កូរ៉េ: ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រវត្តិសាស្ត្រ 

 បុរេប្រវត្តិសាស្ត្រ 
ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃប្រជាជាតិកូរ៉េបានចាប់ផ្តើមនៅម៉ាន់ជូរី និងឧបទ្វីបកូរ៉េ នៅពេលដែលមនុស្សចាប់ផ្តើមតាំងទីលំនៅនៅទីនោះកាលពី 700,000 ឆ្នាំមុន។ បណ្ឌិតសភាកូរ៉េបានអះអាងថា ហ្វូស៊ីល hominid បុរាណដែលមានដើមកំណើតពីប្រហែល 100,000 មុនគ.ស. នៅក្នុងកម្អែភ្នំភ្លើងនៅឯទីតាំងទីក្រុងថ្មមួយក្នុងប្រទេសកូរ៉េ។ ការវិភាគ fluorescent និងម៉ាញ៉េទិចខ្ពស់បង្ហាញថាហ្វូស៊ីលភ្នំភ្លើងអាចមានចាប់ពី 300,000 មុនគ.ស.។ គ្រឿងស្មូនកូរ៉េដែលត្រូវបានរក្សាទុកយ៉ាងល្អបំផុត ត្រលប់ទៅសម័យបុរាណវិញនៅប្រហែល 10,000 មុនគ.ស. ហើយសម័យយុគថ្មរំលីងចាប់ផ្តើមប្រហែល 6000 មុនគ.ស.។ ​ចាប់ផ្តើមនៅប្រហែលឆ្នាំ 300 មុនគ.ស ប្រជាជន Yayoi ដែលនិយាយភាសាជប៉ុនពីឧបទ្វីបកូរ៉េបានចូលទៅក្នុងកោះជប៉ុន ហើយបានផ្លាស់ទីលំនៅ ឬលាយឡំជាមួយប្រជាជនដើម Jōmon។ស្រុកកំណើតភាសានៃជនជាតិ Proto-Koreans មានទីតាំងនៅកន្លែងណាមួយនៅភាគខាងត្បូងស៊ីបេរី/ម៉ាន់ជូរី ដូចជាតំបន់ទន្លេ Liao ឬតំបន់ Amur ។ ជនជាតិ Proto-Koreans បានមកដល់ផ្នែកខាងត្បូងនៃឧបទ្វីបកូរ៉េនៅប្រហែលឆ្នាំ 300 មុនគ.ស ដោយជំនួស និងបញ្ចូលអ្នកនិយាយភាសាជប៉ុន ហើយទំនងជាបង្កឱ្យមានការធ្វើចំណាកស្រុក Yayoi ។

 អាណាចក្រទាំង៣ 
នគរទាំងបីរបស់កូរ៉េមាន Goguryeo, Silla, និង Baekje ។ Silla និង Baekje បានគ្រប់គ្រងពាក់កណ្តាលភាគខាងត្បូងនៃឧបទ្វីបកូរ៉េ ដោយរក្សាអតីតទឹកដី Samhan ខណៈពេលដែល Goguryeo គ្រប់គ្រងពាក់កណ្តាលភាគខាងជើងនៃឧបទ្វីបកូរ៉េ Manchuria និង Liaodong Peninsula ដោយបង្រួបបង្រួម Buyeo, Okjeo, Dongye និងរដ្ឋផ្សេងទៀតនៅក្នុងអតីតទឹកដី Gojoseon ។ .

 រាជ្ជកាល ​Goryeo 
នៅចុងសតវត្សទី 8 ស៊ីឡាត្រូវបានចុះខ្សោយដោយការតស៊ូផ្ទៃក្នុងដើម្បីអំណាចក្នុងចំណោមពួកអភិជន។ នៅសតវត្សទី 10 មេដឹកនាំនៃបក្សពួកក្នុងស្រុកដ៏មានឥទ្ធិពលដូចជា Gyeon Hwon និង Gungye បានបង្កើតរបបផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។ នៅឆ្នាំ 892 Gyeon Hwon បានបង្កើតរាជាណាចក្រមួយឈ្មោះថា ក្រោយមក Baekje ដោយមាន Wansanju ជារាជធានី ហើយបានទទួលការគ្រប់គ្រងរបស់ Jeolla-do និង Chungcheong-do នាពេលបច្ចុប្បន្ន។

