ជំរំជនភៀសខ្លួនស្រះកែវ: ការបង្កើតជំរុំជនភៀសខ្លួនស្រះកែវ

ការបង្កើតជំរុំជនភៀសខ្លួនស្រះកែវ 
នៅថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៩៧៩ លោកវរសេនីយ៍ឯក Sanan Kajornklam នៃបញ្ជាការកំពូលថៃបានទូរស័ព្ទទៅ Martin Barber នៃ UNHCR ដើម្បីជូនដំណឹងដល់គាត់ថាយោធាថៃនឹងដឹកជញ្ជូនប្រជាជនកម្ពុជាតាមព្រំដែនពីតំបន់ភាគខាងត្បូងនៃ អរញ្ញប្រទេស ទៅកាន់ទីតាំងមួយនៅខាងក្រៅទីរួមខេត្ត ស្រះកែវ របស់ប្រទេសថៃប្រហែល 40 ម៉ាយ។ នៅខាងក្នុងព្រំដែន។  UNHCR ត្រូវ​បាន​អញ្ជើញ​ឱ្យ​បង្កើត​មជ្ឈមណ្ឌល​កាន់កាប់​នៅ​ទីនោះ​ដែល​នឹង​ផ្តល់​ជម្រក​ដល់​ជនភៀសខ្លួន​រហូត​ដល់​ទៅ ៩០.០០០ នាក់។  UNHCR បានបញ្ជូនអ្នកជ្រើសរើសថ្មីបំផុតរបស់ខ្លួនម្នាក់គឺអ្នកកាសែតអង់គ្លេស Mark Malloch Brown រួមជាមួយជំនួយការជនជាតិថៃរបស់គាត់ឈ្មោះ Kadisis Rochanakorn ដើម្បីធ្វើការស្ទង់មតិតំបន់នោះ ដែលជាតំបន់គ្មានមនុស្សរស់នៅ ១៦0,000 ម៉ែត្រការ៉េ ដែលប្រើប្រាស់សម្រាប់ការដាំដុះ ស្រូវ ។  រដ្ឋាភិបាលថៃបានស្នើឱ្យ UNHCR រៀបចំជាបន្ទាន់សម្រាប់ប្រជាជនកម្ពុជា។ Brown បានជួលម៉ាស៊ីនឈូសឆាយ ហើយចាប់ផ្តើមឆ្លាក់ផ្លូវក្នុងភក់។ គេជួលឡាន backhoe ដើម្បីជីក បង្គន់ ។ ធុងទឹកត្រូវបានបរិច្ចាគដោយ Christian and Missionary Alliance (CAMA) ដែលក៏បានបរិច្ចាគ ដើម ឬស្សីចំនួន ១00,000 ដុំ ដើម្បីសាងសង់មន្ទីរពេទ្យ ដែលសាងសង់យ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ដោយកម្មករថៃចំនួន ២០០ នាក់ដែល Brown ជួលក្នុងតម្លៃ ២ ដុល្លារក្នុងមួយថ្ងៃ។ ឃ្លាំងប្រេងឆៅមួយត្រូវបានសាងសង់។ សេវាសង្គ្រោះកាតូលិក បានបរិច្ចាគខ្សែជ័រ កន្ទេលចំបើង និងដបទារក។  ជាមួយនឹងការជូនដំណឹងជាមុនតិចជាងមួយថ្ងៃ អង្គការ UNHCR និងភ្នាក់ងារស្ម័គ្រចិត្តផ្សេងទៀតបានប្រញាប់ប្រញាល់សាងសង់ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធជំរុំមូលដ្ឋានយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ ខណៈដែលប្រជាជនកម្ពុជាដែលខ្វះអាហារូបត្ថម្ភរាប់ពាន់នាក់បានមកដល់។ កុមារ​ដែល​មិន​បាន​រួម​ដំណើរ​ជា​ច្រើន​រយ​នាក់​ស្ថិត​ក្នុង​ក្រុម​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ដំបូង​ទាំង​នេះ។ 

នៅថ្ងៃទី ២៤ ខែតុលាជនភៀសខ្លួន ៨០០០ បានមកដល់តាមឡានក្រុងពីការតាំងទីលំនៅនៅព្រំដែន។  យោងតាមលោកបណ្ឌិត Hans Nothdurft៖ “ដំបូងឡើយ ជំរុំនេះគឺមិនលើសពីតំបន់ហ៊ុមព័ទ្ធនៃព្រៃ គ្មានផ្ទះសម្បែង គ្មានទឹក និងគ្មានប្រព័ន្ធលូ ហើយទំហំប្រហែល ២.៧ ម៉ែត្រការ៉េ មានសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ៗ។ ផ្នែកមួយនៃតំបន់នេះត្រូវបានកំណត់សម្រាប់មន្ទីរពេទ្យជំរុំ; វាល​ដែល​ឈូសឆាយ​ដោយ​គ្រឿងចក្រ​ដែល​មាន​សំណង់​ធ្វើពី​ឫស្សី​ខ្លះ​បាន​ផ្តល់​ជម្រក​បឋម​សម្រាប់​អ្នកជំងឺ​ប្រមាណ ៣០០ នាក់។

