លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២: ការសម្រេចដែលបរាជ័យ

ការសម្រេចដែលបរាជ័យ

បពិត្រលោកអ្នកមានអាយុទាំងឡាយ ! លុះថ្ងៃព្រឹកឡើង ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ឃ្លុំចីពរស្ពាយបាត្រដើរចូលទៅក្រុង​រាជគ្រឹះដើម្បីបិណ្ឌបាត តាំងចិត្តថាបើបានភត្តាហារល្មមញ៉ាំងអត្តភាពឲ្យប្រព្រឹត្តទៅបានហើយ ក៏នឹងចេញ​ទៅ​ធ្វើភត្តកិច្ចត្រង់ទីណាមួយខាងក្រៅក្រុង រួចហើយក៏នឹងចេញដំណើរដើរផ្លូវតទៅតាមប្រណិធានរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែបំណងប្រាថ្នារបស់ខ្ញុំព្រះករុណាមិនសម្រេចទេ​ត្បិតខណៈដែលកំពុងតែដើរបិណ្ឌបាតតាមផ្លូវនុះឯង ក៏បាន ជួបនឹងធម្មិកៈឧបាសកដែលស្គាល់គ្នាជិតដិតមកពីមុន គាត់បាននិមន្តខ្ញុំព្រះករុណាចូលទៅឆាន់ភត្តាហារ​ក្នុង​គេហដ្ឋាន ហើយបានតំណាលរឿងរ៉ាវផ្សេង ៗឲ្យខ្ញុំព្រះករុណាស្តាប់ 
"បពិត្រព្រះតេជព្រះគុណជាទីគោរព ! " គាត់មានប្រសាសន៍ឡើងក្នុងកំលុងដែលខ្ញុំព្រះករុណាកំពុងតែឆាន់​ភត្តាហារ  "ខ្ញុំកណានឹកសោកសង្រេងចិត្តជាខ្លាំងចំពោះហេតុការណ៍អកុសលដែលកើតឡើងឯវេឡុវ័នក្នុងក្រុង រាជគ្រឹះនោះ ខ្ញុំកណាឥតនឹកស្មានសោះថា ព្រះទេវទត្តដែលជាព្រះមហាថេរជាព្រះញាតិរបស់ព្រះបរមសាស្តា ហ៊ានធ្វើកក្កឡកម្ម ដូចជាការបំបែកបំបាក់សង្ឃជាដើម ហើយក៏មិននឹកស្មានថា ព្រះបាទអជាតសត្តុហ៊ានធ្វើ បិតុឃាតធ្វើគុតព្រះរាជបិតាបង្កើតរបស់ខ្លួនបានសោះ ខ្ញុំកណាយល់ឃើញថា ហេតុការណ៍អកុសលទាំង ២ យ៉ាងនេះសជាប្រផ្នូលអាក្រក់ឲ្យឃើញថា ហាយនភាពកំពុងតែលបលូនចូលមកកាន់មគធរដ្ឋ" ធម្មិកៈឧបាសក មានប្រសាសន៍បណ្តើរគ្រវីក្បាលបណ្តើរយ៉ាងស្រយុតចិត្ត 
"ឧបាសកអើយ ! "ខ្ញុំព្រះករុណានិយាយឡើងដើម្បីលួងលោមចិត្តឧបាសកដែលធ្លាប់មានឧបការគុណឲ្យធូរ​ស្បើយចាកទុក្ខ "កុំព្រួយបារម្ភសន្ធំចិត្តឡើយ ព្រះបរមសាស្តារបស់យើងធ្លាប់បានត្រាស់ទុកហើយមិនមែនឬថា រឿងដែលកើតឡើងរួចហើយ ឲ្យជារឿងកន្លងហួសទៅចុះ រឿងដែលមិនទាន់នឹងកើតឡើង ឲ្យជារឿងអនាគត កុំសាងសេចក្តីទុក្ខឲ្យ​ដល់​ខ្លួនឯងព្រោះរឿងដែលកន្លងហួសទៅ ហើយក៏កុំខ្វល់កង្វល់ចំពោះរឿងដែលមិនទាន់នឹងកើតឡើង ឲ្យយកចិត្តទុកដាក់នឹងបច្ចុប្បន្នប៉ុណ្ណោះថា ឥឡូវនេះយើងកំពុងតែធ្វើអ្វី"
