navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
ទីឃនិកាយ: [[មហាបរិនិព្វានសូត្រ]]

មហាបរិនិព្វានសូត្រ

មហាបរិនិព្វានសូត្រ ភាសា​អង់គ្លេស​​ Mahaparinibbana Sutta (DN 16) ឬ តាម​ក្បួន​តម្រៀប​ភាគ​​សៀវភៅ​ក្នុង​​​ព្រះត្រៃបិដក​បែប​ខ្មែរ​គឺ​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​ទីឃនិកាយ មហាវគ្គ សៀវភៅភាគ១៦ ចាប់​ពី​ទំព័រ​ទី ១៥៤ ដល់ ២១៥ ។ នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ (សូត្រ) នេះ មាន​និទាន​អំពី​ជីវិត​ចុង​ក្រោយ​របស់​ព្រះពុទ្ធ​សមណគោតម ក្នុង​រយៈពេល​​ពីរបី​ខែ មុន​ថ្ងៃ​បរិនិព្វាន​ (ថ្ងៃ​មរណៈ) និយាយ​អំពី​​សុគត (មរណភាព) ​របស់​ព្រះពុទ្ធ និយាយ​អំពី​ពិធី​រំលាយ​ព្រះសព និង ការ​បែងចែក​អដ្ឋិធាតុ (សំណល់​ឆ្អឹង) របស់​ព្រះពុទ្ធ​សមណគោតម​ទៅ​​​ប្រទេស​ផ្សេងៗ​នៅ​សម័យ​នោះ ។ បណ្ដាំ​ចុងក្រោយ​របស់​ព្រះពុទ្ធ​ទៅ​ដល់​គ្រប់​ពុទ្ធសាសនិក​គឺ "... ភិក្ខុសង្ឃ​នៅ​នឹង​ប៉ុនប៉ង​អ្វី​ក្នុង​តថាគត​ទៀត ... ធម៌​ដែល​តថាគត​សំដែង​ហើយ ធ្វើ​មិន​ឲ្យ​មាន​ខាង​ក្នុង​ខាង​ក្រៅ ... កណ្ដាប់ដៃ​នៃ​អាចារ្យ​មិន​មាន​ក្នុង​ធម៌​ទាំងឡាយ​របស់​តថាគត​ទេ ..." (សៀវភៅ​ភាគ១៦ ទំព័រ​ទី ២១៣) និង "... អ្នក​ទាំងឡាយ​ចូរ​យក​ខ្លួន​ជា​ទីពឹង យក​ខ្លួន​ជា​ទី​រលឹក កុំ​យក​របស់​ដទៃ​ជា​ទី​រលឹក ចូរ​យក​ធម៌​ជា​ទី​ពឹង យក​ធម៌​ជា​ទី​រលឹក កុំ​យក​របស់​ដទៃ​ជា​ទី​រលឹក​ឡើយ ។" (សៀវភៅ​ភាគ១៦ ទំព័រ​ទី ២១៤)
ទីឃនិកាយ: [[មហាសុទស្សនសូត្រ]]

មហាសុទស្សនសូត្រ
(Mahasudassana Sutta) (DN 17) សៀវភៅ​​ភាគ១៧ ទំព័រ​ទី ៣ ។  រឿង​និទាន​មួួ​យ​នៅ​ក្នុង​រឿង​និទាន​ជាច្រើន​ស្តី​អំពី​អតីតជាតិ​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ​ ដែល​នៅ​ពេល​នោះ​ទ្រង់​ជា​ស្តេច​មួយ​អង្គ ។ ការ​រៀបរាប់​អំពី​ព្រះរាជវាំង​របស់​ព្រះ​អង្គ​មាន​ចំណុច​ស្រដៀង​គ្នា​ច្រើន​អន្លើ​នឹង​សេចក្តី​អធិប្បាយ​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​ពុទ្ធសាសនា​និកាយ​ដែនដី​បរិសុទ្ធ (Pure Land) នៅ​ត្រង់​ចំណុច​នេះ​លោក រូភឺត ហ្គេធិន (Rupert Gethin)​ បាន​ស្នើ​យោបល់​ថា រឿង​និទាន​នេះ​គឺ​ជា​ការ​តាក់តែង​សាច់​រឿង​មុន​ការ​តាក់តែង​សាច់​រឿង​របស់​ Pure Land Buddhism ។
ទីឃនិកាយ: [[ជនវសភសូត្រ]]

ជនវសភសូត្រ
(Janavasabha Sutta) (DN 18) សៀវភៅភាគ១៧ ទំព័រ​ទី ៦១ ។ King Bimbisara of Magadha, reborn as the god Janavasabha, tells the Buddha that his teaching has resulted in increased numbers of people being reborn as gods.
ទីឃនិកាយ: [[មហាគោវិន្ទសូត្រ]]

មហាគោវិន្ទសូត្រ
(Maha-Govinda Sutta) (DN 19) សៀវភៅភាគ១៧ ទំព័រ​ទី ១០៥ ។ Story of a past life of the Buddha.
ទីឃនិកាយ: [[មហាសមយសូត្រ]]

មហាសមយសូត្រ
(Mahasamaya Sutta) (DN 20) សៀវភៅ​​ភាគ១៧ ទំព័រ​ទី ១៦៩ ។ Long versified list of gods coming to honour the Buddha
ទីឃនិកាយ: [[សក្កបញ្ហាសូត្រ]]

សក្កបញ្ហាសូត្រ
(Sakkapanha Sutta) (DN 21) សៀវភៅភាគ១៧ ទំព័រ​ទី ១៩៣ ។  The Buddha answers questions from Sakka, ruler of the gods (a Buddhist version of Indra)
ទីឃនិកាយ: [[មហាសតិបដ្ឋានសូត្រ]]

មហាសតិបដ្ឋានសូត្រ
(Mahasatipatthana Sutta) (DN 22) សៀវភៅ​​ភាគ១៧ ទំព័រ​ទី ២៤៥ ។ The basis for one of the Burmese vipassana meditation traditions; many people have it read or recited to them on their deathbeds.Malalasekera, Dictionary of Pali Proper Names, volume II, page 564
ទីឃនិកាយ: [[បាយាសិសូត្រ]]

បាយាសិសូត្រ
(Payasi Sutta, Payasi Rājañña Sutta) (DN 23) សៀវភៅ​​ភាគ១៧ ទំព័រ​ទី ៣០៧ ។ Dialogue between the skeptical Prince Payasi and a monk.
ទីឃនិកាយ: [[បាដិកសូត្រ​]]

