បក្សីចាំក្រុង: ការវិភាគ

ការវិភាគ
១. ទោះបីជា ​ដឹងខ្លួន​មាន​ជាប់​ឈាមជ័រ​ជា​បុត្រ​ព្រះមហាក្សត្រ​ ​ទោះបី​ធ្លាប់​ត្រូវ​រង​គ្រោះ​រង​ទុក្ខទោស​វេទនា​លំបាកលំបិន​ស្ទើរ​ស្លាប់​ ស្ទើរ​រស់​ ​រត់ចោលស្រុក​ ​ព្រាត់ប្រាស់​ម្ដាយកូន​ជីដូន​ជីតា​ ​ដោយ​ចិត្ដ​កាច​សាហាវយង់ឃ្នង​របស់ស្ដេច​ព្រហ្មកិល ​ទោះបី​ស្គាល់​ដឹង​ថា​ ​ស្ដេច​អង្គ​នេះ​គ្មាន​គិត​នឹកឃើញ​អ្វី​ក្រៅ​អំពី​ចង់បាន​អំណាច​ ​ហើយ​ដើរ​កាប់សម្លាប់​ប្រជានុរាស្ដ្រ​កម្ចាត់​គ្រប់​អស់អ្នក​ចេះ​ដឹង​ ​មាន​សមត្ថភាព​ ​មានបុណ្យ​បារមី​ខ្លាំងពូកែ​ជាង​ខ្លួន​ ​ក៏​បក្សីចាំក្រុង​មិន​ដែល​មាន​នឹក​ចង់​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ក្រុម​បក្សពួក​ ​មាន​ទាហាន​ទ័ព​ទីង​ ​ឬ​ទៅ​បំបះបំបោរ​បំផុះបំផុល​ប្រជាជន​ ​បង្ក​ឲ្យ​មាន​ចលាចល​រំជើបរំជួល​គ្មាន​សន្ដិសុខ​ ​សង្គ្រាម​បង្ហូរឈាម​ក្នុង​នគរ​ដែរ​ ​គឺ​បក្សីចាំក្រុង​មាន​ឧត្ដមគតិ​ច្បាស់លាស់​ ​ក្នុង​បញ្ហា​ប្រទេស​ជាតិ​ ​ហើយ​យល់​ថា​ចម្បាំងរាំងជល​រវាង​បងប្អូន​ឯង​ព្រោះតែ​អំណាច​ ​និង​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់ខ្លួន​ ​អាច​នាំ​មក​នូវ​ទុក្ខវេទនា​គ្រប់​បែប​យ៉ាង​ដល់​ប្រជានុរាស្ដ្រ​ ​និង​ប្រទេស​ជាតិ។​ ​ដូច្នេះ​ហើយ​បានជា​បក្សីចាំក្រុង​មិន​ព្រមយក​គំនុំ​គុំគួន​ផ្ទាល់ខ្លួន​ ​ឬ​ការ​សងសឹក​ ​មក​ធ្វើ​ជា​ត្រី​មុខជា​ធំ។​ ​ព្រះ​អង្គ​មិន​សុខចិត្ដ​ពឹងផ្អែក​ ​ឬ​ប្រើ​កម្លាំងបាយ​ ​កម្លាំង​អាវុធ​ដើម្បី​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​ផ្ទាល់ខ្លួន​ ​ហើយ​ដណ្ដើម​យក​អំណាច​ ​និង​រាជបល្ល័ង្ក​ទេ។​

