យី ឆេងអ៊ួ: ជីវិតនៅជាកុមារភាព

ជីវិតនៅជាកុមារភាព  
ឆ្នាំ ១៩៧៩ដល់ ឆ្នាំ ១៩៨០
កុមារ ឆេងអ៊ួ ប្រកបទៅដោយភាពក្លាហានតាំងពីកុមារ។ នៅកំឡុងពេលកងទ័ពជាតិរំដោះប្រជាពលរដ្ឋកម្ពុជា និង កងទ័ពស្ម័គ្រចិត្តវៀតណាម កំពុងវាយប្រយុទ្ធគ្នា ជាមួយនឹងកងទ័ពខ្មែរក្រហម គ្រួសារកុមារ ឆេងអ៊ួ រួមទាំងអ្នកស្រុកព្រៃគ្រីទាំងមូល ត្រូវបានពួកប៉ុលពត កៀរជាចំណាត់ខ្មាំងតាំងពីភូមិព្រៃគ្រី ឆ្លងកាត់រហូតដល់ ទីរួមស្រុកកំពង់លែង បន្តដំណើរទៅដល់ទីរួមខេត្តកំពុងឆ្នាំង ចូលទៅដល់ជួរភ្នំក្រវាញ ខេត្តពោធិសាត់ខេត្ត និង ខេត្តបាត់ដំបង ដោយថ្មើរជើង ឆ្លងកាត់ឧបសគ្គតូចធំ (វាស្រែចំការ ភ្នំបឹង ជ្រោះអូរ ព្រៃស្រោង ព្រៃល្បាត) ជួបខ្លាដំរី ចចក ពស់អាសិរពឹស ជម្ងឺគ្រុនចាញ់ គេចពីគ្រាប់រំសេវគ្រប់បែបយ៉ាង ដាច់ស្បៀងអាហារជាច្រើនថ្ងៃ។ កុមារ យីឆេងអ៊ួ មានអាយុ ៣ឆ្នាំ ត្រូវបានឱពុករែកនឹងកញ្ជើរត់ប្រកបដោយភាពវេទនាក្រៃលែងរហូតដល់កំពូលភ្នំក្រវាញ។ នៅតាមផ្លូវ ទាហ៊ានទាំងសងខាងតែងតែបាញ់ផ្តក់ និងរះដាក់គ្នាជាប្រចាំមិនថាពេលយប់ឬពេលថ្ងៃ។ មានយប់មួយនោះ ស្ថិតក្នុងភាពយប់ងងឹតមើលគ្នាមិនយល់ មានការបាញ់ប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងខ្លាំងរវាងទាហានទាំងសងខាងយ៉ាងប្រកៀកប្រកិតគ្នា។ ស្នូរកាំភ្លើងតូច កាំភ្លើងធំលាន់ឮរំពងព្រៃ មនុស្សម្នាក្មេងចាស់ ប្រុសស្រី ទាំងតូចទាំងធំ ពួនសំងំស្រែកយំក្នុងរណ្តៅ ការពារសេចក្តីសុខរៀងៗខ្លួន។ ចម្លែកតែកុមារ ឆេងអ៊ួ បែរជាមិនមានការភិតភ័យអ្វីបន្តិចសោះ ហើយក៏តាំងប្រវេប្រវារឡើងរណ្តៅ ឈររងាវ តាមសម្លេងមាន់ព្រៃរងាវធ្វើព្រងើយ។ ដោយខ្លាចសុវត្ថិភាព ម្តាយកុមារយើង ក៏ទាញដៃកូនអូសចួលរណ្តៅវិញទៅ។   ស្ថិតក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់បំផុតដោយរកផ្លូវទៅមុខទៀតមិនរួច និងដោយភាពឈ្លាសវៃរបស់ឱពុកម្តាយ ក៏ដូចជាអ្នកភូមិផ្សេងទៀត ពួកលោកក៏សម្រេចគេចខ្លួនឲ្យផុត ពីចំណាត់ខ្មាំងរបស់ក្រុមប៉ុលពត (កងទ័ពខ្មែរក្រហម) បកក្រោយតាមព្រៃភ្នំរហូតដល់ជើងជួរភ្នំឱរ៉ាល់ (ព្រំប្រទល់ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង និង កំពង់ស្ពឺ) ហើយក្រុមលោកក៏សម្រេចចូលទីរួមខេត្តកំពង់ឆ្នាំងវិញ។ ឱពុកម្តាយកុមារ យី ឆេងអ៊ួ ក៏បានសម្រេចនៅទីរួមខេត្តកំពង់ឆ្នាំងមួយរយៈខ្លី។ ដោយម្តាយកុមារយើង មិនឯកភាពក្នុងការនៅទីរួមខេត្តនេះតាមសំណើ ឱពុកកុមារក៏សម្រេចធ្វើដំណើរដោយថ្មើរជើងទៅភ្នំពេញទៀត។ មកដល់ផ្សារអូរឫស្សី ឱពុកកុមារ យី ឆេងអ៊ួ ក៏បានសម្រេចចាប់យកផ្ទះនៅជាន់ក្រោម បានមួយល្វែងជាប់នឹងផ្សារ ក្នុងបំណងរស់នៅនិងសម្រាប់បើកមុខរបរលក់ដូរអីវ៉ាន់ តែម្តាយកុមារយើង ក៏នៅតែមិនព្រមទៀត លោកទាំងពីរក៏សម្រេចគ្នាទៅស្រុកកំណើតឯភូមិព្រៃគ្រីវិញទៅ។ 

