បារាំងដណ្តើមបានវៀតណាម: ទិដ្ឋភាពទូទៅនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ

ទិដ្ឋភាពទូទៅនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ 

 ដាណាង (១៨៥៨) 
នៅថ្ងៃទី 1 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1858 កងនាវាបារាំង-អេស្បាញនៃនាវាចម្បាំងចំនួន 14 គ្រឿង និងកងទ័ពបេសកកម្មចំនួន 3,000 ដឹកនាំដោយឧត្តមសេនីយ៍ Charles Rigault de Genouilly បានបើកការវាយប្រហារលើទីតាំងរបស់វៀតណាមនៅ ទីក្រុង ដាណាង ។ គាត់ជឿថាពួកគេនឹងយកឈ្នះទីក្រុង ដាណាង ហើយបន្ទាប់មក វ៉េ បង្ខំជនជាតិវៀតណាមឱ្យចុះចាញ់ក្នុងសង្រ្គាមដ៏ឆាប់រហ័ស និងសម្រេចចិត្ត។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា ការ​រីក​ចម្រើន​របស់​បារាំង-អេស្បាញ​ត្រូវ​បាន​បញ្ឈប់​ដោយ​កលល្បិច​ការពារ​របស់​មេទ័ព​វៀតណាម Nguyen Tri Phuong ។ បន្ទាប់ពីការប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងខ្លាំងក្លារយៈពេលប្រាំខែមក កងកម្លាំងបារាំង-អេស្បាញនៅតែជាប់គាំងនៅលើឆ្នេរដែលគ្មានមនុស្សរស់នៅនៃទីក្រុង ដាណាង ដោយមិនអាចសម្រេចបាននូវរបកគំហើញមួយ។ [8]

 វៀតណាមខាងត្បូង (១៨៥៩-១៨៦២) 
ស្តាំ|រូបភាពតូច|400x400ភីកសែល| ការទម្លាក់គ្រាប់បែក Bien Hoa (១៦ ធ្នូ ១៨៦១)
De Genouilly បានសម្រេចចិត្តបោះបង់ចោលទីក្រុង ដាណាង ដើម្បីជិះទូកទៅភាគខាងត្បូងទៅកាន់ ខេត្ត សៃហ្គន និងខេត្ត ទន្លេមេគង្គ ក្រោមដ៏រុងរឿង ដែលជាកន្ត្រកស្រូវរបស់វៀតណាម។ គាត់បានប្រមូលផ្តុំកងទ័ពចំនួន 2,000 នាក់ និងនាវាចម្បាំងចំនួន 14 គ្រឿង ហើយបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីក្រុង សៃហ្គន បានបំផ្លាញបន្ទាយ និងកាំភ្លើងតាមឆ្នេរសមុទ្រជាច្រើនរបស់វៀតណាមនៅ Vung Tau ដោយបានទៅដល់ទីក្រុងនៅថ្ងៃទី 17 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1859 ។ កងទ័ពបារាំងបានដណ្តើមយកទីប្រជុំជននៃទីក្រុងសៃហ្គន និងស្បៀងអាហារ ការផ្គត់ផ្គង់ និងគ្រាប់រំសេវដោយងាយស្រួល បន្ទាប់ពីមានការប្រយុទ្ធគ្នាពីរថ្ងៃ។ [9] សៀម​សម្រេច​ចិត្ត​មិន​ជួយ​វៀតណាម។ ទន្ទឹមនឹងនោះ នៅភាគខាងជើង ប៊ីស្សពកាតូលិកម្នាក់ឈ្មោះ ថា វ៉ាន់ភឿង បានប្រកាសខ្លួនជាព្រះអង្គម្ចាស់ ឡេ បានបះបោរប្រឆាំងនឹងការគ្រប់គ្រងរបស់ង្វៀន ហើយបានសុំបារាំងឱ្យជួយការបះបោររបស់គាត់។ [10]

