សួង អរុណ ដេវិដ: សម័យប៉ុលពត ឆ្នាំ ១៩៧៥- ១៩៧៩

សម័យប៉ុលពត ឆ្នាំ ១៩៧៥- ១៩៧៩ 

១៩៧៥  ពួកទាហានលន់ណល់ នៅខេត្តបាត់ដំបង ប្រមាណ ៨០០០ គ្រួសារ ត្រូវបានពួកខ្មែរក្រហម យកទៅចាក់ចោល បង្អត់បាយ និង បាញ់សម្លាប់ចោល នៅភូមិអូរពងមាន់ ស្រុកបាត់ដំបង ក្នុងខេត្តបាត់ដំបង។ ជីវិតក្នុងវ័យកុមារភាពរបស់អរុណ បានជួបតែសេចក្ដីទុក្ខវេទនាខ្លាំងពិបាកនឹងពណ៌នាណាស់។ មានថ្ងៃមួយ ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៦ ដែលពួកអតីតទាហានទាំងអស់ ត្រូវគេនាំយកទៅសម្លាប់ចោល នៅជ្រលងភ្នំមួយ (មិនចាំឈ្មោះ) ពេលដែលក្រុមគ្រួសារ អតីតជំនួយ ទាហានអាមេរិកាំង កំពុងធ្វើដំណើរ ទាំងអស់សង្ឃឹម ស្រាប់តែមានពួកឈ្លប ជិះកង់មកយ៉ាងលឿន ប្រាប់ពួកឃាតករ (អ្នកទទួលការងារសម្លាប់អ្នកក្បត់អង្គការ) ថា អង្គការលើកលែងទោសអោយហើយ ដូចនេះមិនមាន [ការកំទេចចោល] ទៀតទេ  ហើយអង្គការបានប្រកាសថា អ្នកណាចង់ទៅរស់នៅ ស្រុកភូមិកំណើត ដែលធ្លាប់រស់នៅ អាចត្រឡប់ទៅវិញបាន តាមចិត្តចង់ ឬក៏ចង់នៅ អូរពងមាន់នេះក៏បានដែរ។ ពេលនោះ ឪពុករបស់អរុណ ក៏សម្រេចចិត្ត វិលត្រឡប់ ទៅនៅភូមិកំណើត ឯភូមិព្រែកខ្ពបវិញ ព្រោះតាយាយទាំងសងខាង ក៏កាន់តែចាស់ជរា ណាស់ទៅហើយ។ កាលនោះ អរុណ មានអាយុ ៨ឆ្នាំ ត្រូវបានចាប់បញ្ចូល ទៅក្នុងកងកុមារឈានមុខ ហើយត្រូវអង្គការ បញ្ជូនទៅកងកុមារនៅសមរភូមិក្ដៅជានិច្ច ម៉្លោះហើយ រូបគេ ក៏ត្រូវបែកពីឪពុកម្តាយ ស្ទើរតែមិនដែល បានជួបគ្នា សោះឡើយ។  

នៅឆ្នាំ ១៩៧៧ ឪពុករបស់អរុណ ត្រូវបានពួកទមិឡចាប់យក ទៅសម្លាប់ចោល នៅវត្តសំរោងក្នុង ក្នុងរវាងថ្ងៃទី១៧​ ខែកក្កដា ។ ក្រុមគ្រួសារ របស់អរុណ បានបាត់បង់ ឪពុកមា ៣នាក់ ឪពុកធំម្នាក់ និង ឪពុករបស់អរុណ ផងដែរ។ ក្រោយពីបានដំណឹងនេះ ក្រុមគ្រួសាររបស់អរុណ បានទទួលនូវ ក្ដីសោកសង្រែង យ៉ាងខ្លាំង ក្រៃលែង។  កុមារអរុណផ្ទាល់ ធ្លាប់ត្រូវបានមេកងកុមារឈានមុខ នាំយក ទៅសម្លាប់ចោល នៅព្រៃសំបុកសត្វ ជិតទន្លេសាប។ កាលនោះ ពួកខ្មែរអោយកងកុមារមួយក្រុម ទៅចាំចំការពោត។ ដោយអស់កម្លាំងខ្លាំងពេក កុមារនាំគ្នាដេកលក់ បណ្តាលអោយ ហ្វូងស្វានាំគ្នា ឆ្លៀតឱកាស ចូលមកកាច់ពោត ក្នុងចំការស៊ី រប៉ាត់រប៉ាយ ទើបមេកងឈ្លបកុមារ បាននាំយកពួកកុមារជាង៣០នាក់ ទៅសម្លាប់ចោល។ សំណាងល្អ កុមារអរុណ មានប្រាជ្ញា រកមធ្យោបាយ រត់គេចខ្លួនផុត ពីការសម្លាប់នោះតែម្នាក់ឯងមក។

នៅពាក់កណ្ដាលឆ្នាំ១៩៧៨ កុមារអរុណ បានធ្លាក់ខ្លួនឈឹធ្ងន់ ហើយត្រូវគេបញ្ជូនមកដេកពេទ្យ នៅសាលាក្ដាំងងា។ ពេលកំពុងធ្វើដំណើរទៅពេទ្យ មីងជីដូនមួយ របស់កុមារអរុណ បានប្រទះឃើញ ក្មួយរបស់ខ្លួន ត្រូវគេដឹកទៅពេទ្យ ក៏លួចរត់ទៅជម្រាបម្តាយ របស់អរុណ។  ពេលនោះ ម្ដាយរបស់កុមារ បានយកមាស ចំនួនមួយតម្លឹង ដូរបានបារី៥ដើម យកទៅសូក មេកងកាន់កាប់មន្ទីរអ្នកឈឺ ដែលគ្រាន់តែជា រោងស្បូវ កញ្ចាស់ គ្មានគ្រឿងឬថ្នាំព្យាបាលទេ ក្រៅអំពី ទឹកដូងខ្ចី សម្រាប់ចាក់អ្នកជម្ងឺ។  ម្តាយអរុណ បានទទួចអង្វរ សុំយក អរុណ មកនៅព្យាបាលខ្លួន នៅផ្ទះមួយរយៈ ទម្រាំបានជាស្រួលបួល ទើបអោយ អរុណ ត្រឡប់មកកងកុមារវិញ។ ពេលនោះ មេកងកាន់កាប់មន្ទីររក្សាអ្នកជម្ងឺ  បានទទួលបារីហើយ ក៏អនុញាតិ អោយកុមារអរុណ មកនៅផ្ទះជាមួយម្តាយវិញ។ ក្រោយមក ម្តាយអរុណ បានទាក់ទង អ៊ំម្នាក់ ឈ្មោះ ឃឿន ដែលធ្លាប់ស្គាល់គ្នា ជាមួយម្តាយរបស់អរុណ តាំងពីក្មេងៗ។ អ៊ំឃឿន ក៏បានជួយសម្រួល ជាមួយមេកងកម្មាភិបាលនិរតី ដែលមិនចេះ អានអក្សរ នោះ អោយអនុញាតិ អរុណ រស់នៅលាក់ខ្លួន ក្នុងភូមិ មួយរយៈតូច ព្រោះម្តាយអរុណ មិនចង់អោយកូន ត្រឡប់ទៅកងកុមារវិញ ព្រោះឃើញស្គមខ្លាំងពេក នៅសល់តែស្បែកនិងឆ្អឹង ជង្គង់ធំជាងក្បាល ម៉្យាងព្រោះភិតភ័យខ្លាច កុមារត្រូវស្លាប់ក្នុងពេលឆាប់ៗ គាត់មិនបាន ទាន់ដង្ហើម។ ម្តាយរបស់អរុណ ក៏បានជីកដី នៅក្រោមគ្រែ ដែលគាត់សម្រាន្ត ដែលមានរាងបណ្ដោយមួយម៉ែត្រជាង និងទទឹងកន្លះម៉ែត្រ ហើយជម្រៅកន្លះម៉ែត្រ  ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ រហូតដល់ហើយ រួចហើយ គាត់បានប្រាប់ កុមារថា "ទីនេះជាឋានសួគ៌របស់កូនហើយ! បើកូនចង់រស់ កុំដើរទៅណាអោយសោះ ចាំម៉ែយក បបរចំណែកម៉ែ មកផ្ញើ។ ម្តាយរបស់អរុណ តែងតែលួចទុកបបរចំណែកគាត់ យកមកអោយ កុមារបរិភោគ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ថ្ងៃខ្លះទោះជារបបបបរ របស់គាត់ មានតិចតួចយ៉ាងណាក្ដី ក៏គាត់នៅឆ្លៀតចែករំលែកជានិច្ច។ ជួនកាល គាត់បេះផ្លែឈើព្រៃ មកផ្ញើ ពេលណាបបរមានតិច។ 

សំណាងល្អ! កំឡុងចុងឆ្នាំ១៩៧៨នោះ ម្តាយរបស់កុមារអរុណ មិនត្រូវបានគេបញ្ជូន អោយទៅធ្វើការឆ្ងាយពីភូមិឡើយ ទើបគាត់អាចនៅរក្សាកូន ក្រោមគ្រែ បានសុខសប្បាយ។ ពេលយប់  ម្តាយអរុណ មកសម្រានក្នុងខ្ទម ដែលប្រក់ស្លឹកដូង ប្រហែលពីរមែត្រ គុណបីមែត្រ ដែលមានប្អូនរបស់អរុណម្នាក់ គេងជាមួយ។ ចំណែកអរុណ ត្រូវគេងនៅក្រោមគ្រែ ក្នុងវិមានលុងដី រៀងរាល់ថ្ងៃ ជាទម្លាប់។ នៅរៀងរាល់យប់ ម្តាយរបស់អរុណ តែងតែនិទានប្រវត្តិជីវិត អោយកូនស្តាប់ ជានិច្ច។ ចំពោះអរុណ ចម្ងាយពីក្រោមគ្រែ ទៅម្តាយ នៅខាងលើគ្រែ ប្រហែលបីតឹក តែកុមារមានអារម្មណ៍ ហាក់ដូចជា មានចម្ងាយ រាប់សិបម៉ឺន គីឡូមែត្រពីគ្នា ទៅវិញ ។ ប៉ុន្តែ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កុមារតែងតែ លួងលោមខ្លួនឯងជានិច្ចថា ទោះជាគេរស់នៅក្នុង រណ្ដៅដ៏តូចចង្អៀតក៏ពិតមែន តែគេមាន សេចក្តីសុខ សុវត្ថិភាព និង​ មានសេរីភាព ពីការកៀបសង្កត់ របស់បក្សកុម្មុយនិស្ត ខ្មែរក្រហម ជាងកេ្មងៗទាំងឡាយ ក្នុងជំនាន់នោះ ម៉្យាងក៏ជាពិភពលោកមួយ ដែលរូបគេ មានឧិកាស បាននៅក្បែរម្តាយ ពេលគាត់ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ​ ពីពលកម្មការងារ នៅពេលយប់។ មានកាលខ្លះ​កុមារត្រូវដាច់របប អត់បាយក្រហាយទឹក ព្រោះម្តាយ ត្រូវគេបង្ខំ អោយធ្វើការងារបន្ថែម តែពុំបានដល់កម្រិត ដែលអង្គការបានកំណត់ ម៉្លោះហើយ ត្រូវគេកាត់របប ប្រចាំថ្ងៃ មិនបាន ទទួលបបរគ្រប់ តាមចំណែកឡើយ។ កុមារអរុណ រស់នៅជាក្មេង ខ្វះជីវជាតិ ខ្វះពន្លឺថ្ងៃ មានជម្ងឺជាប្រចាំ ស្គាំងស្គមស្លេកស្លាំង ពិបាកនឹងពណ៌នា។