 រាជ្ជកាល​ Joseon 
រាជវង្ស Joseon (1392–1910) ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយមេទ័ពដ៏មានអំណាច Goryeo (918–1392) Yi Seong-gye ដែលបានដាក់ឈ្មោះវាថា Joseon ។ Yi Seong-gye បានផ្លាស់ប្តូររាជធានីទៅ Hanyang (ឥឡូវនេះទីក្រុងសេអ៊ូល) ហើយបានចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយក្រុមអ្នកប្រាជ្ញខុងជឺដែលមានគំនិតកែទម្រង់ ដែលបានរៀបចំសង្គមកូរ៉េឡើងវិញដោយប្រើការបង្រៀនរបស់ខុងជឺជាគោលការណ៍ណែនាំរបស់ពួកគេ។ ការបង្រៀនទាំងនេះបានសង្កត់ធ្ងន់លើសណ្តាប់ធ្នាប់ និងសន្តិភាពដោយផ្អែកលើការដាំដុះនៃទំនាក់ទំនងរវាងបុគ្គលប្រកបដោយសុខដុមរមនា និងការប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវ។

រាជវង្ស Joseon ជារឿយៗត្រូវបានកំណត់ថាជាសង្គម yangban ។ Yangban មានន័យថា «បញ្ជាពីរ»សំដៅទៅលើសាខាស៊ីវិល និងយោធានៃមុខងារផ្លូវការ ដែលគ្រប់គ្រងរដ្ឋដោយយោងតាមច្បាប់ និងបទប្បញ្ញត្តិដែលមានចែងក្នុងក្រមជាតិ។ ការតែងតាំងមុខតំណែងរបស់រដ្ឋាភិបាល ដែលជាច្រកឆ្ពោះទៅរកភាពជោគជ័យ ត្រូវបានសម្រេចតាមរយៈការប្រឡងថ្នាក់រដ្ឋ។ បុរសនៃថ្នាក់ yangban មានឯកសិទ្ធិទទួលបានការអប់រំខ្ពស់មួយចំនួន។

សម្រាប់ផ្នែកភាគច្រើនសិល្បៈនៃរាជវង្ស Joseon បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីរសជាតិ yangban ។ បុរសនៃថ្នាក់នេះបានសង្កត់ធ្ងន់យ៉ាងខ្លាំងទៅលើគុណភាពនៃការអត់ធ្មត់ និងភាពសាមញ្ញដែលមិនអាចទទួលយកបាន។ ប្រភេទគំនូរដែលពេញនិយមបំផុតក្នុងរជ្ជកាលនេះគឺគំនូររបស់មន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ និងបុព្វបុរស ជាក់ស្តែងជាជាងការស្រមើលស្រមៃ និងប្រភេទគំនូរពណ៌នាពីជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់មនុស្សសាមញ្ញ។ ចាប់ពីពាក់កណ្តាលទស្សវត្សរ៍ឆ្នាំ 1700 តទៅ វិចិត្រករជាច្រើនបានប្រើបច្ចេកទេសលោកខាងលិចមួយចំនួន នៃការរៀបចំលំហ និងទម្រង់។ ផ្ទុយទៅនឹងស្នាដៃសិល្បៈ yangban ដែលត្រូវបានហាមឃាត់នោះ គំនូរប្រជាប្រិយដែលផលិតសម្រាប់មហាជនគឺមានភាពច្នៃប្រឌិតថ្មីក្នុងការប្រើប្រាស់ពណ៌ដិត និងទម្រង់លេង។

 អាណាចក្រកូរ៉េ 
ចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1871 ប្រទេសជប៉ុនបានចាប់ផ្តើមបញ្ចេញឥទ្ធិពលកាន់តែច្រើននៅក្នុងប្រទេសកូរ៉េ ដោយបង្ខំវាចេញពីតំបន់នៃឥទ្ធិពលប្រពៃណីរបស់ប្រទេសចិន។ ជាលទ្ធផលនៃសង្រ្គាមចិន-ជប៉ុន (1894-95) រាជវង្ស Qing ត្រូវបោះបង់តំណែងបែបនេះ យោងតាមមាត្រា 1 នៃសន្ធិសញ្ញា Shimonoseki ដែលត្រូវបានបញ្ចប់រវាងចិន និងជប៉ុនក្នុងឆ្នាំ 1895។ នៅឆ្នាំដដែលនោះ ព្រះចៅអធិរាជ Myeongseong នៃប្រទេសកូរ៉េត្រូវបានធ្វើឃាតដោយភ្នាក់ងារជប៉ុន។