បាដិកសូត្រ​

បាដិក​សូត្រ ឬ ភាសា​អង់គ្លេស Patika Sutta ឬ Pāthika Sutta (DN 24) ត្រូវ​នឹង​​សៀវភៅ​ភាគ១៨ ទំព័រ​ទី ១ ដល់​ទី ៦៩ ​នៃ​គម្ពីរ​ព្រះ​ត្រៃបិដក​ ដែល​តម្រៀប​តាមក្បួន​ខ្មែរ ។ នៅ​ក្នុង​សូត្រ​នេះ ភិក្ខុ​មួយ​អង្គ​បាន​បោះបង់​គណៈសង្ឃ​ដោយ​លោក​មាន​សង្ឃដីកា​ថា ព្រះពុទ្ធសមណគោតម​ មិន​បាន​ធ្វើ​បាដិហារិយ៍​អ្វី​ទេ ។ ដូច្នេះ​ហើយ​សូត្រ​​មួយ​ភាគ​ធំ​នៅ​ទី​នេះ​គឺ​សុទ្ធសឹង​តែ​និយាយ​អំពី​ភាពអស្ចារ្យ​ (អច្ឆរិយភាព) ដែល​ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​សំដែង ។ នេះ​ប្រហែល​ជា​មក​ពី​គណៈ​សង្ឃ​​សម័យ​ក្រោយ​មក​ភ័យ​ខ្លាច​បាត់បង់​សមាជិក​របស់​ខ្លួន​បើ​សិន​មិន​នាំ​គ្នា​ពោល​អួត​សរសើរ​ថា​ព្រះ​ពុទ្ធ​ដែល​ជា​គ្រូ​របស់​ពួក​ខ្លួន​ចេះ​សំដែង​ហេតុ​អស្ចារ្យ​ទេ ដូច្នេះ​ហើយ​ទើប​​ពួក​គេ​នាំ​គ្នាប្រតិដ្ឋ​​បង្កើត​រឿង​អស្ចារ្យ​ដ៏​ច្រើន​សន្ធឹក ដើម្បី​ជា​ការ​អូសទាញ​សមាជិក​ថ្មី​មក​ចូល​ក្នុង​គណៈ​របស់​ខ្លួន ។ ​នៅ​ក្នុង​វគ្គ​នេះ អ្នកនិពន្ធ​បាន​រៀបរាប់​អំពី​កំហឹង​ដែល​ព្រះពុទ្ធ​ជះ​ទៅ​លើ​តួអង្គ​ភិក្ខុ​ សុនក្ខត្តៈ (Sonakkhata, Sonakkhatta) ដែល​ជា​​មនុស្ស​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ លិច្ឆវី (Licchavi) នៃ​វជ្ជី​ជនបទ (នគរ​បុរាណ​នៅ​ភាគ​ឦសាន​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​បច្ចុប្បន្ន) ។ អ្នក​និពន្ធ​បាន​រៀបរាប់​ថា ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​ដៀលត្មះ​ភិក្ខុ សុនក្ខត្តៈ ដោយ​ប្រើ​ពាក្យ​មិន​គួរសម​ដូច​ជា មោឃបុរស ប្រែ​ថា បុរស​ឥត​អំពើ បុរស​សោះ​សូន្យ បុរស​ចោល​ម្សៀត ។ ប្រហែល​ពាក្យ​ទាំង​នោះ​ក៏​ជា​ការ​ប្រតិដ្ឋ​របស់​ពួក​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​សម័យ​ក្រោយ ចំពោះ​ភិក្ខុ​ទើប​បួស​ថ្មី​ៗ ដែល​ទាមទារ​ចង់​ឃើញ​បាដិហារិយ៍​របស់​ពួក​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​បួស​មុន​ខ្លួន​ទេ​ដឹង ។
ទីឃនិកាយ: [[ឧទុម្ពរិកសូត្រ]]

ឧទុម្ពរិកសូត្រ
(Udumbarika Sihanada Sutta, Udumbarika Sutta) (DN 25) សៀវភៅភាគ១៨ ទំព័រ​ទី ៧១ ។ រឿង​និទាន​មួយ​ទៀត​ដែល​និយាយ​អំពី​ព្រាហ្មណនិយម (asceticism) ។
ទីឃនិកាយ: [[ចក្កវត្តិសូត្រ]]

ចក្កវត្តិសូត្រ

ចក្កវត្តិសូត្រ ឬ ភាសា​អង់គ្លេស​ Cakkavatti Sihanada Sutta (DN 26) ត្រូវ​នឹង​សៀវភៅ​​ភាគ១៨ ទំព័រ​ទី ១១៥-១៦០ ក្នុង​ការ​តម្រៀប​គម្ពីរ​ព្រះ​ត្រៃបិដក​តាម​របៀប​ខ្មែរ ។ នៅ​ក្នុង​សូត្រ​នេះ រៀបរាប់​អំពី​ការ​ចុះ​អន់ថយ​នៃ​មនុស្សធម៌ ពី​យុគសម័យ​រុងរឿង ​នៅ​អតីតកាល ព្រម​ទាំង​និយាយ​អំពី​ការ​ព្យាករណ៍​អំពី​ការ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​យុគសម័យ​នោះ​ នៅ​ទី​អវសាន្ត ។ អ្នក​សិក្សា​ស្រាវជ្រាវ​មួយ​ចំនួន បាន​សំដែង​ការ​សង្ស័យ​របស់​ពួក​គេ​ថា​ សូត្រ​នេះ​មិន​ត្រឹម​ត្រូវ ឬ មិន​គួរ​លើក​យក​មក​សិក្សា​ទេ ប៉ុន្តែ​ពុទ្ធបរិស័ទ​និកាយ​ថេរវាទ​ស្ទើរ​គ្រប់​គ្នា​ជឿ​ថា​ជា​ឯកសារ​ពិត ។ លោក រីឆាដ ហ្គុមប្រ៊ីជ (Richard F. Gombrich) ​បាន​សរសេរ​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ Theravada Buddhism: A social history from ancient Benares to modern Colombo ​នៅ​ត្រង់​ទំព័រ ១០០ ថា "​​មួយ​ភាគ​ធំ​នៃ​សេចក្តី​បង្រៀន​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ​ ត្រូវ​បាន​គេ​រៀបចំ​​តាម​លំនាំ​​ទេសនា ដែល​​ទ្រង់​​បាន​ឆ្លើយ​តប​ទៅ​នឹង​សំណួរ​ ឬ ក្នុង​បរិបទ​សមរម្យ​មួយ​ចំនួន​ផ្សេង​ទៀត ប៉ុន្តែ​នៅ​ក្នុង​សូត្រ​នេះ​ មាន​សេចក្តី​ផ្តើម និង​ សេចក្តី​បញ្ចប់​មួយ ​ដែល​ព្រះ​ពុទ្ធ​សំដែង​ធម៌​ទៅ​កាន់​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ អំពី​ប្រធានបទ​មួយ​​ខុស​ប្លែក​ស្រឡះ ។ ការ​នេះ​អាច​នាំ​ទៅ​ដល់​ការ​សន្និដ្ឋាន​ថា ឬ​មួយ​អត្ថបទ​ទាំង​មូល​គឺ​ជា​​ការ​ប្រតិដ្ឋ​ឡើង​ទាំង​ស្រុង ឬ​​​មួយ​សូត្រ​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​កែបន្លំ​ឲ្យ​បាត់​លក្ខណៈ​ដើម " ។ ​ដូច្នេះ​​សេចក្តី​ជំនឿ​ថា​ នឹង​មាន​ព្រះ​​មេត្តេយ្យៈ (Maitreya, Metteyya) ឬ​ ​ព្រះ​ស្រីអរិយមេត្រី (អាន​ត្រង់​ទំព័រ​ទី ១៥៤) នឹង​ត្រាស់​ដឹង​នៅ​ពេល​អនាគត គឺ​ជា​រឿង​​ដែល​ពុទ្ធបរិស័ទ​និកាយ​ថេរវាទ​បញ្ឆោត​ខ្លួន​ឯង ។ ន័យ​ម្យ៉ាង​ទៀត រឿង​នេះ​អាច​ជា​សេចក្តី​បង្រៀន​របស់​​​ពួក​បរិស័ទ​​​សាសនា​ព្រាហ្មណ៍ ឬ ពុទ្ធសាសនា​និកាយ​មហាយាន ដែល​បន្លំ​ខ្លួន​ចូល​មក​ក្នុង​សេចក្តី​បង្រៀន​របស់​ពុទ្ធ​សាសនា​និកាយ​ថេរវាទ ។ គំនិត​​​របស់​​សូត្រនេះ​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ឲ្យ​ឃើញ​​​គោលបំណង​បន្តុះបង្អាប់​តួអង្គ​ព្រះសិទ្ធត្ថ គោតម ដែល​​​ជា​អ្នក​បង្កើត​ទ្រឹស្តី​ពុទ្ធសាសនា ហើយ​ពួក​គេ​បង្វែរ​គំនិត​របស់​ពុទ្ធបរិស័ទ​ ឲ្យ​បែរ​ទៅ​​ឲ្យ​តម្លៃ​ព្រះ​មេត្តេយ្យៈ (ទំព័រ ១៥៤-១៥៥) ដែល​ជា​តួអង្គ​​មួយ​រូប ដែល​អ្នក​និពន្ធ​បុរាណ​បាន​ប្រតិដ្ឋ​ឡើង​តាម​ការ​ស្រមើស្រមៃ​របស់​ពួក​គេ​​វិញ ។ ពួក​អ្នក​និពន្ធ​សូត្រ​នេះ​ខិត​ខំ​ភ្ជាប់​អត្ថបទ​នេះ​ទៅ​តួអង្គ​ព្រះ​ពុទ្ធ ដើម្បី​ឲ្យ​ពុទ្ធបរិស័ទ​ជឿតាម និង​ រក្សាទុក​រហូត​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ ។
ទីឃនិកាយ: [[អគ្គញ្ញសូត្រ]]

