សង្គ្រាមផ្ទៃក្នុងចិន: វគ្គចុងក្រោយនៃសង្គ្រាម (១៩៤៦–១៩៤៩)

វគ្គចុងក្រោយនៃសង្គ្រាម (១៩៤៦–១៩៤៩)

ផ្ទៃរឿងនិងការរៀបចំត្រៀមកម្លាំង
ឥទ្ធិពលនិងអំណាចនៃបក្សកុម្មុយនិស្តចិនបានកើនឡើងជាលំដាប់នៅពេលដែលសង្គ្រាមចិន‐ជប៉ុនលើកទី២ បានបញ្ចប់។ កងកម្លាំងដើមឬបឋមរបស់ពួកគេមានចំនួនប្រមាណ ១.២ លាននាក់រួមជាមួយកងជីវពលបន្ថែមប្រមាណ ២ លាននាក់ដែលធ្វើឱ្យចំនួនកម្លាំងសរុបមាន ៣.២ លាននាក់។ នៅឆ្នាំ១៩៤៥ តំបន់រំដោះរបស់ពួកកុម្មុយនិស្តមានមូលដ្ឋានទ័ពរហូតដល់ទៅ ១៩ កន្លែងហើយពួកគេបានត្រួតត្រាលើទឹកដីមួយភាគបួននៃទឹកដីប្រទេសចិនសរុបនិងមានចំនួនប្រជាជនប្រមាណមួយភាគបីនៃប្រជាជនចិនសរុប។ លើសពីនេះទៅទៀតនោះ សហភាពសូវៀតបានប្រគល់រាល់គ្រឿងអាវុធដែលខ្លួនដកហូតបានពីកងទ័ពជប៉ុននិងរួមទាំងគ្រឿងផ្គត់ផ្គង់មួយចំនួនរបស់ពួកគេមកឱ្យចិនកុម្មុយនិស្តទៀតផង។

នៅខែមីនា ឆ្នាំ១៩៤៦ ដោយសារតែមានការទាមទារជាច្រើនដងពេកពីលោកចាង កាយចៀក, កងទ័ពក្រហមសូវៀតក្រោមបញ្ជារបស់លោកឧត្តមសេនីយ៍រ៉ូយ្យូន ម៉ាលីណូវស្គីក៏បានបន្តពន្យាការដកថយចេញពីតំបន់ម៉ាន់ជូរី។ ប៉ុន្តែលោកម៉ាលីណូវស្គីបានបញ្ជូនសារសម្ងាត់ទៅឱ្យពួកកុម្មុយនិស្តចិនថាត្រៀមនាំកម្លាំងមកពីក្រោយកងទ័ពគួមីនតាងដែលជាហេតុនាំឱ្យសង្គ្រាមដណ្តើមកាន់កាប់តំបន់ទិសឥសាន្តប្រទេសចិនផ្ទុះឡើង។ ព្រឹត្តិការណ៍នេះបានធ្វើឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងច្រើននៅក្នុងថ្នាក់ដឹកនាំនៃបក្សកុម្មុយនិស្តចិនដោយវាបានផ្តល់គុណសម្បត្តិទៅដល់ជនមូលវិវដ្តដែលមានបំណងចង់គ្រប់គ្រងលើប្រទេសចិនទាំងមូលដោយប្រើប្រាស់កម្លាំងយោធាសុទ្ធ។ Michael M Sheng, Battling Western Imperialism, Princeton University Press, 1997, pp. 132–135