នៅឆ្នាំ 1897 រាជវង្ស Joseon បានប្រកាសចក្រភពកូរ៉េ (1897-1910) ។ ស្តេច Gojong បានក្លាយជាអធិរាជ។ ក្នុងអំឡុងពេលដ៏ខ្លីនេះ ប្រទេសកូរ៉េបានទទួលជោគជ័យខ្លះៗក្នុងការធ្វើទំនើបកម្មយោធា សេដ្ឋកិច្ច ច្បាប់អចលនទ្រព្យ ប្រព័ន្ធអប់រំ និងឧស្សាហកម្មផ្សេងៗ។ រុស្សី ជប៉ុន បារាំង និងអាមេរិក សុទ្ធតែបានបណ្តាក់ទុនក្នុងប្រទេសនេះ ហើយស្វែងរកឥទ្ធិពលនយោបាយ។

ជនជាតិរុស្ស៊ីត្រូវបានរុញច្រានចេញពីការប្រយុទ្ធដើម្បីកូរ៉េបន្ទាប់ពីការបញ្ចប់នៃសង្គ្រាមរុស្ស៊ី - ជប៉ុន (1904-1905) ។ កូរ៉េ​បាន​ក្លាយ​ជា​អាណាព្យាបាល​របស់​ជប៉ុន​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន។ នៅទីក្រុងម៉ាន់ជូរីនៅថ្ងៃទី 26 ខែតុលាឆ្នាំ 1909 លោក An Jung-geun បានធ្វើឃាតអតីតឧត្តមសេនីយជនកូរ៉េ Itō Hirobumi សម្រាប់តួនាទីរបស់គាត់ក្នុងការព្យាយាមបង្ខំឱ្យកូរ៉េចូលកាន់កាប់។

 ការកាន់កាប់របស់ប្រទេសជប៉ុន 
នៅឆ្នាំ 1910 កូរ៉េដែលកាន់កាប់ដោយយោធារួចហើយគឺជាភាគីបង្ខំឱ្យសន្ធិសញ្ញាឧបសម្ព័ន្ធជប៉ុន-កូរ៉េ។ សន្ធិសញ្ញានេះត្រូវបានចុះហត្ថលេខាដោយលោក Lee Wan-Yong ដែលត្រូវបានផ្តល់អំណាចទូទៅនៃមេធាវីដោយអធិរាជ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អធិរាជត្រូវបានគេនិយាយថាមិនបានផ្តល់សច្ចាប័នលើសន្ធិសញ្ញានេះបើយោងតាម ​​យី តេជិន។ មានជម្លោះជាយូរមកហើយថាតើសន្ធិសញ្ញានេះស្របច្បាប់ ឬខុសច្បាប់ដោយសារតែការចុះហត្ថលេខាក្រោមការបង្ខិតបង្ខំ ការគំរាមកំហែងនៃកម្លាំង និងការសំណូក។

ការតស៊ូរបស់កូរ៉េចំពោះការកាន់កាប់របស់ជប៉ុនដ៏ឃោរឃៅ ត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងចលនាអហិង្សាថ្ងៃទី 1 ខែមីនា ឆ្នាំ 1919 ក្នុងអំឡុងពេលដែលបាតុករ 7,000 នាក់ត្រូវបានសម្លាប់ដោយប៉ូលីស និងយោធាជប៉ុន។​ ចលនារំដោះកូរ៉េក៏បានរីករាលដាលដល់ប្រទេសជិតខាង Manchuria និង Siberia។

