navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
ភពណិបទូន: ការបង្កើតនិងការធ្វើចំណាកស្រុក

ការបង្កើតនិងការធ្វើចំណាកស្រុក 
អត្ថបទសំខាន់ៗ៖ ការបង្កើត និងការវិវត្តន៍នៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ និង គំរូល្អ
ការក្លែងធ្វើដែលបង្ហាញពីភពខាងក្រៅ និងខ្សែក្រវាត់ Kuiper៖ ក) មុនពេលភពព្រហស្បតិ៍ និងសៅរ៍បានឈានដល់កម្រិតសំឡេង 2:1; ខ) បន្ទាប់ពីការខ្ចាត់ខ្ចាយខាងក្នុងនៃវត្ថុខ្សែក្រវ៉ាត់ Kuiper បន្ទាប់ពីការផ្លាស់ប្តូរគន្លងនៃភពណិបទូន។ គ) បន្ទាប់ពីការច្រានចោលសាកសពខ្សែក្រវាត់ Kuiper ដែលនៅរាយប៉ាយដោយភពព្រហស្បតិ៍
ការកកើតនៃមហាយក្សទឹកកក Neptune និង Uranus បានបង្ហាញឱ្យឃើញពីការលំបាកក្នុងការយកគំរូតាមយ៉ាងជាក់លាក់។ គំរូបច្ចុប្បន្នបានបង្ហាញថាដង់ស៊ីតេនៃបញ្ហានៅក្នុងតំបន់ខាងក្រៅនៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យមានកម្រិតទាបពេកក្នុងការគណនានៃការបង្កើតអង្គធាតុធំបែបនេះពីវិធីសាស្រ្តនៃការទទួលយកស្នូលជាប្រពៃណី ហើយ សម្មតិកម្មផ្សេងៗត្រូវបានជឿនលឿនដើម្បីពន្យល់ពីការបង្កើតរបស់វា។ មួយគឺថា យក្សទឹកកកមិនត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយការបង្កើតស្នូលទេ ប៉ុន្តែមកពីអស្ថិរភាពនៅក្នុង ឌីស protoplanetary ដើម ហើយក្រោយមកមានបរិយាកាសរបស់ពួកគេបានផ្ទុះឡើងដោយវិទ្យុសកម្មពី ផ្កាយ OB ដ៏ធំនៅក្បែរនោះ ។ 

គំនិតជំនួសមួយគឺថា ពួកវាបង្កើតបានកាន់តែជិតទៅនឹងព្រះអាទិត្យ ដែលដង់ស៊ីតេនៃសារធាតុគឺខ្ពស់ជាង ហើយបន្ទាប់មកបាន ធ្វើចំណាកស្រុក ជាបន្តបន្ទាប់ ទៅកាន់គន្លងបច្ចុប្បន្នរបស់ពួកគេ បន្ទាប់ពីការយកចេញនៃឌីស protoplanetary ឧស្ម័ន។  សម្មតិកម្មនៃការធ្វើចំណាកស្រុកបន្ទាប់ពីការបង្កើតគឺត្រូវបានពេញចិត្តដោយសារតែសមត្ថភាពរបស់វាក្នុងការពន្យល់បានប្រសើរជាងការកាន់កាប់នៃចំនួនប្រជាជននៃវត្ថុតូចៗដែលបានសង្កេតនៅក្នុងតំបន់ trans-Neptunian ។  យ៉ាងទូលំទូលាយបំផុតនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ  ការពន្យល់លម្អិតនៃសម្មតិកម្មនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា គំរូ Nice ដែលស្វែងយល់ពីឥទ្ធិពលនៃការធ្វើចំណាកស្រុករបស់ Neptune និងភពយក្សផ្សេងទៀតនៅលើរចនាសម្ព័ន្ធរបស់ Kuiper ។ ខ្សែក្រវាត់។
ភពណិបទូន: ចិញ្ចៀនរបស់ភព

ចិញ្ចៀនរបស់ភព 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ ចិញ្ចៀននៃភពណិបទូន
ចិញ្ចៀនរបស់ណេបតុន
ណុបទូនមាន ប្រព័ន្ធ រង្វង់ភព ទោះបីជាវាមិនសូវសំខាន់ជាង ភពសៅរ៍ ក៏ដោយ។ ចិញ្ចៀនអាចមានភាគល្អិតទឹកកកស្រោបដោយសារធាតុ silicates ឬសារធាតុកាបូន ដែលទំនងជាផ្តល់ឱ្យពួកគេនូវពណ៌លាំក្រហម។  ចិញ្ចៀនសំខាន់ទាំងបីគឺ ចិញ្ចៀនអ័ដាមតូចចង្អៀត ចម្ងាយ ៦៣.០០០ គីឡូម៉ែត្រពីកណ្តាលនៃណេបតុន, ចិញ្ចៀនឡឺវេរីរី នៅចម្ងាយ ៥៣.០០០ គីឡូម៉ែត្រ និងចិញ្ចៀន Galle ធំទូលាយជាង នៅចម្ងាយ ៤២.០០០ គីឡូម៉ែត្រ។ ផ្នែកបន្ថែមខាងក្រៅខ្សោយទៅ Le Verrier Ring ត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះថា Lassell; វាត្រូវបានចងនៅគែមខាងក្រៅរបស់វាដោយ Arago Ring នៅចម្ងាយ 57,000 គីឡូម៉ែត្រ។ 

