ភពសុក្រ: គន្លងនិងការបង្វិល

គន្លងនិងការបង្វិល 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ គន្លងនៃភពសុក្រ
Venus គឺជាភពទីពីរពីព្រះអាទិត្យ ដែលធ្វើគោចរប្រហែល 1.6 ដង (ផ្លូវពណ៌លឿង) ក្នុងរយៈពេល 365 ថ្ងៃរបស់ផែនដី (ផ្លូវពណ៌ខៀវ) ។
Venus គោចរជុំវិញព្រះអាទិត្យនៅចម្ងាយជាមធ្យមប្រហែល 0.72  AU (108 លាន  គីឡូម៉ែត្រ ; 67 លាន  mi ) ហើយបញ្ចប់គន្លងរៀងរាល់ 224.7 ថ្ងៃ។ ទោះបីជា គន្លងរបស់ភព ទាំងអស់ មានលក្ខណៈ រាងអេលីប ក៏ដោយ ក៏គន្លងរបស់ Venus បច្ចុប្បន្នគឺនៅជិតបំផុតទៅនឹង រាងជារង្វង់ ដែលមាន ភាពខុសប្លែក គ្នា តិចជាង 0.01 ។  ការក្លែងធ្វើនៃឌីណាមិកគន្លងរបស់ប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យដំបូងបានបង្ហាញថា ភាពប្លែកនៃគន្លងនៃភពសុក្រអាចមានទំហំធំជាងកាលពីអតីតកាល ដោយឈានដល់តម្លៃខ្ពស់រហូតដល់ 0.31 និងអាចប៉ះពាល់ដល់ការវិវត្តនៃអាកាសធាតុដំបូង។ គន្លងជិតរង្វង់បច្ចុប្បន្នរបស់ Venus មានន័យថានៅពេលដែល Venus ស្ថិតនៅចន្លោះផែនដី និងព្រះអាទិត្យនៅក្នុង ការភ្ជាប់គ្នាទាប វាធ្វើឱ្យខិតជិតផែនដីបំផុតនៃភពណាមួយនៅចម្ងាយជាមធ្យម 41 លានគីឡូម៉ែត្រ (25 លាន mi) ។  ភពឈានដល់ការភ្ជាប់អន់ជាងរៀងរាល់ 584 ថ្ងៃជាមធ្យម។  ដោយសារតែការ ថយចុះ eccentricity នៃគន្លងរបស់ផែនដី ចម្ងាយអប្បបរមានឹងកាន់តែធំជាងរាប់ម៉ឺនឆ្នាំ។ ចាប់ពីឆ្នាំ  ទី ១ ដល់ ៥៣៨៣ មានផ្លូវ ៥២៦ តិចជាង ៤០  លាន  គីឡូម៉ែត្រ។ បន្ទាប់មកមិនមានសម្រាប់ប្រហែល 60,158 ឆ្នាំ។ 

ភពទាំងអស់នៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យគោចរជុំវិញព្រះអាទិត្យក្នុង ទិសដៅច្រាសទ្រនិចនាឡិកា ដូចដែលបានមើលពីលើប៉ូលខាងជើងរបស់ផែនដី។ ភពភាគច្រើនក៏បង្វិលនៅលើអ័ក្សរបស់ពួកគេក្នុងទិសដៅផ្ទុយទ្រនិចនាឡិកា ប៉ុន្តែ Venus បង្វិលតាមទ្រនិចនាឡិកាក្នុង ការបង្វិលថយក្រោយ រៀងរាល់ 243 ថ្ងៃនៃផែនដី ដែលជាការបង្វិលយឺតបំផុតនៃភពណាមួយ។ ដោយសារតែការបង្វិលរបស់វាយឺតពេក ភពសុក្រគឺនៅជិតស្វ៊ែរ។  ដូច្នេះ ថ្ងៃ sidereal របស់ Venusian មានរយៈពេលយូរជាងឆ្នាំ Venusian (243 ធៀបនឹង 224.7 ថ្ងៃផែនដី) ។ អេក្វាទ័ររបស់ Venus បង្វិលក្នុងល្បឿន 6.52 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង (4.05 ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង) ចំណែកផែនដីវិលក្នុងល្បឿន 1,674.4 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង (1,040.4 ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង)។  រយៈពេលបង្វិលរបស់ Venus វាស់ជាមួយ Magellanទិន្នន័យរបស់យានអវកាសក្នុងរយៈពេល 500 ថ្ងៃគឺតូចជាងរយៈពេលបង្វិលដែលបានវាស់វែងក្នុងអំឡុងពេល 16 ឆ្នាំរវាងយានអវកាស Magellan និង ការទស្សនា Venus Express ជាមួយនឹងភាពខុសគ្នាប្រហែល 6.5  នាទី។  ដោយសារតែការបង្វិលថយក្រោយ ប្រវែងនៃ ថ្ងៃព្រះអាទិត្យ នៅលើភពសុក្រគឺខ្លីជាងថ្ងៃ sidereal យ៉ាងខ្លាំងគឺនៅ 116.75 ថ្ងៃផែនដី (ធ្វើឱ្យថ្ងៃព្រះអាទិត្យ Venusian ខ្លីជាង 176 ថ្ងៃនៃភពពុធរបស់ Mercury — តួលេខ 116 ថ្ងៃគឺ យ៉ាង​កៀក​នឹង​ចំនួន​មធ្យម​នៃ​ថ្ងៃ​ដែល​វា​ត្រូវ​ចំណាយ​ពេល​ភព​ពុធ​រអិល​ចុះ​ក្រោម​ផែនដី​ក្នុង​គន្លង​របស់វា)។  មួយឆ្នាំ Venusian គឺប្រហែល 1.92  ថ្ងៃព្រះអាទិត្យ Venusian ។ ចំពោះអ្នកសង្កេតលើផ្ទៃនៃភពសុក្រ ព្រះអាទិត្យនឹងរះឡើងនៅ ភាគខាងលិច ហើយកំណត់នៅទិសខាងកើត  ទោះបីជាពពកស្រអាប់របស់ Venus រារាំងការសង្កេតព្រះអាទិត្យពីផ្ទៃភពផែនដីក៏ដោយ។ 