កងទ័ពបារាំងបានបង្វែរកម្លាំងភាគច្រើនរបស់ខ្លួនពីវៀតណាមនៅឆ្នាំ 1860 ទៅកាន់ប្រទេសចិនប្រឆាំងនឹងកងទ័ពឈីងដ៏ធំ បន្សល់ទុកតែទាហានបារាំងចំនួន 800 នាក់ និងជនជាតិអេស្ប៉ាញ 100 នាក់ប្រឈមមុខនឹងជនជាតិវៀតណាម 10,000 នាក់ដែលដឹកនាំដោយ ង្វៀន ទ្រីភឿង ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វៀតណាមដែលស្ទាក់ស្ទើរមិនបានធ្វើសកម្មភាពប្រឆាំងនឹងការឡោមព័ទ្ធនោះទេ។ លើសពីកងកម្លាំងបារាំង-អេស្បាញ។ នៅខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1861 ទាហានបារាំងថ្មីចំនួន 3,500 នាក់ និងនាវាចម្បាំង 70 គ្រឿងដែលដឹកនាំដោយឧត្តមសេនីយ៍ de Vassoigne បានមកដល់ ហើយបានទម្លុះខ្សែបន្ទាត់វៀតណាម ហើយដណ្តើមបានបន្ទាយ Ky Hoa ដែលមានចម្ងាយប្រាំមួយគីឡូម៉ែត្រពីទីក្រុង Saigon ។ បន្ទាប់មក កងទ័ពបារាំងបានដណ្តើមយកទីក្រុង Bien Hoa, My Tho, និង Dinh Tuong។ [11] ប្រឈមមុខនឹងការឈ្លានពានរបស់បារាំង និងការបះបោរផ្ទៃក្នុង Tự Đức បានជ្រើសរើសប្រគល់ខេត្តភាគខាងត្បូងចំនួនបីទៅប្រទេសបារាំង ដើម្បីដោះស្រាយជាមួយនឹងការបះបោរដែលស្របគ្នា។ នៅខែមិថុនា ឆ្នាំ 1862 សន្ធិសញ្ញា សៃហ្គន ត្រូវបានចុះហត្ថលេខា ជាលទ្ធផល វៀតណាមបានបាត់បង់ខេត្តអ្នកមានចំនួនបីគឺ Gia Dinh, My Tho, Bien Hoa និងកោះ Poulo Condore ហើយអនុញ្ញាតឱ្យមានសេរីភាពខាងសាសនា រួមជាមួយនឹងសំណងសង្រ្គាមចំនួន 4 លានប៉េសូម៉ិកស៊ិកទៅឱ្យប្រទេសបារាំង។ . [12] [13] [14] [15]

 ការបញ្ចូលខេត្តភាគនិរតីចំនួនបី (1867) 
ធ្វេង|រូបភាពតូច|200x200ភីកសែល| សំបុត្រ​សរសេរ​ដោយដៃ​របស់ Phan Thanh Giản និង​ការ​បកប្រែ​ជា​ភាសា​បារាំង​គឺ​ដោយដៃ​របស់ Henri Rieunier ។
ដោយអាម៉ាស់ជាមួយនឹងសន្ធិសញ្ញាឆ្នាំ 1862 នៅពេលដែលសាធារណជនវៀតណាមបានចាត់ទុកវាជាភាពអាម៉ាស់របស់ជាតិ លោក Tự Đức បានបញ្ជូនស្ថានទូតមួយដឹកនាំដោយ Phan Thanh Giản ដែលជាអភិបាលនៃខេត្តភាគនិរតីចំនួនបីទៅកាន់ប្រទេសបារាំងក្នុងឆ្នាំ 1863 ដើម្បីពិនិត្យឡើងវិញនូវសន្ធិសញ្ញានេះ។ បេសកកម្មបានបរាជ័យ ដោយសារណាប៉ូឡេអុងទី 3 មិនទទួលយកការទាមទាររបស់ជនជាតិអាណ្ណាម។ [16] នៅខែសីហា ឆ្នាំ១៨៦៣ ព្រះបាទ នរោត្តម នៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា បានចុះហត្ថលេខាលើសន្ធិសញ្ញាអាណាព្យាបាលជាមួយបារាំង ដោយបញ្ចប់អធិបតេយ្យភាពពីរ សៀម-វៀតណាម លើប្រទេស។ [17]