ជនជាតិកូរ៉េជាងប្រាំលាននាក់ត្រូវបានជ្រើសរើសសម្រាប់ការងារចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1939 ហើយបុរសរាប់ម៉ឺននាក់ត្រូវបានបង្ខំឱ្យចូលទៅក្នុងយោធារបស់ប្រទេសជប៉ុន។ ពលករកូរ៉េជិត 400,000 នាក់បានស្លាប់។ ក្មេងស្រី និងស្ត្រីប្រហែល 200,000 នាក់ ភាគច្រើនមកពីប្រទេសចិន និងកូរ៉េ ត្រូវបានបង្ខំឱ្យធ្វើជាទាសករផ្លូវភេទសម្រាប់យោធាជប៉ុន។ ក្នុងឆ្នាំ 1993 ប្រធានខុទ្ទកាល័យជប៉ុនលោក Yohei Kono បានទទួលស្គាល់ភាពអយុត្តិធម៌ដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចដែលប្រឈមមុខដោយឈ្មោះដ៏គួរឱ្យអស់សំណើចទាំងនេះថា "ស្ត្រីលួងលោម" ។

ក្នុងអំឡុងពេលឧបសម្ព័ន្ធរបស់ជប៉ុន ភាសាកូរ៉េត្រូវបានគាបសង្កត់ក្នុងកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីលុបបំបាត់អត្តសញ្ញាណជាតិកូរ៉េ។ ជនជាតិកូរ៉េត្រូវបានបង្ខំឱ្យយកនាមត្រកូលជប៉ុន ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថា Sōshi-kaimei ។ វប្បធម៌ប្រពៃណីកូរ៉េបានរងការខាតបង់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ដោយសារវត្ថុបុរាណវប្បធម៌កូរ៉េជាច្រើនត្រូវបានបំផ្លាញ ឬយកទៅប្រទេសជប៉ុន។ រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ វត្ថុបុរាណកូរ៉េដ៏មានតម្លៃអាចត្រូវបានរកឃើញជាញឹកញាប់នៅក្នុងសារមន្ទីរជប៉ុន ឬក្នុងចំណោមបណ្តុំឯកជន។ ការស៊ើបអង្កេតមួយរបស់រដ្ឋាភិបាលកូរ៉េខាងត្បូងបានរកឃើញទ្រព្យសម្បត្តិវប្បធម៌ចំនួន 75,311 ដែលត្រូវបានដកហូតពីប្រទេសកូរ៉េ 34,369 នៅប្រទេសជប៉ុន និង 17,803 នៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកជំនាញប៉ាន់ប្រមាណថាវត្ថុបុរាណជាង 100,000 ពិតជានៅតែមាននៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន។ មន្ត្រីជប៉ុនបានចាត់ទុកការប្រគល់សម្បត្តិវប្បធម៌កូរ៉េមកវិញ ប៉ុន្តែរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ វាមិនបានកើតឡើងទេ។ កូរ៉េ និង ជប៉ុន នៅតែ ជម្លោះ កម្មសិទ្ធិ នៃ កូន កោះ Dokdo ដែល ស្ថិតនៅ ភាគ ខាងកើត នៃ ឧបទ្វីបកូរ៉េ។

មានការធ្វើចំណាកស្រុកដ៏សំខាន់ទៅកាន់ទឹកដីក្រៅប្រទេសនៃចក្រភពជប៉ុនក្នុងកំឡុងការកាន់កាប់របស់ជប៉ុន រួមទាំងប្រទេសកូរ៉េផងដែរ។ នៅចុងបញ្ចប់នៃសង្គ្រាមលោកលើកទី 2 មានប្រជាជនជប៉ុនជាង 850,000 នាក់ដែលតាំងលំនៅនៅក្នុងប្រទេសកូរ៉េ។ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ ភាគច្រើននៃជនជាតិជប៉ុននៅក្រៅប្រទេសទាំងនេះបានធ្វើមាតុភូមិនិវត្តន៍ទៅប្រទេសជប៉ុន។ ជនអន្តោរប្រវេសន៍ដែលនៅតែអង្គុយនៅក្នុងកន្លែងតាំងទីលំនៅក្រៅផ្លូវការ។

 ការបែកបាក់ជាពីរ 
នៅឆ្នាំ 1945 ជាមួយនឹងការចុះចាញ់របស់ប្រទេសជប៉ុន អង្គការសហប្រជាជាតិបានបង្កើតផែនការសម្រាប់រដ្ឋបាលគ្រប់គ្រងដោយសហភាពសូវៀតគ្រប់គ្រងឧបទ្វីបភាគខាងជើងនៃប៉ារ៉ាឡែលទី 38 និងសហរដ្ឋអាមេរិកគ្រប់គ្រងភាគខាងត្បូង។ នយោបាយ​នៃ​សង្រ្គាម​ត្រជាក់​បាន​បណ្តាល​ឱ្យ​មាន​ការ​បង្កើត​រដ្ឋាភិបាល​ពីរ​ដាច់​ដោយ​ឡែក​ពី​គ្នា​នៅ​ឆ្នាំ 1948 គឺ​កូរ៉េ​ខាង​ជើង និង​កូរ៉េ​ខាង​ត្បូង។

