បក្សីចាំក្រុង: កត្តញ្ញូ

កត្តញ្ញូ
ក្នុង​ប្រវត្ដិ​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ ​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​ទី​១៩​ ​ពង្សាវតា​របស់​សម្ដេច​វាំង​ជួន​បាន​កត់ត្រា​បន្ដ​ទៅ​ទៀត​ថា​ តាគហេ ​និង​យាយ​លក្ខណ៍​ ​បាន​មាន​អាយុជីវិត​វែង​យឺនយូរ​ ​ហើយ​បាន​ស្លាប់​បន្ដបន្ទាប់​គ្នា​ដោយសារ​ជរា​ព្យាធិ។​ ​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​បាន​ធ្វើ​ពិធីបុណ្យ​ ​យ៉ាង​ធំ​អឹកធឹក​បូជាសព​បញ្ជូន​កុសល​ដល់​អ្នក​មាន​គុណ​ទាំង​ពីរ។​ ​ព្រះ​អង្គ​យក​អដ្ឋិធាតុ​តា​គហេ​ ​ទៅ​តម្កល់​ទុក​ក្នុង​ស្ដូប​មួយ​ធំ​ស្អាត​ ​នៅ​ទួល​ជ្រៃ​ជិត​វត្ដ​វិហារសួគ៌​ ​ដែល​ជា​កន្លែង​ព្រះ​អង្គ​ធ្លាប់​បាន​ប្រើ​ពាក្យ​លេងសើច​មិន​សមរម្យ​ចំពោះ​ រូប​លោកតា​គហេ​ ​កន្លែង​នោះ​បាន​ជាប់​ឈ្មោះ​រហូត​មក​ថា​ ​ទួល​គហេ។ ធាតុ​យាយ​លក្ខណ៍​ព្រះ​អង្គ​យក​ទៅ​តម្កល់​ទុក្ខ​ក្នុង​ប្រាសាទ​បាគោ​ ​ដែល​ជា​ភូមិកំណើត​របស់​គាត់។​

តែបើ​តាម​ពង្សាវតារ​វត្ដ​កោកកាក​ ​តា​គហេ​ត្រូវ​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ប្រហារ​ជីវិត​ ​ដើម្បី​គោរព​ទៅ​តាម​ពាក្យ​សច្ចៈ​ដែល​កាលពី​នៅ​កុមារ​ ​ព្រះ​អង្គ​ធ្លាប់​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា​​បើ​បាន​ឡើង​សោយរាជ្យ​មែន​ ​ព្រះ​អង្គ​នឹង​កាប់​តា​គហេ​ធ្វើបុណ្យ។​ ក្រោយ​ដែល​បាន​សម្លាប់​តា​គហេ ​ហើយ​បក្សីចាំក្រុង​ក៏​រៀបចំ​ធ្វើបុណ្យ​ជូន​គាត់​យ៉ាង​ធំ​ឱឡារិកជាទី​បំផុត។​

រីឯ​ពង្សាវតារ​វត្ដ​ទឹកវិល​បាន​សរសេរ​ថា​ ​កាលនោះ​តា​គហេ​បាន​អាយុ ​៩១​ ឆ្នាំ​ ​មាន​ជំងឺ​ ​ហើយ​ក៏​ធ្វើ​មរណកាល​ទៅ។​ ​បក្សីចាំក្រុង​ដែល​នៅ​នឹក​ចាំ​ពាក្យ​សម្ដី​និយាយ​លេង​ថា​ ​កាប់​តា​ធ្វើបុណ្យ​ កាលណា​បាន​ឡើង​ធ្វើ​ស្ដេច​ ​បាន​យក​ព្រះ​ខ័ន​ទៅ​អូស​លើ​សាកសព​គាត់​បង្គ្រប់​កិច្ច​ឲ្យ​សម​ស្រប​ទៅ​តាម​ ពាក្យ​សច្ចៈ។ ​បន្ទាប់​មក​ ​ព្រះ​អង្គ​រៀបចំ​ធ្វើ​ពិធីបុណ្យ​យ៉ាង​អធឹក​អធម​​ជូន​តា​គហេ​ ​ហើយ​ដង្ហែ​សាកសព​ដាក់​ក្នុង​ស្តូប​យក​ទៅ​តម្កល់​ទុក​ឯ​វត្ដ​ព្រះវិហារសួគ៌។​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​សាង​ព្រះវិហារ​មួយ​នៅ​ទីនោះ​ ​ដើម្បី​ប្រក់​ការពារ​ស្ដូប​តា​គហេ​កុំឲ្យ​ត្រូវ​កម្ដៅ​ថ្ងៃ​ ​ភ្លៀង​ ខ្យល់​ ​ឬ​ត្រូវ​សត្វ​ធាតុ​មក​បៀតបៀន។​