នៅពេលជនភៀសខ្លួនដំបូងមកដល់ មានគ្រូពេទ្យតែបីនាក់ និងបុគ្គលិកសុខាភិបាលប្រាំបីនាក់ផ្សេងទៀតមានវត្តមាន។ ស្ថានភាពសុខភាពរបស់ជនភៀសខ្លួនដំបូងនៅខេត្តស្រះកែវគឺធ្ងន់ធ្ងរ។ អស់រយៈពេលជាច្រើនខែ ពួកគេជាច្រើននាក់បានអត់ឃ្លាននៅលើភ្នំដែលស្ថិតនៅចន្លោះជនជាតិវៀតណាមទៅខាងកើត និងព្រំដែនថៃដែលបិទនៅខាងលិច។  ជនភៀសខ្លួនឈឺធ្ងន់ ឬស្លាប់ជិត ២០០០ នាក់ត្រូវបាននាំយកទៅកាន់តំបន់មន្ទីរពេទ្យក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃដំបូង។  បុគ្គលិកពេទ្យត្រូវបានជួយដោយអ្នកស្ម័គ្រចិត្តមកពីទីក្រុងបាងកក ដែលរៀបចំដោយភរិយារបស់ឯកអគ្គរដ្ឋទូតសហរដ្ឋអាមេរិក។ នៅពេលជនភៀសខ្លួនមកដល់ គិលានុបដ្ឋាយិកាបានបញ្ជូនអ្នកដែលហាក់ដូចជាឈឺ ឬស្រេកឃ្លានទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យបណ្តោះអាសន្ន ដែលលោកវេជ្ជបណ្ឌិត Levi Roque បានសាងសង់ដោយចងខ្សែពីម៉ាស៊ីនឈូសឆាយទៅកាន់បង្គោលតង់ ហើយរុំវាដោយផ្ទាំងក្រណាត់។  មិនមានគ្រែ; ជនភៀសខ្លួនដេកលើកន្ទេលចំបើង។

ទាហានខ្មែរក្រហមបានលាយឡំជាមួយស្ត្រី និងកុមារ។ អ្នកយកព័ត៌មានម្នាក់បាននិយាយថា "ពួកវាមិនមើលទៅដូចមនុស្សទេ... ប៉ុន្តែដូចជាសត្វព្រៃ... ពួកគេបានដេកពួនក្បែរគ្នាដូចជាសត្វនៅក្នុងទ្រុង"។  វេជ្ជបណ្ឌិតបានសរសេរការណែនាំសម្រាប់ការថែទាំនៅលើទ្រូងអ្នកជំងឺដែលមានប៊ិចសម្គាល់ពណ៌ផ្សេងគ្នាសម្រាប់ការព្យាបាលផ្សេងៗគ្នា។ អ្នកស្ម័គ្រចិត្ដស្ថានទូតអាមេរិកត្រូវបានជំរុញឱ្យចាក់ថ្នាំ និងភារកិច្ចផ្សេងទៀតដែលជាធម្មតាអនុវត្តដោយបុគ្គលិកពេទ្យដែលបានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកយកព័ត៌មានត្រូវបានគេបញ្ចុះបញ្ចូលឱ្យយកធុងទឹកអេឡិចត្រូលីតពីអ្នកជំងឺទៅអ្នកជំងឺ ហើយព្យាយាមឱ្យពួកគេផឹកវត្ថុរាវមួយពែង។ នៅកណ្តាលភាពចលាចល ខ្យល់មូសុងបានវាយលុក ហើយជនភៀសខ្លួនជាច្រើនបានស្លាប់នៅលើដីសើម និងត្រជាក់ ដោយមិនអាចទៅដល់មន្ទីរពេទ្យបាន។ ក្នុងអំឡុងពេលប្រតិបត្តិការរយៈពេល ១៤ ថ្ងៃដំបូងនៃជំរំរវាងមនុស្ស ១៤ ទៅ ៤២ នាក់បានស្លាប់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ នេះបើយោងតាមវេជ្ជបណ្ឌិត Keith Dahlberg ។ 

ក្នុងរយៈពេលប្រាំបីថ្ងៃ ចំនួនប្រជាជនជំរុំបានកើនឡើងដល់ជាង ៣០០០០ នាក់។  បន្ទាប់​ពី ​ការ​ស្លាប់ ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ៨ ខែ​វិច្ឆិកា បាន​ធ្លាក់​ចុះ​មក​ត្រឹម​ជា​មធ្យម​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ចំនួន ៣ ឬ ៤ នាក់  ជាង​ពាក់​កណ្តាល​នៃ​អ្នក​ស្លាប់​នៅ​ក្រៅ​មន្ទីរពេទ្យ។  

មិនមានប្រភពទឹកដែលអាចប្រើប្រាស់បានដោយធម្មជាតិទេ។ ទាហាន​ថៃ​ដឹក​ទឹក​ចូល​ពី​ស្រុក​អារញ្ញ។ ការបង្ហូរទឹកនៅក្នុងជំរុំគឺបែបនេះ ដែលភ្លាមៗបន្ទាប់ពីជនភៀសខ្លួនមកដល់ វាបានជន់លិច ហើយជនភៀសខ្លួនពីរបីនាក់ ខ្សោយពេកមិនអាចលើកក្បាលបាន លង់ទឹកស្លាប់ ខណៈដែលពួកគេដេកនៅក្រោមតង់ធ្វើពីបន្ទះប្លាស្ទិក។