navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
វ៉េត រតនា

វ៉េត រតនា (កើតឆ្នាំ ១៩៨៦) គឺជាតារាសម្ដែងរបស់កម្ពុជាដែលមានប្រជាប្រិយភាពបានកើនឡើងនៅពាក់កណ្តាលទសវត្សរ៍ឆ្នាំ២០០០ ពីឆ្នាំ២០០៣ ដល់២០០៧។  នាង​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​តារា​សម្ដែង​កម្ពុជា​ដែល​ទទួល​បាន​ជោគជ័យ​បំផុត​ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ២០០០ រួម​ជាមួយ​កញ្ញាដាញ់ ម៉ូនីកា កញ្ញាកែវ ពេជ្រពិសី កញ្ញាស៊ឹម សូលីកា និងកញ្ញ​សួស សុធារ៉ា។ នៅឆ្នាំ ២០០៦ នាងបានរៀបការជាមួយ តុក វណ្ឌី ហើយនៅឆ្នាំ ២០០៧ រតនា បានភៀសខ្លួនទៅរស់នៅសហរដ្ឋអាមេរិកជាមួយស្វាមី។  ក្នុង​ឆ្នាំ​ដដែល​នោះ នាង​បាន​ចាក​ចេញ ឧស្សាហកម្ម​ភាពយន្ត​កម្ពុជា​បាន​ធ្លាក់​ចុះ។
វ៉េសប៊ែង

វ៉េសប៊ែង (; , ) ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ដោយ​ជនជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ខ្លះ​ថាយូឌានិងសាម៉ារី (),; Ginges, Jeremy, and Scott Atran. "Sacred values and cultural conflict." Advances in culture and psychology 4 (2013): 278–279. quote: Notwithstanding its abstractness, to religious settlers many of the more significant places that they lay claim to—from the old city of Jerusalem to the “Cave of the Patriarchs” (Me’arat ha-Machpela)—are in what the rest of the world calls the West Bank but what they refer to as Yehuda VeShomron. 
គឺជាទឹកដីក្នុងដីក្បែរឆ្នេរនៃសមុទ្រមេឌីទែរ៉ាណេក្នុងព្រំដែននៃតំបន់ហ្គាហ្សាជាប់ព្រំប្រទល់នៃនគរ Hashemite និងសមុទ្រមរណៈនៅភាគខាងកើត និងភាគនិរតីនៃប្រទេសអ៊ីរ៉ាក់។ ក្រោមការកាន់កាប់របស់យោធាអ៊ីស្រាអែលតាំងពីឆ្នាំ 1967 តំបន់របស់វាត្រូវបានបំបែកទៅជាកោះប៉ាឡេស្ទីនចំនួន 165 ដែលស្ថិតនៅក្រោមរដ្ឋបាលស៊ីវិលមួយផ្នែកដោយអាជ្ញាធរជាតិប៉ាឡេស្ទីន និងការតាំងទីលំនៅរបស់អ៊ីស្រាអែលចំនួន 230 ដែលច្បាប់របស់អ៊ីស្រាអែលត្រូវបានបំពង់បង្ហូរ ព្រំដែនរបស់វ៉េសប៊ែងក៏រួមបញ្ចូលទឹកដីដែលរួមមានយេរូសាឡឹមខាងកើត
វ៉ែត

right|thumb|250px|A រូបថតផ្កាយរណបរបស់កោះវ៉ាយធ៍
កោះវ៉ាយធ៍ (Isle of Wight) គឺជាកោះមួយដែលស្ថិតនៅជិតឆ្នេរខាងត្បូងនៃប្រទេសអង់គ្លេស។ វាមានចំងាយប្រហែល ៤០ គីឡូម៉ែត្រ (២០ គីឡូម៉ែត្រ) ដោយទំហំ ២០ គីឡូម៉ែត្រ (១៣ ម៉ាយ) ។ មនុស្សប្រហែល ១២០.០០០ នាក់រស់នៅលើកោះនេះ។

Isle of Wight ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាស្រុកមួយ។ នេះមានន័យថាវាមានក្រុមប្រឹក្សាប្រជាជនដែលធ្វើការសម្រេចចិត្តអំពីរឿងខ្លះដែលប៉ះពាល់ដល់ប្រជាជនដែលរស់នៅទីនោះ។ ទីក្រុងស្រុកនៃកោះដែលជាកន្លែងដែលក្រុមប្រឹក្សានេះធ្វើការនោះត្រូវបានគេហៅថា Newport។
វ៉ោយ ហូរ

thumb|100px|រូបភាពជីវប្រវត្តិសង្ខេបនាម​ពេញរហស្សនាមសញ្ជាតិអាជីព 
 ជំនាញថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើតថ្ងៃទទួលមរណភាព
|colspan="2"| 
|- style="vertical-align:top;"
|ទទួលមរណភាពដោយសារ|colspan="2"|
|- style="vertical-align:top;"
|ស្រុកកំណើត|colspan="2"|

|- style="vertical-align:top;"
|ឪពុក|colspan="2"|

|- style="vertical-align:top;"
|ម្តាយ|colspan="2"|

|- style="vertical-align:top;"
|ភរិយា|colspan="2"|
|- style="vertical-align:top;"
|បុត្រ'''
វ៉ោយ ហូរ: ស្នាដៃនិពន្ធរបស់លោក '''{{pagename}}'''

ស្នាដៃនិពន្ធរបស់លោក 
ស្នាដៃនិពន្ធ និង ទំនុកច្រៀងរបស់ លេរៀងឈ្មោះបទចម្រៀងនិពន្ធទំនុកច្រៀងដោយនិពន្ធបទភ្លេងដោយសម្រួលតន្ត្រីដោយអ្នកចម្រៀង១ក្រមុំអរញ្ញ២លេខមួយដូចគ្នា៣ម្ហូបពិសេស៤ប្រពន្ធខ្ញុំកាចដូចខ្លា៥កណ្ដៀងត្បូងឆាំង៦គុកមួយជីវិត៧៨៩១០១១១២១៣១៤១៥១៦១៧១៨១៩២០
វ៉្លាឌីមៀរ ពូទីន

វ្ល៉ាឌីមៀរ ពូទីន (កើតថ្ងៃទី៧ ខែតុលា ឆ្នាំ១៩៥២) គឺជាអ្នកនយោបាយរុស្ស៊ី និងជាអតីតមន្ត្រីចារកម្មម្នាក់ដែលសព្វថ្ងៃកំពុងបម្រើការជាប្រធានាធិបតីរុស្ស៊ីចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០១២ ហើយក៏ធ្លាប់កាន់តំណែងពីឆ្នាំ១៩៩៩ ដល់ឆ្នាំ ២០០៨ ដែរ។ គាត់ក៏ជា នាយករដ្ឋមន្ត្រីពីឆ្នាំ១៩៩៩ ដល់ឆ្នាំ២០០០ ហើយម្តងទៀតពីឆ្នាំ២០០៨ ដល់ឆ្នាំ២០១២។ លោក ពូទីនជាប្រធានាធិបតីដែលកំពុងបម្រើការយូរជាងគេទីពីរនៅទ្វីបអឺរ៉ុប។ 

ពូទីនកើតនៅថ្ងៃទី៧ ខែតុលា ឆ្នាំ១៩៥២ នៅទីក្រុងសង់ពីទ័របួរ ប្រទេសរុស្ស៊ី។​​ ជីតារបស់លោក​ពូទីន ធ្លាប់ជាចុងភៅផ្ទាល់របស់មេដឹកនាំសហភាពសូវៀត លោកហ្សូសែហ្វ ស្តាលីន។

