នាងកាកី: វគ្កទី​ ​៣

វគ្កទី​ ​៣

យើង​ឈប់​ស្លេះ​រឿង​ស្ដេច​សោយសោក​ត្រឹមនេះ​សិន យើង​បែ​មក​មើល​ស្ដេច​គ្រុឌ​និង​កែវ​កាកី​វិញ ម្ដង នៅពេលដែល​គ្រុឌ​និង​កាកី​បាន​តើន​ពី​ផ្ទំ​មក​នោះ ស្ដេច​គ្រុឌ​បាន​លោម​កាកី​ថាៈ

ឱ​ប្អូន​ស្ងួន​មាសមៃ​ស្រី​សោភា បង​នឹង​នាំ​ប្អូន​ទៅ​កំសាន្ដ​ដល់​ជ្រុងជ្រោយ​ព្រៃ​ជ្រៅ​រួចហើយ និង​ហួស​ទៅដល់​ស្រះ​ជលស័យ​ទៀតផង។

និយាយ​រួច ស្ដេច​បក្សា​ក៏​លើក​បីត្រកង​កាកី​ហើយ​ហោះ​ផ្លោះ​គិរី​សុមេរុ​ជាទី​កំសាន្ដ​ទ័យា​គ្រុឌ​រៀបរាប់​ប្រាប់​កាកី​ថាៈ

- ប្អូន​អើយ​ប្អូន​មើល​បុព្វ​តា​សុមេរុ​វ​ង្កូ​ល​នេះ គួរ​ស្ងប់​ស្ងែ​ង​ណាស់​គឺថា​កំពូល​ដ៏​ខ្ពស់​របស់​វា​មាន​ពន្លឺ​ចិញ្ចែងចិញ្ចាច​សឹង​ជា​មណី​រង្សី និង​ប្រៀបបាន​ដូចជា​សែង​សូរិយា​សន្ធោសន្ធៅ​ក្រហមច្រាល​ឆ្អិនឆ្អៅ ដូចជា​ត្បូង ទទឹម​ដែល​ចាំង​ឆ្លុះ​នឹង​ថ្ម​និល ប្អូន​អើយ​សឹង​មាន​ពន្លឺ​ភ្លឺ​ផ្លេក​ទាំងអស់ ចំណែក​ព្រៃ​ដ៏​ខៀវស្រងាត់​នេះ​វិញ ប្អូន មើល​ត្រង់​កន្លែង​នោះ​ជាទី​កន្លែង​ទឹកធ្លាក់​ដ៏​ខ្ពស់​ដែលមាន​ទឹក​ហូរ​ស្រោចស្រព​ទៅ​សមុទ្រ ហើយ​ចំនែក​នៅសមុទ្រ​វិញ ប្អូន​មើលចុះ​មាន​មច្ឆា​តូចធំ ហែបហែល​គាង​គូ​ប្រដេញ​គ្នា​យ៉ាង​សប្បាយ ខ្លះទៀត​លោត​ទៅ​ពាំ ចាប់​ចំណី​ទន្ទាំទន្ទេង​បង្ក​ឲ្យ​មាន​រលក​ទឹក​ខ្ចរខ្ចាយ​មើលទៅ​គួរ​ឲ្យ​សប្បាត​ណាស់។

បន្ទាប់ពី​បានរ​រៀបរាប់​សុមេរុ​វ​ង្កូ​ល និង​សមុទ្រ​មក​ស្ដេច​បក្សា​ក៏​ហោះហើរ​នាំ​កែវ​កាកី​ទៅ​មើល​ដល់​ព្រះ​ហេម ពា​ន្ត មើល​គិរី​បុព្វ​តា សត្វ​បក្សាបក្សីម្រឹគីម្រឹគា​តូចធំ ដេញ​ប្រឡែង​គ្នា​ពេញ​ព្រៃព្រឹក្សា​មើលទៅ​គួរអោយ សប្បាយរីករាយ​ណាស់។ លុះ​មើល​ចប់សព្វគ្រប់​ហើយ​គ្រុឌ​ក៏​នាំ​កែវ​កាកី​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង​សិម្ពលី​វិញ។

