សង្គ្រាមផ្ទៃក្នុងចិន: ផ្ទៃរឿង

ផ្ទៃរឿង
ក្រោយពីបដិវត្តន៍ផ្តួលរលំរាជវង្សឆេងបានបញ្ចប់ ប្រទេសចិនក៏បានធ្លាក់ចូលក្នុងភ្លើងសង្គ្រាមស៊ីវិលមួយរយៈខ្លីមុនពេលត្រូវលោកយ័ន ស៊ីខាយបានឡើងកាន់កាប់តំណែងជាប្រធានាធិបតីនៃសាធារណរដ្ឋចិនថ្មី។ រដ្ឋាភិបាលថ្មីនោះត្រូវបានគេស្គាល់ជាទូទៅថារដ្ឋាភិបាលប៉ីយ៉ាងដោយមានរដ្ឋធានីនៅទីក្រុងប៉េកាំង។ ដោយត្រូវជាអតីតមន្ត្រីមួយរូបនៃរាជវង្សឆេង លោកយ័ន ស៊ីខាយនូវមានគំនិតរាជានិយមក្នុងខ្លួននូវឡើងហើយមិនយូរប៉ុន្មានគាត់ក៏សម្រេចបង្កើតចេញនូវរបបរាជានិយមម្តងទៀតនៅឆ្នាំ១៩១៥ ដោយមានខ្លួនលោកជាព្រះចៅអធិរាជប៉ុន្តែផ្ទុយពីការគិតរបស់លោក របបរាជានិយមថ្មីនេះមិនត្រូវទទួលបានការគាំទ្រពីសំណាក់ប្រជាជនចិននោះទេហើយមិនយូរប៉ុន្មាន លោកក៏សម្រេចចិត្តដាក់រាជ្យវិញ។ ក្រោយពីមរណភាពរបស់លោកនៅឆ្នាំ១៩១៦ ប្រទេសចិនក៏ឈានចូលដល់សម័យកាលមួយទៀតដែលគេតែងស្គាល់ថា "សករាជមេកន្ទ្រាញ" ដោយក្នុងសម័យកាលនេះ មេបញ្ជាការនៃកងទ័ពប៉ីយ៉ាងនៅតាមតំបន់នីមួយៗបានប្រកាសសង្គ្រាមលើគ្នាដោយម្នាក់ៗលោភចង់បានអំណាចត្រួតត្រាប្រទេសចិនទាំងមូល។ ក្នុងខណៈពេលនោះ លោកស៊ុន យ៉ាតសេនបានបង្កើតរដ្ឋាភិបាលផ្ទាល់ខ្លួនមួយដែលមានឈ្មោះថាគួមីនតាង (គ.ម.ត) នៅក្នុងទីក្រុងក្វាងចូវក្នុងគោលបំណងបញ្ឈប់ចលាច័លនិងភាពអសន្តិសុខរបស់ពួករដ្ឋាភិបាលប៉ីយ៉ាង។

លោកស៊ុន យ៉ាតសេនបានងាកទៅរកជំនួយពីបរទេសប៉ុន្តែគ្មានរដ្ឋមួយណាមកអើពើលើសំណើរបស់លោកនោះទេ លុះនៅឆ្នាំ១៩២១ លោកក៏សម្រេចចិង្តងាកទៅរកសហភាពសូវៀត។ ដើម្បីពង្រីកឥទ្ធិពលនិងអំណាចនយោបាយរបស់ខ្លួន រដ្ឋាភិបាលសូវៀតក៏យល់ព្រមផ្តល់ការគាំទ្រនិងជំនួយមកឱ្យរដ្ឋាភិបាលរបស់ស៊ុន យ៉ាតសេន និងគណបក្សកុម្មុយនិស្តចិនដែលទើបតែបង្កើតថ្មី។ ជាលទ្ធផល ចលនាតស៊ូដើម្បីអំណាចគ្រប់គ្រងប្រទេសចិនរវាងបក្សពួកទាំងពីរក៏ផ្ទុះឡើង។

នៅឆ្នាំ១៩២៣ អ្នកតំណាងសូវៀតម្នាក់ត្រូវបានបញ្ជូនមកប្រទេសចិនដើម្បីរកដំណោះស្រាយជួយឱ្យចិនបង្រួបបង្រួមក្លាយជារដ្ឋតែមួយវិញ។March, G. Patrick. Eastern Destiny: Russia in Asia and the North Pacific. [1996] (1996). Greenwood Publishing Group. . p. 205. ភ្នាក់ងារនៃអង្គការកុម្មុយនិស្តអន្តរជាតិបានចុះមកដល់ប្រទេសចិននៅឆ្នាំដដែរនោះដើម្បីបញ្ចុះបញ្ចូលបក្សគួមីនតាងឱ្យចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយបក្សកុម្មុយនិស្តចិន។ ចំណងសម្ព័ន្ធភាពរវាងបក្សពួកទាំងពីរក៏បានបង្កើតឡើងដោយមានឈ្មោះថារណសិរ្សបង្រួបបង្រួម (ឬរួបរួម)។

