លេខលំដាប់សម្គាល់រាជ្យ: ការរួបរួមផ្ទាល់ខ្លួន

ការរួបរួមផ្ទាល់ខ្លួន 
ក្នុង​ករណី ​ការរួបរួម​ផ្ទាល់​ខ្លួន ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្លះ​មាន​លេខលំដាប់​ច្រើន​ជាង​មួយ ព្រោះ​ពួកព្រះអង្គមានលេខលំដាប់ខុស​គ្នា​ក្នុង​អាណាចក្រ​ផ្សេង​គ្នា។ ជាឧទាហរណ៍ ស្តេចឆាលទី១៥នៃប្រទេសស៊ុយអែត ក៏ជាស្តេចនៃប្រទេសន័រវេសដែរ ប៉ុន្តែនៅប្រទេសន័រវេស ទ្រង់មានព្រះនាមថា ឆាលទី៤។ សហភាពស៊ុយអែត-ន័រវេសបានចូលជាធរមាននៅឆ្នាំ១៨១៤-១៩០៥ ហើយអាណាចក្រទាំងពីរមានស្តេចដែលហៅថាឆាល មុនពេលការរួបរួម ប៉ុន្តែស៊ុយអែតមានស្តេចច្រើនជាងនេះតាមឈ្មោះនោះ។

ក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ដែលនគរមួយទទួលបានឯករាជ្យពីអាណាចក្រមួយទៀត ប៉ុន្តែរក្សាបាននូវមហាក្សត្ររដដែលនោះ ព្រះមហាក្សត្រតែងតែរក្សាលេខដដែលដូចដែលបានប្រើរួចហើយនៅក្នុងអាណាចក្រចាស់។ ដូច្នេះស្តេចគ្រីស្ទានទី១០នៃប្រទេសដាណឺម៉ាក បានក្លាយជាស្តេចគ្រីស្ទានទី១០នៃអ៊ីស្លង់ នៅពេលដែលអ៊ីស្លងបានក្លាយជាអាណាចក្រឯករាជ្យមួយ ក្នុងការរួបរួមផ្ទាល់ខ្លួនជាមួយប្រទេសដាណឺម៉ាកក្នុងឆ្នាំ១៩១៨។ ដូចគ្នានេះដែរគឺជាការពិតសម្រាប់អាណាចក្រកុំមុនវីល ដែលព្រះមហាក្សត្ររក្សាលេខលំដាប់រាជ្យពីខ្សែស្រលាយស្តេចអង់គ្លេស (សូមមើលខាងក្រោម) ។

 លេខលំដាប់ និង ច្បាប់នៃសហភាពរបស់អង់គ្លេសឆ្នាំ១៧០៧ 
ចាប់ផ្តើមនៅក្នុងឆ្នាំ១៦០៣ នៅពេលដែលប្រទេសអង់គ្លេស និងស្កុតឡេនបានចាប់ផ្តើម ចែករំលែកនូវស្តេចតែមួយអង្គ ប៉ុន្តែនៅតែជាអាណាចក្រដាច់ដោយឡែកពីគ្នាដោយស្របច្បាប់ ស្តេចរបស់ពួកគេត្រូវបានរាប់ដោយឡែកពីគ្នា។ ស្តេចដែលបានចាប់ផ្តើមការរួបរួមផ្ទាល់់ខ្លួនគឺ ជេមទី៦នៃប្រទេសស្កុតលែន ដែលជាជេមទី១នៃប្រទេសអង់គ្លេស ហើយព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គត្រូវបានសរសេរជាញឹកញាប់(ជាពិសេសនៅប្រទេសស្កុតឡែន)ដូចជាជេមទី៦និងទី១។ ដូចគ្នាដែរ ព្រះនត្តារបស់ព្រះអង្គគឺ ជេមទី៧និងទី២។ លេខលំដាប់របស់ម្ចាស់ក្សត្រី ម៉ារីទី២ មានលេខលំដាប់ដូចគ្នាដោយចៃដន្យស្របនឹងអតីតមហាក្សត្រគ្រងរាជ្យមុនព្រះអង្គគឺ ម៉ារីទី១នៃប្រទេសអង់គ្លេស និង ម៉ារីទី១នៃស្កុតឡែន ស្វាមី និងជាមហាក្សត្ររួមព្រះអង្គគឺ វីល្លៀមទី៣និងទី២ (លេខលំដាប់នគរអង់គ្លេសស្ថិតនៅទីមួយ)។ស្តេចឆាលទី១ និងឆាលទី២ មានព្រះនាមដែលមិនត្រូវបានប្រើប្រាស់នៅក្នុងប្រទេសណាមួយមុនឆ្នាំ ១៦០៣ទេ។