រង្វង់​ភព​ដំបូង​គេ​ត្រូវ​បាន​រក​ឃើញ​ក្នុង​ឆ្នាំ 1968 ដោយ​ក្រុម​ដែល​ដឹកនាំ​ដោយ Edward Guinan ។  នៅដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1980 ការវិភាគនៃទិន្នន័យនេះ រួមជាមួយនឹងការសង្កេតថ្មីៗបាននាំឱ្យមានសម្មតិកម្មថា ចិញ្ចៀននេះអាចមិនពេញលេញ។  ភ័ស្តុតាងដែលថាចិញ្ចៀនអាចមានចន្លោះប្រហោងដំបូងបានកើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលនៃការចាប់យកផ្កាយ នៅ ឆ្នាំ 1984 នៅពេលដែលចិញ្ចៀនបានបិទបាំងផ្កាយមួយនៅលើការជ្រមុជទឹកប៉ុន្តែមិននៅលើ emersion ។  រូបភាពពី យាន Voyager 2 ក្នុងឆ្នាំ 1989 បានដោះស្រាយបញ្ហាដោយបង្ហាញចិញ្ចៀនខ្សោយជាច្រើន។

ចិញ្ចៀនខាងក្រៅបំផុត Adams មានធ្នូលេចធ្លោចំនួនប្រាំដែលឥឡូវនេះមានឈ្មោះ Courage , Liberté , Egalité 1 , Egalité 2 និង Fraternité (ភាពក្លាហាន សេរីភាព សមភាព និងភាតរភាព)។  អត្ថិភាពនៃធ្នូ ពិបាកពន្យល់ ព្រោះច្បាប់នៃចលនានឹងព្យាករណ៍ថា ធ្នូនឹងលាតសន្ធឹងទៅជារង្វង់ឯកសណ្ឋានក្នុងរយៈពេលខ្លី។ ឥឡូវនេះ ក្រុមតារាវិទូបានប៉ាន់ប្រមាណថា ធ្នូត្រូវបានបង្គត់ចូលទៅក្នុងទម្រង់បច្ចុប្បន្នរបស់ពួកគេដោយឥទ្ធិពលទំនាញរបស់ Galatea ដែលជាព្រះច័ន្ទដែលទើបតែចូលពីរង្វង់។ 

ការសង្កេតនៅលើផែនដីដែលបានប្រកាសក្នុងឆ្នាំ 2005 ហាក់ដូចជាបង្ហាញថា ចិញ្ចៀនរបស់ភពណិបទូនគឺមិនស្ថិតស្ថេរជាងការគិតពីមុន។ រូបភាពដែលថតបានពី WM Keck Observatory ក្នុងឆ្នាំ 2002 និង 2003 បង្ហាញពីការពុកផុយយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងចិញ្ចៀន បើប្រៀបធៀបទៅនឹងរូបភាពរបស់ Voyager 2 ។ ជាពិសេស វាហាក់ដូចជាថា ធ្នូ Liberté អាចនឹងបាត់ទៅវិញក្នុងរយៈពេលមួយសតវត្ស។
ភពណិបទូន: ការសង្កេត

ការសង្កេត 
នៅឆ្នាំ 2018 ក្រុម អ្នកសង្កេតការណ៍អឺរ៉ុបខាងត្បូង បានបង្កើតវិធីសាស្ត្រដែលមានមូលដ្ឋានលើឡាស៊ែរ ដើម្បីទទួលបានរូបភាពច្បាស់ និងគុណភាពបង្ហាញខ្ពស់នៃភពណិបទូនពីផ្ទៃផែនដី។
ណេបទូនបានភ្លឺប្រហែល 10% ចន្លោះឆ្នាំ 1980 និង 2000 ភាគច្រើនដោយសារតែការផ្លាស់ប្តូររដូវ។  Neptune អាចបន្តភ្លឺនៅពេលដែលវាខិតជិត perihelion ក្នុងឆ្នាំ 2042។ រ៉ិចទ័រជាក់ស្តែង បច្ចុប្បន្នមានចាប់ពី 7.67 ដល់ 7.89 ជាមួយនឹងមធ្យមនៃ 7.78 និងគម្លាតស្តង់ដារ 0.06 ។  មុនឆ្នាំ 1980 ភពផែនដីបានធ្លាក់ចុះដូចជា 8.0 រ៉ិចទ័រ។  ណេបតុន​ខ្សោយ​ពេក​មិន​អាច​មើល​ឃើញ ​ដោយ​ភ្នែក​ទទេ ។ វាអាចភ្លឺខ្លាំងដោយ ព្រះច័ន្ទ Galilean របស់ Jupiter , ភពមនុស្សតឿ Ceres និង អាចម៍ផ្កាយ 4 Vesta , 2 Pallas , 7 Iris , 3 Juno និង៦ ហេបេ ។  តេឡេស្កុប ឬកែវយឹតដ៏ខ្លាំង នឹងដោះស្រាយភពណិបទូន ជាថាសពណ៌ខៀវតូចមួយ ដែលមានរូបរាងស្រដៀងនឹងអ៊ុយរ៉ានុស។ 

