ម្កុដ: និរុត្តិសាស្ត្រ និងប្រភពដើម

និរុត្តិសាស្ត្រ និងប្រភពដើម 
ស្តាំ|រូបភាពតូច| Lalitavistara bas-relief នៃ Borobudur ពិពណ៌នាអំពី ទេវ (ព្រះ) ពាក់ ជតាមកុត រីករាយក្នុងការស្តាប់ ព្រះធម៌, ជ្វាសតវត្សទី 9 ។
មកុដនៅក្នុងទម្រង់ផ្សេងៗរបស់វា មានដើមកំណើតជាអាវធំតំណាងឱ្យ ជដាមកុដ សក់រួញរបស់ ascetic បង្កើតជារាងមកុដ ដែលជារឿយៗត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងរូបតំណាងរបស់ ព្រះសិវៈ និង អវលោកេស្វរ ។   ដល់វេននៃសហវត្សទី 1 សាសនាហិណ្ឌូ-ពុទ្ធសាសនានៃអរិយធម៌ធម៌ដែលផុសចេញពីឧបទ្វីបឥណ្ឌាត្រូវបានស្រូប និងទទួលយកដោយ ព្រះរាជាណាចក្រឥណ្ឌា នៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍។ ពីដីសណ្ដទន្លេមេគង្គ ដល់ឆ្នេរភាគកណ្តាលវៀតណាម ពីកោះជ្វា ដល់កោះស៊ូម៉ាត្រា និងឧបទ្វីបម៉ាឡេ។ ក្រោយមក ភាសាសំស្រ្កឹត បានធ្វើឡើងនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ដោយចាប់ដៃគ្នាជាមួយការទទួលយកនូវគោលគំនិតហិណ្ឌូ-ពុទ្ធសាសនានៃការគ្រប់គ្រង។ ចំនួនពាក្យសំស្រ្កឹតស្វែងរកវិធីរបស់ពួកគេទៅជាភាសាក្នុងស្រុកក្នុងតំបន់។ ពាក្យ បាលី / សំស្រ្កឹត មកុដ ត្រូវបានអនុម័តដោយស្មោះត្រង់ជា មកុត នៅក្នុង ភាសា ជ្វា និងបាលី ដើម្បីពណ៌នាអំពីរាជមកុដ ហើយបកប្រែជា ភាសាចាវី ៖ مهکوتا និង mahkota ជា ភាសាម៉ាឡេ និង ឥណ្ឌូនេស៊ី ។  ខ្មែរ (  ), ភូមា ម៉ាកៀក( ) និង មងគុត (មងគុត  ) មកពីពាក្យដដែល។ ខណៈ​ដែល ​ឆដា ​ថៃ ( ) មានប្រភពមកពីភាសាបាលី/សំស្ក្រឹត ជដា។

 កម្ពុជា។ 
រូបភាពតូច| ក្រុមនារីដែលមានមកុដអប្សរាក្នុងទិដ្ឋភាពចំហៀង មកុដ ដែលបង្ហាញនៅលើវិចិត្រសាលភាគខាងត្បូងនៃ ប្រាសាទអង្គរវត្ត សតវត្សទី 12 ។
រូបភាពតូច| តួ​ស្រី​អង្គុយ​ជាមួយ​មកុដ​រាង​ទោល​ខ្ពស់​ដែល​បង្ហាញ​នៅ​វិចិត្រសាល​ខាង​ត្បូង​នៃ​ប្រាសាទ ​អង្គរវត្ត ​សតវត្សរ៍​ទី ១២។
ម្កុដ ​មាន​ច្រើន​ប្រភេទ​ដែល​គេ​ប្រើ​ក្នុង​ទំនៀម​ទម្លាប់​ខ្មែរ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ខ្លួន។ ម្កុដ ភាគច្រើនប្រើសម្រាប់អាទិទេព ហិណ្ឌូ និងស្តេចដែលកាន់សាសនាហិណ្ឌូតំណាងឱ្យ ភ្នំព្រះសុមេរុ ឬ ប្រាង្គ ចំណែកឯសម្រាប់ពុទ្ធសាសនិក ម្កុដ មានកម្ពស់ខ្ពស់ជាងជាមួយនឹងស្តូបតែមួយ បង្ហាញ ចេតិយ (ចេតិយព្រះពុទ្ធ)។ នៅក្នុង របាំព្រះរាជទ្រព្យកម្ពុជា មកុដដែលពាក់ដោយតួអង្គបុរសដែលមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ត្រូវបានគេហៅថា ម្កុដក្សត្រ និង ម្កុដក្សត្រី សម្រាប់តួអង្គស្រី។

 ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី 
ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី ជាពិសេសកោះស៊ូម៉ាត្រា កោះជ្វា និងកោះបាលីបានប្រកាន់យកនូវគោលគំនិតបែបហិណ្ឌូ-ពុទ្ធសាសនានៃការគ្រងរាជ្យនៅដើមសតវត្សទី៤នៃគ.ស។ ដូច្នេះពាក្យ មកុត ត្រូវបានខ្ចីទៅជា ភាសាកាវិ ឬ ជ្វាបុរាណ ដែលក្រោយមកក្លាយជាបុព្វបុរសនៃភាសា ជ្វា និង Balinese សម័យទំនើប។ នៅកោះស៊ូម៉ាត្រា ពាក្យ ម៉ាឡេចាស់ ក៏បានទទួលយក មកុត ហើយប្រែទៅជា mahkota ជាភាសាម៉ាឡេទំនើប និងឥណ្ឌូនេស៊ី។ ជដាម្កុដ ហិណ្ឌូ-ពុទ្ធសាសនាជ្វាបុរាណ បង្ហាញឱ្យឃើញពីចំនួនរូបចម្លាក់ និង ចម្លាក់លៀន ស្រាលនៃសតវត្សន៍ទី 9 នៅកោះជ្វា ដូចជា Mendut, Borobudur និង Prambanan ។ គំរូ មកុត របស់ជនជាតិជ្វាគឺត្រូវបានយកគំរូតាមដោយស្មោះត្រង់ជាងមកុដរបស់ឥណ្ឌាបុរាណ ដែលមាន ចាម៉ាង ឬ ស៊ីហ្គឺរ ឌីយ៉ាដ ឬ តៃរ៉ា ពាក់នៅលើថ្ងាសរុំជុំវិញក្បាល ខណៈដែលសក់ត្រូវបានរៀបចំជាប៊ុនខ្ពស់ តុបតែងដោយចិញ្ចៀនមាសសម្រាប់ចងសក់។ និងគ្រឿងលម្អមាសមួយចំនួនទៀត។
រូបភាពតូច| Mahkota Kutai ដែលជាមកុដមាសរបស់ Kutai Kartanegara Sultanate យកគំរូតាមរចនាប័ទ្មមកុតជ្វា។
មកុដ មកុត របស់ ជ្វា ឥឡូវ​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រើ​ប្រាស់​ក្នុង​ការ​សម្តែង​របាំ Wayang wong ប្រពៃណី។ មកុដ​បាលី​ក៏​ត្រូវ​បាន​យក​គំរូ​តាម​មកុដ​នៃ​រចនាប័ទ្ម​ជ្វា​ដែរ។ Makuta Binokasih Sanghyang Pake គឺជាមកុដមាសនៃរចនាបថបុរាណ មកុតជ្វា ដែលដើមឡើយជាមកុដនៃ ព្រះរាជាណាចក្រ Sunda ហើយបានក្លាយជារាជវង្សនៃ នគរ Sumedang Larang ។ មកុដរាជវង្ស Kutai Kartanegara Sultanate ត្រូវបានរចនាឡើងតាមរចនាបថជ្វាបុរាណ ដែលស្រដៀងនឹងមកុដរបស់ស្តេចនៅក្នុងការសម្តែងរបស់ Wayang wong ( Wayang orang ) នៅកោះជ្វា។