 ច្បាប់នៃសហភាព 
បន្ទាប់ពីអាណាចក្រត្រូវបានបង្រួបបង្រួមជាមួយ ច្បាប់នៃសហភាពឆ្នាំ១៧០៧ លេខលំដាប់ដាច់ដោយឡែកមិនត្រូវបានគេត្រូវការសម្រាប់ស្តេចប្រាំអង្គបន្តបន្ទាប់ទេគឺ អាន និង ចចទាំងបួន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយនៅពេលដែលស្តេច វីល្លៀមទី៤ បានសោយរាជ្យនៅឆ្នាំ១៨៣០ ទ្រង់មិនត្រូវបានគេហៅថា វីល្លៀមទី៣នៅស្កុតឡេនទេ។[ ត្រូវការដកស្រង់ ] ( ចច ក្រូលី បានចង្អុលបង្ហាញនៅឆ្នាំ១៨៣០ ថាក្សត្រថ្មីមានព្រះនាមថា  វីល្លៀមទី១ ២​ ៣​ និង៤ នៃហានណូវើ អៀរឡង់ ស្កុតឡែន និងអង់គ្លេសរៀងៗខ្លួន។) ដូចគ្នានេះស្តេចអេដវ៉ាដទី៧ និងទី៨ ត្រូវជាស្តេចអេដវ៉ាដទី១ និងទី២ (ឬអាចជាទី២ និងទី៣ ប្រសិនបើគេរាប់បញ្ជូលរាជ្យដ៏ចម្រូងចម្រាសនៃ អេដវ៉ាដ បាល្យុល)នៃស្កុតឡែន។ ការអនុវត្តនេះបានបង្កឲ្យមានភាពចម្រូងចម្រាសនៅប្រទេសស្កុតឡែន។ ជាឧទាហរណ៍ លេខលំដាប់របស់ស្តេចអេដវ៉ាដទី៧ ត្រូវបានលុបចោលម្តងម្កាលនៅប្រទេសស្កុតឡែន សូម្បីតែដោយស្ថាប័នព្រះវិហារនៃស្កុតឡេន  ដោយយោងទៅលើការតវ៉ាដែលថា នាមអេដវ៉ាដមុនៗគឺជាស្តេចអង់គ្លេសដែល "ត្រូវបានដកចេញពីស្កុតឡែនដោយការប្រយុទ្ធច្បាំងគ្នា" ។ 

 ស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន 
បញ្ហា​នេះ​បាន​កើត​ឡើង​ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត​ជាមួយ​នឹង​ការ​ឡើងគ្រងរាជ្យនៃ ​ព្រះ​មហាក្សត្រីអេលីហ្សាប៊ែតទី២ ដោយ​សារ​ប្រទេស​ស្កុតឡែន​មិន​ធ្លាប់​មាន​ម្ចាស់ក្សត្រីអេលីហ្សាប៊ែត ដែល​សោយរាជ្យ​ពី​មុន​មក​ទេ ម្ចាស់​ក្សត្រី​មុន​នៃ​ឈ្មោះ​នោះ ​គឺ​ជា​មហាក្សត្រី​នៃ​ប្រទេស​អង់គ្លេស​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ ការជំទាស់ត្រូវបានលើកឡើង និងជាមួយនឹងការធ្វើពហិការមិនប្រើប្រាស់ ព្រះរាជសញ្ញា E II R គ្រប់ទីកន្លែងក្នុងប្រទេសស្កុតឡែន ដែលបណ្តាលឱ្យមានឧប្បត្តិហេតុហឹង្សាជាច្រើន រួមទាំង ការបំផ្លិចបំផ្លាញ បង្គោលប្រអប់ប្រៃសនីយ៍ E II R ថ្មីដំបូងបង្អស់នៅប្រទេសស្កុតលែន នៅ ឡេត នៅចុងឆ្នាំ១៩៥២។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ព្រះរាជសញ្ញាដែលប្រើក្នុងប្រទេសស្កុតឡែន លើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់រដ្ឋាភិបាល និងមហាក្សត្រ និងគ្រឿងសង្ហារិមតាមដងផ្លូវ មិនមានជាសញ្ញានោះទេ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែជា ម្កុដនៃស្កុតឡែន ពី គ្រឿងសោយរាជ្យនៃស្កុតឡែន ។ សំណុំរឿងរបស់តុលាការ MacCormick v Lord Advocate ដែលចោទជាសំណួរពាក់ព័ន្ធរចនាបថ "Elizabeth II" នៅក្នុងប្រទេសស្កុតឡែនត្រូវបានសម្រេចនៅឆ្នាំ ១៩៥៣ ដោយហេតុផលថាការរាប់លេខលំដាប់នៃព្រះមហាក្សត្រគឺជាផ្នែកមួយនៃ បុព្វសិទ្ធិរបស់មហាក្សត្រ ហើយថាដើមបណ្តឹងមិនមានសិទ្ធិដើម្បីប្តឹងអង្គព្រះមហាក្សត្រទេ។

