នគរតម្ព្រលិង្គ: យុគសម័យមាស: សតវត្សទី ១០ - ពាក់កណ្តាលសតវត្សទី ១៣

យុគសម័យមាស: សតវត្សទី ១០ - ពាក់កណ្តាលសតវត្សទី ១៣ 

 ការពង្រីកខាងជើង៖ សតវត្សទី ១០-១១ 
ក្នុងកំឡុងសតវត្សទី ១០-១១ បន្ទាប់ពីទទួលបានឯករាជ្យពី ស្រីវិជ័យ ដោយការរំដោះរបស់ស្តេច សុជិត,   តម្ព្រលិង្គមានភាពរឹងមាំខាងនយោបាយ និងសេដ្ឋកិច្ច ចាប់តាំងពីវាបានបញ្ជូនបេសកកម្មជាច្រើនទៅកាន់តុលាការចិន ហើយថែមទាំងបានគាំទ្រកងទ័ពដើម្បីដណ្តើមយក នគរល្វោ  ក៏ដូចជាការដណ្តើមយកបល្ល័ង្កនៃ អង្គរ ដែលជា មហានគរ ពីរក្នុងសម័យនោះ។  

ប្រភពដើមនៃ សុជិត (ជិវក) នៅតែមិនច្បាស់លាស់។ ហ្សកសឺដេស បកស្រាយពាក្យ “ជិវក” មានន័យថាជ្វា (Javaka) ដែលបង្ហាញពីវង្សត្រកូលរបស់ស្តេចថាជាជនជាតិដើមជ្វា-ម៉ាឡេ ដែលបានចុះពីរាជវង្ស ស្រីវិជ័យ ដែលផ្តោតលើ ជ្វា ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ ព្យែរ ឌូផន ប្រកែកថា ជិវក ទំនងជាមានដើមកំណើត សម័យអង្គរ ឬយ៉ាងហោចប្រពន្ធរបស់គាត់ត្រូវតែជាព្រះនាងអង្គរ។ លោក ឌូផន បន្ថែមថា ដើម្បីជៀសវាងការបាត់បង់ឥទ្ធិពលអង្គរលើល្វោ ក្នុង សង្រ្គាម ៩២៥-៩២៧ តម្ព្រលិង្គ-លវោ-ហរិបុញ្ជ័យតសុជិតិង្គ-លវោ- Sujita បានផ្លាស់ប្តូរកងទ័ពភាគខាងជើលវោ្បីកាន់កាប់ Lavo មុនពេលវាត្រូហរិបុញ្ជ័យ់ដោយ Haripuñjaya របស់ មន ។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឌូផនដីរបស់លោក Dupont ត្រូវបានបដិសេធដោយអ្នកជំនាស្រីវិជ័យសិក្សា Srivijaya គឺ Pratum Chumphengphan ដែលកំណត់ថាសង្រ្គាមបានកើតឡើងមុនពេលដែលពួកអង្គរប្រើប្រាស់អំណាចនយោបាយដល់ ជ្រលងភ្នំមេណាម ។ ដូច្នេះហើយ ជម្លោះិបញ្ជ័យល្វោ – ហរិពញាយ៉ា ” នាពេលនោះ មិនមែនជាការប្រយុទ្ធគ្នារវាង “អង្គរ និងមន” នោះទេ ប៉ុន្តែជាការតស៊ូដើម្បីអំណាចរវាង “មននៃ ទ្វាវតី ” នៅ តំបន់កណ្តាល និង តំបន់ភាគខាងជើង ដែលជាញាតិមិត្ត។ 