នៅឆ្នាំ១៨៦៦ បារាំងបានបញ្ចុះបញ្ចូល Tự Đức ឱ្យប្រគល់ខេត្តភាគនិរតីចំនួនបីដែលនៅសេសសល់គឺ វិញឡុង, ហាទៀង, និង ចូវដុក ។ អភិបាលខេត្ត Phan Thanh Giản បានលាលែងពីតំណែងភ្លាមៗ។ ដោយ​មិន​មាន​ការ​តស៊ូ​នោះ​ទេ នៅ​ឆ្នាំ​១៨៦៧ កងទ័ព​បារាំង​ក្រោម​ការ​ដឹកនាំ​របស់ de la Grandière បាន​បញ្ចូល​ខេត្ត​នានា​ដោយ​ងាយស្រួល ហើយ​ដាក់​ឱ្យ​ពួកគេ​ស្ថិត​ក្រោម​ការគ្រប់គ្រង​របស់ ​កូសាំងស៊ីន​បារាំង ។ [18]

 ឧប្បត្តិហេតុតុងកឹង (១៨៧៣-១៨៧៤) 
តុងកឹង ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​កំណត់​ទិស​ខាង​លិច​ទៅ​ភាគ​ខាងជើង​ប្រទេស​វៀតណាម គឺ​សម្បូរ​ដោយ​ធនធាន​រ៉ែ និង​ធនធាន​មនុស្ស។ ក្នុងអំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1860 ចោរសមុទ្រ ចោរប្លន់ សំណល់នៃ ការបះបោរ Taiping នៅក្នុងប្រទេសចិន បានភៀសខ្លួនទៅកាន់តុងកឹង ហើយបានប្រែក្លាយវៀតណាមខាងជើងទៅជាកន្លែងក្តៅសម្រាប់សកម្មភាពវាយឆ្មក់របស់ពួកគេ។ តុលាការវៀតណាមបានធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំង ហើយមិនអាចទប់ទល់នឹងចោរសមុទ្របានទេ។ [19] [20] ពួកឧទ្ទាមចិនទាំងនេះនៅទីបំផុតបានបង្កើតកងទ័ពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេដូចជា ទង់ខ្មៅ របស់ Liu Yongfu ហើយបានសហការជាមួយមន្ត្រីវៀតណាមក្នុងតំបន់ដែលឥឡូវនេះបានជួលពួកគេធ្វើជាទាហានស៊ីឈ្នួលជំនួសឱ្យការប្រយុទ្ធគ្នាដោយសារតែការបែកបាក់អំណាចរបស់តុលាការ។ [21]

ការរំខាននៅតុងកឹងបានទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់បារាំង។ ម្នាក់ក្នុងចំនោមពួកគេគឺ Jean Dupuis ដែលជាពាណិជ្ជករ និងជាអ្នករុករកជនជាតិបារាំងបានសម្រេចចិត្តរៀបចំផែនការឡើង ទន្លេក្រហម ជាមួយនឹងទាហានស៊ីឈ្នួលរបស់គាត់ ហើយប្រគល់អាវុធដើម្បីជួយ Ma Ju-lung ក្នុង ខេត្ត យ៉ូណាន ប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងពួកឧទ្ទាមទាំងនេះ ប៉ុន្តែត្រូវបានជំទាស់ដោយមន្ត្រីវៀតណាម។ [22] នៅពេលដែល Dupuis ត្រឡប់ទៅ ហាណូយ វិញក្នុងខែឧសភា ឆ្នាំ 1873 កងកម្លាំងរបស់គាត់ត្រូវបានរារាំងដោយពួកវៀតណាម។ បន្ទាប់មក Dupuis បានសុំជំនួយពីអភិបាលក្រុង កូសាំងស៊ីន ជនជាតិបារាំង Marie Jules Dupré ខណៈដែលជនជាតិវៀតណាមបានហៅពួកគេឱ្យមកដើម្បីបណ្តេញ Dupuis ។ [23] នៅក្នុងខែវិច្ឆិកា កងទ័ពបារាំងដែលមានទាហានម៉ារីន ទាហានជើងទឹក និងជំនួយកូសាំងស៊ីនចំនួន 250 នាក់ ដឹកនាំដោយ Francis