ក៏​ប៉ុន្តែ​ ​តាម​ការ​ដំណាល​ពី​មាត់​មួយ​ទៅ​មាត់​មួយ​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​បាន​ឮ​ឪពុក​ខ្ញុំ ​គាត់​និទាន​ប្រាប់​មក​ ​បក្សីចាំក្រុង​ ​មិន​ដែល​មាន​ចិត្ដ​ព្រហើន​កោងកាច​ចង់​សម្លាប់​តា​គហេ​អ្នក​មានគុណ​យក​ទៅ​ធ្វើបុណ្យ​នោះ​ទេ។​ ​ពាក្យ​សម្ដី​ដែល​បក្សីចាំក្រុង​បាន​ពោល​នោះ​ជា​ពាក្យ​លេងសើច​ចំអន់​ កំប្លុកកំប្លែង​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។​ ​ម្យ៉ាងវិញទៀត​ ​បក្សីចាំក្រុង​ជា​មនុស្ស​យក​គុណ​ជា​ធំ។​ ​បុព្វហេតុ​ធំ​នោះ​ ​គឺ​ព្រះ​អង្គជា​ព្រះមហាក្សត្រ​តម្កល់​ជីវិត​លើ​ត្បូង​ ​ព្រះ​អង្គ​មាន​ព្រះឱសទិព្វ​ ​ព្រះ​អង្គ​ត្រូវ​តែ​ប្រកាន់​នូវ​ពាក្យ​សច្ចៈ​ ​គោរព​នូវ​គ្រប់​ពាក្យ​សម្ដី​ ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​និយាយ​ចេញ​មក។​ ​បាន​សេចក្ដី​ថា​មិនមែន​អាង​ខ្លួន​ជា​អ្នកមាន​បុណ្យ​បារមី​ជា​ស្ដេច​ ​ជា​អ្នកមាន​អំណាច​ ​ត្រួតត្រា​លើ​មនុស្ស​ប្រុស​ស្រី​គ្រប់​រូប​ ​ចេះ​តែ​ប្រើ​អំណាច​ផ្ដាច់​ការ​ ​ផ្លាស់​ប្ដូរ​យោបល់​ ​គំនិត​ ​ពាក្យ​សម្ដី​ ​បោកប្រាស​គេឯង​ ​តាមតែ​ខ្លួន​នឹក​នោះ​ទេ។​ ​ដូច្នេះ​ហើយ​ ​បានជា​ទេពតា​ចុះ​មក​និមិត្ដ​ជា​សុបិន​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​នឹកឃើញ​ចង​ចាំ​ ​និង​គោរព​ធ្វើ​តាម​នូវ​អស់​ពាក្យ​សម្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ធ្លាប់​ពោល​និយាយ​ចេញ​មក​ក្រៅ។​ ​បើ​ព្រះ​អង្គ​មិន​គោរព​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​សច្ចៈ​ទេ​ ​នោះ​គុណបុណ្យ​បារមី​ ​ទេពតា​ ​អារុក្ខ អារក្ស ​អ្នកតា​ ខ្មោច​ ​ព្រាយ ​បី​សាច​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ ​នឹង​ចុះ​មក​យាយី​ ​កាច់​យក​អាយុ​ជីវិត​ប្រជានុរាស្ដ្រ​ ​ទាំង​ក្មេង​ទាំង​ចាស់​ប្រុស​ស្រី​ ​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រទេស​ជាតិ​អន្ដរកប្ប​ ​ក្ដៅ​ក្រហល់ក្រហាយ​ ​កើត​ចលាចល​ច្របូកច្របល់​អន្ដរាយ​ ​ជួប​គ្រោះភ័យ​កាច​ចង្រៃ​ ​ហើយ​រាស្ដ្រប្រជា​នឹង​រង​ទុក្ខវេទនា​ព្រាត់ប្រាស​ជា​មិន​ខាន។​ ​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ ​ខំ​ធ្វើ​ពិធីបួងសួង​បន់ស្រន់​គ្រប់​បែប​យ៉ាង​ ​ដើម្បី​សុំ​ខមាទោស​ ​លា​ពាក្យ​សម្ដី​មិន​សមរម្យ​ ​លេងសើច​អសុរោះ។​ ​តែ​នៅ​តែ​មិន​បាន​សម្រេច​ ​ពីព្រោះ​បារមី​ ​និង​វត្ថុ​សក្ដិ​សិទ្ធិ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​មិន​យល់ព្រម​អត់ឱន​ ​ប្រណី​លើកលែងទោស។​ ​ប៉ុន្ដែ​ ​បក្សីចាំក្រុង​មិន​អាច​នឹង​ប្រព្រឹត្ដ​អំពើ​ឧក្រិដ្ឋកម្ម​នេះ​ទេ​ ​ចំពោះ​តា​គហេ​ជា​អ្នក​មានគុណ​ដ៏​ធ្ងន់​លើសលប់​លើ​រូប​ព្រះ​អង្គ​បាន​ឡើយ។​ ​ព្រះ​អង្គ​ខំប្រឹង​ប្រើ​គ្រប់​មធ្យោបាយ​ ​ធ្វើ​មិនដឹង​ធ្វើ​មិន​ឮ​ ​គេចវេះ​ឲ្យ​ផុត​ចេញ​អំពី​ការ​ទាមទារ​របស់​កម្លាំង​បារមី​ ​តែ​ព្រះ​អង្គ​គេចវេះ​មិន​ផុត​ឡើយ។​ ​ជា​រៀង​រាល់​យប់​ទេពតា​បារមី​តាម​ជាប់​ប្រកិត​ ​ហើយ​នៅ​តែ​និមិត្ដ​សុបិន​ ​ចុះ​មក​ទាមទារ​ឲ្យ​បក្សីចាំក្រុង​ ​គោរព​ពាក្យ​សម្ដី​សច្ចៈ​ប្រហារជីវិត​តា​គហេ។​ ​ដោយ​ស្ថិត​នូវ​ក្នុង​ភាព​ទ័លច្រក​ដូច្នេះ​ ​ណាមួយ​ខ្លាច​ប្រជាជាតិ​វិនាស​ហិនហោច​អន្ដរាយ​ ​ណាមួយ​តា​គហេ​អ្នក​មានគុណ​ ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មិន​អាច​ប្រមាថ​អាយុជីវិត​បានជា​ដាច់ខាត។​ ​នៅ​ទីបំផុត​បក្សីចាំក្រុង​ក៏​សម្រេចចិត្ដ​រៀបចំ​ឧបកិច្ច​ធ្វើ​ពិធី​ ប្រហារជីវិត​តា​គហេ​ដើម្បី​បំពេញ​ឲ្យ​ត្រូវ​ទៅ​តាម​ការ​ទាមទារ​របស់​កម្លាំង ​បារមី។ ​តាម​វិធី​របៀប​នេះ​ ​ព្រះ​អង្គ​មាន​ជំនឿ​ ​និង​សង្ឃឹមថា​ ​អាច​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​អាយុជីវិត​តា​គហេ​ផង​ ​អាច​ដោះស្រាយ​ពាក្យ​សម្ដី​ចំពោះ​មុខ​ទេវតា​ ​វត្ថុ​សក្ដិ​សិទ្ធិ​ទាំងពួង​ផង។​