ដោយសារតែចម្ងាយនៃភពណិបទូនពីផែនដី អង្កត់ផ្ចិតជ្រុង របស់វា មានត្រឹមតែពី 2.2 ទៅ 2.4  arcseconds ,  ដែលជាភពតូចបំផុតនៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។ ទំហំតូចជាក់ស្តែងរបស់វាធ្វើឱ្យវាពិបាកក្នុងការសិក្សាដោយមើលឃើញ។ ទិន្នន័យកែវយឹតភាគច្រើនត្រូវបានកំណត់យ៉ាងត្រឹមត្រូវរហូតដល់ការមកដល់នៃ កែវយឺតអវកាស Hubble និងកែវយឹតដែលមានមូលដ្ឋានលើដីដ៏ធំជាមួយនឹង អុបទិកអាដាប់ធ័រ (AO)។  ការសង្កេតដ៏មានសារៈប្រយោជន៍តាមបែបវិទ្យាសាស្ត្រដំបូងនៃភពណិបទូន ពីតេឡេស្កុបនៅលើដីដោយប្រើអុបទិកប្រែប្រួលត្រូវបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1997 ពីកោះហាវ៉ៃ។ បច្ចុប្បន្ននេបទូនកំពុងឈានចូលដល់រដូវនិទាឃរដូវ និងរដូវក្តៅ ហើយត្រូវបានបង្ហាញថាកំពុងឡើងកំដៅ ដោយមានការកើនឡើងនូវសកម្មភាពបរិយាកាស និងពន្លឺជាលទ្ធផល។ គួបផ្សំនឹងភាពជឿនលឿននៃបច្ចេកវិទ្យា តេឡេស្កុបដែលមានមូលដ្ឋានលើដីជាមួយនឹងអុបទិកអាចថតចម្លងរូបភាពកាន់តែលម្អិតរបស់វា។ ទាំង Hubble និងកែវយឺតអាដាប់ធ័រ-អុបទិកនៅលើផែនដី បានបង្កើតរបកគំហើញថ្មីជាច្រើននៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ចាប់តាំងពីពាក់កណ្តាលទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1990 ជាមួយនឹងការកើនឡើងយ៉ាងច្រើននៃចំនួនផ្កាយរណប និងព្រះច័ន្ទនៅជុំវិញភពផែនដីខាងក្រៅ។ នៅឆ្នាំ 2004 និង 2005 ផ្កាយរណបតូចៗថ្មីចំនួន 5 នៃភពណិបទូនដែលមានអង្កត់ផ្ចិតចន្លោះពី 38 ទៅ 61 គីឡូម៉ែត្រត្រូវបានគេរកឃើញ។ 

ពីផែនដី Neptune ឆ្លងកាត់ ចលនាថយក្រោយជាក់ស្តែង រៀងរាល់ 367 ថ្ងៃ ដែលបណ្តាលឱ្យមានចលនារង្វិលជុំប្រឆាំងនឹងផ្កាយផ្ទៃខាងក្រោយក្នុងអំឡុងពេល ប្រឆាំង នីមួយៗ ។ រង្វិលជុំទាំងនេះបានអនុវត្តវានៅជិតកូអរដោនេនៃការរកឃើញឆ្នាំ 1846 នៅក្នុងខែមេសា និងខែកក្កដា ឆ្នាំ 2010 ហើយម្តងទៀតនៅក្នុងខែតុលា និង ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 2011។ 

រយៈពេលគន្លង 164 ឆ្នាំរបស់ Neptune មានន័យថាភពផែនដីត្រូវចំណាយពេលជាមធ្យម 13 ឆ្នាំដើម្បីផ្លាស់ទីតាមក្រុមតារានិករនីមួយៗ។ ក្នុងឆ្នាំ 2011 វាបានបញ្ចប់គន្លងពេញលេញដំបូងនៃព្រះអាទិត្យចាប់តាំងពីត្រូវបានគេរកឃើញ ហើយត្រលប់ទៅកន្លែងដែលវាត្រូវបានគេប្រទះឃើញជាលើកដំបូងនៅភាគឦសាននៃ Iota Aquarii ។ 

ការសង្កេតលើភពណិបទូននៅក្នុងក្រុមវិទ្យុ ហ្វ្រេកង់ បង្ហាញថាវាជាប្រភពនៃការបញ្ចេញទាំងការបន្ត និងការផ្ទុះមិនទៀងទាត់។ ប្រភពទាំងពីរត្រូវបានគេគិតថាមានប្រភពចេញពីដែនម៉ាញេទិចបង្វិលរបស់វា។  នៅក្នុង ផ្នែក អ៊ីនហ្វ្រារ៉េដ នៃវិសាលគម ព្យុះរបស់ណិបទូនលេចឡើងភ្លឺប្រឆាំងនឹងផ្ទៃខាងក្រោយដែលត្រជាក់ជាង ដែលអនុញ្ញាតឱ្យទំហំ និងរូបរាងនៃលក្ខណៈពិសេសទាំងនេះត្រូវបានតាមដានយ៉ាងងាយស្រួល។
ភពព្រហស្បតិ៍: ឈ្មោះនិងនិមិត្តសញ្ញា

