ះពាល់នៃក្លូរីនចំហាយក៏បានភាយឡើង។បន្ទាប់មកចាននោះត្រូវបានគេយកទៅអនុវត្តក្នុងការថតរូប។ នៅសតវត្សទី 11 អ្នករូបវិទ្យាអារ៉ាប់ Ibn al-Haytham (Alhazen) បានសរសេរអត្ថបទដែលមានឥទ្ធិពលបំផុតអំពីកាមេរ៉ា obscura រួមទាំងការពិសោធន៍ជាមួយពន្លឺតាមរយៈរន្ធតូចមួយនៅក្នុងបន្ទប់ងងឹតមួយ។ ការសរសេររបស់អ៊ីប៊ែលអាល់ហាថេមលើអុបទិចមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងនៅទ្វីបអឺរ៉ុបតាមរយៈការបកប្រែឡាតាំងដែលបំផុសគំនិតមនុស្សដូចជា Witelo, John Peckham, Roger Bacon, Leonardo Da Vinci, René Descartes និង Johannes Kepler ។Plott, John C. (1984). Global History of Philosophy: The Period of scholasticism (part one). p. 460. ISBN 9780895816788.នៅសតវត្សទី 11 អ្នករូបវិទ្យាអារ៉ាប់ Ibn al-Haytham (Alhazen) បានសរសេរអត្ថបទដែលមានឥទ្ធិពលបំផុតអំពីកាមេរ៉ា obscura រួមទាំងការពិសោធន៍ជាមួយពន្លឺតាមរយៈរន្ធតូចមួយនៅក្នុងបន្ទប់ងងឹតមួយ។ ការសរសេររបស់អ៊ីប៊ែលអាល់ហាថេមលើអុបទិចមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងនៅទ្វីបអឺរ៉ុបតាមរយៈការបកប្រែឡាតាំងដែលបំផុសគំនិតមនុស្សដូចជា Witelo, John Peckham, Roger Bacon, Leonardo Da Vinci, René Descartes និង Johannes Kepler ។ Plott, John C. (1984). Global History of Philosophy: The Period of scholasticism (part one). p. 460. ISBN 9780895816788. 
កាមេរ៉ារូបថត
រូបភាពតូច|ស្តាំ|រូបភាពនេះត្រូវបានថតដោយ Babak A. Tafreshi ដែលជាឯកអគ្គរដ្ឋទូតរូបថតម្នាក់របស់ ESO នៅស្ថានីយ៍អវកាស Paranal Observatory របស់ ESO ។ វាបង្ហាញពីឧបករណ៍តេឡេស្កុបជំនួយចំនួនបួនគ្រឿង (ATs) នៃឧបករណ៍វាស់ស្ទង់អាតូមដែលមានទំហំធំណាស់ (VLTI) ។ នៅពីលើពួកវាឆ្នូតភ្លឺវែងៗគឺជាផ្លូវដែកដែលមានផ្កាយនីមួយៗដែលសម្គាល់ផ្លូវជាក់ស្តែងនៃផ្កាយតែមួយនៅលើមេឃយប់ងងឹតដោយសាររង្វិលនៃផែនដី។ បច្ចេកទេសនេះក៏ជួយបង្កើនពណ៌ធម្មជាតិនៃផ្កាយដែលបង្ហាញពីសីតុណ្ហភាពរបស់វាចាប់ពីរង្វង់ 1000 ដឺក្រេដល់ផ្កាយដែលមានពណ៌ក្រហមបំផុតរហូតដល់រាប់សិបពាន់ដឺក្រេសម្រាប់ពណ៌ក្តៅបំផុត។ មេឃនៅទីតាំងដាច់ស្រយាលនិងខ្ពស់នៅក្នុងឈីលីនេះគឺច្បាស់ណាស់ហើយមិនមានការបំពុលពន្លឺផ្តល់ជូនយើងនូវការបង្ហាញពន្លឺដ៏អស្ចារ្យនេះ។
មុនពេលការអភិវឌ្ឍនៃកាមេរ៉ារូបថតវាត្រូវបានគេស្គាល់រាប់រយឆ្នាំមកហើយថាសារធាតុមួយចំនួនដូចជាអំបិលប្រាក់ដែលងងឹតនៅពេលដែលទទួលពន្លឺព្រះអាទិត្យ [8] ។ នៅក្នុងស៊េរីនៃការពិសោធន៍ដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយនៅឆ្នាំ 1727 អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រអាល្លឺម៉ង់ Johann Heinrich Schulze បានបង្ហាញថាភាពងងឹតនៃអំបិលគឺដោយសារតែពន្លឺតែមួយប៉ុណ្ណោះហើយមិនត្រូវបានប៉ះពាល់ដោយកំដៅឬការប៉ះនឹងខ្យល់។ Gernsheim, pg. 7 អ្នកគីមីវិទ្យាជនជាតិស៊ុយអែតលោក Carl Wilhelm Scheele បានបង្ហាញក្នុងឆ្នាំ 1777 ថាក្លរីតរៀលអាចមានភាពខ្មៅងងឹតពីពន្លឺហើយនៅពេលងងឹតវាមិនរលាយក្នុងដំណោះស្រាយអាម៉ូញាក់ទេ។ Gernsheim, pg. 7 មនុស្សទីមួយដែលប្រើគីមីសាស្ត្រនេះដើម្បីបង្កើតរូបភាពគឺ Thomas Wedgwood ។ Gustavson, pg. 4 ដើម្បីបង្កើតរូបភាព Wedgwood ដាក់ធាតុដូចជាស្លឹកនិងសត្វស្លាបនៅលើចានសេរ៉ាមិចគ្របដោយប្រាក់នីត្រាតប្រាក់និងលាតត្រដាងការរៀបចំឡើងពន្លឺ។ រូបភាពទាំងនេះមិនមានលក្ខណៈអចិន្រ្តៃយ៍ទេព្រោះ Wedgwood មិនប្រើយន្តការជួសជុលទេ។ ទីបំផុតគាត់បានបរាជ័យក្នុងគោលបំណងរបស់គាត់ក្នុងការប្រើប្រាស់ដំណើរការនេះដើម្បីបង្កើតរូបភាពថេរដែលបង្កើតឡើងដោយកាមេរ៉ា obscura ។ Gernsheim, pg. 8
រូបថតអចិន្រ្តៃយ៍ដំបូងនៃរូបភាពកាមេរ៉ាត្រូវបានផលិតឡើងក្នុងឆ្នាំ 1826 ដោយលោក Joseph NicéphoreNiépceដោយប្រើកាមេរ៉ាប្រអប់ឈើប្រឡាក់ដែលផលិតដោយលោក Charles និងលោក Vincent Chevalier នៅប៉ារីស។Gernsheim, pp. 9-11នីហ្វេបានសាកល្បងវិធីកែតម្រូវរូបភាពរបស់កាមេរ៉ាអុស្កុការ៉ាចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1816 មក។ រូបថតដែលនីហ្វេបានបង្កើតបានបង្ហាញទិដ្ឋភាពពីបង្អួចរបស់គាត់។ វាត្រូវបានធ្វើឡើងដោយប្រើការប៉ះពាល់រយៈពេល 8 ម៉ោងលើថ្នាំលាបដែលមានជាតិប្រូតេអ៊ីន។Gernsheim, pg. 9នីហ្វេបានហៅដំណើរការរបស់គាត់ថា "អាយរីយ៉ូជី"Gustavson, pg. 5លោកIépceបានឆ្លើយឆ្លងជាមួយអ្នកបង្កើត Louis-Jacques-Mande Daguerre ហើយគូស្នេហ៍ទាំងពីរនេះបានបង្កើតភាពជាដៃគូដើម្បីកែលម្អដំណើរការ heliographic ។ នីហ្វេបានពិសោធន៍បន្ថែមទៀតជាមួយសារធាតុគីមីផ្សេងទៀតដើម្បីធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងនូវភាពផ្ទុយគ្នានៅក្នុងក្បាលរបស់គាត់។ ដាហ្គឺរីបានរួមចំណែកធ្វើឱ្យមានការរចនាកាមេរ៉ាងងឹតកាន់តែប្រសើរឡើងប៉ុន្តែភាពជាដៃគូបានបញ្ចប់នៅពេលណាជីបានស្លាប់នៅឆ្នាំ 1833 ។ Gernsheim, pg. 10ដាហ្គឺរីបានទទួលជោគជ័យក្នុងការបង្កើតរូបភាពដែលមានភាពខុសគ្នាខ្ពស់និងស្រួចស្រើបដោយបង្ហាញនៅលើចានដែលគ្របដណ្ដប់ដោយអ៊ីយ៉ូដប្រាក់ហើយបញ្ច្រក់ចាននេះម្តងទៀតទៅចំហាយបារត។ Gustavson, pg. 6នៅឆ្នាំ 1837 គាត់អាចជួសជុលរូបភាពដោយប្រើដំណោះស្រាយអំបិល។ គាត់បានហៅដំណើរការនេះថា Daguerreotype ហើយបានព្យាយាមមិនជោគជ័យក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំដើម្បីធ្វើពាណិជ្ជកម្មវា។ នៅទីបំផុតដោយមានជំនួយពីអ្នកវិទ្យាសាស្ដ្រនិងអ្នកនយោបាយលោកហ្វ្រង់ស័រអាហ្គោហ្គោរដ្ឋាភិបាលបារាំងបានទិញដំណើរការរបស់ដាហ្គឺរីដើម្បីឱ្យមានការដោះលែងជាសាធារណៈ។ ជាការផ្លាស់ប្តូរប្រាក់សោធនត្រូវបានផ្តល់ជូនដល់ Daguerre ក៏ដូចជាកូនប្រុសរបស់នីហ្វ្រេ Isidore ។Gernsheim, pg. 11ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1830 អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រអង់គ្លេសឈ្មោះហង់រីហ្វតលប់បូបានបង្កើតវិធីសាស្ត្រមួយដើម្បីជួសជុលរូបភាពកាមេរ៉ាដោយប្រើអំបិលប្រាក់។Hirsch, pg. 15ថ្វីបើមានការស្រងាកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងដែលដាហ្គឺរីបានវាយគាត់ឱ្យប្រកាសរូបថតគាត់នៅថ្ងៃទី 31 ខែមករាឆ្នាំ 1839 គាត់បានបញ្ជូនខិតប័ណ្ណមួយទៅស្ថាប័នរាជបល្ល័ង្កដែលមានចំណងជើងថាគំនូរមួយចំនួននៃសិល្បៈថតរូបដែលជាការបរិយាយដំបូងនៃការថតរូប។ ក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំលោកតាលប៊ុតបានបង្កើតដំណើរការពីរជំហានដើម្បីបង្កើតរូបថតនៅលើក្រដាសដែលគាត់ហៅថាកាឡូស៊ី។ ដំណើរការកម្សាន្ដគឺជាលើកដំបូងដើម្បីប្រើប្រាស់បោះពុម្ពអវិជ្ជមានដែលបញ្ច្រាសតម្លៃទាំងអស់នៅក្នុងរូបថត - ខ្មៅបង្ហាញឡើងជាពណ៌សនិងផ្ទុយមកវិញ។ Gustavson, pg. 21ការបោះពុម្ពអវិជ្ជមានអនុញ្ញាតឱ្យ, នៅក្នុងគោលបំណង, ស្ទួនគ្មានដែនកំណត់នៃការបោះពុម្ពវិជ្ជមានដែលត្រូវបានធ្វើ។ Hirsch, pg. 16Calotyping ក៏បានណែនាំពីសមត្ថភាពសម្រាប់អ្នកបោះពុម្ពដើម្បីផ្លាស់ប្តូររូបភាពលទ្ធផលតាមរយៈការកែតម្រូវ។ Hirsch, pg. 67កាល់ស្យូមមិនដែលមានប្រជាប្រិយភាពឬរីករាលដាលដូចជាដាប់ប៊ឺរេស៊ីដ្យូមទេ,Gustavson, pg. 22ដោយសារតែជាចម្បងទៅនឹងការពិតដែលថាក្រោយមកផលិតបានលម្អិតលម្អិត។ London, et. al., pg. 370ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយដោយសារតែ daguerreotypes ផលិតតែបោះពុម្ពដោយផ្ទាល់វិជ្ជមានមិនអាចបង្កើតស្ទួនទេ។ វាគឺជាដំណើរវិជ្ជមានពីរវិជ្ជមានដែលបានបង្កើតមូលដ្ឋានសម្រាប់ការថតរូបទំនើប។ Gernsheim, pg. 15កាមេរ៉ាថតរូបដំបូងដែលបង្កើតឡើងសម្រាប់ការផលិតពាណិជ្ជកម្មគឺជាកាមេរ៉ាដាហ្គឺរេរីធីមមួយដែលត្រូវបានកសាងឡើងដោយលោក Alphonse Giroux នៅឆ្នាំ 1839 ។ លោក Giroux បានចុះហត្ថលេខាលើកិច្ចសន្យាមួយជាមួយដាហ្គឺរីនិងអ៊ីស៊ីរ៉េននីហ្វេដើម្បីផលិតម៉ាស៊ីនថតនៅក្នុងប្រទេសបារាំង, Gustavson, pp. 8-9ជាមួយឧបករណ៍និងគ្រឿងបន្សំនីមួយៗមានតំលៃ 400 ហ្វ្រង់។ Frizot, pg. 38កាមេរ៉ាគឺជាការរចនាពីរប្រអប់ជាមួយនឹងកែវភ្នែកទេសភាពដែលត្រូវបានបំពាក់ទៅនឹងប្រអប់ខាងក្រៅនិងអ្នកកាន់កញ្ចក់ដីផ្តោតអេក្រង់និងចានរូបភាពនៅលើប្រអប់ខាងក្នុង។ ដោយរុញប្រអប់ខាងក្នុងវត្ថុនៅចម្ងាយឆ្ងាយអាចត្រូវបាននាំយកទៅដូចជាការផ្តោតអារម្មណ៍ច្បាស់ដូចដែលចង់បាន។ បន្ទាប់ពីរូបភាពដែលពេញចិត្តត្រូវបានគេផ្តោតលើអេក្រង់អេក្រង់ត្រូវបានជំនួសដោយចានដាស់អារម្មណ៍។ កង់មួយដែលរុញច្រានបានរុំព័ទ្ធទៅនឹងទង់ដែកនៅពីមុខកញ្ចក់ដែលដើរតួជាប្រដាប់បិទ។ កាមេរ៉ាឌីអុករ៉ូមមុន ៗ តម្រូវឱ្យមានការប៉ះពាល់រយៈពេលយូរដែលនៅឆ្នាំ 1839 អាចមានរយៈពេលពី 5 ទៅ 30 នាទី។Gustavson, pp. 8-9Frizot, pg. 39
