navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
បញ្ជីព្រះមហាក្សត្រថៃ: រាជវង្សចក្រី (1782–បច្ចុបន្ន)

រាជវង្សចក្រី (1782–បច្ចុបន្ន)

 ព្រះបរមឆាយាល័ក្ខណ៍ ព្រះនាម ប្រសូត រជ្ជកាលពី បរមរាជាភិសេក រជ្ជកាលដល់ សុរគត ទំនាក់ទំនងនឹងក្សត្រមុន90pxព្រះបាទសម្ដេចព្រះរាមាធិបតីឝ្រីសិន្ទ្រមហាចក្រីបរមនាថព្រះពុទ្ធយ៉តហ្វាចុឡាលោកមហារាជ(ព្រះរាមទី ១)20 March 17376 April 178210 June 17827 September 1809(27 ឆ្នាំ)(72 វស្សា) First King of Rattanakosin90pxព្រះបាទសម្ដេចព្រះរាមាធិបតីឝ្រីសិន្ទ្រមហាឥស្សរសុន្ទរព្រះពុទ្ធលើសឡានភាល័យ(ព្រះរាមទី ២)24 February 17677 September 180921 July 1824(15 ឆ្នាំ)(57 វស្សា) Son of Rama I and Queen Amarindra90pxព្រះបាទសម្ដេចព្រះរាមាធិបតីឝ្រីសិន្ទ្រមហាចេស្ដាបតិន្ទ្រព្រះណាង់ក្លៅចៅយូហួ(ព្រះរាមទី ៣)(ព្រះមហាចេស្ដារាជចៅ) 31 March 178821 July 1824 2 April 1851(26 ឆ្នាំ)(63 វស្សា) Son of Rama II and Princess Consort Sri Sulalai90pxព្រះបាទសម្ដេចព្រះបរមេន្ទ្រមហាមង្កុដព្រះចមក្លៅចៅយូហួ(ព្រះរាមទី ៤)18 October 18042 April 1851 6 April 1851 1 October 1868(18 ឆ្នាំ)(63 វស្សា) Half-brother of Rama III Son of Rama II and Queen Sri Suriyendra90pxព្រះបាទសម្ដេចព្រះបរមិន្ទ្រមហាចុឡាលង្ករណ៍ព្រះចុលចមក្លៅចៅយូហួមហារាជ(ព្រះរាមទី ៥)(ព្រះបិយៈមហារាជ)20 September 18531 October 186811 November 1868 (1st time)16 November 1873(2nd time)23 October 1910(42 ឆ្នាំ)(57 វស្សា) Son of Rama IV and Queen Debsirindra Under Regency of Si Suriyawongse from 1868–187390pxព្រះបាទសម្ដេចព្រះបរមេន្ទ្រមហាវជិរាវុធព្រះមង្កុដក្លៅចៅយូហួ(ព្រះរាមទី ៦)(ព្រះមហាធីររាជចៅ)១ មករា ១៨៨១២៣ តុលា ១៩១០ ១១ វិចិកា ១៩១១២៥ វិចិកា ១៩២៥(15 ឆ្នាំ)(44 វស្សា) Son of Rama V and Queen Saovabha Bongsri90pxព្រះបាទសម្ដេចព្រះបរមិន្ទ្រមហាប្រជាធិផុកព្រះប៉ុកក្លៅចៅយូហួ(ព្រះរាមទី ៧)8 November 189325 November 192525 February 1926២ មីនា ១៩៣៥(9 ឆ្នាំ)(abdicated)30 May 1941(47 វស្សា) Younger brother of Rama VI Son of Rama V and Queen Saovabha Bongsri90pxព្រះបាទសម្ដេចព្រះបរមេន្ទ្រមហា ឣាន័ន្ទមហិតលព្រះឣដ្ឋមរាមាធិបតិន្ទ្រ(ព្រះរាមទី ៨)២០ September ១៩២៥២ មីនា ១៩៣៥-៩ មិថុនា ១៩៤៦ (12 ឆ្នាំ)(២០ វស្សា)(undetermined cause of death) Nephew of Rama VII Grandson of Rama V by Mahidol Adulyadej Under Regency from 1935–194690pxព្រះបាទសម្ដេចព្រះបរមិន្ទ្រមហាភូមិពលអតុល្យតេជមហារាជ(ព្រះរាមទី ៩)(សម្ដេចព្រះភ័ទ្រមហារាជ) ៥ ធ្នូ ១៩២៧ ៩ មិថុនា ១៩៤៦៥ ឧសភា ១៩៥០១៣ តុលា ២០១៦ (៧០ ឆ្នាំ)(៨៨ វស្សា) Younger brother of Rama VIII Grandson of Rama V by Mahidol Adulyadejcentre|90pxព្រះបាទសម្ដេចព្រះបរមេន្ទ្ររាមាធិបតីឝ្រីសិន្ទ្រមហាវជិរាលង្ករណព្រះវជិរក្លៅចៅយូហួ(ព្រះរាមទី ១០) ២៨ កក្កដា ១៩៥២ ១៣ តុលា ២០១៦ បច្ចុបន្ន(Incumbent: )( វស្សា) Only son of Rama IX  2nd child of Rama IX
បញ្ជីព្រះមហាក្សត្រមន: [[នគរសុធម្ម]]

នគរសុធម្ម

 ក្សត្រ រជ្ជកាល រាជសម្ព័ន្ធ កំណត់ សីហរាជា ?–៥៤៣ ម.គ.  សុគតនៅឆ្នាំដែលព្រះពុទ្ធចូលនិព្វាន យកមកពីឥណ្ឌា ធម្មាសោកទី១   តិស្សៈ   តិស្សៈ ធម្មបាល   ធម្មទស   អេនគុរ៉ា   ឧបទេវរាជ   សិវរាជា   ជោតកុមារ   ធម្មាសោកទី២    ឧត្តរ  កសវុន្ន   មហាសាល    អារក្ស   នរសុទី១   មហាបេន្ទ    អាដារ៉ា    អង្គុល   ឧរុន្នតា     សុគន្ធទី១   សុគន្ធទី២   ព្រហ្មទត្ត   មន្យរាជា   អទិកៈ   មារតីរាជា   សទុកៈ   ទីបរាជាទី១  អសិខរាជា   ពោម្មរាជា   មន្ទរាជា    មហិន្ទរាជា   ធម្មសិក្ខរាជា    សុសនបតី    ពទ្ទររាជា   នរសុទី២   ជម្ពូទីបរាជា   កេសរឹទ្ធិរាជា   វិជ័យកុមារ   មណីរាជ   តេក្កមិន  អសិណ្ខរាជា    កុសរាជា   ទីបរាជាទី២   នររាជា   រាជាធុរៈ   ជេដ្ឋារាជា    ទីគរាជា   ឧត្តមរាជា   ស្រីរាជា   ធម្មរាជា    មហាជេដ្ឋារាជា   គន្ធរាជា   ជ័យរាជា   សុមនរាជា    មទ្ទករាជា    អមិន្នរាជា   ឧទិន្នរាជា   មនុហ ?–១០៥៧ គ.ស
បញ្ជីព្រះមហាក្សត្រមន: ហង្សាវត្តីដំបូង