ឈ្មោះនិងនិមិត្តសញ្ញា 
និមិត្តសញ្ញាសម្រាប់ភពព្រហស្បតិ៍នៅចុងបុរាណ (គ. ទី 4) និងអក្សរត្រាស្លឹករឹត Byzantine មជ្ឈិមសម័យ (គ. ទី 11) ចុះពី Ζ (សេតា) ។ 
នៅសម័យបុរាណ ភពព្រហស្បតិ៍ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាស្តេចនៃភពនានា ដោយសារតែរយៈពេលគន្លងដប់ពីរឆ្នាំរបស់វាត្រូវគ្នានឹងតារានិករទាំងដប់ពីរនៃ រាសីចក្រ ដោយវាបានឆ្លងកាត់ក្រុមតារានិករថ្មីជារៀងរាល់ឆ្នាំ។ ដូច្នេះវាត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះសម្រាប់ស្តេចនៃព្រះ Zeus ទៅក្រិកនិង Jupiter ទៅរ៉ូម។ និមិត្តសញ្ញា ភព សម្រាប់ភពព្រហស្បតិ៍, , ចុះពីសេតាក្រិក ដែលមាន ជំងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាលផ្តេក , ⟨Ƶ⟩ , ជាអក្សរកាត់សម្រាប់ Zeus ។ 

ជនជាតិរ៉ូមបានដាក់ឈ្មោះថ្ងៃទីប្រាំនៃសប្តាហ៍ diēs Iovis ("Jove's Day") សម្រាប់ភពព្រហស្បតិ៍។  ភាសាអង់គ្លេសស្មើនឹង ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ (" ថ្ងៃរបស់ Thor ") ។
ភពព្រហស្បតិ៍: ការបង្កើតនិងការធ្វើចំណាកស្រុក

ការបង្កើតនិងការធ្វើចំណាកស្រុក 
អត្ថបទដើមចំបង៖ សម្មតិកម្មធំ

សូមមើលផងដែរ៖ ការបង្កើត និងការវិវត្តនៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ

ភព​ព្រហស្បតិ៍​ទំនង​ជា​ភព​ចាស់​បំផុត​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​ព្រះអាទិត្យ។  គំរូបច្ចុប្បន្ននៃការបង្កើតប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ បង្ហាញថា ភពព្រហស្បតិ៍ បង្កើតឡើងនៅ ឬលើសពី បន្ទាត់ព្រិល ; ចម្ងាយពីព្រះអាទិត្យដំបូង ដែលសីតុណ្ហភាពត្រជាក់គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ ងាយនឹងបង្កជាហេតុ ដូចជាទឹកដើម្បីបង្រួមទៅជាវត្ថុរឹង។  ដំបូងវាបានប្រមូលផ្តុំស្នូលរឹងដ៏ធំមួយ មុនពេលប្រមូលផ្តុំបរិយាកាសឧស្ម័នរបស់វា។ ជាលទ្ធផល ស្នូលត្រូវតែត្រូវបានបង្កើតឡើង មុនពេល nebula ព្រះអាទិត្យចាប់ផ្តើមរលាយបន្ទាប់ពី 10 លានឆ្នាំ។ គំរូនៃការបង្កើតបង្ហាញថា ភពព្រហស្បតិ៍ បានកើនឡើងដល់ 20 ដងនៃម៉ាស់ផែនដី ក្នុងរយៈពេលតិចជាងមួយលានឆ្នាំ។ ម៉ាស់គន្លងគោចរបានបង្កើតគម្លាតនៅក្នុងឌីស បន្ទាប់មកកើនឡើងបន្តិចម្តងៗរហូតដល់ 50 ម៉ាស់ផែនដីក្នុងរយៈពេល 3-4 លានឆ្នាំ។ 

យោងតាម ​​" សម្មតិកម្មដ៏អស្ចារ្យ " ភពព្រហស្បតិ៍នឹងចាប់ផ្តើមបង្កើតនៅចម្ងាយប្រហែល 3.5  AU (520 លាន  គីឡូម៉ែត្រ ; 330 លាន  mi ) ។ នៅពេលដែលភពវ័យក្មេងបាន បង្កើន ម៉ាស់ អន្តរកម្មជាមួយឌីសឧស្ម័នដែលធ្វើគន្លងជុំវិញព្រះអាទិត្យ និងការវិលជុំវិញ គន្លង ជាមួយភពសៅរ៍  បណ្តាលឱ្យវាធ្វើចំណាកស្រុកខាងក្នុង។ នេះនឹងធ្វើឱ្យគន្លងគោចរនៃអ្វីដែលគេជឿថាជាកំពូលភពផែនដី ដែលធ្វើគន្លងមកជិតព្រះអាទិត្យ ដែលបណ្តាលឱ្យពួកវាបុកគ្នាយ៉ាងមហន្តរាយ។ ក្រោយមក ភពសៅរ៍ក៏ចាប់ផ្តើមធ្វើចំណាកស្រុកទៅខាងក្នុងផងដែរ ដែលលឿនជាងភពព្រហស្បតិ៍ ដែលនាំឱ្យភពទាំងពីរត្រូវបានចាក់សោក្នុងកម្រិតសំឡេង 3:2 ជាមធ្យមនៃចលនានៅចម្ងាយប្រហែល 1.5 AU (220 លានគីឡូម៉ែត្រ; 140 លាន mi) ។ នេះ​ជា​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទិសដៅ​នៃ​ការ​ធ្វើ​ចំណាក​ស្រុក ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ពួក​គេ​ធ្វើ​ចំណាក​ស្រុក​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះអាទិត្យ និង​ចេញ​ពី​ប្រព័ន្ធ​ខាងក្នុង​ទៅ​កាន់​ទីតាំង​បច្ចុប្បន្ន​របស់​ពួកគេ។  ការធ្វើចំណាកស្រុកទាំងនេះនឹងកើតឡើងក្នុងរយៈពេល 800,000 ឆ្នាំ  ជាមួយនឹងការទាំងអស់នេះកើតឡើងក្នុងរយៈពេលរហូតដល់ 6 លានឆ្នាំបន្ទាប់ពីភពព្រហស្បតិ៍ចាប់ផ្តើមបង្កើត (3 លានជាតួលេខទំនងជាង) ។ ការចាកចេញនេះនឹងអនុញ្ញាតឱ្យមានការបង្កើតភពខាងក្នុងពីកម្ទេចថ្ម រួមទាំងផែនដីផងដែរ។ 