ដើម្បីវែកញែកអំពីការប្រើប្រាស់នេះ វាត្រូវបានស្នើដោយ វីនស្តុន ឆឺឈីល ដែលជា នាយករដ្ឋមន្ត្រី នាពេលនោះថា នៅពេលអនាគត លេខលំដាប់ដែលខ្ពស់ជាងគេរវាងសម្រាប់អង់គ្លេស និងស្កុតឡែននឹងត្រូវបានប្រើជានិច្ច។  នេះគឺជាករណីជាក់ស្តែងចាប់តាំងពី ច្បាប់នៃសហភាពឆ្នាំ១៧០៧ ស្តេចប្រាំបួនក្នុងចំណោមដប់បីអង្គចាប់តាំងពីសហភាពមានព្រះនាមដែលមិនធ្លាប់ប្រើពីមុននៅក្នុងប្រទេសអង់គ្លេស ឬស្កុតឡែន (អាន ចចទាំងប្រាំមួយ និងវុិចតូរៀ) ឬប្រើទាំងពីរនគរតែបន្ទាប់ពីការរួបរួមមហាក្សត្រឆ្នាំ១៦០៣ (ឆាលទាំងបី) ដែលបានចាកចេញពីបញ្ហានេះ ខណៈដែលលេខលំដាប់ក្សត្រអង់គ្លេសសម្រាប់ព្រះនាមរបស់ស្តេចទាំងបួនដែលនៅសល់បានប្រើលេខលំដាប់ដែលខ្ពស់ជាងទាំង(វីល្លៀម អេដវ៉ាដទាំងពីរ និងអេលីហ្សាប៊ែត)។ នៅក្រោមច្បាប់របស់ឆឺឈីល ប្រសិនបើស្តេចអង់គ្លេសនាពេលអនាគតត្រូវប្រើនាមសម្រាប់រាជ្យ អាឡិចហ្សង់ឌឺ ទោះបីជាមិនដែលធ្លាប់មានស្តេចនៃប្រទេសអង់គ្លេសនៃនាមនោះក៏ដោយ ព្រះអង្គនឹងក្លាយជា អាឡិចហ្សង់ឌឺទី៤ ដោយមានស្តេចអាឡិចហ្សង់ឌឺនៃស្កុតឡែនចំនួនបី (សោយរាជ្យ ១១០៧-១១២៤ ១២១៤-១២៤៩ និង ១២៤៩-១២៨៦) ។

 អៀរឡង់ 
ដោយសារ ដែនឡតនៃអៀរឡង់ (១១៧១-១៥៤២) និងព្រះរាជាណាចក្រអៀរឡង់ (១៥៤២-១៨០០) ជាចំណុះនៃព្រះរាជាណាចក្រអង់គ្លេស ដូច្នេះលេខលំដាប់អង់គ្លេសត្រូវបានប្រើប្រាស់នៅក្នុងប្រទេសអៀរឡង់ សូម្បីតែមុនពេលច្បាប់សហភាពឆ្នាំ១៨០០ក៏ដោយ។ ស្តេចវីល្លៀមទី៣នៃប្រទេសអង់គ្លេស និងវីល្លៀមទី៤នៃចក្រភពអង់គ្លេស នៅតែត្រូវបានគេហៅថា "វីល្លៀមទី៣" និង "វីល្លៀមទី៤" នៅក្នុងប្រទេសអៀរឡង់ ទោះបីជាស្តេច វីល្លៀមទី១ ឬវីល្លៀមទី២ មិនបានគ្រប់គ្រងផ្នែកណាមួយនៃប្រទេសអៀរឡង់ក៏ដោយ។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ ស្តេចហេនរីផ្សេងៗត្រូវបានរាប់លេខ ២-៨ ដូចដែលពួកព្រះអង្គស្ថិតនៅក្នុងប្រទេសអង់គ្លេស ទោះបីជាស្តេច ហេនរីទី១នៃប្រទេសអង់គ្លេស មិនដែលគ្រប់គ្រងផ្នែកណាមួយនៃប្រទេសអៀរឡង់ក៏ដោយ។ អេលីហ្សាប៊ែតទី១នៃប្រទេសអង់គ្លេស ត្រូវបានគេហៅក្នុងឆ្នាំរាជ្យអៀរឡង់ប្រើប្រាស់ក្នុងច្បាប់ថា "អេលីហ្សាប៊ែត" ជាជាង "អេលីហ្សាប៊ែតទី១" ពីព្រោះអៀរឡង់បានក្លាយជាសាធារណរដ្ឋ មុនពេលអេលីហ្សាប៊ែតទី២ ក្លាយជាមហាក្សត្រី។