អគ្គញ្ញសូត្រ
(Aggañña Sutta) (DN 27) សៀវភៅភាគ១៨ ទំព័រ​ទី ១៦៣  ។ Another story of humanity's decline.
ទីឃនិកាយ: [[សម្បសាទនីយសូត្រ]]

សម្បសាទនីយសូត្រ
(Sampasadaniya Sutta) (DN 28) សៀវភៅភាគ១៨ ទំព័រ​ទី ២០១ ។ Sariputta praises the Buddha.
ទីឃនិកាយ: [[បាសាទិកសូត្រ]]

បាសាទិកសូត្រ
(Pasadika Sutta) (DN 29) សៀវភៅភាគ១៨ ទំព័រ​ទី ២៣៩ ។ The Buddha's response to the news of the death of his rival, the founder of Jainism.
ទីឃនិកាយ: [[លក្ខណសូត្រ]]

លក្ខណសូត្រ
(Lakkhana Sutta) (DN 30) វាជាប់ទាំងទង​នឹង​សៀវភៅ​​ភាគ១៩ ទំព័រ​ទី ៣ ។ រៀបរាប់​រាល់​សកម្មភាព​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ​នៅ​ក្នុង​អតីតជាតិ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​បាន​នូវ​លក្ខណៈ​កាយ​ទាំង ៣២ ប្រការ ។ សូត្រ​នេះ​រៀបរាប់​រាល់​ការ​ប្រតិបត្តិ​របស់​ព្រះ​ពោធិសត្វ​​ ។
ទីឃនិកាយ: [[សិង្គាលកសូត្រ]]

សិង្គាលកសូត្រ
(Sigalovada Sutta)  (អាច​សរសេរ Singala Sutta, Singalaka Sutta ឬ Sigala Sutta) (DN 31)សៀវភៅភាគ១៩ ទំព័រ​ទី ៦៩ ។ តាម​ទម្លាប់ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ចាត់​ទុក​សូត្រ​នេះ​ថា​ជា​វិន័យ​សម្រាប់​មនុស្ស​សាមញ្ញ (គ្រហស្ថ) ។
ទីឃនិកាយ: [[អាដានាដិយសូត្រ]]

អាដានាដិយសូត្រ
(Atanatiya Sutta) (DN 32) សៀវភៅភាគ១៩ ទំព័រ​ទី ៩៥ ។ Gods give the Buddha a poem for his followers, male and female, monastic and lay, to recite for protection from evil spirits; it sets up a mandala or circle of protection and a version of this sutta is classified as a tantra in Tibet and JapanSkilling, Mahasutras, volume II, parts I & II, 1997, Pali Text Society, Bristol, pages 84n, 553ff, 617ff
ទីឃនិកាយ: [[សង្គីតិសូត្រ]]

សង្គីតិសូត្រ
(Sangiti Sutta) (DN 33) សៀវភៅភាគ១៩ ទំព័រ​ទី ២១៥ ។ L. S. Cousins has tentatively suggestedPali oral literature, in Buddhist Studies, ed Denwood & Piatigorski, Curzon, London, 1982/3 that this was the first sutta created as a literary text, at the Second Council, his theory being that sutta was originally a pattern of teaching rather than a body of literature; it is taught by Sariputta at the Buddha's request, and gives lists arranged numerically from ones to tens (cf. Anguttara Nikaya); a version of this belonging to another school was used as the basis for one of the books of their Abhidharma Pitaka.
ទីឃនិកាយ: [[ទសុត្តរសូត្រ]]

ទសុត្តរសូត្រ
(Dasuttara Sutta) (DN 34) សៀវភៅ​​ភាគ១៩ ទំព័រ​ទី ២៥៤ ។ Similar to the preceding sutta but with a fixed format; there are ten categories, and each number has one list in each; this material is also used in the Patisambhidamagga.
ទីឃនិកាយ: '''ឯកសារបកប្រែ​ជា​ភាសា​អង់គ្លេស'''

ឯកសារបកប្រែ​ជា​ភាសា​អង់គ្លេស

Dialogues of the Buddha, tr T. W. and C. A. F. Rhys Davids, 1899–1921, 3 volumes, Pali Text Society
Thus Have I Heard: the Long Discourses of the Buddha, tr Maurice Walshe, Wisdom Pubs, 1987; later reissued under the original subtitle; ISBN 0-86171-103-3
The Buddha's Philosophy of Man, Rhys Davids tr, rev Trevor Ling, Everyman, out of print; 10 suttas including 2, 16, 22, 31
Long Discourses of the Buddha, tr Mrs A. A. G. Bennett, Bombay, 1964; 1-16
Ten Suttas from Digha Nikaya, Burma Pitaka Association, Rangoon, 1984; 1, 2, 9, 15, 16, 22, 26, 28-9, 31
ទីឃនិកាយ: '''គេហទំព័រ​ផ្សេង​ៗ​'''

គេហទំព័រ​ផ្សេង​ៗ​
Digha Nikaya in Pali and English at metta.lk
A Study of the Digha Nikaya of the Suttapitaka
Digha Nikaya in English at accesstoinsight.org
Free listing of all the Suttas (Alpha by sutta title)
Digha Nikaya in English, Nepali and Nepalbhasha 
 ទំព័រព្រះពុទ្ធសាសនា-ទីឃនិកាយ

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ព្រះពុទ្ធសាសនា

Category:ព្រះត្រ័យបិដក
ទីងមោង

រូបភាពតូច| ទីងមោង ក្នុងឆ្នាំ ២០២០ កំឡុងពេល មានការរាតត្បាតជំងឺកូវីដ១៩ នៅកម្ពុជា
ទីងមោង  គឺជាក្បាច់ ក្លែងបន្លំ ឬ រូប ដែលពេញនិយមក្នុង រឿងព្រេងខ្មែរ ទំនៀមទំលាប់មានក្បាល និងគ្មានដងខ្លួន ប៉ុន្តែថ្មីៗនេះមានរូបរាង មនុស្ស ស្រដៀងនឹង រូប ដែរ ប៉ុន្តែមានមុខងារខុសគ្នា ដោយសារគោលបំណងរបស់វាមិនមែនដើម្បីបន្លាច។ តែត្រូវកំចាត់វិញ្ញាណអាក្រក់ និងគ្រោះកាច។
ទីងមោង: ប្រភព៖ អ្នកថែរក្សាប្រាសាទ

