navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
ជប៉ុន: ប្រវត្តិសាស្រ្ត

ប្រវត្តិសាស្រ្ត 

មនុស្សនាសម័យុគថ្មរំលីងបានមករស់នៅប្រទេសជប៉ុនដំបូងបំផុត កាលពីប្រមាណ១០០០០ឆ្នាំមុន។ យោងទៅតាមរឿងព្រេង អធិរាជដំបូងបំផុតរបស់ប្រទេសជប៉ុន គឺ​ជីមមឹ(Jimmu, 神武)ដែលគ្រប់គ្រងប្រទេសនៅឆ្នាំ៦៦០មុនគ្រឹស្តសករាជ។ អធិរាជត្រូវបានគេចាត់ទុកជាអទិទេព ប៉ុន្តែចាប់ពីឆ្នាំ៨០០មក អ្នកគ្រប់គ្រងពិតប្រាកដគឺ គ្រួសារអភិជនហ្វឹជិវ៉ារ៉ា(Fujiwara, 藤原)។

នៅឆ្នាំ១១៨៥ ប្រទេសនេះមានការច្បាំងគ្នា។ ពានិជ្ជករអឺរ៉ុបបានមកដល់ប្រទេសនេះនៅសតវត្សទី១៦ ប៉ុន្តែនៅឆ្នាំ១៦៣៧ អ្នកគ្រប់គ្រងប្រទេសឈ្មោះសូហ្គឺន(Shogun)ជាមេបញ្ជាការកងទ័ព បានហាមស្ទើតែទាំងអស់នៃពាណិជ្ជកម្មបរទេស មិនឱ្យរកស៊ីនៅប្រទេសរបស់ខ្លួន។ ប្រទេសជប៉ុនបានរក្សាភាពឯកោរបស់ខ្លួនរហូតដល់ឆ្នាំ១៨៥៤ ជា​ពេល​ដែល​មេបញ្ជាការ​កងទ័ព​ជើងទឹក​របស់​សហរដ្ឋអាមេរិកឈ្មោះម៉ាត់ធូ ភែរី( Matthew Perry)  បង្ខំឱ្យជប៉ុនបើកកំពុងផែរបស់ខ្លួនម្តងទៀត។ 

សូហ្គឹនបានក្លាយជាអ្នកគ្រប់គ្រងអសម្ថភាព។​ ដូច្នេះ នៅឆ្នាំ១៨៦៧ អធិរាជមឹត្ស៊ឹហ៊ិតុ (Mutsuhito (Meiji)) បានទម្លាក់អំណាចរបស់សូហ្គឹន​ហើយគ្រប់គ្រងប្រទេស ដោយខ្លួនឯងផ្ទាល់។ ជប៉ុន​បាន​បង្កើត​​ឧស្សាហកម្ម ហើយនិងកងទ័ពយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ នៅក្នុងសង្គ្រាមចន្លោះពីឆ្នាំ១៨៩៤ដល់ឆ្នាំ១៩៣៧ ជប៉ុនបានចូលទៅគ្រប់គ្រង​កូរេ​ តៃវាន់ ហើយនិងមួយភាគធំនៃប្រទេសចិន។

នៅឆ្នាំ១៩៣៩ សង្រ្គាមលោកលើកទី២បានផ្ទុះឡើងនៅអឺរ៉ុប។ ជប៉ុនបានចាប់ផ្តើមវាយប្រហារទៅលើអាណានិគមអឺរ៉ុបនៅអាស៊ី ត្រឹមតែរយះពេលប្រមាណ៥ខែប៉ុណ្ណោះ ជប៉ុន​បាន​វាយ​យក​បាន​អាស៊ីអាគ្នេយ៍មួយភាគធំ។ កងទ័ព​របស់​ជប៉ុន​ក៏​បាន​បំផ្ទុះ​មូលដ្ឋាន​ទ័ពជើង​ទឹក​របស់​អាមេរិក​ដែល​មាន​ទីតាំង​នៅ​ភើលហាប៊ើ (Pearl Harbor) ក្នុងរដ្ឋហាវ៉ៃ (Hawaii) ពេលនោះ​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​អាមេរិក​ឈាន​ជើង​ចូល​ក្នុង​ភ្លើងសង្គ្រាម។ ជប៉ុនបានចុះចាញ់សង្រ្គាម បន្ទាប់ពីអាមេរិកបានទំលាក់គ្រាប់បែកបរិមាណូនៅទីក្រុងហ៊ីរ៉ូស៊ីម៉ា (Hiroshima 広島) និង​ណាហ្កាសាគី (Nagasaki 長崎)។

កងទ័ព​​អាមេរិក​និង​កងទ័ពសម្ព័នមិត្តដទៃទៀតបានកាន់កាប់ជប៉ុនរហូតដល់ឆ្នាំ១៩៥២។ ចាប់ពីពេលនោះមក​ ជប៉ុនបានយកការគ្រប់គ្រងប្រទេសតាមបែប លទ្ធិប្រជាធិប្បតេយ្យ​ ហើយ​បាន​ក្លាយ​ជា​ប្រទេសដែលមានឧស្សាហកម្មរីកចំរើនមួយនៅក្នុងពិភពលោក។ ប៉ុន្តែទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ជប៉ុននៅតែមានកិច្ចសន្យា មិនអាចអភិវឌ្ឈកងទ័ពរបស់ខ្លួនបានទេ។
ជប៉ុន: អាកាសធាតុ

អាកាសធាតុ
លក្ខណៈចំបងនៃអាកាសធាតុនៅ ប្រទេសជប៉ុនគឺភាពខុសគ្នានៃសីតុណ្ហភាពរបស់រដូវទាំង៤។​ នៅរដូវរងារ វាទទួលឥទ្ធិពលពីខ្យល់រដូវដែលបក់ពីស៊ីបិរី ហើយនៅរដូវក្ដៅ វា​ទទួល​ឥទ្ធិពល​ពី​ខ្យល់​​រដូវ​ដែលបក់ពីមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក។ ប្រទេសជប៉ុនលាតសន្ធឹងពីជើងទៅត្បូង គ្របដណ្តប់លើរយៈទទឹងចំនួន២៥ដឺក្រេ ជាហេតុធ្វើអោយ​មាន​ភាព​ខុសគ្នា​ខ្លាំង​នៃ​សីតុណ្ហភាព​ទៅ​តាម​តំបន់នីមួយៗ​។
យោង​តាមសេចក្តីរាយការមួយពី ថ្ងៃទី ១៦ ខែសីហា ឆ្នាំ២០០៧ បានអោយដឹងថា សីតុណ្ហភាព ក្តៅបំផុតនៅ ប្រទេស​ ជប៉ុន គឺ ៤០,៩ °C (អង្សារសេ) ។​ ជប៉ុន ជាប្រទេស ដែលមាន បួន រដូវ គឺ រដូវផ្ការីក រដូវក្តៅ រដូវស្លឹកឈើជ្រុះ និង រដូវរងារ។ រដូវនីមួយៗ ដើរតួនាទី សំខាន់ណាស់ នៅក្នុង ជីវភាពរស់នៅ របស់ប្រជាជន ជប៉ុន។

និទាឃរដូវ (រដូវផ្ការីក)
រដូវផ្ការីកមានរយៈពេល៣ខែគឺខែ មីនា​ មេសា និង ឧសភា។
400px 426px