បន្ទាប់ពីការដាក់បង្ហាញកាមេរ៉ាឌីជីថលឌីហ្គឺរេរីធីម (Giroux daguerreotype) ក្រុមហ៊ុនផលិតផ្សេងទៀតបានធ្វើឱ្យការប្រែប្រួលមានភាពប្រសើរឡើង។ លោក Charles Chevalier ដែលបានផ្តល់នូវកែវឡេនញីកាលពីដើមឆ្នាំ 1841 បានបង្កើតនៅឆ្នាំ 1841 នូវកាមេរ៉ាពីរប្រអប់ដោយប្រើប្រាស់ចានពាក់កណ្តាលទំហំសម្រាប់រូបភាព។ ម៉ាស៊ីនថតរបស់ Chevalier មានគ្រែហ៊ីងមួយដែលអនុញ្ញាតឱ្យពាក់កណ្តាលគ្រែដើម្បីបត់នៅលើប្រអប់ខាងក្រោយ។ បន្ថែមពីលើការបង្កើនការចល័តកាមេរ៉ាមានកែវថតដែលមានល្បឿនលឿនជាងមុនដែលនាំមកនូវពន្លឺរហូតដល់ 3 នាទីនិងចង្អុយនៅខាងមុខកញ្ចក់ដែលអាចឱ្យរូបភាពត្រូវបានកែតម្រូវបាន។Gustavson (500 Cameras), pg. 6ការរចនារបស់ជនជាតិបារាំងមួយទៀតបានលេចឡើងនៅឆ្នាំ 1841 ដែលបង្កើតឡើងដោយលោក Marc Antoine Gaudin ។ កាមេរ៉ាថ្មីរបស់ក្រុមហ៊ុន Gaudin មានឌីសលោហៈមួយដែលមានរន្ធចំនួនបីដែលមានទំហំខុសៗគ្នាដែលបានតំឡើងនៅមុខកញ្ចក់។ ការបង្វិលទៅរន្ធផ្សេងគ្នាមានប្រសិទ្ធភាពដែលផ្តល់ឱ្យអថេរ f-stop អនុញ្ញាតឱ្យមានបរិមាណពន្លឺខុសគ្នាទៅក្នុងកាមេរ៉ា។Spira, Lothrop, and Spira, pg. 28ជំនួសឱ្យការប្រើប្រអប់ខាងក្នុងដើម្បីផ្តោត, ម៉ាស៊ីនថត Gaudin បានប្រើបំពង់ស្រោបអន្ទាក់។ Gustavson (500 Cameras), pg. 7នៅប្រទេសអាឡឺម៉ង់លោក Peter Friedrich Voigtländerបានរចនាកាមេរ៉ាលោហៈទាំងអស់ដែលមានរាងជារាងសាជីដែលបានផលិតរូបភាពរាងជារង្វង់ដែលមានអង្កត់ផ្ចិតប្រហែល 3 អ៊ីញ។ លក្ខណៈសម្គាល់របស់កាមេរ៉ាVoigtländerគឺការប្រើកញ្ចក់របស់វាដែលរចនាដោយយ៉ូសែបភីតហ្សេល។Hirsch, pg. 34កញ្ចក់ f / 3.5 កញ្ចក់ Petzval មានល្បឿនលឿនជាងកញ្ចក់ផ្សេងៗទៀតជិត 30 ដងហើយជាលើកដំបូងដែលត្រូវបានបង្កើតជាពិសេសសម្រាប់ផតថល។ ការរចនារបស់វាត្រូវបានគេប្រើយ៉ាងទូលំទូលាយសម្រាប់រូបថតរហូតទាល់តែ Carl Zeiss បានណែនាំនូវកែវភ្នែកអង់តែនម៉ាញ៉េទិចក្នុងឆ្នាំ 1889 ។  Gernsheim, pg. 19ក្នុងរយៈពេលមួយទសវត្សរ៍ដែលត្រូវបានដាក់បង្ហាញនៅអាមេរិចកាំម៉េរាទូ 3 ប្រភេទគឺនៅក្នុងម៉ាស៊ីនថតពេញនិយមដូចជាកាមេរ៉ារបស់អាមេរិកឬកាំជ្រួចកាមេរ៉ាប្រភេទរ៉ូប៊ឺតឬ "ប្រអប់បូស្តុន" និងកាមេរ៉ាប្រភេទ Lewis ។ កាមេរ៉ាប្រអប់របស់អាមេរិកមានរាងគែមនៅខាងមុខនិងខាងក្រោយហើយបើកនៅខាងក្រោយដែលរូបភាពដែលបានបង្កើតអាចត្រូវបានមើលនៅលើកញ្ចក់ដី។ ផ្នែកខាងលើនៃកាមេរ៉ាបានហ៊ុមព័ទ្ធទ្វារសម្រាប់ដាក់បន្ទះថតរូប។ នៅខាងក្នុងមានរន្ធដោតមួយសម្រាប់វត្ថុឆ្ងាយនិងរន្ធដោតមួយទៀតនៅខាងក្រោយសម្រាប់ការបិទ។ កែវថតនេះត្រូវបានគេផ្តោតអារម្មណ៍ដោយការរអិលឬជាមួយយន្តការ rack និង pinion ។ កាមេរ៉ាប្រភេទរ៉ូប៊ឺតមានលក្ខណៈស្រដៀងទៅនឹងប្រអប់អាមេរិចដែរលើកលែងតែមានឧបករណ៍ពពួក Worm នៅផ្នែកខាងមុខនៃកាមេរ៉ាដែលបានផ្លាស់ប្តូរប្រអប់ត្រឡប់មកវិញសម្រាប់ការផ្តោតអារម្មណ៍។ កាមេរ៉ាប្រភេទរ៉ូប៊ឺតជាច្រើនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យផ្ដោតដោយផ្ទាល់លើកញ្ចក់កែវ។ កាមេរ៉ាឌីជ្វឺរីប្រភេទទី 3 នៅអាមេរិកគឺប្រភេទ Lewis ដែលត្រូវបានណែនាំនៅឆ្នាំ 1851 ដែលប្រើកណ្តឹងសម្រាប់ផ្តោតអារម្មណ៍។ កាមេរ៉ាប្រភេទ Lewis ត្រូវបានគេដាក់នៅផ្នែកខាងមុខប៉ុន្តែផ្នែកខាងក្រោយត្រូវបានរុំនៅលើគ្រែដើម្បីងាយរអិល។ នៅពេលផ្តោតអារម្មណ៍វីសត្រូវបានរឹតបន្តឹងដើម្បីទប់ផ្នែកខាងក្រោយ។ Spira, Lothrop, and Spira, pp. 26-27មានកណ្តឹងកណ្តាលនៅកណ្តាលនៃរាងកាយបានសម្របសម្រួលធ្វើឱ្យការថតចម្លងជាលើកទីពីរនៅក្នុងកាមេរ៉ានៃរូបភាពដើម។ Gustavson (500 Cameras), pg. 17
ម៉ាស៊ីនថត Daguerreotype បានបង្កើតរូបភាពនៅលើចានស្ពាន់។ កាមេរ៉ាឌីជ្វឺរីប្រភេទដំបូងគេបង្អស់ត្រូវចំណាយពេលជាច្រើននាទីដើម្បីកន្លះម៉ោងដើម្បីបង្ហាញរូបភាពនៅលើចាន។ នៅឆ្នាំ 1840 ពេលវេលានៃការបញ្ចេញពន្លឺត្រូវបានកាត់បន្ថយត្រឹមតែប៉ុន្មានវិនាទីប៉ុណ្ណោះដោយសារតែការរៀបចំគីមីនិងដំណើរការនៃការអភិវឌ្ឍនិងការរីកចម្រើនក្នុងការរចនាកញ្ចក់។Starl, pg. 38អ្នកផលិតកាំរស្មីជនជាតិអាមេរិកាំងបានផលិតបន្ទះផលិតនៅក្នុងផលិតកម្មធំ ៗ ហើយទំហំចានបានក្លាយជាស្តង់ដារអន្តរជាតិ: ចានទាំងមូល (6,5 x 8,5 អ៊ិន្ឈ៍), ត្រីមាសបី (5,5 x 7 1/8 អុិនឈ៍), ពាក់កណ្តាលចាន (4.5 សង់ទីម៉ែត្រ 5.5 អុិនឈ៍) (3.25 x 4.25 អុិនឈ៍), ចានទី 6 (2.75 x 3.25 អុិនឈ៍) និងចានទី 9 (2 x 2.5 អុិនឈ៍) ។Hirsch, pp. 33-34ចានត្រូវបានគេកាត់ជាញឹកញាប់ដើម្បីឱ្យសមនឹងករណីនិងគ្រឿងអលង្ការដែលមានរាងជារង្វង់និងរាងពងក្រពើ។ ចានធំ ៗ ត្រូវបានផលិតដោយមានទំហំដូចជាបន្ទះ 9 អ៊ីញ 13 អ៊ីញឬ 13,5 អ៊ីញ 16,5 អ៊ីញ (បន្ទះរបស់ Southworth & Hawes) ។ Spira, pg. 25
ដំណើរការផលិតបន្ទះសើមដែលបានជំនួសប្រភេទ daguerreotype ក្នុងកំឡុងទសវត្សឆ្នាំ 1850 តម្រូវឱ្យអ្នកថតរូបស្រោបនិងធ្វើអោយមានបន្ទះលោហៈស្តើងឬបន្ទះដែកឆាប់រហ័សមុនពេលប្រើហើយដាក់វានៅក្នុងកាមេរ៉ាខណៈពេលដែលសើម។ ម៉ាស៊ីនថតបន្ទះសើមដំបូងមានភាពសាមញ្ញនិងខុសប្លែកពីកាមេរ៉ា Daguerreotype ប៉ុន្តែមានការរចនាទំនើបច្រើនជាងមុន។ Dubroni នៃឆ្នាំ 1864 បានអនុញ្ញាត្តិឱ្យមានការចាប់អារម្មណ៍និងការអភិវឌ្ឍនៃចានដែលត្រូវបានអនុវត្តនៅក្នុងកាមេរ៉ាខ្លួនវាជាជាងនៅក្នុងបន្ទប់ងងឹតដាច់ដោយឡែកមួយ។ ម៉ាស៊ីនថតផ្សេងទៀតត្រូវបានបំពាក់ដោយកែវថតជាច្រើនសម្រាប់ថតរូបបញ្ឈរតូចៗជាច្រើននៅលើចានធំមួយដែលមានប្រយោជន៍នៅពេលបង្កើតកាត។ វាជាកំឡុងពេលស្គែនសើមដែលការប្រើប្រាស់កាបូបសម្រាប់ការផ្តោតអារម្មណ៍បានក្លាយទៅជារីករាលដាលដែលធ្វើឱ្យការរចនាប្រអប់ខាងក្នុងល្មមនិងងាយស្រួលក្នុងការលៃតម្រូវ។

អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំពេលវេលានៃការថតរូបមានរយៈពេលយូរគ្រប់គ្រាន់ហើយដែលអ្នកថតរូបបានដកចេញនូវមុំកែងមុំកែងដោយរាប់ចំនួនវិនាទី (ឬនាទី) ដែលត្រូវបានប៉ាន់ស្មានដោយលក្ខខណ្ឌភ្លើងបំភ្លឺបន្ទាប់មកជំនួសគម្រប។ នៅពេលដែលមានសម្ភារៈថតរូបដែលងាយរងគ្រោះម៉ាស៊ីនថតបានចាប់ផ្តើមដាក់បញ្ចូលយន្តការល្បឿនដែលអនុញ្ញាតឱ្យមានការបង្ហាញឱ្យឃើញរយៈពេលខ្លីនិងត្រឹមត្រូវ។

