សុវណ្ណភូមិ: Insular អាស៊ីអាគ្នេយ៍

Insular អាស៊ីអាគ្នេយ៍ 
រូបភាពតូច| The Golden Chersonese - ព័ត៌មានលម្អិតពីផែនទីទី ១១ នៃអាស៊ី (អាស៊ីអាគ្នេយ៍) ។ ព័ត៌មានលម្អិតពី Nicolaus Germanus '1467 ច្បាប់ចម្លងនៃផែនទីពី ភូមិសាស្ត្រ របស់ Ptolemy ដែលបង្ហាញពី Golden Chersonese ពោលគឺឧបទ្វីបម៉ាឡេ។ បន្ទាត់ផ្តេកតំណាងឱ្យ ខ្សែអេក្វាទ័រ ដែលត្រូវបានដាក់ខុសនៅភាគខាងជើង ដោយសារតែវាត្រូវបានគណនាពី តំបន់ត្រូពិក 
តម្រុយមួយសំដៅទៅលើឧបទ្វីបម៉ាឡេបានមកពី <i id="mwAUU">ភូមិសាស្ត្រ</i> របស់ Claudius Ptolemy ដែលហៅវាថា Golden Chersonese (តាមព្យញ្ជនៈ 'Golden Peninsula') ដែលបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ពីទីតាំងនោះនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍។ 

ពាក្យ សុវណ៌ភូមិ('ដីមាស') ត្រូវបានគេគិតជាទូទៅថាសំដៅទៅលើឧបទ្វីបអាស៊ីអាគ្នេយ៍ រួមទាំងភូមាខាងក្រោម និង ឧបទ្វីបម៉ាឡេ ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ មានពាក្យដែលសំដៅលើមាសមួយទៀតគឺ សុវណ៌ទ្វិប (កោះមាស ឬឧបទ្វីប ដែល "-ទ្វិប" អាចសំដៅលើ ឧបទ្វីប ឬ កោះ មួយ)  ដែលអាចត្រូវនឹង ប្រជុំកោះឥណ្ឌូនេស៊ី ជាពិសេស កោះស៊ូម៉ាត្រា ។  ពាក្យទាំងពីរអាចសំដៅទៅលើនគរឆ្នេរ ឬកោះដ៏មានឥទ្ធិពលមួយក្នុង ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី បច្ចុប្បន្ន ដែលប្រហែលជាផ្តោតលើ កោះស៊ូម៉ាត្រា ឬ ជ្វា ។ នេះ​ត្រូវ​នឹង​តំបន់​ផលិត​មាស​ដែល​គេ​ស្គាល់​ជា​ប្រពៃណី​នៅ ​តំបន់​ខ្ពង់រាប Minangkabau ក្នុង ​ភ្នំ Barisan កោះ​ស៊ូម៉ាត្រា និង​ខាង​ក្នុង Borneo ។  អត្ថបទឥណ្ឌាសតវត្សទីប្រាំបី Samaraiccakaha ពិពណ៌នាអំពីការធ្វើដំណើរតាមសមុទ្រទៅកាន់ សុវណ៌ទ្វិបនិងការធ្វើឥដ្ឋពីខ្សាច់មាស ដែលពួកគេបានចារឹកឈ្មោះ " dharana" ។ Dube, 2003: 6 ទាំង​នេះ​ចង្អុល​បង្ហាញ​ទៅ​ទិស​ខាង​លិច​នៃ​តំបន់​ឥណ្ឌូណេស៊ី​អាគ្នេយ៍ ជាពិសេស​កោះ​ស៊ូម៉ាត្រា ឧបទ្វីប​ម៉ាឡេ បូណេអូ និង​ជ្វា។

ដោយទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីទីតាំងយុទ្ធសាស្ត្ររបស់ខ្លួននៅលើ ច្រកសមុទ្រតូចចង្អៀតនៃម៉ាឡាកា ទ្រឹស្ដីអ៊ីសូឡង់បានអះអាងថា ក្រៅពីការផលិតមាសពិតប្រាកដ វាក៏អាចផ្អែកលើសក្ដានុពលរបស់នគរសម្រាប់អំណាច និងទ្រព្យសម្បត្តិ (ដូច្នេះ "ដីមាស") ជាមជ្ឈមណ្ឌលសម្រាប់ ពាណិជ្ជកម្មតាមសមុទ្រត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរពីការពិពណ៌នាមិនច្បាស់លាស់នៃអ្នកធ្វើធម្មយាត្រាចិនសហសម័យទៅកាន់ប្រទេសឥណ្ឌា។ ព្រះរាជាណាចក្រ​ដែល​គេ​ហៅថា​ជា​មជ្ឈមណ្ឌល​ពាណិជ្ជកម្ម​តាម​សមុទ្រ​រវាង​ចិន​និង​ឥណ្ឌា​គឺ ស្រីវិជ័យ ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារតែ ប្រព័ន្ធសរសេររបស់ចិន ការបកស្រាយនៃប្រភពប្រវត្តិសាស្ត្រចិនគឺផ្អែកលើការឆ្លើយឆ្លងគ្នានៃ ideograms - និងសមមូល តាមសូរសព្ទ ដែលអាចធ្វើបានរបស់ពួកគេ ជាមួយនឹងនាមត្រកូលដែលគេស្គាល់នៅក្នុងអរិយធម៌ អាស៊ីអាគ្នេយ៍ បុរាណ។ Hendrik Kern បានសន្និដ្ឋានថា កោះស៊ូម៉ាត្រា គឺជា សុវណ៌ទ្វិប ដែលបានរៀបរាប់នៅក្នុងអត្ថបទហិណ្ឌូបុរាណនិងកោះ Chryse ដែលបានរៀបរាប់នៅក្នុង <i id="mwAW4">Periplus នៃសមុទ្រ Erythraean</i> និងដោយ Rufius Festus Avienius ។ H. Kern, "Java en het Goudeiland Volgens de Oudste Berichten", Bijdragen tot de Taal-, Land- en Volkenkunde van Nederlandsch-Indië, Volume 16, 1869, pp.638-648.; See also Gabriel Ferrand, "Suvarņadvīpa", in L'empire sumatranais de Crivijaya, Paris, Imprimerie nationale, 1922, p.121-134.

