ថេរគាថា: សដ្ឋិកនិបាត

សដ្ឋិកនិបាត 

 ​មហាមោគ្គល្លានត្ថេរ 
[២៦៤] ​ពួក​យើង ជា​អ្នក​ប្រព្រឹត្តនៅ​ក្នុង​ព្រៃ ប្រព្រឹត្តបិណ្ឌបាត ត្រេកអរ​ក្នុង​វត្ថុ ​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​បាត្រ ​ដោយ​ការ​ស្វែងរក ជា​អ្នក​មាន​ចិត្ត​តាំង​មាំ​ល្អ​ខាង​ក្នុង ចូរ​ទម្លាយ​នូវ​សេនា​របស់​មច្ចុ ​(​កិលេស​) ។ ​ពួក​យើង ជា​អ្នក​ប្រព្រឹត្តនៅ​ក្នុង​ព្រៃ ប្រព្រឹត្តបិណ្ឌបាត ត្រេកអរ​ក្នុង​វត្ថុ​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​បាត្រ ​ដោយ​ការ​ស្វែងរក ​ចូរ​កំចាត់បង់​នូវ​សេនា​របស់​មច្ចុ ​ដូច​ដំរី​កំចាត់កំចាយ​នូវ​ផ្ទះបបុស ។ ​ពួក​យើង​ជា​អ្នក​ប្រព្រឹត្តនៅ​ក្រោមម្លប់​ឈើ មាន​ព្យាយាមប្រព្រឹត្ត​ទៅ​រឿយ​ៗ ត្រេកអរ​ក្នុង​វត្ថុ​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​បាត្រ ​ដោយ​ការ​ស្វែងរក ជា​អ្នក​មាន​ចិត្ត​តាំង​មាំ​ល្អ​ខាង​ក្នុង ចូរ​ទម្លាយ​នូវ​សេនា​របស់​មច្ចុ ។ ​ពួក​យើងជា​អ្នក​ប្រព្រឹត្តនៅ​ក្រោមម្លប់​ឈើ មាន​ព្យាយាម​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​រឿយ​ៗ ត្រេកអរ ​ក្នុង​វត្ថុ​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​បាត្រ ​ដោយ​ការ​ស្វែង​រក ​ចូរ​កំចាត់បង់​នូវ​សេនា​របស់​មច្ចុ ​ដូច​ដំរីកំចាត់បង់​នូវ​ផ្ទះបបុស ។ ​(​នែ​ស្រី​ផ្កា​មាស​) ថ្វឺយ ​នាង​រាប់អានខ្លួន​អ្នក​ដទៃ ​ដែល​ជាខ្ទម ​គឺ​រាងឆ្អឹង​បែប​ចំអឹង​ៗ ​មាន​សាច់ ​និង​សរសៃរួបរឹត​ហើយ​ ពេញ (​ដោយ​គ្រឿង​មិន​ស្អាត​) ​មាន​ក្លិនស្អុយ ។ ​ម្នាល​នាង​មាន​ពកឰ​ដ៏​ទ្រូង​ដូច​បិសាច ​ក្នុង​កាយ​របស់​នាង ដែល​ពេញ​ដោយ​លា​មក​ ស្រោប​ដោយ​ស្បែក ​(​នេះ​) ​មាន​ទ្វារ​សម្រាប់បង្ហូរចេញ​ ៩ ​តែង​ហៀរហូរ​គ្រប់ពេល ។ ភិក្ខុ​គប្បី​វៀរបង់​នូវ​សរីរៈ​នាង ដែល​មាន​មុខហូរ ៩ ​មាន​ក្លិនអាក្រក់ ​បុគ្គល​អ្នក​ចង់ស្អាត ​ដើរ​វាងគូថៈ យ៉ាង​ណា​មិញ ភិក្ខុ​ចៀស​វាង​នូវ​សរីរៈ​របស់​នាង ក៏​យ៉ាង​នោះ​ដែរ​ ។ ​អាត្មា​ដឹង​នូវ​សរីរៈ​នោះ​ យ៉ាង​ណា បើ​មហា​ជន​ដឹង​នូវ​សរីរៈ​នោះ​ យ៉ាង​នោះ គប្បី​តែចៀស​វាង​សរីរៈ​នោះ អំពី​ចម្ងាយ ​ដូច​គេ​ចៀសវាង​កន្លែងគូថៈ ​ក្នុង​កាល​ដែល​ភ្លៀងបង្អុរ​ចុះ​ ។

