ស័ង្ខចក្រ: ការវិភាគ

ការវិភាគ
១.ជំងឺឃ្លង់​ភ្លើង​របស់​ស្ដេច​គម្លង់​ ​គឺជាជំងឺ​របស់​សង្គម​ខ្មែរ​ដែល​ប្រជាជន​ទូទាំង​ប្រទេស​បាន​ជួប​ប្រទះ​ តាំង​តែ​ពី​អតីតកាល​រហូត​ដល់​បច្ចុប្បន្នកាល​ ​បុព្វហេតុ​ ​គឺ​បណ្ដាល​មក​អំពី​មហាក្សត្រ​របៀប​ធុន​ ​«ព្រះ​ស័ង្ខចក្រ​» ឬ​អ្នកគ្រប់គ្រង​ផែនដី​មិន​បំពេញ​ភារកិច្ច​ខ្លួន​ឲ្យ​បាន​ត្រឹមត្រូវ​តាម​ ក្រឹត្យ​ក្រម​ធម្ម​វិន័យ​ ​ដែល​ជា​ប្រភព​នាំ​មក​នូវ​ការ​រំជើបរំជួល​ក្ដៅក្រហាយ​ក្នុង​ផ្ទៃ​នគរ។ ​ ​ការ​ក្ដៅក្រហាយ​មិន​សប្បាយចិត្ដ​នេះ​ហើយ​ ​ដែល​ជំរុញ​បង្កបង្កើត​ឲ្យ​មានការ​ប៉ះទង្គិច​គ្នា​ ​និង​ការ​បាក់បែក​ប្រេះឆា​ ​ពិសេស​ដំបៅ​ក្នុង​សង្គម​នេះ​ ​ក៏​ដូច​ជា​ពិស​របស់​មន្ដ្រី​នាគ​ ​ដែល​បាន​ព្រួស​ទៅ​លើ​ព្រះ​ស័ង្ខចក្រ​ដែរ។ ​ព្រះមហាក្សត្រ​ ​ឬ​អ្នកនយោបាយ​ដឹកនាំ​ប្រទេស​ជាតិ​ ​មិន​អាច​គេចវេះ​ ​ជៀសវាង​ឆ្លៀត​យករួចខ្លួន​ឡើយ​ ​ទោះ​ចង់​ ​ឬ​មិន​ចង់​ក៏​ដោយ​ ​គេ​ត្រូវ​តែ​រង​ទទួល​ពិសពុល​ ​ជំងឺឃ្លង់​មហាឫក​ដែល​ធ្លាក់​មក​កើត​ស៊ី​រូង​ក្នុង​សង្គម​ជាតិ។​ ​ក្នុង​សង្គម​ជាតិ​នីមួយៗ​ ​កាលណា​អ្នកដឹកនាំ​គ្មាន​សមត្ថភាព​ ​មិន​ចេះ​ចាត់ចែង​រៀបចំ​នគរ​ ​មិន​ស្អាតស្អំ​ ​ពុក​រលួយ​ ​អយុត្ដិធម៌​ ​គ្មាន​វិន័យ​ ​គ្មាន​សន្ដោស​ធម៌​ ​គ្មាន​គិត​អំពី​ផលប្រយោជន៍​ប្រជានុរាស្ដ្រ​ ​និង​ប្រទេស​ជាតិ​ ​ហើយ​គិតតែ​បំផ្លិចបំផ្លាញ​ ​លក់ដូរ​សម្បត្ដិទ្រព្យ​កេរ្ដិ៍​អាករ​ជាតិ​ ​យក​មក​បំពេញ​បំពោក​ក្រុម​គ្រួសារ​បក្សពួក​ ​សង្គម​ជាតិ​នោះ​នឹង​កើត​មានជំងឺឃ្លង់​ ​ឬ​ជំងឺមហារីក​មើល​មិនជា​ឡើយ​ ​ជំងឺ​នេះ​នឹង​ស៊ី​រោលរាល​គ្រប់​ជាន់ថ្នាក់​ ​រហូត​ទាល់តែ​រលាយ​រលត់​អស់​នគរ។​

ដើម្បី​ព្យាបាល​ ជំងឺ​ឃ្លង់​មហារីក​សង្គម​ឲ្យ​បានជា​សះស្បើយ​ដូច​ដើម​ ​ក្នុង​ប្រវត្ដិ​ស្ដេច​គម្លង់​ ​បុព្វបុរស​យើង​បាន​ពន្យល់​ប្រាប់​វិធី​ដោះស្រាយ​រួច​ស្រេច​មក​ហើយ ៖

