វិជ្ជា៨ប្រការ: សេចក្តី​ពន្យល់​លម្អិត​នៃ​វិជ្ជា ៨ ប្រការ

សេចក្តី​ពន្យល់​លម្អិត​នៃ​វិជ្ជា ៨ ប្រការ 

១- វិបស្សនាញាណ (Vipassanā-ñāṇa, insight-knowledge) ៖ ប្រសិន​បើ​មនុស្ស​ណា​ម្នាក់​បាន​ហ្វឹកហាត់​​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន​និង​បាន​សម្រេច​​ដល់​កំពូល​នៃ​អំណាច​នេះ គឺ​បុគ្គល​នោះ​មាន​អំណាច​​​ចិត្ត​ដែល​អាច​ពិចារណាឃើញរូបនិងនាម, ឃើញច្បាស់បញ្ចក្ខន្ធ, អាច​ញែកបញ្ចក្ខន្ធចេញជារូប​និង​​នាម​ដោយ​ចំណែកៗ, និង​​ឃើញ​ធម៌​ដែល​ជាបច្ច័យរបស់នាមនិងរូប ។

២- មនោមយិទ្ធិញាណ (Manomayiddhi, mind-made magical power) ៖ ប្រសិន​បើ​បុគ្គល​ណា​ម្នាក់​បាន​បង្ហាត់​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​សម្រេច​ដល់​កំពូល​នៃ​អំណាច​នេះ គាត់​​អាច​បង្គាប់​បញ្ជា​​ខ្លួន​គាត់​ក្នុង​​​​ការ​គិត​​ពិចារណា ការ​និយាយ​ស្ដី និង​ការ​ធ្វើ​ការងារ​ និង​អាច​បង្គាប់​បញ្ជា​មនុស្ស​ច្រើន​រយ​ពាន់​នាក់​ទៀត​ឲ្យ​ធ្វើ​ការងារ​យ៉ាង​មាន​ប្រសិទ្ធភាព ។

៣- ឥទ្ធិវិធីញាណ (Iddhividhi, supernormal powers) សំដែងឫទ្ធិបាន។ សំដៅយកការសំដែងឫទ្ធិផ្សេងៗបាន ដែលហួសវិស័យ​របស់ជនសាមញ្ញ ដូច​យ៉ាង​មនុស្ស​ម្នាក់​អាច​និម្មិត​ឲ្យ​ទៅ​ជា​ច្រើន​នាក់​បាន​ ដើរពានកាត់គ្រឿង​បិទបាំងដូចជាជញ្ជាំងឬកំពែងក៏បាន មុជក្នុងដីដូចមុជក្នុងទឹកក៏បាន ដើរលើទឹកដូច​ដើរលើដីក៏បាន ហោះទៅលើអាកាសដូចសត្វបក្សីហើរក៏បាន ស្ទាបអង្អែលព្រះអាទិត្យព្រះចន័្ទដោយដៃក៏បាន។

៤- ទិព្វសោតញ្ញាណ (Dibba-sota, divine ear) ត្រចៀកទិព្វ។ សំដៅយកការស្តាប់សំឡេងក្នុងទីជិតឆ្ងាយបាន ទោះបីជា​សំឡេងមនុស្សឬជាសំឡេងទេវតា ជា​ត្រចៀក​កន្លង​ហួស​វិស័យ​នៃ​ត្រចៀក​សាមញ្ញជន​។

៥- ចេតោបរិយញ្ញាណ (Cetopariya-ñāṇa, penetration of the minds of others) កំណត់ដឹងចិត្តអ្នកដទៃបាន។ សំដៅយកការទាំយចិត្តគំនិតរបស់​អ្នក​ដទៃ​ដែល​ត្រិះរិះ​គិត​ទៅ​រក​ហេតុ​ណា​មួយ​ក៏​អាច​ដឹង​បានដោយការកំណត់អធិដ្ឋានចិត្តានុភាព​របស់ខ្លួនទៅស្ទាក់ដេញតាមរកចិត្តគំនិតរបស់បុគ្គលដទៃដោយចិត្តដ៏បរិសុទ្ធ របស់ខ្លួន​ដូច​មាន​សេចក្តី​ដឹង​ថា​ចិត្ត​របស់​បុគ្គល​នោះៗ​បរិសុទ្ធ​ឬ​សៅហ្មង​ជាដើម។