បពិត្រ​សមណៈ​ លោក​មាន​ថេរវាចា​យ៉ាង​ណា​ បពិត្រ​លោក​អ្នក​មាន​ព្យាយាម​ច្រើន​ ហេតុនុ៎ះ ​ក៏​យ៉ាង​នឹង​មែន​ហើយ តែគង់​មាន​ជន​ពួក​ខ្លះ ​លិច​នៅ​ក្នុង​សរីរៈ​នុ៎ះ​ដែរ ដូច​គោចាស់​លិច​នៅ​ក្នុង​ភក់ ។

នរ​ណា​សំគាល់​ដើម្បី​ជ្រលក់​នូវ​អាកាស​ដោយ​រមៀត ​ឬ​ដោយ​គ្រឿង​ជ្រលក់ឯ​ទៀត ការ​ងារ​របស់​បុគ្គល​នោះ​ នាំ​ឲ្យ​តែកើត​សេចក្ដី​លំបាក​ទេ ។ ​ចិត្ត​ដែល​តម្កល់​នៅ​ល្អ​ក្នុង​សន្ដាន​នោះ ក៏​ស្មើគ្នា​នឹង​អាកាស ​នាង​កុំត្រេកអរ ​(​នឹង​យើង​) ​ដោយ​ចិត្ត​លា​មក​ ដូច​សត្វ​ស្លាប (​មមាច​) ត្រេកអរ​នឹង​គំនរភ្លើង​ឡើយ​ ។ ​នាង​ចូរ​មើលរាងកាយ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​វិចិត្រ​ហើយ​ ជា​ទី​ប្រជុំ​នៃ​ដំបៅ ​ដែល​ឆ្អឹង ៣០០ កំ​ណា​ត់ ផ្គុំគ្នា​ហើយ​ ឈឺជានិច្ច ​ដែល​ពួក​ជន​ពាល​ប្រាថ្នា​ដោយ​ច្រើន សេចក្ដី​ទៀងទាត់ ​និង​ការ​មាំមួន​របស់​រាងកាយ​នេះ មិន​មាន​ឡើយ​ ។

កាល​ព្រះ​សារីបុត្ត បរិបូណ៌​ដោយ​អាការ​ដ៏​ច្រើន​ បរិនិព្វាន​ហើយ សេចក្ដី​ស្ញប់​ស្ញែង ​សេចក្ដី​ព្រឺរោម ​ក៏​កើត​មាន​ឡើង​ថា ។ ឱហ្ន៎ សង្ខារ​ទាំងឡាយ មិន​ទៀងទេ ​មាន​ការ​កើត​ឡើង និង​ការ​វិនាស​ទៅ​ជាធម្មតា កើត​ឡើង​ហើយ​តែង​រលត់វិញ​ ការ​រម្ងាប់​នូវ​សង្ខារ​ទាំង​នោះ ទើប​នាំ​មក​នូវ​សុខ ។ ​ពួក​ព្រះ​យោគី​ណា​ ពិចារ​ណា​ឃើញ​ច្បាស់​នូវ​ខន្ធ​ទាំង ៥ ​ថា​ជា​របស់​ដទៃ ​ទាំង​មិន​មែន​ជារបស់​ខ្លួន ​ពួក​ព្រះ​យោគី​នោះ តែង​ចាក់ធ្លុះ​នូវ​ធម៌​ដ៏​សុខុម​បាន ដូច​បុគ្គល​បាញ់ចុង​រោ​មក​ន្ទុយ​ដោយ​ព្រួញ ។ ​មួយ​ទៀត ​ពួក​ព្រះ​យោ​គី​ណា​ ពិចារ​ណា​ឃើញ​ច្បាស់​នូវ​សង្ខារ​ទាំង​ឡាយ ថា​ជា​របស់​ដទៃ ​ទាំង​មិន​មែន​ជារបស់​ខ្លួន ​ពួក​ព្រះ​យោគី​នោះ ឈ្មោះ​ថា ​បាន​ចាក់ធ្លុះ​នូវ​ធម៌​ដ៏​ល្អិត ​ដូច​បុគ្គល​បាញ់​ចុង​រោ​មក​ន្ទុយ ​ដោយ​ព្រួញ ។

