រឿង​សាមកុក: កណ្ឌ​ទី ២០

កណ្ឌ​ទី ២០

ឡៅពី​លុះ​ឃើញ​កង​ទ័ព​លើក​មក​ពី​ចម្ងាយ ក្រឡេក​ឃើញ​ទង់​ជ័យ​សម្រាប់​ទ័ព​ចូឆូ ក៏​សំគាល់​ថា​ចូឆូ​លើក​មក​ខ្លួន​ឯង ។ បំរើ​សេះ​ល្បាត​​មក​ប្រាប់​ឡៅពី​ថា កង​ទ័ព​អួនសៀរ​ប្រឹក្សា​មិន​ចុះ​រុះ​គ្នា នៅ​រា​រង់​មិន​បាន​ចេញ​ច្បាំង​នឹង​ចូឆូ​ទេ ១ ទៀត​កង​ទ័ព​ចូឆូ​នោះ នឹង​បាន​ឃើញ​ទង់​ជ័យ​សម្រាប់​ទ័ព​ចូឆូ​ក៏​ឥត​អង្គឺ​មាន កាល​ខ្ញុំ​បាទ​ត្រឡប់​មក ប្រទះ​នឹង​កង​ទ័ព លើក​មក​ជិត​ស្រុក​នេះ​ហើយ ឃើញ​ទង់​ជ័យ​សម្រាប់​ទ័ព​ចូឆូ​ដោយ​ពី​មុខ​តែ​ខ្លួន​ចុឆូ​នឹង​នៅ​ក្នុង​កង​ទ័ព​ខាង​ណោះ​មិន​ច្បាស់​ប្រាកដ ។

ឡៅពី​បាន​ស្ដាប់​ដូច្នោះ ក៏​ប្រឹក្សា​នឹង​តាន់តេង​តាម​ពាក្យ​បម្រើ​សេះ​ហើយ​ថា យើង​មាន​សេចក្ដី​សង្ស័យ​មិន​ដឹង​ជា​ចូឆូ​នៅ​ខាង​ទ័ព​ណា ។ តាន់​តែង​ឆ្លើយ​ថា កលឧបាយ​ចុឆូ​នោះ​មាន​ច្រើន​ប្រការ​ណាស់ កម្រ​មនុស្ស​ណា​នឹង​ដឹង​ដល់ ដែល​កង​ទ័ព​នៅ​ឬារង់​បម្រុង​នឹង​ច្បាំង​អួនសៀរ​នោះ គ្មាន​ទង់​ជ័យ​សម្រាប់​ទ័ព​ចូឆូ​សោះ ខ្ញុំ​បាទ​យល់​ថា ចូឆូ​មុខ​ជា​នៅ​ក្នុង​កង​ទ័ព​នោះ​ជា​ប្រាកដ ឯ​កង​ទ័ព​ដែល​លើក​មក​ខាង​ស្រុក​យើង​នេះ​ទាហាន​ក៏​តិច តែ​ទង់​ជ័យ​សម្រាប់​ចូឆូ​មក​ផង ដែល​ចូឆូ​គិត​ធ្វើ​ការ​គ្រា​នេះ​ប្រាថ្នា​នឹង​ឲ្យ​លោក​បារម្ភ​ក្រែង​ថា ខ្លួន​ចូឆូ​មក​ក្នុង​កង​ទ័ព​នេះ ។
ឡៅពី​បាន​ស្ដាប់​ដូច្នោះ​ក៏​ងាក​ទៅ​សួរ​គួនអ៊ូ តៀវហ៊ុយ​ថា ប្អូន​ទាំង​ពីរ​នាក់ តើ​នរណា​នឹង​យក​អាសារ​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​ការ ឲ្យ​ដឹង​ច្បាស់​ហេតុ​ផល​ជា​ចូឆូ ឬ​មិន​មក ? ។ តៀវហ៊ុយ​ឆ្លើយ​ទទួល​ថា ខ្ញុំ​បាទ​សូម​យក​អាសា​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ឲ្យ​ដឹង​ហេតុ បើ​ជួយ​នឹង​ចូឆូ ហើយ​ខ្ញុំ​បាទ​នឹង​ចាប់​ខ្លួន​ចូឆូ​មក​ឲ្យ​បាន ។ ឡៅពី​និយាយ​តប​ទៅ​តៀវហ៊ុយ​វិញ​ថា