កំណត់ហេតុរបស់ ជីវ តាក្វាន់: '''បរិវេណ​នៃ​ក្រុង'''

បរិវេណ​នៃ​ក្រុង 
បរិវេណ​នៃ​ក្រុងនេះ ​មាន​ទំហំ ២០លី ​មាន​ទ្វារ ៥ ។​ ទ្វារទាំងនោះសុទ្ធតែសាងកំរាស់​ជា​ពីរជាន់​ក្នុង​ក្រៅ គឺនៅ ទិសខាងកើត​មាន​ទ្វារពីរ ។​ ក្រៅពីនេះ ​ក្នុង​​មួយ​ទិស ​មាន​ទ្វារតែ​មួយ​​ទេ​ ។​ នៅក្រៅកំពែងក្រុង សុទ្ធតែ​មាន​ប្រលា យទឹកធំៗ ពីក្រៅប្រលាយនោះ​មាន​​ផ្លូវ​​ដើរ​ទៅកាន់ស្ពានធំៗ ហើយនៅសងខាងស្ពាននិ​មួយ​ៗ​មាន​​ទេ​វរូបថ្ម ៥៤ ដូច​ជា​មេទ័ពថ្មដ៏ធំៗដូច្នេះដែរ ។​ រូបទាំងនោះដូចៗគ្នានៅតាមច្រកទាំងប្រាំ ។​ បង្កាន់ដៃស្ពានទាំងនេះគេ​ធ្វើ​​អំពី​ថ្ម ហើយ​មាន​ឆ្លាក់រូប ពស់ដ៏ធំ(១) ​ដែល​​មាន​ក្បាល៩ ឯរូបថ្មទាំង ៥៤នោះ សុទ្ធតែ​យក​ដៃចាប់ទាញពស់នេះឯង ហាក់ដូច​ជា​មិនចង់​ឲ្យ​ស្ទុះទៅរួច ។​ នៅខាង លើខ្លោងទ្វារ ​មាន​ពុទ្ធរូបថ្មប្រាំ​អង្គ​បែរភ័ក្រ្ដទៅទិសខាងលិច ហើ យ​មួយ​​អង្គ​​ដែល​ស្ថិតនៅចំកន្ដាលគេ​មាន​ទឹកមាសល្អស្រស់ផង ។​ នៅសងខាងទ្វារ ​មាន​ឆ្លាក់រូបដំរីថ្មទៀត ។​ ១ = ពស់នេះ ​ប្រសិនបើ​តាមខ្មែរគឺ​ជា​នាគ ។​ ជីវតាក្វាន់ធ្លាប់ស្គាល់នាគ​ចិន​ ​មាន​រូបផ្សេង​បាន​ជា​ហៅ​នាគខ្មែរថាពស់

កំពែងទីក្រុង គេ​ធ្វើ​ពីថ្មទាំងអស់ ​មាន​កំពស់ ២០ ហត្ថតំរៀបថ្មយ៉ាងជិត ហើយមាំណាស់ ។​ នៅពីលើគ្មានស្មៅដុះ ឡើយ តែនៅ ចន្លោះ​មួយ​ដុំៗ​មាន​ដាំដើមជ្រៃ ។​ ឯផ្ទៃ​ក្នុង​​នៃ​កំពែង​ដែល​​មាន​ចន្លោះពីគ្នាដល់ទៅ ១០០ហត្ថនោះ ស្ថិតនៅ​ជា​ដីជំរាល បីដូច​ជា​ជំរាល​នៃ​ភ្នំ រលីងស្អាតណាស់ ។​ លើកំពែង​ដែល​​មាន​ផ្ទៃ​ជា​ជំរាលនោះ ​មាន​ទ្វារធំៗ ​ដែល​បិទជិតនៅពេលយប់ ហើយបើកចំហរនៅពេលថ្ងៃតាំងពីព្រលឹម ​និង​​មាន​​អ្នក​យាមប្រចាំការ​ជា​និច្ច ។​ សត្វ ឆ្កែគេមិន​ឲ្យ​ចូល​ក្នុង​ទ្វារនេះ​ទេ​ ។​ ជនណា​ដែល​ធ្លាប់​មាន​ទោសត្រូវគេកាត់ម្រាមជើង ​ក៏​មិន​ឲ្យ​ចូលដែរ ។​ កំពែងព័ទ្ធជុំវិញនោះ​មាន​ជ្រុងជ្រោយល្អណាស់ ហើយនៅជ្រុងនិ​មួយ​ៗសឹង​មាន​ប្រាង្គថ្ម​មួយ​ខ្ពស់នៅប្រចាំគ្រប់ ជ្រុង ។​

