ភពអ៊ុយរ៉ានុស: លក្ខណៈរូបវន្ត

លក្ខណៈរូបវន្ត 

 រចនាសម្ព័ន្ធផ្ទៃក្នុង 
ម៉ាស់របស់អ៊ុយរ៉ានុសគឺប្រហែល 14.5 ដងនៃផែនដី ដែលធ្វើឱ្យវាក្លាយជាភពដ៏ធំតិចបំផុត។ អង្កត់ផ្ចិតរបស់វាធំជាងភពណិបទូន ប្រហែលបួនដងនៃផែនដី។ ដង់ស៊ីតេលទ្ធផល 1.27 ក្រាម / សង់ទីម៉ែត្រ 3 ធ្វើឱ្យអ៊ុយរ៉ានុសក្លាយជាភពដែលមានដង់ស៊ីតេទាបបំផុតទីពីរបន្ទាប់ពីភពសៅរ៍។  តម្លៃនេះបង្ហាញថាវាត្រូវបានបង្កើតឡើងជាចម្បងនៃទឹកកកផ្សេងៗដូចជាទឹក អាម៉ូញាក់ និងមេតាន។  ម៉ាស់ទឹកកកសរុបនៅក្នុងផ្នែកខាងក្នុងរបស់ Uranus មិនត្រូវបានគេដឹងច្បាស់នោះទេ ដោយសារតែតួលេខផ្សេងគ្នាលេចឡើងអាស្រ័យលើគំរូដែលបានជ្រើសរើស។ វាត្រូវតែស្ថិតនៅចន្លោះពី ៩.៣ ទៅ ១៣.៥ ម៉ាស់ផែនដី។  អ៊ីដ្រូសែន និង អេលីយ៉ូម បង្កើតបានតែផ្នែកតូចមួយនៃចំនួនសរុប ដែលមានពី 0.5 ទៅ 1.5 ម៉ាស់ផែនដី។ នៅសល់នៃម៉ាស់មិនមែនទឹកកក (0.5 ទៅ 3.7 ម៉ាស់ផែនដី) ត្រូវបានរាប់បញ្ចូលដោយ សម្ភារៈថ្ម ។ 
រូបភាពតូច
គំរូស្តង់ដារនៃរចនាសម្ព័ន្ធរបស់ Uranus គឺថាវាមានបីស្រទាប់៖ ស្នូល ថ្ម ( silicate / iron-nickel ) នៅកណ្តាល អាវធំ ទឹកកក នៅកណ្តាល និងស្រោមសំបុត្រអ៊ីដ្រូសែន/អេលីយ៉ូមឧស្ម័នខាងក្រៅ។  ស្នូលគឺតូចល្មមជាមួយនឹងម៉ាស់ត្រឹមតែ 0.55 ម៉ាស់ផែនដី និងកាំតិចជាង 20% នៃអ៊ុយរ៉ានុស។ អាវធំនេះរួមមានភាគច្រើនរបស់វា ជាមួយនឹងម៉ាស់ផែនដីប្រហែល 13.4 ហើយបរិយាកាសខាងលើគឺមិនសូវសំខាន់ មានទម្ងន់ប្រហែល 0.5 ម៉ាស់ផែនដី និងលាតសន្ធឹងសម្រាប់ 20% ចុងក្រោយនៃកាំរបស់ Uranus ។  ដង់ស៊ីតេ ស្នូលរបស់អ៊ុយរ៉ានុស គឺប្រហែល 9 ក្រាម / សង់ទីម៉ែត្រ 3 ជាមួយនឹង សម្ពាធ មួយ។នៅកណ្តាល 8 លាន  បារ (800 GPa ) និងសីតុណ្ហភាពប្រហែល 5000  K ។  តាមពិត អាវទ្រនាប់ទឹកកក មិនមែនផ្សំឡើងពីទឹកកកក្នុងន័យធម្មតានោះទេ ប៉ុន្តែជាវត្ថុរាវក្តៅ និងក្រាស់ដែលមានទឹក អាម៉ូញាក់ និងសារធាតុ ងាយនឹងបង្កជាហេតុ ផ្សេងទៀត ។  វត្ថុរាវនេះដែលមានចរន្តអគ្គិសនីខ្ពស់ ជួនកាលគេហៅថា ទឹក-អាម៉ូញាក់ មហាសមុទ្រ។ 