ពីឆ្នាំ១៩៨៥ ដល់ឆ្នាំ ១៩៩០ លោកពូទីនបានចូលធ្វើការក្នុងសេវាចារកម្មសម្ងាត់របស់សហភាពសូវៀត ហើយត្រូវគេចាត់តាំងមូលដ្ឋាននៅអតីតអាល្លឺម៉ង់ខាងកើត។ បន្ទាប់ពីអាល្លឺម៉ង់ខាងកើតដួលរលំនៅឆ្នាំ១៩៨៩ លោកពូទីនត្រូវបានគេប្រាប់ឱ្យត្រឡប់មកសហភាពសូវៀតវិញ។ គាត់បានជ្រើសរើសទៅ សង់ពីទ័របួរដែលជាកន្លែងដែលគាត់បានទៅសិក្សានៅកម្រិតសាកលវិទ្យាល័យ។

លោកពូទីនបានឈប់ធ្វើការជាភ្នាក់ងារចារកម្មនៅថ្ងៃទី​​២០ ខែសីហាឆ្នាំ១៩៩១ បន្ទាប់ពីប្រធានាធិបតីសូវៀតលោកមីខាអ៊ីល ហ្គ័របាឆូវត្រូវបានគេទម្លាក់ពីតំណែង។ នៅខែសីហាឆ្នាំ១៩៩៦ គាត់បានធ្វើដំណើរទៅរដ្ឋធានីម៉ូស្គូ ហើយបានបម្រើការនៅក្នុងមុខតំណែងសំខាន់ៗជាច្រើនក្នុងជួររដ្ឋាភិបាលរបស់លោកបូរីស យែលស៊ីន។ ពូទីនបានក្លាយជាប្រធានាធិបតីរុស្ស៊ីនៅខែឧសភា ឆ្នាំ២០០០។

លោកពូទីនបានប្រឆាំងនឹងការឈ្លានពានប្រទេសលីប៊ីក្នុងឆ្នាំ២០១១។ គាត់ក៏ប្រឆាំងនឹងការឈ្លានពានប្រទេសស៊ីរី និងអ៊ីរ៉ង់ផងដែរ។

លោក​វ៉្លាឌីមៀរ ពូទីនបាន​ឡើង​កាន់​តំណែង​ផ្លូវការ​ជា​ប្រធានាធិបតី​រុស្ស៊ី​អាណត្តិ​ទី៤​ កាលពី​ថ្ងៃ១៨ ខែមីនា​ ឆ្នាំ២០១៨។ នៅខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២០ ប្រជាពលរដ្ឋរុស្ស៊ីបានបោះឆ្នោតប្រជាមតិដែលអនុញ្ញាតឱ្យលោកពូទីនបន្តកាន់តំណែងជាប្រធានាធិបតីរហូតដល់ឆ្នាំ ២០៣៦។

នៅថ្ងៃទី២៤ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២២ លោកពូទីនបានប្រកាសថារុស្ស៊ីនឹងឈ្លានពានទៅលើប្រទេសអ៊ុយក្រែន។
វ័តស៍អាប

វ័តស៍អាប (ភាសាអង់គ្លេស: WhatsApp , ដែលមានឈ្មោះជាផ្លូវការ WhatsApp Messenger) គឺជាសេវាកម្មផ្ញើសារភ្លាមៗ(IM) និងសេវាសំឡេងតាមអ៊ីនធើណេត (VoIP) ដែលគ្រប់គ្រងដោយក្រុមហ៊ុនបច្ចេកវិទ្យាមេតា ដែលអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកប្រើប្រាស់ផ្ញើសារ ,សារជាសំឡេង និងសារជាវីដេអូ, ធ្វើការហៅជាសំឡេង និងវីដេអូ និងចែករំលែករូបភាព ឯកសារ ទីតាំងអ្នកប្រើប្រាស់ និងមាតិកាផ្សេងទៀត។ កម្មវិធីអតិថិជនរបស់វ័តស៍អាប ដំណើរការលើឧបករណ៍ចល័ត ហើយអាចចូលប្រើបានពីកុំព្យូទ័រ។ សេវាកម្មនេះទាមទារលេខទូរស័ព្ទចល័តដើម្បីចុះឈ្មោះ។ នៅក្នុងខែមករា ឆ្នាំ២០១៨ វ័តស៍អាបបានចេញផ្សាយកម្មវិធីអាជីវកម្មដាច់ដោយឡែកមួយដែលមានឈ្មោះថា វ័តស៍អាបអាជីវកម្ម (WhatsApp Business) ដែលអាចទំនាក់ទំនងជាមួយអតិថិជនវ័តស៍អាបកម្រិតខ្ពស់។ សេវាកម្មនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ វ័តស៍អាបអ៊ីន (WhatsApp Inc.) នៃរដ្ឋកាលីហ្វ័រញ៉ា ដែលត្រូវបានទិញដោយ ហ្វេសប៊ុក ក្នុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០១៤ ក្នុងតម្លៃប្រហែល១៩.៣ ពាន់លានដុល្លារអាមេរិក។ 
រូបភាពតូច|និមិត្តសញ្ញាវ័តស៍អាប
កម្មវិធីនេះបានក្លាយជាកម្មវិធីផ្ញើសារដ៏ពេញនិយមបំផុតរបស់ពិភពលោកនៅឆ្នាំ២០១៥ និងមានអ្នកប្រើប្រាស់ច្រើនជាង ២ពាន់លាននាក់នៅទូទាំងពិភពលោកត្រឹមខែកុម្ភៈ ២០២០។ នៅឆ្នាំ២០១៦ កម្មវិធីបានក្លាយជាមធ្យោបាយចម្បងនៃការប្រាស្រ័យទាក់ទងតាមអ៊ីនធឺណិតនៅក្នុងតំបន់ រួមទាំងអាមេរិកឡាទីន ឧបទ្វីបឥណ្ឌា និងផ្នែកធំនៃទ្វីបអឺរ៉ុប និងអាហ្វ្រិក។ វ័តស៍អាប ត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០០៩ ដោយ ប្រាយ អាស្តុន និង ជេន កូម ដែលជាអតីតបុគ្គលិករបស់យ៉ាហ៊ូ! (Yahoo!) ។
វ័តស៍អាប: សូមមើលផងដែរ

សូមមើលផងដែរ 
• យូធូប 

• ហ្វេសប៊ុក 

• អ៊ីនស្តាក្រាម 

• ធ្វិតថឺរ 

• ស្ប៉ូទីហ្វាយ
វ័រ សារុន

300px|thumb|លោក​ វ័រ សារុន និង​កូន​ប្រុស សារុន កល្យាណ។ រូបភាព: ហ្វេសប៊ុក​ Jimmy Kiss
លោក វ័រ សារុន ជា​អ្នក​ចម្រៀង​ជើង​ចាស់​ដែល​ល្បី​ល្បាញ​តាម​រយៈ​បទ ម៉ាក់ស៊ី និង​បទ​ ញៀន​បារី​។ សព្វ​ថ្ងៃ​លោក​នៅ​មាន​ជីវិត​នៅ​ឡើយ ហើយ​កំពុង​ចំណាយ​ពេល​ចុង​ក្រោយ​នៅ​​ជា​មួយ​ធម្មជាតិ​នៅ​ចំការ​របស់​គាត់​នៅ​តំបន់​ភ្នំគីរីរម្យ។ គួរ​បញ្ជាក់​ផង​ដែរ​ថា​ក្នុង​ចំណោម​កូនៗ​របស់​គាត់​ទាំង​អស់ មាន​កូន​ប្រុស​ម្នាក់​ដែល​មាន​និស្ស័យ​ខាង​បទ​ចម្រៀង និង​អាច​ចៀង​បាន​យ៉ាង​ពិរោះ។ កូន​ប្រុស​របស់គាត់​ឈ្មោះ​ថា សារុន កល្យាណ (ហៅ​ ជេមី) មាន​ទេព្យ​កោសល្យ​ក្នុង​ការ​និពន្ធ​បទចម្រៀង​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​។
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកចម្រៀងខ្មែរ
វ្លាឌីមៀរ អ៊ីលីច លេនីន

