ប្រវត្តិនៃទំនាក់ទំនង ចិន-រុស្ស៊ី: សន្ធិសញ្ញា នែឈីង (១៦៨៩)

សន្ធិសញ្ញា នែឈីង (១៦៨៩) 
បន្ទាប់ពីជ័យជម្នះលើកដំបូងរបស់ពួកគេនៅ អាល់បាហ្ស៊ីន ក្នុងឆ្នាំ ១៦៨៥ ពួកម៉ាន់ជូ បានផ្ញើសំបុត្រពីរទៅស្តេចត្សារ (ជាភាសាឡាតាំង) លើកស្នើនូវសន្តិភាព និងទាមទារឱ្យពួកចោរព្រៃរុស្ស៊ីចាកចេញពីអាមួរ ។ ការចរចាជាលទ្ធផលបានកើតជា សន្ធិសញ្ញា នែឈីង ។ ជនជាតិរុស្ស៊ីបានបោះបង់ចោលជ្រលងភ្នំអាមួរ ប៉ុន្តែបានរក្សាទឹកដីរវាងបឹងបៃកាល់ និង ទន្លេ អាគុន ។ សន្ធិសញ្ញា​នេះ​មិន​បាន​និយាយ​អ្វី​អំពី​អ្វី​ដែល​ជា​ម៉ុងហ្គោលី​ឥឡូវ​នេះ​ទេ ដោយ​តំបន់​នោះ​ត្រូវ​បាន​គ្រប់គ្រង​ដោយ អូអ៊ីរ៉ាត់ ហ្សុងខា ។ Peter C. Perdue, "Boundaries and trade in the early modern world: Negotiations at Nerchinsk and Beijing." Eighteenth-Century Studies 43#3 (2010): 341–356 online.

បន្ទាប់ពី នែឈីង រទេះជំនួញធម្មតាបានចាប់ផ្តើមរត់ពី នែឈីង ភាគខាងត្បូងទៅ ប៉េកាំង ។ ពាណិជ្ជករខ្លះជាជនជាតិអាស៊ីកណ្តាល។ ការធ្វើដំណើរមួយជុំ ចំណាយពេលពីដប់ទៅដប់ពីរខែ។ ពាណិជ្ជកម្ម​នេះ​ទំនង​ជា​បានផលចំណេញ​សម្រាប់​ប្រជាជន​រុស្ស៊ី ប៉ុន្តែ​តិច​តួចសម្រាប់​ចិន។ ចំណែក​ជនជាតិ​ចិន​វិញ​ក៏​ខកចិត្ត​នឹង​ការ​ប្រតាយប្រតប់​គ្នាពេលស្រវឹង​របស់​ឈ្មួញ​ផង​ដែរ ។ នៅឆ្នាំ ១៦៩០ រាជវង្សឆេងបានកម្ចាត់ពួកអូអ៊ីរ៉ាត់នៅមហាកំផែង ហើយទទួលបានការគ្រប់គ្រងទាំងស្រុងលើពួកម៉ុងហ្គោលខាលកា នៅ ម៉ុងហ្គោលីខាងក្នុង ។ នៅឆ្នាំ ១៦៩៦ ពួកអូអ៊ីរ៉ាត់ បានបរាជ័យហើយត្រូវបានរុញច្រានត្រឡប់ទៅភ្នំ អាល់តៃ(អធិរាជ កាងស៊ី បានដឹកនាំកងទ័ព ៨ម៉ឺននាក់ដោយផ្ទាល់ នៅក្នុងសមរភូមិនៅជិត អ៊ូឡង់បាទ័រ ) ។ ការណ៍នេះបានបើកលទ្ធភាពនៃការធ្វើពាណិជ្ជកម្មពី បៃកាល់ ទៅភាគអាគ្នេយ៍ និងលេចឡើងនូវបញ្ហាព្រំដែនភាគខាងជើងនៃម៉ុងហ្គោលីខាងក្រៅ។ នៅខែមីនាឆ្នាំ ១៦៩២ អ៊ែប៊ែហាត អ៊ីសប្រាន អ៊ីដែស ដែលជាជនជាតិដាណឺម៉ាក បម្រើការនៅក្នុងរាជការរុស្ស៊ីត្រូវបានបញ្ជូនពី នែឈីង ជារាជទូត។ ពួកម៉ាន់ជូ បានលើកឡើងនូវសំណួរអំពីព្រំដែនភាគខាងលិចនៃអាគុន ។ អ៊ីដែស បានត្រលប់ទៅទីក្រុងម៉ូស្គូវិញនៅខែមករាឆ្នាំ ១៦៩៥ ។ ចាប់ពីពេលនេះទៅ គេបានសម្រេចចិត្តថា ពាណិជ្ជកម្មជាមួយចិននឹងក្លាយជាកម្មសិទ្ធិផ្តាច់មុខរបស់រដ្ឋ។ ក្បួនរទេះជំនួញរដ្ឋចំនួនបួនបានធ្វើដំណើរពីទីក្រុងមូស្គូទៅកាន់ទីក្រុងប៉េកាំងរវាងឆ្នាំ ១៦៩៧ និង ១៧០២ ។ ក្បួនទីបួនបានត្រលប់មកវិញតាមរយៈ សេឡេនហ្គីន (ក្បែរបឹងបៃកាល់) ក្នុងរយៈពេល ៩០ ថ្ងៃ ហើយបានសំបុត្រពី លីហ្វាន់ យន់ ដែលស្នើឱ្យពាណិជ្ជកម្មនាពេលអនាគតប្រើប្រាស់ផ្លូវនេះ។
តំនភ្ជាប់=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bb/Year-1720-Russian-letter-to-Kangxi.png/170px-Year-1720-Russian-letter-to-Kangxi.png|រូបភាពតូច| សំបុត្រឆ្នាំ ១៧២០ ពីមន្ត្រីរុស្ស៊ីទៅកាន់ព្រះចៅកាងស៊ី
នៅឆ្នាំ ១៧១២ ទូលីសិន បានក្លាយជាមន្ត្រី ម៉ាន់ជូ ឬចិនដំបូងគេដែលបានទៅទស្សនកិច្ចនៅប្រទេសរុស្ស៊ី (មិនរាប់បញ្ចូលដំណើរទស្សនកិច្ចមុនទៅកាន់ នែឈីង) ។ គាត់ចាប់អារម្មណ៍ជាចម្បងលើពួក កាលមីក នៅតាមបណ្តោយសមុទ្រកាសព្យែន និងរបៀបដែលពួកគេអាចប្រើប្រាស់ជនជាតិនេះដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាជាមួយបងប្អូនជីដូនមួយរបស់ពួកគេគឺពួក អូអ៊ីរ៉ាត់ ។ គាត់បានចាកចេញពីប៉េកាំង នៅខែមិថុនាឆ្នាំ ១៧១២ ហើយបានទៅដល់ តូបូល នៅខែសីហា ១៧១៣ ។ នៅទីនេះគាត់បានដឹងថាគាត់មិនអាចចូលគាល់ស្តេចត្សារបានឡើង ដោយសារតែព្រះអង្គជាប់ធ្វើសង្គ្រាមជាមួយស៊ុយអែត។ គាត់បានទៅ សារ៉ាតូវ និងធ្វើដំណើរចុះក្រោមទន្លេវ៉ុលហ្គា ដើម្បីទៅជួប អាយូកា​ខាន់ នៃពួកកាលមីក។ គាត់បានត្រលប់ទៅប៉េកាំងវិញនៅខែមេសា ឆ្នាំ ១៧១៥។ របាយការណ៍របស់គាត់ ' អ៊ីយីលូ ' មានន័យថា កំណត់ត្រានៃភូមិភាគចម្លែក គឺជាប្រភពចំបងនៃចំណេះដឹងរបស់ចិន នៃប្រទេសរុស្ស៊ី។