ការប្រើខ្សែភាពយន្តថតរូបត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយលោក George Eastman ដែលបានចាប់ផ្តើមផលិតខ្សែភាពយន្តក្រដាសនៅឆ្នាំ 1885 មុនពេលផ្លាស់ប្តូរទៅប្រើសារធាតុសែលុយឡូសនៅឆ្នាំ 1889 ។ កាមេរ៉ាដំបូងរបស់គាត់ដែលគាត់ហៅថា "Kodak" ត្រូវបានដាក់លក់ដំបូងនៅឆ្នាំ 1888 ។ កាមេរ៉ាប្រអប់ជាមួយនឹងកែវផ្តោតអារម្មណ៍និងល្បឿនល្បឿនតែមួយ, ដែលរួមជាមួយតម្លៃទាបរបស់ខ្លួនបានអំពាវនាវដល់អតិថិជនជាមធ្យម។ Kodak បានមកមុនពេលដែលមានខ្សែភាពយន្តគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការបង្ហាញ 100 និងត្រូវបានបញ្ជូនត្រឡប់ទៅរោងចក្រសម្រាប់ដំណើរការនិងការផ្ទុកឡើងវិញនៅពេលដែលរមៀលត្រូវបានបញ្ចប់។ នៅចុងសតវត្សទី 19 លោក Eastman បានពង្រីកក្រុមរបស់គាត់ទៅជាគំរូជាច្រើនរួមទាំងប្រអប់និងកាមេរ៉ាបត់។

ខ្សែភាពយន្តក៏បានធ្វើឱ្យចាប់យកចលនាដែលអាចចាប់បាន (ភាពយន្ត) បង្កើតឧស្សាហកម្មភាពយន្តនៅចុងសតវត្សទី 19 ។
ព័ត៌មានបន្ថែម: កញ្ចក់ត្រឡប់មកវិញភ្លាម
នៅក្នុងការថតរូបកាមេរ៉ាឆ្លុះបញ្ចាំងតែមួយគត់ (SLR) ត្រូវបានផ្តល់ជូននូវកញ្ចក់ដើម្បីប្តូរទិសពន្លឺពីកែវភ្នែករូបភាពទៅមើលឧបករណ៍មើលមុននឹងបញ្ចេញការបាញ់សម្រាប់ការតែងនិងការផ្តោតរូបភាព។ នៅពេលដែលការបញ្ចេញពន្លឺត្រូវបានបញ្ចេញកញ្ចក់ឆ្លុះឡើងនិងទៅឆ្ងាយអនុញ្ញាតឱ្យមានការប៉ះពាល់នៃឧបករណ៍ថតរូបនិងភ្លាមៗបន្ទាប់ពីត្រឡប់មកវិញ។ មិនមានកាមេរ៉ា SLR មុនឆ្នាំ 1954 មានលក្ខណៈពិសេសនេះទោះបីជាកញ្ចក់កាមេរ៉ា SLR ដើមដំបូងមួយចំនួនត្រូវបានដំណើរការដោយកម្លាំងដែលបានបញ្ចេញនៅលើការបញ្ចេញពន្លឺនិងបានត្រឡប់នៅពេលដែលមានសម្ពាធម្រាមដៃត្រូវបានបញ្ចេញ។Roger Hicks (1984). A History of the 35mm Still Camera. Focal Press, London & Boston. p. 137. ISBN 0-240-51233-2. Rudolph Lea (1993). Register of 35mm SLR cameras. Wittig Books, Hückelhoven. p. 23. ISBN 3-88984-130-9.Asahiflex II ដែលបានចេញផ្សាយដោយក្រុមហ៊ុនជប៉ុន Asahi (Pentax) នៅឆ្នាំ 1954 គឺជាកាមេរ៉ាថតរូប SLR ដំបូងគេបង្អស់របស់ពិភពលោកជាមួយនឹងកញ្ចក់ត្រលប់មកភ្លាមៗ។ Michael R. Peres (2013), The Focal Encyclopedia of Photography, page 779, Taylor & Francis

យន្តការ
ការគ្រប់គ្រងកាមេរ៉ា
នៅក្នុងកាមេរ៉ាឯកទេសជាក់លាក់ណាមួយដំណើរការនៃការទទួលបានការប្រើប្រាស់អាចពាក់ព័ន្ធនឹងការប្រើប្រាស់ដោយដៃឬស្វ័យប្រវត្តិនៃការត្រួតពិនិត្យពីរបីដើម្បីធានាថារូបថតច្បាស់លាស់ច្បាស់ល្អនិងច្បាស់។ធាតុជាច្រើនទៀតនៃឧបករណ៍រូបភាពអាចមានប្រសិទ្ធិភាពច្បាស់លាស់ទៅលើគុណភាពនិងឥទ្ធិពលនៃសាភ័ណភ្ពនៃរូបថតដែលបានផ្តល់ឱ្យ។ ក្នុងចំណោមពួកគេមាន:
