ថេរគាថា: សត្តកនិបាត

សត្តកនិបាត

 សុន្ទរសមុទ្ទត្ថេរ 
[២២៥] ​ស្រី​ផ្កា​មាស​តាក់​តែង​ ស្លៀក​ពាក់​ល្អ​ ទ្រទ្រង់​កម្រង​ផ្កា​ ស្អិតស្អាង​ហើយ មាន​ជើង​ស្រឡាប​ដោយ​ទឹក​ល័ខ ​ពាក់​ស្បែក​ជើង​ លុះដោះ​ស្បែក​ជើង​ចេញ​ហើយ ក៏​ធ្វើ​អព្ជាលី​ចំពោះ​មុខ ​ស្រី​ផ្កា​មាស​នោះ​ និយាយ​នូវ​ពាក្យ​ជាប្រធាន​នៃ​មិត្ត [ពាក្យ​ចែចង់ ។] ​នឹង​ខ្ញុំ ដោយ​សំដី​ដ៏​ទន់​ពីរោះថា លោកនៅ​កំលោះ​ហើយ​បួស លោក​ចូរ​ឋិតនៅ​ក្នុង​ពាក្យ​ប្រដៅ​របស់​ខ្ញុំ​ លោក​ចូរ​បរិភោគ​កាម​ជារបស់​មនុស្ស​ចុះ ខ្ញុំ​នឹង​ឲ្យ​សម្បត្តិ​ដ៏​ពេញ​ចិត្ត​ដល់​លោក ។ ​ខ្ញុំ​ប្តេជ្ញា​ពាក្យ​ពិត​ដល់​លោក ​ឬ​នឹង​នាំ​ភ្លើង​ដល់​លោក [ស្បថ​នឹង​ភ្លើង] ។ កាល​ណា​យើង​ទាំង​ពីរ​នាក់ ជា​មនុស្ស​ចាស់​កាន់​ឈើ​ច្រត់​ហើយ​ យើង​នឹង​បួស​ទាំង​ពីរ​នាក់ ​នឹង​កាន់​យក​នូវ​ជ័យជំនះ​ក្នុង​លោក​ទាំង​ពីរ​ ។ ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ស្រី​ផ្កា​មាស​នោះ មក​ធើ្វ​អព្ជាលី ​តាក់​តែង​ ស្លៀក​ពាក់​ល្អ ដូច​ជា​ជាប់​អន្ទាក់​មច្ចុ ​លំដាប់​នុ៎ះ ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ធើ្វ​ទុក​ក្នុង​ចិត្ត​ដោយ​ឧបាយ​នៃ​បញ្ញា ។បេ។ [​គប្បី​មើល​ក្នុង​ចតុក្កនិបាត ។] 

 លកុណ្តកត្ថេរ 
[២២៦] ​ព្រះ​ភទ្ទិយត្ថេរ នៅ​ក្នុង​អម្ពាដការាម​ដ៏​ប្រសើរ ​ក្បែរ​ដងព្រៃ ​បាន​ដក​តណ្ហា ព្រម​ទាំង​ឫស​ចោល​អស់​ហើយ​ ជា​អ្នក​ប្រសើរ ​ចម្រើន​ឈាន​ក្នុង​អារាម​នោះ​ ។