ហង្សាវត្តីដំបូង
បញ្ជីនៅត្រង់នេះបានមកពីលោកហាវ៉េ ដែលបានមកពី ឝ្វេម៉ដ៏ថាមាំង (ចំ."ប្រវត្តិមហាព្រះចេតិយមាស") កាលបរិច្ឆេទមិនបានបញ្ជាក់។Harvey 1925: 368 ពង្សាវតារមនដទៃទៀតផ្ដល់នូវបញ្ជីក្សត្រប្រហាក់ប្រហែលគ្នាពីឆ្នាំ ៥៧៣ ដល់ ៧៨១ ដែលគ្មានក្បួនតំរាចាប់ពីពេលនោះមក ដែលបន្សល់ឱ្យនូវចន្លោះប្រហោង ២៧៦ ឆ្នាំរហូតដល់ការសញ្ជ័យរបស់បាកាននៅពេគូនៅឆ្នាំ ១០៥៧។ Phayre 1883: 289 បញ្ជីរបស់ហាវ៉េមានសមកាលស៊ីគ្នាល្អជាងជាមួយកាលបរិច្ឆេទបាកានដែលបញ្ជាក់តាមប្រវត្តិសាស្ត្រ។ ប៉ុន្តែ តាមរយៈ ម៉ៃខឺល-អង្គស៊្វីន នគរមនមុនសម័យបាកាននៅភូមាភាគខាងក្រោមគឺជារឿងព្រេងនិទាននៅក្រោយសតវត្សទី១៥ មិនបានបញ្ជាក់ដោយភស្តុតាងឡើយ។ ពេគូជាឈ្មោះកន្លែងមួយដែលបានលេចឡើងដំបូងតែឯងក្នុងសិលាចារឹកមួយផ្ទាំងរបស់ភូមាបុរាណឆ្នាំ ១២៦៦។Aung-Thwin 2005: 29

 ក្សត្រ រជ្ជកាល រាជសម្ព័ន្ធ កំណត់ សមល ៨២៥–៨៣៧  បង្កើត បាគូ (បាគូ) នៅ ៨២៥ វិមល ៨៣៧-៨៥៤ ព្រះភាតា  អសៈ ៨៥៤–៨៦១ ព្រះភិគនេយ្យោ  ហរិញ្ញទាម ៨៦១–៨៨៥ បុត្រា  ភិក្ខុ ៨៨៥–៩០២   គេន្ទៈ ៩០២–៩១៧   មិគ្គទិព្វទី១ ៩១៧–៩៣២   គេស្សទិយៈ ៩៣២–៩៤២   ករវិក ៩៤២–៩៥៤   ពញាជ័យ ៩៥៤–៩៦៧ បុត្រា  អត្តសៈ ៩៦៧–៩៨២ ព្រះភាតា  អនុយម ៩៨២–៩៩៤ ព្រះភិគនេយ្យោ  មិគ្គទិព្វទី២ ៩៩៤–១០០៤   ឯក្កសមន្ទ ១០០៤–១០១៦   ឧប្បល ១០១៦–១០២៨   បុណ្ណរិក ១០២៨–១០៤៣  បង្កើតដាហដាហ្កន តិស្សៈ ១០៤៣–១០៥៧
បញ្ជីព្រះមហាក្សត្រមន: [[នគរហង្សាវត្តី|ហង្សាវត្តី]] (១២៨៧–១៥៣៩, ១៥៥០–១៥៥២)

ហង្សាវត្តី (១២៨៧–១៥៣៩, ១៥៥០–១៥៥២)
 ព្រះនាម ព្រះឆាយាលក្ខណ៍ រជ្ជកាលពី រជ្ជកាលដល់ រាជសម្ព័ន្ធភាពជាមួយក្សត្រស្នងរាជ្យ ហ្វារ្យូ ៤ មេសា ១២៨៧  មករា ១៣០៧ ស្ថាបនិក ឃុនល មករា ១៣០៧ មិនា ១៣១១ ព្រះភាតា ចៅអ ១០ មេសា​ ១៣១១ កញ្ញា ១៣២៣ ព្រះភិគនេយ្យោ ចៅជេន កញ្ញា ១៣២៣ មេសា ១៣៣០ ព្រះភាតា ជេនបុន មេសា ១៣៣០ មេសា ១៣៣០ អ្នកជ្រែករាជ្យ ចៅឯ មេសា ១៣៣០ ឧសភា ១៣៣០ ព្រះភិគនេយ្យោស៊ជេន ពញាឯល៏ ឧសភា ១៣៣០ ១៣៤៨ ព្រះបិតុលា បុត្រានៃហ្ឃុនល ពញាឧ ១៣៤៨ ២ មករា ១៣៨៤ ព្រះភិគនេយ្យោ បុត្រានៃស៊ជេន រាជាធិរាជ ២ មករា ១៣៨៤ រ. កុម្ភៈ ១៤២១ បុត្រា ពញាធម្មរាជា រ. កុម្ភៈ ១៤២១ ១៤២៤ បុត្រា ពញារាមទី១ ១៤២៤ ១៤៤៦ ព្រះភាតា ពញាហ្វារ្យូ ១៤៤៦ ៣០ ឧសភា ១៤៥១ ព្រះភិគនេយ្យោ ពញាចាន់ ៣០ ឧសភា ១៤៥១ រ. មិថុនា ១៤៥៣ ព្រះភាតាអយ្យិកាមួយ បុត្រានៃពញាធម្មរាជា ឡេមន្ធ៏ រ. មិថុនា ១៤៥៣ រ. មករា ១៤៥៤ ព្រះភាតាអយ្យិកាមួយ បុត្រាពញារាម ឝ៊ីនចៅពូ រ. មករា ១៤៥៤ ១៤៧១ ព្រះមាតុលា បុត្រីនៃរាជាធិរាជ ធម្មចេតិ ១៤៧១ ១៤៩២ រាជសុណិសារ ពញារាមទី២ ១៤៩២ ១៥២៦ បុត្រា ដ្កាយុពី ១៥២៦ រ. មករា ១៥៣៩ បុត្រាហង្សាវត្តីមករួមត្រឹម មុំហ៍ (១៥៣៩–១៥៤១) ចៅពញា ១៥៣៩ ១៥៤១ ព្រះភាតាថ្លៃនៃដ្កាយុពីការគ្រប់គ្រងរបស់តោនងុ (១៥៣៩–១៥៥០) ស្មេនចៅធុ មិថុនា ១៥៥០ សីហា ១៥៥០ អភិមានិករាជបល្លង្ក ស្មេនធ៏ សីហា ១៥៥០ ១២ មីនា ១៥៥២ ព្រះភាតានៃដ្កាយុពី
បញ្ជីព្រះមហាក្សត្រមន: [[នគរហង្សាវត្តីស្ដារ|ហង្សាវត្តីស្ដារ]] (១៧៤០–១៧៥៧)

ហង្សាវត្តីស្ដារ (១៧៤០–១៧៥៧)

 ព្រះនាម ព្រះឆាយាលក្ខណ៍ រជ្ជកាលពី រជ្ជកាលដល់ មេត្រីភាពជាមួយអ្នកស្នងរាជ្យ ស្មេនថ៏ពុទ្ធកិត្តិ ៨ ធ្នូ ១៧៤០ មករា ១៧៤៧ ព្រះភាតាអយ្យិកាមួយនៃមហាធម្មរាជធិបតី ពញាទឡ្ហៈ មករា ១៧៤៧ ៦ ឧសភា ១៧៥៧ ព្រះធីតុបតី
បញ្ជីព្រះមហាក្សត្រមន: ថៃ

ថៃ
 ហរិបុញ្ជយ 
ព្រះនាមក្សត្រនៃនគរហរិបុញ្ជយតាមរយៈតំណាលហរិបុញ្ជយ:

ក្សត្រីចាម្ប៍ទេវី
ហនយោស
កុមន្ជរាជ
រុទន្ត្រ
សោនមន្ជុសកៈ
សម្សរៈ
បទុមរាជ
កុសទេវៈ
នោករាជ
ទសរាជ
គុត្តៈ
សិរៈ
យុវរាជ
ព្រាហ្មតរាយោ
មុក្សៈ
ត្រផកៈ
ឧឆិតចក្រពត្តិ
កម្បោល
ចក្រពត្តិធិរាជ
វាសុទេវៈ
យេយ្យលៈ
មហារាជ
សិលា
កញ្ជនៈ
ឆិលង្កា
ផុន្ថុលៈ
ទិត្ត
ជេដ្ឋារាជទី១ 
ជេយករាជទី១
ផាតិជ្ជរាជ
ធម្មិករាជ
រដ្ឋរាជ
សព្វសិទ្ធ
ជេដ្ឋារាជទី២
ជេយករាជទី២
ទត្វន្យរាជ
គង្គា
សិរីពុន
ឧថេន
បឋម
អតនៈ
ហវំ
ត្រង្គល
យោត្តៈ
យិបៈ
បញ្ជីព្រះមហាក្សត្រមន: ហរិបុញ្ជយ

ហរិបុញ្ជយ 
ព្រះនាមក្សត្រនៃនគរហរិបុញ្ជយតាមរយៈតំណាលហរិបុញ្ជយ:

ក្សត្រីចាម្ប៍ទេវី
ហនយោស
កុមន្ជរាជ
រុទន្ត្រ
សោនមន្ជុសកៈ
សម្សរៈ
បទុមរាជ
កុសទេវៈ
នោករាជ
ទសរាជ
គុត្តៈ
សិរៈ
យុវរាជ
ព្រាហ្មតរាយោ
មុក្សៈ
ត្រផកៈ
ឧឆិតចក្រពត្តិ
កម្បោល
ចក្រពត្តិធិរាជ
វាសុទេវៈ
យេយ្យលៈ
មហារាជ
សិលា
កញ្ជនៈ
ឆិលង្កា
ផុន្ថុលៈ
ទិត្ត
ជេដ្ឋារាជទី១ 
ជេយករាជទី១
ផាតិជ្ជរាជ
ធម្មិករាជ
រដ្ឋរាជ
សព្វសិទ្ធ
ជេដ្ឋារាជទី២
ជេយករាជទី២
ទត្វន្យរាជ
គង្គា
សិរីពុន
ឧថេន
បឋម
អតនៈ
ហវំ
ត្រង្គល
យោត្តៈ
យិបៈ
បញ្ជីព្រះមហាក្សត្រមន: លាវ

លាវ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បញ្ជីព្រះមហាក្សត្រចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:រាជាធិបតេយ្យមន
បញ្ជីរដ្ឋមានអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ

right|thumb|400px| ផែនទី​នៃ​រដ្ឋ​ដែល​មានអាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​​
មហា​អំណាច​នុយក្លេអ៊ែរ​ សំដៅ​លើ​ប្រទេស​ ដែល​មាន​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​។ បច្ចុប្បន្ន​មាន​ប្រទេស​ចំនួន​ ៩ ដែល​បាន​បាញ់​សាកល្បង​​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ ដោយ​ជោគជ័យ​​មាន​៖ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​ រុស្ស៊ី​ (អតីត​សហភាព​សូវៀត) រាជាណាចក្ររួម​ បារាំង​ ចិន អ៊ីស្រាអែល ឥណ្ឌា​ ប៉ាគីស្ថាន​ និង​កូរ៉េ​ខាង​ជើង​។ ក្នុង​មាន​ប្រទេស​ចំនួន​ ៥ បាន​ចុះ​ហត្ថលេខា​លើ​សន្ធិសញ្ញា​មិន​សាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ (Nuclear Non-Proliferation Treaty) គឺ​៖ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​​ រុស្ស៊ី​ (អតីត​សហភាព​សូវៀត) រាជាណាចក្ររួម​ បារាំង​ និង​ចិន​។ 

ចាប់​តាំងពី​សន្ធិសញ្ញា​មិន​សាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ បាន​ចូល​ជា​ធរមាន​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៧០ មក​មាន​ប្រទេស​ ៣ ពុំ​មែន​ជា​ហត្ថលេខី​ នៃ​សន្ធិសញ្ញា​មិន​សាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ បាន​បាញ់​សាកល្បង​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​ ដែល​មាន​៖ ឥណ្ឌា​ ប៉ាគីស្ថាន​ និង​កូរ៉េ​ខាង​ជើង​។ កូរ៉េ​ខាង​ជើង​​ ធ្លាប់​ជា​ហត្ថលេខី នៃ​សន្ធិសញ្ញា​មិន​សាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ ប៉ុន្តែ​បាន​ដក​ខ្លួន​ចេញ​វិញ​នៅ​ឆ្នាំ​ ២០០៣​។ អ៊ីស្រាអែល​ ត្រូវ​បាន​គេ​ជឿ​ថា​មាន​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ ទោះ​ជា​ប្រទេស​នេះ​ធ្លាប់​បាន​បដិសេធ​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ​។ ប្រទេស​អាហ្វ្រិក​ខាងត្បូង​ ធ្លាប់​ជា​រដ្ឋ​ ដែល​បាន​ផលិត​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​ ប៉ុន្តែ​បាន​លះបង់​ចោល​នូវ​ឃ្លាំង​សព្វាវុធ​របស់​ខ្លួន​ មុន​ពេល​ចូល​ក្នុង​សន្ធិសញ្ញា​មិន​សាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​។ 

នៅ​ឆ្នាំ​ ២០០៥ គណៈ​គ្រប់គ្រង​ នៃ​ទីភ្នាក់ងារ​ថាមពល​បរមាណូ​អន្តរជាតិ​ (ភ.ថ.ប.អ.)​ បាន​រក​ឃើញ​ថា​ ប្រទេសអ៊ឺរង់​ ពុំ​បាន​បំពេញ​កិច្ចព្រមព្រៀង​ស្ដីពី​សន្ធិសញ្ញា​មិន​សាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ របស់​ខ្លួន​ទេ​។ ក្រុមប្រឹក្សា​សន្តិសុខ​ នៃ​អង្គការសហប្រជាជាតិ​ បាន​អនុម័ត​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​ប្រឆាំង​អ៊ឺរង់​ បី​ដង​រួច​មក​ហើយ​ ចំពោះ​ការ​ដែល​អ៊ឺរង់​ ​បដិសេធ​ពុំ​ព្រម​បោះបង់ចោល​កម្មវិធី​នុយក្លេអ៊ែរ​ របស់​ខ្លួន​។ អ៊ឺរង់​ ​ បាន​ទទូច​ថា​ការ​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​នេះ​ ជា​ការ​ខុស​ច្បាប់​ ហើយ​ជា​ការ​បង្ខំ​ខ្លួន​ឲ្យ​បោះបង់​នូវ​សិទ្ធ​ក្នុង​ការ​អភិវឌ្ឍ​បច្ចេកវិជ្ជា​នុយក្លេអ៊ែរ​សន្តិភាព​ ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​សន្ធិសញ្ញា​មិន​សាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​។ នាយក​នៃ​ទីភ្នាក់ងារ​ថាមពល​បរមាណូ​អន្តរជាតិ​ លោក​ មហាម៉េដ អេលបារាដេយ (Mohamed ElBaradei) បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា​ទីភ្នាក់ងារ​របស់​លោក​ពុំ​មាន​លទ្ធភាព​រក​ដំណោះស្រាយ​ដ៏​ល្អ​ណាមួយ​ចំពោះ​កង្វល់​នេះ​បាន​ឡើយ​ នៅ​ពេល​​ដែល​ទីភ្នាក់ងារ​ របស់​លោក​ពុំ​បាន​មើល​ឃើញ​ការ​បង្វែរ​នូវ​សារធាតុ​ណាមួយ​សម្រាប់​ផលិត​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ ឬក៏​លទ្ធភាព​ដែល​អាច​ផលិត​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​នោះ​ឡើយ​។
បញ្ជីរដ្ឋមានអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ: ប្រទេស​ជា​ហត្ថលេខី​ នៃ​សន្ធិសញ្ញា​មិន​សាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​