សម្ពាធខ្លាំង និងសីតុណ្ហភាពជ្រៅនៅក្នុងអ៊ុយរ៉ានុស អាចនឹងបំបែកម៉ូលេគុលមេតាន ដោយអាតូមកាបូនបានបង្រួបបង្រួមទៅជាគ្រីស្តាល់នៃត្បូងពេជ្រ ដែលភ្លៀងធ្លាក់តាមអាវធំដូចជាដុំព្រិល។  ការពិសោធន៍ដែលមានសម្ពាធខ្លាំងនៅ មន្ទីរពិសោធន៍ជាតិ Lawrence Livermore បានបង្ហាញថា មូលដ្ឋាននៃអាវទ្រនាប់អាចរួមមានមហាសមុទ្រនៃកាបូនរាវដែលធ្វើពីលោហធាតុ ប្រហែលជាមួយនឹង 'ពេជ្រ-បឺក' រឹងអណ្តែត។  អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រក៏ជឿថា ទឹកភ្លៀង នៃ ពេជ្រ រឹង កើតឡើងនៅលើភពអ៊ុយរ៉ានុស ក៏ដូចជានៅលើ ភពព្រហស្បតិ៍ ភព សៅរ៍ និង ភព ណិបទូន ។ 

សមាសធាតុភាគច្រើននៃ Uranus និង Neptune មានភាពខុសប្លែកពីភពព្រហស្បតិ៍ និង Saturn ដោយទឹកកកគ្របដណ្ដប់លើឧស្ម័ន ដូច្នេះហើយទើបបង្ហាញអំពីភាពត្រឹមត្រូវនៃការចាត់ថ្នាក់ដាច់ដោយឡែករបស់ពួកគេថាជា យក្សទឹកកក ។ វាអាចមានស្រទាប់នៃទឹកអ៊ីយ៉ុងដែលម៉ូលេគុលទឹកបំបែកទៅជាស៊ុបនៃអ៊ីដ្រូសែន និងអ៊ីយ៉ុងអុកស៊ីហ្សែន ហើយកាន់តែជ្រៅទៅ ក្នុង ទឹក superionic ដែលអុកស៊ីហ៊្សែនគ្រីស្តាល់ ប៉ុន្តែអ៊ីយ៉ុងអ៊ីដ្រូសែនផ្លាស់ទីដោយសេរីនៅក្នុងបន្ទះអុកស៊ីដ។ 
រូបភាពតូច
ទោះបីជាគំរូដែលបានពិចារណាខាងលើគឺជាស្តង់ដារសមហេតុផលក៏ដោយក៏វាមិនមានតែមួយគត់; ម៉ូដែលផ្សេងទៀតក៏ពេញចិត្តនឹងការសង្កេតផងដែរ។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើបរិមាណដ៏ច្រើននៃអ៊ីដ្រូសែន និងវត្ថុធាតុថ្មត្រូវបានលាយបញ្ចូលគ្នានៅក្នុងស្រទាប់ទឹកកក នោះម៉ាស់សរុបនៃទឹកកកនៅខាងក្នុងនឹងទាបជាង ហើយដូចគ្នាដែរ ម៉ាស់សរុបនៃថ្ម និងអ៊ីដ្រូសែននឹងខ្ពស់ជាង។ ទិន្នន័យដែលមាននាពេលបច្ចុប្បន្នមិនអនុញ្ញាតឱ្យកំណត់តាមបែបវិទ្យាសាស្ត្រថាគំរូមួយណាត្រឹមត្រូវនោះទេ។  រចនាសម្ព័ន្ធខាងក្នុងរាវនៃ Uranus មានន័យថាវាមិនមានផ្ទៃរឹង។ បរិយាកាសឧស្ម័នផ្លាស់ប្តូរបន្តិចម្តង ៗ ចូលទៅក្នុងស្រទាប់រាវខាងក្នុង។  ដើម្បី​ប្រយោជន៍​ជា ​ឧបាទានក្ខន្ធ ​ដែល​វិលវល់កំណត់នៅចំណុចដែលសម្ពាធបរិយាកាសស្មើនឹង 1 bar (100 kPa) ត្រូវបានកំណត់តាមលក្ខខណ្ឌថាជា "ផ្ទៃ" ។ វាមានកាំអេក្វាទ័រ និង ប៉ូ ឡា 25,559 ± 4 គីឡូម៉ែត្រ (15,881.6 ± 2.5 ម៉ាយ) និង 24,973 ± 20 គីឡូម៉ែត្រ (15,518 ± 12 ម៉ាយ) រៀងគ្នា។  ផ្ទៃនេះត្រូវបានប្រើនៅទូទាំងអត្ថបទនេះជាចំណុចសូន្យសម្រាប់រយៈកម្ពស់។
រូបភាពតូច