ឆ្នាំ ១៩៨០-ឆ្នាំ ១៩៨១
(សម័យមួយដែលសាលាទារដ្ឋានគ្មានសោះនៅឯជនបទ)
ពេលបានត្រលប់ទៅដល់ស្រុកកំណើតបានប្រហែល ២ខែនិង បានជួបជុំបងប្អូនវិញហើយ ឱពុកម្តាយរបស់កុមារ ឆេងអ៊ួក៏បានសម្រេចចាកចេញពីស្រុកកំណើតម្តងទៀត ទៅរករស់នៅនិងប្រកបរបរកសិកម្មនៅភូមិត្រពាំងខ្លង ស្រុកសំពងជ័យខេត្តកំពង់ធំ។ដោយទីនោះជាតំបន់ដាច់ស្រយាល និង ប្រជាជនទីនេះខ្វះចំណេះដឹងស្រាប់ផងនេះ ធ្វើឲ្យកុមាររបស់យើងមិនមានថ្នាក់ចូលរៀនឡើយ។

ឆ្នាំ ១៩៨១-ឆ្នាំ ១៩៨៣
(សម័យមួយដែលសាលាមត្តេយ្យគ្មានសោះនៅឯជនបទ)
ដោយការរកស៊ីរបរកសិកម្មនៅទីនោះមិនសូវកាក់កប ឱពុកម្តាយ កុមារ ឆេងអ៊ួ ក៏បានសម្រេចចិត្តផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅម្តងទៀត ទៅរស់នៅប្រកបរបរដដែល (កសិកម្ម)នៅភូមិត្រពាំងខ្លង ស្រុកទឹកឆា ខេត្តកំពង់ចាម។ នៅទីនោះកុមារ ឆេងអ៊ួក៏នៅតែមិនបានចូលរននៅឡើយដែរ ព្រោះថាកុមារយើងនៅក្មេងនៅឡើយបើគិតនឹងការយល់ឃើញរបស់ចាស់ៗជំនាន់នោះ។ នៅផ្ទះកុមារយើងមិនសូវជាទំនេរឡើយ គឺគេតែងតែឆ្លៀតជួយធ្វើការឱពុកម្តាយ មើលប្អូន ឃ្វាលគោ លក់នំ សន្សំកួរស្រូវ ជំរះស្មៅចំការ លាងទឹកគោ លើកលាមកគោ ដឹកជីដាក់ស្រែ ដកកក់ ក្នុងស្រែ ដងទឹកដាក់ពាង ជីដំឡូង ជិះរនាស់នៅរដូវធ្វើស្រែ ។ ពេលទំនេរកុមារយើងតែងលេងជាមួយក្មេងដទៃទៀត ទៅលបមើលបងៗកំពុងនៅឯសាលា។ មានថ្ងៃមួយដោយរពឹសពេក កុមារយើង បានធ្លាក់ពីលើដើមត្នោតទាបមួយ នៅខាងមុខផ្ទះ ជង់ទ្រូងខាងឆ្វេង មុតយ៉ាងជ្រៅជាមួយនឹងងាងបន្លារគាវត្នោតចាស់ៗ។ គ្រានោះ ឱពុកមិនបានស្ទុះចេញមកសង្គ្រោះ ទាន់ពេលវេលា ទើបបណ្តាលឲ្យហូរឈាមយ៉ាងច្រើន និងបង្កស្លាកស្នាមរហូតទល់បច្ចុបប្បន្ន។