ធ្មេចបើកៗដល់​គំរប់៧ថ្ងៃ​ស្ដេច​គ្រុឌ​គិតថាៈ

-​​ ឱកាស​អង្គ​អញ​លបលួច​កែវ​កាកី​មក​សិម្ពលី​នេះ​ដ​លើ​គំរប់៧ថ្ងៃ​ហើយ គឺ​ដល់ពេល​ដែល​អញ​ត្រូវ​ទៅលេង បាស្កា​ជាមួយ​ស្ដេច​ព្រហ្ម​ទ​ត្ត​ទៀតហើយ នេះ​បើ​អញ​មិន​ទៅ​ទេ​នោះគេ​នឹង​សង្ស័យ​មកលើ​រូប​អញ​ថា​លួច ពង្រត់​នាង​កែវ​កាកី​ជាក់​ជាមិនខាន។

គិត​ស្រេច​ហើយ​ទើប​គ្រុឌ​សំរេចចិត្ត​ប្រាប់​កែវ​កាកី​ដោយ​លួងលោម​ថាៈ

- ហៃ​កែវ​កាកី​ថ្លើមរ​បស់បង​អើយ ពេលនេះ​គឺ​ដល់ពេល​កំនត់៧ថ្ងៃ​ដែល​បង​ត្រូវ​ទៅលេង​បាស្កា​ហើយ ចូរ​ប្អូន នៅទីនេះ​ចុះ​ណា៎ បង​សូម​លា​ប្អូន​ទៅ​តែមួយ​ថ្ងៃ​ប៉ុណ្ណោះ លុះ​រសៀល​ព្រះ​សូរិយា​បង​នឹង​ត្រលប់​មកជួប​ប្អូន វិញ​ជាក់​ជាមិនខាន។

កាកី​ស្ដាប់​គ្រុឌ​និយាយ​រួចហើយ ក៏​បង្គំ​ទូល​វិញ​ថាៈ

- ប​ពិត​ព្រះអង្គ​ដ៏​មានគុណ​អើយ សូម​ព្រះអង្គ​គន់​គិត​ប្រណី​ដល់​រូប​កាកី​ជា​ស្រី បើ​ទុក​នៅ​កន្លែង​តែ​អង់​ឯង ដូច្នេះ​ប្អូន​ពិតជា​ខ្លាច​ណាស់ រាល់ថ្ងៃ​កាកី​និត្យនៅ​ក្រាន់​បាន​ព្រះអង្គ​ជាទី​ពំនាក់ ឥឡូវ​បើ​ព្រះអង្គ​យាង​ទៅ ប្អូន​ពិតជា​ខ្លាច​ណាស់ ខ្លាច​ខ្មោច​ព្រៃ​ស្ថិតនៅ​ទី​ស្ថាន​នេះ ឬ​មូ​យ​ក៏មាន​យក្ស​សាមាន្យ​មក​ប៉ង​ព្យាបាទ​លើ​រូប ប្អូន​នោះ​ប្អូន​ពិតជា​មិនអាច​ត​ឫទ្ធិ​និង​គេ​បានទេ​នេះ​ម្យ៉ាង ម្យ៉ាងទៀត​ប្អូន​នេះ​ធ្លាប់មាន​ប្រុស​មួយ​ហើយ​លែង​លះបង់​មក​រួមរស់​និង​ប្រុស​ដទៃ ឃើញថា​វា​ពុំ​ប្រពៃ​រួចទៅហើយ នេះ​បើ​ថែម​ប្រុស​ថ្មី​មួយទៀត​នោះ វា​ប្រាកដ ជា​ខុស​និង​ច្បាប់​ពេក​ណាស់ណា៎ដូច្នេះ​សូម​ព្រះអង្គ​កុំ​យាង​ទៅ​ចោល​ខ្ញុំម្ចាស់​ថ្វី។

គ្រុឌ​បក្សា​ស្ដាប់ឮ​កែវ​កាកី​និយាយអង្វរ​ដូច្នេះ ហាក់​មានចិត្ត​ទោរទន់​អាណិត​ក៏​លួងលោម​វិញ​ថាៈ