 ម៉ាឡេស៊ី 
នៅប្រទេសម៉ាឡេស៊ី មកុដ មកុត ត្រូវបានប្រើនៅក្នុងរបាំប្រពៃណី មេណោរ៉ា ដែលត្រូវបានអនុវត្តជាចម្បងនៅក្នុងរដ្ឋភាគខាងជើងនៃប្រទេសម៉ាឡេស៊ី។ តួអង្គ មេណោរ៉ា ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា មេណោរ៉ា ពាក់ មកុត ដែលជាប្រភេទមកុដខ្ពស់ធ្វើពីលោហៈទន់។ នៅ​ក្នុង​ភាសា​ម៉ាឡេ មកុដ​ប្រភេទ​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ថា kecopong ជំនួស​ឲ្យ​ពាក្យ​ម៉ាឡេ​ធម្មតា​សម្រាប់​មកុដ គឺ mahkota ។ មកុត នេះមាន 16 ជ្រុងរាងមូលបញ្ឈរ ជាមួយនឹង pom-poms ក៏ដូចជាត្រចៀកចង្អុល និងក្រវិលតុបតែង។ 

 មីយ៉ាន់ម៉ា 
រូបភាពតូច| រូបព្រះពុទ្ធមហាមុនី នៅទីក្រុង Mandalay ត្រូវបានពាក់មកុដដោយត្បូងមរកតដែលធ្វើពីត្បូងពេជ្រ ត្បូងទទឹម និងត្បូងកណ្តៀង។
នៅក្នុងអាណាចក្រភូមាមុនសម័យអាណានិគម ម៉ាគៀក គឺជាអត្ថបទមួយក្នុងចំណោមប្រាំនៃគ្រឿងរាជវង្សដែលប្រើក្នុងពិធីអភិសេក។ ម៉ាគៀក ក៏ពាក់មកុដរូបព្រះពុទ្ធដ៏លេចធ្លោផងដែរ។ ទម្រង់ ម៉ាគៀក នៃ hti ដែលជាឆ័ត្រដែល មកុដវត្តភូមា មានប្រាំបួនថ្នាក់។  នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ភូមា​សម័យ​ទំនើប ក្បាច់​រាំ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ពាក់​ដោយ​អ្នក​រាំ​នៅ​ពេល​សម្តែង ​របាំ​ភូមា ​បុរាណ។

 ប្រទេសថៃ 
នៅប្រទេសថៃ គេស្គាល់ឈ្មោះពីរគឺ ចដា និង មងគុត ហើយមានរូបរាងខ្ពស់ ចង្អុល ខុសប្លែកពីគេ ដែលប្រហែលជាបានមកពី លំផក ដែលជាក្បាលក្រណាត់ចង្អុល មានដើមកំណើតពែរ្ស ក្នុង សម័យអយុធ្យា ។  ក្នុង​ប្រពៃណី​របាំ​បុរាណ​ថៃ​នៃ ​ខុន និង​ទម្រង់​ផ្សេងៗ​នៃ ​ឡាខុន ចដា ​ត្រូវ​បាន​ពាក់​ដោយ​តួអង្គ​បុរស​ក្នុង​ឋានៈ​រាជវង្ស ចំណែក ​មងគុត ​វិញ​គឺ​ពាក់​ដោយ​ស្ត្រី។ ចដា និង មងគុត មានច្រើនប្រភេទ ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីស្ថានភាពរបស់អ្នកពាក់ ក៏ដូចជាឱកាសផងដែរ។ ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ទេវៈ មងគុត ​តែងតែ​លេច​ឡើង​ក្នុង​រូប​តំណាង​របស់​ព្រះពុទ្ធ និង​ក្នុង​ការ​បង្ហាញ​សិល្បៈ​នៃ ​ទេវតា (ទេវៈ) ។ ជានិមិត្តរូបនៃរាជាណាចក្រ មហាមកុដនៃជ័យជំនះ ( ព្រះមហាភិឆៃ មងគុត , ព្រះមហាវិជ័យម្កុដ ) បង្កើតបានជាផ្នែកនៃ រាជសម្បត្តិរបស់ប្រទេសថៃ ។

 ប្រពៃណីផ្សេងទៀត។ 
មកុដស្រដៀងគ្នានេះត្រូវបានគេពាក់ម្តងម្កាលនៅក្នុងរបាំប្រពៃណី ចំប៉ា អប្សរា ហើយជួនកាលត្រូវបានពាក់ជាផ្នែកនៃសំលៀកបំពាក់ពិធីបុណ្យ។