ទី​១​ ​ត្រូវ​តែ​យក​សង្គម​នោះ​មក​ស្ងោ​រជម្រះ​រាង​កាយ​ឲ្យ​មេរោគ​ងាប់​អស់​សិន
ទី​២​ ​ត្រូវ​យក​ថ្នាំ​ដាក់​ឲ្យ​កើត​មាន​រូបរាង​វិញ​ ​ឬ​រៀបចំ​កម្រិត​ដាក់​ឲ្យ​មាន​ស្ថាប័ន​ ​រចនាសម្ព័ន្ធ​ត្រឹមត្រូវ​ប្រសើរ​សម្រាប់​សង្គម​ជាតិ
ទី​៣​ ​ដាក់​បញ្ចូល​សង្គម​ជាតិ​នូវ​ថ្នាំ​ ​ឬ​ព្រលឹង​ ​ឬ​ទ្រឹស្ដី​មនោគម​វិជ្ជា​ជាតិ​ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​សង្គម​ជាតិ​នោះ​មានជីវិត​ រស់រាន​ ​ល្អ​បរិសុទ្ធ​ប្រពៃ​ទៅ​អនាគត។​ ​

២.វិធី​ពិស្ដារ​ព្យាបាល​សង្គម​របៀប​នេះ​ ​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​មានការ​ឈឺចាប់​ ​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​កាន់​អំណាច​មិន​សប្បាយចិត្ដ​ពីព្រោះ​គេ​ត្រូវ​អស់អំណាច​ ​និង​បុព្វសិទ្ធិ​ ​ដែល​ជា​ប្រភព​នាំ​ឲ្យ​ពួក​ដឹកនាំ​ ​ឬ​អ្នកនយោបាយ​ទាំងនោះ​ប្រឆាំង​ ​មិន​យល់​ស្រប​ដោះស្រាយ​តាម។​ ​អ្នកនយោបាយ​ជំពូក​នេះ​ ​ដែល​ប្រកាន់​ ​និង​ស្រឡាញ់​អំណាច​ផ្ដាច់​ការ​ ​ហើយ​ដែល​មិន​ធ្លាប់​គិត​អំពី​ប្រយោជន៍​ជាតិ​ ​និង​ប្រើ​កម្លាំងបាយ​ ​ដើម្បី​កម្ចាត់​បំផ្លាញ​គ្រូពេទ្យ​ដែល​មាន​បំណង​ចង់​ព្យាបាល​សង្គម​ជាតិ​ ​តួអង្គ​ជាក់ស្ដែង​មាន​ព្រះ​ស័ង្ខចក្រ​ ​ឬ​ស្ដេច​គម្លង់​ជា​ឧទាហរណ៍​ស្រាប់។​ ​គេ​ចាត់​ទុក​គ្រូពេទ្យ​សង្គម​ជាតិ​ ​ដែល​អាច​រក​មធ្យោបាយ​ល្អ​ដោះ​ជូន​ប្រជាជាតិ​ ​ជា​សត្រូវ​ ​ជា​ឧបសគ្គ​ធំ​ ​ចំពោះ​អំណាច​ផ្ដាច់​ការ​ ​និង​ផលប្រយោជន៍​ក្រុម​គ្រួសារ​បក្សពួក​ផ្ទាល់​របស់​គេ។​ ​ដូច្នេះ​ ​គោលបំណង​ទិស​ដៅ​របស់​គេ​ ​គឺ​ត្រូវ​តែ​បំផ្លាញ​កម្ចាត់​គ្រូពេទ្យ​ ​ឬ​អ្នក​ស្នេហា​ជាតិ​ទាំងនេះ​ ​ឲ្យ​ផុតរលត់​ពូជ​អស់ពី​មុខ​ពី​មាត់​របស់​គេ។​ ​គឺ​គេ​ប្រើ​វិធី​តែ​មួយ​ដូចដែល​ព្រះ​ស័ង្ខចក្រ​បាន​ប្រើ​ទៅ​លើ​ព្រះសង្ឃ។​