ជន​ពួក​ខ្លះ ត្រេកអរ​ដោយ​សម្ភោរ ​ដោយ​ពិណ ​ដោយ​ស្គរ​ជ័យ​ក៏​មាន​ ចំណែក​ខ្ញុំ​នៅ​ទៀប​គល់​ឈើ​ ត្រេកអរ​តែ​ក្នុង​ពុទ្ធសាសនា ។ ​មួយ​ទៀត ​ព្រះ​ពុទ្ធ​ទ្រង់​ប្រទាន​ពរ​ដល់​ខ្ញុំ​ៗ ​បាន​នូវ​ពរ​នោះ ខ្ញុំ​កាន់​យក​នូវ​កាយគតាសតិ​ជានិច្ច ​ដើម្បី​លោក​ទាំង​អស់​ ។ ​ពួក​ជន​ណា​ មើលងាយ​ខ្ញុំ​ដោយ​រូប​ក្តី ​ពួក​ជន​ណា តាម​ខ្ញុំ​ទៅ​ដោយ​សំឡេង [ឃោសនា ។] ​ក្តី ​ពួក​ជន​ទាំង​នុ៎ះ សុទ្ធ​តែលុះ​អំ​ណា​ច​នៃ​ឆន្ទរាគ ​មិន​ស្គាល់​ខ្ញុំ​ទេ ។ ​បុគ្គល​ណា មិន​ដឹង​ធម៌​ខាង​ក្នុង ទាំង​មិន​ឃើញ​ធម៌​ខាង​ក្រៅ បុគ្គល​នោះ​ឯង ជា​មនុស្ស​ពាល ​មាន​ធម៌​ជា​គ្រឿង​រាំងរា​ជុំវិញ តែង​ត្រូវ​សំឡេងនាំ​បន្សាត់​ទៅ​ ។ ​បុគ្គល​ណា មិន​ដឹង​ធម៌​ខាង​ក្នុង​ ប៉ុន្តែ​ឃើញ​ច្បាស់​នូវ​ធម៌​ខាង​ក្រៅ ​បុគ្គល​នោះ ឈ្មោះ​ថា ​ឃើញ​ផល​ខាង​ក្រៅ ​ក៏​ត្រូវ​សំឡេង​បន្សាត់​ទៅ​ដែរ​ ។ ​បុគ្គល​ណា ដឹង​ច្បាស់​នូវ​ធម៌​ខាង​ក្នុង ទាំង​ឃើញ​ច្បាស់​នូវ​ធម៌​ខាង​ក្រៅ ​បុគ្គល​នោះ ឈ្មោះ​ថា ជា​អ្នក​ឃើញ​ធម៌​ដែល​គ្មាន​អ្វី​រាំងរា ​តែង​មិន​ត្រូវ​សំឡេង​បន្សាត់​ទៅ​ឡើយ​ ។ 

 ភទ្ទត្ថេរ 
[២២៧] ​ខ្ញុំ​ជា​កូន​ប្រុស​តែ​មួយ​ ជា​ទី​ស្រឡាញ់​របស់​មាតា ជា​ទី​ស្រឡាញ់​របស់​បិតា ​ដែល​មាតាបិតា​បាន​ហើយ ដោយ​ការ​ប្រព្រឹត្តិ​វ័ត​ដ៏​ច្រើន​ផង ដោយ​ការ​បន់​ស្រន់​ផង​ ។ ឯ​មាតា ​និង​បិតា​ទាំង​ពីរ​នោះ​ ជា​អ្នក​ប្រាថ្នា​សេចក្ដី​ចម្រើន​ ស្វែងរក​ប្រយោជន៍ ​ទើប​នាំ​ខ្ញុំ​ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះ​ពុទ្ធ ​ព្រោះ​សេចក្ដី​អនុគ្រោះ ​(​ដោយ​ពាក្យ​ថា​) ​កូន​នេះ ធ្លាប់សុខ ​ចម្រើន​ដោយ​សេចក្ដី​សុខ ​ខ្ញុំ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ដោយ​លំបាក​ បពិត្រ​ព្រះ​លោកនាថ យើង​ខ្ញុំ​សូម​ថ្វាយ​កូន​នេះ ឲ្យ​ជា​អ្នក​បម្រើ​ព្រះ​អង្គ ​អ្នក​ទ្រង់​ឈ្នះមារ ។ ​ទើប​ព្រះ​សាស្តា​ទទួល​ខ្ញុំ ហើយ​ត្រាស់​ពាក្យ​នេះ​នឹង​ព្រះ​អានន្ទ​ថា ​អ្នក​ចូរ​បំបួស​កុមារ​នេះ​ឲ្យ​ឆាប់ កុមារ​នេះ​នឹង​បាន​ជា​បុរស​អាជានេយ្យ ។ លុះ​ព្រះ​សាស្តា​អ្នក​ឈ្នះមារ ទ្រង់​ឲ្យ​បំបួស​ខ្ញុំ​រួច​ហើយ ក៏​ស្តេច​ចូល​ទៅ​កាន់​វិហារ នាកាល​ព្រះ​អាទិត្យ​មិន​ទាន់​លិច លំដាប់​នោះ ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​ផុត​ចាក​អាសវៈ​ ។ តពី​នោះ​មក ព្រះ​សាស្តា ទ្រង់​ចេញ​ចាក​ទី​សម្ងំ ​លះបង់​ហើយ​ ត្រាស់​នឹង​ខ្ញុំ​ថា ​ម្នាល​ភទ្ទៈ ​អ្នក​ចូរ​មក ព្រះ​វាចា​នោះ បាន​ជាឧបសម្បទា​របស់​ខ្ញុំ​ ។ ​ខ្ញុំ​បាន​ឧបសម្បទា ​ក្នុង​អាយុ ៧ ឆ្នាំ ​អំពី​កំណើត ​ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច​វិជ្ជា ៣ ​ហើយ​ ឱ! ​ព្រះ​ធម៌​ល្អ​ណាស់​តើ​ ។​

