ភពអ៊ុយរ៉ានុស: ម៉ាញេទិក

ម៉ាញេទិក 
មុនពេលការមកដល់នៃ យាន Voyager 2 មិនមានការវាស់វែងនៃដែនម៉ាញេទិកអ៊ុយរ៉ា នី នទេ ដូច្នេះធម្មជាតិរបស់វានៅតែជាអាថ៌កំបាំង។ មុនឆ្នាំ 1986 អ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានរំពឹងថា ដែនម៉ាញេទិច របស់ Uranus នឹងស្របទៅនឹង ខ្យល់ព្រះអាទិត្យ ព្រោះវានឹងតម្រឹមជាមួយប៉ូលរបស់ Uranus ដែលស្ថិតនៅក្នុង សូរ្យគ្រាស ។ 

ការសង្កេត របស់ យាន Voyager បានបង្ហាញថា ដែនម៉ាញេទិចរបស់ Uranus មានលក្ខណៈប្លែក ព្រោះវាមិនមានប្រភពចេញពីចំណុចកណ្តាលធរណីមាត្ររបស់វា ហើយដោយសារតែវាលំអៀងនៅមុំ 59° ពីអ័ក្សរង្វិល។  តាមពិត ឌីប៉ូលម៉ាញេទិកត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរពីចំណុចកណ្តាលរបស់ Uranus ឆ្ពោះទៅកាន់ប៉ូលបង្វិលខាងត្បូង ដោយស្មើនឹងមួយភាគបីនៃកាំនៃភព។  ធរណីមាត្រមិនធម្មតានេះបណ្តាលឱ្យមានម៉ាញេទិកមិនស៊ីមេទ្រីខ្ពស់ ដែលកម្លាំងនៃដែនម៉ាញេទិកលើផ្ទៃក្នុងអឌ្ឍគោលខាងត្បូងអាចមានកម្រិតទាបរហូតដល់ 0.1  gauss (10  µT ) ចំណែកនៅអឌ្ឍគោលខាងជើង វាអាចខ្ពស់រហូតដល់ 1.1 gauss (110 µT) ។  វាលជាមធ្យមនៅលើផ្ទៃគឺ 0.23 gauss (23 µT) ។ ការសិក្សានៃ ទិន្នន័យ Voyager 2 ក្នុងឆ្នាំ 2017 បានបង្ហាញថា asymmetry នេះបណ្តាលឱ្យ magnetosphere របស់ Uranus ភ្ជាប់ជាមួយខ្យល់ព្រះអាទិត្យម្តងក្នុងមួយថ្ងៃ Uranian ដោយបើកភពផែនដីទៅភាគល្អិតរបស់ព្រះអាទិត្យ។  នៅក្នុងការប្រៀបធៀប វាលម៉ាញេទិករបស់ផែនដីគឺប្រហែលខ្លាំងនៅប៉ូលទាំងពីរ ហើយ "អេក្វាទ័រម៉ាញេទិក" របស់វាប្រហាក់ប្រហែលនឹងអេក្វាទ័រភូមិសាស្ត្ររបស់វា។  គ្រាឌីប៉ូលនៃអ៊ុយរ៉ានុសគឺ ៥០ ដងនៃផែនដី។  ណិបទូនមានដែនម៉ាញេទិកផ្លាស់ទីលំនៅស្រដៀងគ្នា និងលំអៀង ដែលបង្ហាញថានេះអាចជាលក្ខណៈទូទៅនៃយក្សទឹកកក។ សម្មតិកម្មមួយគឺថា មិនដូចវាលម៉ាញេទិកនៃភពផែនដី និងឧស្ម័នយក្ស ដែលត្រូវបានបង្កើតនៅក្នុងស្នូលរបស់វា ដែនម៉ាញេទិករបស់យក្សទឹកកកត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយចលនានៅជម្រៅរាក់ៗ ឧទាហរណ៍នៅក្នុងមហាសមុទ្រទឹក-អាម៉ូញាក់។  ការពន្យល់ដែលអាចកើតមានមួយទៀតសម្រាប់ការតម្រឹមរបស់ម៉ាញេទិកគឺថាមានមហាសមុទ្រនៃពេជ្ររាវនៅក្នុងផ្នែកខាងក្នុងរបស់ Uranus ដែលនឹងរារាំងដែនម៉ាញេទិក។ 
ដែនម៉ាញេទិកនៃអ៊ុយរ៉ានុស
(មានចលនា ថ្ងៃទី ២៥ ខែមីនា ឆ្នាំ ២០២០)

