ស្រុក: ហ៊្វីលីពីន

ហ៊្វីលីពីន
ការប្រើប្រាស់បច្ចេកសព្ទ 'ស្រុក' (distrito) នៅហ៊្វីលីពីនមានភាពស្រដៀងគ្នាទៅនឹងនៅសហរដ្ឋដែរ។

នីតិបញ្ញត្តិ

ជាតិ

បដិដ្ឋាភាពមួយមានអ្នកតំណាងមួយរូបនៅវិមានសមាជជាន់ទាបគឺជាស្រុកសមាជ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ បច្ចេកសព្ទស្រុកសមាជបានប្រែក្លាយជាន័យដូចក្នុងការនិយាយតាមតំបន់ថា 'ស្រុកអ្នកតំណាង' ពីព្រោះតែដូចទៅនឹងស.រ. ពាក្យ 'សមាជ' នេះ (konggreso) បានសំដៅដល់ជាពិសេសតែចំពោះវិមានជាន់ទាប (វិមានអ្នកតំណាង) តែប៉ុណ្ណោះទេ។

ស្រុកនីតិបញ្ញត្តិ ដែលមានប្រជាជនជាមធ្យមប្រហែល ២៥០ ០០០ ទៅ ៥០០ ០០០នាក់ ប្រហែលត្រូវបានផ្សំឡើងដោយ:
(ក.) ខេត្តមួយទាំងមូល
(ខ.) ក្នុងខេត្តមួយ ក្រុមមួយនៃក្រុងនិងទីក្រុងនានា (ជួនកាលថែមទាំងមានទីក្រុងឯករាជ្យ និងទីក្រុងនគរូបនីយកម្មជាន់ខ្ពស់ដែលបានស្ថិតនៅតាមភូមិសាស្ត្រក្នុងខេត្ត)
(គ.) ទីក្រុងទោលមួយ
(ឃ.) ក្រុមមួយនៃទីក្រុងឯករាជ្យដែលកៀកកិតគ្នាតាមភូមិសាស្ត្រនិងក្រុងឯករាជ្យនានា (ថ្មីៗនេះ មានឧទាហរណ៍តែមួយគត់ប៉ុណ្ណោះគឺស្រុកនីតិបញ្ញត្តិនៃប៉ាទេរ៉ុស-តាហ៊្គីហ្គ|ប៉ាទេរ៉ុស-តាហ៊្គីហ្គ]]) រឺ
(ង.) ក្រុមនៃបារ៉ាំងហ្គៃមួយក្នុងទីក្រុងមួយ។

ខេត្តនីមួយៗគឺត្រូវបានធានាយ៉ាងហោចណាស់ឱ្យមានអ្នកតំណាងមួយរូបនៅវិមានជាន់ទាប ​ទោះបីជាវាមិនអាចដល់កៀកកិតអត្រាប្រជាជនស្មើគ្នា ដូចនៅក្នុងស្រុកនីតិបញ្ញត្តិផ្សេងៗដែលមានប្រជាជនរស់នៅច្រើនក៏ដោយ។ មានតែពួកអ្នកបោះឆ្នោតក្នុងស្រុកនីមួយៗទេ ដែលត្រូវបានគេអនុញ្ញាតឱ្យបោះឆ្នោតក្នុងការបោះឆ្នោតឱ្យសមាជិកនៃវិមានពួកអ្នកតំណាងពីស្រុកនោះ។

ចាប់ពីឆ្នាំ១៩១៦ ដល់ ១៩៣៥ ហ៊្វីលីពីនត្រូវបានបែងចែកទៅជាស្រុកព្រឹទ្ធសមាជិក១២ ដែលក្នុងនោះ១១បានបោះឆ្នោតឱ្យសមាជិកពីររូបរៀងៗខ្លួន ទាំងអស់សរុប២២រូបក្រៅពីសមាជិក២៤នៃវិមានសមាជជាន់ខ្ពស់ (ព្រឹទ្ធសភា)។ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ១៩៣៥ ព្រឹទ្ធសមាជិកត្រូវបានគេបោះឆ្នោតឱ្យចំនួនដ៏ច្រើន។

តំបន់
លើសពីនេះ ស្រុកសមាជនីមួយៗនោះធ្លាក់នៅក្រោមយុត្តាធិការនៃតំបន់ស្វ័យតនៅមីនដាណៅឥស្លាម (សរុប៨) បោះឆ្នោតអោយសមាជិកបីរូបរៀងៗគ្នាទៅក្នុងសភានិតិបញ្ញត្តិថ្នាក់ក្រោមជាតិតែមួយគត់របស់ប្រទេសនេះ។

ខេត្ត
មានស្រុករបស់ខេត្តជាច្រើនសម្រាប់គោលបំណងការបោះឆ្នោតអោយពួកសមាជិក Sangguniang Panlalawigan (ក្រុមប្រឹក្សាខេត្ត) ដែលធ្វើតាមការរៀបចំស្រុកសមាជ លើកលែងតែបណ្ដាទីក្រុងឯករាជ្យនិងទីក្រុងនគរូបនីយកម្មជាន់ខ្ពស់ចេញ ដែលធម្មនុញ្ញរបស់ខ្លួនរារាំងពីការបោះឆ្នោតឱ្យពួកមន្ត្រីខេត្តត្រូវបានគេលើកលែងចេញ។ ផងដែរ ខេត្តនានាដែលផ្សំឡើងដោយស្រុកសមាជតែឯងត្រូវបានគេបែងចែកជា ស្រុកខេត្តពីរយ៉ាងហោចណាស់។

