ភពសុក្រ: លក្ខណៈរូបវន្ត

លក្ខណៈរូបវន្ត 
ការប្រៀបធៀបទំហំរបស់ Venus (ដោយប្រើពណ៌មិនពិត រូបភាពរ៉ាដាផ្អែកលើផ្ទៃ) និង ផែនដី
Venus គឺជាភពមួយក្នុងចំណោម ភពផែនដីទាំងបួន នៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ដែលមានន័យថាវាជារូបកាយថ្មដូចផែនដី។ វាស្រដៀងទៅនឹងផែនដីក្នុងទំហំ និងម៉ាស់ ហើយជារឿយៗត្រូវបានពិពណ៌នាថាជា "ប្អូនស្រី" ឬ "កូនភ្លោះ" របស់ផែនដី។  អង្កត់ផ្ចិតនៃភពសុក្រគឺ 12,103.6 គីឡូម៉ែត្រ (7,520.8 ម៉ាយ)—តិចជាងផែនដីត្រឹមតែ 638.4 គីឡូម៉ែត្រ (396.7 ម៉ាយ) ហើយម៉ាស់របស់វាគឺ 81.5% នៃផែនដី។ លក្ខខណ្ឌនៅលើផ្ទៃ Venusian មានភាពខុសប្លែកគ្នាយ៉ាងខ្លាំងពីបរិយាកាសនៅលើផែនដី ដោយសារតែ បរិយាកាស ក្រាស់របស់វា មាន 96.5% កាបូនឌីអុកស៊ីត ហើយភាគច្រើននៃ 3.5% ដែលនៅសល់គឺជា អាសូត ។  សម្ពាធលើផ្ទៃគឺ 9.3 megapascals (93 bar) និងសីតុណ្ហភាពផ្ទៃជាមធ្យមគឺ 737 K (464 °C; 867 °F) ខាងលើ ចំណុចសំខាន់ៗ ។នៃធាតុផ្សំសំខាន់ៗទាំងពីរ និងធ្វើឱ្យបរិយាកាសលើផ្ទៃក្លាយជា វត្ថុរាវ supercritical ។
រូបភាពពន្លឺនៃភពសុក្រ។ វាស្ទើរតែគ្មានលក្ខណៈពិសេស និងគ្មានពណ៌គ្របដណ្តប់ដោយគម្របពពកក្រាស់ ភ្លឺខ្លាំង មើលឃើញច្បាស់។ (រូបភាពថតដោយ MESSENGER)

 បរិយាកាសនិងអាកាសធាតុ 
រចនាសម្ព័ន្ធពពកនៅក្នុង បរិយាកាស Venusian ក្នុងឆ្នាំ 2016 ត្រូវបានបង្ហាញដោយការសង្កេតនៅក្នុង ក្រុមតន្រ្តី ultraviolet ពីរ ដោយ Akatsuki

អត្ថបទដើមចម្បង៖ បរិយាកាសនៃភពសុក្រ

ភពសុក្រមាន បរិយាកាស ក្រាស់បំផុតដែលផ្សំឡើងដោយ កាបូនឌីអុកស៊ីត 96.5% អាសូត 3.5% - ទាំងពីរមានជា វត្ថុរាវលើសលប់ នៅលើផ្ទៃភព - និងដាននៃឧស្ម័នផ្សេងទៀតរួមទាំង ស្ពាន់ធ័រឌីអុកស៊ីត ។  ម៉ាសនៃបរិយាកាសរបស់វាគឺ 92 ដងនៃផ្ទៃផែនដី ចំណែកឯសម្ពាធលើផ្ទៃរបស់វាគឺប្រហែល 93 ដងនៃសម្ពាធរបស់ផែនដី — សម្ពាធស្មើនឹងវានៅជម្រៅជិត 1 គីឡូម៉ែត្រ ( 5 ⁄ 8  mi) នៅក្រោមមហាសមុទ្ររបស់ផែនដី។ . ដង់ស៊ីតេនៅលើផ្ទៃគឺ 65 គីឡូក្រាម / ម 3 , 6.5% នៃទឹកឬ 50 ដងក្រាស់ដូចបរិយាកាសផែនដីនៅ 293 K (20 ° C; 68 ° F) នៅកម្រិតទឹកសមុទ្រ។ CO 2 _បរិយាកាសសម្បូរបែបបង្កើតឥទ្ធិពល ផ្ទះកញ្ចក់ ខ្លាំងបំផុត នៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ បង្កើតឱ្យមានសីតុណ្ហភាពផ្ទៃយ៉ាងហោចណាស់ 735 K (462 °C; 864 ° F) ។  នេះធ្វើឱ្យផ្ទៃ Venusian ក្តៅជាង ភព Mercury ដែលមានសីតុណ្ហភាពផ្ទៃអប្បបរមា 53 K (−220 °C; −364 °F) និងសីតុណ្ហភាពផ្ទៃអតិបរមា 700 K (427 °C; 801) °F),  ទោះបីជាភពសុក្រមានចម្ងាយជិតពីរដងនៃបារតពីព្រះអាទិត្យ ហើយដូច្នេះទទួលបាន ត្រឹមតែ 25% នៃកាំរស្មីព្រះអាទិត្យរបស់ Mercury ប៉ុណ្ណោះ ។ ដោយសារតែ ឥទ្ធិពលផ្ទះកញ្ចក់ដែល នៅឆ្ងាយរបស់វា ភព Venus ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណដោយអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រដូចជា Carl Sagan ថាជាការព្រមាន និងវត្ថុស្រាវជ្រាវដែលភ្ជាប់ទៅនឹងការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ នៅលើផែនដី។ 
សីតុណ្ហភាព Venusប្រភេទសីតុណ្ហភាពសីតុណ្ហភាពផ្ទៃអតិបរមា900°F (482°C)សីតុណ្ហភាពផ្ទៃធម្មតា។847°F (453°C)សីតុណ្ហភាពផ្ទៃអប្បបរមា820°F (438°C)
បរិយាកាសរបស់ Venus គឺសម្បូរទៅដោយឧស្ម័នដ៏ថ្លៃថ្នូបំផុត បើប្រៀបធៀបទៅនឹងផែនដី។  ភាពសម្បូរបែបនេះបង្ហាញពីភាពខុសគ្នាដំបូងពីផែនដីក្នុងការវិវត្តន៍។ ផលប៉ះពាល់នៃ ផ្កាយដុះកន្ទុយ ធំខុសពីធម្មតា  ឬការបង្កើន បរិយាកាសបឋម ដ៏ធំជាង ពី nebula ព្រះអាទិត្យ  ត្រូវបានស្នើឡើងដើម្បីពន្យល់ពីភាពសំបូរបែប។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បរិយាកាសក៏ត្រូវបានបំផ្លាញចោលនូវសារធាតុ argon វិទ្យុសកម្ម ដែលជាប្រូកស៊ីសម្រាប់ degassing mantle ដែលបង្ហាញពីការបិទដំបូងនៃ magmatism ។ 