វ្លាឌីមៀរ អ៊ីលីច លេនីន (ជា​ភាសាអង់គ្លេស​៖ Vladimir Ilyich Lenin, ជាភាសារុស្ស៊ី៖ Влади́мир Ильи́ч Ле́нин) មាន​ឈ្មោះ​ដើម វ្លាឌីមៀរ អ៊ីលីច អ៊ូលីយ៉ាណូវ (ជា​ភាសាអង់គ្លេស​៖ Vladimir Ilyich Ulyanov, ជាភាសារុស្ស៊ី៖ Влади́мир Ильи́ч Улья́нов) ដែល​ត្រូវ​គេ​ស្គាល់​ឈ្មោះ​ក្រៅ​ថា V. I. Lenin និង N. Lenin (២២ មេសា [ប្រតិទិន​ចាស់ ១០ មេសា] ១៨៧០ – ២១ មករា ១៩២៤) កើត​នៅ​ក្រុងស៊ីមបៀរស្ក (Simbirsk) ស្ថិត​នៅ​តាម​ដងទន្លេ​វ៉ុលហ្កា​។ គាត់​គឺជា​អ្នកបដិវត្ត​រុស្ស៊ី ជា​អ្នកនយោបាយ កុម្មុយនិស្ត ជា​អ្នកដឹកនាំ​ដ៏​សំខាន់​នៃ​បដិវត្តន៍​ខែ​តុលា ជា​មេដឹកនាំ​សាធារណរដ្ឋ​សង្គមនិយម​សូវៀត​រុស្ស៊ី​ទី​មួយ និង​ពី​ឆ្នាំ ១៩២២ ជា​មេដឹកនាំ​សហភាពសូវៀត​។ គាត់​បាន​ជាប់​ឈ្មោះ​នៅ​ក្នុង​ទស្សនាវដ្ដី​ថែមស៍ (Time Magazine) នៅ​ក្នុងចំណោម​មនុស្ស​ដ៏​មាន​ឥទ្ធិពល​បំផុត ១០០ នាក់​នៃ​សតវត្ស​ទី​២០​។ គាត់​បាន​អភិវឌ្ឍ​ទ្រឹស្ដី​ម៉ាក្សនិយម ទៅជា​លទ្ធិ​លេនីននិយម​។
វ្លាឌីមៀរ អ៊ីលីច លេនីន: មាតុភូមិនិវត្តន៍

មាតុភូមិនិវត្តន៍ 
បន្ទាប់ពី​បដិវត្តន៍​ខែ​កុម្ភៈ នៅ​រុស្ស៊ី និង​ការដាក់រាជ្យ​របស់​ស្តេចត្សារ នីកូឡាសទីពីរ លេនីន​បាន​យល់ថា គាត់​ត្រូវតែ​វិលត្រឡប់​ចូល​ប្រទេស​រុស្ស៊ី​វិញ ឲ្យបាន​ឆាប់​តាម​ដែល​អាច​ធ្វើ​បាន ប៉ុន្តែ​គាត់​ពុំ​ទាន់​ប្រាកដ​ទេ គាត់​បាន​នៅ​ដាច់ដោយឡែក នៅក្នុង​ប្រទេស​អព្យាក្រឹត​ស្វីស នៅ​ខណៈ​ដែល សង្គ្រាមលោក​លើកទី១ បាន​ឆាបឆេះ​នៅ​រដ្ឋ​ជិតខាង​។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ជនកុម្មុយនិស្ត​ស្វីស​ឈ្មោះ Fritz Platten បាន​ចាត់ចែង​ការចរចា​ជាមួយ​រដ្ឋាភិបាល​អាល្លឺម៉ង់ ដើម្បី​ឲ្យ​លេនីន និង​ក្រុមហ៊ុន​របស់​គាត់​ធ្វើដំណើរ​ឆ្លងកាត់​អាល្លឺម៉ង់​ទៅ​រុស្ស៊ី តាម​រថភ្លើង​។ រដ្ឋាភិបាល​អាល្លឺម៉ង់ សង្ឃឹមថា​លេនីន​នឹង​អាច​ធ្វើការ​ផ្ដួលរំលំ​រដ្ឋាភិបាល​រុស្ស៊ី ដែល​ដឹកនាំ​ដោយ កេរ៉េនស្គី និង​អាច​ជួយ​ឲ្យ​អាល្លឺម៉ង់​បញ្ចប់​សង្គ្រាម​ជាមួយ​រុស្ស៊ី នៅ​សមរភូមិ​ខាងកើត ដែល​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​អាល្លឺម៉ង់​អាច​បញ្ជូន​កងទ័ព​ទៅ​សមភូមិ​ខាងលិច ដើម្បី​តទល់​ជាមួយ​កងទ័ព​បារាំង អង់គ្លេស និង​សម្ព័ន្ធមិត្ត​របស់​ពួកគេ​។ 

upright|left|thumb|180px|<center>លេនីន ពេលក្លែងខ្លួន​ជា​កម្មករ​រថភ្លើង​គេចទៅ​ហ្វាំងឡង់, ថ្ងៃទី​១១ សីហា ១៩១៧
រថភ្លើង​របស់​លេនីន បាន​មកដល់​ស្ថានីយហ្វាំងឡង់ ក្រុងពេត្រូក្រាត (Petrograd) នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១៦ មេសា ១៩១៧​។ លេនីន​បាន​ដឹកនាំ​ក្រុម​បុលសេវិក ប្រឆាំង​នឹង​រដ្ឋាភិបាល​បណ្ដោះអាសន្ន ដឹកនាំ​ដោយ​អាឡិចសង់ឌ័រ កេរ៉េនស្គី ដែល​ជា​ជនសង្គមនិយម​កណ្ដាលនិយម​។ កេរ៉េនស្គី មាន​ការ​ខឹងសម្បា​ជាខ្លាំង​ចំពោះ​ការវាយប្រហារ​របស់​លេនីន ហើយ​ក៏​ប៉ុនប៉ង​ចាប់ខ្លួន​គាត់ តែ​លេនីន​បាន​កោរ​ពុកមាត់ ពុកចង្កា ក្លែងខ្លួន​ធ្វើជា​កម្មករ​រថភ្លើង​ជនជាតិហ្វាំងឡង់ ហើយ​គេចខ្លួន​ទៅ​ហ្វាំងឡង់​ដោយ​សុវត្ថិភាព ក្រោយពេល​ដែល ក្រុម​កម្មករ​បាន​ប៉ះទង្គិច​ជាមួយ​កងទ័ព​រដ្ឋាភិបាល​នៅ​រដ្ឋធានី​ពេតូក្រាត​។ ពួកបុលសេវិក មិន​ត្រូវ​បាន​ចាប់ខ្លួន​នៅក្នុង​ការបះបោរ​នោះ​ទេ​។ លេនីន បាន​គូសបញ្ជាក់ថា ពេលនេះ​មិនទាន់​ដល់ពេល​ទុំជោរ​សម្រាប់​បដិវត្តន៍​ទេ បើទោះជា​កម្មករ​នៅក្នុង​ទីក្រុង​មាន​ឆន្ទៈ​ក៏ដោយ ប៉ុន្តែ​បុលសេវិក នៅតែ​រង់ចាំ​ការគាំទ្រ​ពី​កសិករ​សិន​។ ក្នុងកំលុងពេល​ដ៏ខ្លី​របស់​គាត់ នៅ​ប្រទេស​ហ្វាំងឡង់ លេនីន​បាន​សរសេរ​បញ្ចប់​នូវ​សៀវភៅ​ឈ្មោះ "រដ្ឋ និង បដិវត្តន៍" (“State and Revolution”) ដែល​ប្រាថ្នា​ចង់បាន​រចនាសម្ព័ន្ធ​ថ្មី​មួយ នៃ​រដ្ឋាភិបាល​ដោយ​ផ្អែកទៅលើ​ក្រុមប្រឹក្សា​កម្មករ ឬ សូវៀត ដែល​ត្រូវ​បាន​ជ្រើសតាំង និង​ទម្លាក់​វិញ​បាន​គ្រប់​ពេលវេលា ដោយ​កម្មករ​។ 