ប្រភព៖ អ្នកថែរក្សាប្រាសាទ 
យោង​តាម​អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​ជនជាតិ​ខ្មែរ លោក អាំង ជូលៀន បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ក្អែក​ខ្មែរ​អាច​ត្រូវ​បាន​គេ​យក​ទៅ​រក្សា​ទុក​ជា ​អាទិទេព ​ក្នុង ​ប្រាសាទ​អង្គរ ។ អ្នក​ដែល​មាន​មុខ​គួរ​ឱ្យ​ខ្លាច និង​គ្មាន​រាង​កាយ អាច​ត្រូវ​បាន​គេ​តាមដាន​ទៅ​នឹង​រូប ​រាហ៊ូ ខណៈ​ខ្លះ​ទៀត​នឹក​ឃើញ​ពី​យក្ស និង​បិសាច​ក្នុង​ទេវកថា​ខ្មែរ។
ទីងមោង: ការរចនា៖ ពីព្រះអ្នកចម្បាំងរហូតដល់មនុស្ស

ការរចនា៖ ពីព្រះអ្នកចម្បាំងរហូតដល់មនុស្ស 
ទីងមោង មានការរចនាប្លែកៗនៅតាមខេត្តផ្សេងៗនៃប្រទេសកម្ពុជា។ ជារឿយៗគេធ្វើអំពីឆ្នាំងចាស់នៃដីឥដ្ឋដែលខូច លាបជាមួយធ្យូង ដើម្បីធ្វើអោយមុខគួរអោយខ្លាច។ ពួកគេត្រូវបានព្យួរនៅលើរបងខាងក្រៅនៃផ្ទះឯកជនជាពិសេសនៅជិតច្រកចូល។

នៅ​ក្នុង ​ខេត្ត​សៀមរាប ទីងមោង ជា​ញឹក​ញាប់​ជា​រូបកាន់​អាវុធ។ 

ចាប់តាំងពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1990 ការរចនានៃ ទីងមោង បានវិវឌ្ឍដោយសារអ្នកភូមិបានតុបតែងច្រកចូលភូមិ ឬផ្ទះរបស់ពួកគេដោយបន្លាចមនុស្ស ដោយប្រើសម្លៀកបំពាក់ជជុះ ដែលមានតម្លៃថោក និងអាចចូលប្រើប្រាស់បានច្រើនជាងកាលពីអតីតកាល។ ខណៈពេលដែលគំនិតដើមគឺដើម្បីបន្លាចខ្មោចឱ្យឆ្ងាយ អ្នកបន្លាចខ្មោចឥឡូវនេះមានទំនោរមើលទៅហាក់ដូចជាមនុស្សកាន់តែច្រើនដែលបញ្ចេញនូវអារម្មណ៍កំប្លែង។ 

នៅសម័យនេះ កសិករដែលមានអបិយជំនឿបានដាំ ទីងមោង ជាសត្វបន្លាចផ្កាដែលមានឆ្នាំងជ័រសម្រាប់ក្បាល និងប្រដាប់ដោយដំបង។
ទីចំហ​ (Aperture)

បានបកប្រែពីវិគីភីឌាអង់គ្លេស

នៅអ៊ុបទិច គឺជាប្រហោងមួយដែលបើកនឹងធ្វើអោយពន្លឺឆ្លងកាត់ពេញនោះ។​ ជាងនេះទៅទៀត ទីចំហនៃប្រព័ន្ធអុបទិកនោះបានបើក 
ហើយបានកំណត់មុំកោណដែលមានការចាំងពីកាំរស្មី ហើយផ្ដោតសំខាន់លើផ្ទៃរាប ឬកំរិតនៃរូបភាព។ ទីចំហ បានកំណត់ថា តម្រង់ពន្លឺនឹងចូលដូចម្ដេច នេះជាសារៈសំខាន់ក្នុងការក្នុងការធ្វើអោយកំរិតនៃរូបភាពនឹងថ្កល់។
ប្រសិនបើទីចំហអាចធ្វើអោយតូចបាន បន្ទាប់មកតម្រង់ដែលអនុញ្ញាត្តិអោយពន្លឺចូលបាន លទ្ធផលដែលសំខាន់គឺអាចគាត់សំគាល់ទៅលើផ្ទៃរាប ឬកំរិតនៃរូបភាព។ ប្រសិនបើការបើកចំហតូច នោះមិនអនុញ្ញាត្ដិអោយពន្លឺចូលទេ លទ្ធិផលគឺផ្ដោតលើពន្លែ ជាមួយនឹងរយពេលពិតប្រាកដ។ នេះមានន៍យថា​ទីចំហតូច នោះលទ្ធផលនៃរូបភាពគឺមានភាពញ័រជុំវិញអ្វីដែលឡែនផ្ដោតទៅលើងបើមិនដូច្នេះទេវាអាចប្លឺផងដែរ។

រូបភាពតូច
ទីដំរីយំ

450px|thumb|Poster របស់​រ៉ុក​អូប៉េរា​ទី​ដំរី​យំ

ទី​ដំរី​យំ (អង់គ្លេស៖ Where Elephants Weep) គឺ​ជា​ទស្សនីយ​ភាព​ល្ខោន​បែបរ៉ុក​អូប៉េរាសហសម័យដំបូង​បំផុត​របស់​កម្ពុជា​ ដែល​ជា​ស្នាដៃ​របស់​អ្នក​និពន្ធ​ជនជាតិអាមេរិក លោក​ស្រី ឃេថ្រឹន-ផ្វឹល្លូ (Catherine Filloux)​។ ល្ខោន​បែប​បញ្ចឹម​ប្រទេស​មួយ​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​បង្ហាញកាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី ៧ ខែ​វិច្ឆិកា ដល់​ថ្ងទី ៨​ខែ​ធ្នូ ឆ្នាំ​២០០៨។ ទោះ​ជា​ទស្សនីយ៍ភាព​នេះ​ត្រូវ​បាន​ទទួល​នូវ​ការ​ពេញ​និយម​ និង​កោត​សរសើរពី​សំណាក់​ទស្សនិក​ជន​ទាំង​ក្នុង​ និង​ក្រៅ​ប្រទេស​​អំពី​ភាព​ច្នៃ​ប្រឌិត​ក្នុង​ការ​ច្របាច់​បញ្ចូល​គ្នា​រវាង​តន្ត្រី​បុរាណខ្មែរ រួម​ជា​មួយ​តន្ត្រី​សម័យ​បែប​បញ្ចឹម​ប្រទេស​យ៉ាង​ណា​ក្ដី ក៍​ទីដំរីយំ​ត្រូវ​បាន​រង​នូវ​ការ​រិះ​គន់​នៅ​ត្រង់​ឈុត​ឆាក​មួយ​ចំនួន​Ban 'insult' opera: monks, 5/1/2009, Phnom Penh Post http://www.phnompenhpost.com/national/ban-insulting-opera-monks ទាញ​យក​ថ្ងៃ​ទី​៣១/១/១៤ ជា​ពិសេស​ប្រតិកម្ម​របស់​សម្ដេច​ព្រះ​សង្ឈរាជ​ ទេព វង្ស រហូត​មាន​ការ​សរសេរ​លិខិត​ផ្ញើ​ជូន​ទៅ​ក្រសួង​វប្បធម៌​ស្នើ​ឱ្យ​បញ្ឈប់​ការ​សម្ដែង​នេះ​ទៀត​ផង។ 