 កំដៅខាងក្នុង 
កំដៅខាងក្នុង របស់ Uranus ហាក់ដូចជាទាបជាងភពយក្សដទៃទៀត។ នៅក្នុងន័យតារាសាស្ត្រ វាមាន លំហូរកំដៅ ទាប ។  ហេតុអ្វីបានជាសីតុណ្ហភាពខាងក្នុងរបស់ Uranus ទាបយ៉ាងនេះ នៅតែមិនអាចយល់បាន។ Neptune ដែលជាភពនៅជិតភ្លោះនៃ Uranus ក្នុងទំហំ និងសមាសភាព បញ្ចេញថាមពល 2.61 ដងច្រើនជាងថាមពលទៅក្នុងលំហ ដូចដែលវាទទួលបានពីព្រះអាទិត្យ  ប៉ុន្តែ Uranus បញ្ចេញកំដៅខ្លាំងពេក។ ថាមពលសរុបដែលបញ្ចេញដោយអ៊ុយរ៉ានុសនៅក្នុងផ្នែក ឆ្ងាយអ៊ីនហ្វ្រារ៉េដ (ពោលគឺកំដៅ) នៃវិសាលគមគឺ1.06 ± 0.08 ដងនៃថាមពលពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលស្រូបចូលក្នុង បរិយាកាស របស់វា ។  លំហូរកំដៅរបស់ Uranus គឺតែមួយគត់0.042 ± 0.047  W / m 2 ដែលទាបជាងលំហូរកំដៅខាងក្នុងនៃផែនដីប្រហែល0.075  W / m 2 ។  សីតុណ្ហភាពទាបបំផុតដែលត្រូវបានកត់ត្រានៅក្នុងត្រូពិចរបស់អ៊ុយរ៉ានុស គឺ 49 K (−224.2 °C; −371.5 °F) ដែលធ្វើឱ្យអ៊ុយរ៉ានុសក្លាយជាភពត្រជាក់បំផុតនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។ 

សម្មតិកម្មមួយក្នុងចំណោមសម្មតិកម្មសម្រាប់ភាពខុសគ្នានេះបង្ហាញថា នៅពេលដែលអ៊ុយរ៉ានុសត្រូវបានវាយប្រហារដោយឧបករណ៍បំផ្ទុះដ៏ធំដែលបណ្តាលឱ្យវាបញ្ចេញកំដៅបឋមភាគច្រើនរបស់វា វាត្រូវបានបន្សល់ទុកដោយសីតុណ្ហភាពស្នូលធ្លាក់ចុះ។  សម្មតិកម្មផលប៉ះពាល់នេះក៏ត្រូវបានគេប្រើនៅក្នុងការប៉ុនប៉ងមួយចំនួនដើម្បីពន្យល់ពីភាពលំអៀងអ័ក្សរបស់ភពផែនដី។ សម្មតិកម្មមួយទៀតគឺថាទម្រង់នៃរបាំងខ្លះមាននៅក្នុងស្រទាប់ខាងលើរបស់ Uranus ដែលការពារកំដៅស្នូលពីការឡើងដល់ផ្ទៃ។  ឧទាហរណ៍ convection អាចប្រព្រឹត្តទៅនៅក្នុងសំណុំនៃស្រទាប់ផ្សេងគ្នាដែលមានសមាសភាព, ដែលអាចរារាំងការ ដឹកជញ្ជូនកំដៅ ឡើង ;  ប្រហែលជា convection diffusive ពីរដង គឺជាកត្តាកំណត់។ 
រូបភាពតូច
នៅក្នុងការសិក្សានាពេលថ្មីៗនេះ ស្ថានភាពខាងក្នុងរបស់យក្សទឹកកកត្រូវបានគេធ្វើត្រាប់តាមដោយការបង្ហាប់ទឹកដែលមានសារធាតុរ៉ែដូចជា olivine និង ferropericlase ។ វាបានបង្ហាញថា ម៉ាញេស្យូមច្រើនអាចត្រូវបានរំលាយនៅក្នុងអង្គធាតុរាវនៃភពអ៊ុយរ៉ានុស និងណិបទូន។ ស្រទាប់អ៊ីសូឡង់កម្ដៅដែលធ្វើពីម៉ាញេស្យូមរលាយក្នុងអ៊ុយរ៉ានុស ដោយសារបរិមាណច្រើននៅក្នុងអ៊ុយរ៉ានុសជាងភពណិបទូន ត្រូវបានស្នើឡើងជាការពន្យល់ដែលអាចធ្វើទៅបាននៃសីតុណ្ហភាពទាបរបស់អ៊ុយរ៉ានុស។ 