 ពុទ្ធសាសនា​មាន​ឥទ្ធិពល៖ សតវត្ស​ទី ១១-១៣ 
បន្ទាប់ពីការខាតបង់របស់រាជវង្សសុជិតក្នុង សង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងចក្រភពចូឡា ក្នុងឆ្នាំ ១០២៦ តម្ព្រលិង្គត្រូវបានរស់ឡើងវិញដោយ បទុមវង្ស (  ) ត្រកូលអភិជនមកពីខាងជើង (ទីតាំងពិតប្រាកដនៅតែប្រកែកមិនថាមកពី ឡាវ  ឬ ឥន្ទបត្តនគរ (ប្រហែលជា យសោធរ  ) ឬ ហង្សាវត្តី   ) ។ ការហូរចូលនៃមនុស្ស និងព្រះសង្ឃមកពី ប្រទេសស្រីលង្កា ត្រូវបានកត់ត្រាទុក ដែលធ្វើឱ្យ ព្រះពុទ្ធសាសនា មានជំនឿលើអាណាចក្រ។  

Chanchirayuwat Ratchanee អ្នក​សិក្សា​ថៃ ស្នើថាបន្ទាប់ពីចាញ់សង្គ្រាមទៅ អាណាចក្រចូឡា នៅឆ្នាំ ១០២៦ មជ្ឈមណ្ឌលនៃអំណាចនៅឧបទ្វីបសៀមខាងកើតត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរពី ឆៃយ៉ា ទៅ នគរស្រីធម្មរាជនគរ (លីហ្គ័រ) ក្នុងឆ្នាំ ១០៧៧ យោងតាមព័ត៌មានដែលផ្តល់ទៅឱ្យតុលាការចិនដោយអ្នកការទូតផ្ញើនៅឆ្នាំ ១១៦៨ ។ កូនប្រុសរបស់ស្តេចមុនត្រូវបានឡើងសោយរាជ្យជាអ្នកគ្រប់គ្រងថ្មី។  Gordon Luce សន្មត់ថាតំបន់នេះប្រហែលជាត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយ បាកាន ពីឆ្ន១០៦០ ដូចសិលាចារឹកក្រាហ ដែលផ្តល់ដែនកំណត់ភាគខាងត្បូងនៃនគរដល់ Takwā ( Takua Pa ), Salankre ( Junk Ceylon ? ភូកេត ) និងកន្លែងពីរផ្សេងទៀតដែលពិបាកអាន បញ្ចប់ដោយទីក្រុងដែលមានបច្ច័យ nakuiw''' (nagara) ។ ជម្លោះរវាងចៅប្រុសរបស់ Pagan Kyanzittha និង Parakramabahu I របស់ Ceylon ដើម្បីមានការព្រួយបារម្ភអំពីសិទ្ធិឆ្លងកាត់ Isthmus of Kra ត្រូវបានកត់ត្រានៅឆ្នាំ 1164   ការឈ្លោះប្រកែកគ្នានេះនឹងបន្ត និងជាមូលហេតុនៃ ការលុកលុយប្រទេសស្រីលង្កា ក្នុងឆ្នាំ 1247 ដោយ Chandrabhanu ដែលពូជពង្សរបស់ពួកគេត្រូវបានគេជឿថាបានផ្លាស់ប្តូរពីភាគខាងជើង។  

ទំនាក់ទំនងរវាង Tambralinga និងមេដឹកនាំ តៃ នៅភាគខាងជើងនៃ Isthmus Kra ត្រូវបានគេសន្មត់ថាបានចាប់ផ្តើមក្នុងរជ្ជកាលរបស់ Chandrabhanu I,  ដែលត្រូវបានគេរំពឹងថាជាហេតុផលមួយដែល Srivijaya បាត់បង់ឥទ្ធិពលលើ Tambralinga ។  

នៅឆ្នាំ 1244 ស្តេច Chandrabhanu បានឈ្លានពានប្រទេសស្រីលង្កា ដោយយកឈ្មោះរាជវង្ស 'Srīdḥarmarāja' និងដំឡើងខ្លួនគាត់ជាស្តេចនៃ Jaffna ។ យុគសម័យនេះបានបញ្ចប់ដោយការខាតបង់របស់ Tambralinga នៅក្នុង សង្គ្រាម 1247-1270 Tambralinga-Sri Lanka ។ រឿងព្រេងក្នុងស្រុកជាច្រើនបាននិយាយថា ត្រកូល Padmavamsa បានបញ្ចប់ដោយសារតែគ្រោះកាច។ 

 ការធ្លាក់ចុះ: ចុងសតវត្សទី 13 
ស្តាំ|រូបភាពតូច| ចេតិយ ពុទ្ធសាសនា ចេតិយ ប្រាជ្ញ បូរមាត្យ កសាងដោយ ចន្ទ្រានុវង្ស នៃ ត្រកូល ប៉ាវមវសា
បន្ទាប់ពី Chandrabhanu II (Sri Thammasokaraj III) បានទទួលមរណភាពក្នុងសមរភូមិនៅប្រទេសស្រីលង្កា ព្រះរាជបុត្ររបស់ព្រះអង្គបានឡើងស្នងរាជ្យបន្ត ហើយត្រូវបានគ្រងរាជ្យជា Sri Thammasokaraj IV (  ) ក្នុងរជ្ជកាលរបស់ទ្រង់ នគរបានប្រឈមមុខនឹងកាលៈទេសៈជាច្រើន រួមទាំងការលុកលុយរបស់ស្តេច Singhasari របស់ Kertanagara ពីឆ្នាំ 1268-69 និងគ្រោះកាចក្នុងឆ្នាំ 1270 ដែលនាំទៅដល់ការធ្លាក់ចុះនៃ Tambralinga ។  Sri Thammasokaraj IV បានស្លាប់ដោយគ្មានអ្នកស្នងមរតកនៅឆ្នាំ 1272 ដែលជាការបញ្ចប់នៃត្រកូល Padmavamsa ។  

បន្ទាប់​មក Phanomwang (  ) ព្រះអង្គម្ចាស់ក្នុងត្រកូល Phetchaburi – Ayodhya ជាមួយនឹងភរិយារបស់ព្រះអង្គ Sadieng Thong (  ) និង​ព្រះ​រាជ​បុត្រ​ព្រះ​ស្រី​រាជា (  ) ត្រូវបានចាត់តាំងដោយ Phetchaburi [ ទី ] របស់ ស្ដេច ដើម្បី រស់ ឡើងវិញ នគរ ស៊ី ធម្មារាត .  នេះបាននាំឱ្យមានការបង្កើត  ស្រីធម្មសោករាជ និងការពង្រីកឥទ្ធិពលរបស់ ជនជាតិតៃ ទៅភាគខាងត្បូងនៃកោះ ក្រា ។  សូម្បី​តែ​ការ​ឡើង​សោយរាជ្យ​ក៏​ជា​ការ​ស្នង​រាជ្យ​បន្ត​ទៀត ប៉ុន្តែ​ការ​តែងតាំង​ពី ​អយុធ្យា ​គឺ​ត្រូវ​ការ។  យោងតាមសំដី សិលាចារឹករាមកំហែង នៃឆ្នាំ ១២៨៣ (ឬ ១២៩២) តម្ព្រលិង្គ ដែលត្រូវបានទទួលស្គាល់ថា នគរស្រីធម្មរាជ បានក្លាយជាដៃទន្លេភាគខាងត្បូងបំផុតនៃ សុខោទ័យ ។ 

នៅឆ្នាំ ១៣៦៥ នគរ អាណាចក្រមច្ឆប៉ាហិត នៃកោះជ្វាបានទទួលស្គាល់ នគរស្រីធម្មរាជ ជា ធម៌នគរិ'' បានសរសេរនៅក្នុង Nagarakretagama ។ ថ្វីបើមានការរីកដុះដាលយ៉ាងឆាប់រហ័សក្នុងសតវត្សទី ១៣ ក៏ដោយ ពោលគឺនៅសតវត្សបន្ទាប់ តាន់ម៉ាលិង ឬ តម្ព្រលិង្គ អតីតសមាជិករដ្ឋ Sanfoshih- ជវាកា បានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃប្រទេសសៀម ( អាណាចក្រអយុធ្យា )។