-ប្រវែងបង្គោលនិងប្រភេទកញ្ចក់ (ធម្មតា, ការផ្តោតអារម្មណ៍វែង, មុំធំទូលាយ, telephoto, ម៉ាក្រូ, ភ្នែកឬពង្រីក)
-តម្រងដែលដាក់រវាងប្រធានបទនិងសម្ភារៈថតចម្លងពន្លឺនៅខាងមុខឬខាងក្រោយកញ្ចក់
-ភាពប្រែប្រួលដែលមានស្រាប់របស់មជ្ឈដ្ឋានដើម្បីពន្លឺអាំងតង់ស៊ីតេនិងពណ៌ / រលកពន្លឺ។
-ធម្មជាតិនៃសម្ភារៈថតចម្លងពន្លឺឧទាហរណ៍ការដោះស្រាយរបស់វាដែលបានវាស់ជាភីកសែលឬគ្រាប់ធញ្ញជាតិ។
ការចាប់យករូបភាព
ម៉ាស៊ីនថតប្រពៃណីចាប់យកពន្លឺទៅលើបន្ទះថតរូបឬខ្សែភាពយន្តថតរូប។ ម៉ាស៊ីនថតវីដេអូនិងឌីជីថលប្រើឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិកអេឡិចត្រូនិកជាទូទៅឧបករណ៍ផ្ទុកទិន្នន័យបន្ទុក (CCD) ឬឧបករណ៏ CMOS ដើម្បីចាប់យករូបភាពដែលអាចផ្ទេរឬរក្សាទុកក្នុងកាតមេម៉ូរីឬឧបករណ៍ផ្ទុកផ្សេងទៀតនៅក្នុងកាមេរ៉ាសំរាប់ការចាក់សារថ្មីឬដំណើរការនៅពេលក្រោយ។

កាមេរ៉ាដែលចាប់យករូបភាពជាច្រើននៅក្នុងលំដាប់ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាកាមេរ៉ាខ្សែភាពយន្តឬជាកាមេរ៉ាកាមេរ៉ានៅអឺរ៉ុប។ អ្វីដែលបានរចនាឡើងសម្រាប់រូបភាពតែមួយគឺនៅតែជាកាមេរ៉ា។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយប្រភេទទាំងនេះជាន់គ្នាដោយសារតែកាមេរ៉ានៅតែត្រូវបានគេប្រើដើម្បីចាប់យករូបភាពដែលកំពុងផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងការងារពិសេសៗហើយកាមេរ៉ាទំនើបជាច្រើនអាចផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងរហ័សរវាងរបៀបថតរូបនិងចលនា។
កែវ
អត្ថបទចំបង ៗ : មុំកែងកាមេរ៉ានិងការរចនាកែវថតរូប
កញ្ចក់របស់កាមេរ៉ាចាប់យកពន្លឺចេញពីប្រធានបទហើយយកវាទៅផ្តោតទៅលើឧបករណ៏។ ការរចនានិងការផលិតកញ្ចក់គឺមានសារៈសំខាន់ណាស់ចំពោះគុណភាពរូបថតដែលកំពុងថត។ បដិវត្តន៍បច្ចេកវិទ្យានៅក្នុងការរចនាកាមេរ៉ានៅសតវត្សទី 19 បានធ្វើបដិវត្តការផលិតកញ្ចក់អុបទិកនិងការរចនាកញ្ចក់ជាមួយនឹងអត្ថប្រយោជន៍ដ៏អស្ចារ្យសម្រាប់ការផលិតកញ្ចក់ទំនើបនៅក្នុងឧបករណ៍វ៉ិចទ័រជាច្រើនពីការអានវ៉ែនតាទៅមីក្រូទស្សន៍។ អ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវរួមមានហ្សេសនិងលីតស៍។

កញ្ចក់កាមេរ៉ាត្រូវបានធ្វើនៅក្នុងជួរដ៏ធំទូលាយនៃប្រវែងប្រសព្វ។ ពួកវាមានចាប់ពីមុំធំទូលាយនិងខ្នាតស្តង់ដារមធ្យម។ កញ្ចក់នីមួយៗគឺសមបំផុតសម្រាប់ប្រភេទថតរូបជាក់លាក់។ មុំធំទូលាយបំផុតអាចត្រូវបានគេពេញចិត្តចំពោះស្ថាបត្យកម្មពីព្រោះវាមានសមត្ថភាពចាប់យកទិដ្ឋភាពធំទូលាយនៃអាគារមួយ។ កែវភ្នែកធម្មតាព្រោះជាញឹកញាប់វាមានជំរៅធំទូលាយត្រូវបានប្រើជាញឹកញាប់សម្រាប់ថតរូបតាមផ្លូវនិងឯកសារ។ កញ្ចក់ telephoto មានប្រយោជន៍សម្រាប់កីឡានិងសត្វព្រៃប៉ុន្តែវាងាយនឹងរំខានដល់កាមេរ៉ា។ McHugh, Sean. "Understanding Camera Lenses". Cambridge in Colour. Archived from the original on 2013-08-19.
