អ្នកថតរូប: ការច្នៃប្រឌិតរូបថត

ការច្នៃប្រឌិតរូបថត
រូបភាពតូច|ស្តាំ|ការឆ្លាក់អក្សរ heliographic ចាស់ជាងគេដែលត្រូវបានគេស្គាល់នៅក្នុងពិភពលោក។ វាគឺជាការផលិតនៃការឆ្លាក់ចំបាំងសតវត្សទី 17 ដែលបង្ហាញពីបុរសម្នាក់ដែលដឹកនាំសេះ។ វាត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយអ្នកបង្កើតជនជាតិបារាំងNicéphoreNiépceនៅឆ្នាំ 1825 ដោយមានដំណើរការបច្ចេកទេសនិមិត្តសញ្ញា។ Bibliothèque nationale de France បានទិញវាក្នុងតម្លៃ 450.000 អឺរ៉ូក្នុងឆ្នាំ 2002 ដែលចាត់ទុកថាវាជា "កំណប់ទ្រព្យជាតិ" ។

នៅជុំវិញឆ្នាំ 1800 អ្នកបង្កើតជនជាតិអង់គ្លេសថូម៉ាស់ Wedgwood បានបង្កើតការប៉ុនប៉ងដែលគេស្គាល់ជាលើកដំបូងដើម្បីចាប់យករូបភាពនៅក្នុងកាមេរ៉ាកាមេរ៉ាដោយប្រើសារធាតុដែលមានពន្លឺតិច។ គាត់ប្រើក្រដាសឬស្បែកសដែលត្រូវបានព្យាបាលដោយប្រាក់នីត្រាត។ ទោះបីជាគាត់ទទួលបានជោគជ័យក្នុងការចាប់យកស្រមោលនៃវត្ថុដែលដាក់លើផ្ទៃក្នុងពន្លឺព្រះអាទិត្យដោយផ្ទាល់ហើយថែមទាំងបានចម្លងរូបគំនូរលើកញ្ចក់ស្រមោលវាត្រូវបានគេរាយការណ៍នៅឆ្នាំ 1802 ថា "រូបភាពដែលបានបង្កើតឡើងដោយមធ្យោបាយនៃកាមេរ៉ា obscura ត្រូវបានរកឃើញខ្សោយពេកដើម្បីបង្កើត នៅគ្រប់ពេលល្មមដែលមានប្រសិទ្ធិភាពលើ nitrate នៃប្រាក់ "។ រូបភាពស្រមោលនៅទីបំផុតងងឹត.  Litchfield, R. 1903. "Tom Wedgwood, the First Photographer: An Account of His Life." London, Duckworth and Co. See Chapter XIII. Includes the complete text of Humphry Davy's 1802 paper, which is the only known contemporary record of Wedgwood's experiments. (Retrieved 7 May 2013 via archive.org). 

