សង្គ្រាមចាម្ប៉ា-ដាយវៀត (១៣៦៧-១៣៩០): សមរភូមិវិជ័យ និងការលុកលុយលើកពីរនៃទីក្រុងហាណូយក្នុងឆ្នាំ ១៣៧៨

សមរភូមិវិជ័យ និងការលុកលុយលើកពីរនៃទីក្រុងហាណូយក្នុងឆ្នាំ ១៣៧៨ 
ធ្វេង|រូបភាពតូច|200x200ភីកសែល| ប្រាសាទ កាញ់ទៀននៅជិតរាជធានីវិជ័យ
នៅឆ្នាំ១៣៧២ ត្រឹង ញ៉េតុង បានលើកអនុជទ្រង់ ត្រឹង គិញ ជាស្តេច ត្រឹង សេតុង (ស្តេចតូច) ខណៈទ្រង់នៅជាស្តេចជាន់ខ្ពស់។ បន្ទាប់មក រាជវាំងបានចំណាយពេលវេលាដើម្បីពង្រឹងទំនាក់ទំនងឡើងវិញជាមួយបណ្តុំអំណាចតូចៗភាគខាងត្បូងរបស់ខ្លួននៃ ថាញ់ញេ និងការពាររាជធានីដែលជាប្រតិកម្មទៅនឹងការកើនឡើងនៃអំណាចចាម្ប៉ារបស់ ឆែ បុងង៉ា ។ [ 21 ] នៅឆ្នាំ១៣៧២ ឆែ បុងង៉ាបានផ្ញើសំបុត្រមួយច្បាប់ទៅ អធិរាជហុងវូ នៃប្រទេសចិនបានព្រមានថាពួកវៀតហៀបនឹងវាយលុកប្រទេសរបស់ទ្រង់ ហើយទាមទារប្រទេសចិនសម្រាប់ការការពារនិងសម្ភារៈសង្រ្គាម។ [ 22 ] នៅឆ្នាំ ១៣៧៥ ហូ គុយលី (ប្រហែលឆ្នាំ១៣៣៥-១៤០៨) ជាមេដឹកនាំម្នាក់មកពីតំបន់ថាញ់ញេ តាមរយៈទំនាក់ទំនងពិសេសរវាងគ្រួសាររាជវង្ស និងគ្រួសារគាត់ បានក្លាយជាមន្ត្រីដ៏សំខាន់មួយរូបនៅដៃវៀតក្នុងចុងសតវត្សទី១៤ ជាមួយគូប្រជែងរបស់គាត់ ដូ ទុយប៊ីន (ប្រហែលឆ្នាំ១៣២៤-១៣៨១)។ [ 23 ]

យោងទៅតាម Toàn thư ក្នុងឆ្នាំ១៣៧៦ ឆែ បុងង៉ា បានបើកការវាយលុកចូលទៅក្នុង ហោចូវ ( ហ្វេ ) ។ ស្តេច ត្រឹង សេតុង បានប្រមូលផ្តុំកងទ័ពដ៏ធំដែលមានទាហានចំនួន ១២០០០០ នាក់ ដោយមានទ័ពបម្រុងពី ងេអាន គួងប៊ិញ និងភត់ហោ ត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការវាយបក។ ហូ គុយលី ទទួលបន្ទុកដឹកជញ្ជូនគ្រឿងផ្គត់ផ្គង់ និងកងទ័ពពី ងេអាន តាន់ប៊ិញ និងភត់ហោ ខណៈដែលមេទ័ព ដូ ទុយប៊ីន ដឹកនាំកងទ័ព។ នៅដើមឆ្នាំ១៣៧៧ ចាម្ប៉ាបានព្យាយាមចរចាជាដំបូង ប៉ុន្តែអំពើពុករលួយក្នុងថ្នាក់ដឹកនាំទ័ពវៀតណាមបានរារាំងកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងនេះ។ ត្រឹង សេតុង បានបន្តលើកទ័ពរបស់ទ្រង់ទៅកាន់រាជធានី វិជ័យ របស់ចាម្ប៉ា។ ស្តេចសេតុង បាន​ឃើញ​ជំរំ​ស្ងាត់ជ្រងំ ដែល​មានមន្ត្រី​ម្នាក់​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​ប្រាប់ទ្រង់​ថា វា​អាច​ជា​អន្ទាក់​របស់​ស្តេចចាម។ ស្តេចដៃវៀត មិនអើពើនឹងមន្ត្រីនោះ ហើយបន្តដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់វិជ័យ ជាកន្លែងដែល ឆែ​ បុងង៉ា និងកងទ័ពរបស់ទ្រង់វាយឆ្មក់កងទ័ពវៀត។ ជនជាតិភាគខាងត្បូងក្នុងជួរកងទ័ពវៀត បានក្បត់ និងចូលខ្លួនទៅពួកចាម។ [ 21 ] កងទ័ពរបស់ សេតុង ត្រូវបានធ្លាក់ចូលទៅជាក្រុមទ័ពដែលគ្មានវិន័យ ខណៈពេលដែលព្រះអង្គ និងមេទ័ពបីនាក់ត្រូវបានសម្លាប់ក្នុងអំឡុងពេលចលាចលនេះ។ [ 24 ] [ 25 ] [ 26 ] ប្រភព Ming Shilu និងប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់ពួកអ្នកផ្សាយសាសនាគ្រិស្តក្រោយៗមកក៏បានរាយការណ៍ថា ស្តេចត្រឹង ឈ្មោះ ចេនទ័ន (陳煓) បានសោយទិវង្គតនៅចាម្ប៉ា ក្នុងឆ្នាំ១៣៧៧ បន្ទាប់ពីបានចូលរួមក្នុងសង្រ្គាមដ៏ធំមួយ។ [ 27 ]

ដូ ទុយប៊ីន បាន​បោះបង់ទីតាំងខ្លួន ហើយ​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​ភាគ​ខាងជើង។ [ 28 ] ពួកចាមបានចាប់ព្រះអង្គម្ចាស់ ត្រឹង ហុក ដែលជាព្រះអង្គម្ចាស់វៀតណាមម្នាក់។ ឆែ បុងង៉ា បានរៀបអភិសេកបុត្រីរបស់ទ្រង់ជាមួយព្រះអង្គម្ចាស់ហុក ហើយដាក់ព្រះអង្គម្ចាស់ឱ្យទទួលខុសត្រូវលើការវាយប្រហាររបស់កងទ័ពចាមចូលទៅ ង៉េអាន។ [ 29 ]

បន្ទាប់ពីការសោយទីវង្គតរបស់ស្តេចវៀត ទ័ពចាមដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ ឆែ បុងង៉ា បានដេញតាមទ័ពវៀតដែលមានភាពច្របូកច្របល់ឆ្ពោះទៅទិសខាងជើងយ៉ាងលឿនចូលទៅក្នុង ដីសណ្ដទន្លេក្រហម ដោយមានការតទល់តិចតួច ហើយបានកម្ទេចទីក្រុងហាណូយនៅចុងឆ្នាំ១៣៧៧ ដោយទទួលបានការគ្រប់គ្រងលើទឹកដីដ៏ធំរួមមាន ថាញ់ហោ និងងេអាន ជា​ចំណុច​កំពូល​នៃ​ចក្រភពចាម។ [ 21 ] [ 30 ] នៅដើមឆ្នាំ១៣៧៨ ព្រះអង្គម្ចាស់ ត្រឹង ហុក ដែលគាំទ្រចាមបានបង្ហាញព្រះកាយនៅ ងេអាន ដោយតាំងខ្លួនជាស្តេចដាយវៀត។ ទ្រង់ និង ឆែ បុងង៉ា បានប្រមូលផ្តុំគ្នាជាមួយប្រជាជនមកពីខេត្តភាគខាងត្បូងដែលស្ថិតនៅក្រោមការកាន់កាប់របស់ចាម រួមជាមួយនឹងកម្លាំងចាមបានវាយលុក ដូ ទុយប៊ីន ហើយបានឡោមព័ទ្ធ និងដណ្តើមកាន់កាប់ទីក្រុងហាណូយជាលើកទីបី។ [31 ] ពួក​គេ​បាន​បង្ខំធ្វើឲ្យ​ស្តេច  ត្រឹង ភេដេ ជញ្ជូន​រាជទ្រព្យ​ទៅ​ភ្នំ​ធៀនគៀន និង​គុហា​ខាឡាំងក្នុង​ឆ្នាំ ១៣៧៩។ [ ៣២ ] បន្ទាប់ពីពួកចាមបានដកថយត្រឡប់ទៅ ថាញ់ហោ វិញ ហូ គុយលី បានបង្ហាញខ្លួនឡើងវិញនៅជួរមុខ។ ដើម្បី​បំពេញ​ធនធាន​ដែល​ត្រូវ​ការ​ក្នុង​ការ​ហ្វឹកហ្វឺន បំពាក់ និង​ផ្គត់ផ្គង់​ទាហាន គុយលី និងបក្សពួក បាន​បង្កើន​ពន្ធ​ក្នុង​​គ្រួសារ និង​កម្លាំង​យោធា។ ព្រះរាជវង្សានុវង្សជាម្ចាស់ដីតម្រូវឲ្យបែងចែកដីស្មើគ្នាសម្រាប់កសិករម្នាក់ៗ ដើម្បីបង្កើនកិច្ចប្រឹងប្រែងធ្វើសង្គ្រាម តែធនធានរបស់វៀតស្ទើរតែអស់ទៅហើយ។ [ ៣១ ]