លុយឡាត: ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
នៅ ឡានឆាង ក៏ដូចជានៅ អាស៊ីអាគ្នេយ៍ ផ្សេងទៀត របៀបនៃការដោះដូរដំបូងបំផុត និងសាមញ្ញបំផុតនឹងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ។ [4] កាក់កាក់ដំបូងបំផុតមានកាលបរិច្ឆេទពីសតវត្សទី ១៤។ [5] ស្ថាបនិកនៃ ឡាងឆាង គឺស្តេច ហ្វាង៉ុម (១៣៥៣-១៣៥៨) បានណែនាំឯកតារង្វាស់ថ្មីមួយ និងការប្រើប្រាស់ទម្ងន់ធរណីមាត្រ ដែលទាំងពីរនេះបានយកពី ខ្មែរ ។ [6] មិនដូចនៅក្នុងនយោបាយប្រទេសជិតខាងដែលស្ដង់ដារប្រែប្រួល តំបន់ជ្រលង ទន្លេមេគង្គ បានរក្សាឯកតាម៉ាស់ស្តង់ដារ 1.23g ឬ 12.3g ចាប់ពីសម័យ ឡានឆាងរហូតដល់សតវត្សទី ១៩។ [7] ទោះបីជាផ្នែកមិនស្គាល់ក៏ដោយ ប្រតិបត្តិការផ្នែកតូចបំផុតនឹងបានប្រើលុយ "ឡាត" ដែលជាធម្មតាធ្វើពីទង់ដែង ឬសំរិទ្ធ ឬយ៉ាន់ស្ព័រ ហើយមានស្លាកស្នាមតិចតួច ឬគ្មាន។ ប្រាក់ "Hoi" នឹងត្រូវបានប្រើប្រាស់សម្រាប់ប្រតិបត្តិការតម្លៃខ្ពស់។ កាក់ត្រូវបានផលិតដោយការរមូចូលទៅក្នុងផ្សិតបិទជិត។ [8] មាស​ត្រូវ​បាន​បម្រុង​ទុក​ក្នុង​គោល​បំណង​រាជ ឬ​សាសនា។ [9] ក្នុងនាមជាមជ្ឈមណ្ឌលពាណិជ្ជកម្មក្នុងស្រុកសម្រាប់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ បន្ថែមពីលើ "ឡាត" មានទម្រង់រូបិយប័ណ្ណផ្សេងទៀតពីប្រទេសជិតខាងនឹងត្រូវបានចែកចាយយ៉ាងទូលំទូលាយ។ [1]

តំបន់នៅភាគខាងកើតនៃ ហ្លួងព្រះបាង បានផ្តល់ទង់ដែង និងប្រាក់ដែលអាចចូលទៅដល់បានសម្រាប់ការជីកយករ៉ែ មាសនឹងត្រូវបានប្រមូលពីប្រាក់បញ្ញើ alluvial ។ [10] គណនីលោកខាងលិចដំបូងនៃទ្រព្យសម្បត្តិរ៉ែរបស់ ឡានឆាង បានកើតឡើងនៅឆ្នាំ ១៥៥៣ ពីអ្នករុករកជនជាតិព័រទុយហ្គាល់ Joao de Barros ដែលបានកត់សម្គាល់ថាឡាវបាននាំចេញប្រាក់។ [10] នៅឆ្នាំ ១៦៤២ បេសកកម្ម របស់ក្រុមហ៊ុនឥណ្ឌាបូព៌ារបស់ប្រទេសហូឡង់ ដែលដឹកនាំដោយ Gerrit Van Wuysthoff បានកត់សម្គាល់បរិមាណល្អនៃមាស និងលោហធាតុផ្សេងទៀតដែលអាចរកបានសម្រាប់ការជួញដូរ ហើយបានធ្វើកំណត់ហេតុអំពីព្រះសង្ឃមួយអង្គដែលត្រូវបានចាប់ខ្លួនពីបទក្លែងបន្លំ។ អ្នកជំនាញខាងរូបវិទ្យា មួយចំនួន រួមទាំងដានីយ៉ែល បានប៉ាន់ស្មានថាកាក់ "ហូយ" ដ៏ស្រស់បំព្រងមួយចំនួនមានកាលបរិច្ឆេទចាប់ពីសម័យនេះជាការការពារប្រឆាំងនឹងការក្លែងបន្លំ។ [11] ពាណិជ្ជករជនជាតិហូឡង់ម្នាក់ទៀតគឺលោក Jeremias Van Vliet បានកត់សម្គាល់នៅក្នុងឆ្នាំ ១៦៩២ ថា ឡានឆាង កំពុងជួញដូរមាសជាមួយ អយុធ្យា ប៉ុន្តែមិនមែនក្នុងទម្រង់កាក់ ឬកាក់នោះទេ។ [12]