 សោបាកត្ថេរ 
[២២៨] ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ព្រះ​សាស្តា ​ព្រះ​អង្គឧត្តម​ជាង​ជន ​ដែល​កំពុង​ចង្ក្រម ឰ​ដ៏​ម្លប់​ប្រាសាទ ​គឺ​គន្ធកុដិ ​ក៏​បាន​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះ​សាស្តា​នោះ​ក្នុង​ទី​នោះ ហើយ​ថ្វាយ​បង្គំ​នូវ​ព្រះ​អង្គ​ជា​បុរស​ដ៏​ឧត្តម ។ ​ខ្ញុំ​ធើ្វ​នូវ​ចីវរ​ឆៀងស្មាម្ខាង ​ហើយ​ផ្គុំដៃ ​បាន​ដើរ​ចង្ក្រម​តាម​ព្រះ​ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ប្រាសចាក​ធូលី ​គឺ​រាគៈ ឧត្តម​ជាង​សព្វ​សត្វ​ ។ ​លំដាប់​នោះ ព្រះ​សាស្តា ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់​ឈ្លាសវៃ ជ្រាប​នូវ​ប្រស្នា ​បាន​សួរ​ប្រស្នា​ចំពោះ​ខ្ញុំ​ៗ ​ក៏​មិន​តក់ស្លុត ​មិន​ភិត​ភ័យ ​បាន​ឆ្លើយ​ប្រស្នា​ថ្វាយ​ព្រះ​សាស្តា ។ កាល​ដែល​ខ្ញុំ​ឆ្លើយ​ប្រស្នា​ចប់​ហើយ ព្រះ​តថាគត ក៏​ទ្រង់​អនុមោទនា ​ហើយ​ទ្រង់​ទតមើល​ភិក្ខុ​សង្ឃ ​បាន​ត្រាស់​សេចក្ដី​នេះ​ថា ។ សោបាកៈ​នេះ​ ប្រើប្រាស់​បច្ច័យ គឺ​ចីវរ បិណ្ឌបាត ​ទី​ដេក និង​ទី​អង្គុយ ​របស់​ពួក​អ្នក​ដែន​អង្គៈ មគធៈ​ណា ​ពួក​ជន​អ្នក​ដែន​អង្គៈ មគធៈ​នោះ​ ហៅពេញ​ជា​មាន​លាភ ។ ​មួយ​ទៀត ​ព្រះ​សាស្តា ​ត្រាស់​នូវ​ការ​ក្រោក​ទទួល និង​ការ​ប្រព្រឹត្តិ​សម​គួរ ថា​ជា​លាភ​របស់​ពួក​ជន​អ្នក​ដែន​អង្គៈ មគធៈ​នោះ​ ។ ​(​ព្រះ​សាស្តាត្រាស់ថា​) ​ម្នាល​សោបាកៈ ​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ដើម​ទៅ អ្នក​ចូរ​មក​ចួប​នឹង​តថាគត​ចុះ ម្នាល​សោបាកៈ ការ​ដោះស្រាយ​ប្រស្នា​នេះ​ឯង ​ចូរ​ជាឧបសម្បទា​របស់​អ្នក​ចុះ​ ។ ​ខ្ញុំ​មាន​អាយុ ៧ ឆ្នាំ ​អំពី​កំណើត ​ក៏​បាន​ឧបសម្បទា​ ទ្រទ្រង់​រាងកាយ​ជា​ទី​បំ​ផុត​ ឱ! ​ព្រះ​ធម៌​ល្អ​ណាស់​តើ​ ។ 