៣.ក្នុង​ប្រវត្ដិ​ស្ដេច​គម្លង់​ ​មាន​ចំណោទ​មួយ​បាន​ផ្ទុះ​ឡើង​ត្រង់​ពាក្យ​ ​«គម្លង់» កាលពី​ឆ្នាំ​១៩៦៨​ ​លោក​អូ​-​ឈាង​ ​អ្នកឯកទេស​ខ្មែរ​យើង​ម្នាក់​ ​ខាង​ផ្នែក​ភាសា​ខ្មែរ​ ​បាន​លើកយក​ពាក្យ​ ​«គម្លង់» មក​វែកញែក​អធិប្បាយ​ពន្យល់​យ៉ាង​ល្អិតល្អន់​ក្នុង​អត្ថបទ​មួយ​ចុះ​ផ្សាយ​ ក្នុង​ទំព័រ​ទស្សនាវដ្ដី​ ​Journal​ ​Asiatique​ ​(សារព័ត៌មាន​អាស៊ី) No ​CCLIV​ ​(លេខ​២៥៤) ភាគ​ទី​២​ ​ដោយ​សម្អាង​ទៅ​លើ​ពាក្យ​សំស្ក្រឹត​ ​និង​ទៅ​លើ​សិលា​ចារឹក​ប្រមាណ​ជា​ ៣០​ ​មាន​សិលា​ចារឹក​នៅ​ស្តុកកោះធំ​ សិលា​ចារឹក​សម័យ​អង្គរ​ ​លោក​អូ​-ឈាង​ ​បាន​អះអាង​បញ្ជាក់​ថា​ពាក្យ​ ​«គម្លង់​» លេច​ក្លាយ​ចេញ​មក​ពី​ពាក្យ​ ​«គន្លង» គន្លង​មាន​ន័យ​ថា​ ​ផ្លូវ​ ​មាគ៌ា​ ​ច្បាប់​ ​ឬ​ធម៌ ។ ក្នុង​ន័យ​នេះ​ខ្មែរ​យើង​តែង​និយម​ប្រើ​ ​និង​និយាយ​ដូច​ជា​ ​តាម​គន្លងធម៌​ ​មិន​លុះ​ដោយ​គន្លងធម៌​ ​កូន​លុះ​ដោយ​គន្លងធម៌​ ​គន្លងនង្គ័ល​ជាដើម៘​

ដោយ​មានការ​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ទៅ​តាម​ទីកន្លែង​ភូមិស្ថាន​ ​ការ​វិវត្ដ​របស់​សង្គម​កាលសម័យ​ទៅ​តាម​កាល​វេលា​ ​និង​ទៅ​តាម​ការ​ពោល​និយាយ​ស្ដី​ពាក្យ​ ​«គន្លង»​ ​បាន​ក្លាយ​បន្ដិច​ម្ដងៗ​ទៅ​ជា​ពាក្យ​ ​ក្លោ​ង​ ​ឬ​មេ​ ​ឬ​កន្លោង​ ​ឬ​មេ​ក្លោ​ង​ ​ឧទាហរណ៍​ ​ដូច​ជា​ពាក្យ​ ​សសរកន្លោង​ជាដើម៘​ ​ចំណែក​ពាក្យ​ ​គម្លង់​ ​ដែល​គេ​ប្រើ​សម្រាប់​សម្គាល់​ ​ស្ដេច​គម្លង់​ ​ឬ​ព្រះ​គម្លង់​វិញ​ គឺជា​ការ​ភាន់​ច្រឡំ​ ​បណ្ដាល​មក​ពី​អ្នកប្រាជ្ញ​ស្រាវជ្រាវ​បារាំង​ដែល​ស្គាល់​ពាក្យពេចន៍​ខ្មែរ​ មិន​ច្បាស់លាស់​ ​ហើយ​សំអាងតែ​ទៅ​លើ​ការ​ស្ដាប់សូរ​សព្ទ​ភាសា​និយាយ​ ​បាន​បកប្រែ​ ​និង​សរសេរ​ពាក្យ​ ​គន្លង​ ​ខុស​ន័យ​ដើម​ ​ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ក្លាយទៅជា​ ​គន្លង់​ ​ឬ​គម្លង់ ។​ ដល់​គេ​នាំ​គ្នា​ប្រែជា​ភាសា​បារាំង​ ​ពាក្យ​គន្លង​ ​ក៏​ក្លាយទៅជា​ ​«Lépreux» ដូច្នេះ​ហើយ​ក្នុង​ការ​បកប្រែ​ភាសា​បារាំង​ ​បើ​តាម​លោក​អូ​-ឈាង​ ​ពាក្យ​ ​«ស្ដេច​កន្លោង» បាន​ក្លាយទៅជា​ ​Roi​ ​Lépreux ​ហើយ​ពាក្យ​បារាំង​ដដែល​នេះ​ ​កាលណា​គេ​បកប្រែ​ទៅ​ជា​ភាសា​ខ្មែរ​វិញ​ត្រលប់​ជា​មាន​ន័យ​ថា​ ​«ស្ដេច​គម្លង់»។