នៅពេលនេះ អធិរាជកាងស៊ី បានចាប់ផ្តើមដាក់សម្ពាធលើក្រុង សាំង ពែទ្យែបួក ដើម្បីកំណត់ព្រំដែនម៉ុងហ្គោលី ភាគខាងលិចនៃអាគុន ហើយក្បួនរទេះជំនួញរបស់រុស្ស៊ីជាច្រើនត្រូវបានចាប់ឃាត់ទុក។ នៅខែកក្កដាឆ្នាំ ១៧១៩ លេស អ៊ីស្មែលឡូវ John Bell, (Travels from St Petersburg in Russia to diverse parts of Asia, Edinburgh,1808 and OCR reprint) has a record of this journey ត្រូវបានបញ្ជូនជារាជទូតទៅទីក្រុងប៉េកាំងដែលជាកន្លែងដែលគាត់បានចរចារជាមួយទូលីសិន ប៉ុន្តែជនជាតិចិននឹងមិនដោះស្រាយបញ្ហាពាណិជ្ជកម្មរហូតដល់បញ្ហាព្រំដែនត្រូវបានដោះស្រាយ។ អ៊ីស្មែលឡូវ បានត្រលប់ទៅទីក្រុងម៉ូស្គូវិញនៅខែមករាឆ្នាំ ១៧២២ ។ ឡូរេន ឡង់ ត្រូវបានបន្តស្នាក់នៅជាកុងស៊ុលនៅទីក្រុងប៉េកាំង ប៉ុន្តែត្រូវបានបណ្តេញចេញនៅខែកក្កដា ឆ្នាំ ១៧២២។ គាត់បានត្រលប់ទៅ សេលេនហ្គីន ហើយផ្ញើរបាយការណ៍ទៅរាជធានី ។