ប្រទេស​ជា​ហត្ថលេខី​ នៃ​សន្ធិសញ្ញា​មិន​សាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​

28px|​​ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​​
សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ ជា​ប្រទេស​ ដែល​បាន​ផលិត​គ្រាប់បែក​បរមាណូ​មុន​ដំបូង​បង្អស់​នៅ​អំឡុង​សង្គ្រាមលោក​លើក​ទី​២ ដោយ​សហការ​ជាមួយ​ រាជាណាចក្ររួម​ និង​កាណាដា​ ដោយ​ភ័យ​ខ្លាចក្រែង​ពួក​ណាស៊ី​អាល្លឺម៉ង់​អាច​ផលិត​គ្រាប់បែក​បរមាណូ​បាន​មុន​។ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​បាន​សាកល្បង​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៤៥ ហើយ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​នៅ​តែ​ជា​ប្រទេស​តែ​មួយ​គត់​ ដែល​បាន​ប្រើប្រាស់​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ប្រឆាំង​នឹង​ប្រជាជាតិ​ដទៃ​ គឺ​ការ​ទម្លាក់​គ្រាប់បែក​បរមាណូ​នៅ​ ទីក្រុង​ហ៊ីរូស៊ីម៉ា​ និង​ណាហ្គាសាគី​ ប្រទេសប្រទេស​ជប៉ុន​។ ហើយ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​ក៏​ជា​ប្រទេស​ទី​មួយ​ផង​ដែរ​ ដែល​បាន​ផលិត​គ្រាប់បែក​អ៊ីដ្រូសែន​ ដែល​បាន​សាកល្បង​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៥២ ហើយ​សម្រេច​បាន​ជា​ស្ថាពរ​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៥៤​។

28px| ​​ រុស្ស៊ី
រុស្ស៊ី​បាន​សាកល្បង​​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​លើក​ដំបូង​បង្អស់​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៤៩ ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​ដឹង​ដោយ​អន្លើ​តាម​រយៈ​របាយការណ៍​ចារកម្ម​ ដែល​អាច​យក​ជា​ការ​បាន​ ក្នុង​កំឡុង​ពេល​ក្រោយ​​សង្គ្រាមលោក​លើក​ទី​២​។ សហភាព​សូវៀត ជា​ប្រជាជាតិ​អឺរ៉ុប​ទី​មួយ​ ដែល​បាន​ផលិត​ និង​សាកល្បង​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​។ បុព្វហេតុ​ ដែល​ជំរុញ​​សូវៀត​ឲ្យ​ផលិត​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​គឺ​ ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​តុល្យភាព​កម្លាំង​ក្នុង​កំឡុង​សង្គ្រាមត្រជាក់​។ សហភាព​សូវៀត​ក៏បាន​សាកល្បង​គ្រាប់បែក​អ៊ីដ្រូសែន​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៥៣ ហើយ​ផលិត​បាន​នូវ​គ្រាប់បែក​អ៊ីដ្រូនសែន​ទម្ងន់​រាប់​លាន​តោន​មួយ​គ្រាប់​ នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៥៥​។ ​សហភាព​សូវៀត​ក៏បាន​ធ្វើ​ការ​សាកល្បង​ផង​ដែរ​ នូវ​​គ្រាប់បែក​នុយក្លេអ៊ែរ​ដ៏​មាន​បំផុត​ ដែល​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ផ្ទុះ​ដោយ​មនុស្សជាតិ​។ ក្រោយ​ពី​ការ​ដួល​រលំ​ នៃ​សហភាព​សូវៀត​ រាល់​​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ទាំងអស់​របស់​សហភាព​សូវៀត​ត្រូវ​ប្រគល់​ទៅ​ឲ្យ​ប្រទេសរុស្ស៊ី​។

28px|​​ រាជាណាចក្ររួម
រាជាណាចក្ររួម​​បាន​សាកល្បង​​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ជា​លើក​ដំបូង​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៥២ ដោយ​បាន​ទាញ​យក​ទិន្នន័យ​មួយភាគធំ​ពី​ការ​សហការ​ជាមួយ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​ ក្នុង​គម្រោង​ Manhattan ។ រាជាណាចក្ររួម​គឺជា​ប្រជាជាតិ​អឺរ៉ុប​​ទី​២ ដែល​បាន​ផលិត​ និង​សាកល្បង​​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​។ កម្មវិធី​នុយក្លេអ៊ែរ​ របស់​អង់គ្លេស​មាន​បំណង​ដើម្បី​ទប់ទល់​នឹង​ ឥទ្ធិពល​របស់​សហភាព​សូវៀត​​ ស្រប​ពេល​ជាមួយ​គ្នា​នោះ​ក៏​​មាន​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​ សង្គ្រាមត្រជាក់នៅ​អឺរ៉ុប​ផង​ដេរ​។ រាជាណាចក្ររួម​ក៏បាន​សាកល្បង​គ្រាប់បែក​អ៊ីដ្រូសែន​លើកដំបូង​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៥៧​។

28px|​​ បារាំង​
បារាំង​​បាន​សាកល្បង​​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​លើក​ដំបូង​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៦០ ដោយ​ភាគច្រើន​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ការ​ស្រាវជ្រាវ​របស់​ខ្លួន​។ ការ​ផលិត​​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ របស់​បារាំង​​ដោយ​សារ​វិបត្តិ​ព្រែកជីក​ស៊ុយអេ​ (Suez) និង​ដើម្បី​បង្ហាញ​សាច់ដុំ​ដល់សហភាព​សូវៀត និង​បណ្ដា​ប្រទេស​លោក​សេរី​ មាន​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​ និង​រាជាណាចក្ររួម​​​ជាដើម​។ ក្រៅពី​នេះ​បារាំង​ក៏​ដូចជា​​រាជាណាចក្ររួម​ដែរ គឺ​ចង់​រក្សា​ឲ្យ​បាន​នូវ​ភាព​ជា​មហាអំណាច​ក្រោយ​សម័យ​អាណានិគម​ នា​សម័យ​សង្គ្រាមត្រជាក់។ បារាំង​​បាន​សាកល្បង​គ្រាប់បែក​អ៊ីដ្រូសែន​ ជា​លើក​ដំបូង​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៦៨​។ 