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មាត្រដ្ឋានពេលវេលានៃការបង្កើតរបស់ភពផែនដីដែលកើតចេញពីសម្មតិកម្មដ៏ធំ ហាក់ដូចជាមិនស៊ីសង្វាក់គ្នាជាមួយនឹងសមាសធាតុផែនដីដែលបានវាស់វែងនោះទេ។  លើសពីនេះ លទ្ធភាពដែលការធ្វើចំណាកស្រុកទៅខាងក្រៅពិតជាបានកើតឡើងនៅក្នុង nebula ព្រះអាទិត្យ គឺទាបណាស់។  តាមពិត គំរូខ្លះព្យាករណ៍ពីការបង្កើតអាណាឡូករបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ដែលលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់វានៅជិតនឹងភពផែនដីនៅសម័យបច្ចុប្បន្ន។ 

ម៉ូដែលផ្សេងទៀតមានភពព្រហស្បតិ៍បង្កើតនៅចម្ងាយឆ្ងាយជាងនេះដូចជា 18 AU (2.7 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រ; 1.7 ពាន់លាន mi) ។  ជាការពិត ដោយផ្អែកលើសមាសភាពរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ អ្នកស្រាវជ្រាវបានបង្កើតករណីសម្រាប់ការបង្កើតដំបូងនៅខាងក្រៅបន្ទាត់ ព្រិល ម៉ូលេគុលអាសូត (N 2 ) ដែលត្រូវបានប៉ាន់ស្មាននៅ 20–30 AU (3.0–4.5 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រ; 1.9– 2.8 ពាន់លាន mi),  និងអាចសូម្បីតែនៅខាងក្រៅ argon snowline ដែលអាចមានដល់ទៅ 40 AU (6.0 billion km; 3.7 billion mi)។ ដោយបានបង្កើតឡើងនៅចម្ងាយដ៏ខ្លាំងមួយ នោះភពព្រហស្បតិ៍នឹងធ្វើចំណាកស្រុកចូលទៅក្នុងទីតាំងបច្ចុប្បន្នរបស់វា។ ការធ្វើចំណាកស្រុកខាងក្នុងនេះនឹងកើតឡើងក្នុងរយៈពេលប្រហែល 700,000 ឆ្នាំ ក្នុងអំឡុងពេលប្រហែល 2-3 លានឆ្នាំបន្ទាប់ពីភពផែនដីចាប់ផ្តើមបង្កើត។ ភពសៅរ៍ អ៊ុយរ៉ានុស និងណិបទូន នឹងបង្កើតបានឆ្ងាយជាងភពព្រហស្បតិ៍ ហើយភពសៅរ៍ក៏នឹងធ្វើចំណាកស្រុកទៅខាងក្នុងផងដែរ។
ភពព្រហស្បតិ៍: ការ​តែង​និពន្ធ

ការ​តែង​និពន្ធ 
បរិយាកាសខាងលើរបស់ភពព្រហស្បតិ៍គឺប្រហែល 90% អ៊ីដ្រូសែននិង 10% អេលីយ៉ូមដោយបរិមាណ។ ដោយសារអាតូមអេលីយ៉ូមមានទំហំធំជាងម៉ូលេគុលអ៊ីដ្រូសែន បរិយាកាសរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ មានប្រហែល 75% អ៊ីដ្រូសែន និង 24% អេលីយ៉ូមដោយម៉ាស់ ហើយមួយភាគរយទៀតមានធាតុផ្សេងទៀត។ បរិយាកាសមានផ្ទុកបរិមាណ មេតាន ចំហាយទឹក អា ម៉ូ ញាក់ និង សមាសធាតុដែលមានមូលដ្ឋានលើ ស៊ីលីកុន ។ វាក៏មានបរិមាណប្រភាគនៃ កាបូន អេ តាន អ៊ីដ្រូសែនស៊ុលហ្វីត អ៊ីយ៉ូត អុក ស៊ី ហ៊្សែ ន ផូស្វ័រ និង ស្ពាន់ធ័រ ផង ដែរ ។ ស្រទាប់ខាងក្រៅនៃបរិយាកាសមានគ្រីស្តាល់ នៃអាម៉ូញាក់ទឹកកក។ តាមរយៈ ការវាស់ស្ទង់ អ៊ីនហ្វ្រារ៉េដ និង អ៊ុលត្រាវីយូឡេ បរិមាណដាននៃ benzene និង អ៊ីដ្រូកាបូន ផ្សេងទៀត ក៏ត្រូវបានរកឃើញផងដែរ។  ផ្ទៃខាងក្នុងនៃភពព្រហស្បតិ៍មានផ្ទុកសារធាតុក្រាស់ - ដោយម៉ាស់វាមានប្រហែល 71% អ៊ីដ្រូសែន 24% អេលីយ៉ូម និង 5% ធាតុផ្សេងទៀត។ 