 បរិយាកាស 
ទោះបីជាមិនមានផ្ទៃរឹងដែលបានកំណត់ច្បាស់លាស់នៅខាងក្នុងរបស់ Uranus ក៏ដោយ ប៉ុន្តែផ្នែកខាងក្រៅនៃស្រោមសំបុត្រឧស្ម័នរបស់ Uranus ដែលអាចចូលទៅដល់ការចាប់សញ្ញាពីចម្ងាយត្រូវបានគេហៅថា បរិយាកាស របស់វា ។  សមត្ថភាពចាប់សញ្ញាពីចម្ងាយលាតសន្ធឹងដល់ប្រហែល 300 គីឡូម៉ែត្រក្រោមកម្រិត 1 bar (100 kPa) ជាមួយនឹងសម្ពាធដែលត្រូវគ្នានៅជុំវិញ 100 bar (10 MPa) និងសីតុណ្ហភាព 320 K (47 °C; 116 °F) ។  ទែម៉ូ ស្ពែរ tenuous លាតសន្ធឹងលើកាំភពពីរពីផ្ទៃបន្ទាប់បន្សំ ដែលត្រូវបានកំណត់ថាស្ថិតនៅសម្ពាធ 1 bar ។  បរិយាកាស​អ៊ុយរ៉ាន់​អាច​បែង​ចែក​ជា​បី​ស្រទាប់​គឺ៖ ត្រូពិចរវាងរយៈកំពស់ −300 និង 50 គីឡូម៉ែត្រ (−186 និង 31 mi) និងសម្ពាធពី 100 ទៅ 0.1 bar (10 MPa ដល់ 10 kPa); stratosphere ដែល លាតសន្ធឹងរយៈកំពស់ពី 50 ទៅ 4,000 គីឡូម៉ែត្រ (31 និង 2,485 mi) និងសម្ពាធរវាង 0.1 និង 10 −10  bar (10 kPa ទៅ 10  µPa ); និងទែម៉ូស្យូមលាតសន្ធឹងពី 4,000 គីឡូម៉ែត្រទៅខ្ពស់រហូតដល់ 50,000 គីឡូម៉ែត្រពីផ្ទៃ។  មិនមាន mesosphere ។

 ការ​តែង​និពន្ធ 
សមាសភាពនៃបរិយាកាសរបស់អ៊ុយរ៉ានុសគឺខុសគ្នាពីបរិមាណរបស់វា ដែលភាគច្រើនមាន ម៉ូលេគុលអ៊ីដ្រូសែន និងអេលីយ៉ូម។  ប្រភាគម៉ូលេគុល អេលីយ៉ូម ពោលគឺចំនួន អាតូម អេលីយ៉ូម ក្នុងមួយម៉ូលេគុលនៃឧស្ម័នគឺ0.15 ± 0.03  នៅក្នុង troposphere ខាងលើ ដែលត្រូវគ្នានឹងប្រភាគម៉ាស0.26 ± 0.05 .  តម្លៃនេះគឺជិតទៅនឹងប្រភាគម៉ាសអេលីយ៉ូមប្រូតូសូឡា0.275 ± 0.01 ,  បង្ហាញថាអេលីយ៉ូមមិនបានតាំងទីលំនៅនៅកណ្តាលរបស់វាដូចដែលវាមាននៅក្នុងឧស្ម័នយក្ស។  ធាតុផ្សំទីបីដែលមានច្រើនបំផុតនៃបរិយាកាសរបស់ Uranus គឺមេតាន ( CH 4 ) ។  មេតានមាន ខ្សែ ស្រូបទាញ លេចធ្លោ នៅក្នុង IR ដែលអាចមើលឃើញ និង ជិតអ៊ីនហ្វ្រារ៉េដ (IR) ដែលធ្វើឱ្យ Uranus aquamarine ឬ ពណ៌ខៀវខ្ចីមាន ពណ៌ ។  ម៉ូលេគុលមេតានមានចំនួន 2.3% នៃបរិយាកាសដោយប្រភាគម៉ូលេគុលខាងក្រោមផ្ទៃពពកមេតាននៅកម្រិតសម្ពាធ 1.3 bar (130 kPa); នេះតំណាងឱ្យប្រហែល 20 ទៅ 30 ដងនៃបរិមាណកាបូនដែលមាននៅក្នុងព្រះអាទិត្យ។ សមាមាត្រលាយ គឺទាបជាងច្រើននៅក្នុងបរិយាកាសខាងលើ ដោយសារតែសីតុណ្ហភាពទាបខ្លាំងរបស់វា ដែលបន្ថយកម្រិតតិត្ថិភាព និងបណ្តាលឱ្យមានជាតិមេតានលើសដើម្បីបង្កក។  ភាពសម្បូរបែបនៃសមាសធាតុងាយនឹងបង្កជាហេតុដូចជា អាម៉ូញាក់ ទឹក និង អ៊ីដ្រូសែនស៊ុលហ្វីត នៅក្នុងបរិយាកាសជ្រៅត្រូវបានគេស្គាល់យ៉ាងលំបាក។ ពួកវាប្រហែលជាខ្ពស់ជាងតម្លៃពន្លឺព្រះអាទិត្យផងដែរ។  រួមជាមួយនឹងមេតាន បរិមាណដាននៃ អ៊ីដ្រូកាបូន ផ្សេងៗ ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុង stratosphere នៃ Uranus ដែលត្រូវបានគេគិតថាត្រូវបានផលិតចេញពីមេតានដោយ photolysis ដែលបង្កឡើងដោយ កាំរស្មីអ៊ុលត្រាវីយូឡេ (UV) ព្រះអាទិត្យ។ ពួកវារួមមាន អេតាន ( C 2 H 6 ) អាសេទីលលីន ( C 2 H 2 ) មេទីល ឡាសេទីលីន ( CH 3 C 2 H ) និង ឌី អាសេទីលីន ( C 2 HC 2 H ) ។  Spectroscopy ក៏បានរកឃើញដាននៃចំហាយទឹក កាបូនម៉ូណូអុកស៊ីត និង កាបូនឌីអុកស៊ីត នៅក្នុងបរិយាកាសខាងលើ ដែលអាចកើតចេញពីប្រភពខាងក្រៅ ដូចជាធូលី និង ផ្កាយដុះកន្ទុយ ។