ប្អូន​ឯង​នៅ​ក្មេង​សេចក្ដី​ខ្ចី​គំនិត​ណាស់ ទាំង​ចិត្ត​ថ្លើម​ក៏​រួស​រហ័ស នឹង​ឲ្យ​ទៅ​មិន​បាន​ទេ ។ គួនអ៊ូ​ថា ខ្ញុំ​បាទ​សូម​យក​អាសា​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​ការ ។ ឡៅពី ថា បើ​គួនអ៊ូ ចេញ​ទៅ​យើង​ល្មម​ទុក​ចិត្ត​បាន ។ គួនអ៊ូ ក៏​លា​ឡៅពី​លើក​ទាហាន​សេះ ៣ ពាន់​ចេញ​ទៅ ពេល​នោះ​ទេសកាល​ជា​រដូវ​រងា​ផង​ទឹក​សន្សើម​ចុះ​ខ្លាំង​ណាស់ ទាហាន​ទាំង​ពួង​ក៏​រងា​ត្រជាក់​ពន់​ពេក គួនអ៊ូ​ឧស្សាហ៍​នាំ​ទាហាន​ចូល​ទៅ​ដល់​មុខ​បន្ទាយ​អងតុង ហើយ​គួនអ៊ូ​បេ​សេះ​ចេញ​ទៅ​ឈរ​មុខ​ទាហាន​​ស្រែក​ថា នរណា​ជា​មេ​ទ័ព ចូរ​ប្រញាប់​ចេញ​មក​យើង​នឹង​សាក​សួរ ។

អងតុង​បាន​ឮ​គួនអ៊ូ​ស្រែក​សួរ​ដូច្នោះ ក៏​ជិះ​សេះ​ចេញ​មក​ឈរ​នៅ​​មុខ​បន្ទាយ​ហើយ​ស្រែក​ប្រាប់​ថា មហា​ឧបរាជ​លើក​មក​ដល់​ទី​នេះ​ហើយ ហេតុ​ម្ដេច​ខ្លួន​ទើប​មិន​ចូល​មក​គំនាប់ ។ គួនអ៊ូ​តប​ថា បើ​មហា​ឧបរាជ​មក​មែន​ឲ្យ​អញ្ជើញ​ចេញ​មក យើង​នឹង​ថ្លែង​សេចក្ដី​ជម្រាប់​លោក ។ អងតុង​តប​ថា ខ្លួន​ជា​អ្នក​តូច​ទាប​គួរ ឬ​នឹង​ឲ្យ​មហា​ឧបរាជ​ចេញ​មក​ជួប ។ គួនអ៊ូ​ខឹង​ណាស់​ក៏​បរ​សេះ​រាំ​ដាវ​ចូល​ទៅ ។ អងតុង​ក៏​បរ​សេះ​រាំ​លំពែង​​ចេញ​មក​ត​ច្បាំង នឹង​គួនអ៊ូ​បាន ៥ ភ្លេង ។ គួន​អ៊ូ​ធ្វើ​ជា​ញាក់​សេះ​ថយ​រត់​ទៅ​ក្រោយ ងតតុង​មិន​ដឹង​កល​ក៏​ដេញ​បណ្ដោយ​តាម​ដល់​ជើង​ភ្នំ គួនអ៊ូ​រា​មក​តទល់​ដល់​ជិត​គ្នា ទើប​លើក​ដាវ​ឡើង​កាប់​ឲ្យ​អង​តុង​គេច​ចុះ ហើយ​គួនអ៊ូ​ក៏​ស្ទុះ​ទៅ​រួប​ចាប់​យក​ខ្លួន​អងតុង​បាន ដាក់​លើ​សេះ​ពី​ក្រោយ​នាំ​ចូល​ទៅ​ឲ្យ​ឡៅពី​ ហើយ​ពណ៌នា​ឲ្យ​ឡៅពី​ស្ដាប់​គ្រប់​ប្រការ ។ ឡៅពី​ក៏​មាន​ចិត្ត​សោមនស្ស​ប្រីតា តែ​មិន​បាន​ស្គាល់​កិរិយា​អងតុង​ច្បាស់​ក៏​សាក​សួរ​ថា អ្នក​ឯង​ជា​នាហ្មឺន​ចូឆូ​តំនែង​អ្វី ? ហេតុ​ម្ដេច​មក​ធ្វើ​កល​ឧបាយ​ក្លែង​ថា