"ខ្ញុំកណានៅរលឹកដល់គុណនៃពុទ្ធតម្រាស់នេះបានយ៉ាងច្បាស់"ធម្មិកៈឧបាសកនិយាយបណ្តើរលើកដៃ​សំពះ​ទូលសីសៈបណ្តើរ "ហើយខ្ញុំកណាខំប្រលួងចិត្តខ្លួនឯងដោយវិធីផ្សេង ៗ ប៉ុន្តែមិនសូវបានផលសោះ សូម្បីតែអ្នកក្រុងរាជគ្រឹះទាំងមូលក៏ភ័យខ្លាចបាក់ស្បាតដែរ ព្រះតេជព្រះគុណសង្កេតឃើញបានថា តាមផ្លូវ​ថ្នល់ មានមនុស្សមនាត្រាច់ចរទៅមករបោះរបោយមិនកុះករទេ ប្រជានុរាស្ត្រម្នាក់ៗគិតតែពីនៅក្នុងផ្ទះ ធ្វើវគ្គព័ន្ធជួបជុំគ្នាជាពួកជាក្រុមហើយពិគ្រោះយោបល់គ្នាដោយកង្វល់ខ្វល់ព្រួយចំពោះអនាគតរបស់​ប្រទេសជាតិនិងគ្រួសារ ព្រោះម្នាក់ៗយល់ឃើញថា ក្រុងរាជគ្រឹះបានចូលដល់យុគអន្ធការហើយដោយទឹក​ដៃ​នៃ​ក្សត្រផ្តាច់​ការ​គ្រប់​គ្រងព្រះនគរ សូម្បីបើព្រះរាជបិតាបង្កើតរបស់ព្រះអង្គ ក៏ព្រះអង្គអាចធ្វើគុតបាន នឹង​បាច់​ពោលទៅថ្វីដល់ប្រជានុរាស្ត្រធម្មតាថាព្រះអង្គនឹងលើកលែងមិនកាប់សម្លាប់នោះ"
"អាត្មាមិនអាចនឹងដឹងបានថា អនាគតរបស់ក្រុងរាជគ្រឹះនឹងទៅជាយ៉ាងណានោះទេ ព្រះបាទអជាតសត្តុ​ក្សត្រ​អង្គថ្មីគ្រប់គ្រងព្រះនគរយ៉ាងណានោះទេ ប៉ុន្តែអាត្មាជឿថា បុគ្គលដែលធ្វើអំពើអាក្រក់ដល់ទីបំផុត​ហើយ  បើធ្វើដោយចំហោតឆោតល្ងង់អាប់ប្រាជ្ញា ធ្វើព្រោះចាញ់បោកពាក្យញុះញង់អុជអាលរបស់អ្នកដទៃ នៅពេលត្រឡប់បានសតិស្មារតីមកវិញ គេនឹងកើតវិប្បដិសារក្តៅក្រហាយស្តាយក្រោយ ទុក្ខទំសន្ធំចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំងព្រោះទង្វើរបស់ខ្លួនឯង កាលបើកើតសំណោកសោកស្តាយហើយ គេនឹងខិតខំធ្វើអំពើល្អទូទាត់ផ្សះសង​វិញមិនខាន អាត្មាមានលំនឹកសង្ឃឹមថា ព្រះបាទអជាតសត្តុមិនបានធ្វើអំពើអាក្រក់ព្រោះនិស្ស័យសន្តាន​អាក្រក់នោះទេ ប៉ុន្តែធ្វើព្រោះចាញ់បោកពាក្យញុះញង់របស់ព្រះទេវទត្ត ព្រោះហេតុនោះ នៅថ្ងៃណាមួយ ព្រះអង្គនឹងកើតវិប្បដិសារក្តៅក្តួលរំជួលចិត្តហើយនឹងធ្វើអំពើល្អផ្សះសងវិញ ប៉ុន្តែនេះគ្រាន់តែជា​លំនឹក​សង្ឃឹមទេ អ្វីៗទាំងពួងមិនអាចប្រព្រឹត្តទៅតាមដែលយើងនឹកសង្ឃឹមគ្រប់យ៉ាងបានឡើយ"