នៅឆ្នាំ១៩២៣ ដដែរ យ៉ាតសេនបានបញ្ជូនលោកចាង កាយចៀកឱ្យទៅសិក្សាអំពីវិជ្ជាយោធានិងនយោបាយនៅឯរដ្ឋធានីម៉ូស្គូនៃសហភាពសូវៀតក្នុងរយៈពេលពីរបីខែ។H.H. Chang,  Chiang Kai Shek – Asia's Man of Destiny (Doubleday, 1944; reprint 2007 . p. 126. ត្រឹមឆ្នាំ១៩២៤ ចាង កាយចៀកបានក្លាយជាប្រមុខនៃបណ្ឌិត្យសភាយោធានៃសាធារណរដ្ឋចិនហើយមិនយូរប៉ុន្មានក៏ឡើងកាន់តំណែងបន្តពីស៊ុន យ៉ាតសេនក្នុងងារជាមេដឹកនាំបក្សគួមីនតាង។

សូវៀតបានផ្តល់ឱ្យបណ្ឌិត្យសភានោះនូវគ្រឿងសម្ភារៈ"អប់រំ" និងសម្ភារៈសង្គ្រាមជាច្រើន។ ក្នុងនោះ ពួកសូវៀតបានបង្រៀនអ្នកនៅបណ្ឌិត្យសភានោះឱ្យដឹងពីបច្ចេកទេសក្នុងការកេណ្ឌទ័ពខ្នាតធំផងដែរ។ ជាមួយនឹងបច្ចេកទេសនិងចំណេះដឹងទាំងនេះ ទីបំផុតលោកស៊ុន យ៉ាតសេនក៏អាចកេណ្ឌយកមនុស្សឱ្យមកបម្រើការជា"កងទ័ពរបស់បក្ស"លោកបាន។ សមាជិកបក្សកុម្មុយនិស្តចិនក៏មានវត្តមាននៅឯបណ្ឌិត្យសភាយោធានោះផងដែរដូចជាលោកជូ អេងឡាយដែលកាលនោះត្រូវជាសាស្ត្រាចារ្យខាងផ្នែកនយោបាយ។Ho, Alfred K. Ho, Alfred Kuo-liang. [2004] (2004). China's Reforms and Reformers. Greenwood Publishing Group. . p. 7.

សមាជិកបក្សកុម្មុយនិស្តអាចចូលរួមជាមួយ គ.ម.ត បានដែរដោយត្រូវឈរលើមូលដ្ឋានបុគ្គល។ បក្សកុម្មុយនិស្តចិនកាលនុះគឺមានទំហំតូចខ្លាំងដោយមានសមាជិកភាពតែ ៣០០ នាក់នៅក្នុងឆ្នាំ១៩២២ ហើយនៅឆ្នាំ១៩២៥ សមាជិកភាពបានកើនត្រឹមតែ ១,៥០០ នាក់ប៉ុណ្ណោះ។Fairbank, John King. [1994] (1994). China: A New History. Harvard University Press. . ចំណែកឯគួមីនតាងវិញគឺមានសមាជិកភាពរហូតដល់ទៅ ៥០,០០០ នាក់ឯណោះនៅក្នុងឆ្នាំ១៩២៣។

ក្រោយពីលោកស៊ុន យ៉ាតសេនបានទទួលមរណភាពនៅឆ្នាំ១៩២៥ បក្សគួមីនតាងក៏បានបែកបាក់ទៅជាពីរចលនាដោយមួយគឺប្រកាន់នយោបាយស្តាំនិយមនិងមួយទៀតប្រកាន់នយោបាយឆ្វេងនិយម។ សមាជិកគួមីនតាងមួយចំនួនបានកើតការព្រួយបារម្ភខ្លាចថាពួកសូវៀតកំពុងតែព្យាយាមបំផ្លាញរចនាសម្ព័ន្ធផ្ទៃក្នុងរបស់បក្សខ្លួនដោយប្រើប្រាស់បក្សកុម្មុយនិស្តជាឈ្នាន់។ បក្សកុម្មុយនិស្តចិនក៏ចាប់ផ្តើមប្រឆាំងនឹងយុទ្ធនាការបេសនកម្មភាគខាងជើងរបស់គួមីនតាងដោយបានសម្រេចប្រកាស់នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំបក្ស។