យោងតាមលោកចច ម៉ាសាល់បានឱ្យដឹងថា គ្មានភស្តុតាងអ្វីដែលបញ្ជាក់ថាចិនកុម្មុយនិស្តបានទទួលគ្រឿងសព្វាវុធពីសហភាពសូវៀតនោះទេ, ចិនកុម្មុយនិស្តបានប្រើប្រាស់អាវុធដែលបន្សល់ចោលពីទ័ពជប៉ុននិងថែមទាំងរថក្រោះមួយចំនួនទៀតផងប៉ុន្តែពួកគេគឺមិនចេះប្រើប្រាស់រថក្រោះជប៉ុនដែលបន្សល់ទុកចោលនោះឡើយលុះទាន់តែកម្លាំងគួមីនតាងដែលទទួលចុះចាញ់ចូលជួរកងកម្លាំងកុម្មុយនិស្តទើបអាវុធទំនើបៗ (រថក្រោះ) ត្រូវបានចាប់ប្រើប្រាស់នៅក្នុងវិស័យយោធាពួកកុម្មុយនិស្ត។New York Times, 12 January 1947, p. 44.Zeng Kelin, Zeng Kelin jianjun zishu (General Zeng Kelin Tells his story), Liaoning renmin chubanshe, Shenyang, 1997. pp. 112–113 មុនបានដៃប្រើប្រាស់អាវុធទំនើបទាំងនោះ បក្សកុម្មុយនិស្តចិនគឺបានពឹងផ្អែកលើកំណែទម្រង់ដីធ្លីទាំងស្រុង។ គោលការណ៍នៃកំណែទម្រង់ដីធ្លីនេះគឺចង់បង្គាប់ចិត្តប្រជាកសិករក្រីក្រនៅតាមតំបន់ជនបទឱ្យចូលរួមក្នុងចលនាបដិវត្តន៍របស់ពួកគេដោយបានសន្យាទៅប្រជាកសិករទាំងនោះថាពួកគេនឹងទទួលបានដីធ្វើស្រែចម្ការដោយខ្លួនឯងប្រសិនបើបក្សកុម្មុយនិស្តទទួលបានជ័យជម្នះ។Ray Huang, cong dalishi jiaodu du Jiang Jieshi riji (Reading Chiang Kai-shek's diary from a macro-history perspective), China Times Publishing Press, Taipei, 1994, pp. 441–443

យុទ្ធសាស្ត្របែបនេះបានបណ្តោយឱ្យបក្សកុម្មុយនិស្តទទួលបាននូវកម្លាំងយ៉ាងច្រើនរាប់ស្ទើរមិនអស់ទាំងនៅក្នុងជួរកងទ័ពនិងក្នុងប្រព័ន្ធដឹកនាំសាស្ត្រ។ ទោះជាពួកកុម្មុយនិស្តបានបាត់បង់ចំនួនកម្លាំងជាច្រើននៅក្នុងយុទ្ធនាការប្រយុទ្ធផ្សេងៗគ្នាក្តីក៏ពួកគេនូវតែទទួលបានកម្លាំងច្រើនបន្ថែមរហូតដល់ពេលខ្លះបានទទួលកម្លាំងលើសលប់ពីរដងច្រើនជាងចំនួនទ័ពដែលខ្លួនមានទៅទៀត។ ឧទាហរណ៍៖ នៅក្នុងយុទ្ធនាការហួយហៃ កងកម្លាំងកុម្មុយនិស្តបានកេណ្ឌកសិករប្រមាណ ៥,៤៣០,០០០ នាក់ឱ្យចូលរួមជាមួយពួកគេដើម្បីប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងកងកម្លាំងគួមីនតាង។Lung Ying-tai, dajiang dahai 1949, Commonwealth Publishing Press, Taipei, 2009, p. 184

thumb|យន្តហោះចម្បាំងរបស់កងទ័ពជាតិនិយមត្រៀមចេញទៅវាយប្រហារលើមូលដ្ឋានទ័ពកុម្មុយនិស្ត។

ក្រោយពីសង្គ្រាមជាមួយជប៉ុនបានបញ្ចប់ លោកចាង កាយចៀកបានបញ្ជាឱ្យកម្លាំងខ្លួនរត់ទៅតំបន់រំដោះថ្មី (ទឹកដីចិនដែលធ្លាប់ជប៉ុនឈ្លានពាននិងកាន់កាប់) ដើម្បីទទួលយកការសុំទទួលចុះចាញ់ពីជប៉ុនមុនពួកកុម្មុយនិស្ត។ អាមេរិកបានជួយបក្សគួមីនតាងដោយលើកទ័ពគួមីនតាងតាមយន្តហោះពីចិនកណ្តាលទៅកាន់ទឹកដីទិសឥសាន្ត (ម៉ាន់ជូរី)។