ឥរិយាបថ​បក្សីចាំក្រុង​ ​មិន​ធ្វើសង្គ្រាម​បង្កបង្កើត​ចលាចល​ ​បាន​ទុក​ឱកាស​ឲ្យ​ស្ដេច​ពញាក្រែក ​ឬ​ព្រហ្មកិល​ ​ឬ​សិន្ធព​អមរិន្ទ​រស់នៅ​សោយរាជ្យ​ដោយ​សុខ​សប្បាយ​ក្សេមក្សាន្ដ​ ​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ស្លាប់។​ ​ពង្សាតារ​ភាគច្រើន​បាន​សរសេរ​កត់ត្រា​ប្រហាក់ប្រហែល​គ្នា​ថា​ ​ព្រះបាទ​សិន្ធព​អមរិន្ទគ្មាន​បុត្រាបុត្រី​សម្រាប់​បន្ដ​ព្រះរាជ​វង្ស​ទេ​ ​ដែល​ជា​ហេតុ​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​មួហ្មង​ ​ខឹង​ក្រេវក្រោធ​ក្ដៅក្រហាយ​មិន​សប្បាយចិត្ដ។​

២. ប្រវត្ដិ​បក្សីចាំក្រុង​ ​ដែល​យើង​ទើប​លើកយក​មក​និទាន​ ​ជា​រឿង​មួយ​មាន​ប្រជាប្រិយភាព​ណាស់​ក្នុង​សង្គម​ជាតិខ្មែរ​តាំង​តែ​ពី​ បុរាណកាល​ ​រហូត​មក​ដល់​បច្ចុប្បន្ន។​ ​ខ្មែរ​ពី​ជំនាន់​មួយ​ទៅ​ជំនាន់​មួយ​ ​នៅ​ស្គាល់ឈ្មោះ​បក្សីចាំក្រុង​ច្បាស់​ណាស់​ទោះបីជា​គេ​មិន​បាន​ចង​ចាំ​ ប្រវត្ដិ​បក្សីចាំក្រុង​ឲ្យ​បាន​ហូរហែ​ចប់​ចុង​ចប់​ដើម​ត្រឹមត្រូវ​ក៏​ដោយ​ ​ពីព្រោះ​ឈ្មោះ​បក្សីចាំក្រុង​ ​មាន​ជាប់ជំពាក់​យ៉ាង​ជិត​ស្និទ្ធ​ ​ទៅ​នឹង​ឈ្មោះ​ភូមិ ​ស្រុក ​ខេត្ដ​ ​ទន្លេ​ បឹង​ ​ឬ​អូរ ​ស្ទឹង​ ​ដែល​មាន​មួយ​ផ្នែក​ធំ​ស្ថិត​ក្នុង​ទឹកដី​ខ្មែរ​ភូមិភាគ​ខាងត្បូង។​ ​ព្រឹត្ដិការណ៍​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ក្នុង​បក្សីចាំក្រុង​ ​បើ​យើង​ពិនិត្យ​ឲ្យ​បាន​ជិត​បន្ដិច​ទៅ​ ​យើង​ឃើញ​ហាក់បីដូចជា​គេ​ចង់​គូសបញ្ជាក់​ថា​ ​ប្រវត្ដិសាស្ដ្រ​ខ្មែរ​ទៅ​ថ្ងៃក្រោយ​ ​នឹង​ត្រូវ​វិលវល់​ ​វិវត្ដ​ចុះឡើង​ក្នុង​តំបន់​ភូមិភាគ​ខាងត្បូង។​ ​ទោះបីជា​ដូច្នេះ​ក៏​ដោយ​ ​ក៏​យើង​កត់សំគាល់​ឃើញ​ថា​ ​ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ ​មិន​បាន​យកឈ្មោះ​របស់​ខ្លួន​ផ្ទាល់​ទៅ​ដាក់​ឲ្យ​ប្រាង្គ​ប្រាសាទ​ ​វត្ដ​អារាម​ ​និង​ទីកន្លែង​ទឹកដី​នោះ​ដែរ។​