ទោះបីជាមានការតម្រឹមគួរឱ្យចង់ដឹងចង់ឃើញក៏ដោយ នៅក្នុងការគោរពផ្សេងទៀត ដែនម៉ាញេទិកអ៊ុយរ៉ានីគឺដូចជាភពដទៃទៀតដែរ៖ វាមានការ ប៉ះទង្គិច នៅចម្ងាយប្រហែល 23 រ៉ាឌីរបស់អ៊ុយរ៉ានី នៅពីមុខវា មេដែកតូប នៅ 18 រ៉ាឌីរបស់អ៊ុយរ៉ានី ដែលជាម៉ាញេតូតូកន្ទុយដែលមានការអភិវឌ្ឍន៍ពេញលេញ និង ខ្សែក្រវាត់ វិទ្យុសកម្ម ។  សរុបមក រចនាសម្ព័ន្ធនៃម៉ាញេទិករបស់ Uranus គឺខុសពីភពព្រហស្បតិ៍ និងស្រដៀងទៅនឹងភពសៅរ៍។  Magnetotail របស់ Uranus ដើរពីក្រោយវាទៅក្នុងលំហ រាប់លានគីឡូម៉ែត្រ ហើយត្រូវបានបង្វិលដោយការបង្វិលចំហៀងរបស់វាទៅជា corkscrew ដ៏វែងមួយ។ 

ដែនម៉ាញេទិករបស់អ៊ុយរ៉ានុសមាន ភាគល្អិតដែលត្រូវបានចោទប្រកាន់ ៖ ជាចម្បង ប្រូតុង និង អេឡិចត្រុង ជាមួយនឹងបរិមាណតិចតួចនៃ អ៊ីយ៉ុង H 2 + ។  ភាគល្អិតទាំងនេះជាច្រើនប្រហែលជាមកពី ទែម៉ូស្វ៊ែរ។  ថាមពលអ៊ីយ៉ុង និងអេឡិចត្រុងអាចខ្ពស់រហូតដល់ 4 និង 1.2  megaelectronvolts រៀងគ្នា។  ដង់ស៊ីតេនៃអ៊ីយ៉ុងថាមពលទាប (ក្រោម 1  គីឡូអេឡិចត្រុង វ៉ុល ) នៅក្នុងមេដែកខាងក្នុងគឺប្រហែល 2 សង់ទីម៉ែត្រ −3 ។ ចំនួនប្រជាជនភាគល្អិតត្រូវបានរងផលប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងដោយព្រះច័ន្ទ Uranian ដែលបក់កាត់តាមដែនម៉ាញេទិកដោយបន្សល់ទុកនូវចន្លោះប្រហោងគួរឱ្យកត់សម្គាល់។  លំហូរ នៃភាគល្អិត មានកម្រិតខ្ពស់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបង្កឱ្យមានភាពងងឹត ឬ អាកាសធាតុ នៃលំហនៃផ្ទៃរបស់ពួកគេនៅលើមាត្រដ្ឋានពេលវេលាយ៉ាងលឿនតាមតារាសាស្ត្រនៃ 100,000 ឆ្នាំ។  នេះអាចជាមូលហេតុនៃពណ៌ងងឹតស្មើៗគ្នានៃផ្កាយរណប និងចិញ្ចៀនរបស់អ៊ុយរ៉ានី។  ភពអ៊ុយរ៉ានុសបានអភិវឌ្ឍយ៉ាងល្អប្រពៃ ដែលត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាធ្នូភ្លឺជុំវិញប៉ូលម៉ាញេទិកទាំងពីរ។  មិនដូចភពព្រហស្បតិ៍ទេ aurorae របស់ Uranus ហាក់ដូចជាមិនសំខាន់សម្រាប់តុល្យភាពថាមពលនៃទែរម៉ូស្យូមភព។ 

នៅក្នុងខែមីនា ឆ្នាំ 2020 ក្រុមតារាវិទូរបស់ NASA បានរាយការណ៍ពីការរកឃើញនៃពពុះម៉ាញេទិកបរិយាកាសដ៏ធំមួយ ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា plasmoid ដែលត្រូវបានបញ្ចេញទៅក្នុង លំហខាងក្រៅ ពីភព Uranus បន្ទាប់ពីធ្វើការវាយតម្លៃឡើងវិញនូវទិន្នន័យចាស់ដែលបានកត់ត្រាដោយ យាន Voyager 2 space probe កំឡុងពេលហោះហើរនៃភពផែនដីក្នុងឆ្នាំ 1986។