 ត្រូប៉ូស្ពែរ 
troposphere គឺជាផ្នែកទាបបំផុត និងក្រាស់បំផុតនៃបរិយាកាស ហើយត្រូវបានកំណត់លក្ខណៈដោយការថយចុះនៃសីតុណ្ហភាពជាមួយនឹងរយៈកម្ពស់។  សីតុណ្ហភាពធ្លាក់ពីប្រហែល 320 K (47 °C; 116 °F) នៅមូលដ្ឋាននៃ troposphere នាមករណ៍នៅ −300 គីឡូម៉ែត្រទៅ 53 K (−220 °C; −364 °F) នៅ 50 គីឡូម៉ែត្រ។  សីតុណ្ហភាពនៅតំបន់ខាងលើត្រជាក់បំផុតនៃ troposphere ( tropopause ) ពិតជាប្រែប្រួលក្នុងចន្លោះពី 49 និង 57 K (−224 និង −216 °C; −371 និង −357 °F) អាស្រ័យលើភព។ រយៈទទឹង។  តំបន់ត្រូពិចគឺទទួលខុសត្រូវចំពោះការបំភាយកំដៅ ឆ្ងាយបំផុត របស់អ៊ុយរ៉ានុស ដូច្នេះកំណត់ សីតុណ្ហភាពដ៏មានប្រសិទ្ធភាព របស់វា។នៃ 59.1 ± 0.3 K (−214.1 ± 0.3 °C; −353.3 ± 0.5 °F) ។ 

troposphere ត្រូវបានគេគិតថាមានរចនាសម្ព័ន្ធពពកស្មុគស្មាញខ្លាំង។ ពពកទឹកត្រូវបានគេសន្មត់ថាស្ថិតនៅក្នុងជួរសម្ពាធពី 50 ទៅ 100 bar (5 ទៅ 10 MPa) ពពក ammonium hydrosulfide ក្នុងចន្លោះពី 20 ទៅ 40 bar (2 ទៅ 4 MPa) ពពកអាម៉ូញាក់ ឬ អ៊ីដ្រូសែនស៊ុលហ្វីត នៅចន្លោះពី 3 ទៅ 10 ។ bar (0.3 និង 1 MPa) ហើយទីបំផុតបានរកឃើញដោយផ្ទាល់នូវពពកមេតានស្តើងនៅ 1 ទៅ 2 bar (0.1 ទៅ 0.2 MPa) ។  troposphere គឺជាផ្នែកមួយថាមវន្តនៃបរិយាកាស ដែលបង្ហាញពីខ្យល់ខ្លាំង ពពកភ្លឺ និងការផ្លាស់ប្តូរតាមរដូវ។ 