ហៃ​កែវ​កាកី​ថ្លើមថ្លៃ​មាសបង​អើយ ពេលនេះ​ណា​បើ​បង​មិន​ទៅ​ទេ ម្លេះ​សម​គេ​នឹង​គិតថា បង​នេះ​បាន​លប លួច​យក​ប្អូន​មក​មិន​ខាន ប្អូន​អើយ​ចូរ​ប្អូន​កុំ​សោកា​ថ្វី ព្រោះថា​បង​ទៅ​មិនយូរ​ឡើយ ត្រឹម​សូរិយា​ទន់​ទេ​បង​នឹង​វិលវៃ​រក​ប្អូន​ជាក់​ជាមិនខាន មួយទៀត​បង​នឹង​សែកមន្ត​ចង​ទ្វារ​ប្រាសាទហើយ​ទោះបីជា​ខ្មោច ព្រាយ បី​សាច​ឯណា​ក៏ដោយ​មិនអាច​ស្រាយ​បានឡើយ។

លួងលោម​រួចហើយ គ្រុឌ​បក្សា​បាន​ត្រកង​កែវ​កាកី​យក​ដាក់​លើ​ក្រឡាបន្ទំ រួច​ក៏​ចេញមក​សែកមន្ត​ចង​ទ្វារ ប្រាសាទ​ហើយ ក៏​ហោះ​ផ្លោះ​រំលង​ជលសារ​គិរី​បុព្វ​តា​រួច​ហើយក៏​មកដល់​គោលដៅ​ដើម​ជ្រៃ​ដូច​បំណង គ្រុឌ​ក៏បាន​ប្រែ​ប្រាណ​ជា​មាណព​កាលណា​ក៏​ប្រញាប់​យាត្រា​ទៅរក​ប្រាសាទ​ដែល​អង្គ​ព្រហ្ម​ទ​ត្ត​គង់នៅ។

ព្រះមហាក្សត្រ​ទ្រង់​ទត​ឃើញ​មកដល់​ដូច្នោះ​មាន​សេចក្ដី​ក្រោធ​យ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែ​ទ្រង់​ខំ​រំងាប់​សេចក្ដី​ក្រោធ​ធ្វើ ជា​មិនដឹង ទ្រង់​ត្រាស់​បញ្ជា​ឲ្យ​រៀប​ក្ដារ​បាស្កា​មាណព​គ្រុឌ​ហាក់​រអៀសខ្លួន​ដែរ តែ​ធ្វើ​ពើ​ជា​មិនដឹង​អ្វី​ទាំង អស់​អង្គុយលេង​ធម្មតា។ លុះដល់​សូរិយា​ទន់​ទេរ​ជ្រេ​បន្តិច មាណព​ក៏​ក្រាប​សមពះលា​ស្ដេច​ត្រលប់​ទៅ​ទី ស្ថាន​របស់ខ្លួន​វិញ មាណព​ធ្វើដំនើរ​សំដៅទៅ​ដើម​ជ្រៃ​ដោយ​មិនដឹង​ខ្លួន​ថា មាន​គ​ន្ធ័​ន​ដើរ​តាម​ពីក្រោយ​ទេ។

ដល់​ដើម​ជ្រៃ​ហើយ​មាណព​ក៏​ប្រែ​ប្រាណ​ជា​គ្រុឌ​ភ្លៀម ចំណែក​គ​ន្ធ័​ន​វិញ ក៏​ប្រែ​ប្រាណ​ជា​ស្រ​ម៉ើ​ល​ដ៏​តូច​មួយ​ទុំ​លើ​រោម​របស់​គ្រុឌ។ ដោយ​ក្នុង​ចិត្ត​នឹក​ទៅដល់​កាកី ហើយ​ប្រញាប់​ត្រលប់​ទៅវិញ​នោះ គ្រុឌ​មិនបាន​ចាប់ អារម្មណ៍​ដឹងថា​មាន​អ្វី​តោង​ខ្លួន​នោះឡើយ គេ​បាន​ហោះ​ផ្លោះ​ជលសារ​សំដៅ​សិម្ពលី​ភ្លាម ដល់​ហើយក៏​ស្រាយ​មន្ត​បើកទ្វារ​ប្រាសាទ​ហើយ​ចូល​ទៅរក​កែវ​កាកី​ដោយ​ក្ដី​សប្បាយរីករាយ​ក្នុង​ចិត្ត​ឥតឧបមា ទាំងពីរ​កាយា​សេព​សុខ​សោត​និ​ន្ទ្រា​ឥតមាន​អំពល់​ខ្វល់​អ្វី​ឡើយ។