(​ភិក្ខុ​អ្នក​មាន​ស្មារតី ​គប្បី​វៀរ ​ដើម្បី​លះបង់​នូវ​កាម​រាគៈ ដូច​ជាគេ​បោះ ​ឬ​ពួយ​នឹង​លំពែង ទំលុះពីលើ​មក​ក្រោម ពុំ​នោះ​សោត ​ដូច​ជាគេ​លត់ភ្លើង ​កំពុង​ឆេះឰ​ដ៏​ក្បាល​) ។ ភិក្ខុ​អ្នក​មាន​ស្មារតី ​គប្បី​វៀរ ​ដើម្បី​លះបង់​នូវ​ភវរាគៈ ​ដូច​ជាគេ​បោះ ឬ​ពួយ​នឹង​លំពែង ទំលុះពីលើ​មក​ក្រោម ពុំ​នោះ​សោត ​ដូច​ជាគេ​លត់ភ្លើង ​ដែល​កំពុង​ឆេះ​ឰ​ដ៏​ក្បាល ។

ខ្ញុំ​លុះ​ព្រះ​សាស្ដាចារ្យ ​ព្រះ​អង្គ​មាន​ព្រះ​កាយអប់រំ​ហើយ ព្រះ​អង្គ​ទ្រទ្រង់​នូវ​សរីរៈជា​ទី​បំ​ផុត​ ទ្រង់​បាន​ដាស់តឿន​ហើយ ក៏​ញ៉ាំងមិគារមាតុប្រាសាទ ​ឲ្យ​កក្រើក​បាន​ដោយ​ចុង​មេ​ជើង​ ។ ​បុគ្គល​ប្រារព្ធការ​ងារ​ណា​មួយ​ ធូរ​ៗ ឬ​ដោយ​កម្លាំង​ព្យាយាម​ស្ដួចស្ដើង ​មិន​ងាយ​បាន​ដល់​ព្រះ​និព្វាន ដែល​ជា​គ្រឿង​រួច​ចាក​គន្ថធម៌​ទាំងពួងទេ ។ ភិក្ខុ​កំលោះ​នេះ​ក្ដី ​បុរស​ដ៏​ឧត្តម​នេះ​ក្ដី ​បាន​ឈ្នះ​នូវ​មារ ព្រម​ទាំងសេនា​នៃ​មារ ​ហើយ​ទ្រទ្រង់​នូវ​រាងកាយជា​ទី​បំ​ផុត​បាន​ ។

ផ្លេកបន្ទោរ​ទាំង​ឡាយ​ រមែង​ធ្លាក់​ក្នុង​ចន្លោះ​នៃ​ភ្នំ​ឈ្មោះ​វេភារៈ ​និង​ភ្នំ​ឈ្មោះ​បណ្ឌវៈ ឯបុត្រ​នៃ​ព្រះ​ពុទ្ធ ជាតាទិ​បុគ្គល​ រក​បុគ្គល​ប្រៀបស្មើ​មិន​បាន​ លោកនៅ​ក្នុង​ចន្លោះភ្នំ រមែង​ដុត ​(​នូវ​ធម៌ជាស​ត្រូវ​) ។ មហាព្រហ្ម ថ្វាយបង្គំ​ហើយ នូវ​មុនិ​អ្នក​ស្ងប់​ស្ងាត់ ត្រេកអរ​នឹង​ការ​ស្ងប់​រម្ងាប់ នៅ​ក្នុង​សេនាសនៈ​ដ៏​ស្ងាត់ ជាទាយាទ​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ​ដ៏​ប្រសើរ ។ ​ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ​អ្នក​ចូរ​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​កស្សបៈ ជាមុនិ ​អ្នក​ស្ងប់​ស្ងាត់ ត្រេកអរ​នឹង​ការ​ស្ងប់​ស្ងាត់ នៅ​ក្នុង​សេនាសនៈ​ដ៏​ស្ងាត់ ជាទាយាទ​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ​ដ៏​ប្រសើរ​ចុះ​ ។ ​បើ​បុគ្គល​ណា ទៅ​យកកំណើតជាព្រាហ្មណ៍គ្រប់​ៗ ជាតិ ​អស់​ ១០០ ជាតិ ​បុគ្គល​នោះ ឈ្មោះ​ថាព្រាហ្មណ៍ បរិបូណ៌​ដោយ​វេទ ​ក្នុង​ពួក​មនុស្ស​រឿយ​ៗ ។ ​តែ​បើ​ទុក​ជាព្រាហ្មណ៍​នោះ​ ជា​អ្នក​ចេះចាំមន្ដ ​ដល់​នូវ​ត្រើយ​នៃ​វេទ​ទាំង ៣ ​ក៏​ដោយ​ចុះ ក៏​នៅ​តែ​មិន​ដល់​មួយ​ចំណិត​នៃ​ចំណែក ​ដែល​គេ​ចែក ១៦​ៗ ដង ​នៃ​ការ​ថ្វាយបង្គំ​ចំពោះ​ព្រះ​មហាកស្សបត្ថេរនុ៎ះ​ឡើយ​ ។