"ហ្នឹងឯងហើយ ទានម្ចាស់ ! " ធម្មិកៈឧបាសកនិយាយជ្រែកឡើង "ខ្ញុំកណាខ្លាចក្រែងថានឹងប្រព្រឹត្តទៅក្នុង​ទិសដៅផ្ទុយច្រើនជាង ព្រោះធម្មតា មនុស្សអាក្រក់តែងហែហមដោយបរិវារអាក្រក់ បរិវារអាក្រក់តែងចាំញុះ​ញង់ឲ្យដើរក្នុងផ្លូវអាក្រក់ អ្នកមានសទ្ធាចរិតបាក់ចិត្តជឿអ្នកដទៃបានដោយងាយ នៅពេលបាក់ជឿអ្នកដទៃ​មក​ម្តងហើយ តែងតែបាក់ជឿជាលើកទី ២ ទី ៣ តទៅទៀត"
"ឧបាសកអើយ ! កាលបើដូច្នោះ ចូរប្រកាន់ថាជាកម្មរបស់យើង ជាកម្មរបស់អ្នកក្រុងរាជគ្រឹះនិងជនជាតិ​មគធៈទាំងមូលដែលត្រូវស្ថិតនៅក្រោមអំពើជិះជាន់សង្កត់សង្កិនរបស់ក្សត្រផ្តាច់ការ ធម្មតាថា ក្សត្រដែល​សោយរាជ្យគ្រប់គ្រងប្រជារាស្ត្រ មិនមានគុណធម៌ដូចគ្នាទេ ក្នុងរដ្ឋខ្លះ សម័យកាលខ្លះ មានក្សត្រ​ប្រកប​ដោយទសពិធរាជធម៌ឡើងសោយរាជ្យ ប្រទេសជាតិក៏កើតកាលវាលគុម្ពត្រជាក់ត្រជុំសុខដុមរមនា ប៉ុន្តែក្នុង​រដ្ឋខ្លះ សម័យកាលខ្លះ ក៏មានក្សត្រដែលគ្មានទសពិធរាជធម៌ឡើងសោយរាជ្យធ្វើឲ្យប្រទេសជាតិកើត​កលិយុគ ប្រជានុរាស្ត្ររងទុក្ខលំបាកវេទនា ប្រសិនបើយើងមិនអាចផ្លាស់ប្តូរក្សត្រស្នងរាជ្យបានតាម​បំណង​ឆន្ទៈទេ មច្ចុរាជដែលទៀងទាត់តាមធម្មជាតិនឹងចាត់ការផ្លាស់ប្តូរឲ្យយើង គ្មានក្សត្រអង្គណាស្ថិតស្ថេរនៅ​ជានិរន្តរនោះទេ ទោះជាព្រះបាទធម្មិក ឬ អធម្មិកក៏ដោយ នៅទីបំផុត ក៏តោងតែបាក់បែកចែក​ឋានពីលោក​នេះទៅ ព្រោះហេតុនោះ កុំព្រួយបាម្ភខ្លាំងពេក ឧបាសក ! រឿងខ្លះវាហួសវិស័យនឹងដោះស្រាយបាន កាលបើមិនអាចដោះស្រាយបានទេ បើយើងនៅតែទទឹងរឹងមុខសឹកទៅដោះស្រាយ ក៏ស្មើនឹងមមាចហើរចូល​ភ្លើងហ្នឹងឯង យើងត្រូវតែដោះស្រាយត្រង់ចិត្តរបស់ខ្លួនយើង ចូរចាត់ទុកថាជារឿងធម្មតារបស់វដ្តលោក ទើបយើងអាចកាត់ចិត្តកាត់ថ្លើមនិងធូរស្បើយរហើយចិត្តបាន" ។ 

