ពន្លឺអាស៊ីទ្វីប: វគ្គ​ទី ៨

វគ្គ​ទី ៨

	គម្ពីរ​ពោល​ពិត ឱ​បង​អើយ ! ជីវភាព​នៃ​មនុស្ស​នីមួយ​ៗ គឺ​លទ្ធផល​នៃ​ការ​រស់​នៅ​ពី​អតីតជាតិ ការ​កំហុស​ពី​អតីតជាតិ នាំ​មក​នូវ​ទុក្ខ​លំបាក កុសល​ដែល​បាន​បំពេញ​ពី​អតីតជាតិ នាំ​ឲ្យ​កើត​សោមនស្ស ។ អ្នក​ត្រូវ​តែ​ច្រូត​កាត់​នូវ​ពូជ​ដែល​អ្នក​បាន​សាប​ព្រោះ​ពី​មុន​មក ។ អ្នក​ឃើញ​ចម្ការ​នេះ​ទេ ! ល្ង​នេះ​ពី​ដើម​ជា​ល្ង ស្រូវ​សាលី​នេះ​ពី​ដើម​ជា​ស្រូវ​សាលី ។ ធម៌​ស្ងាត់​នឹង​ស្រមោល​ជ្រាប​នូវ​រឿង​នេះ​ទាំងអស់ ព្រោះ​ហេតុ​ដូច​នេះ បាន​ជា​កើត​ជោគ​វាសនា​របស់​មនុស្ស ។ មនុស្ស​ទើប​នឹង​ច្រូត​កាត់​ល្ង​នឹង​ស្រូវ​សាលី ដែល​បាន​សាប​ព្រោះ​ពី​អតីតជាតិ ហើយ​នឹង​ស្មៅ​អាក្រក់​មាន​សភាព​ពុល ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ជម្ងឺ​ចំពោះ​មនុស្ស​នឹង​ទុក្ខ​ចំពោះ​ភព​ទាំងអស់ ។ បើ​មនុស្ស​នោះ ប្រព្រឹត្ត​ករណីយកិច្ច​ដោយ​ស្មៅ​អាក្រក់​នោះ​ចេញ​ស្រឡះ​ពី​សន្ដាន​ហើយ ដាំ​ពូជ​ល្អ​បរិសុទ្ធ​ស្អាត​នៅ​កន្លែង​ដដែល គឺ​ដី​ដែល​មាន​ជីជាតិ​ល្អ មុខ​ជា​អ្នក​ត្រូវ​ច្រូត​នូវ​ផលិតកម្ម​ដ៏​បរិបូណ៌​មិន​ខាន ។ បើ​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ បាន​ដឹង​នូវ​ហេតុ​ដែល​កើត​ទុក្ខ ហើយ​ទទួល​ទុក្ខ​នោះ​ដោយ​ខន្តី​ព្យាយាម​សង​បំណុល​ចាស់ ដែល​ជំពាក់​ដោយ​ការ​កំហុស​ជា​មុន ខំ​ប្រព្រឹត្ត​នូវ​ព្រហ្មវិហារ​នឹង​សច្ចធម៌ តែ​កុំ​ប្រព្រឹត្ត​នូវ​ទារុណ​កម្ម​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ អ្នក​នោះ​ឈ្មោះ​ថា​បាន​លាង​ជម្រះ​មន្ទិល​ពី​ឈាម​ខ្លួន នូវ​ពាក្យ​ភូត​ភរ​កុហក​នឹង​អត្តទត្ថភាព (egoisme) ឲ្យ​ស្អាត​ពី​សន្តាន​ឈ្មោះ​ថា​បាន​ទទួល​ទុក្ខ ដោយ​សេចក្ដី​រីករាយ​ហើយ​មិន​ប្រកាន់​ទោស ព្រម​ទាំង​ធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យ​ល្អ​ចំពោះ​សេចក្ដី​រំលោភ​នៃ​ជន​ដទៃ បើ​រាល់​ថ្ងៃ​មនុស្ស​នោះ​ខំ​ព្យាយាម​ធ្វើ​ចិត្ត​ទន់​ភ្លន់ ប្រកប​ដោយ​សន្តិភាព សុចរិត​គួរ​ជា​ទី​ពេញ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់ ហើយ​ដក​យក​ចេញ​គ្រប់​កន្លែង​ទាំងអស់​នូវ​តណ្ហា​ដែល​បាន​ចាក់​ឫស​ភ្ជាប់​ជ្រៅ ហូរ​ឈាម​សស្រាក់​ទាល់​តែ​ការ​ស្រឡាញ់​ជីវភាព​នោះ​រលត់​រលាយ​អស់ បើ​អ្នក​នោះ​ប្រព្រឹត្ត​បែប​ណេះ​បាន ដល់​ធ្វើ​មរណកាល​ទៅ មុខ​ជា​នឹង​ទៅ​កើត​ជា​ជាតិ​ថ្មី​គេ​ហៅ​ថា សំណុំ​អត្តា​ប្រកប​ដោយ​លទ្ធផល​នៃ​ជីវភាព ដែល​គេ​បញ្ឈប់​នូវ​បញ្ជី​បុណ្យ​បាប ប្រកប​ដោយ​ទុក្ខ​ផិត​រលត់​សង​រួច​ជ្រះ​ស្រឡះ​ហើយ បញ្ជី​បុណ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ឬ​យូរ​មក​ហើយ ស្ថិត​នៅ​មាន​អានុភាព​ឲ្យ​ផល​ល្អ អាក្រក់​តាម​ហេតុ​ក៏​វិនាស​សាប​សូន្យ ។ មនុស្ស​បែប​នេះ មិន​ត្រូវ​ការ​នឹង​ជីវភាព ៗ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ពី​មុន​មក​មាន​លំនាំ​ផុត​ត្រឹម​នេះ អ្នក​នោះ​បាន​បំពេញ​ករណីយកិច្ច​ចំពោះ​ជោគ​វាសនា​ជា​មនុស្ស​ជាតិ​ពេញ​លេញ ។ អ្នក​នោះ​លែង​ទទួល​ទុក្ខ​ទោស បាប​អកុសល​មិន​អាច​ធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យ​មន្ទិល​សៅហ្មង​សេចក្ដី​ទុក្ខ​ដែល​បាន​មក​ពី​ការ​សប្បាយ​ក្នុង​អាមិស នឹង​ការ​រង​លំបាក​នៅ​លើ​ផែនដី លែង​ធ្វើ​ឲ្យ​សន្តិភាព អ្នក​នោះ​កករ​ល្អក់ ហើយ​សេចក្ដី​ស្លាប់​នឹង​កើត​លែង​វិល​ចុះ​ឡើង​ចំពោះ​បុគ្គល​បែប​នេះ​ជា​ដាច់​ខាត ។ អ្នក​នោះ​ចូល​ទៅ​កាន់​ព្រះ​និព្វាន ។ អ្នក​នោះ​រួម​ស្និទ្ធ​ជិត​តែ​មួយ​ឯក​ឯង​ក្នុង​ជីវភាព តែ​អ្នក​នោះ​លែង​រស់​នៅ​ក្នុង​លោក អ្នក​នោះ​បាន​ក្រេប​នូវ​អាមិស​សុខ​ដោយ​ហេតុ​អ្នក​នោះ​លែង​យោន​យក​កំណើត​ទៀត ឱម មុនី បទ្មេ ឱម (Om Mani Padme Hung) (១) ដំណក់​ទឹក​សន្សើម​ស្រក់​ចូល​ទៅ​បាត់​ក្នុង​មហា​សាគរ ។ (១) ឱម រតនៈ ក្នុង​បុប្ផា​បទុម ធម៌​ដែល​ពួក​ពុទ្ធមាមក​ខាង​ទីបេត៍​សូត្រ ។ ព្រះ​ពុទ្ធ​រូប​គេ​តែង​ប្រតិស្ឋាន​ព្រះ​ហស្ត​កាន់​ផ្កា​ឈូក​ដែល​មាន​រតនវត្ថុ​នៅ​ក្នុង​នោះ ។

	នេះ​ជា​លទ្ធិកម៌ ចូរ​អ្នក​ខំ​ហាត់​ស្វាធ្យាយ​ឲ្យ​ច្បាស់ ។ លុះ​ត្រា​តែ​លំអង​នៃ បាប​នោះ​រលាយ​បាត់​សាប​សូន្យ លុះ​ត្រា​តែ​ជីវិត​ផុត​រលត់​ដូច​ជា​អណ្ដាត​ភ្លើង​ដែល​ថមថយ​កំឡាំង​ដោយ​គ្មាន​ប្រេង ទើប​សេចក្ដី​ស្លាប់​នោះ​ជា​អវសាន ។ កុំ​ឲ្យ​ពោល​ថា "ខ្ញុំ​ស្ថិត​នៅ​ទីនោះ​ពី​អតីតកាល" ឬ "ខ្ញុំ​សកថិត​នៅ​ទីនេះ​ក្នុង​អនាគត​កាល" ។ កុំ​គិត​ថា អ្នក​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​សាច់​មួយ​ទៅ​នៅ​ផ្ទះ​សាច់​មួយ​ទៀត​ដូច​ជា​អ្នក​ដំណើរ​ចាំ​ច្បាស់លាស់ ឬ​ភ្លេច​ថា​បាន​សំណាក់​នៅ​ទីនោះ​ដោយ​ស្រួលបួល ឬ​ដោយ​លំបាក ។ ពី​អតីត ឥឡូវ​នោះ​ស្ថិត​នៅ​ជា​អធិបតេយ្យ​លើ​ភព​ទាំងអស់​មុន​នឹង​ភ្លើង​ឆេះ​កល្ប ។ ឱ​បង​ប្អូន​អើយ ! តើ​អ្វី​ជា​ឧបសគ្គ ? គឺ​ងងឹត​ដែល​ផ្សាយ​ចេញ​ពី​អវិជ្ជា​នាំ​ឲ្យ​អ្នក​ទាំង​អស់​នាំ​គ្នា​វង្វេង យក​សភាព​ភាន់​ច្រឡំ​ថា​ជា​សភាព​មែន​ពិត ហើយ​នាំ​ឲ្យ​កើត​នូវ​តណ្ហា​ប្រាថ្នា​នូវ​សភាព​ភាន់​ច្រឡំ​នោះ ៗ ដល់​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា​នោះ​មក​ដល់​ពេល​ជា​អវសាន ត្រូវ​ការ​បូក​ប្រមូល​នូវ​ជីវភាព​វិល​ត្រឡប់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ចក្រវាឡ​វិញ ជីវភាព​នោះ​បាន​សង់​នូវ​គេហដ្ឋាន​របស់​ខ្លួន​ដូច​ជា​ដង្កូវ​នាង​ចូល​ទៅ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​សំបុក ។ ហើយ​បាន​ចូល​ទៅ​រួម​នាម​នឹង​រូប​តែ​មួយ​គេ​ឯង​មាន​មុខ​ការ​ផ្សេង​ៗ ដូច​ជា​ពង​បស់​ក្នុង​ខណៈ​ដែល​មេ​ក្រាប ពស់​នោះ​អាច​ផ្សាំ​នូវ​ស្រកា​នឹង​ចង្កូម​ឲ្យ​បាន​ស្រួល ដូច​ជា​​ពូជ​ដើម​ត្រែង ហិច​ហើរ​ទៅ​លើ​ភ្នំ ថ្មដា​នឹង​ខ្សាច់ ទាល់​តែ​ទៅ​ដល់​បឹង​ជ្រុះ​ធ្លាក់​ចុះ​ចំរើន​ដុះ​ដាល​ឡើង​ជា​លំដាប់ ។ ដូច​គ្នា​នឹង​ជីវភាព​នោះ​វិល​ត្រឡប់​មក​រក​សុខ ឬ​ទុក្ខ​វិញ ។ កាល​ណា​សេចក្ដី​ស្លាប់​នាំ​មក​នូវ​ផល​អាក្រក់​ចំពោះ​ពេជ្ឈឃាត បាប​អកុសល​ដែល​មន្ទិល​ប៉ុន្មាន ក៏​ត្រាច់​រង្គាត់​ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ​សង្សារ​ដោយ​អំណាច​វាយោ​ដែល​ប្រកប​ដោយ​អជ្ជដាកាស​ងងឹត​ចុះ​អ័ព្ទ​ហើយ​មាន​សភាព​ពុល​នោះ​ផង ។ តែ​បើ​មាន​មនុស្ស​ល្អ​សុចរិត​ទទួល​មរណភាព មាន​វាយោ​បក់​ត្រជាក់​ស្រួល ពិភព​លោក​មាន​សភាព​រីករាយ​ស្រស់​ស្រាយ ដូច​ជា​ទន្លេ​នៅ​វាល​ខ្សាច់​រហោស្ថាន​ហូរ​បាត់​ទៅ​ក្នុង​ខ្សាច់​មួយ​រំពេច ហើយ​ទើប​ចេញ​ហូរ​ជា​ថ្មី​ភ្លឺ​ចាំង​បរិសុទ្ធ​ដូច្នោះ ។

								(មាន​ត)