ព្រះ​អង្គ​ ឲ្យ​តា​គហេ​ដេក​គង់​លើ​គ្រែ​ ​ហើយ​យក​កំណាត់​ស​មក​ដាក់​គ្រប​ដណ្ដប់​ខ្លួន​ ​បន្ទាប់​មក​ ​ព្រះ​អង្គ​យក​ចុង​ដាវអូស​ថ្នមៗ​លើ​កំណាត់​ស​ ​ធ្វើ​ដូច​ជា​ប្រហារជីវិត​ ​ដើម្បី​ធ្វើ​បង្ហាញ​បញ្ជាក់​ជា​ការ​គម្រប់​កិច្ច។ ក្រណាត់​ស​នោះ​ពុំ​មាន​ដាច់ដោច​រហែក​អ្វីទាំងអស់។​ តែ​គួរ​ឲ្យ​អនិច្ចា ​ខ្លាំងណាស់​!​ ​តា​គហេ​បាន​ចែក​ស្ថាន​បាត់​ទៅ​ហើយ​! ​ខ្លួន​គាត់​ត្រូវ​មាន​របួស​ស្លាកស្នាម​ដាច់​ត្រង់​តាម​កន្លែង​ដែល​ព្រះបាទ​ បក្សីចាំក្រុង​បាន​អូស​មុខដាវ។​ ​យល់​ឃើញ​ខុស​ផ្ទុយ​អំពី​ការ​ប៉ាន់ស្មាន​ ​និង​ក្ដី​សង្ឃឹម​រប​សង់​ព្រះ​អង្គ​ ​បក្សីចាំក្រុង​យំ​ខ្សឹកខ្សួល​បោក​ប្រាណ​ ​វេទនា​ទុក្ខ​ព្រួយ​ចំបែង​វិបល្លាស ​ណែន​ចុកចាប់​ក្នុង​ទ្រូង​ ​នឹក​ស្ដាយ​សែន​ស្រណោះ​ ​អ្នក​ដ៏​មានគុណ​ ​ដែល​ធ្លាប់​បីបាច់​ចិញ្ចឹម​ថែ​រក្សាព្រះអង្គ​តាំង​តែ​ពី​បាត​ជើង​ក្រហម​ រហូត​ដល់​ធំ​ ​ហើយ​ដែល​ធ្លាប់​យក​អាយុ​ជីវិត​មក​រារាំង​ពាំង​ការពារ​ ​ដោយ​គ្មាន​ភ័យ​តក់ស្លុត។​