រដូវក្តៅ
បន្ទាប់ពី រដូរភ្លៀវបញ្ចប់ទៅ នៅពាក់កណ្តាល ខែកក្តដា ព្រះអាទិត្យបញ្ចេញកំដៅ កាន់តែក្តៅឡើងៗ សីតុណ្ហភាពខ្ពស់ជាង ៣០ ℃។​ នៅភូមិភាគ (តំបន់) ខ្ជឺសឺ រដូរក្តៅមាន រយះពេលប្រហែល ២ខែ នៅទីក្រុង តូក្យូប្រហែល ៤៥ ថ្ងៃ ទីក្រុង ក្យូតុប្រហែល ៦៨ថ្ងៃ។

សរទៈរដូវ (រដូវស្លឹកឈើជ្រុះ)
នៅចុងខែសីហា សីតុណ្ហភាពចាប់ថយចុះ។

សិសិររដូវ(រដូវរងារ)
នៅពាក់កណ្តាលខែវិច្ឆិកា ព្រិលធ្លាក់ដំបូងនៅ ប៉ែកខាង សមុទ្រជប៉ុន។ លក្ខណះនៃរដូវរងារនៅ ប្រទេសជប៉ុនគឺ៖ នៅប៉ែកខាង មហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក ខ្យល់មាន លក្ខណះស្ងួត ហើយត្រជាក់ ថ្ងៃដែលមានអាកាសធាតុល្អ មានច្រើន។ រីឯខាងប៉ែកសមុទ្រជប៉ុនវិញ ព្រិលធ្លាក់កាន់តែច្រើនឡើងៗ ។ នៅអាណាខេត្តតុយ៉ាមា តំបន់ដែលមាន ព្រិលច្រើន កកមានកំពស់ខ្ពស់ជាង ២ ម៉ែត្រ នៅពេលនោះការកាយ ទំលាក់ព្រិលដែលកកនៅលើ ដំបូលផ្ទះក៏ក្លាយជាការងារ ដ៏សំខាន់។ ពួកយុវជនក្មេងៗ នាំគ្នាប្រមូលផ្តុំគ្នា​ នៅទីក្រុង និងទីប្រជុំជននានា។
ជប៉ុន: និទាឃរដូវ (រដូវផ្ការីក)

និទាឃរដូវ (រដូវផ្ការីក)
រដូវផ្ការីកមានរយៈពេល៣ខែគឺខែ មីនា​ មេសា និង ឧសភា។
400px 426px
ជប៉ុន: រដូវក្តៅ

រដូវក្តៅ
បន្ទាប់ពី រដូរភ្លៀវបញ្ចប់ទៅ នៅពាក់កណ្តាល ខែកក្តដា ព្រះអាទិត្យបញ្ចេញកំដៅ កាន់តែក្តៅឡើងៗ សីតុណ្ហភាពខ្ពស់ជាង ៣០ ℃។​ នៅភូមិភាគ (តំបន់) ខ្ជឺសឺ រដូរក្តៅមាន រយះពេលប្រហែល ២ខែ នៅទីក្រុង តូក្យូប្រហែល ៤៥ ថ្ងៃ ទីក្រុង ក្យូតុប្រហែល ៦៨ថ្ងៃ។
ជប៉ុន: សិសិររដូវ(រដូវរងារ)

សិសិររដូវ(រដូវរងារ)
នៅពាក់កណ្តាលខែវិច្ឆិកា ព្រិលធ្លាក់ដំបូងនៅ ប៉ែកខាង សមុទ្រជប៉ុន។ លក្ខណះនៃរដូវរងារនៅ ប្រទេសជប៉ុនគឺ៖ នៅប៉ែកខាង មហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក ខ្យល់មាន លក្ខណះស្ងួត ហើយត្រជាក់ ថ្ងៃដែលមានអាកាសធាតុល្អ មានច្រើន។ រីឯខាងប៉ែកសមុទ្រជប៉ុនវិញ ព្រិលធ្លាក់កាន់តែច្រើនឡើងៗ ។ នៅអាណាខេត្តតុយ៉ាមា តំបន់ដែលមាន ព្រិលច្រើន កកមានកំពស់ខ្ពស់ជាង ២ ម៉ែត្រ នៅពេលនោះការកាយ ទំលាក់ព្រិលដែលកកនៅលើ ដំបូលផ្ទះក៏ក្លាយជាការងារ ដ៏សំខាន់។ ពួកយុវជនក្មេងៗ នាំគ្នាប្រមូលផ្តុំគ្នា​ នៅទីក្រុង និងទីប្រជុំជននានា។
ជប៉ុន: <span style="font-family: Khmer OS Muol; font-size: 100%; color: #FF9900;">ល្វែងម៉ោង</span>

ល្វែងម៉ោង
ល្វែងម៉ោង នៅជប៉ុន គឺ UTC+៩ ។ ម៉ោងនៅជប៉ុន​ លឿនជាង ម៉ោងនៅប្រទេសកម្ពុជា ២ម៉ោង។
ជប៉ុន: នយោបាយ

នយោបាយ

រដ្ឋាភិបាលជប៉ុនដឹកនាំប្រទេសដោយផ្អែកលើរដ្ឋធម្មនុញ្ញប្រទេសជប៉ុន។

បំណែងចែករដ្ឋបាល
ប្រទេស ជប៉ុន មានអាណាខេត្ត និង​ក្រុង ទាំងអស់ ចំនួន ៤៧។​​ 

　

ភូមិភាគ
ប្រទេស ជប៉ុន ចែកជា ៩ ភូមិភាគ​(តំបន់) ៖
left
 ល.រ ឈ្មោះតំបន់ ឈ្មោះឡាតាំង 地方១   ហុកកៃដូHokkaido 北海道២   តូហុកគឹTohoku 東北៣   ខាន់តូKanto関東៤   ឈឺប៊ឹChubu 中部៥   កាន់សៃKansai 関西៦   ជឺហ្គុគឹChugoku 中国៧   ស៊ីកុគឹShikoku四国៨   ឃ្ជឺស្សឺKyushu九州៩   អូគីណាវ៉ាOkinawa沖縄

ទំនាក់ទំនងបរទេស
ជប៉ុន: បំណែងចែករដ្ឋបាល

បំណែងចែករដ្ឋបាល
ប្រទេស ជប៉ុន មានអាណាខេត្ត និង​ក្រុង ទាំងអស់ ចំនួន ៤៧។​​ 

　

ភូមិភាគ
ប្រទេស ជប៉ុន ចែកជា ៩ ភូមិភាគ​(តំបន់) ៖
left
 ល.រ ឈ្មោះតំបន់ ឈ្មោះឡាតាំង 地方១   ហុកកៃដូHokkaido 北海道២   តូហុកគឹTohoku 東北៣   ខាន់តូKanto関東៤   ឈឺប៊ឹChubu 中部៥   កាន់សៃKansai 関西៦   ជឺហ្គុគឹChugoku 中国៧   ស៊ីកុគឹShikoku四国៨   ឃ្ជឺស្សឺKyushu九州៩   អូគីណាវ៉ាOkinawa沖縄
ជប៉ុន: ភូមិភាគ