ផលវិបាកនៃសង្គ្រាមលោកលើកទី 2 បានធ្វើឱ្យប្រទេសកូរ៉េបែងចែកតាមខ្សែប៉ារ៉ាឡែលទី 38 នៅថ្ងៃទី 2 ខែកញ្ញាឆ្នាំ 1945 ដោយភាគខាងជើងស្ថិតនៅក្រោមការកាន់កាប់របស់សូវៀត និងភាគខាងត្បូងស្ថិតនៅក្រោមការកាន់កាប់របស់សហរដ្ឋអាមេរិកដែលគាំទ្រដោយរដ្ឋសម្ព័ន្ធមិត្តផ្សេងទៀត។ អាស្រ័យហេតុនេះ កូរ៉េខាងជើង ដែលជាសាធារណរដ្ឋសង្គមនិយមបែបសូវៀត ត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅភាគខាងជើង ហើយប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង ដែលជារបបបែបលោកខាងលិច ត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅភាគខាងត្បូង។

ប្រទេសកូរ៉េខាងជើងគឺជារដ្ឋឯកបក្ស ដែលឥឡូវនេះផ្តោតលើមនោគមវិជ្ជា Juche របស់លោក Kim Il-sung ជាមួយនឹងសេដ្ឋកិច្ចឧស្សាហកម្មដែលបានគ្រោងទុកនៅកណ្តាល។ កូរ៉េខាងត្បូងគឺជារដ្ឋពហុភាគីដែលមានសេដ្ឋកិច្ចទីផ្សារមូលធននិយម រួមជាមួយនឹងសមាជិកភាពនៅក្នុងអង្គការសម្រាប់កិច្ចសហប្រតិបត្តិការ និងអភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋកិច្ច និងក្រុមទីម្ភៃ។ រដ្ឋទាំងពីរបានបង្វែរគ្នាយ៉ាងខ្លាំងទាំងផ្នែកវប្បធម៌ និងសេដ្ឋកិច្ច ចាប់តាំងពីការបែងចែករបស់ពួកគេ ទោះបីជាពួកគេនៅតែចែករំលែកវប្បធម៌ប្រពៃណីទូទៅ និងប្រវត្តិសាស្រ្តមុនសង្គ្រាមត្រជាក់ក៏ដោយ។

ចាប់តាំងពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1960 មក សេដ្ឋកិច្ចកូរ៉េខាងត្បូងបានរីកចម្រើនយ៉ាងខ្លាំង ហើយរចនាសម្ព័ន្ធសេដ្ឋកិច្ចត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំង។ នៅឆ្នាំ 1957 ប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូងមាន GDP របស់មនុស្សម្នាក់ៗទាបជាងប្រទេសហ្គាណា ហើយនៅឆ្នាំ 2008 វាមាន 17 ដងខ្ពស់ជាងប្រទេសហ្គាណា។

យោងទៅតាម R. J. Rummel ការងារបង្ខំ ការប្រហារជីវិត និងជំរុំប្រមូលផ្តុំគឺជាការទទួលខុសត្រូវចំពោះការស្លាប់ជាងមួយលាននាក់នៅក្នុងប្រទេសកូរ៉េខាងជើងពីឆ្នាំ 1948 ដល់ឆ្នាំ 1987; ការប៉ាន់ប្រមាណដោយផ្អែកលើជំរឿនរបស់កូរ៉េខាងជើងថ្មីៗបំផុតបានបង្ហាញថាមនុស្សពី 240,000 ទៅ 420,000 នាក់បានស្លាប់ដោយសារគ្រោះទុរ្ភិក្សក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1990 ហើយថាមានការស្លាប់ខុសពីធម្មជាតិពី 600,000 ទៅ 850,000 នាក់នៅក្នុងប្រទេសកូរ៉េខាងជើងពីឆ្នាំ 1993 ដល់ឆ្នាំ 2008។ នៅក្នុងប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង នៅពេលដែលសកម្មភាពទ័ពព្រៃបានពង្រីក រដ្ឋាភិបាលកូរ៉េខាងត្បូងបានប្រើវិធានការខ្លាំងៗប្រឆាំងនឹងកសិករ ដូចជាការបង្ខំឱ្យផ្លាស់ប្តូរគ្រួសាររបស់ពួកគេចេញពីតំបន់ទ័ពព្រៃ។ យោងតាមការប៉ាន់ប្រមាណមួយ វិធានការទាំងនេះបានបណ្តាលឱ្យមនុស្ស 36.000 នាក់បានស្លាប់ មនុស្ស 11.000 នាក់បានរងរបួស និង 432.000 នាក់ត្រូវបានផ្លាស់ទីលំនៅ។

 សង្គ្រាមកូរ៉េ និងសន្តិភាព 
សង្គ្រាមកូរ៉េបានផ្ទុះឡើងនៅពេលដែលកូរ៉េខាងជើងដែលគាំទ្រដោយសូវៀតបានឈ្លានពានកូរ៉េខាងត្បូង ទោះបីជាភាគីទាំងពីរមិនបានទទួលបានទឹកដីច្រើនជាលទ្ធផលក៏ដោយ។ ឧបទ្វីបកូរ៉េនៅតែបែងចែក តំបន់គ្មានយោធាកូរ៉េ ជាព្រំដែនជាក់ស្តែងរវាងរដ្ឋទាំងពីរ។

នៅខែមិថុនាឆ្នាំ 1950 កូរ៉េខាងជើងបានឈ្លានពានភាគខាងត្បូងដោយប្រើរថក្រោះនិងអាវុធរបស់សូវៀត។ ក្នុងកំឡុងសង្គ្រាមកូរ៉េ (1950-53) មនុស្សជាង 1.2 លាននាក់បានស្លាប់ ហើយរយៈពេលបីឆ្នាំនៃការប្រយុទ្ធគ្នាទូទាំងប្រទេសបានបំផ្លាញទីក្រុងភាគច្រើនយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។ សង្រ្គាមបានបញ្ចប់នៅក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀងឈប់បាញ់នៅប្រហែលបន្ទាត់កំណត់ព្រំដែនយោធា ប៉ុន្តែរដ្ឋាភិបាលទាំងពីរកំពុងមានសង្រ្គាមជាផ្លូវការ។ នៅក្នុងឆ្នាំ 2018 មេដឹកនាំកូរ៉េខាងជើង និងកូរ៉េខាងត្បូងបានចុះហត្ថលេខាជាផ្លូវការនូវសេចក្តីប្រកាស Panmunjom ដោយប្រកាសថាពួកគេនឹងធ្វើការដើម្បីបញ្ចប់ជម្លោះ។

កាលពីខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ២០២០ កូរ៉េខាងត្បូង និងចិនបានព្រមព្រៀងគ្នាធ្វើការរួមគ្នា ដើម្បីជួសជុលទំនាក់ទំនងរបស់កូរ៉េខាងត្បូងជាមួយកូរ៉េខាងជើង។ ក្នុងជំនួបរវាងប្រធានាធិបតី Moon និងរដ្ឋមន្ត្រីការបរទេសចិន លោក Wang Yi លោក Moon បានសម្តែងការដឹងគុណចំពោះប្រទេសចិនចំពោះតួនាទីរបស់ខ្លួនក្នុងការជួយជំរុញសន្តិភាពនៅឧបទ្វីបកូរ៉េ។ លោក Moon ត្រូវបានដកស្រង់សម្តីប្រាប់លោក Wang ក្នុងអំឡុងពេលកិច្ចប្រជុំរបស់ពួកគេថា "រដ្ឋាភិបាល [កូរ៉េខាងត្បូង] នឹងមិនបញ្ឈប់កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីបញ្ចប់សង្គ្រាមនៅលើឧបទ្វីបកូរ៉េជាផ្លូវការ និងសម្រេចបាននូវការរំសាយអាវុធនុយក្លេអ៊ែរពេញលេញ និងសន្តិភាពអចិន្ត្រៃយ៍រួមគ្នាជាមួយសហគមន៍អន្តរជាតិ រួមទាំងប្រទេសចិនផងដែរ។"