Garnier បានមកដល់ទីក្រុងហាណូយ ដោយមានបញ្ជាបន្ថែមដើម្បីទាមទារឱ្យបើកទន្លេសម្រាប់ពាណិជ្ជកម្មបរទេស។ រដ្ឋាភិបាល​ក្រុង​ហាណូយ​បដិសេធ​មិន​និយាយ​ជាមួយ​បារាំង។ Garnier ចូលរួមដោយ Dupuis និងពួកអ្នកស្មោះស្ម័គ្រ Lê បន្ទាប់មកបានទម្លាក់គ្រាប់បែកលើបន្ទាយ ហើយបានធ្វើឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនៅថ្ងៃទី 20 ខែវិច្ឆិកា។ មេបញ្ជាការ​វៀតណាម​នៃ​ទីក្រុង​ហាណូយ លោក Nguyen Tri Phuong បានទទួល​មរណភាព​ដោយសារ​របួស និង​កូដកម្ម​អត់អាហារ​ក្នុង​អាយុ ៧៧ ឆ្នាំ។ ដោយមានការជួយជ្រោមជ្រែងពីពួកកាតូលិកវៀតណាមក្នុងស្រុកដែលមើលឃើញបារាំងជាអ្នករំដោះ ពួកអ្នកវាយប្រហារបន្ទាប់មកបានដណ្តើមយកទីតាំងរឹងមាំជាច្រើននៃដីសណ្ដទន្លេក្រហមដោយភាពងាយស្រួល។ Tự Đức បានស្វែងរកការចរចាជាមួយបារាំងភ្លាមៗ ប៉ុន្តែមន្ត្រីភាគខាងជើងក្នុងតំបន់មិនអើពើនឹងគាត់ទេ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ Hoàng Kế Viêm អភិបាលខេត្ត Sơn Tây បានហៅទង់ខ្មៅរបស់ Liu Yongfu ដើម្បីធ្វើកូដកម្ម។ នៅពេលដែលការណែនាំរបស់រដ្ឋាភិបាលទីក្រុងប៉ារីសមកដល់ Garnier គាត់ត្រូវបានសម្លាប់ និងកាត់ក្បាលដោយទង់ខ្មៅរួចហើយនៅថ្ងៃទី 21 ខែធ្នូ។ [24] [25]

នៅថ្ងៃទី 5 ខែមករា ឆ្នាំ 1874 ប្រធានក្រុម Philastre និងអ្នកស្នងតំណែងរបស់តុលាការ Nguyễn Văn Tường បានចុះហត្ថលេខា និងផ្តល់សច្ចាប័នលើកិច្ចព្រមព្រៀង Philastre ដោយបញ្ចប់ឧប្បត្តិហេតុតុងកឹងជាផ្លូវការ។ អរិភាព​ទាំងអស់​រវាង​បារាំង​និង​វៀតណាម​និង​ស្ថានការណ៍​មិន​ស្ងប់​ទាំងអស់​នៅ​តុងកឹង​នឹង​ឈប់​មាន។ បារាំង​ដក​ទ័ព​ចេញ​ទៅ ​ក្រុង Haiphong ; យោធភូមិ​វៀតណាម​នៅ​ហាណូយ​ត្រូវ​កាត់​បន្ថយ​មក​ជា​ប៉ូលិស​សាមញ្ញ។ [26] នៅថ្ងៃទី 15 ខែមីនា សន្ធិសញ្ញាទីពីរ រវាងបារាំង និងវៀតណាមត្រូវបានចុះហត្ថលេខាដោយ Dupré និង Tường: បារាំងបានទទួលស្គាល់វៀតណាមជាប្រទេសឯករាជ្យ ក្រោមការការពាររបស់បារាំង។ ព្រះចៅអធិរាជវៀតណាម Tự Đức បានទទួលស្គាល់អតីតខេត្តភាគខាងត្បូងទាំងប្រាំមួយថាជាទឹកដីរបស់បារាំង។ បារាំងនឹងសងបំណុលអេស្ប៉ាញរបស់វៀតណាម។ វៀតណាមបានបើកច្រកទន្លេក្រហម Ninh Hai និង Thi Nai ទៅកាន់ពិភពលោក ហើយធានាសេរីភាពខាងសាសនា និងពាណិជ្ជកម្មក្នុងប្រទេសទាំងមូល។ [27] [28] [29]

 អន្តរាគមន៍វៀតណាមខាងជើង និងចិន (១៨៨២-១៨៨៥) 