ភូមិភាគ
ប្រទេស ជប៉ុន ចែកជា ៩ ភូមិភាគ​(តំបន់) ៖
left
 ល.រ ឈ្មោះតំបន់ ឈ្មោះឡាតាំង 地方១   ហុកកៃដូHokkaido 北海道២   តូហុកគឹTohoku 東北៣   ខាន់តូKanto関東៤   ឈឺប៊ឹChubu 中部៥   កាន់សៃKansai 関西៦   ជឺហ្គុគឹChugoku 中国៧   ស៊ីកុគឹShikoku四国៨   ឃ្ជឺស្សឺKyushu九州៩   អូគីណាវ៉ាOkinawa沖縄
ជប៉ុន: ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ

ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ
គមនាគមដឹកជញ្ជូន
ផ្លូវអាកាស
ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរធំៗមាន ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ជប៉ុន​ (JAL: Japan Airlines) និង ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ANA (All Nippon Airways) ។ JAL ចាប់ផ្តើមហោះហើរ ក្នុងនិងក្រៅប្រទេស​នៅទសវត្ស៥០។ ANA​​ ធ្វើការហោះហើរតែក្នុងប្រទេសរហូតដល់ទសវត្ស៨០ ដែលក្រោយមកបានបើកផ្លូវអន្តរជាតិរបស់ខ្លូន។ ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ ដទៃមាន ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ ស្កាយម៉ាក (Skymark) ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ ស្កាយណេតអាស៊ី (Skynet Asia) -ល-។
400px 340px

ផ្លូវដែក
សេវ៉ាកម្មផ្លូវដែកសំរាប់ដឹកអ្នកដំណើរចាប់ដំណើរការ​ពីឆ្នាំ ១៨៧២ ដោយប្រើក្បាលរថភ្លើងប្រើចំហាយទឹក ដែលតភ្ជាប់ស្ថានីយ៍ ស៊ីមបាស៊ី (តូក្យូ) និងទីក្រុងយ៉ូកូហាម៉ា។ នៅឆ្នាំ ១៩៦៤ រថភ្លើង​ល្បឿនលឿនឈ្មោះថា ស៊ិងកានសេន ដំបូងគេនៅលើពិភពលោក ត្រូវបានដាក់អោយប្រើប្រាស់ដោយក្រុមហ៊ុនផ្លូវដែកជាតិ​ (សព្វថ្ងៃត្រូវបានឯកជនភាវូបនីយកម្មជា​ក្រុមហ៊ុនផ្លូវដែកជប៉ុនJR Japan Railway) ដើម្បីតភ្ជាប់ទីក្រុងធំៗ។ រហូតមកទល់ឆ្នាំ ១៩៧០ ទាំងផ្លូវដែកឯកជន និង​ រដ្ឋ រថភ្លើងស្ទើរទាំងអស់ត្រូវបានប្តូរទៅជា រថភ្លើងប្រើអគ្គីសនី។ បច្ចុប្បន្ន នៅទីក្រុងធំៗ បណ្តាញផ្លូវដែកថ្មីៗ ដូចជា បណ្តាញផ្លូវដែកក្រោមដី និង បណ្តាញផ្លួវដែករថភ្លើងផ្លូវមួយ (Monorail) ត្រូវបានស្ថាបនាជាបន្តបន្ទាប់។ ចាប់ពីខែសីហា ២០០៣​ មក គ្រប់ខេត្តក្រុងទាំងអស់ រាប់បញ្ចូលទាំងកោះអូគីណាវ៉ា សុទ្ធតែមានរថភ្លើងរត់។ គិតត្រឹមឆ្នាំ ២០០៤ ប្រវែងផ្លូវដែកទាំងអស់គឺ ២៣ ៥៧៧ គ.ម។ 
400px400px
ជប៉ុន: គមនាគមដឹកជញ្ជូន

គមនាគមដឹកជញ្ជូន
ផ្លូវអាកាស
ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរធំៗមាន ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ជប៉ុន​ (JAL: Japan Airlines) និង ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ANA (All Nippon Airways) ។ JAL ចាប់ផ្តើមហោះហើរ ក្នុងនិងក្រៅប្រទេស​នៅទសវត្ស៥០។ ANA​​ ធ្វើការហោះហើរតែក្នុងប្រទេសរហូតដល់ទសវត្ស៨០ ដែលក្រោយមកបានបើកផ្លូវអន្តរជាតិរបស់ខ្លូន។ ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ ដទៃមាន ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ ស្កាយម៉ាក (Skymark) ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ ស្កាយណេតអាស៊ី (Skynet Asia) -ល-។
400px 340px

ផ្លូវដែក
សេវ៉ាកម្មផ្លូវដែកសំរាប់ដឹកអ្នកដំណើរចាប់ដំណើរការ​ពីឆ្នាំ ១៨៧២ ដោយប្រើក្បាលរថភ្លើងប្រើចំហាយទឹក ដែលតភ្ជាប់ស្ថានីយ៍ ស៊ីមបាស៊ី (តូក្យូ) និងទីក្រុងយ៉ូកូហាម៉ា។ នៅឆ្នាំ ១៩៦៤ រថភ្លើង​ល្បឿនលឿនឈ្មោះថា ស៊ិងកានសេន ដំបូងគេនៅលើពិភពលោក ត្រូវបានដាក់អោយប្រើប្រាស់ដោយក្រុមហ៊ុនផ្លូវដែកជាតិ​ (សព្វថ្ងៃត្រូវបានឯកជនភាវូបនីយកម្មជា​ក្រុមហ៊ុនផ្លូវដែកជប៉ុនJR Japan Railway) ដើម្បីតភ្ជាប់ទីក្រុងធំៗ។ រហូតមកទល់ឆ្នាំ ១៩៧០ ទាំងផ្លូវដែកឯកជន និង​ រដ្ឋ រថភ្លើងស្ទើរទាំងអស់ត្រូវបានប្តូរទៅជា រថភ្លើងប្រើអគ្គីសនី។ បច្ចុប្បន្ន នៅទីក្រុងធំៗ បណ្តាញផ្លូវដែកថ្មីៗ ដូចជា បណ្តាញផ្លូវដែកក្រោមដី និង បណ្តាញផ្លួវដែករថភ្លើងផ្លូវមួយ (Monorail) ត្រូវបានស្ថាបនាជាបន្តបន្ទាប់។ ចាប់ពីខែសីហា ២០០៣​ មក គ្រប់ខេត្តក្រុងទាំងអស់ រាប់បញ្ចូលទាំងកោះអូគីណាវ៉ា សុទ្ធតែមានរថភ្លើងរត់។ គិតត្រឹមឆ្នាំ ២០០៤ ប្រវែងផ្លូវដែកទាំងអស់គឺ ២៣ ៥៧៧ គ.ម។ 
400px400px
ជប៉ុន: ផ្លូវអាកាស

ផ្លូវអាកាស
ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរធំៗមាន ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ជប៉ុន​ (JAL: Japan Airlines) និង ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ANA (All Nippon Airways) ។ JAL ចាប់ផ្តើមហោះហើរ ក្នុងនិងក្រៅប្រទេស​នៅទសវត្ស៥០។ ANA​​ ធ្វើការហោះហើរតែក្នុងប្រទេសរហូតដល់ទសវត្ស៨០ ដែលក្រោយមកបានបើកផ្លូវអន្តរជាតិរបស់ខ្លូន។ ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ ដទៃមាន ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ ស្កាយម៉ាក (Skymark) ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ ស្កាយណេតអាស៊ី (Skynet Asia) -ល-។
400px 340px
ជប៉ុន: ផ្លូវដែក