ទីដំរីយំ​និយាយ​ពី​សាច់​រឿង​ពី​ការ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ​របស់​ជនជាតិ​ខ្មែរ​ម្នាក់​មក​ទឹក​ដី​កំណើត​របស់​ខ្លួន​ក្រោយ​ពី​សង្គ្រាម​ជាង​៣០​ឆ្នាំ​។ ល្ខោន​នេះ​មាន​បញ្ចូល​សាច់​រឿង​ស្នេហា​បុរាណ​ខ្មែរ (ទុំ​ទាវ)។ តួសំ​ដែលជា​​ជនភៀស​ខ្លួន​ពី​សម័យ​វាល​ពិឃាតខ្មែរ​ក្រហម​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ទឹក​ដី​អាមេរិក​ ត្រឡប់​ទៅមាតុភូមិ​ ដើម្បី​ស្វែង​រក​ប្រភព​ដើម​របស់​ខ្លួន។ សំ​បាន​ធ្លាក់​ក្នុង​អន្លង់​ស្នេហ៍​នារី​អ្នក​ចម្រៀង​ម្នាក់​ឈ្មោះ​បុប្ផាដោយ​មិនដឹង​ខ្លួន​។ ទី​ដំរី​យំបង្ហាញ​អំពី​ការ​វិល​ត្រលប់​ទៅ​រក​ប្រភព​ដើម​របស់​ខ្លួន ដែល​មាន​ស្ថាន​ភាព​ផ្ទុយ​ស្រឡះ​ពី​អ្វី​ដែល​ខ្លួន​ធ្លាប់​ជួប នឹង​បាន​ឃើញ ហើយ​នេះ​ជា​លទ្ធផល​នៃ​សង្គ្រាម ក៍​ដូច​ជា​ភាព​មិន​ស៊ី​សង្វាក់​គ្នា​រវាង​វប្បធម៌​បុរាណ និង​សម័យ​ទំនើប។   

ខណៈ​ដែល​សាច់​រឿង​មាន​លក្ខណៈ​បែបបុរាណ ល្ខោន​អូប៉េរា​នេះ​ក៍​និយាយ​ផង​ដែរ​នូវ​បទ​ពិសោធន៍​ខ្លះ​ៗរបស់​អ្នក​ដែល​ពាក់​ព័ន្ធ​ទៅ​នឹង​គម្រោង​មួយ​​​នេះ តួ​យ៉ាង​ដូច​ជា​លោក អាន ចន-ផន ស្ថាបនិក​សិល្បៈខ្មែរ​អមតៈ និង​អ្នក​និពន្ធ​សាច់​ភ្លេងលោក ហ៊ឹម សូភី។ ពួក​គាត់​ទាំង​ពីរសុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​បាន​រួច​ជីវិត​ពី​សម័យខ្មែរ​ក្រហម។
ទីដំរីយំ: ប្រវត្តិ​នៃ​ការ​បង្កើត​ស្នាដៃ

ប្រវត្តិ​នៃ​ការ​បង្កើត​ស្នាដៃ 
350px|thumb|សំបុត្រ​ទស្សនា​​រ៉ុក​អូប៉េរា​ទី​ដំរី​យំ​នៅ​ភ្នំពេញ
ដោយ​មាន​ការ​ឧបត្ថម្ភ​ពី​សំណាក់​សិល្បៈ​ខ្មែរ​អមតៈ​ ក្នុង​រយៈ​ពេល​ជាង​មួយ​ឆ្នាំ​គឺ​ចាប់​ពី​ខែកក្កដា ឆ្នាំ​២០០៥ រហូត​ដល់​ខែ​មិថុនា​ ឆ្នាំ​២០០៦ លោក ហ៊ឹម សូភី ត្រូវ​ទទួល​ភារកិច្ច​ចូល​រួម​ជា​មួយអ្នក​និពន្ធ​ល្ខោន​គឺ​លោក​ស្រី ខេធឺរីន ហ្វីឡក់ នៅ​ទី​ក្រុង​ញ៉ូវ​យ៉ក។ ក្នុង​កំឡុង​​ពី​ឆ្នាំ​២០០៥ រហូត​ដល់​ ២០០៦ មាន​សិក្ខាសាលា​ចំនួន​៤ បង្កើត​ឡើង​ក្រុម​អ្នក​ល្ខោន​អូប៉ែរ៉ា​ និង​តន្ត្រី​ករ​អាជីព​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​នៅ​ទីក្រុង​ញ៉ូវយ៉ក។ បន្ទាប់​ពី​មាន​សកម្មភាព​នានា​នៅ​ទី​ក្រុងញ៉ូវ​យ៉ក នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ឯ​នេះ​វិញ សិក្ខាសាលា​ដើម្បី​ប្រគុំ​តន្ត្រី​ ដែល​រៀប​ចំដោយ​ សិល្បៈខែ្មរអមតៈមាន​រយៈពេលមួយ​ខែ​ពេញ​បាន​ប្រមូល​ផ្ដុំ​ផលិតករ​ សិល្បករ​ដើម្បី​សាកល្បង​ប្រគុំ​នូវ​ស្នាដៃ​តន្ត្រី​បុរាណ​បញ្ចូល​គ្នា​ជាមួយ​តន្ត្រី​សម័យWhere Elephants Weep - Production history, http://www.whereelephantsweep.com/inner/production_timeline.html ទាញ​យក​ថ្ងៃ​ទី ៣១/១/១៤។ 

រហូត​ដល់​ខែ​មេសា​ឆ្នាំ​២០០៧ ទើប​ចាប់​ផ្ដើម​មាន​ការ​សម្ដែងល្ខោន​នេះ​ឡើង​នៅ​ទីក្រុង​ឡូវែល រដ្ឋម៉ាសាឈូសេត ដោយ​មាន​ការ​សហការរួម​គ្នា​រវាង​សិល្បករ​ខ្មែរ រួម​ជា​មួយ​សិល្បករ​អន្តរជាតិ​ដ៏ទៃ​ ផ្ដល់​ឱកាស​ដល់​ពួក​គេ​អាច​ធ្វើ​ការ​ផ្លាស់​ប្ដូរបទពិសោធន៍​វប្បធម៌រវាង​គ្នាទៅវិញ​ទៅ​មក​។ ការ​សម្ដែង​នេះ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​នៅ​រោង​មហោស្រព​ Cyrus W.Irish នា​វិទ្យាល័យ​ឡូវែល ដែល​ជា​ទីន្លែង​មាន​ប្រជាជន​ខ្មែរ​រស់​នៅ​ច្រើន​លំដាប់​ទី​ពីរ។ 

នៅ​ឆ្នាំ​២០០៨ ផ្ទាំង​ទស្សនីយ៍ភាព​នេះ​ត្រូវ​បាន​យក​មក​សម្ដែង​នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​រយៈពេល​១០​ថ្ងៃ ដោយ​សំបុត្រ​ទស្សនា​៦​យប់​លក់ដាច់​គ្មាន​សល់ និង​មាន​ការចាក់​ឡើង​វិញ​នៅ​លើ​កញ្ចក់​ទូរទស្សន៍​ស៊ី​ធី​អិន នា​ថ្ងៃ​ទី ២៥​ ខែ​ធ្នូ​ ឆ្នាំ​២០០៨។ ស្ទើរ​តែ​មាន​ការ​ចាក់​ផ្សាយ​ទស្សនីយ៍ភាព​នេះ​ជា​លើក​ទី​២​ នៅ​លើ​កញ្ចក់ទូរទស្សន៍​ដដែល តែ​ក្រោយ​មក​ក៍​មាន​​ការ​អាក់​ខាន​ទៅ​វិញ។
ទីដំរីយំ: ការ​ចាប់​ផ្ដើម៖

ការ​ចាប់​ផ្ដើម៖ 
សាច់​រឿង​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ដោយ​មាន​អ្នក​ចម្រៀង​ចាប៉ី​ច្រៀង​អំពី​កំណើត​របស់​កុមារា​សំ និង​កុមារី​បុប្ផាWhere Elephan Weep, Plot​ synopsis, http://www.whereelephantsweep.com/inner/production_plot.html ទាញ​យក​ថ្ងៃ​ទី ៤/២/១៤។
ទីដំរីយំ: ឈុត​ទី​១៖