ភិក្ខុ​ណា​បាន​វិមោក្ខ ​៨ ​ក្នុង​វេលាមុនភត្ត ជាអនុលោមបដិលោម លុះចេញ​ចាក​និរោធសមាបត្តិ​នោះ​ហើយ ទើប​ទៅ​ដើម្បី​បិណ្ឌបាត ​ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ​អ្នក​ចូរ​ត្រេកអរ​នឹង​ភិក្ខុ​បែប​នោះ អ្នក​កុំ​គាស់​រំលើង​ខ្លួន​ឡើយ អ្នក​ចូរ​ធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យ​ត្រេកអរ​ចំពោះ​ព្រះ​អរហន្ដ ជាតាទិ​បុគ្គល ចូរ​ប្រណម្យ​អញ្ជលី ថ្វាយបង្គំ​ឲ្យ​ឆាប់ ​កុំ​ឲ្យ​ក្បាល​អ្នក​បែកជា ៧ ភាគ​ឡើយ​ ។ បោដិ្ឋលភិក្ខុ​នោះ ត្រូវ​ចំណង ​គឺ​សង្សារវដ្ដរួបរឹត​ហើយ មិន​បាន​ឃើញ​នូវ​ព្រះ​សទ្ធម្ម ស្ទុះ​ទៅ​រក​មិច្ឆាជីវៈ ជាផ្លូវ​ដែល​មិន​គួរ​ទៅ​ ជាផ្លូវវៀច ផ្លូវអាក្រក់ ។ តុច្ឆបោដ្ឋិលភិក្ខុ ងប់​ចុះ​ក្នុង​សង្ខារ ​(​ដែល​ច្រឡំ​ដោយ​កិលេស ជា​គ្រឿង​មិន​ស្អាត​) ​លិច​ចុះ​ក្នុង​លាភៈ ​និង​សក្ការៈ ​ដូច​ជាដង្កូវប្រឡាក់​ដោយ​លា​មក​ ។

អ្នក​ចូរ​មើល​ព្រះ​សារីបុត្ត​ដ៏​មាន​អាយុ​នេះ​ លោកជា​អ្នក​ឃើញ​ដោយ​ប្រពៃ ជា​អ្នក​ផុត​ចាក​ចំណែក​ទាំង​ពីរ​ [​គឺ​រួចចាក​រូប​កាយ​ដោយ​អ​រូប​សមាបត្តិ ១ ចាកនាមកាយ​ដោយ​មគ្គ ១ ។] ជា​អ្នក​មាន​ចិត្ត​តម្កល់មាំ​ក្នុង​សន្តាន ​មិន​មាន​សរ ​គឺ​រាគៈ​ជា​ដើម មាន​សំយោជនៈ​អស់​ហើយ បាន​សម្រេច​វិជ្ជា ៣ ញ៉ាំងមច្ចុរាជ​ឲ្យ​វិនាស ជា​ទក្ខិណេយ្យ​បុគ្គល​ ជាបុញ្ញក្ខេត្ត​ដ៏​ប្រសើរ ​របស់​មនុស្ស​ទាំងឡាយ​ ។