រូបភាពតូច| ការ​វាយ​លុក​ទូទៅ​លើ​បន្ទាយ សឺន ថា យ ថ្ងៃទី ១៦ ខែ ធ្នូ ឆ្នាំ ១៨៨៣
បីឆ្នាំបន្ទាប់ពីបារាំងបានទទួលស្គាល់អធិបតេយ្យភាពរបស់វៀតណាម Tự Đức ភ្លាមៗបានបន្តទំនាក់ទំនងដៃទន្លេប្រពៃណីជាមួយប្រទេសចិន (បេសកកម្មដៃទន្លេចុងក្រោយបានកើតឡើងនៅឆ្នាំ 1849) ។ ទស្សវត្សរ៍ឆ្នាំ 1880 ក៏បានឃើញការកើនឡើងនូវការចល័ត និងការសញ្ជ័យរបស់បារាំងទាំងមូល ដែលធ្វើឡើងដោយនាយករដ្ឋមន្ត្រីថ្មីនៃសាធារណរដ្ឋបារាំង Jules Ferry ។ ចក្រភពចិនបានបញ្ជូនកងទ័ពចំនួន 30,000 នាក់ទៅកាន់ភាគខាងជើងវៀតណាមនៅដើមឆ្នាំ 1882 ។ បារាំង​បាន​បញ្ជូន​កងទ័ព​របស់​ខ្លួន​ដែល​ដឹកនាំ​ដោយ ​លោក Henri Rivière ទៅ​កាន់​ទីក្រុង​ហាណូយ​ក្នុង​ខែ​មីនា ហើយ​ចាប់​បាន​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ២៥ ខែ​មេសា។ [30] Tự Đức អស់សង្ឃឹមបានជូនដំណឹងទៅតុលាការចិនថា រដ្ឋដៃទន្លេរបស់ពួកគេកំពុងត្រូវបានវាយប្រហារ។ នៅខែកញ្ញា កងពលចិនចំនួនដប់ប្រាំពីរ (បុរស 200.000 នាក់) បានឆ្លងកាត់ព្រំដែនចិន-វៀតណាម និងខេត្តកាន់កាប់ភាគខាងជើងនៃទន្លេក្រហម។ នៅខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1883 Giorgios Vlavianos ជនជាតិក្រិកដើមកំណើតអង់គ្លេសដែលបានធ្វើការឱ្យ Le Comte de Kergaradec កុងស៊ុលបារាំងនៃទីក្រុងហាណូយបានដឹកនាំទង់លឿងដែលបានចុះចាញ់ដើម្បីចូលរួមជាមួយ Rivière ។ នៅថ្ងៃទី 25 ខែមីនា ឆ្នាំ 1883 Rivière បានវាយប្រហារ និងរឹបអូសយកអណ្តូងរ៉ែធ្យូងថ្ម Hon Gai ។ គាំទ្រដោយរដ្ឋចិន Liu Yongfu និងទង់ខ្មៅបានសម្រេចចិត្តវាយប្រហារ Rivière។ នៅថ្ងៃទី 19 ខែឧសភា ឆ្នាំ 1883 Rivière និងកងទ័ពរបស់គាត់ត្រូវបានស្ទាក់ចាប់ដោយទង់ខ្មៅ ហើយត្រូវបានសម្លាប់នៅ សមរភូមិទីពីរនៃ Cầu Giấy ។ [31] ព័ត៌មាននៃការស្លាប់របស់ Rivière បានបង្កឱ្យមានប្រតិកម្មជាអន្តរជាតិ បង្កឱ្យមានកំហឹងក្នុងចំណោមសាធារណជនបារាំង។ សភា​បារាំង​បាន​បោះ​ឆ្នោត​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​ដើម្បី​ដណ្តើម​យក​វៀតណាម។ [32] នៅថ្ងៃទី 27 ខែឧសភា រដ្ឋាភិបាលបារាំងបានបញ្ជូនទៅកាន់អភិបាលនៃកូសាំងស៊ីនបារាំងបាននិយាយថា "បារាំងនឹងសងសឹកកូនក្លាហានរបស់នាង" ។ ទាហាន​បារាំង និង​ចិន​រាប់​ពាន់​នាក់​បាន​ចូល​ទៅ​វៀតណាម​ខាង​ជើង។ [33]
រូបភាពតូច| ការចាប់យក Lạng Sơn ក្នុងឆ្នាំ១៨៨៥