មូលហេតុនេះបានបណ្តោយឱ្យរដ្ឋាភិបាលគួមីនតាងចូលទៅកាន់កាប់ធនាគារ រោងចក្រ និងតំបន់ពាណិជ្ជកម្មផ្សេងៗ។ កងកម្លាំងគួមីនតាងបានធ្វើសកម្មភាពកេណ្ឌទ័ពនៅតំបន់អស់ទាំងនោះដោយប្រញាប់ប្រញាល់ជាពិសេសគឺនៅតាមទីប្រជុំជន និងព្រមទាំងរឹបអូសគ្រឿងសម្ភារៈផ្សេងៗដើម្បីផ្គត់ផ្គង់កម្លាំងពួកគេទៀតផង។ ការត្រៀមរៀបចំកម្លាំងខ្លួនដោយប្រញាប់ប្រញាល់និងពោរពេញទៅដោយអំពើហិង្សាបែបនេះបានធ្វើឱ្យប្រជាជននៅក្នុងតំបន់ជួបទុក្ខបញ្ហាជាច្រើនជាពិសេសគឺនៅក្រុងស៊ាងហៃដែលអត្រាគ្មានការងារបានកើនទៅដល់ ៣៧.៥%។

ក្រោយសង្គ្រាមលោក កងកម្លាំងគួមីនតាងត្រូវបានទទួលការគាំទ្រយ៉ាងខ្លាំងពីសហរដ្ឋអាមេរិក។ នៅក្នុងប្រតិបត្តិការបេលីហ្គឺរ កងទ័ពអាមេរិកប្រមាណ ៥០,០០០ នាក់ត្រូវបានបញ្ជូនទៅការពារតំបន់យុទ្ធសាស្ត្រដូចជាខេត្តហ៊ូប៉ីនិងខេត្តសានទុង។ អាមេរិកបានបណ្តុះបណ្តាលនិងបំពាក់កងទ័ពគួមីនតាងជាមួយអាវុធទំនើបៗជាច្រើនហើយព្រមទាំងបានហៅកងទ័ពកូរ៉េ និងជប៉ុនចំណាប់ៗឱ្យមកជួយកាន់កាប់តំបន់រំដោះក៏ដូចជាតំបន់ដែលគ្រប់គ្រងដោយពួកកុម្មុយនិស្តទៀតផង។ ត្រឹមជិតពីរឆ្នាំបន្ទាប់ពីសង្គ្រាមចិន-ជប៉ុនលើកទី២ បានបញ្ចប់ គណបក្សគួមីនតាងបានទទួលថវិកាប្រមាណ ៤.៤៣ លានដុល្លារអាមេរិកពី ស.រ.អ ហើយថវិកានោះគឺបានយកទៅផ្គត់ផ្គង់ផ្នែកយោធាស្ទើរទាំងស្រុង។

ការផ្ទុះឡើងនៃសង្គ្រាម

សង្គ្រាមស៊ីវិលបានចាប់ឆាបឆេះឡើងម្តងទៀតបន្ទាប់ពីកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងចរចាសន្តិភាពរវាងរដ្ឋាភិបាលជាតិនិយមនិងបក្សកុម្មុយនិស្តចិនបានទទួលបរាជ័យនៅឯទីក្រុងណានជិង។ វគ្គសង្គ្រាមនេះត្រូវបានអ្នកចិនដីគោកនិងប្រវត្តិវិទូកុម្មុយនិស្តសម្តៅថា"សង្គ្រាមរំដោះ" (ចិន៖ 解放战争)។ នៅថ្ងៃទី២០ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩៤៦ លោកចាង កាយចៀកបានបើកការវាយប្រហារដ៏ធំមួយលើទឹកដីពួកកុម្មុយនិស្តនៅចិនខាងជើងដោយមានកងពលតូចចំនួន ១១៣ (ស្មើនឹងទាហានប្រមាណ ១.៦ លាននាក់)។