ពួក​ទេវតាជា​ច្រើន​ ចំនួន​មួយ​ម៉ឺនអង្គ ​មាន​ឫទ្ធិ ​មាន​យស ទេវតា​ទាំង​អស់​នុ៎ះ ​ទាំង​ពួក​ព្រហ្មបុរោហិត ​ឈរ​ប្រណម្យនមស្ការ​ព្រះ​មោគ្គល្លានថា បពិត្រ​លោកជា​បុរស​អាជានេយ្យ យើង​ខ្ញុំ​សូមនមស្ការ​ចំពោះ​លោក បពិត្រ​លោកជា​បុរស​ដ៏​ឧត្តម យើង​ខ្ញុំ​សូម​នមស្ការ​ចំពោះ​លោក បពិត្រ​លោកនិទ៌ុក្ខ លោក​មាន​អាសវៈ​អស់​ហើយ​ លោកជា​ទក្ខិណេយ្យ​បុគ្គល​ ។

(​ព្រះ​មោគ្គល្លាន​) ​ដែល​នរជន ​និង​ទេវតា បូជា​ហើយ​ លោកកើត ​(​ដោយ​អរិយ​ជាតិ​) ជា​អ្នក​គ្របសង្កត់​នូវ​សេចក្ដី​ស្លាប់​បាន មិន​ជាប់​ចំ​ពាក់​ក្នុង​សង្ខារ ​ដូច​ជា​ផ្កា​ឈូកស ​មិន​ប្រឡាក់​ដោយ​ទឹក​ ។

ព្រះ​មោគ្គល្លាន​ណា​ ជ្រាប​នូវ​ឱកាសលោក​មួយ​ពាន់ ​ក្នុង​កាល​មួយ​រំពេច ​ព្រះ​ មោគ្គល្លាន​នោះ​ ស្មើ​នឹង​មហាព្រហ្ម ជា​អ្នក​ស្ទាត់​ក្នុង​ឥទ្ធិគុណ ​និង​ចុតូបបាតៈ លោក​ជា​ភិក្ខុ​ឃើញ​ពួក​ទេវតា​ក្នុង​កាល​គួរ​ ។

ព្រះ​សារីបុត្តត្ថេរ ​(​ប្រសើរ​) ​ដោយ​ប្រាជ្ញា ​ដោយ​សីល ​ដោយ​ឧបសមៈ ​ទុក​ជាភិក្ខុ​ណា​ ជា​អ្នក​ដល់​នូវ​ត្រើយ ភិក្ខុ​នោះ គប្បី​ជា​អ្នក​មាន​គុណយ៉ាង​ក្រៃលែង ដូច្នេះ​ឯង ។

ចំណែក​អាត្មា​ អាច​និមិ្មត​នូវ​អត្តភាព​មួយ​សែនកោដិ​បាន ដោយ​មួយ​រំពេច ជា​អ្នក​ឈ្លាសវៃ​ក្នុង​ឫទ្ធិ ​គឺ​ការ​ធ្វើ​ផ្សេង​ៗ ជា​អ្នក​ស្ទាត់ជំនាញ​ក្នុង​ឫទ្ធិ ។ ​អាត្មា​ជា​មោគ្គល្លានគោត្រ ​ដល់​នូវ​ទី​បំ​ផុត​ដោយ​សមាធិ ​និង​ភាវៈ ស្ទាត់​ក្នុង​វិជ្ជា ជា​អ្នក​ប្រាជ្ញ ​មាន​ឥន្រ្ទិយ​តាំង​មាំ ​ក្នុង​សាសនា ​(​នៃ​ព្រះ​សាស្ដា​) ប្រាសចាក​តណ្ហា​និស្ស័យ​ជា​ដើម បាន​កាត់​នូវ​ចំណង ​គឺ​កិលេស ​ដូច​ដំរីផ្ដាច់ទន្លីង ​ដែល​គេ​ធ្វើ​ដោយ​វល្លិ៍ស្អុយ ។