​28px|​​ ចិន​
ចិន​​បាន​សាកល្បង​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​ ជា​លើក​ដំបូង​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៦៤​។ ចិន​គឺជា​ប្រជាជាតិ​អាស៊ីដំបូង​បង្អស់​ ដែល​បាន​ផលិត​ និង​សាកល្បង​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​។ អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ របស់​​ចិន​​ត្រូវ​បាន​ផលិត​ឡើង​ ដើម្បី​បង្ហាញ​សាច់ដុំ​ដល់​ ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​​ និង​សហភាពសូវៀត​។ ចិន​ក៏បាន​សាកល្បង​គ្រាប់​បែក​អ៊ីដ្រូសែន​ ជា​លើក​ដំបូង​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៦៧​ នៅ​ឯ​ Lop Nur​។ បច្ចុប្បន្ន​ប្រទេស​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​គិត​ថា​មាន​ក្បាល​គ្រាប់​នុយក្លេអ៊ែរ​ប្រហែល​ ១៣០​។
បញ្ជីរដ្ឋមានអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ: [[Image:Flag_of_the_United_States.svg|28px|]]​​ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​​

28px|​​ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​​
សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ ជា​ប្រទេស​ ដែល​បាន​ផលិត​គ្រាប់បែក​បរមាណូ​មុន​ដំបូង​បង្អស់​នៅ​អំឡុង​សង្គ្រាមលោក​លើក​ទី​២ ដោយ​សហការ​ជាមួយ​ រាជាណាចក្ររួម​ និង​កាណាដា​ ដោយ​ភ័យ​ខ្លាចក្រែង​ពួក​ណាស៊ី​អាល្លឺម៉ង់​អាច​ផលិត​គ្រាប់បែក​បរមាណូ​បាន​មុន​។ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​បាន​សាកល្បង​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៤៥ ហើយ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​នៅ​តែ​ជា​ប្រទេស​តែ​មួយ​គត់​ ដែល​បាន​ប្រើប្រាស់​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ប្រឆាំង​នឹង​ប្រជាជាតិ​ដទៃ​ គឺ​ការ​ទម្លាក់​គ្រាប់បែក​បរមាណូ​នៅ​ ទីក្រុង​ហ៊ីរូស៊ីម៉ា​ និង​ណាហ្គាសាគី​ ប្រទេសប្រទេស​ជប៉ុន​។ ហើយ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​ក៏​ជា​ប្រទេស​ទី​មួយ​ផង​ដែរ​ ដែល​បាន​ផលិត​គ្រាប់បែក​អ៊ីដ្រូសែន​ ដែល​បាន​សាកល្បង​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៥២ ហើយ​សម្រេច​បាន​ជា​ស្ថាពរ​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៥៤​។
បញ្ជីរដ្ឋមានអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ: [[Image:Flag_of_Russia.svg|28px|]] ​​ រុស្ស៊ី

28px| ​​ រុស្ស៊ី
រុស្ស៊ី​បាន​សាកល្បង​​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​លើក​ដំបូង​បង្អស់​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៤៩ ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​ដឹង​ដោយ​អន្លើ​តាម​រយៈ​របាយការណ៍​ចារកម្ម​ ដែល​អាច​យក​ជា​ការ​បាន​ ក្នុង​កំឡុង​ពេល​ក្រោយ​​សង្គ្រាមលោក​លើក​ទី​២​។ សហភាព​សូវៀត ជា​ប្រជាជាតិ​អឺរ៉ុប​ទី​មួយ​ ដែល​បាន​ផលិត​ និង​សាកល្បង​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​។ បុព្វហេតុ​ ដែល​ជំរុញ​​សូវៀត​ឲ្យ​ផលិត​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​គឺ​ ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​តុល្យភាព​កម្លាំង​ក្នុង​កំឡុង​សង្គ្រាមត្រជាក់​។ សហភាព​សូវៀត​ក៏បាន​សាកល្បង​គ្រាប់បែក​អ៊ីដ្រូសែន​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៥៣ ហើយ​ផលិត​បាន​នូវ​គ្រាប់បែក​អ៊ីដ្រូនសែន​ទម្ងន់​រាប់​លាន​តោន​មួយ​គ្រាប់​ នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៥៥​។ ​សហភាព​សូវៀត​ក៏បាន​ធ្វើ​ការ​សាកល្បង​ផង​ដែរ​ នូវ​​គ្រាប់បែក​នុយក្លេអ៊ែរ​ដ៏​មាន​បំផុត​ ដែល​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ផ្ទុះ​ដោយ​មនុស្សជាតិ​។ ក្រោយ​ពី​ការ​ដួល​រលំ​ នៃ​សហភាព​សូវៀត​ រាល់​​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ទាំងអស់​របស់​សហភាព​សូវៀត​ត្រូវ​ប្រគល់​ទៅ​ឲ្យ​ប្រទេសរុស្ស៊ី​។
បញ្ជីរដ្ឋមានអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ: [[Image:Flag_of_the_United_Kingdom.svg|28px|]]​​ រាជាណាចក្ររួម

28px|​​ រាជាណាចក្ររួម
រាជាណាចក្ររួម​​បាន​សាកល្បង​​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ជា​លើក​ដំបូង​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៥២ ដោយ​បាន​ទាញ​យក​ទិន្នន័យ​មួយភាគធំ​ពី​ការ​សហការ​ជាមួយ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​ ក្នុង​គម្រោង​ Manhattan ។ រាជាណាចក្ររួម​គឺជា​ប្រជាជាតិ​អឺរ៉ុប​​ទី​២ ដែល​បាន​ផលិត​ និង​សាកល្បង​​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​។ កម្មវិធី​នុយក្លេអ៊ែរ​ របស់​អង់គ្លេស​មាន​បំណង​ដើម្បី​ទប់ទល់​នឹង​ ឥទ្ធិពល​របស់​សហភាព​សូវៀត​​ ស្រប​ពេល​ជាមួយ​គ្នា​នោះ​ក៏​​មាន​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​ សង្គ្រាមត្រជាក់នៅ​អឺរ៉ុប​ផង​ដេរ​។ រាជាណាចក្ររួម​ក៏បាន​សាកល្បង​គ្រាប់បែក​អ៊ីដ្រូសែន​លើកដំបូង​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៥៧​។
បញ្ជីរដ្ឋមានអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ: [[Image:Flag_of_France.svg|28px|]]​​ បារាំង​

28px|​​ បារាំង​
បារាំង​​បាន​សាកល្បង​​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​លើក​ដំបូង​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៦០ ដោយ​ភាគច្រើន​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ការ​ស្រាវជ្រាវ​របស់​ខ្លួន​។ ការ​ផលិត​​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ របស់​បារាំង​​ដោយ​សារ​វិបត្តិ​ព្រែកជីក​ស៊ុយអេ​ (Suez) និង​ដើម្បី​បង្ហាញ​សាច់ដុំ​ដល់សហភាព​សូវៀត និង​បណ្ដា​ប្រទេស​លោក​សេរី​ មាន​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​ និង​រាជាណាចក្ររួម​​​ជាដើម​។ ក្រៅពី​នេះ​បារាំង​ក៏​ដូចជា​​រាជាណាចក្ររួម​ដែរ គឺ​ចង់​រក្សា​ឲ្យ​បាន​នូវ​ភាព​ជា​មហាអំណាច​ក្រោយ​សម័យ​អាណានិគម​ នា​សម័យ​សង្គ្រាមត្រជាក់។ បារាំង​​បាន​សាកល្បង​គ្រាប់បែក​អ៊ីដ្រូសែន​ ជា​លើក​ដំបូង​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៦៨​។
បញ្ជីរដ្ឋមានអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ: ​[[Image:Flag_of_the_People's_Republic_of_China.svg|28px|]]​​ ចិន​