សមាមាត្របរិយាកាសនៃអ៊ីដ្រូសែន និងអេលីយ៉ូមគឺនៅជិតនឹងសមាសធាតុទ្រឹស្តីនៃ ណុបុល ព្រះអាទិត្យ ដំបូង ។ អ៊ីយូតានៅក្នុងបរិយាកាសខាងលើមានត្រឹមតែ 20 ផ្នែកប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយលានដោយម៉ាស់ ដែលមានប្រហែលមួយភាគដប់ច្រើនដូចនៅក្នុងព្រះអាទិត្យ។  អេលីយ៉ូមក៏ត្រូវបានបាត់បង់ទៅប្រហែល 80% នៃសមាសធាតុអេលីយ៉ូមរបស់ព្រះអាទិត្យ។ ការថយចុះនេះគឺជាលទ្ធផលនៃ ទឹកភ្លៀង នៃធាតុទាំងនេះដែលជាដំណក់ទឹកដែលសំបូរទៅដោយអេលីយ៉ូមដែលជ្រៅនៅក្នុងផ្នែកខាងក្នុងនៃភពផែនដី។ 

ដោយផ្អែកលើ spectroscopy ភពសៅរ៍ត្រូវបានគេគិតថាមានលក្ខណៈស្រដៀងនឹងភពព្រហស្បតិ៍ ប៉ុន្តែភពយក្សផ្សេងទៀត Uranus និង Neptune មានអ៊ីដ្រូសែន និងអេលីយ៉ូមតិចជាង ហើយ មានធាតុដ៏សម្បូរបែប បន្ទាប់ទៀត ដែលរួមមានអុកស៊ីហ្សែន កាបូន អាសូត និងស្ពាន់ធ័រ។  ដោយសារ សមាសធាតុ ងាយនឹងបង្កជាហេតុ របស់ពួកគេ ភាគច្រើនជាទម្រង់ទឹកកក ពួកវាត្រូវបានគេហៅថា យក្សទឹកកក ។
ភពព្រហស្បតិ៍: ម៉ាសនិងទំហំ

ម៉ាសនិងទំហំ 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ ម៉ាស់ភពព្រហស្បតិ៍
អង្កត់ផ្ចិតរបស់ភពព្រហស្បតិ៍គឺមួយ លំដាប់នៃរ៉ិចទ័រ តូចជាង (× 0.10045) ជាងព្រះអាទិត្យ និងមួយលំដាប់នៃរ៉ិចទ័រធំជាង (× 10.9733) ជាងផែនដី។ ចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យមានទំហំប៉ុនផែនដី។
ម៉ាស់របស់ភពព្រហស្បតិ៍គឺ 2.5 ដងនៃភពផ្សេងទៀតទាំងអស់នៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យរួមបញ្ចូលគ្នា - នេះគឺធំធេងណាស់ដែល កណ្តាលរបស់វាជាមួយ ព្រះអាទិត្យ ស្ថិតនៅពីលើ ផ្ទៃ ព្រះអាទិត្យ នៅ  ចម្ងាយ 1.068 កាំ ពីកណ្តាលព្រះអាទិត្យ។  ភពព្រហស្បតិ៍មានទំហំធំជាងផែនដី និងក្រាស់គួរឱ្យកត់សម្គាល់៖ បរិមាណរបស់វាគឺប្រហែល 1,321 ផែនដីប៉ុន្តែវាមានទំហំធំជាង 318 ដងប៉ុណ្ណោះ។  កាំរបស់ភពព្រហស្បតិ៍គឺប្រហែលមួយភាគដប់នៃកាំនៃព្រះអាទិត្យ  ហើយម៉ាស់របស់វាគឺមួយពាន់ ម៉ាស់នៃព្រះអាទិត្យ ដូច្នេះដង់ស៊ីតេនៃរូបកាយទាំងពីរគឺស្រដៀងគ្នា។  ​​A " ភពព្រហស្បតិ៍ " ( M J ឬM Jup ) ជាញឹកញាប់ត្រូវបានគេប្រើជាឯកតាដើម្បីពិពណ៌នាអំពីម៉ាស់នៃវត្ថុផ្សេងទៀត ជាពិសេស ភពក្រៅព្រះអាទិត្យ និង មនុស្សតឿពណ៌ត្នោត ។ ឧទាហរណ៍ ភពក្រៅ ព្រះអាទិត្យ HD 209458 b មានម៉ាស់ 0.69  M J ខណៈ Kappa Andromedae b មានម៉ាស់ 12.8  M J ។ 

