មហាយាន: ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ពុទ្ធសាសនា​និកាយ​មហាយាន​ឲ្យ​តម្លៃ​ខ្លាំង​ទៅ​លើ​ទ្រឹស្តី​ពោធិសត្វ​និយម ?

ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ពុទ្ធសាសនា​និកាយ​មហាយាន​ឲ្យ​តម្លៃ​ខ្លាំង​ទៅ​លើ​ទ្រឹស្តី​ពោធិសត្វ​និយម ?
សាលាមហាយានយល់ថា ការស្វែងរកតែមាគ៌ាជាមូលដ្ឋាននៃព្រះពុទ្ធសាសនាហិនយាន គឺជាសេចក្តីប្រាថ្នាតូចចង្អៀតពេក ព្រោះថាវាខ្វះការលើកទឹកចិត្តខាងសីលធម៌ (តាមទស្សនៈរបស់មហាយាន) ក្នុងការតាំងចិត្តយ៉ាងសកម្មក្នុងការរំដោះសត្វលោកទាំងអស់ចេញពីសាមសារ៉ា ក៏ដូចជាខ្លួនឯង។ មាគ៌ា “ហិនយាន” នេះចំពោះព្រះធម៌ មានទំនោរផ្តោតលើអដ្ឋកថា ការតម្រង់ទិសបុគ្គលឆ្ពោះទៅរកការដល់នូវព្រះនិព្វាន (ជាជាងការស្វែងរកអតិរេករបស់ព្រះពោធិសត្វ)៖ ការបង្រ្កាបនូវសេចក្តីប្រាថ្នា ការដកខ្លួនចេញពីលោកិយ ភាពឯកា។ អ្នកដើរតាមរបស់វាត្រូវបានគេហៅថា śrāvakas (聲聞) និង pratyekabuddhas (緣覺) នៅក្នុងព្រះសូត្រមហាយាន។

Ananda Coomaraswamy ដែលជាគ្រូទស្សនវិទូសតវត្សទី 20 បានកំណត់ចំណាំខាងក្រោមអំពីឧត្តមគតិពោធិសត្វមហាយាន៖

"មហាយានមិនស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការពណ៌នាអំពីឧត្តមគតិហិនយានថា អាត្មានិយម... ប៉ុន្តែពួកម៉ាយ៉ាយាន... មិនយល់ច្បាស់ថា បុគ្គលដែលគិតតែពីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន មិនអាចក្លាយជាអរហត្តទេ ដែលត្រូវតែរួចផុតពីការប្រកាន់យកនូវអត្មា ហើយនៅតែមានច្រើនទៀត។ ពី​គ្រប់​ទម្រង់​នៃ​ការ​អះអាង​ដោយ​អាត្មានិយម ភាព​អាត្មានិយម​នៃ​ព្រះអរហន្ត​គឺ​ច្បាស់​ជាង​ការពិត​ ចំពោះការលះបង់ខ្លួនឯង៖ នៅក្នុងការអភិវឌ្ឍន៍ប្រកបដោយសុខដុមរមនាយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ទំនោរដែលមើលទៅផ្ទុយគ្នាទាំងនេះត្រូវបានផ្សះផ្សា... ប្រសិនបើឧត្តមគតិរបស់ព្រះពុទ្ធឯកជនហាក់បីដូចជាអាត្មានិយម យើងអាចឆ្លើយតបថា មហាបុរសអាចផ្តល់ប្រយោជន៍ដល់ជនរួមជាតិរបស់គាត់បាន ដោយមិនមានការបម្រើខ្ពស់ជាងនេះឡើយ។ ជាង​ការ​ដឹង​ពី​ស្ថានភាព​ដ៏​ខ្ពស់​បំផុត​នៃ​ភាព​ជា​របស់​គាត់។