ក្រោយ​ការប៉ុនប៉ង​ធ្វើរដ្ឋប្រហារ​មិនបានសម្រេច ដែល​ដឹកនាំ​ដោយ​ឧត្ដមសេនីយ៍ Kornilov នៅ​ក្រោយ​ខែ​សីហា​មក ពួកគេ​បាន​ចូលរួម​ជាមួយ​ពួកបុលសេវិក និង​កម្មវិធី​នយោបាយ​របស់​គេ​គឺ "សន្តិភាព នំប៉័ង និង ដី"​។ ក្រុម​មេដឹកនាំ​បុលសេវិក​ដែល​ជាប់គុក ត្រូវ​បាន​ដោះលែង ហើយ​លេនីន​បនា​ត្រឡប់​មក​ទីក្រុងពេត្រូក្រាត​វិញ នៅ​ខែ​តុលា ដើម្បី​បញ្ឆេះ​ចលនា​បដិវត្តន៍​ខែ​តុលា ជាមួយ​ពាក្យស្លោក​ថា "អំណាច​ទាំងអស់​ត្រូវ​ប្រគល់​ឲ្យ​សូវៀត" (“All Power to the Soviets!”) ។ លេនីន បាន​ដឹកនាំ​ផ្ដួលរំលំ​រដ្ឋាភិបាល​បណ្ដោះអាសន្ន​ដោយផ្ទាល់​ពី Smolny Institute នៅ​រវាង​ថ្ងៃ​ទី​០៦ ដល់ ០៨ វិច្ឆិកា ១៩១៧​។ ការវាយប្រហារ​ដ៏​ខ្លាំងក្លា និង​ការចុះចាញ់ នៃ Winter Palace នា​យប់​ថ្ងៃ​ទី​០៧ ឈានចូល​ថ្ងៃ​ទី​០៨ ខែ​វិច្ឆិកា បាន​បើក​ទំព័រ​ថ្មី​នៃ​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​សូវៀត​។
វ្លាឌីមៀរ អ៊ីលីច លេនីន: ការបង្កើត​ប៉ូលិសសម្ងាត់

ការបង្កើត​ប៉ូលិសសម្ងាត់ 
right|thumb|លេនីន អង្គុយក្នុង​ការិយាល័យ​របស់​គាត់ នៅ​វិមានក្រឹមឡាំង ឆ្នាំ​១៩១៨
ដើម្បី​ការពារ​រដ្ឋាភិបាល​បុលសេវិក​ដែល​ទើប​បង្កើត​ថ្មី ពី​ប្រតិបដិវត្តន៍ និង​អង្គការ​នយោបាយ​ប្រឆាំង​ដទៃទៀត ពួក​បុលសេវិក បាន​បង្កើត​ប៉ូលិស​សម្ងាត់ (Cheka) នៅ​ខែ​ធ្នូ ១៩១៧​។ 

បុសេវិក មាន​គម្រោង​កាត់ទោស​ពួក​អតីត​ស្ដេចត្សារ ប៉ុន្តែ​នៅ​ខែ​កក្កដា ១៩១៨ ក្នុងពេលដែល​កងទ័ពស​កំពុងតែ​រុល​ទៅមុខ​នៅ​ទីក្រុង Yekaterinburg ជា​កន្លែង​ដែល​អតីត​គ្រួសារ​ស្ដេចត្សារ ត្រូវ​បាន​ចាប់ខ្លួន​។ លោក Sverdlov បាន​យល់ព្រម​តាម​សំណើ​របស់​រដ្ឋអំណាច​សូវៀត​ថ្នាក់តំបន់ ឲ្យ​ប្រហារជីវិត​ស្ដេចត្សារ ឲ្យបាន​ឆាប់ ជាជាង​បណ្ដោយឲ្យ​កងទ័ពស​រំដោះ​យកទៅ​។ ស្ដេចត្សារ និង​ញាតិវង្ស​ដែល​នៅសល់​ត្រូវ​បាន​ប្រហារជីវិត ថ្វីបើ​នេះ​គឺជា​ការសម្រេចចិត្ត​របស់​រដ្ឋអំណាច​កណ្ដាល ឬក៏ រដ្ឋអំណាច​តំបន់​ក៏ដោយ បាន​បន្សល់ទុក​នូវ​ប្រធានបទ​នៃ​ជម្លោះ​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​។ លេនីន ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រាប់ឲ្យដឹង​នៅ​ក្រោយពេល​ការប្រហារជីវិត​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​រួច​ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ​គាត់​ពុំបាន​ស្ដីបន្ទោស​ចំពោះ​ការប្រព្រឹត្ត​នេះ​ទេ​។ ការរិះគន់ បាន​កើតឡើង​ភ្លាមៗ ហើយ​ប៉ូលិស​សម្ងាត់ (Cheka) ត្រូវ​បាន​បង្កើតឡើង ដើម្បី​ដកហូត​អត្ថបទ​ពី​ក្រុម​កម្មករ​ដែល​ប្រឆាំង​។ នៅ​ថ្ងៃទី​១៧ ខែ​វិច្ឆិកា គណៈកម្មាធិការ​ប្រតិបត្តិ​កណ្ដាល បាន​ដាក់ចេញ​នូវ​ក្រឹត្យ​មួយ ដែល​ផ្ដល់​អំណាច​ឲ្យ​បុលសេវិក​គ្រប់គ្រង​លើ​ការចេញផ្សាយ​ថ្មី​ទាំងអស់ និង​មាន​អំណាច​បិទ​កាសែត​ទាំងឡាយ​ណា​ដែល​និយាយ​រិះគន់​ដល់​របប​របស់​ពួកគេ​។ កម្មការ​ទាមទារ​ឲ្យ​មាន​កំណែទម្រង់​សូវៀត​ឯករាជ្យ ត្រូវ​បាន Cheka បំបែក​។ កាសែត​ឯករាជ្យ​បាន​រិះគន់​រដ្ឋាភិបាល​លេនីន ត្រូវ​បាន Cheka បិទ​មិន​លែងឲ្យ​ចេញផ្សាយ រហូតដល់​ពេលដែល បុលសេវិក​បាន​គ្រប់គ្រង​លើ Pravda និង Izvestia ដែល​បាន​ផ្ដាច់មុខ​ក្នុង​ចែកចាយ​សារព័ត៌មាន​។
វ្លាឌីមៀរ អ៊ីលីច លេនីន: ការប៉ុនប៉ង​ធ្វើឃាត