ផ្លូវដែក
សេវ៉ាកម្មផ្លូវដែកសំរាប់ដឹកអ្នកដំណើរចាប់ដំណើរការ​ពីឆ្នាំ ១៨៧២ ដោយប្រើក្បាលរថភ្លើងប្រើចំហាយទឹក ដែលតភ្ជាប់ស្ថានីយ៍ ស៊ីមបាស៊ី (តូក្យូ) និងទីក្រុងយ៉ូកូហាម៉ា។ នៅឆ្នាំ ១៩៦៤ រថភ្លើង​ល្បឿនលឿនឈ្មោះថា ស៊ិងកានសេន ដំបូងគេនៅលើពិភពលោក ត្រូវបានដាក់អោយប្រើប្រាស់ដោយក្រុមហ៊ុនផ្លូវដែកជាតិ​ (សព្វថ្ងៃត្រូវបានឯកជនភាវូបនីយកម្មជា​ក្រុមហ៊ុនផ្លូវដែកជប៉ុនJR Japan Railway) ដើម្បីតភ្ជាប់ទីក្រុងធំៗ។ រហូតមកទល់ឆ្នាំ ១៩៧០ ទាំងផ្លូវដែកឯកជន និង​ រដ្ឋ រថភ្លើងស្ទើរទាំងអស់ត្រូវបានប្តូរទៅជា រថភ្លើងប្រើអគ្គីសនី។ បច្ចុប្បន្ន នៅទីក្រុងធំៗ បណ្តាញផ្លូវដែកថ្មីៗ ដូចជា បណ្តាញផ្លូវដែកក្រោមដី និង បណ្តាញផ្លួវដែករថភ្លើងផ្លូវមួយ (Monorail) ត្រូវបានស្ថាបនាជាបន្តបន្ទាប់។ ចាប់ពីខែសីហា ២០០៣​ មក គ្រប់ខេត្តក្រុងទាំងអស់ រាប់បញ្ចូលទាំងកោះអូគីណាវ៉ា សុទ្ធតែមានរថភ្លើងរត់។ គិតត្រឹមឆ្នាំ ២០០៤ ប្រវែងផ្លូវដែកទាំងអស់គឺ ២៣ ៥៧៧ គ.ម។ 
400px400px
ជប៉ុន: ប្រជាសាស្ត្រ

ប្រជាសាស្ត្រ 

 ១២៧ ៧៦៧ ៩៤៤នាក់ យោងតាមលទ្ធផលនៃការ​ធ្វើជំរឿនប្រជាជន នៅថ្ងៃទី ១ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០០៦។
 ប្រហែល ១២៧ ៧២៤ ០០០ នាក់ យោងតាមលទ្ធផល របស់ការិយាល័យក្រសួងទំនាក់ទំនង និងកិច្ចការផ្ទៃក្នុង នៅ ថ្ងៃទី ១ ខែមិនា ឆ្នាំ ២០០៧។
 ១២៧ ៤៣៣ ៤៩៤ នាក់ នៅខែកក្តដា ឆ្នាំ២០០៧
 ប្រហែល ១២៨ ១០០ ០០០ នាក់ (នៅខែមិថុនា ឆ្នាំ២០០៧)
 ១២៧ ០៦៦ ១៧៨ នាក់ (ខែកក្កដា ២០០៨)
 ភាគរយអ្នកដែលមានសញ្ជាតិជប៉ុន ៩៨,៨% (២០០៣)

បច្ចុប្បន្ន​ជប៉ុនមានការបារម្ភអំពីការថយចុះចំនួនប្រជាជន។ ការធ្លាក់ចុះនៃអត្រាកំនើត​និង​កំនើនជនចាស់ជរា ជាកង្វល់ដែលរដ្ឋាភិបាលកំពុងប្រឹងប្រែងដោះស្រាយ។

សាសនា

សាសនាធំៗនៅប្រទេសជប៉ុនគឺ សាសនាស៊ិនតូ សាសនាព្រះពុទ្ធ និងសាសនាគ្រឹស្ត។

ការអប់រំ

 អក្ខរភាព៖ ៩៩,៨% (បុរស ៩៩,៩% និង ស្ត្រី ៩៩, ៧%) (ស្ថិតិឆ្នាំ១៩៩០) 
 កាតព្វកិច្ចអប់រំ៖ ក្មេងពី​អាយុ ៦ឆ្នាំ ដល់ ១៥ឆ្នាំ​ត្រូវ​ចូលរៀន​នៅ​សាលា​ជាចាំបាច់​រយៈពេល​៩ឆ្នាំគឺនៅបឋមសិក្សា៦ឆ្នាំ និង អនុវិទ្យាល័យ៣ឆ្នាំ។ សិស្សានុសិស្សចប់អនុវិទ្យាល័យ​ចំនួន៩៦%​បន្តការសិក្សាទៅវិទ្យាល័យ។

នៅប្រទេសជប៉ុន​ គេបង្កើតអោយមាន​សាលាមុនបឋមសិក្សា​សំរាប់ក្មេងៗ​ចាប់ពីអាយុ​៣ឆ្នាំ។ ការអប់រំជាចំបាច់​ចាប់ផ្ដើម​នៅអាយុ​៦ឆ្នាំ ដោយក្មេងៗចូលរៀននៅបឋមសិក្សារយៈពេល៦ឆ្នាំ និងនៅអនុវិទ្យាល័យរយៈពេល​៣ឆ្នាំ។ សិស្សានុសិស្សដែលមានបំនងបន្តការសិក្សា ត្រូវធ្វើការប្រលង រួចចូលរៀនវិទ្យាល័យរយៈពេល៣ឆ្នាំ មហាវិទ្យាល័យរយៈពេល៤ឆ្នាំ (២ឆ្នាំសំរាប់មហាវិទ្យាល័យវគ្គខ្លី) និងថ្នាក់ក្រោយឧត្តមរយៈពេល៥ឆ្នាំ។ បវេសនកាលចាប់ផ្ដើមនៅខែមេសា និងចប់នៅខែមិនាឆ្នាំបន្ទាប់។ ឆ្នាំសិក្សាចែកចេញជា៣ចតុមាស (២ឆមាស សំរាប់មហាវិទ្យាល័យ) ដោយនៅចន្លោះរវាងចតុមាសនីមួយមាន វិស្សមកាលរដូវក្ដៅ (ជាទូទៅរយៈពេល៦សប្តាហ៍) វិស្សមកាលរដូវរងារ (ជាទូទៅរយៈពេល២សប្តាហ៍) និង វិស្សមកាលរដូវផ្ការីក (ជាទូទៅរយៈពេល៣សប្តាហ៍)។ ស្ថាប័នអប់រំចែកចេញជា៣ផ្នែកធំៗអាស្រ័យតាមអ្នកគ្រប់គ្រង គឺ រដ្ឋ សាធារណៈ(ខេត្តឬសង្គមស៊ីវិល) និង ឯកជន។

កាតព្វកិច្ចអប់រំនៅប្រទេសជប៉ុនមានរយៈពេល៩ឆ្នាំ។ ការអប់រំនៅក្នុងរយៈពេលនេះ (បូករួមទាំងសៀវភៅសិក្សា) ត្រូវបានផ្ដល់ដោយឥតគិតថ្លៃ។ សិស្សានុសិស្ស​ត្រូវបង់ការចំនាយផ្សេងៗទៀត​រួមមាន​សំភារៈសិក្សាបន្ថែម​និងដំនើរកំសាន្តចាត់ចែងដោយសាលា ដោយខ្លួនឯង។ ​នៅពេលបញ្ចប់ការសិក្សាជាកាតព្វកិច្ច សិស្សានុសិស្សអាចជ្រើសរើសបន្តការសិក្សាទៅ​វិទ្យាល័យ​បើពួកគេចង់។

សុខភាព
យោងតាមអង្គការសុខភាពពិភពលោក​(WHO)អាយុសង្ឃឹមមធ្យម​របស់ប្រជាជនជប៉ុន​វែងជាងគេនៅលើពិភពលោក។​ អាយុសង្ឃឹមរបស់បុរស​ជាមធ្យម​៧៨,៤ឆ្នាំ​ស្ត្រី​ជាមធ្យម​៨៥,៣​ឆ្នាំ​(ស្ថិតិឆ្នាំ២០០១)។
ជប៉ុន: ការអប់រំ

ការអប់រំ

 អក្ខរភាព៖ ៩៩,៨% (បុរស ៩៩,៩% និង ស្ត្រី ៩៩, ៧%) (ស្ថិតិឆ្នាំ១៩៩០) 
 កាតព្វកិច្ចអប់រំ៖ ក្មេងពី​អាយុ ៦ឆ្នាំ ដល់ ១៥ឆ្នាំ​ត្រូវ​ចូលរៀន​នៅ​សាលា​ជាចាំបាច់​រយៈពេល​៩ឆ្នាំគឺនៅបឋមសិក្សា៦ឆ្នាំ និង អនុវិទ្យាល័យ៣ឆ្នាំ។ សិស្សានុសិស្សចប់អនុវិទ្យាល័យ​ចំនួន៩៦%​បន្តការសិក្សាទៅវិទ្យាល័យ។

នៅប្រទេសជប៉ុន​ គេបង្កើតអោយមាន​សាលាមុនបឋមសិក្សា​សំរាប់ក្មេងៗ​ចាប់ពីអាយុ​៣ឆ្នាំ។ ការអប់រំជាចំបាច់​ចាប់ផ្ដើម​នៅអាយុ​៦ឆ្នាំ ដោយក្មេងៗចូលរៀននៅបឋមសិក្សារយៈពេល៦ឆ្នាំ និងនៅអនុវិទ្យាល័យរយៈពេល​៣ឆ្នាំ។ សិស្សានុសិស្សដែលមានបំនងបន្តការសិក្សា ត្រូវធ្វើការប្រលង រួចចូលរៀនវិទ្យាល័យរយៈពេល៣ឆ្នាំ មហាវិទ្យាល័យរយៈពេល៤ឆ្នាំ (២ឆ្នាំសំរាប់មហាវិទ្យាល័យវគ្គខ្លី) និងថ្នាក់ក្រោយឧត្តមរយៈពេល៥ឆ្នាំ។ បវេសនកាលចាប់ផ្ដើមនៅខែមេសា និងចប់នៅខែមិនាឆ្នាំបន្ទាប់។ ឆ្នាំសិក្សាចែកចេញជា៣ចតុមាស (២ឆមាស សំរាប់មហាវិទ្យាល័យ) ដោយនៅចន្លោះរវាងចតុមាសនីមួយមាន វិស្សមកាលរដូវក្ដៅ (ជាទូទៅរយៈពេល៦សប្តាហ៍) វិស្សមកាលរដូវរងារ (ជាទូទៅរយៈពេល២សប្តាហ៍) និង វិស្សមកាលរដូវផ្ការីក (ជាទូទៅរយៈពេល៣សប្តាហ៍)។ ស្ថាប័នអប់រំចែកចេញជា៣ផ្នែកធំៗអាស្រ័យតាមអ្នកគ្រប់គ្រង គឺ រដ្ឋ សាធារណៈ(ខេត្តឬសង្គមស៊ីវិល) និង ឯកជន។

កាតព្វកិច្ចអប់រំនៅប្រទេសជប៉ុនមានរយៈពេល៩ឆ្នាំ។ ការអប់រំនៅក្នុងរយៈពេលនេះ (បូករួមទាំងសៀវភៅសិក្សា) ត្រូវបានផ្ដល់ដោយឥតគិតថ្លៃ។ សិស្សានុសិស្ស​ត្រូវបង់ការចំនាយផ្សេងៗទៀត​រួមមាន​សំភារៈសិក្សាបន្ថែម​និងដំនើរកំសាន្តចាត់ចែងដោយសាលា ដោយខ្លួនឯង។ ​នៅពេលបញ្ចប់ការសិក្សាជាកាតព្វកិច្ច សិស្សានុសិស្សអាចជ្រើសរើសបន្តការសិក្សាទៅ​វិទ្យាល័យ​បើពួកគេចង់។
ជប៉ុន: សុខភាព

សុខភាព
យោងតាមអង្គការសុខភាពពិភពលោក​(WHO)អាយុសង្ឃឹមមធ្យម​របស់ប្រជាជនជប៉ុន​វែងជាងគេនៅលើពិភពលោក។​ អាយុសង្ឃឹមរបស់បុរស​ជាមធ្យម​៧៨,៤ឆ្នាំ​ស្ត្រី​ជាមធ្យម​៨៥,៣​ឆ្នាំ​(ស្ថិតិឆ្នាំ២០០១)។
ជប៉ុន: វប្បធម៌

វប្បធម៌ 

បេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ ១១ និងបេតិកភណ្ឌធម្មជាតិ ៣ របស់ជប៉ុនត្រូវបានរាប់បញ្ចូលទៅក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌពិភពលោករបស់អង្គការយូណេស្កូ។
 បេតិកភណ្ឌពិភពលោកក្នុងប្រទេស ជប៉ុន

កីឡា
ប្រជាជនជប៉ុនគ្រប់វ័យចូលចិត្តសកម្មភាពកីឡា មិនថាតែកាលចូលរួមក៏ដូចជាការទស្សនា។ នៅក្នុងប្រទេសជប៉ុនកីឡាត្រូវបានគេចាត់ទុកជាការកំសាន្តដើម្បីសុខភាព​ និងផ្តល់នូវសីលធម៌ល្អ។​
 
មុនពេលមានការនាំចូលនូវកីឡាបស្ចិមប្រទេស ជប៉ុន​មានកីឡាជាប្រពៃណីផ្ទាល់ខ្លួនឈ្មោះថា ប៊ុដូ (ទេពកោសល្យនៃការប្រយុទ្ធ) ដែលជាកីឡាពេញនិយមក្នុងចំនោមវណ្ណៈយុទ្ធជនតាំងពីសតវត្ស​ទី១២មកម្ល៉េះ។ កីឡា​​ ប៊ុដូ រួមមាន យូដូ តៃខ្វាន់ដូ ខេងដូ (កីឡាកាប់ដាវ) ឃ្យូដូ (កីឡាបាញ់ព្រួញ) ជាដើម។ បន្ទាប់ពីសករាជពន្លឺមេជិ (១៨៦៨) កីឡាបស្ចិមប្រទេសត្រូវបាននាំចូលមក​ប្រទេសជប៉ុន ដូចជាកីឡាវាយបាល់(បេសបល) ត្រូវបាននាំចូលដោយជនជាតិអាមេរិកនៅឆ្នាំ១៨៧២។ កីឡាបាល់អោប​ (រ៉ាហ្គប៊ី) កីឡាបាល់ទាត់ កីឡាជិះស្គីលើទឹកកក ត្រូវបាននាំចូលមកក្នុងទសវត្ស៧០។