 បរិយាកាសខាងលើ 
ស្រទាប់កណ្តាលនៃបរិយាកាសអ៊ុយរ៉ានីគឺជា stratosphere ដែលជាទូទៅសីតុណ្ហភាពកើនឡើងជាមួយនឹងរយៈកំពស់ចាប់ពី 53 K (−220 °C; −364 °F) នៅតំបន់ ត្រូពិច ដល់ចន្លោះពី 800 ទៅ 850 K (527 និង 577 °C; 980 និង 1,070 ។ ° F) នៅមូលដ្ឋាននៃទែរម៉ូស្ពែរ។  កំដៅនៃ stratosphere គឺបណ្តាលមកពីការស្រូបយកកាំរស្មី UV និង IR ពន្លឺព្រះអាទិត្យដោយមេតាននិង អ៊ីដ្រូកាបូន ផ្សេងទៀត ,  ដែលបង្កើតនៅក្នុងផ្នែកនៃបរិយាកាសនេះជាលទ្ធផលនៃ photolysis មេតាន ។  កំដៅក៏ត្រូវបានធ្វើឡើងពី thermosphere ក្តៅ។ អ៊ីដ្រូកាបូនកាន់កាប់ស្រទាប់តូចចង្អៀតនៅរយៈកំពស់ពី 100 ទៅ 300 គីឡូម៉ែត្រ ដែលត្រូវនឹងជួរសម្ពាធពី 1000 ទៅ 10 Pa និងសីតុណ្ហភាពចន្លោះពី 75 ទៅ 170 K (−198 និង −103 °C; −325 និង −154 ° F) .  អ៊ីដ្រូកាបូនដែលមានច្រើនបំផុតគឺ មេតាន អាសេទីលីន និង អេ តាន ជាមួយនឹង សមាមាត្រលាយ ប្រហែល 10−7 ទាក់ទងទៅនឹងអ៊ីដ្រូសែន។ សមាមាត្រលាយនៃ កាបូនម៉ូណូអុកស៊ីត គឺស្រដៀងគ្នានៅកម្ពស់ទាំងនេះ។  អ៊ីដ្រូកាបូនធ្ងន់ជាង និង កាបូនឌីអុកស៊ីត មានសមាមាត្រលាយបញ្ចូលគ្នាបីលំដាប់នៃរ៉ិចទ័រទាបជាង។  បរិបូរណ៍នៃទឹកគឺនៅជុំវិញ 7 × 10−៩ .  Ethane និង acetylene មានទំនោរទៅ condense នៅក្នុងផ្នែកខាងក្រោមត្រជាក់នៃ stratosphere និង tropopause (ក្រោមកម្រិត 10 mBar) បង្កើតជាស្រទាប់អ័ព្ទ ដែលអាចជាផ្នែកមួយទទួលខុសត្រូវចំពោះរូបរាងដ៏ខ្មៅងងឹតរបស់ Uranus ។ កំហាប់នៃអ៊ីដ្រូកាបូននៅក្នុង stratosphere Uranian ខាងលើអ័ព្ទគឺទាបជាងយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុង stratospheres នៃភពយក្សដទៃទៀត។ 

ស្រទាប់ខាងក្រៅបំផុតនៃបរិយាកាសអ៊ុយរ៉ានីគឺជាទែម៉ូស្យូម និងកូរូណា ដែលមានសីតុណ្ហភាពស្មើៗគ្នាប្រហែលពី 800  850  សកម្មភាព auroral អាចផ្តល់ថាមពលចាំបាច់ដើម្បីរក្សាសីតុណ្ហភាពទាំងនេះ។ ប្រសិទ្ធភាពនៃការត្រជាក់ខ្សោយដោយសារកង្វះអ៊ីដ្រូកាបូននៅក្នុង stratosphere លើសពីកម្រិតសម្ពាធ 0.1 mBar ក៏អាចរួមចំណែកផងដែរ។  បន្ថែមពីលើអ៊ីដ្រូសែនម៉ូលេគុល ទែរម៉ូស្វ៊ែរ-កូរូណា មានអាតូមអ៊ីដ្រូសែនឥតគិតថ្លៃជាច្រើន។ ម៉ាស់តូច និងសីតុណ្ហភាពខ្ពស់របស់ពួកគេពន្យល់ពីមូលហេតុដែល Corona លាតសន្ធឹងដល់ទៅ 50,000 គីឡូម៉ែត្រ (31,000 mi) ឬកាំអ៊ុយរ៉ានីពីរពីផ្ទៃរបស់វា។ Corona ពង្រីកនេះគឺជាលក្ខណៈពិសេសតែមួយគត់របស់ Uranus ។  ឥទ្ធិពលរបស់វារួមមានការ អូសទាញ លើភាគល្អិតតូចៗដែលធ្វើដំណើរជុំវិញភពអ៊ុយរ៉ានុស ដែលបណ្តាលឱ្យមានការថយចុះជាទូទៅនៃធូលីនៅក្នុងរង្វង់របស់អ៊ុយរ៉ានុស។  តេន ខោ បន សមយេន ឆព្វគ្គិយា ភិក្ខូ ភិក្ខូ ឥត្ថន្នាមស្ស ភគវ ន្តំ ។  ការសង្កេតបង្ហាញថា អ៊ីយ៉ូណូស្យឺរ កាន់កាប់រយៈកំពស់ពី ២.០០០ ទៅ ១០.០០០ គីឡូម៉ែត្រ (១.២០០ ទៅ ៦.២០០ ម៉ាយ)។  អ៊ីយ៉ុងអ៊ុយរ៉ានីញ៉ូមគឺក្រាស់ជាងភពសៅរ៍ ឬភពណិបទូន ដែលអាចកើតឡើងពីកំហាប់អ៊ីដ្រូកាបូនទាបនៅក្នុងស្ត្រតូស្ពែរ។ អ៊ីយ៉ូណូស្ពែរត្រូវបានទ្រទ្រង់ជាចម្បងដោយកាំរស្មីយូវីព្រះអាទិត្យ ហើយដង់ស៊ីតេរបស់វាអាស្រ័យទៅលើ សកម្មភាពព្រះអាទិត្យ ។  សកម្មភាព អសុរកាយ មិនសំខាន់ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងភពព្រហស្បតិ៍ និងសៅរ៍។ 