ដើម្បីគោះតុលាការ វ៉េ (ដែលបានផ្តល់មូលនិធិដោយសម្ងាត់ដល់ទង់ខ្មៅ) ចេញពីសង្រ្គាម សាធារណរដ្ឋបារាំងត្រូវតែបង្ខំពួកគេឱ្យទទួលយកសន្ធិសញ្ញាថ្មីមួយ។ Tự Đức បានទទួលមរណភាពនៅថ្ងៃទី ១៧ ខែកក្កដា ខណៈដែលរាជាណាចក្ររបស់ទ្រង់ធ្លាក់ក្នុងភាពវឹកវរទាំងស្រុង។ ក្មួយ ។​​ នៅថ្ងៃទី 15 ខែសីហា កងនាវាបារាំងដែលដឹកនាំដោយ Francois-Jules Harmand និង Amédée Courbet បានមកដល់ Thuận An ដែលជាច្រកសមុទ្រដែលនាំទៅដល់រដ្ឋធានី វ៉េ របស់វៀតណាម ដើម្បីរៀបចំការវាយប្រហារដោយផ្ទាល់ទៅលើរដ្ឋធានីវៀតណាមដែលមិនមានការការពារ។ [34] Harmand បាន​ទាមទារ​ឱ្យ​រាជានុសិទ្ធិ​ទាំង​ពីរ ង្វៀន វ៉ាន់​ទឿង និង​តឹន ថឹត ធឿ​ត ប្រគល់​វៀតណាម​ខាងជើង វៀតណាម​ខាងជើង​កណ្តាល ( ថាញ់​ហូ ​អេ ង៉ឹ​អាន ហាតឹ​ញ ​) និង ​ខេត្ត​ប៊ិ​ញ​ធួ​ញ ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​បារាំង ហើយ​ទទួលយក​អ្នកស្រុក​បារាំង​នៅ​ហ៊ូ​ដែល​អាច​ទាមទារ​។ ទស្សនិកជនរាជ។ លោក​បាន​ផ្ញើ​ឱសានវាទ​ទៅ​អ្នក​រាជានិយម​ថា «​ឈ្មោះ​វៀតណាម​នឹង​លែង​មាន​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ទៀត​ហើយ​» ប្រសិនបើ​ពួកគេ​ប្រឆាំង​។ [35]

កាលពីថ្ងៃទី១៨ ខែសីហា នាវាចម្បាំងបារាំងបានចាប់ផ្តើមបាញ់ផ្លោងទៅលើទីតាំងរបស់វៀតណាមនៅក្នុងបន្ទាយ Thuận An ដោយបំផ្លាញកាំភ្លើងវៀតណាមទាំងអស់។ ពីរថ្ងៃក្រោយមក នៅពេលព្រលឹមស្រាងៗ Courbet និងជនជាតិបារាំងបានចុះចតនៅលើច្រាំង។ នៅព្រឹកបន្ទាប់ ការការពាររបស់វៀតណាមទាំងអស់នៅទីក្រុង វ៉េ ត្រូវបានបារាំងគ្របដណ្ដប់។ លោក Hiệp Hoa បានបញ្ជូនកុកងឺ Nguyen Thuong Bac ដើម្បីចរចា។ Harmand បានប្រាប់ពួកគេថា "អ្នកត្រូវតែជ្រើសរើសរវាងសង្រ្គាម និងសន្តិភាព ប្រសិនបើអ្នកជ្រើសរើសសង្រ្គាម វានឹងមានការបំផ្លិចបំផ្លាញប្រទេសរបស់អ្នកទាំងស្រុង ប្រសិនបើអ្នកជ្រើសរើសសន្តិភាព យើងត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីសប្បុរស។ យើងមិនមានចេតនាយកប្រទេសរបស់អ្នកទេ ប៉ុន្តែ អ្នកត្រូវតែទទួលយកការការពាររបស់យើង នេះនឹងនាំមកនូវសន្តិសុខ សន្តិភាព និងវិបុលភាពដល់ប្រជាជនវៀតណាម ហើយវាក៏ជាឱកាសតែមួយគត់សម្រាប់រាជាធិបតេយ្យរបស់អ្នកដើម្បីរស់រានមានជីវិត”។ [36]
ស្តាំ|រូបភាពតូច| ការចុះហត្ថលេខាលើ អនុសញ្ញា Harmand ថ្ងៃទី 25 ខែសីហា ឆ្នាំ 1883 ។