​28px|​​ ចិន​
ចិន​​បាន​សាកល្បង​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​ ជា​លើក​ដំបូង​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៦៤​។ ចិន​គឺជា​ប្រជាជាតិ​អាស៊ីដំបូង​បង្អស់​ ដែល​បាន​ផលិត​ និង​សាកល្បង​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​។ អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ របស់​​ចិន​​ត្រូវ​បាន​ផលិត​ឡើង​ ដើម្បី​បង្ហាញ​សាច់ដុំ​ដល់​ ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​​ និង​សហភាពសូវៀត​។ ចិន​ក៏បាន​សាកល្បង​គ្រាប់​បែក​អ៊ីដ្រូសែន​ ជា​លើក​ដំបូង​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៦៧​ នៅ​ឯ​ Lop Nur​។ បច្ចុប្បន្ន​ប្រទេស​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​គិត​ថា​មាន​ក្បាល​គ្រាប់​នុយក្លេអ៊ែរ​ប្រហែល​ ១៣០​។
បញ្ជីរដ្ឋមានអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ: [[Image:Flag_of_India.svg|28px|]]   ឥណ្ឌា​​

28px|   ឥណ្ឌា​​
ឥណ្ឌា​​​មិន​ធ្លាប់​ជា​ហត្ថលេខី​ នៃ​សន្ធិសញ្ញា​មិន​សាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ទេ​។ ឥណ្ឌា​​​បាន​សាកល្បង​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៧៤ បើ​តាម​ការ​អះអាង​ របស់​រដ្ឋាភិបាល​ឥណ្ឌា​​​គឺជា​នុយក្លេអ៊ែរ​សន្តិភាព ដែល​ជា​ការ​សាកល្បង​លើក​ទី​មួយ​ ចាប់​តាំងពី​សន្ធិសញ្ញា​មិន​សាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ត្រូវ​បាន​គេ​បង្កើត​ឡើង​ ហើយ​បាន​បង្កើត​នូវ​សំណួរ​ថ្មី​មួយ​ ថា​តើ​បច្ចេកវិជ្ជា​នុយក្លេអ៊ែរ​ស៊ីវិល​ អាច​ត្រូវ​បាន​គេ​បង្វែរ​ដោយ​សម្ងាត់​ ដើម្បី​ផលិត​អាវុធ​ដែរ​ឬទេ​។ ការ​អភិវឌ្ឍ​កម្មវិធី​នុយក្លេអ៊ែរ​យោធា​ ដោយ​សម្ងាត់​របស់​ឥណ្ឌា​​​ បាន​បណ្ដាល​ឲ្យ​មាន​កង្វល់​ និង​ការ​ខឹងសម្បា​យ៉ាង​ខ្លាំង​ពី​បណ្ដា​ប្រទេស​ ដែល​ផ្គត់ផ្គង់​ម៉ាស៊ីន​រ៉េអាកទ័រ​ សម្រាប់​កម្មវិធី​នុយក្លេអ៊ែរ​សន្តិភាព​ និង​តម្រូវ​ការ​ថាមពល​ដូចជា​ កាណាដា​ជាដើម​។ បុព្វហេតុ​ចម្បង​របស់​ឥណ្ឌា​​​គឺ​ចង់​បង្ហាញ​សាច់ដុំ​ដល់​ប្រទេស​ចិន​ និង​ប៉ាគីស្ថាន​ និង​ដើម្បី​សម្រេច​តាម​ផែនការ​ចង់​ក្លាយ​ជា​មហាអំណាច​ក្នុង​តំបន់​។ ឥណ្ឌា​​​បាន​បាញ់​សាកល្បង​ក្បាល​គ្រាប់​ដែល​ផ្ទុក​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៩៨ ដោយ​រួម​បញ្ចូល​ទាំង​បរិក្ខារ​កម្ដៅ​នុយក្លេអ៊ែរ​ផង​ដែរ​។ នៅ​ខែ​ កក្កដា​ ឆ្នាំ​ ២០០៥ ឥណ្ឌា​​​ត្រូវ​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ដោយ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​​ ថា​ជា​រដ្ឋ​ដែល​ទទួល​ខុសត្រូវ​ចំពោះ​ បច្ចេកវិជ្ជា​នុយក្លេអ៊ែរ​កម្រិត​ខ្ពស់​ ហើយ​ក៏បាន​បើក​ឲ្យ​មាន​ការ​សហការ​ពេញលេញ​លើ​កម្មវិធី​នុយក្លេអ៊ែរ​ រវាង​ប្រទេស​ទាំងពីរ​។ នៅ​ខែ​ មីនា​ ឆ្នាំ​ ២០០៦ កិច្ចព្រមព្រៀង​ស្ដីពី​សហប្រតិបត្តិការ​លើ​កម្មវិធី​នុយក្លេអ៊ែរ​ស៊ីវិល​ ត្រូវ​បាន​ចុះ​ហត្ថលេខា​ ដោយ​ប្រធានាធិបតី​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ George W. Bush និង​នាយករដ្ឋមន្ត្រី​ឥណ្ឌា​ Manmohan Singh ។ កិច្ចព្រមព្រៀង​ ត្រូវ​បាន​ផ្ដល់​សច្ចាប័ន​ ដោយ​សភា​ទាំង​ពីរ​ នៃសហរដ្ឋ​អាមេរិក​​​​ នៅ​ខែ​ ធ្នូ​ ឆ្នាំ​ ២០០៦​ ដែល​នឹង​បើក​ផ្លូវ​ឲ្យ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​ និង​សមាជិក​ដទៃ​ទៀត​ នៃ​ក្រុម​ប្រទេស​ផ្គត់ផ្គង់​នុយក្លេអ៊ែរ​អាច​លក់​បច្ចេកវិជ្ជា​នុយក្លេអ៊ែរ​ស៊ីវិល​ទៅ​ឲ្យ​ឥណ្ឌា​បាន​។ នៅ​ខែ​ កញ្ញា​ ឆ្នាំ​ ២០០៥ ឥណ្ឌា​​​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រមាណ​មើល​ថា​អាច​មាន​ក្បាល​គ្រាប់​នុយក្លេអ៊ែរ​ពី​ ១០០ ទៅ​ ២៥០​។
បញ្ជីរដ្ឋមានអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ: [[Image:Flag_of_Pakistan.svg|28px|]]​​ ប៉ាគីស្ថាន