ព្រះ​សាស្ដា ​ខ្ញុំ​បម្រើ​ហើយ​ ។បេ។ តណ្ហា ​ដែល​ជាធម្មជាតិនាំ​សត្វ​ទៅ​កាន់​ភព ​ខ្ញុំ​បាន​ដក​ហើយ​ ។ កុលបុត្រ ចេញ​ចាក​ផ្ទះ​ហើយ​ទៅ​បួស ​ក្នុង​សំណាក់​បុគ្គល​មិន​មា​នផ្ទះ ដើម្បី​ប្រយោជន៍​ណា​ ប្រយោជន៍ជា​គ្រឿង​អស់​សំយោជនៈ​គ្រប់យ៉ាង​នោះ ក៏​ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច​ហើយ​ ។ ទុស្សីមារ បៀតបៀន​នូវ​ព្រាហ្មណ៍ ​គឺ​អគ្គសាវ័ក​ឈ្មោះ​ វិធូរៈ​ផង នូវ​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ទ្រង់​ព្រះ​នាម​កក្កុសន្ធៈ​ផង ហើយ​ឆេះនៅ​ក្នុង​នរក​ណា​ នរក​នោះ ដូច​ម្ដេច​ទៅ​ ។ ទុស្សីមារ បៀតបៀន​នូវ​ព្រាហ្មណ៍ គឺ​សាវ័ក​ឈ្មោះ​ វិធូរៈ​ផង នូវ​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ទ្រង់​ព្រះ​នាម​កក្កុសន្ធៈ​ផង ហើយ​ឆេះនៅ​ក្នុង​នរក​ណា​ នរក​នោះ ប្រាកដ​ដូច្នេះ ​គឺ​កង្វារដែក ១០០ កើតវេទនាផ្សេង​ៗ គ្នា គ្រប់យ៉ាង ។ ភិក្ខុ​ណា​ជាសាវ័ក​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ ​ដឹង​ជាក់លាក់​នូវ​ផល​នៃ​កម្ម​នោះ ម្នាល​មារ​មាន​ចិត្ត​ខ្មៅ ​អ្នក​បៀត​បៀន​នូវ​ភិក្ខុ​បែប​នោះ​ហើយ នឹង​ដល់​នូវ​សេចក្ដី​ទុក្ខ​មិន​ខាន ។ វិ​មាន​ទាំងឡាយ​ណា តាំង​នៅ​អស់​មួយ​កប្ប ឋិតនៅ​ក្នុង​កណ្ដាល​សាគរ ​មាន​ពណ៌​ដូច​ជាកែវពិទូរ្យ​ដ៏​រុង​រឿង ​មាន​ពន្លឺភ្លឺផ្លេក ​មាន​ពួក​ស្រី​អប្សរ​ដ៏​ច្រើន​មាន​វណ្ណៈ​ផ្សេង​ៗ រាំ​ក្នុង​វិ​មាន​ទាំង​នោះ​ ភិក្ខុ​ណា​ដឹង​ជាក់លាក់​នូវ​ផល​នៃ​កម្ម​នោះ​ ។បេ។ ​ម្នាល​មារ​មាន​ចិត្ត​ខ្មៅ ​អ្នក​នឹង​ដល់​នូវ​សេចក្ដី​ទុក្ខ ។