ឯប្រាង្គ​ប្រាសាទ​មួយទៀត​ ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ខេត្ដសៀមរាប​ ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រាសាទ​អង្គរ​ក៏​មានឈ្មោះ​ថា​ ប្រាសាទបក្សីចាំក្រុង​ដែរ​ ​ប្រាសាទ​នេះ​ ​តាម​ការ​កំណត់​របស់​អ្នក​បូរាណ​វិជ្ជា​ ​បាន​កសាង​ក្នុង​សតវត្ស​ទី​១០។​ ​ភ័ស្តុតាង​ជាក់ស្ដែង​ប្រាសាទ​បក្សីចាំក្រុង​អាច​បញ្ចា​ក់បាន​នូវ​ប្រវត្ដិ​ ពិត​ ​ភាព​ពិត​ ​និង​កិត្យានុភាព​ធំធេង​របស់​ព្រះ​អង្គ។​ ​

ម្យ៉ាងទៀត ​ ​ប្រជាប្រិយភាព​បក្សីចាំក្រុង​ស្ថិត​នៅ​ត្រង់​កន្លែង​សំខាន់ៗ​ ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ធ្លាប់​បាន​ទៅ​ជ្រកកោន​ ​លាក់ខ្លួន​ពួន​អាត្មា​ ​ដែល​បាន​ក្លាយទៅជា​កន្លែង​ពិសិដ្ឋ​ ​ដែល​ខ្មែរ​គ្រប់​ទិស​ទី​ទាំងស្រី​ទាំងប្រុស​ ​ទាំង​ក្មេង​ទាំង​ចាស់​ ​ទាំង​ស្ដេច​ទាំង​នាម៉ឺន​មន្ដ្រី​ទាំង​រាស្ដ្រ​ ​ទាំង​គ្រហស្ថ​ ​ទាំង​ព្រះសង្ឃ​ ​នាំ​គ្នា​ជឿជាក់​ថា​ជា​កន្លែង​សក្ដិ​សិទ្ធ​ពូកែ។​ ​ខ្មែរ​ម្នាក់ៗ​តែងតែ​នាំ​គ្នា​ទៅ​ធ្វើបុណ្យ​ ​បួងសួង​បន់ស្រន់​ ​កន្លែង​ពិសិដ្ឋ​ទាំងនេះ​មាន​ជាអាទិ​ ​ដូចជា​ វត្ដ​វិហារសួគ៌​ ​ឬ​ភ្នំ​ប្រសិទ្ធ​ជាដើម៘​

ដូច្នេះ​ហើយ​បានជា​ លោក​ប៊ីវ​-​ឆៃលាង​ ​អ្នកនិពន្ធ​ខ្មែរ​ដ៏​ល្បីល្បាញ​មួយ​រូប​ ​បាន​លើកយក​ប្រវត្ដិ​បក្សីចាំក្រុង​ ​មក​តាក់តែង​ចងក្រង​សរសេរ​​ជា​រឿង​ប្រលោមលោក​ប្រវត្ដិសាស្ដ្រ​ ​ចេញផ្សាយ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ ​១៩៥៥។ ស្នាដៃ​នេះ​ ​បាន​ទទួល​ជោគជ័យ​យ៉ាង​ត្រចះត្រចង់​ក្នុង​មជ្ឈដ្ឋាន​ខ្មែរ។​ ​ផ្លូវថ្នល់​មួយ​នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ ​ក៏​បាន​គេ​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា​ ​វិថី​បក្សីចាំក្រុង​ដែរ​ ​ក្នុង​ទសវត្សរ៍​៧០​ ​ហើយ​តន្ដ្រីករ​ខ្មែរ​ខ្លះ​ទៀត​ ​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​វង់ភ្លេង​របស់​គេ​ថា​ ​ក្រុម​តន្ដ្រី​បក្សីចាំក្រុង។​