ការប៉ុនប៉ង​ធ្វើឃាត 
នៅ​ថ្ងៃទី​១៤ ខែ​មករា ឆ្នាំ​១៩១៤ ការប៉ុនប៉ង​ធ្វើឃាត​លេនីន បាន​កើតឡើង​នៅខណៈដែល​គាត់​កំពុង​ស្ថិតនៅក្នុង​រថយន្ត​របស់​គាត់ នៅ​ក្រុងប៉េតូក្រាត​ដោយ​ខ្មាន់កាំភ្លើង​មិនស្គាល់មុខ​។ លេនីន និង Fritz Platten បាន​ស្ថិតនៅក្នុង​រថយន្ត​ជាមួយគ្នា​ពេល​ត្រឡប់មកវិញ បន្ទាប់ពី​ការថ្លែងការណ៍​ទៅកាន់​មហាជន​។ នៅពេលដែល​គ្រាប់កាំភ្លើង​កំពុងតែ​ហោះ​សំដៅ​មករក​គាត់ Fritz Platten បាន​ចាប់​ក្បាល​របស់​លេនីន ហើយ​រុញ​គាត់​ឲ្យ​ក្រាបចុះ​។ 

នៅ​ថ្ងៃទី​៣០ ខែ​សីហា ឆ្នាំ​១៩១៨ យុវជន​អនាធិបតេយ្យ​ម្នាក់​ឈ្មោះ ហ្វាន់នីយ៉ា កាប្លង់ ជា​សមាជិក​នៃ​គណបក្ស​បដិវត្តន៍​សង្គមនិយម បាន​ចូលទៅជិត​លេនីន ក្រោយពេល​គាត់​ថ្លែង​នៅក្នុង​អង្គប្រជុំ​មួយ និង​នៅ​តាម​ផ្លូវ​ទៅកាន់​រថយន្ត​របស់​គាត់​។ នាង​បាន​ចំនួន​០៣​គ្រាប់​សំដៅ​ទៅរក​លេនីន ក្នុងនោះ​គ្រាប់កាំភ្លើង​ចំនួន​០២​គ្រាប់​បាន​ត្រូវ​ចំ​លេនីន​។ គ្រាប់កាំភ្លើង​ទី១ មិន​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​បញ្ហា​ធ្ងន់ធ្ងរ​ទេ គឺ​ត្រូវ​បៀម​ជាប់​នៅក្នុង​ដៃ​របស់​គាត់, គ្រាប់កាំភ្លើង​ទី២ បាន​ត្រូវ​ចំ​ចំណុច​រវាង​ថ្គាម និង​ក ចំណែក​គ្រាប់កាំភ្លើង​ទី៣ បាន​ត្រូវ​ចំ​ស្ត្រី​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​និយាយ​ជាមួយ​លេនីន​នៅពេលដែល​គ្រាប់​បាន​ហោះ​សំដៅ​មករក​ពួកគេ​។ លេនីន បាន​ដួល​សន្លប់​ទៅ​នឹង​ដី​លែង​ដឹងខ្លួន​តែម្ដង​។ លេនីន ត្រូវ​បាន​គេ​បញ្ជូន​ទៅ​បន្ទប់​របស់​គាត់​នៅ​វិមានក្រឹមឡាំង ដោយ​បដិសេធ​មិន​ប្រថុយ​ទៅ​មន្ទីរពេទ្យ ព្រោះ​គាត់​បាន​ជឿ​ថា ពួក​អ្នកប៉ងធ្វើឃាត​ផ្សេងទៀត​រង់ចាំ​នៅទីនោះ​។ ក្រុម​គ្រូពេទ្យ ត្រូវ​បាន​ដាស់តឿន ប៉ុន្តែ​ច្បាស់ណាស់​ថា​វា​គ្រោះថ្នាក់​ខ្លាំងណាស់​ដើម្បី​យក​គ្រាប់កាំភ្លើង​ចេញ​។ ឆ្លងផុត​ការ​ប៉ុនប៉ង​ធ្វើឃាត​លើក​នេះ ថ្វីត្បិតតែ​លេនីន​គេច​ផុត​ពី​សេចក្ដីស្លាប់ តែ​ក៏​អាច​បណ្ដាលឲ្យ​ប៉ះពាល់​ដល់​សុខភាព​ជា​ប្រចាំ​តមក​ទៀត​។ បន្ទាប់មក លេនីន​កើត​ជំងឺ​ខួរក្បាល ដែល​បណ្ដាលឲ្យ​គាត់​ពិការ​មួយចំហៀង​ខ្លួន​។
វ្លាឌីមៀរ អ៊ីលីច លេនីន: ក្រោយពេល​មរណភាព

ក្រោយពេល​មរណភាព 

thumb|right|<center>វ្លាឌីមៀរ លេនីន គូរ​ដោយ Nikolai Bukharin ឆ្នាំ​១៩២៧
ស្តាលីន បាន​ឲ្យ​គេ​យក​សាកសព​របស់​លេនីន ទៅ​តម្កល់ទុក​នៅក្នុង​ថ្នូរថ្មកែវ​ពណ៌ក្រហម នៅ​ខាងក្រៅ​កំផែង​ក្រឹមឡាំង ក្នុង​ទីលានក្រហម នៃ​ទីក្រុងមូស្គូ ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ថា "សារមន្ទីរ​លេនីន" ។ ចាប់តាំងពី​ពេលនោះ​មក មនុស្ស​រាប់លាន​នាក់​បាន​នាំគ្នា​ទៅ​ឈរ​បន្តគ្នា​យ៉ាង​ស្ងាត់ស្ងៀម​ទោះជា​ធាតុអាកាស​ក្ដៅ ឬ ត្រជាក់​យ៉ាងណាក្ដី ដើម្បី​ចូលរួម​មើល​សព​របស់​គាត់​។ 

ចាប់តាំងពី​ការរលំរលាយ​នៃ​សហភាព​សូវៀត ប្រជាជន​នៅ​សហភាព​សូវៀត​ក្ដី និង​នៅ​ប្រទេស​រណប​ក្ដី នៅ​ពាសពេញ​ពិភពលោក​នាំគ្នា​សម្រេច​ធ្វើ​រួចមកហើយ គឺ​នាំគ្នា​ផ្ដួលរំលំ​រូបសំណាក​ដែល​ធ្វើឡើង​ដើម្បី​ជា​គារគោរព​ដល់​រូប​គាត់ ដែល​ភាគច្រើន​នៅ​អឺរ៉ុបខាងកើត ប៉ុន្តែ​រូបសំណាក​របស់​គាត់​ជាច្រើន​ទៀត​នៅ​ប្រទេស​រុស្ស៊ី និង​អតីត​សាធារណរដ្ឋ​សង្គមនិយម​សូវៀត​នៅ​អាស៊ីកណ្ដាល មិន​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ទេ​។ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩១ ក្រោយពី​បិទបញ្ចប់​ការបោះឆ្នោត និង​ការតស៊ូ​នយោបាយ​រវាង​ពួក​កុម្មុយនិស្ត និង​ពួក​សេរីនិយម ទីក្រុងលេនីនក្រាត​ត្រូវ​បាន​ប្ដូរទៅជា សាំងពីទឺប៊ឺស ដែល​ជា​ឈ្មោះដើម​ប្រើ​នៅ​ជំនាន់​ស្ដេចត្សារ​វិញ​។ ប្រជាជន​នៃ​ក្រុងអ៊ូលីយ៉ាណូវស្ក ដែល​ជា​ស្រុកកំណើត​របស់​លេនីន បាន​ប្រឆាំង​រាល់​ការប៉ុនប៉ង​ទាំងឡាយ​ណា ដើម្បី​ប្ដូរ​ឈ្មោះ​ទីក្រុង​នេះ​ទៅជា ស៊ីមបៀរស្ក​វិញ​។ ប្រធានបទ​នៃ​ការបញ្ចុះ​សព​លេនីន បាន​ធ្វើឲ្យ​នឹកឃើញ​ព្រឹត្តិការណ៍ ដែល​កន្លងទៅ​ច្រើន​ឆ្នាំ​មកហើយ​នៅ​ប្រទេស​រុស្ស៊ី​។