ការផ្តោតសំខាន់នៃសាលាមហាយានខ្លះគឺ ព្រះពោធិសត្វ (菩提心) ការតាំងចិត្តតស៊ូដើម្បីព្រះពុទ្ធ ឬការភ្ញាក់រឭកទាំងខ្លួនឯង និងប្រយោជន៍ដល់សត្វតិរច្ឆានដទៃទៀត។ ដូចដែល Ananda Coomaraswamy កត់សំគាល់ថា "ផ្នែកសំខាន់បំផុតនៃមហាយានគឺការសង្កត់ធ្ងន់លើឧត្តមគតិរបស់ព្រះពោធិសត្វដែលជំនួសព្រះអរហត្តឬឋានៈមុនវា។ ចិត្ត​នៃ​សេចក្តី​មេត្តា​ដ៏​អស្ចារ្យ​រួម​ជាមួយ​នឹង​ការ​យល់​ដឹង​ទៅ​ក្នុង​ការ​ពិត (prajna, 般若), ការដឹងអំពីភាពទទេ (shunyata, 空) និង/ឬ tathagatagarbha (ព្រះពុទ្ធសាសនានៃអ្វីៗទាំងអស់ 如來藏) ។ ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំងឡាយ​ សេចក្តី​ត្រាស់ដឹង​នេះ ​នឹង​ដឹង​នូវ​សេចក្តី​ត្រាស់ដឹង​ជា​ទីបំផុត ​ឬ​ជា​ព្រះពុទ្ធ​គឺ​ សម្មាសម្ពោធិញ្ញាណ​ ត្រាស់ដឹង​ នូវ​សេចក្តី​ជ្រះថ្លា ​រួច​ផុត​ពី​ទុក្ខ​ និង​ហេតុ​ ដែល​អាច​ធ្វើ​ការ​មិន​ចេះ​នឿយ​ហត់​ ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​សត្វលោក​ទាំងឡាយ។ គុណធម៌ ឬ បច្ច័យ ៦ ប្រការ (ព. ប្រ.

សាលា "ទស្សនវិជ្ជា" និងសូត្រនៃព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយានជាច្រើនបានផ្តោតលើធម្មជាតិនៃការត្រាស់ដឹង និងនិព្វានដោយខ្លួនវាផ្ទាល់ពី Madhyamika (中観派) និងគូប្រជែងរបស់ខ្លួនគឺ Yogacara (瑜伽行) រហូតដល់ Tathagatagarbha (如來藏) ការបង្រៀន និង Zen (禪宗) ។
The Mahayana school holds that pursuing only the basic path of Hinayana Buddhism is too narrow an aspiration, as it lacks the ultimate moral motivation (from the Mahayana perspective) of actively resolving to liberate all other beings from samsara, as well as oneself. Such a "Hinayana" approach to Dharma tends to focus on an ascetic, individual orientation towards the attainment of nirvana (rather than the ulta-altruistic quest of the Bodhisattva): suppression of desire, removal from the world, solitude. Its followers are referred to as śrāvakas (聲聞) and pratyekabuddhas (緣覺) in the Mahayana sutras. 

Ananda Coomaraswamy, the 20th century metaphysician, made the following note on the Mahayanist Bodhisattva ideal: 

"Mahayanists do not hesitate to describe the Hinayana ideal as selfish... but the Mayananists... do not sufficiently realize that a selfish being could not possibly become an Arahat, who must be free from even the conception of ego, and still more from every form of ego-assertion. The selfishness of the would-be Arahat is more apparent than real. The ideal of self-culture is not opposed to that of self-sacrifice: in any perfectly harmonious development these seemingly opposite tendencies are reconciled... If the ideal of the Private Buddha seems to be a selfish one, we may reply that the Great Man can render to his fellows no higher service than to realize the highest possible state of his being."

The primary focus of some Mahayana schools is bodhicitta (菩提心), the vow to strive for buddhahood or awakened mind both for oneself and for the benefit of all other sentient beings. As Ananda Coomaraswamy notes, "The most essential part of the Mahanyana is its emphasis on the Bodhisattva ideal, which replaces the Arhatta, or ranks before it." Being a high-level bodhisattva involves (according to Mahayana teachings) possessing a mind of great compassion conjoined with insight into reality (prajna, 般若), realizing emptiness (shunyata, 空), and/or the tathagatagarbha (buddhic essence of all things, 如來藏). With this mind the practitioner will realize the final goal of full Awakening, or Buddhahood: an omniscient, blissful mind completely free from suffering and its causes, that is able to work tirelessly for the benefit of all living beings. Six virtues or perfections (paramitas) are listed for the bodhisattva: generosity, morality, patience, energy, meditation, and wisdom.

Many “philosophical” schools and sutras of Mahayana Buddhism have focused on the nature of enlightenment and nirvana itself, from the Madhyamika (中観派) and its rival, Yogacara (瑜伽行), to the Tathagatagarbha (如來藏) teachings and Zen (禪宗).