ការថតរូបអចិន្រ្តៃយ៍ជាលើកដំបូងគឺជារូបភាពដែលផលិតនៅឆ្នាំ 1822 ដោយអ្នកបង្កើតជនជាតិបារាំងឈ្មោះNicéphoreNiépceប៉ុន្តែវាត្រូវបានបំផ្លាញនៅក្នុងការប៉ុនប៉ងក្រោយមកដើម្បីធ្វើឱ្យបោះពុម្ពពីវា។ [19] នៅឆ្នាំ 1826 ឬ 1827 គាត់បានមើលទេសភាពពីបង្អួចនៅឡាក្លាសដែលជារូបថតដំបូងបង្អស់ដែលមានជីវិតពីធម្មជាតិ (ឧទាហរណ៍នៃរូបភាពនៃឈុតឆាកពិតប្រាកដដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងកាមេរ៉ាកាមេរ៉ាដោយ កែវ) ។   Hirsch, Robert (1999). Seizing the light: a history of photography. McGraw-Hill. ISBN 978-0-697-14361-7. ដោយសាររូបថតម៉ាស៊ីនថតរបស់នីហ្វស៊ីត្រូវការរយៈពេលយូរយ៉ាងហោចណាស់ 8 ម៉ោងនិងប្រហែលជាច្រើនថ្ងៃហើយគាត់បានខិតខំកែលម្អនីតិសម្បទារបស់គាត់យ៉ាងល្អប្រសើរឬជំនួសវាដោយវិធីដែលមានប្រសិទ្ធភាពជាង។ ក្នុងភាពជាដៃគូជាមួយលោក Louis Daguerre គាត់បានបង្កើតវិធីសាស្រ្តកែច្នៃក្រោយពេលបញ្ចេញពន្លឺដែលបានបង្កើតលទ្ធផលល្អប្រសើរជាងមុនហើយបានជំនួសផ្លាស្ទិចជាមួយនឹងជ័រដែលមានពន្លឺតិចជាងប៉ុន្តែការប៉ះពាល់ម៉ោងនៅក្នុងកាមេរ៉ានៅតែត្រូវបានទាមទារ។ ដោយសម្លឹងមើលទៅការកេងប្រវ័ញ្ចលើពាណិជ្ជកម្មចុងក្រោយដៃគូរបានជ្រើសរើសយកភាពសម្ងាត់ទាំងអស់។
នីហ្វេសបានស្លាប់នៅឆ្នាំ 1833 ហើយដាហ្គឺរីបានប្តូរទិសដៅទៅរកអាហារហូបអំបែងដែលមានពន្លឺតិចតួចដែលនីហ្វក្រេបានបោះបង់ចោលជាច្រើនឆ្នាំមុនដោយសារតែគាត់មិនអាចបង្កើតរូបភាពដែលគាត់បានថតជាមួយពន្លឺភ្លើងនិងអចិន្រ្តៃយ៍។ កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ដាហ្គឺរីបានឈានដល់ចំនុចដែលក្រោយមកត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះថាដំណើរការដាហ្គឺរេតធីប។ ធាតុសំខាន់ៗ - ផ្ទៃទឹកប្រាក់ដែលត្រូវបានវាស់ដោយចំហាយអ៊ីយ៉ូតដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយចំហាយបារតនិង«ជួសជុល»ជាមួយទឹកអំបិលក្តៅ ៗ ត្រូវបានគេដាក់នៅឆ្នាំ 1837 ។ ពេលវេលាដែលត្រូវការត្រូវបានវាស់វែងគិតជានាទីជំនួសឱ្យម៉ោង។ ដាហ្គឺរីបានយករូបថតដែលបានបញ្ជាក់ដំបូងរបស់មនុស្សម្នាក់នៅឆ្នាំ 1838 ខណៈពេលកំពុងចាប់យកទិដ្ឋភាពនៅលើផ្លូវប៉ារីស: មិនដូចចរាចរណ៍អ្នកថ្មើរជើងនិងជិះសេះផ្សេងទៀតនៅតាមមហាវិថីដែលមមាញឹកដែលហាក់ដូចជាអស់រលីងបុរសម្នាក់ដែលមានស្បែកជើងកែងចោតរបស់គាត់នៅតែឈរនៅគ្រប់កន្លែងដដែល។ - អាចមើលឃើញយូរអង្វែង។ អត្ថិភាពនៃដំណើរការរបស់ដាហ្គឺរីត្រូវបានប្រកាសជាសាធារណៈដោយគ្មានព័ត៌មានលម្អិតនៅថ្ងៃទី 7 ខែមករាឆ្នាំ 1839 ។ ព័ត៌មានបានបង្កើតអារម្មណ៍អន្តរជាតិ។ ភ្លាមៗនោះប្រទេសបារាំងបានព្រមព្រៀងបង់ប្រាក់សោធន Daguerre ដើម្បីប្តូរសិទ្ធិដើម្បីបង្ហាញការច្នៃប្រឌិតរបស់ខ្លួនទៅកាន់ពិភពលោកដែលជាអំណោយរបស់ប្រទេសបារាំងដែលបានកើតឡើងនៅពេលការណែនាំការងារពេញលេញត្រូវបានដាក់បង្ហាញនៅថ្ងៃទី 19 ខែសីហាឆ្នាំ 1839 ។ នៅឆ្នាំដដែលនោះអ្នកថតរូបជនជាតិអាមេរិចលោក Robert Cornelius ត្រូវបានបញ្ចូល ជាមួយនឹងការយករូបថតខ្លួនឯងបញ្ឈរដំបូងបំផុតរស់រានមានជីវិត។