៦- បុព្វេនិវាសានុស្សតិញ្ញាណ (Pubbenivāsānussati-ñāṇa, remembrance of former existences) ញាណ​គឺ​ការ​រលឹក​ឃើញ​នូវ​ខន្ធបញ្ចកៈ(ខន្ធ៥) ក្នុងជាតិមុន។​ ការដឹងនូវជាតិ គឺ​ការ​រលឹក​ឃើញ​នូវ​ខន្ធបញ្ចកៈ​ដែល​ធ្លាប់កើត ធ្លាប់​នៅ​ក្នុង​ភព​មុន​បាន គឺរលឹក​ឃើញ ជាតិថយក្រោយក្នុងកាលដែលកន្លងទៅហើយ តាំងអំពីមួយជាតិ ពីរ ជាតិ បីជាតិ​ រហូតដល់អនេកជាតិថា “ក្នុង​កាល​នោះ​អាត្មាអញបានកើតក្នុងទីនោះ មានឈ្មោះយ៉ាងនេះ មាន​គោត្តយ៉ាងនេះ មានវណ្ណៈយ៉ាងនេះ មានអាហារយ៉ាងនេះ មាន សុខទុក្ខយ៉ាងនេះ មានអាយុ​ប៉ុណ្ណេះៗជាដើម។ លុះ​ច្យុត​អំពី​ជាតិ​នោះហើយ ក៏ទៅកើតក្នុង ទីនោះៗ លុះមកអំពីទីនោះក៏មក​កើតក្នុងទីនេះ”។ ការយល់ធ្លុះធ្លាយឃើញព្រឹត្តិការណ៍ របស់ជាតិក្នុងកាលមុនដូច្នេះ ទើបឈ្មោះ​ថា “បុព្វេនិវាសានុស្សតិញ្ញាណ” គឺឃើញការវិល កើតវិលស្លាប់តាមយថាកម្មរបស់សត្វ។

៧- ទិព្វចក្ខុ ឬ​ចុតូប្បាតញ្ញាណ (divine eye) ញាណក្នុងការកំណត់ឃើញនូវចុតិនិងបដិសន្ធិនៃពួកសត្វ។ ការដឹងច្បាស់​នូវចុតិនិងបដិសន្ធិ គឺការឃ្លាតចាកជីវិតនិងការចាប់កំណើតបាន ដោយ​ការ​ឃើញ​ពួក​សត្វ​ដែល​​កំពុងច្យុតក៏មាន កំពុងចាប់កំណើតក៏មាន ដឹងច្បាស់ថា “ពួកសត្វទាំងនោះមានគតិផ្សេងៗគ្នា​ខ្លះថោកទាប ខ្លះខ្ពង់ខ្ពស់ តាមយថាកម្មរបស់ខ្លួនៗ ដោយ​អំណាច​ផលវិបាក​នៃ​ការប្រព្រឹត្ត​របស់​ពួកសត្វ”។ ការដឹងច្បាស់នូវចុតិនិងបដិសន្ធិនៃ ពួកសត្វដូច្នេះ ទើបឈ្មោះថា “ចុតូបបាតញ្ញាណ”។

៨- អាសវក្ខយញ្ញាណ (Āsavakkhaya-ñāṇa, knowledge of the exhaustion of mental intoxicants) ញាណក្នុងការធ្វើឲ្យអស់នូវអាសវៈ ។ ការដឹងច្បាស់នូវហេតុជាទី​អស់ទៅនៃអាសវៈនោះ បានដល់ការដឹងច្បាស់តាមពិតថា “នេះជាទុក្ខ នេះជាសមុទ័យ (ហេតុឲ្យកើតទុក្ខ) នេះជានិរោធ (ការរលត់ទុក្ខ) នេះជាមគ្គ (ផ្លូវប្រតិបត្តិដើម្បីរំលត់ទុក្ខ) នេះជា​អាសវៈ នេះ​ជា​ហេតុ​ដែល​ឲ្យ​កើតអាសវៈ នេះជា​សេចក្តីប្រតិបត្តិដើម្បីឲ្យអស់អាសវៈ” កាល​ដឹងច្បាស់ដូច្នេះហើយចិត្តក៏រមែងរួចចាក អាសវៈទាំង៤ ប្រការ គឺកាមាសាវៈ ភវាសវៈ ទិដ្ឋាសវៈ​និងអវិជ្ជាសវៈ ។ ដឹង​ច្បាស់ថាជាតិ របស់អាត្មាអញអស់ហើយ​ព្រហ្មចរិយធម៌​អញ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចប់​​ហើយ ករណីកិច្ចរបស់អញ បានសម្រេចហើយ កិច្ចដែលត្រូវចម្រើនតទៅទៀតពុំមានឡើយ”។​ ទាំង​ប្រាំបី​នេះ​ប្រការ​នេះហៅថា វិជ្ជា៨ ប្រការ។ 

(វិជ្ជា៦-៨ខាងក្រោយ បានរៀបរាប់ក្នុងវិជ្ជាបីរួចម្តងហើយ)។