សិល្បៈតន្ត្រី

ថ្ងៃឈប់សម្រាក
តារាងខាងក្រោមបង្ហាញពី ថ្ងៃបុណ្យជាតិនៃ ប្រទេស ជប៉ុន។
 ថ្ងៃទី១ ខែមករា - ថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំ
 ថ្ងៃច័ន្ទសប្តាហ៍ទី២នៃ ខែមករា - ពិធីបុណ្យពេញវ័យ
 ថ្ងៃទី១១ ខែកុម្ភះ -  ថ្ងៃបុណ្យបង្កើតប្រទេស
 ថ្ងៃ២១ ខែមិនា - Vernal Equinox Day 
 ថ្ងៃ២៩ ខែមេសា - Showa Day
 ថ្ងៃ៣ ខែឧសភា - ថ្ងៃប្រកាសរដ្ឋធម្មនុញ្ញ 
 ថ្ងៃ៤ ខែឧសភា - ថ្ងៃបុណ្យបៃតង
 ថ្ងៃ៥ ខែឧសភា - ថ្ងៃកុមារ
 ថ្ងៃច័ន្ទសប្តាហ៍ទី៣​នៃ ខែកក្តដា - Marine Day
 ថ្ងៃច័ន្ទសប្តាហ៍ទី៣​នៃ ខែកញ្ញា - ថ្ងៃគោរពការមានអាយុវ័យ
 ថ្ងៃទី២៣ ខែកញ្ញា -  Autumnal Equinox Day
 ថ្ងៃច័ន្ទសប្តាហ៍ទី២នៃ ខែតុលា - ថ្ងៃបុណ្យកីឡា
 ថ្ងៃទី៣ ខែវិចិ្ឆកា - ថ្ងៃវប្បធម៍
 ថ្ងៃទី២៣ ខែវិចិ្ឆកា - ថ្ងៃបុណ្យពលកម្ម
 ថ្ងៃទី២៣ ខែធ្នូ - ថ្ងៃបុណ្យចំរើនព្រះជន្មព្រះចៅអធិរាជ(វិគីភីឌាអង់គ្លេស) ថ្ងៃបុណ្យនិងអត្ថន័យនៃពិធីបុណ្យនីមួយៗនៃ ប្រទេស ជប៉ុន។
ជប៉ុន: កីឡា

កីឡា
ប្រជាជនជប៉ុនគ្រប់វ័យចូលចិត្តសកម្មភាពកីឡា មិនថាតែកាលចូលរួមក៏ដូចជាការទស្សនា។ នៅក្នុងប្រទេសជប៉ុនកីឡាត្រូវបានគេចាត់ទុកជាការកំសាន្តដើម្បីសុខភាព​ និងផ្តល់នូវសីលធម៌ល្អ។​
 
មុនពេលមានការនាំចូលនូវកីឡាបស្ចិមប្រទេស ជប៉ុន​មានកីឡាជាប្រពៃណីផ្ទាល់ខ្លួនឈ្មោះថា ប៊ុដូ (ទេពកោសល្យនៃការប្រយុទ្ធ) ដែលជាកីឡាពេញនិយមក្នុងចំនោមវណ្ណៈយុទ្ធជនតាំងពីសតវត្ស​ទី១២មកម្ល៉េះ។ កីឡា​​ ប៊ុដូ រួមមាន យូដូ តៃខ្វាន់ដូ ខេងដូ (កីឡាកាប់ដាវ) ឃ្យូដូ (កីឡាបាញ់ព្រួញ) ជាដើម។ បន្ទាប់ពីសករាជពន្លឺមេជិ (១៨៦៨) កីឡាបស្ចិមប្រទេសត្រូវបាននាំចូលមក​ប្រទេសជប៉ុន ដូចជាកីឡាវាយបាល់(បេសបល) ត្រូវបាននាំចូលដោយជនជាតិអាមេរិកនៅឆ្នាំ១៨៧២។ កីឡាបាល់អោប​ (រ៉ាហ្គប៊ី) កីឡាបាល់ទាត់ កីឡាជិះស្គីលើទឹកកក ត្រូវបាននាំចូលមកក្នុងទសវត្ស៧០។
ជប៉ុន: ថ្ងៃឈប់សម្រាក

ថ្ងៃឈប់សម្រាក
តារាងខាងក្រោមបង្ហាញពី ថ្ងៃបុណ្យជាតិនៃ ប្រទេស ជប៉ុន។
 ថ្ងៃទី១ ខែមករា - ថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំ
 ថ្ងៃច័ន្ទសប្តាហ៍ទី២នៃ ខែមករា - ពិធីបុណ្យពេញវ័យ
 ថ្ងៃទី១១ ខែកុម្ភះ -  ថ្ងៃបុណ្យបង្កើតប្រទេស
 ថ្ងៃ២១ ខែមិនា - Vernal Equinox Day 
 ថ្ងៃ២៩ ខែមេសា - Showa Day
 ថ្ងៃ៣ ខែឧសភា - ថ្ងៃប្រកាសរដ្ឋធម្មនុញ្ញ 
 ថ្ងៃ៤ ខែឧសភា - ថ្ងៃបុណ្យបៃតង
 ថ្ងៃ៥ ខែឧសភា - ថ្ងៃកុមារ
 ថ្ងៃច័ន្ទសប្តាហ៍ទី៣​នៃ ខែកក្តដា - Marine Day
 ថ្ងៃច័ន្ទសប្តាហ៍ទី៣​នៃ ខែកញ្ញា - ថ្ងៃគោរពការមានអាយុវ័យ
 ថ្ងៃទី២៣ ខែកញ្ញា -  Autumnal Equinox Day
 ថ្ងៃច័ន្ទសប្តាហ៍ទី២នៃ ខែតុលា - ថ្ងៃបុណ្យកីឡា
 ថ្ងៃទី៣ ខែវិចិ្ឆកា - ថ្ងៃវប្បធម៍
 ថ្ងៃទី២៣ ខែវិចិ្ឆកា - ថ្ងៃបុណ្យពលកម្ម
 ថ្ងៃទី២៣ ខែធ្នូ - ថ្ងៃបុណ្យចំរើនព្រះជន្មព្រះចៅអធិរាជ(វិគីភីឌាអង់គ្លេស) ថ្ងៃបុណ្យនិងអត្ថន័យនៃពិធីបុណ្យនីមួយៗនៃ ប្រទេស ជប៉ុន។
ជប៉ុន: តំណភ្ជាប់ក្រៅ

តំណភ្ជាប់ក្រៅ 
Japan Traval Guide

 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសអាស៊ីខាងកើត
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រជាជាតិក្រុមប្រាំពីរ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រជាជាតិក្រុមម្ភៃ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសកោះ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:រដ្ឋសមាជិកនៃអង្គការសហប្រជាជាតិ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសអាស៊ីខាងជើង
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសឆ្លងទ្វីប
ជម្ងឺកញ្ជ្រឹល