៣. តាម​រយៈប្រវត្ដិ​បក្សីចាំក្រុង​ ​យើង​សង្កេត​ ​និង​កត់សំគាល់​ឃើញ​ថា​ស្ដេច​ខ្មែរ​ ​អ្នក​កាន់​អំណាច​ខ្មែរ​ ​គ្មាន​នឹកគិត​ឃើញ​អ្វី​ក្រៅពី​រាជបល្ល័ង្ក​ ​និង​អំណាច​ផ្ដាច់​ការ​របស់​ខ្លួន​ឡើយ។​ ​ស្ដេច​ខ្មែរ​ ​អ្នកដឹកនាំ​ជាតិខ្មែរ​ ​មិន​ញញើត​រួញរា​ទេ ​ក្នុង​ការ​កាប់សម្លាប់​ប្រជាជន​ជាតិ​ឯង​ ​ដើម្បី​ធ្វើ​ម្ដេច​ឲ្យ​ខ្លួន​នៅ​ជា​ស្ដេច​ជា​ធំ​ ​អាច​ក្រាញ​ឱប​កាន់​ក្ដាប់​អំណាច​ ​អង្គុយ​លើ​រាជបល្ល័ង្ក​ ​ទោះបី​ខ្លួន​ឥត​មាន​សមត្ថភាព​ ​ហើយ​នាំ​មក​តែ​ទុក្ខទោស​វេទនា​ ​សង្គ្រាម​ព្រាត់ប្រាស់​ ​អន្ដរាយ​ដល់​ប្រជានុរាស្ដ្រ។​

ព្រះបាទ​បក្សីចាំក្រុង​ បម្រុងរាស្ដ្រ​ ​ទោះបី​ព្រះ​អង្គ​ដឹងខ្លួន​ជា​អ្នកមាន​បុណ្យ​ ​ហើយ​ធ្លាប់​រង​ទុក្ខទោស​វេទនា​មិន​ចេះ​ចប់​ដោយសារ​ស្ដេច​ពញាក្រែក​ក៏​ដោយ​ ​ក៏​ព្រះ​អង្គ​មិន​បាន​ចេញ​មុខ​ ​បង្កបង្កើត​ទ័ព​ ​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ចលាចល​ទៅ​ច្បាំង​ទល់​នឹង​ស្ដេច​អង្គ​នេះ​ ​ដើម្បី​ដណ្ដើម​យក​រាជសម្បត្ដិ​ដែរ​ ​ព្រះ​អង្គ​មិន​បាន​យក​គំនុំ​គំគួន​ផ្ទាល់ខ្លួន​មក​ដាក់​លាយឡំ​ ​លេងសើច​នឹង​បញ្ហា​អាយុជីវិត​ប្រទេស​ជាតិ​ឡើយ​ ​ព្រះ​អង្គ​សុខចិត្ដ​លាក់ខ្លួន​ពួន​អាត្មា​ ​រស់នៅ​ដាច់​ស្រយាល​ឆ្ងាយ​អំពី​ព្រះ​មហានគរ។​ ​ពីព្រោះ​ព្រះ​អង្គ​ធ្លាប់​ស្គាល់​ច្បាស់​ណាស់​ ​អ្វី​ទៅ​ដែល​ជា​ការ​ព្រាត់ប្រាស​ក្រុម​ញាតិ​គ្រួសារ​ ​អ្វី​ទៅ​ដែល​ជា​ការ​រត់ចោលស្រុក​ភូមិកំណើត​ ​អ្វី​ទៅ​ដែល​ជា​ការ​រង​ទុក្ខវេទនា​ ​ស្រេកឃ្លាន​គ្មាន​ទីពឹង​ពំនាក់​ ​ឈឺ​ចុកចាប់​ខ្លោចផ្សា៘​ ​ព្រះ​អង្គ​មិន​ចង់ឲ្យ​ប្រជានុរាស្ដ្រ​ ​និង​នគរ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ជួប​ប្រទះ​នឹង​មហន្ដរាយ​ ​គ្រោះកាច​ទាំងនេះ​ ​ហើយ​ប្រែ​ក្លាយទៅជា​ទន់ខ្សោយ​ដោយសារ​សង្គ្រាម​ ​និង​ការ​បែកបាក់​គ្នា។