ថ្វីត្បិតតែការណាត់ជួបកាក់មានភាពលំបាកក៏ដោយ ប៉ុន្តែការយល់ស្របជាទូទៅគឺថា កាក់ឡាតាំងភាគច្រើនបានចូលប្រើក្នុងអំឡុងសតវត្សទីដប់ប្រាំ ហើយបានរីករាលដាលនៅក្នុងសតវត្សទីដប់ប្រាំមួយ ស្របពេលជាមួយនឹងរជ្ជកាលរបស់ ស្តេច វិសួន, ភោធីសារ៉ាត់ និង សត្ថា ។ [2] ការបង្កើតកាក់នឹងធ្លាក់ចុះក្នុងអំឡុងពេលពីពាក់កណ្តាលទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៥៧០ ដល់ឆ្នាំ ១៥៨៥ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការលុកលុយ របស់ភូមា ។ [13] ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទ សូលីណាវង្សសា ដែលជាទូទៅត្រូវបានចាត់ទុកថាជា "យុគសម័យមាស" នៃ ឡានឆាង តម្រូវការកាក់នឹងកើនឡើង ហើយគណនីអឺរ៉ុបធម្មតាដំបូងបង្អស់របស់ ឡានឆាង ត្រូវបានកត់ត្រាទុក។ [6] [14] នៅពាក់កណ្តាលសតវត្សទីដប់ប្រាំបី ការលុកលុយរបស់ភូមា និងជម្លោះបន្តបន្ទាប់គ្នាបានបែងចែក ឡានឆាង ទៅជានគរវៀងចន្ទន៍ ហ្លួងប្រាបាង និងចម្ប៉ាសាក់។ [15]

នៅឆ្នាំ ១៧៧៩ សៀម បានបណ្តេញភូមាចេញ ហើយបន្តការត្រួតត្រាលើនគរលាវ។ [16] ចាប់ពីចុងសតវត្សទីដប់ប្រាំបីដល់ទស្សវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៨២០ សៀមបានព្យាយាមបង្រួបបង្រួមការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេលើនគរលាវ។ នៅឆ្នាំ១៨២៦ អាណាវង្ស ស្តេចវៀងចន្ទន៍ បានបះបោរ ហើយត្រូវបានចាញ់។ [17] ដានីយ៉ែល​បាន​ណែនាំ​ថា វា​ជា​អំឡុង​ពេល​ដែល​ប្រតិបត្តិការ​ជីក​រ៉ែ​បាន​ផ្លាស់​ទៅ​ទីក្រុង ឡានណា និង  ហ្លួងប្រាបាង ដែល​នឹង​ពន្យល់​ពី​ការ​សម្គាល់​របស់ ឡានណា នៅ​លើ​កាក់ ហួយ មួយ​ចំនួន។ [18] ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយការបះបោរ វាហាក់បីដូចជាការសម្គាល់ត្រូវបានហាមឃាត់ដោយសៀម ហើយកាក់កាន់តែអន់ជាង។ [19] និកាយទាបនៃកាក់ឡាតាំងត្រូវបានចុះកាលបរិច្ឆេទដល់ឆ្នាំ ១៨៥៥ ក្នុងរជ្ជកាលស្តេច Manthathurat នៃហ្លួងព្រះបាង ហើយនឹងត្រូវបានបន្តដោយស្តេចជាបន្តបន្ទាប់រហូតដល់ចុងសតវត្សទីដប់ប្រាំបួន។ [20] ផងដែរក្នុងអំឡុងពេលនោះ មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីការឡើងសោយរាជ្យរបស់ស្តេចសៀម មងគុត ក្នុងឆ្នាំ ១៨៥១ អក្សរ "បាត" ត្រូវតែត្រូវបានណែនាំនៅក្នុងប្រទេសឡាវ។ ដូច្នេះ សម្រាប់​ប្រតិបត្តិការ​ទំនិញ​រវាង​ផ្នែក​ដែល​គ្រប់គ្រង​ដោយ​សៀម​នៃ​ប្រទេស​លាវ និង​សៀម នោះ​នឹង​មាន​ស្ដង់ដារ​ថ្លឹង​ទម្ងន់​ពីរ​ផ្សេង​គ្នា​រហូត​ដល់​ការ​មក​ដល់​របស់ ​បារាំង ។ "ប្រាក់បាត" បានក្លាយជាឯកតារង្វាស់មាសនៅសៀម/ថៃ និងលាវ ដែលវាត្រូវបានគេប្រើនៅក្បែរប្រព័ន្ធម៉ែត្រនាពេលបច្ចុប្បន្ន។ [6]