ឈុត​ទី​១៖ 
350px|thumb|ទី​ដំរី​យំ៖ តួ​សម្ដែង សំ និង​តារា
នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៥ ជន​ជាតិ​ខ្មែរ​សញ្ជាតិ​អាមេរិកាំងឈ្មោះ សំ និង​តារាបាន​ត្រឡប់​មក​ទី​ក្រុង​ភ្នំពេញ​វិញ​ដើម្បី​បួស​ជា​សាមណេនៅ​វត្តមួយ​ក្បែរ​ទីក្រុង។ ទំនៀម​ទម្លាប់​ពុទ្ធសាសនា​ខ្មែរ យុវជន​ត្រូវ​បួស​ដើម្បី​សង​គុណ​ឳពុក​ម្ដាយ។ សំ​(ច្រៀង​បទ "Where Your Country Is" ) ធ្លាប់​ទទួល​ទារុណ​កម្មយ៉ាង​យ៉ង់​ឃ្នង​ បាន​រួច​ជីវិត​ពី​សម័យ​ប៉ុល​ពត​ក្នុង​នាម​ជាកងទ័ព​កុមារ។ ឥឡូវ​នេះ​គេ​បាន​ត្រឡប់​មក​មាតុភូមិ​វិញហើយ។ សំ​ទទួល​បាន​ជោគ​ជ័យ​ក្នុង​អាជីព​ចម្រៀង​នៅ​ទី​ក្រុង​ញ៉ូវ​យ៉ក​ ហើយ​បាន​បែក​ពី​តារា​កាល​នៅ​ជំរុំ​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ តែ​ពួក​គេ​បាន​ជួប​គ្នា​វិញ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។ ដោយ​មាន​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពីតារា សំ​បាន​ត្រឡប់​ និង​ភ្ជាប់​​ទៅ​រក​ប្រភព​ដើម​របស់​ខ្លួន ហើយ​រូប​គេ​ត្រូវ​បាន​បញ្ជាក់​ដោយ​តារា​ដែរ​ថា​ការ​វិល​ត្រឡប់​ពី​សហរដ្ឋអាមេរិក ទៅ​កម្ពុជា​វិញ​គឺត្រូវ​ការ​ពេល​វេលា។

សំ​ស្វែង​រក​ការ​លើក​លែង​កំហុស​ដែល​ខ្លួន​មាន​ ដោយ​ការ​ភាវនា​ធម៌​នៅ​ក្នុង​វត្ត​អារាម។ គ្រាមួយ​នោះ​សំ​បានឮ​ការ​បន់​ស្រន់​នាង​ណាវី ជា​មួយ​ប្អូន​ស្រី​បុប្ផា និង​ប្អូន​ប្រុស​ឈ្មោះ​ខាន់ បន់​អំពី​ម្ដាយ​​ ដែល​បាន​ស្លាប់​ទៅ​។ នាង​បុប្ផា​គឺ​ជា​តារា​ចម្រៀង​ល្បី​មួយ​រូប ដែល​ទាញ​ចំណាប់​អារម្មណ៍​របស់​សំ​ ហើយ​សំ​រក​ឃើញ​ថា​ខ្លួន​គាត់​ចាប់​ចិត្ត​លើ​បុប្ផា​ហើយ។

នាង​ណាវី​បាន​ទូល​សួរ​​លោក​ចៅ​អធិការ​អំពី​សាមនេ​រូប​ស​ង្ហា​ឈ្មោះសំ ហើយ​លោក​ចៅ​អធិការ​បាន​និយាយ​ថា​គាត់​ស្គាល់​ឪពុក​ម្ដាយ​សំ ដែល​ជា​អ្នក​សម្ដែង​ល្ខោន​បាសាក់ ហើយ​ពួក​គាត់​បាន​ស្លាប់​នៅ​ជំនាន់​ប៉ុល​ពត។ លោក​ចៅ​អធិការ​បាន​ប្រាប់​ទៅ​ណាវី​ថា សំ​ជា​អ្នក​ចម្រៀង​នៅ​ទីក្រុង​ញ៉ូយ៉ក ហើយ​រូប​គេ​មក​ទី​នេះ​ដើម្បី​សំអាត​ភាព​សៅម្មង​ក្នុង​អារម្មណ៍​របស់​ខ្លួន។ ខាន់​ដែល​ជា​អ្ន​កជំនួញ​ប្រកប​ដោយ​ភាព​សម្លឹង​ខ្ពស់​ក្នុង​រឿង​ឱកាស និង​ជា​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​បុប្ផា​ មាន​បំណង​បង្ហាញ​ដល់​សំ​នូវ​ទឹក​ដម​សំនៀង​របស់​បុប្ផា​ដល់​សំ​ ដោយ​អញ្ជើញ​លោក​ចៅ​អធិការ និង​ព្រះ​សង្ឈ​ដ៏ទៃ​ទៀត​ទៅ​ចម្រើន​ព្រះ​បរិត្ត​នៅ​ក្នុង​ពិធី​ឡើង​គេហដ្ឋាន​ថ្មី​របស់​ខ្លួន។ លុយ​ដែល​រក​បាន​ដោយ​សារ​បុប្ផា ខាន់​ទើប​តែ​ទិញ​បាន​នូវភូមិ​គ្រឹះមួយ​មាន​ទី​ធ្លា​ប្រកប​ដោយ​ផាសុភាព។​ ណាវី​ទាយ​ទុក​ជាមុន​ថា​គឺ​ជា​វាសនា​ដែល​សំ និង​បុប្ផា​នឹង​ត្រូវ​ជា​គូរ​នឹង​គ្នា។
ទីដំរីយំ: ឈុត​ទី​២៖

ឈុត​ទី​២៖ 
350px|thumb|ទី​ដំរី​យំ ត្រង់​ឈុត​ នៅ​ភូមិ​គ្រឹះ​របស់​ខាន់
អង្គរក្ស​របស់​ខាន់​នៅ​យាម​មាត់​របង​ភូមិ​គ្រឹះ ពួក​គេ​ច្រៀង​បទ​រ៉េប "Khan is Our Man" ខណៈ​ដែល​មាន​ព្រះ​សង្ឈ​អញ្ជើញ​មក​ដល់។ សំ និង​ព្រះ​សង្ឈ​ដទៃ​ទៀត​កំពុង​សូត្រ​ធម៌​ចម្រើន​ព្រះ​បរិត្ត​ពិធី​ឡើង​គេហដ្ឋាន​ថ្មី ហើយ​ខាន់​បាន​ប្រាប់​បុប្ផា​ឱ្យ​ច្រៀង​ចម្រៀង​ទៅ​កាន់​ភ្ញៀវ​ចូល​រួម​ទាំង​អស់។ បុប្ផា​ច្រៀង​បទ "The Gate Will Shut" សម្រាប់​សំ ពេល​នោះ​ពួក​គេ​ហាក់​មាន​ទំនាក់​ទំនង​គ្នា និង​លង់​ស្រលាញ់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ សំ​មិន​បាន​ដឹង​ជា​មុន​ថា​ បុប្ផា​បាន​ភ្ជាប់​ពាក្យ​រួច​ទៅ​ហើយ​ជា​មួយ​មិត្ត​ភក្តិ ដែល​ជា​ដៃ​គូរ​រក​ស៊ី​របស់​ខាន់​ឈ្មោះ​វិសាល ដែល​នេះ​​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​ដោយ​មាន​ការ​រៀប​ចំ​ក្នុង​ទំលាប់​របស់​សង្គម​ខ្មែរ។​ សំ​បាន​បញ្ជាក់​ពី​ក្ដី​ស្នេហ៍​របស់​ខ្លួន​តាម​រយៈ​បទ​ចម្រៀង "Whoever Thought" ខណៈ​ដែល​តារាដាស់​តឿន​អំពី​អ្វី​ដែល​សំ​ត្រូវ​ធ្វើ​នៅ​ពេល​ដែល​គេ​ត្រលប់​មក​មាតុភូមិ​វិញ ជា​ជាង​លង់​ស្រឡាញ់​ស្រី​ម្នាក់​នោះ។
ទីដំរីយំ: ឈុត​ទី​៣៖