៤.ម្យ៉ាង​មួយទៀត​ចំណុច​មួយទៀត​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ឆ្ងល់​ ​ចោទសួរ​បញ្ហា​នោះ​ ​គឺ​ត្រង់​រូប​ស្ដេច​គម្លង់​ ​ឬ​ព្រះ​គម្លង់​ (ខ្មែរ​និយម​ហៅ​ «ព្រះ​គម្លង់» មួយ​ប៉ុណ្ណោះ) ត្រូវ​បាន​ប្រជាជន​ខ្មែរ​គ្រប់​ច្រកល្ហក​ស្រឡាញ់​គោរព​ ​កោតខ្លាច​ទុក​ជាទី​សក្ការបូជា​ ​ព្រះ​គម្លង់​ ​ដែល​ខ្មែរ​តែងតែ​ទៅ​នាំ​គ្នា​អុជ​ធូប​បន់ស្រន់​ដាក់​ភ្ញីផ្កា​ធ្វើបុណ្យ​ ទាន​ថ្វាយ​ ​និង​គោរព​ជា​ប្រក្រតី​ ​មាននៅ​ក្នុង​អង្គរធំ​ ​និង​មុខ​វត្ដ​ឧណ្ណាលោម៘​ តាម​ការ​ពិត​ទៅ​ ​ក្នុង​ប្រវត្ដិសាស្ដ្រ​ ​គ្មាន​ប្រជារាស្ដ្រ​ណាមួយ​ស្រឡាញ់​ស្ដេច​គម្លង់​នោះ​ឡើយ​ ​ពីព្រោះ​ស្ដេច​អង្គ​នេះ​ ​គ្មាន​ទសពិធរាជធម៌​ ​ហើយ​កាច​សាហាវ​ឃោរឃៅ​ ​ស្ដេច​នេះ​គិតតែ​អំណាច​ ​និង​ផលប្រយោជន៍​ផ្ទាល់ខ្លួន​ ​ធ្វើ​ម្ដេច​នឹង​ចេះ​ស្រឡាញ់​ ​ហើយនឹង​ជួយ​ប្រជានុរាស្ដ្រ​ទន់ខ្សោយ​ដែល​មានទុក្ខ​ទោស​នោះ​កើត ? ដូច្នេះ​ព្រះ​បដិមាករ​នេះ​ ​មិនមែន​ជា​តំណាង​ស្ដេច​គម្លង់​ទេ​ ​ព្រះ​គម្លង់​នេះ​ ​បើ​យោង​ទៅ​តាម​ការ​វែកញែក​របស់​ ​លោក​អូ​-​ឈាង​ ​គឺ​ពិតជា​ព្រះ​កន្លោង​ ​ឬ​ព្រះធម៌​ឬ​ព្រះ​ដែល​មានធម៌​ ​ឬ​ព្រះ​ទ្រង់ធម៌។​

មួយ​ផ្នែក​ទៀត​ ​មនុស្ស​សម័យ​បារាំង​ធ្វើការ​ស្រាវជ្រាវ​នៅ​ប្រទេស​ខ្មែរ​ ​បដិមាករ​ដែល​គេ​នាំ​គ្នា​ប្រសិទ្ធិ​នាម​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា​ ​ស្ដេច​គម្លង់​នោះ​ ​មិន​ដែល​មានឈ្មោះ​អ្វី​ពិតប្រាកដ​ដែរ​ ​គឺ​គ្រាន់តែ​ជា​ព្រះ​បដិមាករ​មួយ​អង្គ​ ​ដែល​គេ​តែងតែ​នាំ​គ្នា​ទៅ​គោរព​បូជា​ប៉ុណ្ណោះ​ ​ព្រះ​បដិមាករ​នេះ​ ​ក៏​អាច​ជា​រូបសំណាក​វីរៈបុរស​ខ្មែរ​ស្នេហា​ជាតិ​ម្នាក់​ ​ដែល​បាន​កសាង​អង្គរ​ដែរ។​

៥.ក្នុង​បញ្ហា​ស្ដេច​គម្លង់​ ​និង​ព្រះ​គម្លង់​ ​ឬ​ព្រះ​កន្លោង​ យើង​ស្ថិត​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ហេតុ​ ​និង​ព្រឹត្ដិការណ៍​ ២ ​ខុស​គ្នា​ស្រឡះ៖​