ក្នុង​ការ​គ្រប់គ្រង​ ​ដឹកនាំ​ប្រទេស​ជាតិ​ ​ស្ដេច​ ​អ្នកដឹកនាំ​ ​អ្នកនយោបាយ​ត្រូវ​តែ​ប្រកាន់​នូវ​ពាក្យ​សច្ចៈ​ ​ទសពិធ​យុត្ដិធម៌​ ​ពាក្យ​ដែល​និយាយ​ចេញ​មក​មួយ​មាត់ៗ​ ​សុទ្ធតែ​មាន​គេ​ចាំ​កត់ត្រា​ ​គេ​ចាំ​ស្ដាប់​ចង​ចាំ​ ​សុទ្ធតែ​មាន​ន័យ​ ​មាន​ខ្លឹមសារ​ មាន​ទម្ងន់​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្រុក​ទេស​ក្លាយទៅជា​ល្អ​ក៏​បាន​ ​ទៅ​ជា​អាក្រក់​ក៏​បាន។​ ​ពាក្យ​ទាំងនោះ​សោត​ ​ទោះ​ខ្លួន​ជា​ស្ដេច​ផែនដី​ ​ជា​មេដឹកនាំ​ប្រទេស​ជាតិ​ ​មាន​អំណាច​ផ្ដាច់​ការ​ខ្លាំងក្លា​មហិមា​ដូច​ម្ដេច​ក៏​ដោយ​ ​ក៏​មិន​អាច​នឹង​ដោះ​ដូរ​ផ្លាស់​ប្ដូរ​កែ​បន្លំ​ ​ភូតភរ​កុហក​ ​បំភ្លេច​កាយ​កប់​ត្រលប់​ចោល​ ​ឬ​មិន​គោរព​បាន​ឡើយ។​ ​អ្នក​ដែល​ហាន​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ ​បំភ្លេច​មិន​គោរព​ពាក្យ​សម្ដី​របស់​ខ្លួន​ ​គ្មាន​សច្ច​ធម៌​ ​អ្នក​នោះ​ក៏​ដូច​ជា​បាន​ក្បត់​បណ្ដារាស្ដ្រ​ ​និង​ប្រទេស​ជាតិ​របស់​ខ្លួន​ដែរ។​

ព្រះបាទបក្សីចាំក្រុង​ ​ព្រោះតែ​ពាក្យ​សម្ដី​ចំអន់​លេងសើច​ ​ដោយ​ស្មានថា​ពាក្យ​សម្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះ​អង្គ​ ​គ្មាន​ន័យ​គ្មាន​ផល​រមាស់​ ​ត្រូវ​គ្រប់​កម្លាំង​បារមី​ ​និង​វត្ថុ​ស័ក្ដិ​សិទ្ធិ​យាងចុះ​មក​ព្រមាន​ប្រដែប្រដៅ​ឲ្យ​គោរព​ធ្វើ​តាម​ ពាក្យពេចន៍​ដែល​ពោល​និយាយ​ចេញ​មក។​ ​ពីព្រោះ​ពាក្យ​សម្ដី​របស់​ស្ដេច​ ​ឬ​អ្នកដឹកនាំ​នគរ​ ​ដែល​ហា​ខ្ជាក់​ចេញ​មក​ជា​ពាក្យ​សច្ចៈ។​ ​បក្សីចាំក្រុង​ខំប្រឹង​រៀបចំ​ធ្វើ​ពិធី​ឧបកិច្ច​ ​បន្លែបន្លំ​បោក​បញ្ឆោត​ទេវតា​ដែរ​ ​តែ​បារមី​ទាំងអស់​នៅ​តែ​មិន​ព្រម​ទទួល​ និង​សុខចិត្ដ។​ ​ទេវតា​ ​និង​វត្ថុ​សក្ដិ​សិទ្ធិនៅ​តែ​ទាមទារ​ឲ្យ​គោរព​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​សច្ចៈ​ ​បើ​ពុំ​ដូច្នោះ​ទេ​ ​នឹង​មក​ផ្ដាច់​យកអាយុ​ជីវិត​ប្រជាពលរដ្ឋ​ ​ហើយ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​នគរ​ស្រុក​ទេស​ទាំងមូល​ ​ជួប​ប្រទះ​តែ​ទុក្ខ​ភ័យ​វេទនា​ ​វិនាស​អន្ដរាយ​ហិនហោច​ ​ព្រាត់ប្រាស​គ្នា​ជា​មិន​ខាន។​ ​បើ​គោរព​តាម​ពាក្យ​សច្ចៈ​ ​ដើម្បី​ប្រទេស​ជាតិ​ ​បក្សីចាំក្រុង​ ​ត្រូវ​ដាច់​ចិត្ដ​លះបង់​ ​ប្រហារជីវិត​លោកតា​គហេ​អ្នក​មានគុណ​ដ៏​ធំ​ ​និង​ដ៏​ធ្ងន់​របស់​ព្រះ​អង្គ ។​