មួយ​ទៀត ភិក្ខុ​ណា​ដែល​ព្រះ​ពុទ្ធ​ជាម្ចាស់ ទ្រង់​ដាស់តឿន​ហើយ​ កាលភិក្ខុ​សង្ឃ​កំពុង​មើល ​(​ភិក្ខុ​នោះ​) ​បាន​ធ្វើ​មិគារមាតុប្រាសាទ ​ឲ្យ​កក្រើកញាប់ញ័រ ​ដោយ​ចុង​មេ​ជើង​ ។ ភិក្ខុ​ណា​ដឹង​ជាក់លាក់​នូវ​ផល​នៃ​កម្ម​នោះ​បាន​ ។បេ។ ​ម្នាល​មារ​មាន​ចិត្ត​ខ្មៅ ​អ្នក​នឹង​ដល់​នូវ​សេចក្ដី​ទុក្ខ ។ ភិក្ខុ​ណា​ធ្វើ​វេជយន្ដប្រាសាទ ​ឲ្យ​កក្រើក​ញាប់ញ័រ ដោយ​ចុង​មេ​ជើង​ ភិក្ខុ​នោះ​ ជា​អ្នក​អង់អាច​ដោយ​កម្លាំង​ឫទ្ធិ ធ្វើ​ពួក​ទេវតា​ឲ្យ​សង្វេគ​ហើយ​ ។ ភិក្ខុ​ណា​ដឹង​ជាក់លាក់​នូវ​ផល​នៃ​កម្មនុ៎ះ​បាន​ ។បេ។ ​ម្នាល​មារ​មាន​ចិត្ត​ខ្មៅ ​អ្នក​នឹង​ដល់​នូវ​សេចក្ដី​ទុក្ខ ។ ភិក្ខុ​ណា (​គង់លើ​) វេជយន្ដប្រាសាទ ភិក្ខុ​នោះ ក៏​សួរសក្ក​ទេវរាជថា ​ម្នាល​អាវុសោ ​អ្នក​ដឹង​នូវ​ការ​អស់ និង​ការ​ផុត​ស្រឡះ​ចាក​តណ្ហា​ដែរ​ឬ​ទេ​ សក្កទេវរាជ លុះ​ព្រះ​ថេរៈសួរប្រស្នា​ហើយ ក៏​ឆ្លើយ​ដោះ​ស្រាយ​តាម​សេចក្ដី​ពិត​ដល់​លោក ភិក្ខុ​ណា​ដឹង​ជាក់លាក់​នូវ​ផល​នៃ​កម្មនុ៎ះ ។បេ។ ​ម្នាល​មារ ​មាន​ចិត្ត​ខ្មៅ ​អ្នក​នឹង​ដល់​នូវ​សេចក្ដី​ទុក្ខ ។ ភិក្ខុ​ណា​ជា​បុគ្គល​ក្លៀវក្លា សួរប្រស្នា​នឹង​ព្រហ្ម​ក្នុង​សភា​ឈ្មោះ​សុធម្មាថា ​ម្នាល​អាវុសោ ​សេចក្ដី​យល់​ណា​របស់​អ្នក ដែល​មាន​ហើយ ក្នុង​កាលពី​ដើម សេចក្ដី​យល់​របស់​អ្នក​នោះ​ នៅ​ដូច​ថ្ងៃ​នេះ​ឬ អ្នក​ឃើញ​ពន្លឺរស្មី ​(​នៃ​ព្រះ​មាន​បុណ្យ ​និង​សាវ័ក​) គ្របសង្កត់​ក្នុង​ព្រហ្មលោក​ដែរ​ឬ​ទេ ព្រហ្ម លុះ​ព្រះ​ថេរៈ​សួរប្រស្នា​ហើយ ក៏​ឆ្លើយដោះសារ តាម​សេចក្ដី​ពិត​ដល់​លោកថា