 សរភង្គត្ថេរ 
[២២៩] ​ខ្ញុំ (​កាលនៅ​ជាតាបស​) ​បាន​ច្រូត​ស្បូវ​ដោយ​ដៃឯង ធើ្វកុដិ​សម្រាប់​នៅ ព្រោះ​ហេតុ​នោះ បាន​ជា​ឈ្មោះ​របស់​ខ្ញុំ​ថា សរភង្គ ​ដោយ​សម្មតិ ។ ការ​ច្រូត​ស្បូវ​ដោយ​ដៃ ​មិន​គួរ​ដល់​ខ្ញុំ​ក្នុង​ថ្ងៃ​នេះ​ទេ ​ព្រោះ​សិក្ខាបទ​ទាំងឡាយ ព្រះ​គោតម​ដ៏​មាន​យស ​បាន​បញ្ញត្ត​ហើយ​ដល់​យើង ។ ​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​សរភង្គ ​មិន​បាន​ឃើញ​រោគ ​ដែល​ពេញ​ពោរ​ទាំង​អស់ ក្នុង​កាលមុន រោគ​នោះ ដែល​សរភង្គ ​អ្នក​ធើ្វ​តាម​ឱវាទ​នៃ​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ជាទេវតា​ដ៏​ប្រសើរ ​បាន​ឃើញ​ហើយ​ ។

ព្រះ​វិបស្សី ទ្រង់​យាង​ទៅ​ហើយ​តាម​ផ្លូវ​ណា ព្រះ​សិខី ​ព្រះ​វេស្សភូ ​ព្រះ​កកុសន្ធៈ ​ព្រះ​កោនាគមនៈ ​និង​ព្រះ​កស្សបៈ ទ្រង់​យាង​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​ណា ព្រះ​គោតម ទ្រង់​យាង​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​នោះ​ដែរ​ ។

ព្រះ​ពុទ្ធ​ទាំងឡាយ​ ៧ ​ព្រះ​អង្គ ប្រាសចាក​តណ្ហា ​មិន​មាន​សេចក្ដី​ប្រកាន់​ យាង​ចុះ​កាន់​ព្រះ​និព្វាន ព្រះ​អង្គ​មាន​ធម្មកាយ​កើត​ហើយ ប្រកប​ដោយ​តាទិគុណ ទ្រង់​សំដែង​នូវ​ធម៌​នេះ គឺ​អរិយសច្ចៈ ៤ ​បាន​ដល់​ទុក្ខ សមុទ័យ មគ្គ និរោធ ជា​ទី​អស់​ទៅ​នៃ​ទុក្ខ ​ដើម្បី​អនុគ្រោះ​ដល់​ពួក​សត្វ​ ។ ទុក្ខ​ក្នុង​សង្សារ ​មិន​មាន​ទី​បំ​ផុត​ ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ក្នុង​កាយ​ណា អំពី​ការ​បែកធ្លាយ​នៃ​កាយ​នេះ​ក្តី​ ការ​អស់​ទៅ​នៃ​ជីវិត​ក្តី ភពថ្មី​ដទៃទៀត​មិន​មាន ខ្ញុំ​ផុត​ស្រឡះ​ហើយ​ចាក​កិលេស​ទាំង​អស់​ ។ 

ឧទ្ទាន

ព្រះ​ថេរៈ ៥ អង្គ ​គឺ​សុន្ទរសមុទ្ទត្ថេរ ១ លកុណ្តកភទ្ទិយត្ថេរ ១ ភទ្ទត្ថេរ ១ សោបាកត្ថេរ ១ សរភង្គមហាឥសី ១ ​ពោល​នូវ​គាថា ៣៥ ​ក្នុង​សត្តកនិបាត ។

ចប់ សត្តកនិបាត ។