 Mint Marks 
នៅប្រទេសឡាវ ទាំងកាក់ដែលមានទម្ងន់ និងរាងជារបារត្រូវបានបោះត្រាដោយនិមិត្តសញ្ញា "ហ្លួង" ដែលបង្ហាញថាវាជាបំណែកទម្ងន់ត្រឹមត្រូវ និងមធ្យោបាយទូទាត់។ ដោយនិមិត្តសញ្ញានេះ ត្រូវបានចាត់ទុកថាពិសិដ្ឋ ទាំងទម្ងន់ និងកាក់ត្រូវបានការពារ។ ឧបាយកលមិនអាចរារាំងបានទេ ប៉ុន្តែការបំភ្លៃនឹងត្រូវចាត់ទុកថាជាគ្រឿងបូជា។ [21] ទម្រង់នៃនិមិត្តសញ្ញា "ហ្លួង" ឬ "ន" ប្រែប្រួលពីចំហៀង "ស" ឬ "ច" ទៅជា "វ" ហើយជានិមិត្តរូបនៃសត្វពស់ឬនាគ។ [22] "ហ្លួង" គឺជានិមិត្តសញ្ញាមួយក្នុងចំណោមនិមិត្តសញ្ញារាជវង្សពីរដែលប្រើជាទូទៅនៅលើកាក់ ហើយមួយទៀតជារូបដំរី។ Mayoury និង Phuiphanh Ngaosrivathana សរសេរថា "នៅដើមសតវត្សទីដប់ប្រាំមួយ ការបកប្រែដែលពេញចិត្តសម្រាប់ "Sisattanakhanahuta" បានប្តូរពី "នាគមួយលាន" ទៅ "ដំរីមួយលាន" ឬ "ឡានឆាង" ជាភាសាឡាវ។ [23] យោងទៅតាម Gabel វាធ្វើតាមដែលថាដំរីសបានកើនឡើងជានិមិត្តសញ្ញារាជវង្សតែប៉ុណ្ណោះនៅពេលក្រោយជាមួយនឹងការរីករាលដាលយ៉ាងទូលំទូលាយនៃព្រះពុទ្ធសាសនាប្រហែលជាមិនមែនមុនសតវត្សទីដប់ប្រាំមួយទោះបីជាយោងទៅតាម Cresswell វាត្រូវបានពិពណ៌នារួចហើយនៅដើមសតវត្សទី ប្រាក់ឡាតាំងដែលមានដើមកំណើតនៅសតវត្សទីដប់បីឬដប់បួន។ [24] [25]

ក្រៅ​ពី​ស្លាក​សញ្ញា​«ហ្លួង» ឬ​ដំរី សញ្ញា​សាសនា​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រើ​ជា​ទូទៅ​ដែរ។ " ចក្រ " ឬ " កង់ព្រះធម៌ " របស់ព្រះពុទ្ធសាសនាគឺជារឿងធម្មតាបំផុត ហើយមានរូបរាងខុសគ្នា។ [26] ជាការកត់សម្គាល់ និមិត្តសញ្ញា "ហ្លួង" មិនលេចឡើងនៅលើកាក់ដែលមានសញ្ញាសម្គាល់ព្រះពុទ្ធសាសនាផ្សេងទៀតទេ ដែលបន្ថែមភាពជឿជាក់ដល់ការបកស្រាយថា និមិត្តសញ្ញានេះមានទំនាក់ទំនងជាមួយ និមិត្ត ឬ Satsana Phi និងការថ្វាយ នាគ ពាក់ព័ន្ធ។ [3]

សញ្ញាសម្គាល់ទូទៅផ្សេងទៀតនៅលើកាក់ ឡាត់ រួមមានសត្វ និងរុក្ខជាតិជាច្រើន ដែលហាក់ដូចជាត្រូវបានប្រើជាសញ្ញា mint ដែលបង្ហាញពីកន្លែងដែលកាក់ត្រូវបានវាយ។ ត្រី អណ្តើក ក្តាម ផ្កា និងផ្កាឈូក គឺជាគំនូរទូទៅ។ វាគឺក្នុងកំឡុងចុងសតវត្សទីដប់ប្រាំបី ដែលអ្នកខ្លះបានប៉ាន់ស្មានថា ភាពខុសគ្នានៃសញ្ញាកើនឡើងដោយសារតែការប្រជែងគ្នារវាងទីក្រុងវៀងចន្ទន៍ ហ្លួងព្រះបាង និងចំប៉ាសាក់ ជាមួយនឹងសត្វតោ គោ សេះ ឬសត្វក្តាន់ជំនួសដំរីជានិមិត្តរូបនៃអំណាចរាជវង្ស។ [27]