ទន្ទឹមនឹងនេះដែរអ្នកប្រឌិតជនជាតិអង់គ្លេសម្នាក់គឺលោក William Fox Talbot បានទទួលជោគជ័យក្នុងការផលិតរូបភាពស្រាល ៗ យ៉ាងឆាប់រហ័សនៅលើក្រដាសតាំងពីឆ្នាំ 1834 ប៉ុន្តែបានរក្សាទុកការងាររបស់គាត់ជាការសម្ងាត់។ បន្ទាប់ពីអានអំពីការច្នៃប្រឌិតរបស់ដាហ្គឺរីនៅខែមករាឆ្នាំ 1843 លោកតាលប៊ុតបានបោះពុម្ភវិធីសាស្រ្តសម្ងាត់របស់គាត់រហូតមកដល់បច្ចុប្បន្នហើយបានកំណត់អំពីការកែលម្អលើវា។ ដំបូងដូចជាដំណើរការថតមុនឌីហ្គារីរ៉េតដទៃទៀតការថតរូបតាមក្រដាសដែលមានមូលដ្ឋានលើក្រដាសរបស់លោកតាលប៊ទជាធម្មតាតម្រូវឱ្យមានការប៉ះពាល់ជាយូរមកហើយនៅក្នុងកាមេរ៉ាប៉ុន្តែនៅឆ្នាំ 1840 គាត់បានបង្កើតដំណើរការកាឡូទ្រីតដែលប្រើការអភិវឌ្ឍសារធាតុគីមីនៃរូបភាពអន្ធកាលដើម្បីកាត់បន្ថយការប៉ះពាល់ដែលត្រូវការនិង ប្រកួតប្រជែងជាមួយ daguerreotype ។ នៅក្នុងទម្រង់ដើមនិងកាឡូបទិចដំណើរការរបស់លោកតាលបូតមិនដូច Daguerre បានបង្កើតអវិជ្ជមានដែលអាចត្រូវបានប្រើដើម្បីបោះពុម្ពច្បាប់ចម្លងវិជ្ជមានច្រើន។ នេះគឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃការថតរូបគីមីទំនើបបំផុតរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះដោយសារតែដាហ្គឺរីយ៉ូយូអាចគ្រាន់តែត្រូវបានថតចម្លងដោយការថតរូបឡើងវិញជាមួយកាមេរ៉ា.  William Henry Fox Talbot (1800–1877). BBC
ក្រដាសតូចៗដ៏ល្បីល្បាញរបស់លោកតាលប៊ុកនៅលើបង្អួចអូលែលនៅអាឡាកអាបាស់ដែលជារូបថតមួយក្នុងចំណោមរូបថតជាច្រើនដែលគាត់បានធ្វើនៅរដូវក្តៅឆ្នាំ 1835 អាចជាអនីតិជនកាមេរ៉ាចាស់ជាងគេ។  Feldman, Anthony and Ford, Peter (1989) Scientists & inventors. Bloomsbury Books, p. 128, ISBN 1870630238.

គីមីវិទូជនជាតិអង់គ្លេសលោកចនហឺសែលបានរួមចំណែកជាច្រើនដល់វិស័យថ្មី។ គាត់បានបង្កើតដំណើរការស៊ីអ៊ីតយូទ្រីដែលក្រោយមកស្គាល់ថា "ប្លង់មេ" ។ គាត់គឺជាមនុស្សដំបូងគេដែលប្រើពាក្យ "ថតរូប" "អវិជ្ជមាន" និង "វិជ្ជមាន" ។ គាត់បានរកឃើញនៅឆ្នាំ 1819 ថា sodium thiosulphate គឺជាសារធាតុរំលាយនៃ halides មួយហើយនៅក្នុងឆ្នាំ 1839 គាត់បានប្រាប់ Talbot (និងប្រយោល Daguerre) ថាវាអាចត្រូវបានប្រើដើម្បីកែតម្រូវរូបថតដែលមានមូលដ្ឋានលើប្រាក់ហូលលីតហើយធ្វើឱ្យវាមានពន្លឺស្រាល ៗ ។ ។ គាត់បានបង្កើតកញ្ចក់ដំបូងអវិជ្ជមាននៅចុងឆ្នាំ 1839 ។
នៅក្នុងខែមីនាឆ្នាំ 1851 នៃទស្សនាវដ្តី Chemist លោក Frederick Scott Archer បានបោះពុម្ភផ្សាយនូវដំណើរការរបស់គាត់។ វាបានក្លាយជាឧបករណ៍ថតរូបដែលត្រូវបានប្រើយ៉ាងទូលំទូលាយបំផុតរហូតដល់ចានស្ងួត Gelatin ដែលបានណែនាំនៅឆ្នាំ 1870 បានជំនួសវា។ មានសំណុំរងចំនួនបីទៅនឹងដំណើរការ collodion; Ambrotype (រូបភាពវិជ្ជមានលើកញ្ចក់) Ferrotype ឬ Tintype (រូបភាពវិជ្ជមានលើដែក) និងកញ្ចក់អវិជ្ជមានដែលត្រូវបានប្រើដើម្បីធ្វើឱ្យបោះពុម្ពវិជ្ជមានលើអាល់ប៊ុមឬក្រដាសអំបិល។