បក្សីចាំក្រុង​បាន​ បញ្ជា​ឲ្យ​រៀបចំ​ធ្វើបុណ្យ​ ​យ៉ាង​ធំ​គគ្រឹកគគ្រេង​ ​ថ្វាយ​ជូន​ទៅ​លោកតា​គហេ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​តែងតែ​ចាត់​ទុក​នៅ​ក្នុង​គ្រប់​ កាលៈទេសៈ​ជា​ជីតា។​ ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ព្រមទាំង​នាម៉ឺន​មុខមន្ដ្រី​តូច​ធំ​ក្នុង​នគរ​បាន​នាំ​គ្នា​ កាន់ទុក្ខ​ចូលរួម​មរណសញ្ញា​ទូទៅ​ទាំង​ប្រទេស។​

រីឯ ​ព្រះ​មាតា​ព្រះ​អង្គ​ ព្រះ​នាង​កែវ​ ​បើ​តាម​ពង្សាវតារ​សម្ដេច​វាំង​ជួន​ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​មាន​ព្រះ​ជន្ម​វែង​យឺនយូរ​ ​ហើយ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ចូល​ទិវង្គត​ដោយ​ជំងឺ​ចាស់ជរា។​ ​អដ្ឋិធាតុ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ ​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ជា​កូន​បាន​យក​ទៅ​តម្កល់​ទុក​គោរព​បូជា​នៅ​ក្នុង​ ប្រាសាទលលៃ។​