ដោយដឹងថាខ្លួនមានកម្លាំងនិងគ្រឿងអាវុធតិចនិងខ្សោយជាង បក្សកុម្មុយនិស្តចិនក៏ចាប់អនុវត្តនូវយុទ្ធសាស្ត្រម៉្យាងដែលគេហៅថា"ការពារអកម្ម"។ ក្នុងយុទ្ធសាស្ត្រនេះ គេត្រូវចៀសវាងចូលប្រយុទ្ធជាមួយទ័ពធំៗរបស់គួមីនតាងនិងត្រៀមខ្លួនរត់ចោលទឹកដីណាដែលនឹងរងការវាយប្រហារពីកម្លាំងគួមីនតាងដើម្បីរក្សាចំនួនកម្លាំងទ័ពរបស់ពួកគេ។ កងកម្លាំងកុម្មុយនិស្តថែមទាំងប៉ុនប៉ងធ្វើឱ្យកម្លាំងទ័ពគួមីនតាងចុះខ្សោយទៀតផង។ មិនយូរប៉ុន្មាន យុទ្ធសាស្ត្ររបស់ពួកគេក៏ចាប់ផ្តើមទទួលបានជោគជ័យហើយមួយឆ្នាំក្រោយមក តុល្យភាពអំណាចរបស់កម្លាំងកុម្មុយនិស្តបានកើនស្មើនឹងកម្លាំងជាតិនិយម។ ពួកគេបានកម្ចាត់ទ័ពជាតិនិយមចោលអស់ប្រមាណ ១.១២ លាននាក់ខណៈពេលដែលកម្លាំងរបស់ពួកគេបានកើនរហូតដល់ទៅពីរលាននាក់ឯណោះ។

thumb|រូបភាព ក.រ.ប កំពុងដើរចូលក្រុងប៉េកាំងនៅក្នុងយុទ្ធនាការភីងជីន

នៅខែមីនា ឆ្នាំ១៩៤៧ គួមីនតាងបានទទួលនូវសញ្ញានៃជ័យជម្នះមួយបន្ទាប់ពីចូលកាន់កាប់រដ្ឋធានីរបស់ចិនកុម្មុយនិស្តនាពេលនោះគឺទីក្រុងយាអាន។Lilley, James R. China Hands: Nine Decades of Adventure, Espionage, and Diplomacy in Asia. . ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន ពួកកុម្មុយនិស្តក៏វាយដណ្តើមយកមកវិញ, នៅថ្ងៃទី៣០ ខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩៤៧ កងទ័ពកុម្មុយនិស្តបានឆ្លងទន្លេលឿង ឆ្ពោះទៅកាន់តំបន់ភ្នំដាប៊ីរួចបានស្តារការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេឡើងវិញនៅតំបន់វាលទំនាបកណ្តាល។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះដែរ កម្លាំងកុម្មុយនិស្តបានចាប់ផ្តើមវាយលុកតំបន់ឥសាន្ត តំបន់ភាគខាងជើង និងខាងលិចនៃប្រទេសចិន។

នៅចុងឆ្នាំ១៩៤៨ កងទ័ពកុម្មុយនិស្តបានចូលកាន់កាប់ទីក្រុងភាគខាងជើងបានមួយចំនួនមានដូចជាទីក្រុងសិនយ៉ាងនិងទីក្រុងឆាងឈុន ហើយនៅទីបំផុតភាគឥសាន្តនៃប្រទេសចិនក៏ធ្លាក់ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកកុម្មុយនិស្តក្រោមយុទ្ធនាការលាវសិន។Westad, Odd Arne. [2003] (2003). Decisive Encounters: The Chinese Civil War, 1946–1950. Stanford University Press. . pp. 192–193. កងទ័ពទីមួយថ្មីដែលត្រូវគេចាត់ទុកថាជាកម្លាំងទ័ពដ៏ល្អបំផុតរបស់គួមីនតាងត្រូវបង្ខំចិត្តសុំចុះចាញ់បន្ទាប់ពីកងកម្លាំងកុម្មុយនិស្តបានធ្វើការឡោមព័ទ្ធពួកគេនៅទីក្រុងឆាងឈុនអស់រយៈពេល ៦ ខែដែលជាលទ្ធផលវាបានបណ្តាលឱ្យជនស៊ីវិលប្រមាណ ១៥០,០០០ នាក់បានបាត់បង់ជីវិតដោយសារភាពអត់ឃ្លាន។Pomfret, John. Red Army Starved 150,000 Chinese Civilians, Books Says. Associated Press; The Seattle Times. 2 October 2009. URL:http://community.seattletimes.nwsource.com/archive/?date=19901122&slug=1105487 . Accessed: 2009-10-02. (Archived by WebCite at