ឈុត​ទី​៣៖ 
350px|thumb|ទី​ដំរី​យំ ត្រង់​ឈុត​ សំ​សុំ​លោក​គ្រូ​ចៅ​អធិការ​សឹក
ពេល​ត្រឡប់​មក​វត្ត​វិញ សំ​បាន​ស្នើ​សុំ​លោក​ចៅ​អធិការ​វត្ត​ដើម្បី​សឹក។ លោក​ចៅ​អធិការ​មាន​សង្ឈដីការ​ណែនាំ​ថា​វា​មិន​មែន​ជា​ពេល​សមរម្យ​សម្រាប់​ការ​លាចាកសិក្ខាបទនេះ​ឡើយ​ ព្រោះ​ជើង​លេខទាយ​ថា​​មិន​ល្អ ប៉ុន្តែ​តារា​អាច​សឹក​បាន​ ហើយ​អាច​ទៅ​ជួយ​ក្មេង​កំព្រា​តាម​អ្វី​ដែល​គេ​បាន​គ្រោង​ទុក។
ទីដំរីយំ: ឈុត​ទី​៤៖

ឈុត​ទី​៤៖ 
សំ​បាន​ល្មើស​នឹង​សំដី​លោក​ចៅ​អធិការ​ដោយ​លួច​សឹក​ដោយ​ខ្លួន​ឯង (តាម​រយៈ​បទ "What Another Wrong?") ។​ រូប​គេ​បាន​ចង​ចាំ​នូវ​ការ​បង្ខិត​បង្ខំ​ឱ្យ​គេ​ប្រើ​នូវ​អំពើ​ហឹង្សា​ជំនាន់​ខ្មែរ​ក្រហម។ នៅ​ពេល​ដែល​ខាន់​មិន​នៅ សំ​បាន​ត្រឡប់​មក​ជួប​បុប្ផា​នៅ​គេហដ្ឋាន​នោះ​វិញ។​ ពួក​គេ​បាន​ច្រៀង​ជាមួយ​គ្នា។ សំ និង​បុប្ផា​បាន​រួមរក្ស​ជាមួយ​គ្នា​ក្នុង​ផ្ទះ ខណៈ​ដែល​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ពួក​អង្គរក្ស​នាំ​គ្នារ៉េប​បទ "Monk-Turned-To-Playboy"។ សំ និង​បុប្ផា​បាន​រក​ឃើញ​ថា​ពួក​គេ​មាន​ចំណុច​ដូច​គ្នា​ច្រើន។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណនេះ​ក្ដី បុប្ផាក៍​មាន​ការ​សោក​ស្ដាយ​ និង​ភ័យ​ខ្លាច ដែល​បាន​ជ្រុល​ខ្លួន​ជា​មួយ​សំ​ខុស​ប្រពៃណី។ សំ​បាន​ឃើញ​​ស្នែង​ក្របីដែល​ព្យួរ​ក្នុង​ផ្ទះ​ ដូច​ស្នែង​ដែល​ឪពុក​របស់​ខ្លួន​ធ្លាប់​ប្រើ​ផ្លុំ​ហៅ​ដំរី​។ សំ​បាន​ផ្លុំ​​ឱ្យ​បុប្ផា​ស្ដាប់ ហើយ​ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ច្រៀង​បទ​បំពេរ "No Mothers"។ ខាន់មិន​ទាន់​​បាន​ដឹង​រឿង​ស្នេហា​របស់​អ្នក​ទាំង​ពីរ ហើយ​បាន​អញ្ជើញ​សំ​ទៅ​ចូល​រួម​ពិធី​របស់​ព្រះ​អង្គ​ម្ចាស់​មួយ ដែល​មាន​បុប្ផា​ជា​អ្នក​សម្ដែង​ជូន។ ខាន់​មាន​ជំនឿ​ថា​នេះ​ជា​ការ​សាង​ជំនឿ​ចិត្ត​របស់​សំ​ឱ្យ​យល់​ថា​បុប្ផា​នឹង​ទទួល​បាន​ជោគ​ជ័យ​ក្នុង​វិស័យ​បទ​ចម្រៀង។​
ទីដំរីយំ: ឈុត​ទី​៥៖

ឈុត​ទី​៥៖ 
សំ​ឃើញ​តារា​សំណាក់​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​នា​មាត់​ស្ទឹង​មួយ​ ពួក​គេ​បាន​រួម​គ្នា​ទម្លាយ​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់​តាម​រយៈ​បទ "The Place I want To Stay" ដោយ​តារា​ជា​អ្នក​ផ្លុំ​ខ្លុយ។ សំ​សួរ​ថា​តើ​គេ​អាច​យក​បុប្ផា​ទៅ​ទី​នោះ​បាន​ឬ​អត់។ តារា​វាយ​ប្រហារ​អត្តចរិតមិន​ចេះ​ប្រយ័ត្ន​ប្រយែង​របស់​សំ​តាម​រយៈ​បទ "Lost & Found" ហើយ​សំ​ក៍ទទួល​ស្គាល់​នូវ​អារម្មណ៍​កណ្ដោច​កណ្ដែង​របស់​ខ្លួន​ដែរ។ តារា​អញ្ជើញ​សំ​ទៅ​សំណេះ​សំណាល​ជា​មួយ​ក្មេងៗ​កំព្រា​ នៅ​ទី​កន្លែង​ដែល​ខ្លួន​ធ្វើ​ការ ហើយ​សំ​ក៍​យល់​ព្រម​នូវ​ការ​អញ្ជើញ​នេះ។
ទីដំរីយំ: ឈុតទី​៦៖

ឈុតទី​៦៖ 
នៅ​គេហដ្ឋាន​របស់​ព្រះ​អង្គម្ចាស់ អង្គរក្ស​របស់​ខាន់​ច្រៀង​បទ​រ៉េប "The Prince"។ សំ និង​បុប្ផា​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្នើ​ឱ្យ​ច្រៀង​រួម​គ្នា​នូវ​ចម្រៀង "Duet of Tum Teav" ដែល​យក​លំនាំ​តាម​​ស្នាដៃ​កំណាព្យ​បែប​បុរាណ​ រឿងទុំទាវ។ តារា​ក៍​ចូល​រួម​ក្នុង​ការ​សម្ដែង​នោះ​ដែរ​ជា​មួយ​នឹង​គ្រូ​ខ្លុយ​របស់​គាត់។ ខាន់​ និង​វិសាល​ក្រេវ​ក្រោធ​យ៉ាង​ខ្លះ​នៅ​ពេល​ដែល​សំ និង​បុប្ផា​បង្ហាញ​ពី​ក្ដី​ស្នេហា​របស់​ខ្លួន​តាម​រយៈ​បទ​ចម្រៀង​។ ខាន់​ព្យាយាម​បញ្ឈប់​ពួក​គេ តែ​ត្រូវ​បាន​រាំង​ស្កាត់​ដោយ​ណាវី ពី​ព្រោះ​ពួក​គេ​កំពុង​នៅ​ក្នុង​ពិធី​ដែល​មាន​វត្តមាន​របស់​ព្រះ​អង្គម្ចាស់។  ព្រះ​អង្គម្ចាស់​ដែល​នៅ​ចាំ​ឪពុក​ម្ដាយ​របស់​សំ​ កាល​ដែល​ពួក​គាត់​ធ្លាប់​បាន​សម្ដែង​ថ្វាយ​នៅមុន​សម័យ​ប៉ុល​ពត បាន​ចាប់​អារម្មណ៍​ឃើញ​សំ​ និង​បុប្ផា​ជា​មនុស្ស​ប្រកប​ដោយ​មន្ដ​ស្នេហ៍។ ខាន់​ទាញ​ដៃ​បុប្ផា​ចេញ ហើយ​ក៍​ចាប់​ផ្ដើម​មាន​ហឹង្សា​កើត​ឡើង ខណៈ​ដែល​សំ​ព្យាយាម​ការ​ពារ​បុប្ផា។ ព្រះ​អង្គម្ចាស់​ក៍​ទត​នូវ​ពួក​គេ​ទាំង​បី​ច្រៀង "A Strange Family" បុប្ផា​ប្រកែក និង​​បរិហា​អំពី​បង​ប្រុស​របស់​ខ្លួន ចំណែក​ណាវីជជែក​ជា​មួយ​ខាន់​ឱ្យ​គិត​គូរ​ឡើង​វិញ​នូវ​ការ​រៀប​ចំ​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​នេះ តែ​ខាន់​ព្យាយាម​ការពារ​នូវ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​នេះ។
ទីដំរីយំ: ឈុត​ទី​៧៖