ការសិក្សាបានណែនាំថា រាប់ពាន់លានឆ្នាំមុន បរិយាកាសរបស់ Venus អាចមានលក្ខណៈដូចបរិយាកាសជុំវិញផែនដីដំបូង ហើយប្រហែលជាមានបរិមាណទឹករាវច្រើននៅលើផ្ទៃ។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលពី 600 លានទៅជាច្រើនពាន់លានឆ្នាំ  ការបង្ខំព្រះអាទិត្យ ពីការកើនឡើងពន្លឺនៃព្រះអាទិត្យបណ្តាលឱ្យមានការហួតនៃទឹកដើម។ ឥទ្ធិពលផ្ទះកញ្ចក់ដែលនៅឆ្ងាយត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅពេលដែលកម្រិតដ៏សំខាន់នៃឧស្ម័នផ្ទះកញ្ចក់ (រួមទាំងទឹក) ត្រូវបានបន្ថែមទៅក្នុងបរិយាកាសរបស់វា។ ទោះបីជាលក្ខខណ្ឌផ្ទៃនៅលើ Venus លែងមានភាពរាក់ទាក់ចំពោះជីវិតដូចផែនដី ដែលអាចកើតមានមុនព្រឹត្តិការណ៍នេះក៏ដោយ ក៏មានការរំពឹងទុកអំពីលទ្ធភាពដែលថាជីវិតមាននៅក្នុងស្រទាប់ពពកខាងលើនៃ Venus ដែលមានចម្ងាយ 50 គីឡូម៉ែត្រ (30 mi) ឡើងពីភពផែនដី។ ផ្ទៃដែលសីតុណ្ហភាពមានចន្លោះពី 303 ទៅ 353 K (30 និង 80 ° C; 86 និង 176 ° F) ប៉ុន្តែបរិស្ថានមានជាតិអាស៊ីត។  ការរកឃើញ putative នៃ បន្ទាត់ ស្រូបយក phosphine នៅក្នុងបរិយាកាសរបស់ Venus ដោយមិនស្គាល់ផ្លូវសម្រាប់ការផលិត abiotic នាំឱ្យមានការរំពឹងទុកនៅក្នុងខែកញ្ញា 2020 ថាអាចមានជីវិតបន្តមានវត្តមាននៅក្នុងបរិយាកាសនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។ ការស្រាវជ្រាវក្រោយមកបានសន្មតថាសញ្ញា spectroscopic ដែលត្រូវបានបកស្រាយថាជា phosphine ទៅ sulfur dioxide ,  ឬបានរកឃើញថាតាមពិតមិនមានបន្ទាត់ស្រូបយកទេ។ 

និចលភាពកម្ដៅ និងការផ្ទេរកំដៅដោយខ្យល់ក្នុងបរិយាកាសទាប មានន័យថា សីតុណ្ហភាពនៃផ្ទៃរបស់ Venus មិនប្រែប្រួលខ្លាំងរវាងអឌ្ឍគោលទាំងពីររបស់ភពផែនដី គឺអ្នកដែលប្រឈមមុខ និងមិនប្រឈមមុខនឹងព្រះអាទិត្យ ទោះបីជា Venus មានការបង្វិលយឺតខ្លាំងក៏ដោយ។ ខ្យល់នៅលើផ្ទៃគឺយឺតដោយផ្លាស់ទីក្នុងល្បឿនពីរបីគីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង ប៉ុន្តែដោយសារតែដង់ស៊ីតេខ្ពស់នៃបរិយាកាសនៅលើផ្ទៃ ពួកវាបញ្ចេញកម្លាំងយ៉ាងច្រើនប្រឆាំងនឹងការរាំងស្ទះ ហើយដឹកជញ្ជូនធូលី និងថ្មតូចៗឆ្លងកាត់ផ្ទៃ។ នេះ​តែ​ឯង​នឹង​ធ្វើ​ឱ្យ​មាន​ការ​លំបាក​សម្រាប់​មនុស្ស​ក្នុង​ការ​ដើរ​កាត់ ទោះ​ជា​គ្មាន​កម្ដៅ សម្ពាធ និង​ការ​ខ្វះ​អុកស៊ីហ្សែន​ក៏​ដោយ។ 