មួយ ​ ​គឺ​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​ទី​១៥​ ​ព្រះ​ស័ង្ខចក្រ​ ជា​ស្ដេច​អយុត្ដិធម៌​ ​គ្មាន​សន្តោស​ ​មេត្ដាធម៌​ ​គ្មាន​ទសពិធរាជធម៌​ ​ដែល​គេ​ស្អប់ខ្ពើម​ជាទី​បំផុត
និង​ពីរ​ ​គឺ​ព្រះ​គន្លង​ ​ឬ​ព្រះ​កន្លោង​ ​ឬ​ព្រះធម៌​ ​ឬ​ព្រះ​ទ្រង់ធម៌​ ​ដែល​ល្អ​បរិសុទ្ធ​ ​មាន​ឬទ្ធិ​អំណាច​តេជបារមី​ ​ចេះ​ស្រឡាញ់​ការពារ​ថែរក្សា​ផ្ដល់​សេចក្ដី​សុខក្សេមក្សាន្ដ​ ​និង​ចម្រើន​លូតលាស់​ដល់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ ​ព្រះ​អង្គ​ត្រូវ​បាន​ខ្មែរ​ទូទាំង​នគរ​ ​ស្រឡាញ់​ចូល​ចិត្ដ​ ​គោរព​បូជា​ ​សុំ​សុខ​ ​ជ្រកកោន​ក្រោម​ម្លប់​បារមី។​ ​
ដោយ ​សំអាង​ទៅ​លើ​ហេតុការណ៍​ ​និង​ហេតុផល​ដូច​បាន​រាប់រៀប​រួច​មក​ស្រាប់​ ​ខ្ញុំ​យល់​ ​និង​ជឿជាក់​ថា​ មាន​តួអង្គ​ទាំងអស់​ដល់​ទៅ​ពីរ​ ​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ផ្ទុយ​ខុស​គ្នា​ទាំងស្រុង​ ​គឺ​មិនមែន​មាន​តួអង្គ​តែ​មួយ​គត់​នោះ​ទេ​ ​ក្នុង​ឈ្មោះ​ស្ដេច​គម្លង់​ ​ឬ​ព្រះ​គម្លង់​ ​ឬ​ព្រះ​កន្លោង​ ​ឬ​ព្រះ​គន្លង​ ​តួអង្គ​ទី​មួយ​គឺ​ស្ដេច​គម្លង់​ ​ឬ​ព្រះ​ស័ង្ខចក្រ ក្សត្រ​ខ្មែរ​ទី​១៥​ ​ក្នុង​ប្រវត្ដិសាស្ដ្រ​ខ្មែរ​ ​និង​ទី​ពីរ​ ​គឺ​ព្រះ​គន្លង​ ​ឬ​ព្រះ​កន្លោង​ដែល​ជា​ព្រះធម៌​ ​ជា​អ្នក​ការពារ​ ​ជា​វីរៈបុរស​ស្នេហា​ជាតិ​ ​និង​ជា​មេ​កើយ​គ្រប់គ្រង​ណែនាំ​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ ​ឲ្យ​ឆ្ពោះទៅ​រក​សេចក្ដីចម្រើន​ ​សុខ​សិរីសួស្ដី​តាម​ផ្លូវ​គតិធម៌។

៦.រូប​ព្រះ​កន្លោង​ ​ឬ​ព្រះ​គន្លង​ ​ដែល​មាន​លាក់​បង្កប់​នូវ​អាថ៌​កំបាំង​ ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នកប្រាជ្ញ​ ​អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​ ​សិប្បករ​ ​និង​កវីនិពន្ធ​បរទេស​ជា​ច្រើន​ ​ចាប់អារម្មណ៍​ដិត​ដក់​ជាប់​ក្នុង​ចិត្ដ​វិញ្ញាណ​ ​ដូច​ជា​ ​មូរ៉ា​ ​(Moura) ​ហ្គ្រស៍លីយេ​ ​(Groslier)​ ​សឺដេស​ ​(Coedes)​ ​ការេរ៉ា​ ​(Carera)​ ​និង​គ័រម៉ាយ​ ​(Cormaille)។​ ​ហើយ​លោក​ ​ពីជែរបឺណ័ត៍​ ​(Pierre​ ​Benoit)​ ​សមាជិក​បណ្ឌិត្យ​សភាបារាំង​យ៉ាង​ធំ​ល្បីល្បាញ​មួយ​រូប​ ​បាន​យកឈ្មោះ​ស្ដេច​គម្លង់​ ​ឬ​ព្រះ​គម្លង់​ ​ឬ​ព្រះ​កន្លោង​ ​មក​តាក់តែង​និពន្ធ​ជា​រឿង​ប្រលោមលោក​ ​និង​ដាក់​ជា​ចំណងជើង​ ​« Le​ ​Roi​ ​lèpreux» ឬ​ស្ដេច​គម្លង់។​