thumb|រថក្រោះម៉ូដែល FT របស់ចិន

ការចាប់បានអង្គភាពទ័ពគួមីនតាងដ៏ធំនៅឆាងឈុនមិនត្រឹមតែផ្តល់ឱ្យបក្សកុម្មុយនិស្តចិននូវកម្លាំងបន្ថែមប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែថែមទាំងផ្តល់ឱ្យនូវគ្រឿងសព្វាវុធទំនើបៗបន្ថែម កាំភ្លើងធន់ធ្ងន់ និងព្រមទាំងរថក្រោះមួយចំនួនទៀតផង។ ត្រឹមខែមេសា ឆ្នាំ១៩៤៨ កងទ័ពកុម្មុយនិស្តបានចូលកាន់កាប់ទីក្រុងលូយ៉ាងបានយ៉ាងជោគជ័យខណៈពេលកាត់ផ្តាច់កងទ័ពគួមីនតាងចេញពីទីក្រុងស៊ីអាន។Elleman, Bruce A. Modern Chinese Warfare, 1795–1989. Routledge. . នៅយុទ្ធនាការប្រយុទ្ធជាបន្តបន្ទាប់ កងទ័ពកុម្មុយនិស្តបានចូលត្រួតត្រាលើទីក្រុងជីណានរួចខេត្តសានទុងនៅថ្ងៃទី២៤ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៤៨។ យុទ្ធនាការហួយហៃដែលដំណើរការពីចុងឆ្នាំ១៩៤៨ រហូតដល់ដើមឆ្នាំ១៩៤៩ បានអនុញ្ញាតឱ្យបក្សកុម្មុយនិស្តចូលត្រួតត្រាភាគកណ្តាលនៃប៉ែកខាងលិចនៃប្រទេសចិន។ លទ្ធផលនៃការប្រយុទ្ធគ្នាខាងលើនេះគឺជាចំណុចមួយដែលកំណត់ពីលទ្ធផលយោធានៃសង្គ្រាមស៊ីវិល។

ពួកកុម្មុយនិស្តបានបើកយុទ្ធនាការភីងជីនដោយមានទិសដៅចង់គ្រប់គ្រងចិនភាគខាងជើង។ យុទ្ធនាការនេះមានរយៈពេល ៦៤ ថ្ងៃដោយបានចាប់ដំណើរការឡើងនៅថ្ងៃទី២១ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៤៨ ហើយបញ្ចប់ទៅវិញនៅថ្ងៃទី៣១ ខែមករា ឆ្នាំ១៩៤៩ ដោយទទួលបានលទ្ធផលជោគជ័យ។Finkelstein, David Michael. Ryan, Mark A. McDevitt, Michael. [2003] (2003). Chinese Warfighting: The PLA Experience Since 1949. M.E. Sharpe. China. . p. 63. ទទួលបានផលជោគជ័យពិតមែនប៉ុន្តែភាគីកុម្មុយនិស្តបានទទួលរងការបាត់បង់ជាច្រើនគួរសមទាំងចំនួនកម្លាំងទ័ពនិងគ្រឿងសព្វាវុធ។ ជាពិសេសគឺខណៈពេលកំពុងចូលកាន់កាប់ទីក្រុងចាងជាំងខូ ធៀនជិន និងកំពង់ផែរបស់វា។ ពួកកុម្មុយនិស្តបានដកទ័ពចំនួន ៨៩០,០០០ នាក់ពីទិសឥសាន្តរួចបញ្ជូនទ័ពទាំងនោះឱ្យចុះមកប្រយុទ្ធជាមួយទ័ពគួមីនតាងប្រមាណ ៦០០,០០០ នាក់។ ខាងកុម្មុយនិស្តបានបាត់បង់ចំនួនទ័ពប្រមាណ ៤០,០០០ នាក់ខណៈពេលធ្វើការវាយលុកលើទីក្រុងចាងជាំងខូហើយនៅទីបំផុតក៏វាយដណ្តើមបាន រួចហើយពួកគេបានបន្តបេសកកម្មឆ្ពោះទៅមុខទៀតដើម្បីដណ្តើមទីក្រុងសំខាន់ៗបន្ថែម។ ជាលទ្ធផល ភាគីកុម្មុយនិស្តបានចាប់ខ្លួនទ័ពគួមីនតាងបានចំនួន ៥២០,០០០ នាក់ហើយទឹកដីចិនភាគខាងជើងក៏ធ្លាក់ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេ។