នាថ្ងៃទី ២៥ ខែសីហា មន្ត្រីតុលាការពីររូប លោក Tran Dinh Tuc និងលោក Nguyen Trong Hop បានចុះហត្ថលេខាលើសន្ធិសញ្ញាចំនួនម្ភៃប្រាំពីរដែលហៅថា Harmand Accord ។ [34] [37] បារាំងចាប់បានប៊ិញធួន; Da Nang, Qui Nhon ត្រូវបានបើកសម្រាប់ពាណិជ្ជកម្ម; វិស័យគ្រប់គ្រងនៃរាជាធិបតេយ្យវៀតណាមត្រូវបានកាត់បន្ថយមកនៅវៀតណាមកណ្តាល ខណៈដែលវៀតណាមខាងជើង (តុងកឹង) ក្លាយជាអាណាព្យាបាលបារាំង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កងកម្លាំងវៀតណាមក្នុងតំបន់នៅភាគខាងជើងបានបដិសេធសាលក្រមរបស់តុលាការក្នុងការចុះចាញ់អាវុធរបស់ពួកគេ ហើយបន្តប្រយុទ្ធខណៈដែលបក្សពួកនិយមជាមួយទង់ខ្មៅ និងកងកម្លាំងចិន។ បារាំងត្រូវប្រយុទ្ធនៅតុងកឹងរហូតដល់ឆ្នាំ ១៨៨៩ ដើម្បីបន្សាបការតស៊ូរបស់វៀតណាមទាំងអស់។ នៅថ្ងៃទី 6 ខែមិថុនា ឆ្នាំ 1884 បារាំងបានចុះហត្ថលេខាជាមួយតុលាការ Hue នូវ សន្ធិសញ្ញាប៉ាតេណូត្រ ដោយប្រកាសវៀតណាមជាអាណាព្យាបាលរបស់បារាំង បង្រួបបង្រួមអធិបតេយ្យភាពបារាំងលើប្រទេសវៀតណាមទាំងមូល។ [38]

សង្រ្គាមនៅពេលនេះ គឺរវាងចក្រភពចិន និងសាធារណរដ្ឋបារាំង ជុំវិញឧត្តមភាពនៅភាគខាងជើងវៀតណាម។ នៅថ្ងៃទី 14 ខែធ្នូឆ្នាំ 1883 ជនជាតិបារាំងចំនួន 5,500 នាក់បានវាយប្រហារលើទង់ជាតិចិននិងទង់ខ្មៅចំនួន 9,500 នៅសឺនតាយហើយបានដណ្តើមយកបន្ទាយនៅថ្ងៃទី 17 ខែធ្នូ។ កងទ័ពបារាំងបានដណ្តើមយក ទីក្រុង Bắc Ninh, Hưng Hóa និងទីប្រជុំជន Thái Nguyên នៅខែមីនា និងខែមេសា ឆ្នាំ 1884 ហើយបានមកដល់ Lạng Sơn នៅខែមិថុនា។ នៅខែវិច្ឆិកា បន្ទាយបារាំង Tuyên Quang ត្រូវបានឡោមព័ទ្ធដោយជនជាតិចិន ១៥.០០០នាក់។ ការឡោមព័ទ្ធត្រូវបានដកចេញនៅខែមីនាឆ្នាំ 1885 ។ ទីបំផុត ឡាង សឺន ត្រូវបានចាប់ខ្លួននៅខែកុម្ភៈ ដោយជនជាតិបារាំង ៩.០០០នាក់។ នៅនិទាឃរដូវឆ្នាំ 1885 បារាំងបានបណ្តេញកងទ័ពចិនភាគច្រើនចេញពីភាគខាងជើងវៀតណាម ប៉ុន្តែបានដកថយវិញបន្ទាប់ពីការបរាជ័យរបស់បារាំងនៅក្នុងសមរភូមិ Bang Bo ។ បន្ទាប់​ពី​ការ​ដក​ថយ បារាំង​បាន​បាត់​បង់​ឱកាស​នៃ​យុទ្ធនាការ​និទាឃរដូវ។ នៅចុងបញ្ចប់នៃសង្គ្រាម កងទ័ពបារាំងជាង 42.000 នាក់ត្រូវបានបង្ហាញនៅភាគខាងជើងវៀតណាម។ [39] រដ្ឋមន្ត្រីការបរទេសចិន លោក Li Hongzhang និងលោក Patenotre បានចុះហត្ថលេខាលើសន្ធិសញ្ញាសន្តិភាពទីក្រុងធានជីនរវាងបារាំងនិងចិននៅថ្ងៃទី 9 ខែមិថុនាឆ្នាំ 1885 បញ្ចប់សង្រ្គាមចិន - បារាំងដោយបញ្ជាក់ពីភាពត្រួតត្រារបស់បារាំងលើឥណ្ឌូចិន អាណ្ណាមជារដ្ឋអាណានិគមបារាំង និងការបង្កើតឥណ្ឌូចិនរបស់បារាំង។