ជម្ងឺកញ្ជ្រឹល ( ហើយខ្លះហៅថា morbilli, English measles, ឬ rubeola — តែសូមកុំច្រឡំជាមួយ rubella) គឺជាការឆ្លងទៅលើប្រព័ន្ធដកដង្ហើម ដែលបង្កឡើងដោយវីរ៉ុស, specifically a paramyxovirus of the genus Morbillivirus.  Morbilliviruses, like other paramyxoviruses, are enveloped, single-stranded, negative-sense RNA viruses.  Symptoms include  fever, cough, runny nose, red eyes and a generalized, maculopapular, erythematous skin rash, the symptom for which measles is best known.
ជម្ងឺកញ្ជ្រឹល: តំណភ្ជាប់ខាងក្រៅ

តំណភ្ជាប់ខាងក្រៅ

WHO.int — 'Initiative for Vaccine Research (IVR): Measles', World Health Organization (WHO)
Measles FAQ from Centers for Disease Control and Prevention in the United States
Case of an adult male with measles (facial photo)
Clinical pictures of measles 
 Virus Pathogen Database and Analysis Resource (ViPR): Paramyxoviridae
ជម្ងឺពុលឡាន

ជម្ងឺពុលឡានគឺជាលក្ខខណ្ឌមួយដែលមានការខ្វែងគំនិតគ្នារវាងចលនាដែលមើលឃើញដោយភ្នែកនិងអារម្មណ៍ចលនានៃប្រព័ន្ធ។ 

ជា រោគសញ្ញាhttps://en.wikipedia.org/wiki/Dizziness ទូទៅបំផុតនៃជម្ងឺពុលឡាន។  ជម្ងឺរលាកទងសួតhttps://en.wikipedia.org/wiki/Symptom ដែលមនុស្សម្នាក់មានអារម្មណ៍អស់កម្លាំងក៏ត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងជម្ងឺពុលឡានផងដែរhttps://en.wikipedia.org/wiki/Sopite_syndrome។ "ក្អួត" នៅក្នុង ភាសាក្រិចhttps://en.wikipedia.org/wiki/Greek_language មានន័យថា ពុលរលកសមុទ្រ ។   ប្រសិនបើចលនាដែលបណ្តាលឱ្យចង្អោរមិនត្រូវបានដោះស្រាយនោះអ្នកនឹងក្អួត ។ ក្អួតជាញឹកញាប់នឹងមិនបន្ថយអារម្មណ៍នៃភាពខ្សោយhttps://en.wikipedia.org/wiki/Motion_sickness#cite_note-Woodhouse_745-3​ និងចង្អោរដែលមានន័យថាមនុស្សអាចបន្តក្អួតរហូតទាល់តែមូលហេតុនៃការចង្អោរត្រូវបានព្យាបាល។
ជម្ងឺពុលឡាន: ទ្រឹស្តីអ្នកវិទ្យាសាស្រ្ត

ទ្រឹស្តីអ្នកវិទ្យាសាស្រ្ត 
ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាសម្មតិកម្ម ណាយស្ទាចមឹស (Nystagmus)https://en.wikipedia.org/wiki/Motion_sickness#cite_note-Hromatka_et_al_2015-14  ត្រូវបានគេស្នើឡើងដោយផ្អែកលើការរំញោច សរសៃប្រសាទសរសៃឈាម ដែលបណ្តាលមកពីការអូសបន្លាយនៃសាច់ដុំភ្នែកក្រៅ ដែលកើតឡើងដោយចលនាភ្នែកដែលបណ្តាលមកពីការរំញោច សរសៃវិញាណ ។ មានទ្រឹស្តីសំខាន់ៗចំនួន 3 ចំពោះទ្រឹស្ដីនេះគឺទី 1 គឺទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធរវាងសកម្មភាពក្នុងប្រព័ន្ធសរសៃឈាមពោលគឺប្រដាប់ពាក់កណ្តាលនិងប្រដាប់ភេទ អូតូលីធិច (otolithic)និងការផ្លាស់ប្តូរសាច់ដុំក្នុងចំណោមសាច់ដុំក្រៅភ្នែកទាំង 6 របស់ភ្នែកនីមួយៗ។ ដូច្នេះលើកលែងតែចលនាភ្នែកស្ម័គ្រចិត្តប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទនិងអវយវៈភ្នែកត្រូវបានភ្ជាប់យ៉ាងហ្មត់ចត់។ ទីពីរគឺជាប្រតិបត្តិការនៃ ច្បាប់របស់លោក សើរីងធីន Sherrington  ពិពណ៌នាអំពីការទប់ស្កាត់ទៅវិញទៅមករវាងគូសាច់ដុំសរីរាង្គនិងការផ្សារភ្ជាប់សាច់ដុំខ្នែងដែលត្រូវតែកើតឡើងនៅពេលដែលច្បាប់របស់សឺនស្ទិនតុនត្រូវបានធ្វើឱ្យបរាជ័យដោយហេតុនេះធ្វើឱ្យសាច់ដុំដែលមិនមានការឈឺចាប់ត្រូវបានអូសបន្លាយ ។ នៅទីបំផុតវាមានវត្តមានសំខាន់នៃទិន្នផលចំពោះសរសៃប្រសាទរបស់ Vagus ដែលជាលទ្ធផលផ្ទាល់នៃការរាលដាលនៃសាច់ដុំភ្នែក។  ដូច្នេះការលើកសរសៃប្រសាទទី 10 ដែលជាលទ្ធផលពីការពង្រីកសាច់ដុំភ្នែកត្រូវបានគេស្នើឡើងថាជាមូលហេតុនៃជំងឺចលនា។ ទ្រឹស្ដីនេះពន្យល់ពីមូលហេតុដែលមនុស្សមានជម្ងឺដែលមានជម្ងឺបណ្តាលឱ្យមានជម្ងឺhttps://en.wikipedia.org/wiki/Motion_sickness#cite_note-Kennedy_et_al_1968-10។   ហេតុអ្វីរោគសញ្ញាលេចឡើងនៅពេលទទួលការពន្លឿនក្បាលសត្វផ្សេងៗ ហេតុអ្វីការរួមបញ្ចូលគ្នានៃចលនាភ្នែកស្ម័គ្រចិត្តនិងការឆ្លុះបញ្ជូលអាចប្រឈមនឹងការអនុវត្តន៍ច្បាប់ សើរីងធីន (Sherrington) យ៉ាងត្រឹមត្រូវនិងហេតុអ្វីថ្នាំជាច្រើនដែលរារាំងចលនាភ្នែកក៏អាចទប់ស្កាត់រោគសញ្ញាជំងឺចលនាបានដែរ។
ជម្ងឺពុលឡាន: '''ការអះអាង'''

ការអះអាង 
ការអះអាងថាហេតុផលនៃចលនាចលករកើតមានឡើងដោយសារតែអតុល្យភាពនៅក្នុងលទ្ធផលសរសៃឈាមដែលពេញនិយមចំពោះប្រដាប់ពាក់កណ្តាលរង្វង់https://en.wikipedia.org/wiki/Vestibular_system (nauseogenic) និងអ័រម៉ូន otolith (ប្រឆាំងនឹងការក្អួត) ។ ទ្រឹស្តីនេះព្យាយាមរួមបញ្ចូលទ្រឹស្ដីមុន ៗ នៃជម្ងឺចលនាhttps://en.wikipedia.org/wiki/Airsickness។ ឧទាហរណ៍មានការប៉ះទង្គិចផ្លូវចិត្តជាច្រើនដែលត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងជំងឺចលនាហើយមានច្រើនទៀតដែលមិនមានប៉ុន្តែការរំញោចនៅលើប្រឡាយកើតមានក្នុងករណីអវត្តមាននៃមុខងារ otolithium ធម្មតា (ឧទាហរណ៍ 0 -g) គឺជាការបង្កហេតុច្រើនបំផុត។ ទ្រឹស្តីអតុល្យភាពបុរេប្រវត្តិសាស្ត្រត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ផងដែរទៅនឹង
អាតួនាទីផ្សេងគ្នានៃអូតូលីតនិងប្រឡាយនៅក្នុងភាពស្វាហាប់ស្វយ័ត (ទិន្នផលអូតូលិតថែមទៀតមានសមានចិត្ត) ។
ជម្ងឺពុលឡាន: '''ការសន្និដ្ឋាន'''