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សហភាព​សូវៀត
វ្លាមឺទីង

រូបភាពតូច
Vlamertinge គឺជាភូមិមួយនៅក្នុងខេត្តប៊្លុងដ៍ខាងលិចរបស់បែលហ្ស៊ិកនិងជាទីក្រុងមួយនៃទីក្រុង Ypres ។ មជ្ឈមណ្ឌលភូមិ Vlamertinge ស្ថិតនៅកណ្តាលទីក្រុង Ypres តាមបណ្តោយផ្លូវជាតិលេខ N38 ទៅកាន់ទីក្រុង Poperinge ក្បែរនោះ។

ក្រៅពីមជ្ឈមណ្ឌលនៃទីក្រុង Ypres ខ្លួនវាផ្ទាល់គឺ Vlamertinge គឺជាទីក្រុងធំបំផុតនៃទីក្រុង Ypres ។ នៅភាគខាងលិចនៃ Vlamertinge តាមបណ្តោយផ្លូវទៅ Poperinge គឺជាភូមិរបស់ Brandhoek ។
វ្លាមឺទីង: ប្រវត្តិ

ប្រវត្តិ 
ទិន្នន័យដំបូងបង្អស់អំពីកាលបរិច្ឆេទ Vlamertinge ពីមជ្ឈឹមអាយុ។ នៅឆ្នាំ 857 វិហារតូចមួយត្រូវបានសាងសង់ឡើងនៅវីឡាមេងដេង។ នៅ 970 Ypres ត្រូវបានបំផ្លាញហើយវិហាររបស់ Vlamertinge ត្រូវបានដុតបំផ្លាញ។ ឯកសារចាស់បំផុតដែលត្រូវបានគេស្គាល់តាំងពីពេលនោះមកដែលមានឈ្មោះ Flambertenges គឺជាពាក្យស្លោកនៃឆ្នាំ 1066. Baldwin V, Count of Flanders, ប្រពន្ធរបស់គាត់ឈ្មោះ Adela និងកូនប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះ Baldwin នៅក្នុងកិច្ចការនេះបានប្រគល់ទំនិញទៅព្រះវិហារនិងជំពូក ) ពី Sint-Pieters ដោយ Lille ។ ទំនិញទាំងនេះត្រូវបានគេក្នុងចំណោមអ្នកដទៃទៀតមួយភាគដប់ដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅក្នុង Elverdinge និងមួយភាគដប់ដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅ Vlamertinge មួយ  - "In territorio Furnensi, in villa Elverzenges, decinam unam ; Flambertenges decinam similiter unam".
រូបភាពតូច
នៅក្នុង Ancien Régime Vlamertinge គឺជា "Heerlijkheid" របស់ Veurne Ambacht ដែលមាន 22 នាក់ហើយបានរងគ្រោះយ៉ាងច្រើនពីឡោមព័ទ្ធនៅក្បែរទីក្រុង Ypres ។
វ្លាមឺទីង: ភូមិសាស្ត្រ

ភូមិសាស្ត្រ 
រូបភាពតូច
Vlamertinge មានកម្ពស់ 17 ម៉ែត្រពីលើនីវ៉ូសមុទ្រ។ ទីក្រុងនេះក៏មានព្រំប្រទល់ជាប់នឹងទីក្រុង Ypres នៅភាគខាងកើត Voormezele នៅភាគអាគ្នេយ៍ Kemmel និង Dikkebus នៅភាគខាងត្បូង Reningelst នៅភាគនិរតី Poperinge នៅខាងលិច Elverdinge នៅភាគខាងជើងនិង Brielen នៅភាគឦសាន។
វ្លាមឺទីង: ការអភិវឌ្ឍប្រជាសាស្រ្ត

ការអភិវឌ្ឍប្រជាសាស្រ្ត 
រូបភាពតូច
ពីឆ្នាំ 1487 ដល់ឆ្នាំ 1697 យើងឃើញមានការធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំងនៃចំនួនប្រជាជននៃវីឡាមេនឌី។ ការពន្យល់ដែលអាចជឿទុកចិត្តបានបំផុតសម្រាប់រឿងនេះនឹងជាសង្រ្គាមអាយុកាលប្រាំបួនឆ្នាំនៅក្នុងខេត្តដប់ប្រាំពីរ។
វ្លាមឺទីង: ទេសភាព

ទេសភាព 
 វិហារ Saint Vedastus
 អតីតសាលាក្រុង Vlamertinge ពីឆ្នាំ 1922 ក្នុងរចនាប័ទ្មក្រុមហ៊ុន Renaissance neo -Flemish
 ប្រាសាទវល្ល័រធេងឬ Castle du Parc ត្រូវបានសាងសង់ឡើងនៅឆ្នាំ 1857-1858 តាមលំដាប់នៃ Viscount Pierre-Gustave du Parc បន្ទាប់ពីការរចនាដោយ Joseph Schadde ។
 នៅក្នុង Vlamertinge មានមួយចំនួននៃកងកម្លាំងយោធារបស់ចក្រភពអង់គ្លេសពីសង្រ្គាមលោកលើកទីមួយ:
 Brandhoek Military Cemetery
 Red Farm Military Cemetery
 Vlamertinghe Military Cemetery
 Vlamertinghe New Military Cemetery
 Railway Chateau Cemetery
 Divisional Cemetery
 Brandhoek New Military Cemetery
 Brand Corner New Military Cemetery No.3
 Hop Store Cemetery
ឝម្ភុវម៌្ម (ឝម្ភុបុរ)

វ្រះបាទឝម្ភុវម៌្ម (គ.ស ?-៧៥០) រជ្ជកាល (គ.ស ៧៣០-៧៥០) បើតាមពង្សាវតារចិនបានអះអាងថានៅសតវត្សទី៨ ចេនឡាត្រូវបែកទៅជាចេនឡាដីគោក និងចេនឡាទឹកលិច។ កំឡុងពេលនោះដែរ ព្រះអង្គបានកាន់កាប់មួយភាគធំនៃចេនឡាទឹកលិចរហូតដល់សតវត្សទី៨ ដែលពួកម៉ាឡេ និងជ្វាបានត្រួតត្រាលើក្សតបុរីរបស់ខ្មែរខ្លះរួចទៅហើយ។
ឝម្ភុវម៌្ម (ឝម្ភុបុរ): ពង្សាវលី

ពង្សាវលី
ព្រះអយ្យកា ន្ឫបតីន្ទ្រវម៌្មទី១
បិតាព្រះនាម បុឝ្ករាក្ឝ
ព្រះភាតាព្រះនាម រាជេន្ទ្រវម៌្មទី១
ឝិវកៃវល្យ: ប្រវត្តិទាក់ទងនឹងវិធីទេវរាជ