ឈុត​ទី​៧៖ 
នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​តារា សំ​ និង​បុប្ផា​បាន​សច្ចា​នូវ​ក្ដី​ស្នេហា​របស់​ខ្លួន​ទៅ​វិញ​ទៅ​មកក្នុង​បទ "Spiritual Vows"​។ ខាន់​មាន​គម្រោង​បញ្ជោតបុប្ផា​ដើម្បី​មក​រៀបការ​ជា​មួយ​វិសាល​ ដោយ​កុហក​ថា​ណាវី​មាន​ជម្ងឺ​ជា​ទម្ងន់ បង្ខំ​ចិត្ត​ត្រូវ​តែ​ឱ្យ​បុប្ផា​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ។ សំ​ដឹង​ថា​ខាន់​មិន​គួរ​ឱ្យ​ទុក​ចិត្ត​ក៍​សុំ​រួម​ដំណើរ​ជាមួយ​បុប្ផា​ដើម្បី​ការពារ​នាង តែ​បុប្ផាមិន​ស្ដាប់​តាម​ហើយ​បដិសេធ។ នាង​នៅ​តែ​ខ្លាច​ឥទ្ធិពល​របស់​ខាន់ រី​ឯ​សំ​មាន​ភាព​ឈឈ​ចាប់ និង​ខឹង​នូវ​ការ​បដិសេធ​នេះ។
ទីដំរីយំ: ឈុត​ទី​៨៖

ឈុត​ទី​៨៖ 
សំ និង​តារា​អង្គុយ​ផឹក​នៅ​ហាង​ផឹក​ស៊ី​មួយ ដែល​ពេល​នោះ​នារី​ស្រាបៀ​បាន​សម្ដែង​បទ "All Night Long"។ ខណៈ​នោះ​ខាន់​បាន​វាយ​បុប្ផា​ ព្រោះ​នាង​ទៅ​ជួប​សំ ដោយ​បាន​ច្រៀង​បទ "Erase Me" ។ សំ​រំសាយ​កំហឹង​របស់​ខ្លួន​តាម​រយៈ​បទ "Forget" ក្នុង​ពេល​ដែល​ខ្លួន​កំពុង​ជប់​លាង​នៅ​ក្លិប។ ជាមួយ​នឹង​ភាព​ឈឺ​ចាប់ សំ​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ហាង​ផឹក​ស៊ី​ជាមួយនារី​ស្រាបៀ ABC ។ ដោយ​មាន​ការ​យល់​ព្រម​ពី​ណាវី បុប្ផា​បញ្ជុះ​បញ្ជូល​អង្គរក្ស​របស់​ខាន់​ហើយ​លួច​រត់​ចេញ​ពី​ផ្ទះ។ ណាវី​ច្រៀង​បទ "What Could I Tell Her?" ហើយ​បង​ប្អូន​ស្រី​ទាំង​ពីរ​បាន​ច្រៀង "Forget & Party"។
ទីដំរីយំ: ឈុត​ទី​៩៖

ឈុត​ទី​៩៖ 
សំ​គេង​ជា​មួយ​នារី​ស្រាបៀ ABC ហើយ​នាង​បាន​បង្ហើរ​សំនៀង​ម្ដង​ទៀត​នូវ​បទ "All Night Long"។
ទីដំរីយំ: ឈុត​ទី​១០៖

ឈុត​ទី​១០៖ 
សំ​ឃើញ​តារា​នៅ​តំបន់​ជន​បទ​មួយ​ ដែល​ជា​ទី​របស់​តារា​រៀន​ផ្លុំ​ខ្លុយ​ជា​មួយ​គ្រូ​នូវ​បទ "Just one Leaf" ។​ លោក​គ្រូ​បង្រៀន​ខ្លុយ​ឃើញ​សំ​ប្រកប​ដោយ​ភាព​អស់​សង្ឈឹម គាត់​ចាប់​ផ្ដើម​ច្រៀង "Our Land's Compassion" ដើម្បី​ជួយ​ឱ្យ​សំ​រម្លឹក​មក​វិញ​នូវ​ដួង​ព្រលឹង​នៃ​ប្រទេស​របស់​គាត់​តាម​រយៈ​ក្ដី​ចង់​ចាំ​ដ៍​រីក​រាយ​ ហើយ​ដើម្បី​ឱ្យ​រូប​គេ​អាច​អភ័យ​ទោស​ឱ្យ​ខ្លួន​ឯង​ផង។ ក្នុង​បទ "Spirit Dance" គ្រូ​បង្ហាត់​ខ្លុយ​ជម្រុញ​ឱ្យ​សំ​អាច​ជ្រះ​ស្រឡះ​ឡើង​វិញ​នៅ​ពេល​ដែល​សំ​បាន​ស្រម៉ៃឃើញ​ខ្លួន​ឯង​កាល​ពី​ក្មេង​ ដែល​សម្ដែង​ល្ខោន​បាសាក់​ជាមួយ​គ្រួសារ​របស់​គាត់​នៅ​ជនបទ។
ទីដំរីយំ: ឈុត​ទី​១១៖

ឈុត​ទី​១១៖ 
អង្គរក្ស​របស់​ខាន់​រ៉េបបទ​ "This Wedding" នៅ​ពេល​ដែល​សំ​ និង​តារា​ចូល​មក​រក​បុប្ផា​កំឡុង​ពេល​ដែល​ពិធី​មង្គល​ការ​ចាប់​ផ្ដើម។ ក្នុង​បទ "I Took Her in My Arms" ណាវី​ប្រាប់​សំ​ឱ្យ​ដឹង​ថា​បុប្ផា​បាន​រត់​ចោល​រោង​ការ​ ហើយ​កំពុង​លាក់​ខ្លួន តែ​នាង​បាន​ទុក​របស់​អនុសាវរីយ៍​ឱ្យ​គេ។ ខាន់​ឃើញ​សំ និង​តារា​និយាយ​ជាមួយ​ណាវី ពេល​នោះ​ការ​ប្រទុស្ដរាយ​ក៍​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ឡើង ដោយ​គេ​បាន​បញ្ជា​ឱ្យ​អង្គរក្ស​សម្លាប់​សំ។ តារា​បាន​ចូល​ទៅ​រង​ជំនួស​ធ្វើ​ឱ្យ​រូប​គេ​មាន​របួស។ សំ និង​តារា​រួម​គ្នា​ច្រៀង​ម្ដង​ទៀត​បទ "Where You Country Is" ហើយ​តារា​ស្លាប់​លើ​ដៃ​សំ​។