28px|​​ ប៉ាគីស្ថាន
ប៉ាគីស្ថាន​ ពុំ​មែន​ជា​ហត្ថលេខី​ នៃ​សន្ធិសញ្ញា​មិន​សាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ទេ​។ ប៉ាគីស្ថាន​ មាន​បំណង​ចង់​ផលិត​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ជាច្រើន​ទសវត្ស​មក​ហើយ​ ដែល​ផ្ដើម​ឡើង​ចាប់​តាំងពី​ចុង​ទសវត្ស​ឆ្នាំ​ ១៩៧០ មក​ម៉្លេះ​។ ប៉ាគីស្ថាន​បាន​ធ្វើ​ការ​ស្រាវជ្រាវ​ថាមពល​នុយក្លេអ៊ែរ​ដំបូង​ ក្រោយ​បាន​បង្កើត​នូវ​រោងចក្រ​នុយក្លេអ៊ែរ​របស់​ខ្លួន​នៅ​ក្បែរ​ទីក្រុង​ការ៉ាជី​ (Karachi) ដោយ​ការ​ផ្គត់ផ្គង់​ទាំង​សម្ភារៈ​បរិក្ខារ​ និង​វត្ថុធាតុ​ដើម​ ពី​បណ្ដា​ប្រទេស​លោក​ខាងលិច​នៅ​ដើម​ទសវត្ស​ឆ្នាំ​ ១៩៧០ ។ អតីត​នាយករដ្ឋមន្ត្រី​ប៉ាគីស្ថាន​​ លោក Zulfiqar Ali Bhuto បាន​ប្ដេជ្ញា​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៦៥ ថា​ប្រសិន​បើ​ឥណ្ឌា​​​​ផលិត​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​នោះ​ ប៉ាគីស្ថាន​ក៏​នឹង​ធ្វើ​ដូចគ្នា​ដែរ​ "បើ​ទោះជា​យើង​ត្រូវ​ទទួលទាន​ស្មៅ​ក៏ដោយ" (“even if we have to eat grass”) ។ វា​ច្បាស់​ណាស់​ថា​ចិន​​បាន​ផ្ដល់​នូវ​គំរូ​ និង​បច្ចេកវិជ្ជា​នុយក្លេអ៊ែរ​ចាស់​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​ទៅ​ប៉ាគីស្ថាន​ ដែល​បង្ក​លទ្ធភាព​ឲ្យ​ប៉ាគីស្ថាន អាច​ផលិត​បាន​នូវ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​សាមញ្ញ​មួយ​នៅ​បញ្ចប់​ទសវត្ស​ឆ្នាំ​ ១៩៨០​។ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​​នៅតែ​បន្ត​អះអាង​ថា​ប៉ាគីស្ថាន​ពុំ​បាន​ផលិត​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ទេ​រហូត​ដល់​ឆ្នាំ​ ១៩៩០​ នៅ​ពេល​ដែល​មាន​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​ ដែល​តម្រូវ​ឲ្យ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​​កាត់ផ្ដាច់​ជំនួយ​ផ្នែក​សេដ្ឋកិច្ច​ និង​យោធា​ទៅ​ឲ្យ​ប៉ាគីស្ថាន​។ នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៩៨ ប៉ាគីស្ថាន​បាន​សាកល្បង​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​បស់​ខ្លួន​នៅ​ភ្នំ Chagai ដែល​ជា​ការ​ឆ្លើយ​ចំពោះ​ការ​សាកល្បង​ដូចគ្នា​នេះ​របស់​ឥណ្ឌា កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​សប្ដាហ៍​មុន​។ បច្ចុប្បន្ន​ប៉ាគីស្ថាន​​ ជា​មហាអំណាច​នុយក្លេអ៊ែរ​តែ​មួយ​គត់​ក្នុង​ពិភព​ឥស្លាម​។
បញ្ជីរដ្ឋមានអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ: ​[[Image:Flag_of_North_Korea.svg|28px|]]​​ កូរ៉េ​ខាង​ជើង

​28px|​​ កូរ៉េ​ខាង​ជើង
កូរ៉េ​ខាង​ជើង​ ធ្លាប់​បាន​ចូលរួម​ក្នុង​សន្ធិសញ្ញា​មិន​សាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ដែរ ប៉ុន្តែ​បាន​ប្រកាស​ដក​ខ្លួន​វិញ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ ១០ មករា ឆ្នាំ ២០០៣ ក្រោយ​ពេល​​ដែល​​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​​​ បាន​ចោទប្រកាន់​ថា​ ប្រទេស​នេះ​មាន​កម្មវិធី​ចម្រាញ់​សារធាតុ​អ៊ុយរ៉ាន្យោម​ (Uranium) ដោយ​លួចលាក់​ ហើយ​បាន​កាត់ផ្ដាច់​នូវ​ជំនួយ​ថាមពល​ ដែល​បាន​ព្រមព្រៀង​គ្នា​កាលពី​ឆ្នាំ​ ១៩៩៤​។ នៅ​ខែ កុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០០៥ ​កូរ៉េ​ខាង​ជើង បាន​ទាមទារ​សិទ្ធិ​ក្នុង​ការ​ផលិត​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ ដែល​នាំ​ឱ្យ​អ្នក​ជំនាញ​ជាច្រើន​មាន​មន្ទិល​សង្ស័យ​ចំពោះ​ការ​ទាមទារ​នោះ​ ប៉ុន្តែ​គេ​បាន​សន្និដ្ឋាន​ថា​ កូរ៉េ​ខាង​ជើង ពុំ​បាន​សាកល្បង​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​នៅ​ខណៈ​នោះ​ទេ​។ ទោះ​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ​ នៅ​ខែ តុលា ឆ្នាំ ២០០៦ កូរ៉េ​ខាង​ជើង​ បាន​អះអាង​ថា​ ដោយ​រង​នូវ​ការ​គំរាមកំហែង​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើង​ពី​សំណាក់​អាមេរិក ខ្លួន​នឹង​ធ្វើការ​សាកល្បង​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ ដើម្បី​ជា​ការ​បង្ហាញ​នូវ​សមត្ថភាព​នុយក្លេអ៊ែរ​របស់​ខ្លួន​។ កូរ៉េ​ខាងជើង​ បាន​រាយការណ៍​ពី​ការសាកល្បង​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ដោយ​ជោគជ័យ​របស់​ខ្លួន​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ៩ ខែ តុលា ឆ្នាំ ២០០៦​។ មន្ត្រី​ជំនាញ​អាមេរិក​​ភាគច្រើន​ ជឿ​ថា​​កូរ៉េ​ខាង​ជើង ពិត​ជា​បាន​ធ្វើ​ដូច​ដែល​ប្រទេស​អាស៊ី​មួយ​នេះ​បាន​អះអាង​ពិតប្រាកដ​មែន​ ដោយ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​​​ បាន​រក​ឃើញ​នូវ​ធាតុ​អ៊ីសូតូប​វិទ្យុសកម្ម​ ទោះបីជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ​ អ្នក​ជំនាញ​ភាគច្រើន បាន​យល់ស្រប​គ្នា​ថា​ ការសាកល្បង​នេះ​បាន​ទទួល​ភាព​ជោគជ័យ​ដោយ​អន្លើៗ​តែប៉ុណ្ណោះ​។ ទិន្នផល​នេះ​អាច​តិច​ជាង​មួយ​ពាន់​តោន​ ដែល​តិច​ជាង​ឆ្ងាយ​ បើ​ធៀប​ទៅ​នឹង​ការ​សាកល្បង​លើក​ដំបូង​ របស់​មហាអំណាច​ដទៃ​ទៀត​។
បញ្ជីរដ្ឋមានអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ: [[Image:Flag_of_Israel.svg|28px|]]​​ អ៊ីស្រាអែល