ប្រវត្តិទាក់ទងនឹងវិធីទេវរាជ
ព្រាហ្មណ៍​ព្រះ​គ្រូ​ហិរណ្យទាម បាន​បង្ហាត់បង្រៀន​សាស្ត្រ​ទាំងបួន​ក្នុង​គម្ពីរ​ព្រះឥសូរ (សាស្ត្រា​ទាំងបួនមាន ៖ វិន័យ សិក្ខានយោត្តរៈ សម្មោអៈ និង សិររិឆេ) ដល់ ព្រាហ្មណ៍​សិវកៃវល្យ ទីប្រឹក្សា​ជំនិត ព្រះមហាក្សត្រ ដើម្បី​ឲ្យ​ចេះចាំក្បួន​វិធី រៀបចំ​ធ្វើ​សក្ការៈបូជា គោរព​ទេវរាជ​។ ធម៌‌​ទាំងនេះ​ពួក​ព្រាហ្មណ៍​ត្រូវ​រៀន​សូត្រ សូត្រ​ស្វាធ្យាយ និង​ត្រូវ​រៀបចំ​ធ្វើ​ពិធី​ផ្សេងៗ ដើម្បី​កំចាត់​សត្រូវ ដើម្បី​ប្រកាស​តាំង​ខ្លួន​ជា​អ្នកជា​មាន​ឯករាជ​ភាព មាន​ឥស្សរភាព និង​បួងសួង​សុំ​ឲ្យ​មាន​នូវ​សេចក្ដី​ចំរុងចំរើន សំបូរសប្បាយ ដល់​ប្រជាជាតិ​។ គឺ​អាច​ជា​ទ្រឹស្ដី ជា​ក្បួន​តំរា​គម្ពីរ​សំរាប់ រៀបចំ​កសាង​នគរឲ្យ​មាន​ឯកភាព​ខ្លាំងពូកែ​ល្អ​។ ជា​គុណបំណាច់​ដល់ ព្រាហ្មណ៍សិវកៃវល្យ ព្រះមហាក្សត្រ បាន​សច្ចា​ប្រគល់​សិទ្ធិ​ផ្ដាច់មុខ​ដល់​គ្រួសារ​ព្រាហ្មណ៍​តពូជ ពី​ជំនាន់​មួយ​ទៅ​ជំនាន់​មួយ​ជាលំដាប់លំដោយ តាម​ត្រកូល​ខាង​ម្ដាយ ឲ្យ​មាន​ឋានៈជា​អ្នក​ទទួលបន្ទុករៀបចំ​ពិធី​បូជា ទេវរាជ​តទៅ​អនាគត​។ ដូច្នេះ​ហើយ បាន​ជា​យើង​ឃើញ​មាន ក្រុម​ព្រាហ្មណ៍​បាគូបុរោហិត​នៅ​ជិត​ជាប់​ព្រះមហាក្សត្រដើម្បីជា​សក្ខីភាព​នៃ​ការ​គោរព​ប្រពៃណី​។ តែ​ក្រុម​ព្រាហ្មណ៍​បុរោហិត ដែល​មាន​ពូជពង្ស​ចុះ​មក​ពី​ព្រាហ្មណ៍ សិវកៃវល្យ ប្រហែល​ជា​ផុតពូជ​ក្នុង​សម័យស្ដេច​ត្រសក់ផ្អែម ពីព្រោះ​ស្ដេច​អង្គ​នេះ​គ្មាន​បញ្ចក្សត្រ គ្មាន​ព្រះខ័នរាជ គ្មានអ្វី​ជា​សំគាល់​ជា​ស្ដេច​ពេញ​គ្រប់​លក្ខណៈ តាម​ច្បាប់​ក្រឹត្យក្រម វិន័យ​ខ្មែរ​ឡើយ (ពូជពង្ស វង្សត្រកូល ព្រាហ្មណ៍ សិវកៃវល្យ ប្រហែល​ជា​ត្រូវរលត់​ផុត​អស់​លែង​មាន​ក្នុង​សម័យ​ព្រឹត្តិការណ៍​តាត្រសក់ផ្អែម ដណ្ដើមរាជ្យ ដែល​បាន​កាប់សំលាប់បំផ្លាញ​អ្វី​ជា​ព្រហ្មញ្ញសាសនា​។ ដូច្នេះ​ហើយ ទើប​បាន​ជា​ស្ដេច​ត្រសក់​ផ្អែមបញ្ជា​ឲ្យ​បង្កើត​ក្រុម​ព្រាហ្មណ៍​បុរោហិត និង​បញ្ចក្សត្រ​សំរាប់​តំណាង​រាជបល្លង្ក)​។ ឯ​ពិធី​ធ្វើ​សក្ការៈបូជា ទេវរាជ​ត្រូវ​បាន​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​ជំនាន់​ក្រោយ គោរព​ប្រណិប័តណ៍​អនុវត្ត​ធ្វើ​តាម​រហូតមកដល់​សព្វថ្ងៃ​។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ព្រាហ្មណ៍​សិវកៃវល្យ បាន​ទទួល​ឋានៈ ជា​ព្រះរាជគ្រូ​របស់​ព្រះមហាក្សត្រ​។
ឝិវទត្ត (អរញ្ញប្រទេឝ)

ស្វាមិនសិវទត្ត (គ.ស ?-?) រជ្ជកាល (ប្រ.សតវត្សទី៧) ទ្រង់ជាបុត្រាទីពីរនៃព្រះបានឦសានវម៌្មទី១ ត្រូវបានវែកញែកក្នុងសិលាចារឹកដែលគេទើបរកឃើញថ្មីៗ (K. ១១៥០) មកពីអរញ្ញប្រទេឝ (នៅថៃ)។ សិលាចារឹកហៅព្រះសិវទត្តថាជា ស្វាមិននៃទីក្រុងជាច្រើន រួមមានជ្យេស្ថបុរ ឈ្មោះនៃបុរ(ក្សត្របុរី) នៅតំបន់អរញ្ញប្រទេឝ។ បុរផ្សេងៗទៀតនោះ សិវទត្តបានគ្រប់គ្រងមុនមកគ្រប់គ្រងនៅជ្យេស្ថបុរ រួមមានភវបុរ (សម្បូរណ៍ព្រៃគុហ៍) និងអាឍ្យបុរ (ក្ដីអង្គ នៅភាគខាងត្បូងកម្ពុជា)។ សិលាចារឹកទីពីរមកពីតំបន់អរញ្ញប្រទេឝ (K.៥០៦) បានចុះកាលបរិច្ឆេទត្រូវនឹងឆ្នាំ៦៣៧ និយាយថាឦស្វរកុមារ ដែលជាខ្ញុំរាជការរបស់ព្រះបាទឦសានវម៌្មទី១ បានក្លាយជា ស្វាមិននៃជ្យេស្ថបុរ។ កាលបរិច្ឆេទនៃសិលាចារឹកប្រហែលធ្លាក់ចូលមកក្នុងរជ្ជកាលដ៏ទន់ខ្សោយរបស់ព្រះបានភវវម៌្មទី២។ សម្រាប់យើង ព័ត៌មាននេះបានផ្ដល់នូវសាច់រឿងនៃគម្រូមណ្ឌលនេះ។ យើងឃើញមានការអនុវត្តអោយបុត្រមួយអង្គអាចគ្រប់គ្រងលើបុរជាបន្តបន្ទាប់ក្នុងនាមបិតារបស់ព្រះអង្គ ហើយយើងក៏ឃើញមានបរិវារម្នាក់ (ឦស្វរកុមារ បានហៅខ្លួនឯងថា ភ្ឫយ "អ្នកដែលចិញ្ចឹម រឺ ថែទាំ [ដោយឦសានវម៌្ម]") ក្រោកឡើងយ៉ាងឯករាជ្យនៅពេលឱកាសល្អបានមកដល់ យើងយល់ថាក៏មានអ្នក "កំពុងគ្រប់គ្រង" ក្សត្របុរីនានាក្នុងសម័យតែមួយនោះ នោះដែរ។
ឝិវសោម

ព្រាហ្មណ៍បណ្ឌិតឝិវសោម (រជ្ជកាលព្រះបាទឥន្ទ្រវម៌្មទី១) លោកបណ្ឌិត​នេះ​ជា​អ្នក​ចេះ​ចាំ​ស្ទាត់​នូវ​ក្បួន​ច្បាប់​ទាំង​ឡាយ​ខាង​ផ្នែក​អក្សរសាស្ត្រ និង​មន្ត​វិជ្ជា​​ផ្សេងៗ។ លោក​បាន​ចង​ក្រង​ជា​រឿង​រ៉ាវ​ និង​ក្បួន​ខ្នាត​ជា​ច្រើន​​មាន រឿង​មហាភារតយុទ្ធ ក្បួន​វេយ្យាករណ៍​ជាដើម។ លោក​បាន​ទទួល​ការ​ប្រោស​ប្រណី​ពី​សំណាក់​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​សម័យ​នោះ និង​ជា​រាជគ្រូ​ផ្ទាល់​នៃ ព្រះបាទ​ឥន្ទ្រវម៌្មទី១។ ស្នាដៃ​របស់​លោក​បាន​គង់​នៅ​នឹង​សិលាចារឹក ​ប្រាសាទ​កណ្ដាលដើមដែល​យើង​ស្រង់​បាន​សេចក្ដី​បន្តិច​ដូច​ខាង​ក្រោម៖