គំរូទ្រឹស្ដីបង្ហាញថា ប្រសិនបើភពព្រហស្បតិ៍មានម៉ាស់ច្រើនជាងវានៅពេលបច្ចុប្បន្ន វានឹងថយចុះ។  សម្រាប់ការផ្លាស់ប្តូរតូចមួយនៃម៉ាស់ កាំ នឹងមិនផ្លាស់ប្តូរគួរឱ្យកត់សម្គាល់ទេ ហើយលើសពី 160%  នៃម៉ាស់បច្ចុប្បន្ន ផ្ទៃខាងក្នុងនឹងកាន់តែបង្រួមនៅក្រោមសម្ពាធដែលកើនឡើងដែលបរិមាណរបស់វានឹង ថយចុះ ទោះបីជាបរិមាណនៃសារធាតុកើនឡើងក៏ដោយ។ . ជាលទ្ធផល ភពព្រហស្បតិ៍ ត្រូវបានគេគិតថា មានអង្កត់ផ្ចិតធំប៉ុនភពផែនដី ដែលមានសមាសភាព និងប្រវត្តិវិវត្តន៍អាចសម្រេចបាន។  ដំណើរការនៃការរួញតូចបន្ថែមទៀតជាមួយនឹងការកើនឡើងនៃម៉ាស់នឹងបន្តរហូតដល់ការ បញ្ឆេះផ្កាយ ដែលគួរឱ្យសរសើរត្រូវបានសម្រេច ដូចជានៅក្នុង មនុស្សតឿពណ៌ត្នោត ដែលមានម៉ាស់ខ្ពស់មានម៉ាសប្រហែល 50 ភពព្រហស្បតិ៍។ 

ទោះបីជាភពព្រហស្បតិ៍ ត្រូវការទំហំធំជាង 75 ដង ដើម្បី បញ្ចូលអ៊ីដ្រូសែន និងក្លាយជា តារា ក៏ដោយ ក៏ មនុស្សតឿក្រហម តូចបំផុត មានទំហំ ត្រឹមតែ 30 ភាគរយប៉ុណ្ណោះក្នុងកាំធំជាងភពព្រហស្បតិ៍។  បើទោះបីជានេះ, Jupiter នៅតែ radiates កំដៅច្រើនជាងវាទទួលបានពីព្រះអាទិត្យ; បរិមាណកំដៅដែលផលិតនៅខាងក្នុងវាគឺស្រដៀងទៅនឹង កាំរស្មីព្រះអាទិត្យ សរុបដែល វាទទួលបាន។  កំដៅបន្ថែមនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ យន្តការ Kelvin-Helmholtz តាមរយៈការកន្ត្រាក់។ ដំណើរការនេះបណ្តាលឱ្យភពព្រហស្បតិ៍ធ្លាក់ចុះប្រហែល 1 mm (0.039 in)/yr ។  នៅ​ពេល​ដែល​បាន​បង្កើត​ឡើង​, ភព​ព្រហស្បតិ៍​គឺ​ក្តៅ​ជាង​និង​មាន​ប្រហែល 2 ដង​នៃ​អង្កត់ផ្ចិត​បច្ចុប្បន្ន​របស់​ខ្លួន​។
ភពព្រហស្បតិ៍: រចនាសម្ព័ន្ធផ្ទៃក្នុង

រចនាសម្ព័ន្ធផ្ទៃក្នុង 
ដ្យាក្រាមនៃភពព្រហស្បតិ៍ ផ្ទៃខាងក្នុងរបស់វា លក្ខណៈផ្ទៃ ចិញ្ចៀន និងព្រះច័ន្ទខាងក្នុង។
មុនពេលដើមសតវត្សទី 21 អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រភាគច្រើនបានរំពឹងថាភពព្រហស្បតិ៍នឹងមាន ស្នូល ក្រាស់ ដែលជាស្រទាប់ជុំវិញនៃ អ៊ីដ្រូសែនលោហធាតុ រាវ (ជាមួយអេលីយ៉ូមខ្លះ) ដែលលាតសន្ធឹងទៅខាងក្រៅប្រហែល 80% នៃកាំនៃភពផែនដី  និងបរិយាកាសខាងក្រៅ។ មានភាគច្រើននៃ អ៊ីដ្រូសែនម៉ូលេគុល ,  ឬប្រហែលជាមិនមានស្នូលទាល់តែសោះ ដែលរួមមានជំនួសឱ្យអង្គធាតុរាវ និងដង់ស៊ីតេ (ភាគច្រើនជាម៉ូលេគុល និងអ៊ីដ្រូសែនលោហធាតុ) រហូតទៅដល់ចំណុចកណ្តាល អាស្រ័យលើថាតើភពផែនដីត្រូវបានបង្កើតដំបូងជារូបកាយរឹង។ ឬដួលរលំដោយផ្ទាល់ពី ថាស protoplanetary ឧស្ម័ន ។ នៅពេលដែល បេសកកម្ម Juno បានមកដល់ក្នុងខែកក្កដា ឆ្នាំ 2016 វាបានរកឃើញថា ភពព្រហស្បតិ៍មានស្នូលសាយភាយខ្លាំង ដែលលាយចូលទៅក្នុងអាវទ្រនាប់របស់វា។  មូលហេតុដែលអាចកើតមានគឺផលប៉ះពាល់ពីភពផែនដីដែលមានម៉ាស់ផែនដីប្រហែលដប់ពីរបីលានឆ្នាំបន្ទាប់ពីការកកើតរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ដែលនឹងរំខានដល់ស្នូល Jovian ដ៏រឹងមាំពីដំបូង។  វាត្រូវបានគេប៉ាន់ប្រមាណថាស្នូលគឺ 30-50% នៃកាំរបស់ភពផែនដី និងមានធាតុធ្ងន់ 7-25 ដងនៃម៉ាស់ផែនដី។ 