នៅកន្ដាលទីក្រុងនេះ ​មាន​ប្រាសាទមាស​មួយ​(ក) ​និង​នៅជិតខាងនេះ​មាន​ប្រាង្គប្រាសាទជាង២០ទៀត ព្រមទាំង ​មាន​បន្ទប់ថ្មចំនួនច្រើនបន្ទប់ផង  ។​ នៅប៉ែងខាងកើត​មាន​ស្ពានមាស​មួយ​​មាន​រូបតោមាស២ ស្ថិតនៅអមខាង ឆ្វេង ​និង​ខាងស្ដាំស្ពានមាស ។​ ​មាន​ព្រះពុទ្ធរូបមាស ៨​អង្គ​ តំកល់នៅតំរៀបគ្នាចំពីក្រោមប្រាង្គសិលា ។​ នៅខាង ជើងប្រាសាទមាសចំងាយប្រមាណជាង​មួយ​លី ​មាន​ប្រាសាទស្ពាន់​មួយ​ទៀត​ដែល​​មាន​កំពស់ខ្ពស់ជាងប្រាសាទ មាស គួរ​ឲ្យ​គយគន់ណាស់ ។​ ចំពីក្រោមប្រាសាទស្ពាន់នោះ ឃើញ​មាន​បន្ទប់ថ្មប្រហែល​ជា​ដប់ដែរ ។​ ចេញពី នេះទៅខាងជើងថែម​មួយ​លីទៀត គឺ​ជា​ព្រះរាជដំ នាក់​​ដែល​ស្ដេចគង់នៅ ។​ នៅ​ក្នុង​ល្វែង​ដែល​​ជា​ព្រះដំ នាក់​នោះ ​មាន​ប្រាង្គមាស​មួយ​ទៀត ។​ ទំនង​ជា​ដោយហេតុនេះហើយ ​ដែល​​ពួក​ឈ្មួញបរ​ទេ​សតែងដំនាលថា ប្រ​ទេ​សចេន លាថ្កុំថ្កើងរុងរឿងណាស់ ។​

ក = លោកប៉េលីយោត យល់ថាប្រាសាទនេះ គឺប្រាសាទបាយ័ន ។​

ចេញពីកំពែងតាមទ្វារខាងត្បូងទៅ ចំងាយប្រមាណ​ជា​ជាងកន្លះលី តាមពាក្យចចាមអារាមគេនិយាយថាចេតិយ លូប៊ូន(១) សង់តែ​មួយ​យប់ ។​ ផ្នូរសព ឬ ចេតីយ លូប៊ូន ស្ថិតនៅក្រៅកំពែងខាងត្បូងជាងកន្លះលី ហើយ​មាន​បរិវេណ ព័ទ្ធជុំវិញប្រមាណជាងដប់លី ​និង​​មាន​បន្ទប់ថ្មច្រើនរយទៀតផង ។​ នៅស្រះខាងកើតកំពែងនគរប្រមាណ១០លី ​មាន​ប្រាសាទ​ថ្មី​​មួយ​ទៀត(២) ​មាន​បរិវេណព័ទ្ធជុំវិញប្រវែង ១០០លី ។​ នៅ​ក្នុង​ប្រាសាទនេះ ​មាន​ព្រះពុទ្ធរូប​មួយ​ ​អង្គ​ទ្រង់ផ្ទុំ​ធ្វើ​ពីស្ពាន់ ហើយ​មាន​ទឹកចេញ​ជា​និច្ចពីផ្ចិត ហូរធ្លាក់ចុះទៅ​ក្នុង​ស្រះធំ​មួយ​ នៅពីខាងជើងប្រាសាទនេះ  ។​ នៅទិសខាងជើងកំពែងនគរចំងាយប្រមាណ ៥លី ​មាន​ប្រសាទមាសរាងបួនជ្រុង(៣) ​និង​​មាន​ បន្ទប់ថ្ម​ជា​ច្រើ នរយ ហើយនៅ​ក្នុង​នោះគេឃើញ​មាន​ព្រះពុទ្ធរូបមាស រូបសិង្ហមាស រូបដំរី រូបគោ រូបសេះ ​និង​វត្ថុដទៃទៀត​ធ្វើ​ ពីស្ពាន់ ច្រើន​ឥត​គណនា ។​

១ = តាមសេចក្ដីប្រែរបស់លោក ប៉េលីយោត ថា Lou-Pan ហើយលោកចុះសេចក្ដីយល់ថា​ជា​ប្រសាទ​អង្គ​វត្ដ ។​ តាម​ចិន​លូប៊ូន ​ជា​ឈ្មោះមេជាងរចនា​ក្នុង​រឿងព្រង ដូចខ្មែរយើងនិយាយពីពិសនុការ​អ្នក​សាងប្រាសាទដែរ) ។​ ២ = លោក ប៉េលីយោត យល់ថា ​ជា​ប្រាសាទមេបុណ្យខាងលិច​ដែល​គាត់បន្ថែមថា ប្រហែល​ជា​គេច្រលំ ​ជា​ទិស ខាងកើតទៅវិញ ។​ ៣ =ទំនង​ជា​ប្រាសាទនាគព័ន្ធ ។​