«…សូម្បី​​ បើ​លាក់​ខ្លួន​ពួន​អាត្មា​ក្នុង​ព្រៃ​ស្ងាត់​ក៏​ដោយ រាជ​សត្រូវ​ភ្លឺ​ស្វាង​ដោយ​ប្រទីប​ជ័យជំនះ​របស់​ព្រះអង្គ រត់​ចូល​មក​ជ្រក​ក្រោម​ព្រះ​បាទ ហាក់​ដូច​ជា​ខ្លាច​ក្រែង​ព្រះ​អង្គ​ចាប់​បាន​ជា​ថ្មី​ទៀត។…»

ពាក្យ​យ៉ាង​ខ្លី​ខាង​លើ​នេះ អ្នក​និពន្ធឝិវសោម សរសើរ​បារមី​ ព្រះ​បាទ​ឥន្ទ្រវម៌្ម​ទី១ ដែល​មាន​ឫទ្ធានុភាព​​នាំ​ឲ្យ​រាជ​សត្រូវ​នៅ​គ្រប់​ទិសទី​សុខ​ចិត្ត​នាំ​គ្នា​មក​ចុះ​ញ៉ម​ក្រោម​ព្រះ​ចេស្ដា​ព្រះ​អង្គ។តាម៉ាប់ យាយម៉ាប់

ព្រាហ្មណ៍វាមឝិវ ដែលជាចៅព្រាហ្មណ៍ សិវកៃវល្យ និងជាសិស្សព្រាហ្មណ៍ ឝិវសោម ដែលមានគោរម្យងារថា កម្រតេងឝិវាស្រមចាស្ស (កម្រតេងសិវាស្រមចាស់)។ ស្ដេចអញវាមឝិវ មានគោរម្យងារថា កម្រតេង ឝ្រិវាស្រមន៑ម្យង៑ (កម្រតេងសិវាស្រមក្មេង)។
ឝ៊ីនមីណោ

ឝ៊ីនមីណោ ( ) ធ្លាប់ជាមហេសីធំនៃព្រះបាទមិនហ្កោនទី១នៃអវៈចាប់ពីឆ្នាំ ១៤០០ ដល់ ១៤០៧។ ព្រះនាងត្រូវជាព្រះមាតានៃព្រះរាជបុត្រស្នងរាជ្យមិនយ៉ឺទ្ជ៏ហ្ស្វា ដែលជាមេទ័ពម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកមេទ័ពល្បីៗបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រភូមា និងក៏ជាព្រះមាតានៃព្រះបាទសីហសុនៃអវៈផងដែរ។ មីណោត្រូវជាបុត្រីនៃហ្សង៉ាំហ្ផា ជា ចៅហ្វា (មេកន្ទ្រាញ)នៃរដ្ឋម៉ូញីនរបស់ឝាន។ ព្រះនាងបានរៀបអភិសេកនឹងមិនហ្កោន បុត្រានៃព្រះបាទស្វេស៊កឺនៃអវៈ នៅពេលដែលអវៈ និងម៉ូញីនស្ថិតនៅក្នុងសម័យកាលមួយដ៏កំរនឹងមាន ដែលរដ្ឋទាំងពីរមានទំនាក់ទំនងល្អនឹងគ្នាក្នុងឆ្នាំ១៣៨៩។ Hmannan (Hmannan Vol. 1 2003: 424) only says she was married to Min Swe in (751 ME = 28 March 1389 to 28 March 1390). But it likely took place in early 751 ME (in 1389) since the following entry in the chronicle is on the dry-season campaign of 1389–90. ចាប់ពីឆ្នាំ១៣៩១ ដល់ ១៣៩៥ ព្រះនាងបានផ្ដល់ព្រះជន្មដល់ព្រះរាជបុត្រាពីរអង្គ មិនយ៉ឺទ្ជ៏ហ្ស្វា និង សីហសុ ហើយនិងបុត្រីមួយអង្គ ចៅផ្យ៉េចន្ទនៅព្យីនស៊ី ដែលត្រូវជាសក្ដិភូមិរបស់មិនហ្កោន។ 

មីណោបានក្លាយជាព្រះម្ចាស់ក្សត្រីនៃអវៈ នៅថ្ងៃ ២៥ វិច្ឆិកា ១៤០០ នៅពេលមិនហ្កោនបានឡើងសោយរាជ្យនៅអវៈ។ អវៈនៅពេលនោះកំពុងធ្វើសង្គ្រាមតទល់នឹងនគរហង្សាវត្តីនៅភាគខាងត្បូង។ នៅខែមេសា ១៤០៧(Hmannan Vol. 1 2003: 477): Kason 769 ME = 8 April 1407 to 7 May 1407 មិនហ្កោនបានលុកលុយចូលទៅប្រទេសហង្សាវត្តី ហើយបានទៅដល់ជាយក្រុងបារគូ។ ដូចទំលាប់រាល់ដងក្នុងថ្ងៃនោះ ព្រះនាងបានយាងទៅជាមួយព្រះបាទមិនហ្កោនកំឡុងបេសនកម្មយោធារបស់ទ្រង់។ បីខែក្រោយមក រ.ខែកក្កដា ១៤០៧ កងទ័ពហង្សាវត្តីបានវាយបក និងលឺថាបានបង្ក្រាបកងទ័ពអវៈទៀតផង។ ក្នុងដំណើរនៃការដកទ័ពថយក្នុងភាពចលាចល ព្រះមីណោត្រូវបានចាប់ព្រះកាយបានដោយកងទ័ពហង្សាវត្តី។ ព្រះបាទរាជាធិរាជនៃហង្សាវត្តីបានតែងតាំងព្រះនាងជាព្រះមហេសីរបស់ទ្រង់។ នៅខាងក្នុងដំណាក់ស្រីស្នំរបស់រាជាធិរាជគឺមានព្រះរាជបុត្រីរបស់ព្រះនាងចៅផ្យ៉េចន្ទ ដែលត្រូវបានចាប់ព្រះកាយបាននៅរក្ខៈ ដោយកងទ័ពហង្សាវត្តី និងក៏ត្រូវបានតែងតាំងជាព្រះមហេសីនៃព្រះរាជាធិរាជផងដែរ។Harvey 1925: 85–95

ចំណែកមិនយ៉ឺទ្ជ៏ហ្ស្វាមិនបានអត់អោនឱ្យព្រះបាទរាជាធិរាជចំពោះការរៀបចំឱ្យព្រះមាតានិងព្រះភគិនីរបស់ព្រះអង្គគង់នៅក្នុងព្រះរាជដំណាក់ស្រីស្នំឡើយ។ ទ្រង់បានប្ដេជ្ញាបង្ក្រាបរាជាធិរាជឱ្យបានក្នុងសង្គ្រាម ហើយស្ទើរតែបង្ក្រាបបានទៅហើយ ក៏ប៉ុន្តែព្រះអង្គនៅតែមិនអាចរំដោះព្រះមាតា និង ព្រះភគិនីរបស់ព្រះអង្គបានឡើយ រហូតដល់ព្រះអង្គបានចូលទិវង្គតដោយសារតែរបួសក្នុងសមរភូមិនៅខែមីនា ១៤១៧។