ការសន្និដ្ឋាន 
ប្រហែលមួយភាគបីនៃចំនួនប្រជាជនមានភាពងាយរងគ្រោះខ្ពស់ចំពោះការធ្វើចលនាហើយភាគច្រើននៃអ្នកជំងឺអាចមានជំងឺចលនាhttps://en.wikipedia.org/wiki/Nauseaនៅក្នុងស្ថានភាពធ្ងន់ធ្ងរ។ កត្តាជាច្រើនមានឥទ្ធិពលលើភាពងាយនឹងកើតជំងឺ។ ស្ថិតិចង្អុលបង្ហាញថាស្ត្រីហាក់ដូចជាងាយរងផលប៉ះពាល់ជាងបុរសហើយថាហានិភ័យប្រឈមនឹងការថយចុះអាយុ។ មានភស្តុតាងមួយចំនួនដែលថាមនុស្សដែលមានដើមកំណើតអាស៊ីទទួលបានការធ្វើចលនាកាន់តែច្រើនបើប្រៀបធៀបទៅនឹងអ្នកដែលមានដើមកំណើតនៅអឺរ៉ុបហើយមានកត្តានិងស្ថានភាពដូចជាអាកប្បកិរិយារបស់អ្នកដំណើរនិងអាកប្បកិរិយាខាងចំណីអាហារនិងចំណីអាហារhttps://en.wikipedia.org/wiki/Motion_sickness#cite_note-Previc_2018-13។
ជម្ងឺពុលឡាន: ប្រភេទជម្ងឺ

ប្រភេទជម្ងឺ 
ជំងឺចលនាអាចបែងចែកជា 3 ប្រភេទ:
ជំងឺចលនាបណ្តាលមកពីចលនាដែលត្រូវបានគេមានអារម្មណ៍ថាប៉ុន្តែមិនបានឃើញ
ជំងឺចលនាបណ្តាលមកពីចលនាដែលត្រូវបានគេមើលឃើញប៉ុន្តែមិនមានអារម្មណ៍
ជំងឺចលនាបណ្តាលមកពីប្រព័ន្ធទាំងពីរបានរកឃើញចលនាប៉ុន្តែពួកគេមិនត្រូវគ្នាhttps://en.wikipedia.org/wiki/Motion_sickness#cite_note-Hromatka_et_al_2015-14។

 មានអារម្មណ៍ប៉ុន្តែមិនបានមើលឃើញ    
ក្នុងករណីទាំងនេះចលនាត្រូវបានដឹងដោយ ប្រព័ន្ធបុរេប្រវត្តិសាស្ត្រ ហេតុដូច្នេះចលនាមានអារម្មណ៍ប៉ុន្តែចលនាឬចលនាតិចតួចត្រូវបានរកឃើញដោយ ប្រព័ន្ធមើលឃើញ
សំណុំបែបបទជាក់លាក់មួយនៃជំងឺចលនា, ជំងឺរថយន្ត, គឺជារឿងធម្មតាណាស់និងបានបង្ហាញដោយការមិនអត់ឱនសម្រាប់ការអានផែនទីឬសៀវភៅក្នុងកំឡុងពេលធ្វើដំណើរ។ ការកើតជំងឺពុលឡានកើតចេញពីជម្ងឺដែលកើតឡើងនៅក្នុងខួរក្បាលពីការយល់ដឹងខុសៗគ្នាhttps://en.wikipedia.org/wiki/Motion_sickness#cite_note-15។ ជម្ងឺចលនាគឺបណ្តាលមកពីការប៉ះទង្គិចគ្នារវាងសញ្ញាចូលទៅខួរក្បាលពីត្រចៀកខាងក្នុងដែលបង្កើតជាមូលដ្ឋាននៃប្រព័ន្ធ vestibular នេះឧបករណ៍ sensory ដែលទាក់ទងនឹងចលនានិងតុល្យភាពហើយដែលរកឃើញចលនាដោយយន្ដ។ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់កំពុងសម្លឹងមើលវត្ថុនៅក្នុងរថយន្តដូចជាទស្សនាវដ្តីភ្នែករបស់ពួកគេនឹងប្រាប់ខួរក្បាលរបស់ពួកគេថាអ្វីដែលពួកគេកំពុងមើលមិនផ្លាស់ប្តូរ។ ត្រចៀកខាងក្នុងរបស់ពួកគេទោះយ៉ាងណានឹងផ្ទុយពីនេះដោយដឹងចលនារបស់រថយន្ត។ ការផ្លាស់ប្តូរទ្រឹស្តីមានដូចជាបណ្តាលឱ្យ។ មួយបង្ហាញថាភ្នែកមើលចលនាខណៈពេលជិះនៅក្នុងរថយន្តកំពុងផ្លាស់ប្តូរខណៈដែលឧបករណ៍ចាប់សញ្ញារាងកាយដទៃទៀតយល់ថាភាពស្ងប់ស្ងាត់បង្កើតការប៉ះទង្គិចរវាងភ្នែកនិងត្រចៀកខាងក្នុង។ មួយទៀតបង្ហាញថាភ្នែកភាគច្រើនមើលឃើញផ្ទៃខាងក្នុងនៃឡានដែលមិនមានចលនាខណៈពេលដែលប្រព័ន្ធខាងក្នុងនៃត្រចៀកផ្នែកខាងក្នុងរបស់មនុស្សដឹងចលនានៅពេលដែលរថយន្តធ្វើដំណើរជុំវិញជ្រុងឬលើភ្នំនិងសូម្បីតែរលាក់តូចៗ។ ដូច្នេះផលប៉ះពាល់គឺកាន់តែអាក្រក់នៅពេលមើលទៅចុះប៉ុន្តែអាចត្រូវបានបន្ថយដោយសម្លឹងមើលខាងក្រៅរថយន្ត។

នៅដើមសតវត្សរ៍ទី 20 អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រជនជាតិអូស្ត្រាលីហុងគ្រីបារ៉ានីបានសង្កេតឃើញពីចលនានៃភ្នែករបស់អ្នកដំណើរផ្លូវដែកខណៈដែលពួកគេមើលទៅខាងក្រៅបង្អួចនៅតាមបរិយាកាស។ គាត់ហៅវាថា "រថភ្លើងផ្លូវដែក" ។ ត្រូវបានគេហៅផងដែរថា "optokinetic nystagmus" ។ វាបណ្តាលឱ្យក្អួតនិងក្អួតhttps://en.wikipedia.org/wiki/Vestibular_system។ ការរកឃើញរបស់គាត់ត្រូវបានគេបោះពុម្ពផ្សាយនៅក្នុងកាសែត Laeger, 83: 1516, ថ្ងៃទី 17 ខែវិច្ឆិកាឆ្នាំ 1921 ។