៤. លក្ខណៈ​ពិសេស​មួយទៀត​របស់​ព្រះមហាក្សត្រ​ ​ឬ​អ្នកដឹកនាំ​ប្រទេស​ជាតិ​ ​គឺ​ត្រូវ​ចេះ​ ​ត្រូវ​ស្គាល់​អ្វី​ដែល​ជា​គុណ​ និង​ជា​សន្ដោស​មេត្ដាធម៌។​ ​គុណ​ ​គឺ​ ​សុភាវធម៌​ដែល​នាំ​មក​នូវ​សេចក្ដី​ល្អ​ ​នូវ​សេចក្ដី​ចម្រុងចម្រើន។​ ​បុគ្គល​ដែល​យកគុណ​ ​សន្ដោស​មេត្ដាធម៌​ ​មក​ធ្វើ​ជា​គោលការណ៍​ក្នុង​ជីវិត​ ​ឬ​ក្នុង​ការ​គ្រប់គ្រង​ ​រៀបចំ​ដឹកនាំ​កសាង​ប្រទេស​ជាតិ​ ​បុគ្គល​នោះ​មិន​អាច​ក្លាយទៅជា​មនុស្ស​ឃោរឃៅ​ ​សាហាវយង់ឃ្នង​ស្រេកឃ្លាន​ឈាម​ ​សង្គ្រាម​ ​និង​ស្រឡាញ់​អំណាច​ផ្ដាច់​ការ​ឡើយ។​ គ្រានោះ​នគរ​ ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ ​នឹង​បាន​ទទួល​នូវ​សាមគ្គីភាព​ ​សន្ដិភាព​ ​ការ​សប្បាយ​រីករាយ​ ​ត្រជាក់ត្រជំ​ ​និង​ការ​រីក​ចម្រើន​លូតលាស់​ជា​មិន​ខាន។​

ព្រះបាទបក្សីចាំក្រុង​ ​ក្នុង​ជីវិត​របស់​ព្រះ​អង្គ​ ​ព្រះ​អង្គ​ពុំដែល​បំភ្លេច​គុណ​នរណា​ម្នាក់​ ​ដែល​ធ្លាប់​បាន​ធ្វើ​ល្អ​ចំពោះ​រូប​ព្រះ​អង្គ​ឡើយ​ ​សូម្បី​តែ​ជា​សត្វ​ ​ដូច​ជា​ស្ដេច​កណ្ដុរស​ ​សូម្បី​តែ​កន្លែង​ទឹកដី​រហោឋាន​ ​អ្នកតា​ដែល​ឥត​វិញ្ញាណ​ ​ក៏​ព្រះ​អង្គ​ធ្វើបុណ្យ​រំឭកគុណ​ ​មិន​ដែល​អាក់ខាន​ដែរ។ ព្រះអង្គ​ខំ​កសាង​វត្តអារាម​ជា​ច្រើន ធ្វើ​បុណ្យ​ផ្សព្វផ្សាយ​គុណ និង​ចិត្ត​សន្ដោស​មេត្តា​ធម៌។