អ្នកធម្មយាត្រាចិន និងជាអ្នកប្រាជ្ញព្រះពុទ្ធសាសនា យីជីង (義淨) បានទៅលេងនគរ ស្រីវិជ័យនៅលើ កោះស៊ូម៉ាត្រា ក្នុងឆ្នាំ ៦៧២ ហើយកំណត់អត្តសញ្ញាណវាជាមួយ សុវណ៌ទ្វិប  កោះមាស (金洲jin-zhou )។ “Yi-tsing designates this country both under the name of Fo-che and Che-li-fo-che; he twice calls it 金洲 kin-tcheou "the island of gold": "金洲 kin-tcheou [Jinzhou] exactly embraces Suvarna-dvipa.” Gabriel Ferrand, « Le royaume de Çrivijaya », Journal Asiatique, tome xiv, Juillet-Août 1919, p.155, citing Edouard Chavannes, Mémoire composé à l'époque de la grande dynastie T'ang sur les religieux éminents: qui allèrent chercher la loi dans les pays d'Occident, par I-Tsing (Memoire composed in the time of the Great T'ang dynasty on the eminent religious who went to seek the Law in the countries of the West, by Yijing), Paris, E. Leroux 1894, pp.179, 181, 186; I-ching, Chinese Monks in India: Biography of Eminent Monks who went to the Western World in search of the Law during the Great T'ang Dynasty, translated by Latika Lahiri, Delhi, Motilal Banarsidass, 1986, pp.120, 137.

ការបកស្រាយកំណត់ត្រាការធ្វើដំណើរដំបូងមិនតែងតែងាយស្រួលនោះទេ។ ទូតជ្វាប្រចាំនៅប្រទេសចិនក្នុងឆ្នាំ 860 និង 873 នៃគ.ស. សំដៅលើកោះជ្វាថាសម្បូរដោយមាស ទោះបីជាការពិតវាគ្មានក៏ដោយ។ ជនជាតិជ្វាត្រូវនាំចូលមាសពីប្រទេសជិតខាង កោះស៊ូម៉ាត្រា ឧបទ្វីបម៉ាឡេ ឬកោះ បនេអូ ជាកន្លែងដែលមាសនៅតែត្រូវបានគេជីកយកក្នុងសតវត្សទី 19 និងកន្លែងដែលកន្លែងជីករ៉ែបុរាណស្ថិតនៅ។ Colless, 1975; Miksic, 1999: 19; Manning et al., 1980 ទោះបីជាកោះជ្វាមិនមានមាសរបស់ខ្លួនក៏ដោយ ក៏អត្ថបទបានធ្វើការយោងជាញឹកញាប់ចំពោះអត្ថិភាពនៃជាងមាស ហើយវាច្បាស់ណាស់ពីភស្តុតាងខាងបុរាណវត្ថុដូចជា Wonoboyo Hoard ដែលថាវប្បធម៌នេះបានអភិវឌ្ឍបច្ចេកវិទ្យាការងារមាសដ៏ទំនើប ដែលពឹងផ្អែកលើ ការនាំចូលលោហៈធាតុក្នុងបរិមាណច្រើន។ Wahyono Martowikrido, 1994; 1999
ស្តាំ|រូបភាពតូច| សិលាចារឹក Padang Roco ចុះថ្ងៃទី 1286 ពីកោះស៊ូម៉ាត្រា បានរៀបរាប់អំពីរូបសំណាករបស់ អមោឃបស លោកេស្វរ ដែលយកពី Bhumi Jawa ទៅ សុវណ៌ភូមិ(កោះស៊ូម៉ាត្រា) ដើម្បីសាងសង់នៅ ធម៌ស្រ័យ។
សិលាចារឹក Padang Roco នៃគ.ស ១២៨៦ ចែងថា រូបព្រះពុទ្ធ អមោឃបស លោកេស្វរ ត្រូវបាននាំយកទៅកាន់ ធម៌ស្រ័យ នៅលើភ្នំ Batang Hari - ទន្លេ Jambi - ត្រូវបានដឹកជញ្ជូនពី Bhumi Java (ជ្វា) ទៅ សុវណ៌ភូមិ (កោះស៊ូម៉ាត្រា) ហើយត្រូវបានសាងសង់តាមលំដាប់លំដោយ។ អ្នកគ្រប់គ្រងជនជាតិជ្វា Kertanegara : សិលាចារឹកកំណត់អត្តសញ្ញាណកោះស៊ូម៉ាត្រាយ៉ាងច្បាស់ថាជា សុវណ៌ភូមិ។ Gabriel Ferrand, "Suvarņadvīpa", in L'empire sumatranais de Crivijaya, Paris, Imprimerie nationale, 1922, p.123-125; See also George Coedès, Les états hindouisés d'Indochine et d'Indonésie, Paris, De Boccard, 1948, p.337.