ជួសពិសកុក៖ ជំនឿខ្មែរបុរាណក្មេងដែលមានរូបរាងស្គាំងស្គមបាក់កម្លាំងលោកថា បណ្តាលមក ពីបាតដៃទាំងពីរបស់កុមារនោះមានពិសកុក។ដូច្នេះដើម្បីឲ្យកុមារនោះមានសុខភាពល្អឡើងវិញ គេ ត្រូវឲ្យដូនជីក្នុងភូមិណាម្នាក់ដែលមានជំនាញផ្នែកនេះ វះបាតដៃនឹងកាំបិតតូចឬនឹងឡាមដើម្បីយក ពិសចេញពីបាតដៃទាំង១០រន្ធ នោះទើបជានិងអាចមានសង្ឃឹមធាត់ឬមានសាច់ឈាមភ្លឺថ្លាដូចគេឯង បាន។ ដោយមានរូបរាងស្គមស្គាំង ពោះធំកំប៉េង តាំងតែពីសម័យប៉ុលពតនេះ កុមារា ឆេងអ៊ួ ត្រូវបានម្តាយនិងបងស្ត្រីបង្កើតចាប់ល្បួងនិងចាប់យកទៅឲ្យដូនជីនៅខាងលិចភូមិ វះយកពិសកុកចេញដោយ ក្តីឈឺចាប់ពន់ប្រមាណ។

អុជពោះ (ដំបៅអុជ)៖ នៅលើផ្ទៃពោះរបស់លោក យី ឆេងអ៊ួ ពោរពេញទៅដោយស្នាមដំបៅអុជ
រូបរាងស្គមស្គាំងព្រមទៅដោយពោះកំប៉េង ចាស់ៗសម័យមុនលោកបានសន្និដ្ឋានថាបណ្តាលមកពី ពោះក្មេងនោះមិនបានឆ្អិនសរសៃ។ ដូច្នេះដើម្បីព្យាបាលនូវពោះកំប៉េងនេះបានជាសះស្បើយដូចគេឯង លុះត្រាណាតែគេយកក្មេងនោះទៅធ្វើការចម្អិនសរសៃពោះឲ្យបានឆ្អិនល្អ ដោយយកភ្លើងប៉ុយដាក់ជាដុំតូចៗដាច់ៗពីគ្នាឲ្យបានច្រើនរណ្តៅ។ ក្រោយពីបានជួសពិសកុករួច មិនទាន់ទាំងបានជាស្រួលបួលផង ដោយម្តាយកុមារ ឆេងអ៊ួ មិនបានឃើញអ្វីប្រែប្រួលល្អប្រសើរជាង មុនសម្រាប់សុខភាពកូនសោះ លោកក៏ទៅធ្វើការជុំនំនឹងចាស់ទុំជិតខាងបន្តទៀត។ ចាស់ទុំទាំងនោះ បានឲ្យយោបល់ថា គួរតែយកក្មេងនេះទៅអុជចម្អិនសរសៃពោះបន្ថែមទៀតទើបបាន។ មិនបង្អង់យូរ ម្តាយកុមារយើង ក៏សម្រេចចិត្តយកកុមារស្គមស្គាំង ពោះកំប៉ោងរូបនេះទៅដុតពោះបន្ថែមទៀតរហូត បាន១៦រណ្តៅធំៗនៅលើពោះ។ ការដុតជាមួយភ្លើងបែបនេះបានបណ្តាលឲ្យកុមារយើងថ្លែងនូវក្តីឈឺ ចាប់យ៉ាងខ្លាំងប្រាប់ទៅម្តាយនិងអ្នកគ្រប់គ្នា។
អុជក្បាលសម្លាប់កូនកណ្តុរ៖ នៅលើក្បាលផ្នែកខាងឆ្វេងឆៀងខាងក្រោមរបស់លោក យី ឆេងអ៊ួ មានស្នាមដំបៅមួយ។
សុខភាពរបស់កុមារយើងនៅតែពុំទាន់មានភាពប្រសើរនៅឡើយដែរបើទោះណាជាត្រូវបានម្តាយ យកទៅជួសពិសកុក និង ដុតចម្ហុយសរសៃពោះរួចរាល់យ៉ាងណាក៏ដោយ។ នៅលើក្បាលកុមារ សំបូរទៅដោយដុំកូនកណ្តុះនិងបូសខ្នុរស្ទើរពេញក្បាល។ ការណ៍នេះបានបណ្តាលឲ្យកុមារយើងមានការក្តៅខ្លួន ឈឺចាប់ ដេកថ្ងូរជាប្រចាំ។ ដោយអាណិតអាសូរកូនពេក ម្តាយកុមារ ឆេអ៊ួ បានសម្រេច យកកូនទៅដុតកូនកណ្តុរនៅលើក្នុងផ្នែកខាងឆ្វេងថែមមួយប៉ុយទៀត។ ការឈឺចាប់នៅតែបន្ត ទាំងថ្មីទាំងចាស់ ប៉ុន្តែកុមាររបស់យើងនៅតែស៊ូទ្រាំរស់តទៅទៀតបានរហូតដល់ក្លាយជាឱពុកក្មេង ២នាក់ ជាគ្រូ-ជាបណ្ណារក្ស-ជាកវីនិពន្ធមួយរូបដូចពេលនេះ។