នៅក្នុងយុទ្ធនាការលាវសិន ហួយហៃ និងភីនជីន បក្សកុម្មុយនិស្តចិនបានកម្ចាត់កងពលទៀងទាត់របស់គួមីនតាងបានចំនួន ១១៤ និងកងពលមិនទៀងទាត់ចំនួន ២៩ និងរួមទាំងទ័ពជើងចាស់គួមីនតាងប្រមាណ ១.៥៤ លាននាក់ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យកម្លាំងទ័ពជាតិនិយមចិនចុះខ្សោយយ៉ាងខ្លាំង។ មេដឹកនាំសូវៀតគឺលោកស្តាលីនបានចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងជាមួយនឹងផែនការនៃការបង្កើតរដ្ឋាភិបាលចម្រុះរវាងគួមីនតាងនិងបក្សកុម្មុយនិស្តនៅក្រោយសង្គ្រាមចិនហើយគាត់ក៏បានបញ្ចុះបញ្ចូលលោកម៉ៅសេទុងថាហាមបញ្ជាឱ្យទ័ពរបស់ខ្លួនឆ្លងទន្លេយ៉ាងសេរួចបន្តវាយប្រហារលើកម្លាំងគួមីនតាងនៅភាគខាងត្បូងទន្លេទៀតអី។Donggil Kim, "Stalin and the Chinese Civil War." Cold War History 10.2 (2010): 185–202. លោកម៉ៅសេទុងបានបដិសេដនឹងសំណើរបស់ស្តាលីនហើយនៅថ្ងៃទី២១ ខែមេសា លោកក៏បានបញ្ជាឱ្យទ័ពរបស់លោកឆ្លងទន្លេនោះបន្តបេសកកម្មវាយប្រហារលើទ័ពគួមីនតាង។ នៅថ្ងៃទី២៣ ខែមេសា កម្លាំងកុម្មុយនិស្តក៏វាយដណ្តើមបានរដ្ឋធានីគួមីនតាងគឺណានជិង។ រដ្ឋាភិបាលគួមីនតាងបានរត់ដកថយទៅទីក្រុងក្វាងចូវរហូតដល់ថ្ងៃទី១៥ ខែតុលារួចបកមកទីក្រុងឆុងឈីងរហូតដល់ថ្ងៃទី២៥ ខែវិច្ឆិកា បន្ទាប់មកគឺទីក្រុងឆិងឌូ ហើយទីបំផុតក៏រត់ទៅកោះតៃវ៉ាន់នៅថ្ងៃទី៧ ខែធ្នូ។ នៅចុងឆ្នាំ១៩៤៩ កងទ័ពរំដោះប្រជាជនចិនបានបើកការដើរតាមស្វែងរកប្រមាញ់កងទ័ពគួមីនតាងដែលនៅសេសសល់នាភាគខាងត្បូងប្រទេសចិនលើកលែងតែតំបន់ទីបេ។ លើសពីនេះទៅទៀត មានការបះបោរមួយបានផ្ទុះឡើងដែលផ្តើមដោយសាធារណរដ្ឋតួកគីស្ថានបូព៌ាទីពីរដែលទទួលការគាំទ្រពីសូវៀតប្រឆាំងនឹងការត្រួតត្រារបស់គួមីនតាងពីឆ្នាំ១៩៤៤ ដល់ឆ្នាំ១៩៤៩ និងបូករួមទាំងជម្លោះទឹកដីរវាងសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតម៉ុងកូលនិងសាធារណរដ្ឋចិន។