 ម៉ាញេទិក 
មុនពេលការមកដល់នៃ យាន Voyager 2 មិនមានការវាស់វែងនៃដែនម៉ាញេទិកអ៊ុយរ៉ា នី នទេ ដូច្នេះធម្មជាតិរបស់វានៅតែជាអាថ៌កំបាំង។ មុនឆ្នាំ 1986 អ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានរំពឹងថា ដែនម៉ាញេទិច របស់ Uranus នឹងស្របទៅនឹង ខ្យល់ព្រះអាទិត្យ ព្រោះវានឹងតម្រឹមជាមួយប៉ូលរបស់ Uranus ដែលស្ថិតនៅក្នុង សូរ្យគ្រាស ។ 

ការសង្កេត របស់ យាន Voyager បានបង្ហាញថា ដែនម៉ាញេទិចរបស់ Uranus មានលក្ខណៈប្លែក ព្រោះវាមិនមានប្រភពចេញពីចំណុចកណ្តាលធរណីមាត្ររបស់វា ហើយដោយសារតែវាលំអៀងនៅមុំ 59° ពីអ័ក្សរង្វិល។  តាមពិត ឌីប៉ូលម៉ាញេទិកត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរពីចំណុចកណ្តាលរបស់ Uranus ឆ្ពោះទៅកាន់ប៉ូលបង្វិលខាងត្បូង ដោយស្មើនឹងមួយភាគបីនៃកាំនៃភព។  ធរណីមាត្រមិនធម្មតានេះបណ្តាលឱ្យមានម៉ាញេទិកមិនស៊ីមេទ្រីខ្ពស់ ដែលកម្លាំងនៃដែនម៉ាញេទិកលើផ្ទៃក្នុងអឌ្ឍគោលខាងត្បូងអាចមានកម្រិតទាបរហូតដល់ 0.1  gauss (10  µT ) ចំណែកនៅអឌ្ឍគោលខាងជើង វាអាចខ្ពស់រហូតដល់ 1.1 gauss (110 µT) ។  វាលជាមធ្យមនៅលើផ្ទៃគឺ 0.23 gauss (23 µT) ។ ការសិក្សានៃ ទិន្នន័យ Voyager 2 ក្នុងឆ្នាំ 2017 បានបង្ហាញថា asymmetry នេះបណ្តាលឱ្យ magnetosphere របស់ Uranus ភ្ជាប់ជាមួយខ្យល់ព្រះអាទិត្យម្តងក្នុងមួយថ្ងៃ Uranian ដោយបើកភពផែនដីទៅភាគល្អិតរបស់ព្រះអាទិត្យ។  នៅក្នុងការប្រៀបធៀប វាលម៉ាញេទិករបស់ផែនដីគឺប្រហែលខ្លាំងនៅប៉ូលទាំងពីរ ហើយ "អេក្វាទ័រម៉ាញេទិក" របស់វាប្រហាក់ប្រហែលនឹងអេក្វាទ័រភូមិសាស្ត្ររបស់វា។  គ្រាឌីប៉ូលនៃអ៊ុយរ៉ានុសគឺ ៥០ ដងនៃផែនដី។  ណិបទូនមានដែនម៉ាញេទិកផ្លាស់ទីលំនៅស្រដៀងគ្នា និងលំអៀង ដែលបង្ហាញថានេះអាចជាលក្ខណៈទូទៅនៃយក្សទឹកកក។ សម្មតិកម្មមួយគឺថា មិនដូចវាលម៉ាញេទិកនៃភពផែនដី និងឧស្ម័នយក្ស ដែលត្រូវបានបង្កើតនៅក្នុងស្នូលរបស់វា ដែនម៉ាញេទិករបស់យក្សទឹកកកត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយចលនានៅជម្រៅរាក់ៗ ឧទាហរណ៍នៅក្នុងមហាសមុទ្រទឹក-អាម៉ូញាក់។  ការពន្យល់ដែលអាចកើតមានមួយទៀតសម្រាប់ការតម្រឹមរបស់ម៉ាញេទិកគឺថាមានមហាសមុទ្រនៃពេជ្ររាវនៅក្នុងផ្នែកខាងក្នុងរបស់ Uranus ដែលនឹងរារាំងដែនម៉ាញេទិក។ 
ដែនម៉ាញេទិកនៃអ៊ុយរ៉ានុស
(មានចលនា ថ្ងៃទី ២៥ ខែមីនា ឆ្នាំ ២០២០)