ធម្មិកៈឧបាសកអង្គុយទ្រឹងជញ្ជឹងគិតអស់ពេលជាយូរដោយឥតនិយាយអ្វី ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ឆាន់ចង្ហាន់ទៅជារឿយ ៗតាមតួនាទី មួយស្របក់ធំកន្លងទៅ គាត់ទើបខិតចូលមកអង្គុយជិតខ្ញុំព្រះករុណា សម្លឹងមើលនាយអាយហាក់​នឹង​រកមើលថាមានអ្នកណានៅឬទេ ហើយក៏និយាយឡើងដោយសម្លេងតិចៗប៉ុន្តែឫកពាម៉ឺងម៉ាត់ថា 
"បពិត្រទានម្ចាស់ ! តាមដែលទានម្ចាស់បកស្រាយមកនោះ ខ្ញុំកណាយល់ឃើញថាត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែត្រឹមត្រូវតាម​បែបសមណវិស័យដែលដាក់ចុះនូវភារកិច្ចផ្លូវលោកហើយ ចំណែកខាងឃរាវាសវិស័យដូចយ៉ាងខ្ញុំកណាដែល​នៅមិនទាន់ដាក់ចុះនូវភារកិច្ចផ្លូវលោកតែងមានគោលនយោបាយនិងផែនការមួយផ្នែកទៀតដោយឡែក"
"ម្នាលឧបាសក ! ញោមចង់មានប្រសាសន៍ថាម៉េច?"ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយវិមតិសង្ស័យ
ធម្មិកៈឧបាសកសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនម្តងទៀតហើយឆ្លើយថា
"ខ្ញុំកណាចង់និយាយថា បើមគធរដ្ឋធ្លាក់នៅក្នុងយុគអន្ធការ ជនជាតិមគធរដ្ឋក៏ត្រូវតែជួយគ្នារំដោះឲ្យភ្លឺស្វាង​ឡើង បើក្សត្រផ្តាច់ការធ្វើសកម្មភាពបៀតបៀនយើង យើងក៏តោងតែចាត់ការបៀតបៀនឬកម្ចាត់ជនផ្តាច់ការ​នោះ​ចោលឲ្យបានមុន បើយើងទុកបណ្តោយឲ្យមច្ចុរាជចាត់ការនឹងជនផ្តាច់ការ មិនដឹងថាពេលណាមច្ចុរាជ​នឹង​មក​ចាត់ការទេ បើទុកជាម្នាក់ៗទៀងតែនឹងស្លាប់ក៏ដោយ ទម្រាំនឹងជនផ្តាច់ការស្លាប់មិនដឹងថាជាពេលណាទេ យើងមុខជានឹងវិនាសហិនហោចអស់ទៅក៏បាន ព្រោះហេតុនោះជាការសមគួរទេបើយើងធ្វើមុខ​ងារជំនួសមច្ចុរាជ​វិញ"
បពិត្រលោកអ្នកមានអាយុទាំងឡាយ ! ខ្ញុំព្រះករុណាស្តាប់សម្តីសំដៅរបស់ធម្មិកៈឧបាសកដោយអាការភីង​ភាំងជាខ្លាំង សឹងតែមិនជឿពាក្យសម្តីដ៏ប្រកបដោយវិហិង្សា ព្យាបាទនិងមហន្តភ័យបែបនោះចេញមកពីមាត់​របស់ធម្មិកៈឧបាសកដែលធ្លាប់ទៅស្តាប់ធម៌ខ្ញុំព្រះករុណាឯវេឡុវ័នជាប្រចាំ វាសមតែជាពាក្យសម្តីរបស់​ជនអន្ធពាលច្រើនជាងរបស់ពុទ្ធសាវ័ក