ទីក្រុង
ក៏មានបណ្ដាស្រុកសមាជិកក្រុមប្រឹក្សាទីក្រុងផងដែរ សម្រាប់គោលដៅដើម្បីការបោះឆ្នោតអោយពួកសមាជិក Sangguniang Panlungsod (ក្រុមប្រឹក្សាទីក្រុង) ដែលដើរតាមការរៀបចំរបស់ស្រុកសមាជ។ ក្នុងករណីមួយចំនួន ដែលទីក្រុងមិនបង្កើតស្រុកសមាជពីរ រឺ ច្រើនដោយខ្លួនឯង ទីក្រុងត្រូវគេបែងចែកយ៉ាងហោចណាស់ត្រឹមស្រុកក្រុមប្រឹក្សាទីក្រុងតែពីរទេ។

រដ្ឋបាល

ថ្មីៗ
ស្រុកនានាមានអត្ថិភាពជាអង្គភាពរដ្ឋបាលមួយ មានតែនៅក្នុងរដ្ឋាភិបាលដែនដីតែប៉ុណ្ណោះ ដែលមានអំណាច រឺ ទំនួលខុសត្រូវមានកម្រិត។ ទីក្រុងខ្លះ ដូចជាម៉ានីល អ៊ីឡុអ៊ីឡុ និងដាបាវ សម្រាប់គោលបំណងរដ្ឋបាល ដើមឡើយបែងចែកយុត្តាធិការរបស់ខ្លួនទៅជាស្រុកទីក្រុងនានាដែលបានចងក្រងឡើងដោយបារ៉ាំងហ្គៃជាច្រើន ប៉ុន្តែទំហំនៃអំណាចរដ្ឋបាលថ្នាក់ស្រុកទាំងនេះខុសៗពីគ្នា។ បារ៉ាំងហ្គៃជាច្រើន (ថ្នាក់ទាបបំផុតនៃរដ្ឋាភិបាល) ក៏មានពាក្យ 'ស្រុក' ក្នុងឈ្មោះរបស់ខ្លួនដែរ ឧទាហរណ៍ទាំងនោះគឺនៅចាឡាចាឡា និង ទីក្រុងហ្សាមប៊័ងហ្គា។ យ៉ាងណាក៏ដោយ នេះមានតែមួយគត់សម្រាប់គោលដៅនាមវលី និងមិនបញ្ជាក់នូវកម្រិតខ្ពស់ៗនៃរដ្ឋាភិបាលដែនដីឡើយ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ
កំឡុងការគ្រប់គ្រងរបស់អេស្ប៉ាញនិងអាណានិគមអាមេរិកលើកដំបូង ផ្ទៃខ្លះនៃហ៊្វីលីពីនត្រូវបានកំណត់ជា 'ស្រុកនានា' ភាគច្រើនស្រុកទាំងនោះមិនត្រូវបានរៀបចំជាផ្លូវការចូលទៅក្នុងខេត្តនានា រឺ បញ្ចូលទៅក្នុងខេត្តណាមួយដែលមានស្រាប់ទេ។ 
នៅក្នុងសម័យអាមេរិក ទីក្រុង និងក្រុងនានាត្រូវបានបែងចែកទៅជាស្រុកទីក្រុង និងស្រុកក្រុង ដែលប្រើជាថ្នាក់ទាបបំផុតនៃរដ្ឋាភិបាលមុនការបង្កើតឡើងនៃបារ៉ាំងហ្គៃ។

ស្រុកគោលដៅពិសេស
ស្រុកគោលដៅពិសេសក៏មាននៅក្នុងហ៊្វីលីពីនដែរ បានបង្កើតឡើងសម្រាប់នាយកដ្ឋាននិងទីភ្នាក់ងាររបស់រដ្ឋាភិបាល។ ឧទាហរណ៍ដូចជា ស្រុករដ្ឋបាលសាលាសម្រាប់នាយកដ្ឋានអប់រំ (នាយអប់.) ស្រុករដ្ឋបាលវិស្វកម្មសម្រាប់នាយកដ្ឋានការងារសាធារណៈនិងផ្លូវធំ (ន.ក.ស.ផ.) និងស្រុករដ្ឋបាលឆ្មាំឆ្នេរ សម្រាប់ឆ្មាំឆ្នេរហ៊្វីលីពីន (ឆ.ឆ.ហ.)។

ស្រុកក្រៅផ្លូវការ
ទីក្រុងនិងក្រុងខ្លះផងដែរក៏ពង្រីកការប្រើប្រាស់ពាក្យ 'ស្រុក' សំដៅលើតំបន់ខ្លះ ទោះបីជាគ្មានគោលដៅរដ្ឋបាលណាមួយក៏ដោយ។ ឧទាហរណ៍មួយចំនួន ដូចជាស្រុករដ្ឋបាលធុរកិច្ចកណ្ដាលនៅទីក្រុងនាគ និងទីក្រុងម៉ាកាទី។