នៅខែមីនា ឆ្នាំ១៩២៧ គួមីនតាងបានរៀបចំកិច្ចប្រជុំបក្សលើកទី២ ដោយនៅក្នុងកិច្ចប្រជុំនេះ ពួកសូវៀតបានសម្រេចជួយបក្សកុម្មុយនិស្តចិនដោយធ្វើការប្រឆាំងនឹងយុទ្ធនាការរបស់គួមីនតាងនិងទប់ស្កាត់ឥទ្ធិពលអំណាចរបស់ចាង កាយចៀក។ មិនយូរប៉ុន្មានទេ គណបក្សគួមីនតាងនឹងត្រូវបែកជាពីរបក្សពួកជាមិនខាន។

នៅអំឡុងពេលនោះផងដែរ សហភាពសូវៀតបានជះឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងមកលើបក្សកុម្មុយនិស្តចិន។ ពួកគេបានបញ្ជូនថវិកានិងអ្នកស៊ើបការមួយចំនួនដើម្បីមកជួយគាំទ្របក្សកុម្មុយនិស្តរបស់ចិនដើម្បីបន្តប្រតិបត្តិការនិងអត្ថិភាព។ បើបក្សកុម្មុយនិស្តចិនមិនបានទទួលការគាំទ្រនិងជំនួយពីសូវៀតទេនោះ វាអាចនឹងងាយដួលរលំហើយចលនាកុម្មុយនិស្តចិននឹងត្រូវខាតបង់។ មានឯកសារជាច្រើនបានបញ្ជាក់ពីអត្ថិភាពនៃបក្សកុម្មុយនិស្តផ្សេងៗទៀតនៅក្នុងប្រទេសចិនដោយនៅក្នុងនោះមានបក្សមួយដែលមានសមាជិកគាំទ្ររហូតដល់ទៅ ១០,០០០ នាក់ឯណោះប៉ុន្តែបក្សកុម្មុយនិស្តទាំងនោះសុទ្ធតែដួលរលំទៅវិញទាំងអស់ដោយសារតែគ្មានជំនួយពីសហភាពសូវៀតឬបរទេស។

បេសនកម្មភាគខាងជើង និងការបែកបាក់គ្នារវាងគួមីនតាងនិងបក្សកុម្មុយនិស្ត

នៅឆ្នាំ១៩២៧ ការប្រជែងគ្នារវាងពួកគួមីនតាងនិងពួកកុម្មុយនិស្តបាននាំឱ្យមានការបែកបាក់សាមគ្គីភាពគ្នានៅក្នុងជួរបដិវត្តន៍។ បក្សកុម្មុយនិស្តចិននិងសមាជិកឆ្វេងនិយមនៃគួមីនតាងបានសម្រេចចិត្តរើអាសនៈរបស់ខ្លួនពីក្វាងចូវមកអ៊ូហានដែលត្រូវជាសម្បុកកុម្មុយនិស្តដ៏ធំមួយនាពេលនោះ។ បន្ទាប់ពីយកឈ្នះលើស៊ុន ឈួនហ្វាង លោកកាយចៀកនិងលី ស៊ុងរេនបាននាំទ័ពបន្តទៅភាគខាងលិចឆ្ពោះទៅខេត្តជាំងស៊ី។ ពួកឆ្វេងនិយមបានបដិសេដនឹងការទាមទាររបស់កាយចៀកក្នុងការលុបបំបាត់ឥទ្ធិពលកុម្មុយនិស្តចេញពី គ.ម.ត ដូច្នេះហើយលោកកាយចៀកក៏សម្រេចដកពួកគេចេញពីបក្សរបស់ខ្លួនដោយផ្ទាល់និងថែមទាំងចោទប្រកាន់អ្នកឆ្វេងនិយមទាំងនោះថា បានក្បត់នឹងគោលការណ៍ប្រជាជនបីយ៉ាងរបស់លោកស៊ុន យ៉ាតសេន និងរួមដៃទទួលបញ្ជាពីបរទេស (សហភាពសូវៀត)។ យោងតាមលោកម៉ៅសេទុងបានឱ្យដឹងថា សេចក្តីអត់អោនរបស់កាយចៀកបានចាប់បន្ថយចុះបន្តិចម្តងៗខណៈពេលដែលអំណាចរបស់គាត់កំពង់កើនឡើង។Zedong, Mao. Thompson, Roger R. [1990] (1990). Report from Xunwu. Stanford University Press. .

