រ៉ន់កុន់: យ៉ាំងហ្គោនសហសម័យ (១៩៤៨- បច្ចុប្បន្ន )

យ៉ាំងហ្គោនសហសម័យ (១៩៤៨- បច្ចុប្បន្ន ) 
មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីឯករាជ្យរបស់ភូមានៅឆ្នាំ ១៩៤៨ ឈ្មោះផ្លូវនិងឧទ្យានជាច្រើននៅសម័យអាណានិគមត្រូវបានប្តូរទៅជាឈ្មោះភូមាជាតិនិយម។ នៅឆ្នាំ ១៩៨៩ របបយោធាបាន ផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះភាសាអង់គ្លេសរបស់ទីក្រុងនេះទៅជា“ យ៉ាំងហ្គោន” រួមជាមួយការផ្លាស់ប្តូរជាច្រើនទៀតនៅក្នុងការសរសេរតាមសូរស័ព្ទភាសាអង់គ្លេសរបស់ឈ្មោះភូមា។ (ការផ្លាស់ប្តូរនេះមិនត្រូវបានទទួលដោយជនជាតិភូមាជាច្រើនដែលចាត់ទុកថារបបយោធាមិនស័ក្តិសមក្នុងការធ្វើឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរនោះទេដោយការបោះពុម្ពផ្សាយនិងការិយាល័យព័ត៌មានជាច្រើនរួមទាំង ប៊ីប៊ីស៊ី និងបរទេសជាពិសេសរួមមានចក្រភពអង់គ្លេសនិងសហរដ្ឋអាមេរិក) 

ចាប់តាំងពីទទួលបានឯករាជ្យទីក្រុងយ៉ាំងហ្គោនបានពង្រីកទៅខាងក្រៅ។ រដ្ឋាភិបាលបានកសាងឡើងជាបន្តបន្ទាប់មានដូចជាទីក្រុងរណប Thaketa , Okkalapa ភាគខាងជើង និង ខាងត្បូង Okkalapa នៅឆ្នាំ 1950 នេះដើម្បី Hlaingthaya , Shwepyitha និង ខាងត្បូងព្រះដាកុន ក្នុងឆ្នាំ 1980 ។  សព្វថ្ងៃនេះទីក្រុងយ៉ាំងហ្គោនគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃដីជិត ៦០០ គីឡូម៉ែត្រក្រឡា (២៣០ ម៉ាយការ៉េ) ។ 

ក្នុងអំឡុង ការគ្រប់គ្រងផ្តាច់ខ្លួនរបស់លោក នេវីន (១៩៦២-៨៨) ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធនៅយ៉ាំងហ្គោនបានយ៉ាប់យ៉ឺនដោយសារការថែទាំមិនបានល្អនិងមិនបានតាមចំនួនប្រជាជនកើនឡើង។ ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៩០ គោលនយោបាយទីផ្សារបើកចំហរបស់រដ្ឋាភិបាលយោធាបានទាក់ទាញការវិនិយោគក្នុងស្រុកនិងបរទេសដោយនាំមកនូវភាពទំនើបនៃហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធទីក្រុង។ អ្នករស់នៅទីក្រុងខាងក្នុងមួយចំនួនត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅដោយបង្ខំទៅទីក្រុងរណបថ្មី។ អគារសម័យអាណានិគម-ជាច្រើនត្រូវបានគេវាយកម្ទេចចោលរយៈពេលដើម្បីធ្វើឱ្យផ្លូវសម្រាប់ការកើនឡើងខ្ពស់សណ្ឋាគារអគារការិយាល័យនិងដើរផ្សារផ្សារ  ឈានមុខគេរបស់រដ្ឋាភិបាលទីក្រុងនេះទៅកន្លែងដែលប្រហែលរយៈពេលអាណានិគមអគារគួរឱ្យកត់សម្គាល់ 200 ដែលស្ថិតក្រោម បញ្ជីបេតិកភណ្ឌទីក្រុងយ៉ាំងហ្គោន នៅឆ្នាំ 1996 កម្មវិធីសាងសង់ធំ ៗ បានបណ្តាលឱ្យមានស្ពានថ្មីចំនួនប្រាំមួយនិងផ្លូវហាយវេថ្មីចំនួនប្រាំដែលតភ្ជាប់ទីក្រុងទៅប្រទេសឧស្សាហកម្មរបស់ខ្លួន។  យ៉ាងណាក៏ដោយទីក្រុងយ៉ាំងហ្គោនភាគច្រើននៅតែគ្មានសេវាកម្មក្រុងជាមូលដ្ឋានដូចជាអគ្គិសនី ២៤ ម៉ោងនិងការប្រមូលសំរាមជាប្រចាំ។