ទោះបីជាមានការតម្រឹមគួរឱ្យចង់ដឹងចង់ឃើញក៏ដោយ នៅក្នុងការគោរពផ្សេងទៀត ដែនម៉ាញេទិកអ៊ុយរ៉ានីគឺដូចជាភពដទៃទៀតដែរ៖ វាមានការ ប៉ះទង្គិច នៅចម្ងាយប្រហែល 23 រ៉ាឌីរបស់អ៊ុយរ៉ានី នៅពីមុខវា មេដែកតូប នៅ 18 រ៉ាឌីរបស់អ៊ុយរ៉ានី ដែលជាម៉ាញេតូតូកន្ទុយដែលមានការអភិវឌ្ឍន៍ពេញលេញ និង ខ្សែក្រវាត់ វិទ្យុសកម្ម ។  សរុបមក រចនាសម្ព័ន្ធនៃម៉ាញេទិករបស់ Uranus គឺខុសពីភពព្រហស្បតិ៍ និងស្រដៀងទៅនឹងភពសៅរ៍។  Magnetotail របស់ Uranus ដើរពីក្រោយវាទៅក្នុងលំហ រាប់លានគីឡូម៉ែត្រ ហើយត្រូវបានបង្វិលដោយការបង្វិលចំហៀងរបស់វាទៅជា corkscrew ដ៏វែងមួយ។ 

ដែនម៉ាញេទិករបស់អ៊ុយរ៉ានុសមាន ភាគល្អិតដែលត្រូវបានចោទប្រកាន់ ៖ ជាចម្បង ប្រូតុង និង អេឡិចត្រុង ជាមួយនឹងបរិមាណតិចតួចនៃ អ៊ីយ៉ុង H 2 + ។  ភាគល្អិតទាំងនេះជាច្រើនប្រហែលជាមកពី ទែម៉ូស្វ៊ែរ។  ថាមពលអ៊ីយ៉ុង និងអេឡិចត្រុងអាចខ្ពស់រហូតដល់ 4 និង 1.2  megaelectronvolts រៀងគ្នា។  ដង់ស៊ីតេនៃអ៊ីយ៉ុងថាមពលទាប (ក្រោម 1  គីឡូអេឡិចត្រុង វ៉ុល ) នៅក្នុងមេដែកខាងក្នុងគឺប្រហែល 2 សង់ទីម៉ែត្រ −3 ។ ចំនួនប្រជាជនភាគល្អិតត្រូវបានរងផលប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងដោយព្រះច័ន្ទ Uranian ដែលបក់កាត់តាមដែនម៉ាញេទិកដោយបន្សល់ទុកនូវចន្លោះប្រហោងគួរឱ្យកត់សម្គាល់។  លំហូរ នៃភាគល្អិត មានកម្រិតខ្ពស់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបង្កឱ្យមានភាពងងឹត ឬ អាកាសធាតុ នៃលំហនៃផ្ទៃរបស់ពួកគេនៅលើមាត្រដ្ឋានពេលវេលាយ៉ាងលឿនតាមតារាសាស្ត្រនៃ 100,000 ឆ្នាំ។  នេះអាចជាមូលហេតុនៃពណ៌ងងឹតស្មើៗគ្នានៃផ្កាយរណប និងចិញ្ចៀនរបស់អ៊ុយរ៉ានី។  ភពអ៊ុយរ៉ានុសបានអភិវឌ្ឍយ៉ាងល្អប្រពៃ ដែលត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាធ្នូភ្លឺជុំវិញប៉ូលម៉ាញេទិកទាំងពីរ។  មិនដូចភពព្រហស្បតិ៍ទេ aurorae របស់ Uranus ហាក់ដូចជាមិនសំខាន់សម្រាប់តុល្យភាពថាមពលនៃទែរម៉ូស្យូមភព។ 

នៅក្នុងខែមីនា ឆ្នាំ 2020 ក្រុមតារាវិទូរបស់ NASA បានរាយការណ៍ពីការរកឃើញនៃពពុះម៉ាញេទិកបរិយាកាសដ៏ធំមួយ ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា plasmoid ដែលត្រូវបានបញ្ចេញទៅក្នុង លំហខាងក្រៅ ពីភព Uranus បន្ទាប់ពីធ្វើការវាយតម្លៃឡើងវិញនូវទិន្នន័យចាស់ដែលបានកត់ត្រាដោយ យាន Voyager 2 space probe កំឡុងពេលហោះហើរនៃភពផែនដីក្នុងឆ្នាំ 1986។