ព្រឹកព្រាង​ភ្លឺស្វាង​ព្រះ​សូរិយា​ចាំង​ឆ្លុះ​រស្មី​ភ្លឺ​ត្រចះ​ឯ​មណ្ឌល​សិម្ពលី​ក្រុង​គ្រុឌ​តើន​ពី​ក្រលាបន្ទំ ហើយក៏​សំណេះសំណាល​និង​កែវ​កាកី​មហេសី​សំណ​ព​ព្រមទាំង​លា​នាង​ឧ​ត្ត​ម ដើម្បី​ចេញទៅ​រក​ចំណីអាហារ​នៅឯ​ព្រៃព្រឹក្សា​លុះ​លា​រួច​ហើយក៏​ចេញ​ចាក​មក​ក្រៅ​ហើយ​សែកមន្ត​ចង​ទ្វារ​ប្រាសាទ​ហើយក៏​ហោះ​ផ្លោះ​ផ្លោង​ចេញទៅ​បាត់។

ក្រោយ​ពេលដែល​គ្រុឌ​ចេញទៅ​ផុត​បន្តិច​គ​ន្ធ័​ន​ក៏​ប្រែ​ប្រាណ​មកវិញ កាកី​បានឃើញ​គ​ន្ធ័​ន​ដូច្នោះ​ក៏​គិតថាៈ

-  នេះ​មុខជា​ព្រះមហាក្សត្រ​ត្រាណត្រើយ​ប្រើ​ឲ្យ​មករក​អញ​ហើយ គួរ​អញ​ប្រើ​កល​ដើម្បី​ឲ្យ​គ​ន្ធ័​ន​យល់ថា​អញ​នេះ​ព្រួយចិត្ត។

គិត​រួចស្រេច​ហើយ​កាកី​ក៏​និយាយ​ទៅកាន់​គ​ន្ធ័​ន​ថាៈ

- ឱ​ថ្ងៃនេះ​ជា​ភ​ព្វ​ល្អ​របស់ខ្ញុំ​ពេក​ក្ដាត់ ដែល​បាន​ជួប​បងគ​ន្ធ័​ន ធ្វើ​ឲ្យ​ប្អូន​បាន​ធូ​ស្បើយ​ក្នុង​ចិត្ត​ខ្លះ បង​អើយ​ប្អូន​សព្វថ្ងៃ​កើតទុក្ខ​អ្វី​ម្លេះ​ទេ គិតថា​នឹងមិន​បាន​ត្រលប់​ទៅវិញ​ទេ តែ​ពេល​ប្អូន​បាន​ធូរចិត្ត​ហើយ ប្អូន​ចង់ដឹងថា​បង​មក​ដោយ​វិធី​ណា​ទៅ? ព្រះអង្គ​ប្រើ​ឲ្យ​បង​មក ឬមួយ​ក៏​បង​ដឹង​ហើយ​មក​ដោយ​ចិត្ត​ឯង?

គ​ន្ធ័​ន​ស្ដាប់​កាកី​ហើយក៏​ឆ្លើយ​ទៅវិញ​ថាៈ

- ខ្ញុំបាទ​មក​ទីនេះ​ដោយ​ចិត្ត​ឯង​ទេ មិនមាន​នរណាម្នាក់​ដឹង​ឡើយ។ ខ្ញុំ​បាន​និម្មិត​កាយ​អោយ​តូច​ហើយ​ជ្រែក​តោង​រោម​គ្រុឌ​មក​ទេ ចំនែក​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ពុំបាន​ព្រួយព្រះទ័យ​គិតដល់​អ្នក​ឡើយ តែ​ចំពោះ​ខ្ញុំ​វិញ​កាល ដែល​ខ្ញុំ​ខំប្រឹង​ស្វះស្វែង​មកនេះ​គឺ​ខ្ញុំ​នឹក​អាណិត​ដល់​អ្នក​ទេ ឥលូវ​ព្រេងវាសនា​គឺ​បាន​នាំ​ខ្ញុំ​អោយមក​ជួប​អ្នក​ពិតមែន។