នៅក្នុងខែមីនាឆ្នាំ 1851 នៃទស្សនាវដ្តី Chemist លោក Frederick Scott Archer បានបោះពុម្ភផ្សាយនូវដំណើរការរបស់គាត់។ វាបានក្លាយជាឧបករណ៍ថតរូបដែលត្រូវបានប្រើយ៉ាងទូលំទូលាយបំផុតរហូតដល់ចានស្ងួត Gelatin ដែលបានណែនាំនៅឆ្នាំ 1870 បានជំនួសវា។ មានសំណុំរងចំនួនបីទៅនឹងដំណើរការ collodion; Ambrotype (រូបភាពវិជ្ជមានលើកញ្ចក់) Ferrotype ឬ Tintype (រូបភាពវិជ្ជមានលើដែក) និងកញ្ចក់អវិជ្ជមានដែលត្រូវបានប្រើដើម្បីធ្វើឱ្យបោះពុម្ពវិជ្ជមានលើអាល់ប៊ុមឬក្រដាសអំបិល។

ភាពជឿនលឿនជាច្រើននៅក្នុងផ្ទាំងកញ្ចក់ថតរូបនិងការបោះពុម្ពត្រូវបានធ្វើឡើងក្នុងអំឡុងពេលសេសសល់នៃសតវត្សទី 19 ។ នៅឆ្នាំ 1891 លោកកាព្រីយ៉ែលលីពម៉ាន់បានណែនាំពីដំណើរការនៃការបង្កើតរូបថតពណ៌ធម្មជាតិដោយផ្អែកលើបាតុភូតអុបទិកនៃការជ្រៀតជ្រែកនៃរលកពន្លឺ។ ការច្នៃប្រឌិតវិទ្យាសាស្រ្តដ៏វិសេសវិសាលនិងសារៈសំខាន់របស់គាត់ប៉ុន្តែការបង្កើតចុងក្រោយមិនទទួលបានរង្វាន់ណូបែលរូបវិទ្យានៅឆ្នាំ 1908 ។
ចានកែវគឺជាឧបករណ៍សម្រាប់ថតរូបកាមេរ៉ាភាគច្រើនបំផុតចាប់ពីចុងទសវត្សឆ្នាំ 1850 រហូតដល់ការបង្ហាញជាទូទៅនៃខ្សែភាពយន្តផ្លាស្ទិចដែលអាចបត់បែនបានក្នុងកំឡុងឆ្នាំ 1890 ។ ថ្វីបើភាពងាយស្រួលនៃខ្សែភាពយន្តមានប្រជាប្រិយភាពយ៉ាងខ្លាំងចំពោះការថតរូបស្ម័គ្រចិត្តក៏ដោយក៏ខ្សែភាពយន្តដំបូង ៗ មានតម្លៃថ្លៃជាងហើយមានគុណភាពអុបទិកទាបជាងកញ្ចក់ដែលមានតម្លៃស្មើគ្នាហើយរហូតមកដល់ចុងទសវត្សឆ្នាំ 1910 ពួកគេមិនអាចរកបាននៅក្នុងទ្រង់ទ្រាយធំដែលអ្នកថតរូបអាជីពភាគច្រើនពេញចិត្តនោះទេ។ ឧបករណ៍ផ្ទុកថ្មីមិនបានជំនួសភ្លាមឬទាំងស្រុង។ ដោយសារតែស្ថេរភាពវិមាត្រនៃកញ្ចក់ការប្រើប្រាស់ចានសម្រាប់កម្មវិធីវិទ្យាសាស្ត្រមួយចំនួនដូចជា astrophotography បានបន្តចូលទៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1990 និងនៅក្នុងវិស័យពិសេសនៃហ៊ុក្រដាសឡាស៊ែរវាបានតស៊ូក្នុងឆ្នាំ 2010 ។