នៅពីលើស្រទាប់ CO 2 ក្រាស់មានពពកក្រាស់ ដែលភាគច្រើនមាន អាស៊ីតស៊ុលហ្វួរីក ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ ស្ពាន់ធ័រឌីអុកស៊ីត និងទឹកតាមរយៈប្រតិកម្មគីមីដែលបណ្តាលឱ្យអាស៊ីតស៊ុលហ្វួរីត hydrate ។ លើសពីនេះទៀតបរិយាកាសមានប្រហែល 1% នៃ ក្លរួ ferric ។  ធាតុផ្សំដែលអាចកើតមានផ្សេងទៀតនៃភាគល្អិតពពកគឺ ferric sulfate , aluminium chloride និង phosphoric anhydride ។ ពពកនៅកម្រិតផ្សេងៗគ្នាមានសមាសភាពផ្សេងគ្នា និងការចែកចាយទំហំភាគល្អិត។ ពពកទាំងនេះឆ្លុះបញ្ចាំង និងខ្ចាត់ខ្ចាយប្រហែល 90% នៃពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលធ្លាក់មកលើពួកវាត្រឡប់ទៅក្នុងលំហ និងការពារការសង្កេតដោយមើលឃើញនៃផ្ទៃរបស់ Venus ។ គម្របពពកអចិន្ត្រៃយ៍មានន័យថា ទោះបីភពសុក្រនៅជិតផែនដីទៅព្រះអាទិត្យក៏ដោយ វាទទួលបានពន្លឺព្រះអាទិត្យតិចជាងនៅលើដី។ ខ្យល់ខ្លាំង ៣០០ គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង (១៨៥ ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង) នៅលើកំពូលពពកវិលជុំវិញភពសុក្ររៀងរាល់ ៤ ទៅ ៥ ថ្ងៃនៃផែនដី។  ខ្យល់នៅលើភពសុក្រផ្លាស់ទីក្នុងល្បឿនរហូតដល់ 60 ដងនៃល្បឿនបង្វិលរបស់វា ចំណែកឯខ្យល់លឿនបំផុតរបស់ផែនដីមានល្បឿនបង្វិលត្រឹមតែ 10-20% ប៉ុណ្ណោះ។ 

ផ្ទៃនៃ Venus មានប្រសិទ្ធិភាព isothermal ; វារក្សាសីតុណ្ហភាពថេរមិនត្រឹមតែរវាងអឌ្ឍគោលពីរប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែនៅចន្លោះអេក្វាទ័រ និងប៉ូល។  ទំនោរ អ័ក្ស នាទីរបស់ Venus — តិចជាង 3° បើធៀបនឹង 23° នៅលើផែនដី—ក៏កាត់បន្ថយការប្រែប្រួលសីតុណ្ហភាពតាមរដូវកាលផងដែរ។  កម្ពស់គឺជាកត្តាមួយក្នុងចំណោមកត្តាមួយចំនួនដែលប៉ះពាល់ដល់សីតុណ្ហភាព Venusian ។ ចំណុចខ្ពស់បំផុតនៅលើភពសុក្រ Maxwell Montes គឺជាចំណុចត្រជាក់បំផុតនៅលើភពសុក្រ ដែលមានសីតុណ្ហភាពប្រហែល 655 K (380 °C; 715 °F) និងសម្ពាធបរិយាកាសប្រហែល 4.5 MPa (45 bar) ។  ក្នុងឆ្នាំ 1995 យានអវកាស Magellan បានរូបភាព កសារធាតុដែលឆ្លុះបញ្ចាំងខ្ពស់ នៅលើកំពូលភ្នំខ្ពស់បំផុត ដែលមានលក្ខណៈស្រដៀងនឹងព្រិលនៅលើដី។ សារធាតុនេះទំនងជាត្រូវបានបង្កើតឡើងពីដំណើរការស្រដៀងទៅនឹងព្រិល ទោះបីជានៅសីតុណ្ហភាពខ្ពស់ជាងឆ្ងាយក៏ដោយ។ ងាយនឹងបង្កជាហេតុដល់ការកកិតលើផ្ទៃ ហើយវាកើនឡើងក្នុងទម្រង់ជាឧស្ម័នទៅកម្ពស់ខ្ពស់ ដែលជាកន្លែងដែលវាត្រជាក់ជាង និងអាចធ្លាក់ភ្លៀង។ អត្តសញ្ញាណ​នៃ​សារធាតុ​នេះ​មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​ដឹង​ច្បាស់​ទេ ប៉ុន្តែ​ការ​ប៉ាន់ស្មាន​មាន​ចាប់ពី​សារធាតុ tellurium ដល់​សារធាតុ sulfide ( galena )។ 

ទោះបីជា Venus មិនមានរដូវកាលបែបនេះក៏ដោយ ក៏នៅក្នុងឆ្នាំ 2019 ក្រុមតារាវិទូបានកំណត់ការប្រែប្រួលនៃវដ្តនៃការស្រូបពន្លឺព្រះអាទិត្យដោយបរិយាកាស ដែលអាចបណ្តាលមកពីភាពស្រអាប់ និងស្រូបយកភាគល្អិតដែលផ្អាកនៅក្នុងពពកខាងលើ។ ការបំរែបំរួលនេះបណ្តាលឱ្យមានការសង្កេតការផ្លាស់ប្តូរល្បឿននៃខ្យល់តាមតំបន់របស់ Venus ហើយហាក់ដូចជាកើនឡើង និងធ្លាក់ចុះតាមពេលវេលាជាមួយនឹង វដ្តនៃព្រះអាទិត្យ រយៈពេល 11 ឆ្នាំរបស់ព្រះអាទិត្យ ។ 

អត្ថិភាពនៃផ្លេកបន្ទោរនៅក្នុងបរិយាកាសនៃភពសុក្រគឺមានភាពចម្រូងចម្រាស  ចាប់តាំងពីការផ្ទុះដែលសង្ស័យដំបូងត្រូវបានរកឃើញដោយ ការស៊ើបអង្កេត Venera សូវៀត ។  ក្នុងឆ្នាំ 2006-07 Venus Express បានរកឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវ រលករបៀប whistler ដែលជាហត្ថលេខានៃរន្ទះ។ រូបរាង មិនទៀងទាត់ របស់ពួកគេ បង្ហាញពីគំរូដែលទាក់ទងនឹងសកម្មភាពអាកាសធាតុ។ យោងតាមការវាស់វែងទាំងនេះ អត្រាផ្លេកបន្ទោរគឺយ៉ាងហោចណាស់ពាក់កណ្តាលនៅលើផែនដី  ប៉ុន្តែឧបករណ៍ផ្សេងទៀតមិនបានរកឃើញរន្ទះទាល់តែសោះ។  ប្រភពដើមនៃផ្លេកបន្ទោរណាមួយនៅតែមិនច្បាស់លាស់ ប៉ុន្តែអាចមកពីពពក ឬភ្នំភ្លើង។

ក្នុងឆ្នាំ 2007 Venus Express បានរកឃើញថាមាន ខ្យល់អាកាស ពីរដ៏ធំ នៅប៉ូលខាងត្បូង។  Venus Express ក៏បានរកឃើញក្នុងឆ្នាំ 2011 ថា ស្រទាប់ អូហ្សូន មានខ្ពស់នៅក្នុងបរិយាកាសនៃ Venus ។  នៅថ្ងៃទី 29 ខែមករា ឆ្នាំ 2013 អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រ ESA បានរាយការណ៍ថា ionosphere នៃ Venus ហូរចេញទៅខាងក្រៅក្នុងលក្ខណៈស្រដៀងទៅនឹង "កន្ទុយអ៊ីយ៉ុងដែលមើលឃើញហូរចេញពី ផ្កាយដុះកន្ទុយ នៅក្រោមលក្ខខណ្ឌស្រដៀងគ្នា" ។ 

នៅខែធ្នូ ឆ្នាំ 2015 និងក្នុងកម្រិតតិចជាងនៅក្នុងខែមេសា និងឧសភា 2016 អ្នកស្រាវជ្រាវដែលធ្វើការលើ បេសកកម្ម Akatsuki របស់ប្រទេសជប៉ុន បានសង្កេតឃើញរាងធ្នូនៅក្នុងបរិយាកាសនៃភព Venus ។ នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ជា​ភស្ដុតាង​ផ្ទាល់​នៃ​អត្ថិភាព​នៃ ​រលក​ទំនាញ ​ស្ថានី​ធំ​បំផុត ​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​ព្រះអាទិត្យ។ 

សមាសភាពបរិយាកាស

វិសាលគមស្រូបនៃល្បាយឧស្ម័នសាមញ្ញដែលត្រូវគ្នាទៅនឹង បរិយាកាសរបស់ផែនដី

សមាសភាពនៃ បរិយាកាសនៃ Venus ផ្អែកលើ ទិន្នន័យ HITRAN  ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយប្រើ HITRAN នៅលើប្រព័ន្ធបណ្តាញ។ 

ពណ៌បៃតង - ចំហាយទឹក ពណ៌ក្រហម - កាបូនឌីអុកស៊ីត WN - លេខ រលក (ពណ៌ផ្សេងទៀតមានអត្ថន័យខុសៗគ្នា ប្រវែង រលកខ្លី ជាង នៅខាងស្តាំ វែងជាងនៅខាងឆ្វេង)។

 ភូមិសាស្ត្រ 
អត្ថបទសំខាន់ៗ៖ ផែនទីនៃភពសុក្រ និង ភូគព្ភសាស្ត្រនៃភពសុក្រ

ផ្ទៃ Venusian គឺជាប្រធានបទនៃការរំពឹងទុករហូតដល់អាថ៌កំបាំងមួយចំនួនរបស់វាត្រូវបានបង្ហាញដោយ វិទ្យាសាស្ត្រភព នៅសតវត្សទី 20 ។ Venera landers ក្នុងឆ្នាំ 1975 និង 1982 បានត្រលប់មកវិញនូវរូបភាពនៃផ្ទៃដែលគ្របដណ្តប់ដោយដីល្បាប់ និងថ្មជ្រុង។  ផ្ទៃត្រូវបានគូសផែនទីយ៉ាងលម្អិតដោយ Magellan ក្នុងឆ្នាំ 1990-91 ។ ដីបង្ហាញភស្តុតាងនៃ ភ្នំភ្លើង យ៉ាងទូលំទូលាយ ហើយ ស្ពាន់ធ័រ នៅក្នុងបរិយាកាសអាចបង្ហាញថាមានការផ្ទុះនាពេលថ្មីៗនេះ។ 

ប្រហែល 80% នៃផ្ទៃ Venusian ត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយវាលទំនាបភ្នំភ្លើងរលោង ដែលមានផ្ទៃទំនាប 70% ជាមួយនឹងជ្រីវជ្រួញ និង 10% រលោង ឬ lobate plains ។  "ទ្វីប" ខ្ពង់រាប ពីរ បង្កើតបានជាផ្ទៃដែលនៅសល់របស់វា ដែលមួយស្ថិតនៅអឌ្ឍគោលខាងជើងរបស់ភពផែនដី និងមួយទៀតស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងនៃអេក្វាទ័រ។ ទ្វីបខាងជើងត្រូវបានគេហៅថា Ishtar Terra បន្ទាប់ពី Ishtar ដែលជា ទេពធីតានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ បាប៊ីឡូន ហើយមានទំហំប៉ុនអូស្ត្រាលី។ Maxwell Montes ដែលជាភ្នំខ្ពស់បំផុតនៅលើ Venus ស្ថិតនៅលើ Ishtar Terra ។ កំពូលរបស់វាគឺ 11 គីឡូម៉ែត្រ (7 ម៉ាយ) ពីលើកំពស់មធ្យមនៃផ្ទៃ Venusian ។  ទ្វីបខាងត្បូងត្រូវបានគេហៅថា Aphrodite Terra បន្ទាប់ពីទេពធីតានៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ ក្រិក ហើយជាតំបន់ខ្ពង់រាបធំជាងពីរ ដែលមានទំហំប៉ុនអាមេរិកខាងត្បូង។ បណ្តាញនៃការបាក់ឆ្អឹង និងកំហុសគ្របដណ្តប់ភាគច្រើននៃតំបន់នេះ។ 

អវត្ដមាននៃភ័ស្តុតាងនៃ លំហូរក ម្អែភ្នំភ្លើងដែល អមជាមួយ calderas ណាមួយដែលអាចមើលឃើញ នៅតែជាអាថ៌កំបាំង។ ភពផែនដីមាន រណ្តៅប៉ះពាល់ តិចតួច ដែលបង្ហាញថាផ្ទៃខាងលើនៅក្មេងនៅអាយុ 300-600  លានឆ្នាំ។  ភពសុក្រមានលក្ខណៈពិសេសផ្ទៃខាងក្រៅមួយចំនួន បន្ថែមពីលើរណ្ដៅភ្នំភ្លើង ភ្នំ និងជ្រលងភ្នំដែលត្រូវបានរកឃើញជាទូទៅនៅលើភពថ្ម។ ក្នុងចំនោមទាំងនេះគឺជាលក្ខណៈភ្នំភ្លើងដែលមានរាងសំប៉ែតដែលហៅថា " ហ្វារ៉ា " ដែលមើលទៅដូចជានំផេនខេនហើយមានទំហំពី 20 ទៅ 50 គីឡូម៉ែត្រ (12 ទៅ 31 ម៉ាយ) និងពី 100 ទៅ 1,000 ម៉ែត្រ (330 ទៅ 3,280 ហ្វីត) ខ្ពស់; ប្រព័ន្ធប្រេះស្រាំដូចផ្កាយដែលហៅថា "novae"; លក្ខណៈពិសេសជាមួយនឹងការបាក់ឆ្អឹងទាំងរ៉ាឌីកាល់ និងផ្ចិតស្រដៀងនឹងបណ្តាញពីងពាង ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថា "arachnoids "; និង "coronae" រាងជារង្វង់មូលនៃការបាក់ឆ្អឹងជួនកាលហ៊ុំព័ទ្ធដោយការធ្លាក់ទឹកចិត្ត។ លក្ខណៈទាំងនេះគឺជាភ្នំភ្លើងដែលមានប្រភពដើម។ 

លក្ខណៈពិសេសផ្ទៃ Venusian ភាគច្រើន ត្រូវបានដាក់ឈ្មោះតាមស្ត្រីប្រវត្តិសាស្ត្រ និងទេវកថា។  ករណីលើកលែងគឺ Maxwell Montes ដែលដាក់ឈ្មោះតាម James Clerk Maxwell និងតំបន់ខ្ពង់រាប Alpha Regio , Beta Regio និង Ovda Regio ។ លក្ខណៈពិសេសបីចុងក្រោយត្រូវបានដាក់ឈ្មោះមុនពេលប្រព័ន្ធបច្ចុប្បន្នត្រូវបានអនុម័តដោយ សហភាពតារាសាស្ត្រអន្តរជាតិ ដែលជាតួដែលគ្រប់គ្រងលើ នាមនាមរបស់ភព ។ 

រយៈបណ្តោយនៃលក្ខណៈរូបវន្តនៅលើភពសុក្រត្រូវបានបញ្ជាក់ទាក់ទងទៅនឹង meridian សំខាន់ របស់វា ។ មេរីឌាន​បឋម​ដើម​បាន​ឆ្លង​កាត់​ចំណុច​ភ្លឺ​របស់​រ៉ាដា​នៅ​ចំ​កណ្តាល​នៃ​រាង​ពង​ក្រពើ Eve ដែល​មាន​ទីតាំង​នៅ​ភាគ​ខាង​ត្បូង​នៃ Alpha Regio។  បន្ទាប់ពីបេសកកម្ម Venera ត្រូវបានបញ្ចប់, meridian បឋមត្រូវបានកំណត់ឡើងវិញដើម្បីឆ្លងកាត់កំពូលកណ្តាលនៅក្នុង រណ្ដៅ Ariadne នៅលើ Sedna Planitia ។ 

ផ្ទៃដី Tessera ចំណាស់ជាងគេបំផុត មានកម្រិតបញ្ចេញកំដៅទាបជាងតំបន់ទំនាប Basaltic ជុំវិញដែលវាស់វែងដោយ Venus Express និង Magellan ដែលបង្ហាញពីភាពខុសគ្នា អាចជាការ ប្រមូល ផ្តុំ រ៉ែច្រើនជាង។  យន្តការដើម្បីបង្កើតបរិមាណដ៏ច្រើននៃសំបក felsic ជាធម្មតាតម្រូវឱ្យមានវត្តមានរបស់មហាសមុទ្រទឹក និង tectonics ចាន ដែលបញ្ជាក់ថាលក្ខខណ្ឌដែលអាចរស់នៅបានមាននៅដើមភពសុក្រ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយធម្មជាតិនៃដី Tessera គឺនៅឆ្ងាយពីភាពជាក់លាក់។ 

 ភ្នំភ្លើង 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ ភ្នំភ្លើងនៃភពសុក្រ
ផែនទីរ៉ាដាពណ៌មិនពិតរបស់ Maat Mons
ភាគច្រើននៃផ្ទៃ Venusian ហាក់ដូចជាត្រូវបានរាងដោយសកម្មភាពភ្នំភ្លើង។ Venus មានភ្នំភ្លើងច្រើនដងដូចផែនដី ហើយវាមានភ្នំភ្លើងធំចំនួន 167 ដែលមានចម្ងាយជាង 100 គីឡូម៉ែត្រ (60 mi) ឆ្លងកាត់។ ភ្នំភ្លើងតែមួយគត់នៃទំហំនេះនៅលើផែនដីគឺ កោះធំ នៃហាវ៉ៃ។  នេះមិនមែនដោយសារតែ Venus មានសកម្មភាពភ្នំភ្លើងច្រើនជាងផែនដីនោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែសំបករបស់វាចាស់ជាង ហើយមិនទទួលរងនូវ ដំណើរការ សំណឹក ដូចគ្នា ។ សំបកមហាសមុទ្រ របស់ ផែនដី ត្រូវបានបន្តកែច្នៃឡើងវិញដោយ ការបំប្លែង នៅព្រំដែននៃ បន្ទះប្លា កែ ត ហើយមានអាយុជាមធ្យមប្រហែលមួយរយលានឆ្នាំ  ចំណែកឯផ្ទៃ Venusian ត្រូវបានគេប៉ាន់ស្មានថាមាន 300-600 រាប់លានឆ្នាំ។ 

ភស្តុតាងជាច្រើនចង្អុលបង្ហាញពី សកម្មភាព ភ្នំភ្លើង ដែលកំពុងបន្ត នៅលើភពសុក្រ។ ការប្រមូលផ្តុំ ស្ពាន់ធ័រឌីអុកស៊ីត នៅក្នុងបរិយាកាសបានធ្លាក់ចុះដោយកត្តា 10 ចន្លោះឆ្នាំ 1978 និង 1986 លោតនៅឆ្នាំ 2006 ហើយម្តងទៀតបានធ្លាក់ចុះ 10 ដង។  នេះអាចមានន័យថាកម្រិតត្រូវបានបង្កើនជាច្រើនដងដោយការផ្ទុះភ្នំភ្លើងធំ។  វាត្រូវបានគេណែនាំផងដែរថា ផ្លេកបន្ទោរ Venusian (បានពិភាក្សាខាងក្រោម) អាចមានប្រភពចេញពីសកម្មភាពភ្នំភ្លើង (ពោលគឺ ផ្លេកបន្ទោរភ្នំភ្លើង )។ នៅខែមករាឆ្នាំ 2020 ក្រុមតារាវិទូបានរាយការណ៍ពីភស្តុតាងដែលបង្ហាញថាភពសុក្របច្ចុប្បន្ន មានសកម្មភាពភ្នំភ្លើង ជាពិសេសការរកឃើញ អូលីវីន ។ដែលជាផលិតផលភ្នំភ្លើង ដែលនឹងមានអាកាសធាតុយ៉ាងលឿនលើផ្ទៃភពផែនដី។ 

ក្នុងឆ្នាំ 2008 និង 2009 ភស្តុតាងផ្ទាល់ដំបូងសម្រាប់ភ្នំភ្លើងដែលកំពុងបន្តត្រូវបានសង្កេតឃើញដោយ Venus Express ក្នុងទម្រង់ជាចំណុចក្តៅអ៊ីនហ្វ្រារ៉េដដែលបានធ្វើមូលដ្ឋានីយកម្មបណ្តោះអាសន្នចំនួន 4 នៅក្នុងតំបន់ប្រេះឆា Ganis Chasma ,  នៅជិតខែលការពារភ្នំភ្លើង Maat Mons ។ កន្លែងចំនួនបីត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅក្នុងគន្លងបន្តបន្ទាប់គ្នាច្រើនជាងមួយ។ កន្លែងទាំងនេះត្រូវបានគេគិតថាតំណាងឱ្យកម្អែភ្នំភ្លើងដែលទើបនឹងបញ្ចេញដោយការផ្ទុះភ្នំភ្លើង។  សីតុណ្ហភាពពិតប្រាកដមិនត្រូវបានគេដឹងទេ ពីព្រោះទំហំនៃចំណុចក្តៅមិនអាចវាស់បាន ប៉ុន្តែទំនងជាមាននៅក្នុង 800–1,100 K (527–827°C; 980–1,520°F) ជួរដែលទាក់ទងទៅនឹងសីតុណ្ហភាពធម្មតានៃ 740 K (467 ° C; 872 ° F) ។ 

 រណ្ដៅ 
រណ្ដៅ ​ប៉ះ​ពាល់ ​លើ​ផ្ទៃ​នៃ​ភព​សុក្រ (រូបភាព​ពណ៌​មិន​ពិត​បាន​បង្កើត​ឡើង​វិញ​ពី​ទិន្នន័យ​រ៉ាដា)
ស្ទើរតែមួយពាន់រណ្ដៅដែលមានផលប៉ះពាល់នៅលើ Venus ត្រូវបានចែកចាយស្មើៗគ្នាលើផ្ទៃរបស់វា។ នៅលើសាកសពក្រហូងផ្សេងទៀត ដូចជាផែនដី និងព្រះច័ន្ទ រណ្ដៅនានាបង្ហាញពីស្ថានភាពនៃការរិចរិលជាច្រើន។ នៅលើឋានព្រះច័ន្ទ ការរិចរិលគឺបណ្តាលមកពីផលប៉ះពាល់ជាបន្តបន្ទាប់ ចំណែកនៅលើផែនដីវាបណ្តាលមកពីខ្យល់ និងទឹកភ្លៀង។ នៅលើភព Venus ប្រហែល 85% នៃរណ្ដៅគឺស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពដ៏បរិសុទ្ធ។ ចំនួននៃរណ្ដៅភ្នំភ្លើង រួមជាមួយនឹងស្ថានភាពដែលត្រូវបានថែរក្សាយ៉ាងល្អ បង្ហាញថា ភពផែនដីបានទទួលរងនូវព្រឹត្តិការណ៍រស់ឡើងវិញជាសាកលកាលពី 300-600  លានឆ្នាំមុន  បន្ទាប់មកដោយការរលាយនៃភ្នំភ្លើង។ ខណៈពេលដែលសំបកផែនដីស្ថិតក្នុងចលនាបន្ត ភពសុក្រត្រូវបានគេគិតថាមិនអាចទ្រទ្រង់ដំណើរការបែបនេះបានទេ។ បើគ្មានបន្ទះ tectonics ដើម្បីបញ្ចេញកំដៅចេញពីអាវធំរបស់វា នោះ Venus ជំនួសមកវិញនូវដំណើរការរង្វិល ដែលសីតុណ្ហភាពនៃអាវរងាកើនឡើងរហូតដល់ពួកគេឈានដល់កម្រិតធ្ងន់ធ្ងរ ដែលធ្វើឲ្យសំបកផែនដីចុះខ្សោយ។ បន្ទាប់មក ក្នុងរយៈពេលប្រហែល 100  លានឆ្នាំ ការបំប្លែងកើតឡើងនៅលើមាត្រដ្ឋានដ៏ធំសម្បើម ដោយធ្វើការកែច្នៃឡើងវិញទាំងស្រុងនូវសំបក។ 

រណ្តៅ Venusian មានអង្កត់ផ្ចិតពី 3 ទៅ 280 គីឡូម៉ែត្រ (ពី 2 ទៅ 174 ម៉ាយ) ។ គ្មានរណ្ដៅតូចជាង 3  គីឡូម៉ែត្រទេ ដោយសារតែឥទ្ធិពលនៃបរិយាកាសក្រាស់មកលើវត្ថុដែលចូលមក។ វត្ថុដែលមាន ថាមពល kinetic តិចជាងជាក់លាក់មួយ ត្រូវបានថយចុះយ៉ាងខ្លាំងដោយបរិយាកាស ដែលពួកវាមិនបង្កើតជារណ្ដៅផលប៉ះពាល់។  កាំជ្រួចដែលចូលមកដែលមានអង្កត់ផ្ចិតតិចជាង 50 ម៉ែត្រ (160 ហ្វីត) នឹងបែកខ្ញែក និងឆេះក្នុងបរិយាកាសមុនពេលទៅដល់ដី។ 

 រចនាសម្ព័ន្ធផ្ទៃក្នុង 
រចនាសម្ព័ន្ធ ខុសគ្នា នៃ Venus
បើគ្មាន ទិន្នន័យរញ្ជួយដី ឬចំណេះដឹងអំពី និចលភាព របស់វា នោះព័ត៌មានផ្ទាល់តិចតួចអាចរកបានអំពីរចនាសម្ព័ន្ធខាងក្នុង និង ភូគព្ភសាស្ត្រ របស់ Venus ។  ភាពស្រដៀងគ្នានៃទំហំ និងដង់ស៊ីតេរវាងភពសុក្រ និងផែនដី បង្ហាញថាពួកគេចែករំលែករចនាសម្ព័ន្ធខាងក្នុងស្រដៀងគ្នា៖ ស្នូល មួយ អាវធំ និង សំបក ។ ដូចផែនដីដែរ ស្នូល Venusian ទំនងជាមានសារធាតុរាវមួយផ្នែក ពីព្រោះភពទាំងពីរបានចុះត្រជាក់ក្នុងអត្រាដូចគ្នា  ទោះបីជាស្នូលរឹងទាំងស្រុងមិនអាចបដិសេធបានក៏ដោយ។  ទំហំតូចជាងបន្តិចនៃ Venus មានន័យថាសម្ពាធគឺទាបជាង 24% នៅខាងក្នុងជ្រៅរបស់វាជាងផែនដី។ តម្លៃដែលបានព្យាករណ៍សម្រាប់ពេលនៃនិចលភាពដោយផ្អែកលើគំរូភពបង្ហាញពីកាំស្នូលនៃ 2,900–3,450 គីឡូម៉ែត្រ។  នេះគឺស្របនឹងការប៉ាន់ប្រមាណដោយផ្អែកលើការសង្កេតដំបូងដែលមានចម្ងាយ 3,500 គីឡូម៉ែត្រ។ 

ភាពខុសគ្នាសំខាន់រវាងភពទាំងពីរគឺការខ្វះខាតភស្តុតាងសម្រាប់ បន្ទះប្លាកែ តនៅលើភពសុក្រ ប្រហែលជាដោយសារតែសំបករបស់វាខ្លាំងពេកក្នុងការដក ដោយ គ្មានទឹក ដើម្បីធ្វើឱ្យវាមាន ជាតិ viscous តិច ។ នេះនាំឱ្យមានការថយចុះនៃការបាត់បង់កំដៅពីភពផែនដី ដោយការពារវាពីការត្រជាក់ និងផ្តល់នូវការពន្យល់ដែលទំនងសម្រាប់កង្វះ វាលម៉ាញេទិក ដែលបង្កើតនៅខាងក្នុងរបស់វា ។  ផ្ទុយទៅវិញ Venus អាចបាត់បង់កំដៅខាងក្នុងរបស់វានៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ៗដែលកើតឡើងតាមកាលកំណត់។ 

 វាលម៉ាញេទិកនិងស្នូល 
នៅឆ្នាំ 1967 Venera 4 បានរកឃើញ ដែនម៉ាញេទិច របស់ Venus ខ្សោយជាងភពផែនដី។ វាលម៉ាញេទិកនេះត្រូវបានបង្កឡើងដោយអន្តរកម្មរវាង អ៊ីយ៉ូ ណូ និង ខ្យល់ព្រះអាទិត្យ [  ជាជាងដោយ ឌីណាម៉ូ ខាងក្នុង ដូចនៅក្នុង ស្នូលផែនដី ។ ម៉ាញ៉េតូស្យូ មដែលបំផុសគំនិត តូចរបស់ Venus ផ្តល់ការការពារតិចតួចដល់បរិយាកាសប្រឆាំងនឹង វិទ្យុសកម្មលោហធាតុ ។

ការខ្វះវាលម៉ាញេទិកខាងក្នុងនៅភពសុក្រគឺគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ដោយសារវាមានទំហំស្រដៀងនឹងផែនដី ហើយត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងមានឌីណាម៉ូនៅស្នូលរបស់វា។ ឌីណាម៉ូត្រូវការរបស់បីយ៉ាង៖ អង្គធាតុ រាវ ការបង្វិល និង ខ្យល់ ។ ស្នូលត្រូវបានគេគិតថាជាចរន្តអគ្គិសនី ហើយទោះបីជាការបង្វិលរបស់វាត្រូវបានគេគិតថាយឺតពេកក៏ដោយ ក៏ការក្លែងធ្វើបង្ហាញថាវាគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីផលិតឌីណាម៉ូ។  នេះ​បញ្ជាក់​ថា ឌីណាម៉ូ​ត្រូវ​បាត់​បង់​ដោយ​សារ​តែ​ការ​ខ្វះ​ការ​វះ​កាត់​ក្នុង​ស្នូល​របស់​ Venus ។ នៅលើផែនដី ការជ្រាបទឹកកើតឡើងនៅក្នុងស្រទាប់ខាងក្រៅរាវនៃស្នូល ដោយសារតែបាតនៃស្រទាប់រាវមានសីតុណ្ហភាពខ្ពស់ជាងផ្នែកខាងលើ។ នៅលើភពសុក្រ ព្រឹត្តិការណ៍ផ្លាស់ប្តូរឡើងវិញជាសាកលអាចបិទបន្ទះប្លាកែត និងនាំឱ្យមានការថយចុះលំហូរកំដៅ តាមរយៈសំបក។ ឥទ្ធិពល អ៊ីសូឡង់ នេះ នឹងធ្វើឱ្យសីតុណ្ហភាពអាវទ្រនាប់កើនឡើង ដោយហេតុនេះកាត់បន្ថយលំហូរកំដៅចេញពីស្នូល។ ជាលទ្ធផល គ្មាន geodynamo ខាងក្នុងអាចរកបានដើម្បីជំរុញវាលម៉ាញេទិក។ ផ្ទុយទៅវិញ កំដៅពីស្នូលកំពុងកំដៅសំបកឡើងវិញ។ 

លទ្ធភាពមួយគឺថា Venus មិនមានស្នូលខាងក្នុងរឹង  ឬថាស្នូលរបស់វាមិនត្រជាក់ ដូច្នេះផ្នែករាវទាំងមូលនៃស្នូលគឺនៅសីតុណ្ហភាពប្រហែលដូចគ្នា។ លទ្ធភាពមួយទៀតគឺថាស្នូលរបស់វាបានរឹងមាំទាំងស្រុងរួចហើយ។ ស្ថានភាពនៃស្នូលគឺពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងទៅលើកំហាប់នៃ ស្ពាន់ធ័រ ដែលមិនទាន់ដឹងនៅឡើយ។ 

ដែនម៉ាញេទិកខ្សោយនៅជុំវិញភពសុក្រមានន័យថា ខ្យល់ព្រះអាទិត្យ កំពុងធ្វើអន្តរកម្មដោយផ្ទាល់ជាមួយបរិយាកាសខាងក្រៅរបស់វា។ នៅទីនេះអ៊ីយ៉ុងនៃអ៊ីដ្រូសែន និងអុកស៊ីហ៊្សែនកំពុងត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយការ បំបែក ម៉ូលេគុលទឹកពី វិទ្យុសកម្ម អ៊ុលត្រាវីយូឡេ ។ បន្ទាប់មកខ្យល់ព្រះអាទិត្យផ្គត់ផ្គង់ថាមពលដែលផ្តល់ល្បឿនអ៊ីយ៉ុងទាំងនេះគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីគេចចេញពីវាលទំនាញរបស់ភពសុក្រ។ ដំណើរការសំណឹកនេះនាំឱ្យបាត់បង់ស្ថិរភាពនៃអ៊ីដ្រូសែន អេលីយ៉ូម និងអុកស៊ីដអ៊ីយ៉ុងដែលមានម៉ាស់ទាប ខណៈពេលដែលម៉ូលេគុលដែលមានម៉ាស់ខ្ពស់ ដូចជាកាបូនឌីអុកស៊ីត ទំនងជាត្រូវបានរក្សាទុក។ ការបំផ្លាញបរិយាកាសដោយខ្យល់ព្រះអាទិត្យអាចនាំឱ្យបាត់បង់ទឹកភាគច្រើនរបស់ Venus ក្នុងអំឡុងពេលពាន់លានឆ្នាំដំបូងបន្ទាប់ពីវាបានបង្កើតឡើង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភពនេះអាចរក្សាបាននូវឌីណាម៉ូសម្រាប់រយៈពេល 2-3 ពាន់លានឆ្នាំដំបូងរបស់វា ដូច្នេះការបាត់បង់ទឹកអាចនឹងកើតឡើងនាពេលថ្មីៗនេះ។  សំណឹកបានបង្កើនសមាមាត្រនៃ deuterium ដែលមានម៉ាស់ខ្ពស់ជាង ទៅនឹងអ៊ីដ្រូសែនទាបនៅក្នុងបរិយាកាស 100 ដងបើប្រៀបធៀបទៅនឹងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យដែលនៅសល់។