កាកី​ឮ​ពាក្យ​គ​ន្ធ័​ន​និយាយ​ពាក្យ​បញ្ចូល​ចិត្ត​ប៉ង​លើ​រូប​ខ្លួន​ដូច្នោះ ក្នុង​ចិត្ត​គិត​អរ​ដែរ តែ​ធ្វើជា​ស្មោះ​ចំពោះ​ព្រះមហាក្សត្រ​ទើប​ឆ្លើយ​វិញ​ថាៈ

- នេះ​ពិតជា​បុណ្យ​ព្រេងសំណាង​មែនហើយ ដែល​បាន​នាំ​បងអោ​យមក​ដល់​ទីនេះ ខ្ញុំ​គិតថា​វា​ជា​ផ្លូវ​ដ៏​ល្អ​ដែល​បង​នាំ​ដំណឹង​ទៅ​ទូល​ព្រះអង្គ ទ្រង់​ប្រាកដជា​សប្បាយ​ព្រះទ័យ ហើយ​និង​សង​បង​យ៉ាង​ពេញចិត្ត​ជាក់​ជាមិនខាន។

- ខំ​ស្កាត់​ពី​នាយ​ដល់​អាយ​សង្វាត​ស្វែងរក​ស្ទើ​ស្លាប់​ខ្លួន បានមក​ដល់​ហើយ​គ្មាន​បានទទួល​គុណ​អ្វី​សូម្បីតែ បន្តិច បែ​ជា​អោយ​ព្រះមហាក្សត្រ​សងគុណ​ជំនួស​ឯនាយ​ឯណោះ​ទៅវិញ ទ្រង់​ប្រាកដជា​មិនបាន​ដឹង​ពី​ការដែល​ខំ​ស្វះស្វែង​នោះទេ គួរ​ណាស់​តែ​អ្នក​នៅឯ​នេះ​ដឹងគុណ​ខ្លះ​ទើប​គួរសម (គ​ន្ធ័​ន​ធ្វើ​ឆ្លើយ​បែប​អន់ចិត្ត)

កាកី​ស្ដាប់​ហើយ​ធ្វើជា​សើច​ហើយ​និយាយថាៈ

-  តើ​ខ្ញុំ​មាន​អ្វី​ថ្លៃថ្លា​ទៅ​ដែល​ធ្វើអោយ​បងគ​ន្ធ័​ន​អរ​នោះ?

- មាន​គឹ​ពិតជា​មាន តែ​អ្នក​ពុំ​នឹក​ដល់​សោះ

-  បង​ថា​ប្អូន​មាន​អ្វី​នោះ​ប្អូន​មិនដឹង​ទេ តែ​ប្អូន​មានតែ​ខ្លួន​ប៉ុណ្ណោះ នឹង​ធ្វើជា​ខ្ញុំបំរើ​ក្រែង​មិន​ទទួល ហេតុនេះ ហើយ​ទើប​ប្អូន​ថា​មិនមាន​នោះ។

គ​ន្ធ័​ន​ស្ដាប់​កាកី​ហើយក៏​ញញឹម​សង​វិញ​ហើយ​និយាយថាៈ

ខ្ញុំ​នេះ​សង្វាត​មកពី​នាយ​ដល់​អាយ គ្មាន​គិត​ប្រាថ្នា​អ្វី​គិតតែ​ម្យ៉ាង​តែប៉ុណ្ណោះ ថាបើ​បាន​នោះ​អរ​លើសអ្វីៗទាំងអស់។

- តើ​អ្វី​ទៅ​ដែល​អ្នក​ប្រាថ្នា​នោះ? (កាកី​ធ្វើ​ពើ​សួ​រគ​ន្ធ័​ន)