ផ្តោត
រូបភាពតូច|ស្តាំ|Daisies
ដោយសារតែលក្ខណៈសម្បត្តិអុបទិចនៃកែវថតរូបវត្ថុតែមួយគត់នៅក្នុងជួរចម្ងាយឆ្ងាយពីកាមេរ៉ានឹងត្រូវបានផលិតឡើងយ៉ាងច្បាស់។ ដំណើរការកែតម្រូវជួរនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាការផ្លាស់ប្តូរការផ្តោតអារម្មណ៍របស់កាមេរ៉ា។ មានវិធីជាច្រើននៃការផ្តោតកាមេរ៉ាត្រឹមត្រូវ។ កាមេរ៉ាដែលមានលក្ខណៈសាមញ្ញបំផុតបានផ្តោតការយកចិត្តទុកដាក់និងប្រើជំរៅតូចនិងមុំកែងធំទូលាយដើម្បីធានាថាអ្វីគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងចម្ងាយឆ្ងាយពីកែវដែលមានទំហំប្រហែល 3 ម៉ែត្រ (10 ហ្វីត) ទៅអ័ក្សព័ទ្ធស្ថិតនៅក្នុងការផ្តោតអារម្មណ៍សមហេតុផល។ កាមេរ៉ាផ្តោតលើការជួសជុលជាទូទៅមានតំលៃថោកដូចជាកាមេរ៉ាតែមួយ។ កាមេរ៉ាក៏អាចមានជួរផ្តោតអារម្មណ៍ឬការផ្តោតលើទំហំដែលត្រូវបានបង្ហាញនៅលើកាមេរ៉ា។ អ្នកប្រើនឹងទស្សន៍ទាយឬគណនាចម្ងាយទៅប្រធានបទនេះហើយកែតម្រូវការផ្តោតអារម្មណ៍។ នៅលើកាមេរ៉ាខ្លះវាត្រូវបានចង្អុលបង្ហាញដោយនិមិត្តសញ្ញា (ក្បាលនិងស្មា, មនុស្សពីរនាក់កំពុងឈរតង់, ដើមឈើមួយ, ភ្នំ) ។

ម៉ាស៊ីនថត Rangefinder អនុញ្ញាតចម្ងាយពីវត្ថុដែលត្រូវបានវាស់ដោយប្រើឯកតា parallax គួបផ្សំនៅលើកាមេរ៉ាដែលអនុញ្ញាតឱ្យការផ្តោតអារម្មណ៍ត្រូវបានកំណត់ដោយភាពត្រឹមត្រូវ។ ម៉ាស៊ីនថតកាមេរ៉ាឆ្លុះបញ្ឈរមួយដែលអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកថតរូបកំណត់ការផ្តោតអារម្មណ៍និងសមាសភាពភ្នែកដោយប្រើកញ្ចក់គោលដៅនិងកញ្ចក់ផ្លាស់ទីដើម្បីធ្វើរូបភាពរូបភាពលើកញ្ចក់ដីឬអេក្រង់ប្លាស្ទិចប្លាស្ទិចប្លាស្ទិក។ ម៉ាស៊ីនថតឆ្លុះឆ្លាស់ភ្លឹងប្រើកញ្ចក់គោលដៅនិងឯកតាថតកញ្ចក់ផ្តោត (ជាទូទៅដូចគ្នាទៅនឹងកែវភ្នែកគោលដៅ) នៅក្នុងរាងកាយស្រដៀងគ្នាសម្រាប់សមាសភាពនិងការផ្តោតអារម្មណ៍។ មើលកាមេរ៉ាប្រើអេក្រង់កញ្ចក់ដីដែលត្រូវបានដកចេញហើយជំនួសដោយបន្ទះថតរូបឬថតដែលអាចប្រើឡើងវិញបានដែលមានខ្សែក្រដាសសន្លឹកមុនពេលប៉ះពាល់។ កាមេរ៉ាទំនើបជាញឹកញាប់ផ្តល់ជូននូវប្រព័ន្ធស្វ័យប្រវត្តិដើម្បីផ្តោតកាមេរ៉ាដោយស្វ័យប្រវត្តិតាមវិធីផ្សេងៗ។ Brown, Gary. "How Autofocus Cameras Work". HowStuffWorks.com. Archived from the original on 2013-09-30.
កាមេរ៉ាពិសោធន៍ខ្លះឧទាហរណ៍អារេប្ល័របួន (PFCA) មិនត្រូវការការផ្តោតអារម្មណ៍ដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេថតរូបទេ។ នៅក្នុងការថតរូបបែបឌីជីថលធម្មតាកញ្ចក់ឬកញ្ចក់បង្ហាញគ្រប់ពន្លឺដែលមានប្រភពចេញពីចំណុចតែមួយនៃវត្ថុដែលកំពុងផ្តោតអារម្មណ៍ទៅចំណុចតែមួយនៅយន្ដហោះចាប់សញ្ញា។ ភីកសែលនីមួយដូច្នេះពាក់ព័ន្ធនឹងបំណែកឯករាជ្យនៃព័ត៌មានអំពីកន្លែងឆ្ងាយ។ ផ្ទុយទៅវិញ PFCA មិនមានកែវឬកញ្ចក់នោះទេប៉ុន្តែភីកសែលនីមួយៗមានអេកូអេឡិចត្រូនិចដែលមានកំលាំងខុសៗគ្នាពីលើវាដែលអនុញ្ញាតឱ្យភីកសែលនីមួយៗមានទំនាក់ទំនងជាមួយពត៌មានឯករាជ្យ (ជាពិសេសសមាសភាគមួយនៃបំលែង Fourier 2D) ឈុតឆ្ងាយ។ រួមគ្នាពត៌មានកន្លែងកើតហេតុពេញលេញត្រូវបានចាប់យកហើយរូបភាពអាចត្រូវបានសាងសង់ឡើងវិញដោយការគណនា។

កាមេរ៉ាខ្លះមានការផ្តោតអារម្មណ៍ក្រោយពេលប្រកាស។ ការផ្តោតអារម្មណ៍នៃការបង្ហោះមានន័យថាថតរូបមុនហើយបន្ទាប់មកផ្តោតទៅលើកុំព្យូទ័រផ្ទាល់ខ្លួន។ កាមេរ៉ាប្រើកញ្ចក់តូចៗជាច្រើននៅលើឧបករណ៏ដើម្បីចាប់យកពន្លឺពីគ្រប់ជ្រុងកាមេរ៉ានៃកន្លែងកើតហេតុហើយត្រូវបានគេហៅថាបច្ចេកវិជ្ជា plenoptics ។ ការរចនាកាមេរ៉ាដែលមានរាងចតុកោណកែងបច្ចុប្បន្នមានកញ្ចក់ចំនួន 40,000 ធ្វើការជាមួយគ្នាដើម្បីចាប់យករូបភាពដ៏ល្អបំផុត។ Wehner, Mike (2011-10-19). "Lytro camera lets you focus after shooting, now available for pre-order". Yahoo! News. Archived from the original on 2011-10-22.