ខ្ញុំព្រះករុណានឹករំពឹងក្នុងចិត្តថា អំពើអាក្រក់របស់ព្រះទេវទត្តនិង​ព្រះបាទ​អជាតសត្តុបានច្រាលបណ្តាលឲ្យកើតអំពើអាក្រក់ឡើងក្នុងចិត្តរបស់ជនជាតិមគធៈសឹងតែគ្រប់គ្នា​ទៅហើយឬ ធម្មិកៈឧបាសកប្រហែលជាសង្កេតឃើញកិរិយាអាការរបស់ខ្ញុំព្រះករុណាទើបមានប្រសាសន៍​ឡើងថា
"បពិត្រទានម្ចាស់ ! ខ្ញុំកណាដឹងថា ពាក្យសម្តីរបស់ខ្ញុំកណាមុខជាទង្គុកទង្គិចចិត្តរបស់លោកម្ចាស់យ៉ាងច្រើន ប៉ុន្តែនឹងធ្វើយ៉ាងណាបានកាលបើពួកយើងស្ថិតនៅក្នុងភ្នក់ភ្លើងទៅហើយ បើមិនប្រញាប់ពន្លត់ភ្លើងចោលទេ ភ្លើងមុខជានឹងឆេះកម្ទេចពួកយើងឲ្យហ្មត់សុងមិនខាន សូមទានម្ចាស់មេត្តាអភ័យទោសចំពោះខ្ញុំកណាផង ខ្ញុំកណាបានសម្រេចចិត្តដាច់ខាតហើយថានឹងកម្ចាត់សត្រូវប្រទេសជាតិឲ្យអស់ទៅ" 
"ម្នាលឧបាសក ! អាត្មាជាសមណៈដែលដាក់បន្ទុកលោកិយវិស័យអស់ហើយ ក៏សូមធ្វើដំណើរដើរទៅតាមផ្លូវ​របស់សមណៈ សម្រាប់ញោមដែលស្ថិតនៅក្នុងឃរាវាសវិស័យដែលមិនទាន់ដាក់បន្ទុកចុះបាន ក៏ចូរទទួល​បន្ទុកនោះតទៅតាមដែលញោមយល់ឃើញថាសមគួរ សត្វទាំងឡាយមានកម្មជារបស់ខ្លួនៗ អ្នកណាធ្វើកម្ម​ណាអ្នកនោះតែងទទួលផលនៃកម្មនោះ ការឲ្យអភ័យទានធ្វើបានតែត្រឹមដោយវាចា ប៉ុន្តែមិនអាចហាមឃាត់ ឬ បញ្ឈប់ផលនៃកម្មរបស់អ្នកដទៃបានទេ"
ធម្មិកៈឧបាសកដកដង្ហើមធំហ៊ឺ ហើយមានប្រសាសន៍ឡើងថា
"បពិត្រទានម្ចាស់ ! ខ្ញុំកណាដឹងច្បាស់ថា ផែនការរបស់ខ្ញុំកណាជាផែនការអាក្រក់ ប្រកបដោយអាឃាត​ព្យាបាទ ជាការបន្តខ្សែចំណងកម្មពៀរវេរា ខ្ញុំកណានឹងត្រូវសោយទុក្ខដែលជាផលរបស់កម្មអាក្រក់នោះ ប៉ុន្តែបើគិតថា ការសោយទុក្ខរបស់ខ្ញុំកណានឹងនាំមកនូវសុខសន្តិភាពជូនប្រជាជនមគធៈទាំងមូលបាន ខ្ញុំកណាត្រេកអរនឹងសោយទុក្ខនោះៗ"
"ម្នាលឧបាសក ! តាមការពិត រឿងរបស់ញោមក៏ជារឿងរបស់ញោម អាត្មាជាសមណៈមិនគួរពាក់ព័ន្ធទេ ប៉ុន្តែអាត្មាចង់ពាក់ព័ន្ធត្រឹមតែទទួលដឹងឮប៉ុណ្ណោះ គឺ អាត្មាចង់ដឹងថាតើញោមនឹងចាត់វិធានការបង្រ្កាបសត្រូវ​របស់​ប្រទេស​ជាតិដូចម្តេច?"

ធម្មិកៈឧបាសកសម្លឹងមើលមុខខ្ញុំព្រះករុណាដោយអាការសង្ស័យ ប៉ុន្តែក៏មានប្រសាសន៍ឡើងថា
"ខ្ញុំកណាជឿទុកចិត្តទានម្ចាស់ក្នុងឋានៈជាភិក្ខុ ខ្ញុំកណានឹងប្រាប់ផែនការដោយសង្ខេបឲ្យដឹងការពិត យើង​បាន​អនុវត្តតាមផែនការមកហើយ តាំងពីគ្រាដំបូងដែលព្រះរាជាធិបតីពិម្ពិសារត្រូវចាប់ឃុំឃាំងក្នុងពន្ធនាគារម្លេះ ពោលគឺ យើងបានរួបរួមមនុស្សមនាគ្រប់ស្រទាប់វណ្ណៈដែលនៅមានភក្តីភាពចំពោះព្រះរាជាធិបតីអង្គមុន​ចូល​ជាបក្សពួកដើម្បីតតាំងប្រឆាំងនឹងក្សត្រអង្គថ្មី ប៉ុន្តែដោយសារក្សត្រអង្គថ្មីមានបក្សពួកច្រើនមានកងទ័ពនៅក្នុង​កណ្តាប់ដៃ ទើបយើងមិនអាចទប់ទល់នឹងព្រះអង្គយ៉ាងបើកចំហបាន យើងត្រូវកសាងកម្លាំងសម្ងាត់អនុវត្ត​យ៉ាងស្ងាត់កំបាំង ការងារដំបូងរបស់យើង គឺ​ ព្យាយាមជួយរំដោះព្រះរាជាធិបតីពិម្ពិសារចេញពីមន្ទីរឃុំឃាំង លើកដំបូង យើងបានបញ្ជូនមនុស្សរបស់យើងព្រមទាំងអាវុធគ្រប់ដៃបុកសម្រុកចូលទៅដើម្បីដណ្តើមយក​ព្រះរាជាធិបតីត្រឡប់មកវិញ ប៉ុន្តែដោយសារកម្លាំងរបស់យើងតិចជាង ទើបត្រូវកងអង្គរក្សរបស់ព្រះបាទ​អជាតសត្តុបង្រ្កាបឲ្យរាបទាបទៅ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ព្រះបាទអជាតសត្តុក៏ទ្រង់ដឹងខ្លួនទើបកសាង​កងអង្គរក្សរក្សាព្រះរាជវាំងនិងពន្ធនាគារយ៉ាងរឹងមាំ ហេតុនោះ យើងពិចារណាឃើញថា មិនអាចវាយប្រហារ​ដោយ​កងកម្លាំងបានទេ ទើបគិតរកវិធីពង្រត់ព្រះបាទពិម្ពិសារភៀសទៅដោយកលោបាយ"
"ប៉ុន្តែក៏បរាជ័យទៀតមែនទេ?" ខ្ញុំព្រះករុណាសួរជ្រែកឡើង
"២ លើកដំបូង បរាជ័យ  ទានម្ចាស់ ! ប៉ុន្តែលើកទី ៣​ យើងធ្វើបានសម្រេច"
"ធ្វើបានសម្រេចយ៉ាងម៉េច បើអញ្ចឹង ម៉េចក៏ព្រះបាទពិម្ពិសារត្រូវគេធ្វើទារុណកម្មរហូតដល់ក្ស័យព្រះជន្មក្នុង​មន្ទីរ​ឃុំឃាំង"ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយសេចក្តីសង្ស័យ
"កុំអាលសិន ទានម្ចាស់ ! ខ្ញុំកណានឹងតំណាលសេចក្តីលម្អិតប្រគេនហើយទានម្ចាស់នឹងដឹងដោយខ្លួនឯងថា ហេតុអ្វីបានជាយើងធ្វើការសម្រេចប៉ុន្តែបរាជ័យ នៅលើកទី ៣ យើងចាប់ប្រតិបត្តិការក្នុងពេលយប់អធ្រាត​ស្ងាត់ ដោយបញ្ជូនកងកម្លាំងចូលទៅវាយប្រហារកងអង្គរក្សដែលឈរជើងនៅមិនឆ្ងាយពីពន្ធនាគារ ក្នុង​ខណៈ​ដែលការច្បាំងតស៊ូគ្នាកំពុងតែប្រព្រឹត្តទៅនោះ ទាហានដែលនៅយាមការពារពន្ធនាគារត្រូវគេ​កោះ​ហៅឲ្យចូលទៅជួយច្បាំងតស៊ូ នៅសល់តែទាហានយាម ២ ឬ ៣ នាក់ប៉ុណ្ណោះ ពេលនេះឯង ខ្ញុំកណាទើបបន្លំ ខ្លួនធ្វើជាទាហានភូមិន្ទចូលទៅក្នុងបរិវេណពន្ធនាគារសំឡេះទាហានយាមនោះម្តងមួយៗ ហើយក៏បើកទ្វារ​ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ឃុំឃាំងព្រះបាទពិម្ពិសារ ខ្ញុំកណាបានជួបព្រះអង្គកំពុងតែប្រថាប់គង់លើផ្ទៃបន្ទប់បិទ​ព្រះ​នេត្រត្រង់ទីចូលធ្វើសមាធិយ៉ាងស្ងប់ស្ងៀមហាក់បីដូចជាគ្មានហេតុការណ៍អ្វីកើតឡើង ខ្ញុំកណាថ្វាយគារវកិច្ច លូនចូលទៅចាប់ពាល់ព្រះវរកាយរហូតដល់ព្រះអង្គចេញពីសមាធិ បើកព្រះនេត្រឡើង ខ្ញុំកណាបាន​ក្រាប​ទូលឲ្យព្រះអង្គជ្រាបថា ខ្ញុំកណាគឺជាអ្នកណាហើយមកដើម្បីអ្វី ហើយក្រាបទូលឲ្យយាងចេញពីមន្ទីរឃុំ​ឃាំង​ទៅជាមួយនឹងខ្ញុំកណាឲ្យបានឆាប់ជាទីបំផុត ប៉ុន្តែ បពិត្រទានម្ចាស់ ! ខ្ញុំកណាដល់ថ្នាក់ស្រឡាំងកាំងមួយ​ភាំង ត្បិតព្រះរាជាធិបតីត្រាស់ថា 'អរគុណជាអនេកចំពោះលោកធម្មិកៈដែលមានបំណងល្អចំពោះយើង អរគុណអ្នកទាំងអស់គ្នាដែលមានចំណែកចូលរួមជាមួយនឹងលោក ប៉ុន្តែយើងមិនអាចទៅបានទេ​ទាំងមិន​ទៅជាដាច់ខាត ព្រោះគ្រោះកម្មដែលយើងបានទទួលនៅពេលនេះជាផលនៃកម្មចាស់ក្នុងអតីតជាតិរបស់​យើង នេះជាឱកាសចុងក្រោយដែលយើងត្រូវសងបំណុលកម្មចាស់ បើយើងគេចទៅជាមួយនឹងលោក បំណុលរបស់យើងនឹងមិនអស់ទេ លើសពីនោះទៀត ការគេចខ្លួនរបស់យើងនឹងនាំឲ្យកើតសង្គ្រាមស៊ីវិល ប្រជារាស្ត្រជាច្រើននឹងត្រូវស្លាប់បាត់បង់ជីវិតដោយសារយើង សូមឲ្យយើងនៅទីនេះបានសងបំណុលកម្ម​ចាស់យ៉ាងស្ងប់ផងចុះ' បពិត្រទានម្ចាស់ ! ខ្ញុំកណាបានព្យាយាមទទូចអង្វរដោយប្រការផ្សេង ៗប៉ុន្តែព្រះអង្គ​នៅ​តែ​មិនយល់ព្រម ប៉ុន្តែនៅទីបំផុត ខ្ញុំកណាទើបសម្រេចចិត្តនាំខ្លួនព្រះអង្គចេញទៅដោយកម្លាំង ប៉ុន្តែពេញជាចម្លែកអស្ចារ្យណាស់ ទានម្ចាស់ ! ប្រាកដឃើញថា ខ្ញុំកណាមិនអាចចាប់ពាល់ព្រះវរកាយរបស់​ព្រះអង្គជាលើកទី ២ បានទៀតទេ ព្រោះព្រះវរកាយរបស់ព្រះអង្គក្តៅយ៉ាងខ្លាំងដូចរងើកភ្លើង ខ្ញុំកណាត្រូវ​ថ្វាយ​គារវកិច្ច ទូលលាព្រះអង្គត្រឡប់ចេញមកដោយទាំងទឹកភ្នែក" ។