ចូឆូ​មក​នៅ​ក្នុង​កង​ទ័ព​នេះ ? អងតុង​ឆ្លើយ​ថា ខ្ញុំ​បាទ​ឈ្មោះ​អងតុង​ជា​សេនា​ទោ​របស់​ចូឆូ ឯ​ខ្លួន​ចូឆូ​មិន​បាន​មក​​ក្នុង​ទ័ព​នេះ​ទេ ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាទ​នឹង​ឡៅតាយ​លើក​ទ័ព​មក គំនិត​ខ្ញុំ​បាទនឹង​បាន​គិត​ធ្វើ​កល​សឹក​ខ្លួន​ឯង​ក៏​ទេ ដែល​យក​ទង់​ជ័យ​សម្រាប់​ទ័ព​ចូឆូ​លើក​មក​ក្នុង​កង​ទ័ព​នេះ ព្រោះ​ចូឆូ​បង្គាប់​ប្រើ​ខ្ញុំ​បាទ​ខ្លាច​អាជ្ញា​ក៏​តាម​បង្គាប់​ចូឆូ ។ ឡៅពី​បាន​ស្ដាប់ ក៏​យក​គ្រឿង​សម្លៀក​បំពាក់​មួយ​ប្រដាប់​មក​ឲ្យ​អងតុង ហើយ​រៀប​តុ​លៀង​ភោជនាហារ​ឲ្យ​អងតុង​បរិភោគ រួច​ឲ្យ​ទាហាន​យក​ខ្លួន​អងតុង​ទៅ​ឃុំ​ទុក បើ​ចាប់​ឡៅតាយ​បាន​វេលា​ណា​នឹង​បាន​គិត​ការ​តទៅ​ទៀត ។
គួនអ៊ូ​បាន​និយាយ​នឹង​ឡៅពី​ថា ខ្ញុំ​បាទ​ប្រមាណ​ចិត្ត​លោក​ឃើញ​ថា លោក​នៅ​បារម្ភ​ខ្លាច​ចិត្ត​ចូឆូ បាន​ជា​មិន​សម្លាប់​អងតុង​ចេញ បើ​ដឹង​ដូច្នេះ ខ្ញុំ​បាទ​មិន​ចាប់​ទាំង​រស់​មក​ជូន​លោក​ទេ ។ ឡៅពី​តប​ថា ដែល​យើង​មិន​ប្រើ​តៀវហ៊ុយ​ឲ្យ​ចេញ​ទៅ​នោះ ព្រោះ​គិត​ឃើញ​ថា​ចិត​តៀវហ៊ុយ​រួស​រហ័ស​ណាស់ បើ​ចាប់​មេទ័ព​បាន​​មុខ​ជា​សម្លាប់​មិន​ខាន ដែល​យើង​បាន​ខ្លួន​អងតុង​មក​ទុក​ដូច្នេះ ទោះ​ចូឆូ​ដឹង​ថា​ប្រការ​ម្ដេច​ក៏​មាន​ផ្លូវ​នឹង​ដោះ​ស្រាយ​កៃខៃ​ទៅ​បាន​ដោយ​ងាយ ។

តៀវហ៊ុយ​ក៏​ជម្រាប​ឡៅពី​ថា គួនអ៊ូ​ទៅ​ចាប់​ខ្លួន​អងតុង​បាន​មក​ហើយ​ខ្ញុំ​បាទ​នឹង​យក​អាសា​ចេញ​ទៅ​ចាប់​ខ្លួន​ឡៅតាយ​មក​ជូន​លោក​ទៀត ។ ឡៅពី​តប​ថា ឯ​ឡៅតាយ​នោះ​ជា​ចៅហ្វាយ​ស្រុក​គុយជីវ កាល​ចៅហ្វាយ​ខែត្រ​ទាំង ១៨ មណ្ឌល លើក​ទៅ​កំចាត់​តាំង​តុ​ពី​គ្រា​មុន​នោះ ឡៅតាយ​ក៏​លើក​ពល​ទៅ​ធ្វើ​ការ​​ជាមួយ​ផង គ្រា​នោះ​ចូឆូ​ឃើញ​ឡៅតាយ​មាន​ដំរេះ​ប្រាជ្ញា បាន​ជា​ប្រើ​ឲ្យ​ធ្វើ​មេទ័ព​លើក​មក ដែល​ប្អូន​ឯង​នឹង​លើក​ទាហាន​ចេញ​ទៅ​ចាប់​ខ្លួន​ឡៅតាយ​នោះ បង​យល់​ឃើញ​ថា​មិន​មែន​បាន​បំណង​គិត​ទេ ។ តៀចហ៊ុយ​ឆ្លើយ​តប​ថា នឹង​រាប់​ទុក​ជា​ពូកែ​ដូច​ម្ដេច​ថ្វី​ដៃ​ឡៅតាយ​ប៉ុណ្ណេះ ខ្ញុំ​បាទ​នឹង​ចាប់​យក​មក​ឲ្យ​បាន ។ ឡៅពី​ថា បង​ក្រែង​ប្អូន​ឯង​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​អន្តរាយ​ដល់​ជីវិត​ឡៅតាយ​តែ​ម្ដង មិន​ខ្លួន​ទាំង​រស់​មក​ដូច​ជា​គួនអ៊ូ ។ តៀវហ៊ុយ​ថា ខ​នេះ​លោក​កុំបី​វតក្ក​ឡើយ បើ​ខ្ញុំ​បាន​សម្លាប់​ឡៅតាយ​ក្ដី ឬ​ចាប់​ខ្លួន​មិន​បាន​ទាំង​រស់​ក្ដី ឲ្យ​លោក​កាត់​ក្បាល​ខ្ញុំ​ចេញ ។ ឡៅពី​បាន​ឮ​ដូច្នោះ​ក៏​ពេញ​ចិត្ត​ណាស់ ទើប​ចាត់​ទាហាន​សេះ ៣ ពាន់​ឲ្យ​តៀវហ៊ុយ​ៗ ក៏ លា​ឡៅពី​លើក​ចេញ​ទៅ ។

ឯ​ឡៅតាយ​កាល​ដឹង​ថា គួនអ៊ូ​ចាប់​ខ្លួន​អងតុង​ទៅ​បាន រួច​ឃើញ​តៀវហ៊ុយ​លើក​ទ័ព​មក​ទៀត ឡៅតាយ​ក៏​នឹង​ញញើត​ដៃ​តៀវហ៊ុយ​មិន​បាន​ចេញ​ច្បាំង​ប្រុង​តែ​រក្សា​បន្ទាយ​រាយ​កង​ទ័ព​យាម​ល្បាត​ពី​ក្នុង​បន្ទាយ​ ។ ឯ​តៀវហ៊ុយ នោះ​លុះ​មិន​បាន​ឃើញ​ឡៅពី​ចេញ​មក​ច្បាំង​សោះ ក៏​លើក​ទាហាន​ចូល​ទៅ​ដល់​មុខ​បន្ទាយ​ឡៅតាយ ហើយ​ឲ្យ​ទាហាន​ស្រែក​ជេរ​ជា​ពាក្យ​អាស្រូវ​ភាស​ផ្សេង​ៗ ។ ឡៅតាយ​ក៏​សម្ងំ​ស្ងៀម​មិន​បាន​លើក​ទ័ព​ចេញ​ច្បាំង ដែល​រារង់​ដូច្នេះ ៥​ថ្ងៃ ។ តៀវហ៊ុយ ក៏​គិត​កល​ឧបាយ​បង្គាប់​ទាហាន​ទាំង​ពួង​ថា កណ្ដាល​យប់​ស្ងាត់​ក្នុង​ថ្ងៃ​នេះ ពេល​យាម ៣​ ប្លាយ យើង​នឹង​លើក​ចូល​ទៅ​ប្លន់​យក​បន្ទាយ​ឡៅតាយ​ឲ្យ​បាន ឲ្យ​ទាហាន​ទាំង​អស់​ត្រៀម​ខ្លួន​ឲ្យ​ស្រេច ។ តៀវហ៊ុយ ផឹក​ស្រា​ហើយ​ធ្វើ​កិរិយា​បែប​ស្រវឹង​មិន​ដឹង​ខ្លួន ក៏​រក​រឿង​យក​ទោស​ទាហាន​ម្នាក់ ឲ្យ​វាយ​ ប្រហែល ៣០ រំពាត់ ហើយ​និយាយ​នឹង​ទាហាន​ដែល​មាន​ទោស​នេះ​ថា ពេល​យាម​ ៣ ប្លាយ​ក្នុង​យប់​នេះ យើង​នឹង​កាត់​ក្បាល​ឯង​សែន​ទង់​ជ័យ ហើយ​លើក​ពល​ចូល​ទៅ​វាយ​បន្ទាយ​ឡៅតាយ ។ តៀវហ៊ុយ បង្គាប់​ឲ្យ​ចង​ទាហាន​នោះ​ទុក ។ លុះ​ពេល​យាម ១ ប្លាយ តៀវហ៊ុយ​ក៏​លប​ប្រើ​មនុស្ស​ឲ្យ​ចូល​ទៅ​ស្រាយ​ចំណង​ទាហាន​មាន​ទោស​នោះ​ចេញ ទាហាន​នោះ​ក៏​លប​រត់​ទៅ​ដោយ​មាន​ចិត្ត​ខឹង​ក្ដៅ​នឹង​ខ្លាច​សេចក្ដី​ស្លាប់ ក៏​គេច​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទាយ​ឡៅតាយ ហើយ​នាំ​យក​រឿង​​ដែល​តៀវហ៊ុយ​គិត​នោះ​ប្រាប់​ឡៅតាយ​គ្រប់​ប្រការ ។ ឡៅតាយ​បាន​ស្ដាប់​ហើយ​ឃើញ​របួស​ស្លាក​ស្នាម​ទាហាន​នោះ​ជា​បន្ទាល់ ក៏​គ្មាន​ពិភាល់​សង្ស័យ​សំគាល់​ថា​ពិត ទើប​កេណ្ឌ​ទាហាន​ឲ្យ​ចេញ​ទៅ​ពួន​បង្កប់​ក្រៅ​បន្ទាយ​ជា ២ កង ក្នុង​បន្ទាយ​នោះ​គ្មាន​មនុស្ស​នៅ​សោះ ។

តៀវហ៊ុយ​ដឹង​ថា​ទាហាន​ដែល​មាន​ទោស​នោះ​ត្រូវ​វាយ​នោះ រត់​ទៅ​ហើយ​ក៏​គិត​ថា ហេតុ​ល្អ​អាក្រក់​ទាហាន​នេះ​វា​គង់​រត់​ទៅ​ប្រាប់​ឲ្យ​ឡៅតាយ​ដឹង​មុខ​ជា​ឡៅតាយ​នឹង​ចោល​បន្ទាយ ឲ្យ​ទាហាន​ចេញ​ពួន​បង្កប់​មិន​ខាន អញ​នឹង​រិះ​គិត​អាន​ត្រួត​កល​ចាប់​ខ្លួន​ឡៅតាយ​ឲ្យ​បាន ។ លុះ​ដល់​ពេល​យាម ៣ ប្លាយ តៀវហ៊ុយ​ក៏​លើក​ទាហាន​ញែក​គ្នា​ទៅ​ពួន​បង្កប់​ជា ២ កង ហើយ​បង្គាប់​ថា បើ​ឃើញ​ពន្លឺ​ភ្លើង​ឆេះ​បន្ទាយ​ឡៅតាយ ត្រូវ​ឲ្យលើក​គ្នា​​វាយ​ប្រសព្វ​ខ្ទប់​ទាំង​សង​ខាង ខ្លួន​តៀវហ៊ុយ​ជា​កង​កណ្ដាល​ប្រចាំ​ជូន ហើយ​បង្គាប់​ទាហាន ៣០ នាក់​ជា​កង​មុខ​ចូល​​ឲ្យ​ចូល​ទៅ​ប្លន់​បន្ទាយ​ហើយ​ដុត​ភ្លើង​ឆេះ​ឡើង ។

ឯ​ទាហាន​ឡៅតាយ​ដែល​ពួន​បង្កប់​ទាំង ២ កង លុះ​ឃើញ​ដូច្នោះ ក៏​លើក​វាយ​ខ្ទប់​ទាំង​សង​ខាង ។ ទាហាន​តៀវហ៊ុយ ដែល​បង្កប់​នៅ​ពី​ខាង​ក្រៅ នឹង​ខ្លួន​តៀវហ៊ុយ លុះ​ឃើញ​ពន្លឺ​ភ្លើង​​ឆេះ​ឡើង​ក្នុង​បន្ទាយ​នៃ​ឡៅតាយ ក៏​លើក​សម្រុក​ចូល​ទៅ​វាយ​ខ្ទប់​ជា​ ៣ ផ្លូវ ។ ចំណែក​ទាហាន​ឡៅតាយ​ដែល​បាន​ឃើញ​ទាហាន​តៀវហ៊ុយ​វាយ​ខ្ទប់​ពី​ក្រោយ ហើយ​ចាក់​កាប់​សម្លាប់​ខ្លះ​របួស​ពិការ​ខ្លះ ទាំហាន​ទាំង​នោះ​​ក៏​បែក​ខ្ចាត់​ខ្ចាយ​ទៅ​ខ្លះ ។ តៀវហ៊ុយ​ក៏​បរ​ពល​ចូល​ប្រយុទ្ធ​នឹង​ឡៅតាយ​បាន​មួយ​ស្របក់​តៀវហ៊ុយ​ក៏​ចាប់​ខ្លួន​ឡៅតាយ​​បាន​ហើយ​ឲ្យ​ទាហាន​ចង​ទុក ។ បណ្ដា​ទាហាន​ដែល​បែក​ខ្ញែក​ទៅ​នោះ ក៏​ត្រឡប់​ចូល​ចំណុះ​ចូល​តៀវហ៊ុយ​ជា​ច្រើន តៀវហ៊ុយ​ក៏​ឲ្យ​ទាហាន​ស្រូត​ទៅ​ជម្រាប​ឡៅពី​ៗ បាន​ស្ដាប់​​ក៏​មាន​សេចក្ដី​ត្រេកអរ ហើយ​និយាយ​នឹង​គួនអ៊ូ​ថា តៀវហ៊ុយ​ជា​មនុស្ស​ចិត្ត​ស្រាល​រហ័ស​កាច​សាហាវ​ណាស់ គ្រា​នេះ​គិត​កល​ឧបាយ​​ចាប់​ខ្លួន​ឡៅតាយ​បាន ដែល​តៀវហ៊ុយ​មាន​សតិ​បញ្ញា​គិត​ឃើញ​បាន​ការ​ដូច្នេះ​ដោយ​បុណ្យ​សំណាង​របស់​យើង​ៗ មាន​សេចក្ដី​សប្បាយ​ចិត្ត​ណាស់ ។

លុះ​វេលា​ព្រឹក​ឡើង ឡៅពី​ក៏​នាំ​គួនអ៊ូ​ចេញ​ទៅ​ទទួល​ដល់​ក្រៅ​លំពែង​ស្រុក ​តៀវហ៊ុយ​ឃើញ​ឡៅពី​, គួនអ៊ូ​ទៅ​ដល់​ក៏​ចូល​មក​គំនាប់ ហើយ​និយាយ​ថា ​បង​តិះ​ដៀល​ថា ខ្ញុំ​បាទ​ជា​មនុស្ស​ចិត្ត​រហ័ស ឥឡូវ​ខ្ញុំ​បាទ​ចេះ​រិះ​គិត​ឧបាយ​ចាប់​ខ្លួន​ឡៅតាយ​បាន បង​បាន​ឃើញ​ដំរេះ​ប្រាជ្ញា​ខ្ញុំ​បាទ​ហើយ​ឬ​ ? ។ ឡៅពី តប​ថា បើ​បង​មិន​សង្កត់​សង្កិន​ប្អូន​ឯង​យ៉ាង​នេះ​ទេ​ប្អូន​ឯង​ក៏​ភ្លើន​ចិត្ត ណា​ឡើយ​នឹង​រីះ​គិត​ចាប់​ខ្លួន​ឡៅតាយ​បាន ។ តៀវហ៊ុយ​ក៏​អស់​សំណើច ទើប​ឡៅពី​ចុះ​ពី​លើ​សេះ​ចូល​ទៅ​ស្រាយ​ចំណង​ឡៅតាយ​ចេញ ហើយ​និយាយ​ថា ដែល​ប្អូន​យើង​បាន​ទៅ​ធ្វើ​ដល់​ទី​នេះ អ្នក​ចូរ​អភ័យ​ទោស​ចុះ​កុំបី​ប្រកាន់​ឡើយ " និយាយ​​ហើយ​ឡៅពី​ក៏​នាំ​ឡៅតាយ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្រុក ហើយ​ឲ្យ​រៀប​តុ​លៀង​ភោជនាហារ ប្រើ​បម្រើ​ឲ្យ​ទៅ​នាំ​ខ្លួន​អងតុង​ពី​ក្នុង​ឃុំ​​នាំ​មក​បរិភោគ​ជាមួយ​នឹង​ឡៅតាយ ។

ជន​ជា​សំឡាញ់​មក​កាន់​ផ្ទះ​នៃ​ជន​ណា ដើម្បី​កិច្ច​ការ​ណាមួយ ជន​នោះ​ឈ្មោះ​ថា ជា​អ្នក​មាន​បុណ្យ ជា​អ្នក​មាន​កល្យាណ​ធម៌​ជា​អ្នក​គួរ​គេ​សសើរ នៅ​នា​លោក​នេះ ។ បញ្ចតន្ត្រៈ