Venus ប្រហែលជាត្រូវបានបង្កើតឡើងពី nebula ព្រះអាទិត្យ ជាមួយនឹងរយៈពេលបង្វិល និងការយឺតពេលខុសៗគ្នា ដោយឈានដល់ស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់វា ដោយសារតែការផ្លាស់ប្តូរវិលជុំដ៏ច្របូកច្របល់ដែលបណ្តាលមកពីការរំខាននៃភព និង ឥទ្ធិពល ជំនោរ លើបរិយាកាសក្រាស់របស់វា ដែលជាការផ្លាស់ប្តូរដែលនឹងកើតឡើងក្នុងរយៈពេលរាប់ពាន់លានឆ្នាំ។ . រយៈពេលបង្វិលនៃភព Venus អាចតំណាងឱ្យស្ថានភាពលំនឹងរវាងជំនោរជាប់នឹងទំនាញរបស់ព្រះអាទិត្យ ដែលមានទំនោរក្នុងការបង្វិលយឺត និងជំនោរបរិយាកាសដែលបង្កើតឡើងដោយកំដៅព្រះអាទិត្យនៃបរិយាកាស Venusian ដ៏ក្រាស់។  ចន្លោះពេលជាមធ្យម 584 ថ្ងៃរវាងការចូលទៅជិតផែនដីជាបន្តបន្ទាប់គឺស្ទើរតែស្មើនឹង 5  ថ្ងៃនៃព្រះអាទិត្យ Venusian (5.001444 ដើម្បីឱ្យច្បាស់លាស់) ប៉ុន្តែសម្មតិកម្មនៃការវិលជុំវិញគន្លងវិលជាមួយផែនដីត្រូវបានបញ្ចុះតម្លៃ។ 

Venus មិនមានផ្កាយរណបធម្មជាតិទេ។  វាមាន អាចម៍ផ្កាយ Trojan ជាច្រើន : quasi-satellite 2002 VE 68 និង trojan បណ្តោះអាសន្នពីរផ្សេងទៀត, 2001 CK 32 និង 2012 XE 133 ។  នៅសតវត្សទី 17 លោក Giovanni Cassini បានរាយការណ៍ថាព្រះច័ន្ទវិលជុំវិញភព Venus ដែលត្រូវបានគេហៅថា Neith និងការមើលឃើញជាច្រើនត្រូវបានគេរាយការណ៍ដូចខាងក្រោម។200 ឆ្នាំ ប៉ុន្តែភាគច្រើនត្រូវបានកំណត់ថាជាតារាដែលនៅជិតនោះ។ ការសិក្សាឆ្នាំ 2006 របស់ Alex Alemi និង David Stevenson លើគំរូនៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យដំបូងនៅ វិទ្យាស្ថានបច្ចេកវិទ្យាកាលីហ្វ័រញ៉ា បង្ហាញថា Venus ទំនងជាមានព្រះច័ន្ទយ៉ាងហោចណាស់មួយដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ ព្រឹត្តិការណ៍ផលប៉ះពាល់ ដ៏ធំកាលពី រាប់ពាន់លានឆ្នាំមុន។  ប្រហែល 10  លាន  ឆ្នាំក្រោយមក យោងតាមការសិក្សា ផលប៉ះពាល់មួយផ្សេងទៀតបានបញ្ច្រាសទិសដៅវិលរបស់ភពផែនដី ហើយបណ្តាលឱ្យព្រះច័ន្ទ Venusian វិលបន្តិចម្តងៗចូលខាងក្នុង រហូតដល់វាបុកជាមួយ Venus ។ ប្រសិនបើនៅពេលក្រោយមានផលប៉ះពាល់ដល់ព្រះច័ន្ទដែលបានបង្កើត វត្ថុទាំងនេះត្រូវបានយកចេញតាមរបៀបដូចគ្នា។ ការពន្យល់ជំនួសសម្រាប់កង្វះផ្កាយរណប គឺឥទ្ធិពលនៃជំនោរព្រះអាទិត្យខ្លាំង ដែលអាចធ្វើឲ្យផ្កាយរណបធំ ៗ វិលជុំវិញភពផែនដីខាងក្នុងមានអស្ថិរភាព។