បពិត្រ​លោកនិទ៌ុក្ខ ​សេចក្ដី​យល់​ណា​របស់​ខ្ញុំ ដែល​មាន​ហើយ ក្នុង​កាលពី​ដើម សេចក្ដី​យល់​របស់​ខ្ញុំ​នោះ មិន​មាន​ទេ ។ ​ខ្ញុំ​ឃើញ​ពន្លឺរស្មី ​(​របស់​ព្រះ​មាន​បុណ្យ ​និង​សាវ័ក​) គ្របសង្កត់​ក្នុង​ព្រហ្ម​លោក ​ខ្ញុំ​នោះ​នឹង​លះបង់​នូវ​ពាក្យ​របស់​ខ្ញុំ ដែល​យល់​ឃើញ​ថា ​អាត្មា​អញ​ជា​បុគ្គល​ទៀងទាត់ ​(​នោះ​) ​ក្នុង​ថ្ងៃ​នេះ​ហើយ​ ។ ភិក្ខុ​ណា​ដឹង​ជាក់​លាក់​នូវ​ផល​នៃ​កម្ម​នោះ​ ។បេ។ ​ម្នាល​មារ​មាន​ចិត្ត​ខ្មៅ ​អ្នក​នឹង​ដល់​នូវ​សេចក្ដី​ទុក្ខ ។ ភិក្ខុ​ណា​បាន​ឃើញ​កំពូល​ភ្នំមហា​សិនេរុ​ផង ឃើញ​ជម្ពូទ្វីប​ផង ឃើញ​បុព្វវិទេហទ្វីប​ផង ឃើញ​ពួក​មនុស្ស​ដេក​លើ​ផែន​ដី ​(​នៅ​ក្នុង​អបរគោយានទ្វីប ​និង​ឧត្តរកុរុទ្វីប​) ​ផង ដោយ​ឈានវិមោក្ខ ភិក្ខុ​ណា​ដឹង​ជាក់​លាក់​នូវ​ផល​នៃ​កម្ម​នោះ​ ។បេ។ ​ម្នាល​មារ​មាន​ចិត្ត​ខ្មៅ ​អ្នក​នឹង​ដល់​នូវ​សេចក្ដី​ទុក្ខ ។​ ធម្មតាភ្លើង​មិន​ដែល​គិតថា ​អញ​នឹង​ឆេះរលាក​មនុស្ស​ពាលទេ ​តែប្រសិន​ជា​មនុស្ស​ពាលពាល់ភ្លើង​ដែល​ឆេះ​ហើយ (​ភ្លើង​) ​ក៏​ឆេះរលាក​នូវ​បុគ្គល​ពាល​នោះ​ឯង ​ម្នាល​មារ ​អ្នក​បៀតបៀន​នូវ​ព្រះ​តថាគត​នោះ​ មុខជា​នឹង​ឆេះរលាកខ្លួន​ឯងវិញ ដូច​មនុស្ស​ពាល​ពាល់​ភ្លើង យ៉ាង​នោះ​ដែរ​ ។ ​ម្នាល​មារ​មាន​ចិត្ត​បាប​ មារ​ឯង បៀតបៀន​នូវ​ព្រះ​តថាគត​នោះ មុខជា​នឹង​បាន​សោយ​បាប អ្នក​សំគាល់ថា ​បាប​នឹង​មិន​ឲ្យ​ផល​ដល់​អញ​ឬ​អ្វី​ ។

ម្នាល​មារ​មាន​ចិត្ត​លា​មក បាប​របស់​អ្នក​កាល​ធ្វើ ​រមែង​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ (​មិន​ជា​ប្រយោជន៍​) ​អស់​កាល​ដ៏​យូរ ​ម្នាល​មារ ​អ្នក​ចូរ​នឿយ​ណា​យចាក​បុគ្គល​អ្នក​ត្រាស់​ដឹង នូវ​សច្ចៈ​ទាំង ៤ ប្រការ អ្នក​កុំ​ធ្វើ​នូវ​សេចក្ដី​ប៉ុនប៉ង ​ដើម្បី​បៀតបៀនភិក្ខុ​ឡើយ​ ។

ភិក្ខុ (​មោគ្គល្លានត្ថេរ​) ​បាន​គំរាមមារ ​ក្នុង​ភេសកឡាវ័ន​ដោយ​ប្រការ​ដូច្នេះ​ហើយ​ មារ ជាយក្ខ​នោះ ក៏​អាក់អន់​ចិត្ត ហើយ​បាត់​ទៅ​ក្នុង​ទី​នោះ​ឯង ​ព្រោះ​ហេតុ​តែ​សេចក្ដី​គំរាម ​(​នៃ​ព្រះ​មោគ្គល្លាន​) ។

ឮថា ​ព្រះ​មហាមោគ្គល្លានត្ថេរ​មាន​អាយុ ​បាន​សំដែង​នូវ​គាថា​ទាំងឡាយ ដោយ​ប្រការ​ដូច្នេះឯង ។

ឧទ្ទាន

ព្រះ​មោគ្គល្លានត្ថេរ ​មាន​ឫទ្ធិ​ច្រើន តែ​មួយ​អង្គឯង ​សំដែង​នូវ​គាថា​ទាំងឡាយ ក្នុង​សដ្ឋិកនិបាត គាថា​ទាំង​នោះ មាន​ចំនួន ៦៨ គាថា ។

ចប់ សដ្ឋិកនិបាត ។