28px|​​ អ៊ីស្រាអែល
អ៊ីស្រាអែល ពុំ​បាន​ចុះ​ហត្ថលេខា​លើ​សន្ធិសញ្ញា​មិន​សាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ទេ​។ រដ្ឋ​មួយ​នេះ​តែងតែ​បដិសេធ​ជារឿយៗ​ថា​ ខ្លួន​ពុំ​បាន​ផលិត ឬ​រក្សាទុក​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ឡើយ សូម្បីតែ​កម្មវិធី​ផលិត​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ ក៏​ពុំ​មាន​ដែរ​។ អ៊ីស្រាអែល ធ្លាប់​បាន​និយាយ​ថា ខ្លួន​ពុំ​មែន​ជា​ប្រទេស​ទី​មួយ​ ដែល​នាំ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ចូល​មក​ក្នុង​តំបន់​ឡើយ​ ប៉ុន្តែ​ក៏​អាស្រ័យ​ទៅ​នឹង​នយោបាយ​ដែល​មាន​ភាព​មិន​ប្រាកដ​ប្រជា ដោយ​រក្សាទុក​នូវ​សិទ្ធិ​របស់​ខ្លួន​។ នៅ​ក្រោយ​ទសវត្ស​ឆ្នាំ ១៩៦០ ឯកអគ្គរដ្ឋទូត​អ៊ីស្រាអែល ប្រចាំ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​ លោក Yitzhak Rabin បាន​ជម្រាប​ភាគី​អាមេរិក​នូវ​ការ​ពន្យល់​របស់​ខ្លួន​ថា ប្រទេស​ខ្លួន​បាន​នាំ​ចូល​នូវ​សព្វាវុធ​ជាច្រើន ដែល​ខ្លួន​នឹង​ធ្វើ​ការ​សាកល្បង និង​ប្រកាស​ជា​សាធារណៈ​បាន​ ដោយ​ខ្លួន​មាន​សព្វាវុធ​ ប៉ុន្តែ​ពុំ​បាន​ផលិត​ឡើយ​។ ថ្វីបើ​អ៊ីស្រាអែល បាន​ប្រកែក​ថា​ មជ្ឈមណ្ឌល​ស្រាវជ្រាវ​នុយក្លេអ៊ែរ Negev នៅ​ជិត​ទីក្រុង Dimona គឺជា​ ការ​ស្រាវជ្រាវ​រ៉េអាកទ័រ​ ដែល​ពី​ដំបូង​ឡើយ​ថា​ជា​ រោងចក្រ​វាយនភណ្ឌ​ គ្មាន​របាយការណ៍​វិទ្យាសាស្ត្រ​ណាមួយ​ស្ដី​ពី​ការងារ​ដែល​បាន​ធ្វើ​នៅ​ទីនោះ​ ត្រូវ​បាន​ចេញផ្សាយ​ឡើយ​។ របាយការណ៍​ដ៏​ច្រើន​សន្ធឹកសន្ធាប់​ស្ដីពី​កម្មវិធី​នៅ​ Dimona ត្រូវ​បាន​ចេញផ្សាយ​ដោយ​ អ្នក​បច្ចេកទេស Mordechai Vanunu នៅ​ឆ្នាំ ១៩៨៦​។

ដោយ​ផ្អែក​តាម ក្រុមប្រឹក្សា​ការពារ​ធនធាន​ធម្មជាតិ និង​សហព័ន្ធ​អ្នក​វិទ្យាសាស្ត្រ​អាមេរិក បាន​ឱ្យ​ដឹង​ថា​ អ៊ីស្រាអែល អាច​មាន​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ពី ៧៥ ទៅ ២០០​។ អ៊ីស្រាអែល ទំនង​ជា​បាន​ធ្វើ​ការ​សាកល្បង​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ នៅ​ឆ្នាំ ១៩៧៩ ដំណាល​នឹង​អាហ្វ្រិក​ខាងត្បូង​ដែរ​ ប៉ុន្តែ​ការ​សាកល្បង​នោះ​ពុំ​ត្រូវ​បាន​គេ​អះអាង​ឡើយ​។
បញ្ជីរដ្ឋមានអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ: ប្រទេស​ដែល​ជាប់​ចោទ​ថា​មាន​កម្មវិធី​ផលិត​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ

ប្រទេស​ដែល​ជាប់​ចោទ​ថា​មាន​កម្មវិធី​ផលិត​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ
28px|​​ អ៊ឺរង់​
28px|​​ ស៊ីរី
បញ្ជីរដ្ឋមានអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ: អតីត​ប្រទេស​មាន​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ

អតីត​ប្រទេស​មាន​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ
28px|​​ អាហ្វ្រិក​ខាងត្បូង
អាហ្វ្រិក​ខាងត្បូង បាន​ផលិត​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ ៦​ គ្រាប់​នៅ​ដើម​ទសវត្ស​ឆ្នាំ​ ១៩៨០ ប៉ុន្តែ​បាន​បោះបង់​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​ទាំងនោះ​ចោល​វិញ​នៅ​ដើម​ទសវត្ស​ឆ្នាំ​ ១៩៩០​។ នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៧៩ ប្រទេស​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​រកឃើញ​ថា​ បាន​ធ្វើ​ការ​សាកល្បង​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​ ដោយ​លួចលាក់​នៅ​ក្នុង​​មហាសមុទ្រឥណ្ឌា​ ហើយ​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​គិត​ជា​យូរ​មក​ហើយ​ថា​សក្ដានុភាព​ នៃ​ការ​សាកល្បង​របស់​អាហ្វ្រិក​ខាងត្បូង ប្រហែល​ជា​មាន​ការ​សហការ​ជាមួយ​អ៊ីស្រាអែល បើ​ទោះជា​ពុំ​មាន​ការ​អះអាង​ជា​ផ្លូវការ​ណាមួយ​ក៏ដោយ​។ ក្រោយ​មក​ប្រទេស​អាហ្វ្រិក​ខាងត្បូង បាន​ចុះ​ហត្ថលេខា​លើ​សន្ធិសញ្ញា​មិនសាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៩១​។

28px|​​ បេឡារុស
បេឡារុស ធ្លាប់​មាន​គ្រាប់​មីស៊ីល​ ដែល​អាច​ផ្ទុក​​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​​បាន​ចំនួន​ ៨១ ដើម​នៅ​លើ​ទឹកដី​របស់​ខ្លួន​ ក្រោយ​ពី​ការ​ដួល​រលំ​ នៃ​សហភាព​សូវៀត​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៩១​។ រហូត​មក​ដល់​ឆ្នាំ​ ១៩៩៦ បេឡារុស​បាន​បញ្ជូន​គ្រាប់​មីស៊ីល​ទាំង​នោះ​ទៅ​ឲ្យ​រុស្ស៊ី​វិញ​។ បេឡារុស​ បាន​ចុះ​ហត្ថលេខា​លើ​សន្ធិសញ្ញា​មិនសាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ផង​ដែរ​។
28px|​​ កាហ្សាក់ស្ថាន
កាហ្សាក់ស្ថាន បាន​ទទួល​មរតក​នូវ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​​​ប្រហែល​ ១៤0០ ពី​​អតីត​សហភាព​សូវៀត​​ ហើយ​បាន​ប្រគល់​ត្រឡប់​ទៅ​ឱ្យ​រុស្ស៊ី​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៩៥​។ កាហ្សាក់ស្ថាន បាន​ចុះ​ហត្ថលេខា​លើ​សន្ធិសញ្ញា​មិនសាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ផង​ដែរ​។

28px|​​ អ៊ុយក្រែន
អ៊ុយក្រែន បាន​ចុះ​ហត្ថលេខា​លើ​សន្ធិសញ្ញា​មិនសាយភាយ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ផង​ដែរ​។ អ៊ុយក្រែន បាន​ទទួល​មរតក​នូវ​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​​​​ប្រហែល​ ៥.០០០ ពី​​អតីត​សហភាព​សូវៀត នៅ​ពេល​បាន​ទទួល​ឯករាជ្យ​នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៩១​ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​អ៊ុយក្រែន​ក្លាយ​ជា​ប្រទេស​ ដែល​រក្សា​ទុក​​​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ច្រើន​ជាង​គេ​ទី​៣​ លើ​ពិភពលោក​​នា​សម័យ​នោះ​។ រហូត​មក​ដល់​ឆ្នាំ​ ១៩៩៦ ​​អ៊ុយក្រែន បាន​ស្ម័គ្រចិត្ត​ប្រគល់​អាវុធ​នុយក្លេអ៊ែរ​ទាំង​អស់​ឲ្យ​ទៅ​រុស្ស៊ី​វិញ​។