ការថយចុះនៃភ្លើងសង្គ្រាម

នៅថ្ងៃទី១ ខែតុលា ឆ្នាំ១៩៤៩ លោកម៉ៅសេទុងបានប្រកាសបង្កើតសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិនឡើងដោយមានរដ្ឋធានីនៅទីក្រុងប៉េកាំង។ លោកចាង កាយចៀកជាមួយនឹងកងទ័ពគួមីនតាងចំនួន ២ លាននាក់បូករួមទាំងអ្នកគាំទ្រមួយចំនួនទៀតបាននាំគ្នាដកថយរត់ទៅកោះតៃវ៉ាន់នៅអំឡុងខែធ្នូបន្ទាប់ពីកងទ័ពកុម្មុយនិស្តបានវាយលុកចូលខេត្តស៊ីឈួន។ បន្ទាប់ពីពួកកុម្មុយនិស្តបានចូលកាន់កាប់ទីក្រុងឆិងឌូនៅថ្ងៃទី១០ ខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩៤៩ ចលនាតស៊ូរបស់គួមីនតាងភាគច្រើននៅទិសខាងត្បូងប្រទេសចិនក៏រលាយសាបសូន្យដោយបន្សល់ទុកតែចលនាតស៊ូតូចៗ។Cook, Chris Cook. Stevenson, John. [2005] (2005). The Routledge Companion to World History Since 1914. Routledge. . p. 376.

thumb|ផែនទីបង្ហាញពីការចូលរំដោះកោះហៃណាននៅអំឡុងឆ្នាំ១៩៥០

ការប៉ុនប៉ងចូលកាន់កាប់កោះគីនមិនដោយចិនកុម្មុយនិស្តត្រូវទទួលបរាជ័យនៅក្នុងសមរភូមិហ្គូនីងហូហើយឱកាសរបស់ ស.ប.ច ក្នុងការចូលត្រួតត្រាកោះតៃវ៉ាន់ក៏ត្រូវរលាយ។Qi, Bangyuan. Wang, Dewei. Wang, David Der-wei. [2003] (2003). The Last of the Whampoa Breed: Stories of the Chinese Diaspora. Columbia University Press. . p. 2. នៅខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩៤៩ លោកចាងកាយចៀកបានប្រកាសជ្រើសតាំងទីក្រុងតៃប៉ិជារដ្ឋធានីបណ្តោះអាសន្ននៃសាធារណរដ្ឋចិននិងបន្តធ្វើការអះអាងថារដ្ឋាភិបាលរបស់លោកគឺជារដ្ឋាភិបាលស្របច្បាប់តែមួយគត់របស់ប្រទេសចិនទាំងមូល។

នៅអំឡុងឆ្នាំ១៩៥០ សាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិនបានចេញប្រតិបត្តិការវាយយកកោះមួយចំនួនដែលមានទីតាំងនៅជិតចិនដីគោក។ កោះហៃណានត្រូវបាន ស.ប.ច កាន់កាប់នាអំឡុងខែមេសា ឆ្នាំ១៩៥០, បន្ទាប់មកគឺទីប្រជុំកោះវ៉ានសាន (ឧសភា–សីហា ១៩៥០) ហើយនិងកោះចូសាន (ឧសភា ១៩៥០)។MacFarquhar, Roderick. Fairbank, John K. Twitchett, Denis C. [1991] (1991). The Cambridge History of China. Cambridge University Press. . p. 820.