យ៉ាំងហ្គោនបានក្លាយជាជនជាតិដើមភាគតិចភូមាច្រើនក្នុងការតុបតែងខ្លួនជាជនជាតិភាគតិចតាំងពីមានឯករាជ្យភាព។ បន្ទាប់ពីឯករាជ្យជនជាតិអាស៊ីខាងត្បូងនិងអង់គ្លេស-ភូមាជាច្រើនបានចាកចេញ។ ជនជាតិអាស៊ីខាងត្បូងជាច្រើនទៀតត្រូវបានបង្ខំឱ្យចាកចេញក្នុងកំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៦០ ដោយរដ្ឋាភិបាលមិនប្រកាន់ពូជសាសន៍របស់លោកនេវីន។  យ៉ាងណាក៏ដោយសហគមន៍អាស៊ីខាងត្បូងនិងចិនដែលមានទំហំធំនៅតែមាននៅក្នុងទីក្រុងយ៉ាំងហ្គោន។ ជនជាតិអង់គ្លេស-ភូមាបានបាត់ខ្លួនយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពដោយបានចាកចេញពីប្រទេសឬរៀបការជាមួយក្រុមភូមាដទៃទៀត។

យ៉ាំងហ្គោនជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃការតវ៉ាប្រឆាំងរដ្ឋាភិបាលសំខាន់ក្នុង ឆ្នាំ 1974 , 1988 និង 2007 ។ ជាពិសេស ការបះបោរ ៨៨៨៨ បាន បណ្តាលឱ្យមនុស្សរាប់រយនាក់ស្លាប់បើមិនមានជនស៊ីវិលភូមារាប់ពាន់នាក់ទេពួកគេភាគច្រើននៅយ៉ាននួនដែលមានមនុស្សរាប់សែននាក់បានជន់លិចតាមផ្លូវនៅអតីតរាជធានី។ នេះជា បដិវត្តព្រះសង្ឃ បាញ់មហាជនឃើញនិងការប្រើប្រាស់ crematoria ក្នុង Yangoon ដោយរដ្ឋាភិបាលភូមាដើម្បីលុបពីបទឧក្រិដ្ឋកម្មភស្តុតាងប្រឆាំងនឹងព្រះសង្ឃរបស់ខ្លួនក្រុមអ្នកតវ៉ាដែលគ្មានអាវុធអ្នកកាសែតនិងសិស្ស។ 

ឃើញតាមដងផ្លូវក្នុងទីក្រុងនេះបង្ហូរឈាមរាល់ពេលដូចដែលក្រុមអ្នកតវ៉ាត្រូវបានបាញ់សម្លាប់ដោយរដ្ឋាភិបាល, គួរកត់សំគាល់បំផុតក្នុងអំឡុងពេល ឆ្នាំ 1988 ,  និង ឆ្នាំ 2008 ការតវ៉ាទ្រង់ទ្រាយធំ  ដែលត្រូវបានគេទាំងពីរបានចាប់ផ្តើមក្នុងទីក្រុងយ៉ាំងហ្គោខ្លួនវាបង្ហាញពីសារៈសំខាន់របស់ខ្លួនជាមជ្ឈមណ្ឌលវប្បធម៍នៃការ ប្រទេសភូមា ។

នៅខែឧសភាឆ្នាំ ២០០៨ ព្យុះស៊ីក្លូនណាហ្គីសបាន វាយប្រហារទីក្រុងយ៉ាំងហ្គោន។ ខណៈពេលដែលទីក្រុងនេះមិនមានមនុស្សស្លាប់ទេហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធឧស្សាហកម្ម ៣ ភាគ ៤ នៃទីក្រុងយ៉ាំងហ្គោនត្រូវបានបំផ្លាញឬខូចខាតដោយខាតបង់ប្រមាណ ៨០០ លានដុល្លារអាមេរិក។ 

នៅខែវិច្ឆិកាឆ្នាំ ២០០៥ រដ្ឋាភិបាលយោធាបានកំណត់ ទីក្រុងណៃពិដោ ចម្ងាយ ៣២០ គីឡូម៉ែត្រ (១៩៩ ម៉ាយល៍) ខាងជើងទីក្រុងយ៉ាំងហ្គោនជារដ្ឋធានីរដ្ឋបាលថ្មីហើយបានផ្លាស់ប្តូររដ្ឋាភិបាលភាគច្រើនទៅទីក្រុងដែលទើបអភិវឌ្developedន៍ថ្មី។ យ៉ាំងហ្គោននៅតែជាទីក្រុងធំជាងគេនិងជាមជ្ឈមណ្ឌលពាណិជ្ជកម្ម សេដ្ឋកិច្ច និងវប្បធម៌ ដ៏សំខាន់បំផុត របស់មីយ៉ាន់ម៉ា។ នៅថ្ងៃទី ៧ ខែឧសភាឆ្នាំ ២០០៥ ការបំផ្ទុះគ្រាប់បែកជាបន្តបន្ទាប់បានកើតឡើងនៅទីក្រុងយ៉ាំងហ្គោនប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា។ មនុស្ស ១១ នាក់បានស្លាប់នៅក្នុងការវាយប្រហារនេះហើយមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោម ១៦២ នាក់ដែលរងរបួសគឺជាសមាជិកនៃក្រុម បេសកកម្ម LCMS ទៅកាន់ប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា។