ចម្លាក់ពុទ្ធសាសនាឡាវ: ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសម្រាប់រូបចម្លាក់

ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសម្រាប់រូបចម្លាក់ 
កន្លងមក សិប្បករ ឡាវ បានប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយជាច្រើននៅក្នុងការបង្កើតចម្លាក់របស់ពួកគេ។ ក្នុងចំណោមលោហធាតុ លង្ហិន ប្រហែលជាជារឿងធម្មតាបំផុត ប៉ុន្តែរូប មាស និង ប្រាក់ ក៏មានដែរ។ ជាធម្មតា លោហធាតុដ៏មានតម្លៃត្រូវបានប្រើប្រាស់សម្រាប់តែវត្ថុតូចៗប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែរូបភាពធំៗមួយចំនួនត្រូវបានគេបោះចោលដោយមាស ជាពិសេសគឺរូប ព្រះ សៃ នៃសតវត្សទីដប់ប្រាំមួយ ដែលសៀមបានយកទៅនៅចុងសតវត្សទីដប់ប្រាំបី។ វា​ត្រូវ​បាន​គេ​តម្កល់​នៅ​វត្ត Po Chai ក្នុង ​ខេត្ត នងខៃ ប្រទេស​ថៃ កាត់ ​ទន្លេមេគង្គ ​ពី ​ទីក្រុង​វៀងចន្ទន៍ ។ រូប​គូ​របស់​ពព្រះសៃ​ទាំង​ពីរ គឺ ​ព្រះ​ស៊ឺម និង ​ព្រះសូក ក៏​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ថៃ​ដែរ។ មួយ​នៅ ​បាងកក និង​មួយ​ទៀត​នៅ ​លពបុរី ។ ប្រហែលជារូបចម្លាក់ដ៏ល្បីល្បាញបំផុតនៅក្នុងប្រទេសលាវ ។ ព្រះបាង ត្រូវបានគេធ្វើមាសផងដែរ ប៉ុន្តែសិល្បៈហត្ថកម្មនេះត្រូវបានគេចាត់ទុកជាជនជាតិ សិង្ហលេស ជាជាងជនជាតិឡាវ។ ទំនៀម​រក្សា​ថា ព្រះ​សារីរិកធាតុ​របស់​ព្រះពុទ្ធ​មាន​ក្នុង​រូប។
ធ្វេង|រូបភាពតូច| រូបសំណាក "ព្រះពុទ្ធត្រាស់ហៅផែនដីធ្វើជាសាក្សី" ដែលជាតំណាងទូទៅបំផុតរបស់ព្រះពុទ្ធ។ ដៃរបស់ព្រះពុទ្ធស្ថិតនៅក្នុងទីតាំង bhūmisparsa mudrā (subduing Māra) ។ (ប្រាសាទ ហោព្រះកែវ ក្រុងវៀងច័ន្ទ ប្រទេសឡាវ)
សំរិទ្ធគឺជាលោហធាតុនៃ ទង់ដែង ដែលមាន សំណប៉ាហាំង ប្រហែលពីរភាគរយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយជារឿយៗវត្ថុធាតុផ្សេងទៀតត្រូវបានបន្ថែមហើយតុល្យភាពនៃធាតុផ្សំកំណត់លក្ខណៈនៃសំរិទ្ធ។ នៅប្រទេសឡាវ ដូចជាប្រទេសកម្ពុជា និងប្រទេសថៃ លង្ហិនដែលត្រូវបានគេហៅថា សំ រិទ្ធ រួមបញ្ចូលលោហៈដ៏មានតម្លៃ ហើយជារឿយៗមានភាគរយខ្ពស់នៃសំណប៉ាហាំង ដែលផ្តល់ឱ្យរូបភាពដែលទើបនឹងចាក់ថ្មីមានពណ៌ប្រផេះងងឹត។ រូបភាពផ្សេងទៀត ដូចជាព្រះពុទ្ធនៅវត្តចន្ទបូរីនៅទីក្រុងវៀងចន្ទន៍ មានទង់ដែងខ្ពស់ជាង ហើយប្រហែលជាមាសដែលផ្តល់ឱ្យពួកគេនូវពណ៌មាស។

 រូបចម្លាក់គួរឱ្យកត់សម្គាល់ 
មានរូបភាពដ៏អស្ចារ្យជាច្រើននៅក្នុងសំរិទ្ធ។ អ្វីដែលគួរឲ្យកត់សម្គាល់ជាងគេនោះ គឺរូប ព្រះអង្គទឿ (សតវត្សទី១៦) នៃទីក្រុងវៀងចន្ទន៍ ព្រះអង្គទឿនៃសំនៀង រូបនៅ វត្តចន្ទបូរី (សតវត្សទី១៦) ក្នុងទីក្រុងវៀងច័ន្ទ និងរូបភាពនៅ វត្តមនោរម្យ (សតវត្សទី១៤) នៅហ្លួងព្រះបាង។ ហាក់ដូចជាចំណាស់ជាងគេបំផុតនៃរូបចម្លាក់ដ៏ធំសម្បើម។ ព្រះពុទ្ធ​មនោរម្យ ដែល​នៅ​សល់​តែ​ក្បាល និង​ដងខ្លួន បង្ហាញ​ថា លង្ហិន​ដ៏​សម្បើម​ត្រូវ​បាន​គេ​បោះ​ជា​ផ្នែកៗ ហើយ​ផ្គុំ​នៅ​នឹង​កន្លែង។

ឥដ្ឋ​និង​បាយអ​ក៏​ហាក់​ដូច​ជា​ឧបករណ៍​ដែល​ពេញ​ចិត្ត​សម្រាប់​រូបភាព​ចម្រុះ។ ប្រហែលជាអ្វីដែលល្បីបំផុតនោះគឺរូប ផ្យាវ៉ាត់ (សតវត្សទី១៦) នៅទីក្រុងវៀងចន្ទន៍ ថ្វីត្បិតតែការជួសជុលជាអកុសលបានផ្លាស់ប្តូររូបរាងរបស់ចម្លាក់ទាំងស្រុង ហើយវាលែងស្រដៀងនឹងព្រះពុទ្ធឡាវទៀតហើយ។

ឈើ​មាន​ប្រជាប្រិយ​សម្រាប់​រូប​ព្រះពុទ្ធ​បដិមា​តូចៗ ដែល​ច្រើន​តែ​ទុក​ក្នុង​រូងភ្នំ។ ឈើ​ក៏​ជា​រឿង​ធម្មតា​ដែរ​សម្រាប់​រូប​ព្រះ​ពុទ្ធ​ដែល​មាន​ទំហំ​ធំ។

ចម្លាក់​ដ៏​ល្បី​បំផុត​ចំនួន​ពីរ​ដែល​ឆ្លាក់​ដោយ​ថ្ម​ពាក់កណ្តាល​មានតម្លៃ​គឺ ព្រះកែវ ( ​ព្រះ​កែវ​មរកត ​) និង​ព្រះ​ពុទ្ធ​ប៊ុតសាវ៉ាត​។ ព្រះកែវ ដែល​ប្រហែល​ជា​មាន​ដើម​កំណើត​ពី សៀង សេន ( ឈៀង​សាន ) ត្រូវ​បាន​ឆ្លាក់​ចេញ​ពី​ដុំ​ថ្ម​ដ៏​រឹង​មាំ​នៃ​ត្បូង​ថ្ម។ វា​បាន​សម្រាក​នៅ​វៀងចន្ទន៍​អស់​រយៈ​ពេល​ពីរ​រយ​ឆ្នាំ​មុន​ពេល​សៀម​យក​វា​ទៅ​បាត់​នៅ​ចុង​សតវត្ស​ទី​១៨។ ឥឡូវនេះវាបម្រើជា palladium នៃព្រះរាជាណាចក្រថៃ ហើយស្នាក់នៅក្នុង Grand Palace ក្នុងទីក្រុងបាងកក។ ព្រះ​ពុទ្ធ​ប៊ុតសាវង្ស​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​យក​ទៅ​ក្រុង​បាងកក​ដែរ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​គង់​នៅ​ឯ ​អាំផន សាថាន ។ មុន​ពេល​សៀម​ចាប់​យក​បាន​នៅ​ដើម​សតវត្ស​ទី​១៩ រូប​គ្រីស្តាល់​នេះ​គឺ​ជា​រូប​ចម្លាក់​នៃ​នគរ​លាវ ចំប៉ាសាក់ ។

រូបចម្លាក់ព្រះពុទ្ធសាសនាឡាវភាគច្រើនធ្វើពីឈើត្រូវបានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅខាងក្នុង រូងភ្នំ Pak Ou ។