នៅថ្ងៃទី៧ ខែមេសា លោកកាយចៀកនិងថ្នាក់ដឹកនាំគួមីនតាងមួយចំនួនទៀតបានរៀបចំកិច្ចប្រជុំមួយដែលក្នុងនោះពួកគេបានស្នើថា 'សកម្មភាពរបស់ពួកកុម្មុយនិស្តគឺកំពុងបង្កឱ្យមានការរំខានដល់សង្គមនិងសេដ្ឋកិច្ចដូច្នេះយើងត្រូវធ្វើដូចម្តេចក៏ដោយដើម្បីបញ្ឈប់សកម្មភាពអ្នកទាំងនោះនិងដើម្បីបន្តបដិវត្តន៍ជាតិនិយម'។ នៅថ្ងៃទី១២ ខែមេសា នៅទីក្រុងស៊ាងហៃ (សៀងហៃ) ឧត្តមសេនីយ៍បៃ ឆុងស៊ីបានបញ្ជាឱ្យកម្លាំងរបស់ខ្លួនចេញ"បោសសម្អាត"ទីក្រុង ពោលគឺចាប់ខ្លួនអ្នកកុម្មុយនិស្តទាំងឡាយណាដែលមានវត្តមានក្នុងក្រុងរួចយកទៅសម្លាប់ចោល។Brune, Lester H. Dean Burns, Richard Dean Burns. [2003] (2003). Chronological History of U.S. Foreign Relations. Routledge. . មនុស្សទូទៅបានសម្តៅមកលើព្រឹត្តិការណ៍នេះថា ព្រឹត្តិការណ៍ ១២ មេសា ឬការសម្លាប់រង្គាលនៃទីក្រុងស៊ាងហៃ។Zhao, Suisheng. [2004] (2004). A Nation-state by Construction: Dynamics of Modern Chinese Nationalism. Stanford University Press. . ព្រឹត្តិការណ៍នេះបានធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងរវាងកាយចៀកនិងលោកវ៉ាង ជិងវីយ (សមាជិកឆ្វេងនិយមគួមីនតាងដែលកាន់កាប់ទីក្រុងអ៊ូហាន) បែកបាក់ប្រេះឆាកាន់តែខ្លាំងឡើង។

ជាលទ្ធផល សមាជិកឆ្វេងនិយមគួមីនតាងក៏សម្រេចចិត្តដកសមាជិកបក្សកុម្មុយនិស្តចិនចេញពីរដ្ឋាភិបាលអ៊ូហានប៉ុន្តែទោះបីជាធ្វើយ៉ាងណាក្តីក៏អ្នកឆ្វេងនិយមទាំងនោះនូវតែត្រូវកាយចៀកដកអំណាចចេញដដែរ។ បន្ទាប់មក គួមីនតាងក៏បន្តយុទ្ធនាការរបស់ខ្លួនប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងមេកន្ទ្រាញ (អាចហៅបានដែរថា ស្តេចត្រាញ់) នៃប្រទេសចិន ហើយនៅក្នុងខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩២៨ កងកម្លាំងរបស់លោកក៏បានឡើងត្រួតត្រាលើទីក្រុងប៉េកាំងដោយជោគជ័យ។Guo, Xuezhi. [2002] (2002). The Ideal Chinese Political Leader: A Historical and Cultural Perspective. Greenwood Publishing Group. . បន្តិចក្រោយមក ទឹកដីចិនភាគខាងលិចក៏ត្រូវធ្លាក់ក្រោមការត្រួតត្រារបស់រដ្ឋាភិបាលកណ្តាលណានជិង។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ រដ្ឋាភិបាលជាតិនិយមបានទទួលការទទួលស្គាល់ពីអន្តរជាតិថាជារដ្ឋាភិបាលស្របច្បាប់នៃប្រទេសចិនទាំងមូល។ ស្របទៅតាមលោកស៊ុន យ៉ាតសេន រដ្ឋាភិបាលគួមីនតាងបានប្រកាសថា មាគ៌ាសម្រាប់ដំណើរបដិវត្តន៍ទាំងបីរួមមាន៖ ការបង្រួបបង្រួមយោធា ការគ្រប់គ្រងនយោបាយ និងប្រជាធិបតេយ្យអាស្រ័យរដ្ឋធម្មនុញ្ញ។Theodore De Bary, William. Bloom, Irene. Chan, Wing-tsit. Adler, Joseph. Lufrano Richard. Lufrano, John. [1999] (1999). Sources of Chinese Tradition. Columbia University Press. . p. 328.