នៅពីលើស្រទាប់អ៊ីដ្រូសែនលោហធាតុ មានបរិយាកាសខាងក្នុងថ្លានៃអ៊ីដ្រូសែន។ នៅជម្រៅនេះ សម្ពាធ និងសីតុណ្ហភាពគឺលើសពី សម្ពាធសំខាន់ របស់អ៊ីដ្រូសែនម៉ូលេគុល 1.3 MPa និង សីតុណ្ហភាពសំខាន់ ត្រឹមតែ 33  K (−240.2  °C ; −400.3  °F ) ។  នៅក្នុងរដ្ឋនេះ មិនមានដំណាក់កាលរាវ និងឧស្ម័នច្បាស់លាស់ទេ អ៊ីដ្រូសែនត្រូវបានគេនិយាយថាស្ថិតនៅក្នុង ស្ថានភាព រាវលើសលប់ ។ វាមានភាពងាយស្រួលក្នុងការព្យាបាលអ៊ីដ្រូសែនជាឧស្ម័នដែលលាតសន្ធឹងចុះក្រោមពីស្រទាប់ពពកទៅជម្រៅប្រហែល 1,000  គីឡូម៉ែត្រ (620  ម៉ាយ ), និងជាអង្គធាតុរាវនៅក្នុងស្រទាប់កាន់តែជ្រៅ ប្រហែលជាស្រដៀងនឹងអ្វីម្យ៉ាងដែលស្រដៀងទៅនឹង មហាសមុទ្រ នៃអ៊ីដ្រូសែនរាវ និងវត្ថុរាវលើសលប់ផ្សេងទៀត។ 

ខាងរាងកាយ មិនមានព្រំដែនច្បាស់លាស់ទេ ឧស្ម័នកាន់តែក្តៅ និងកាន់តែក្រាស់ នៅពេលដែលជម្រៅកើនឡើង។  ដំណក់ទឹកភ្លៀងនៃអេលីយ៉ូម និងអ៊ីយូតា ធ្លាក់ចុះក្រោម តាមរយៈបរិយាកាសខាងក្រោម ធ្វើឱ្យបាត់បង់ភាពបរិបូរណ៍នៃធាតុទាំងនេះនៅក្នុងបរិយាកាសខាងលើ។  ការគណនាបង្ហាញថា អេលីយ៉ូមធ្លាក់ចុះដាច់ដោយឡែកពីលោហធាតុអ៊ីដ្រូសែននៅកាំ 60,000 គីឡូម៉ែត្រ (37,000 ម៉ាយ) (11,000 គីឡូម៉ែត្រ (6,800 ម៉ាយ) នៅខាងក្រោមពពក) ហើយបញ្ចូលម្តងទៀតនៅចម្ងាយ 50,000 គីឡូម៉ែត្រ (31,000 គីឡូម៉ែត្រ) (22,000 គីឡូម៉ែត្រ) (22,000 គីឡូម៉ែត្រ) 14,000 mi) នៅក្រោមពពក) ។  ភ្លៀងនៃ ពេជ្រ ត្រូវបានគេស្នើឱ្យកើតឡើងក៏ដូចជានៅលើភពសៅរ៍  និងយក្សទឹកកក Uranus និង Neptune ។ 

សីតុណ្ហភាព និងសម្ពាធនៅក្នុងភពព្រហស្បតិ៍ កើនឡើងជាលំដាប់នៅខាងក្នុង នេះត្រូវបានសង្កេតឃើញនៅក្នុងការបំភាយមីក្រូវ៉េវ និងត្រូវបានទាមទារ ពីព្រោះកំដៅនៃការបង្កើតអាចគេចផុតបានតែដោយការបំភាយប៉ុណ្ណោះ។ នៅកម្រិតសម្ពាធ 10  បារ (1 MPa ) សីតុណ្ហភាពគឺប្រហែល 340 K (67 ° C; 152 ° F) ។ អ៊ីដ្រូសែនតែងតែមានលក្ខណៈវិសេសវិសាល (ពោលគឺវាមិនដែលជួបប្រទះការ ផ្លាស់ប្តូរដំណាក់កាលដំបូងឡើយ ) ទោះបីជាវាផ្លាស់ប្តូរបន្តិចម្តង ៗ ពីអង្គធាតុរាវម៉ូលេគុលទៅជាសារធាតុរាវលោហធាតុនៅប្រហែល 100-200 GPa ដែលសីតុណ្ហភាពប្រហែល 5,000 K (4,730 ° C ។ 8,540 ° F) ។ សីតុណ្ហភាពនៃស្នូលរលាយរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ត្រូវបានប៉ាន់ប្រមាណថាប្រហែល 20,000 K (19,700 °C; 35,500 ° F) ឬច្រើនជាងនេះជាមួយនឹងសម្ពាធប៉ាន់ស្មានប្រហែល 4,500 GPa ។
ភពព្រហស្បតិ៍: ស្រទាប់ពពក

ស្រទាប់ពពក 
ភពព្រហស្បតិ៍ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ជារៀងរហូតដោយពពកដែលផ្សំឡើងដោយគ្រីស្តាល់អាម៉ូញាក់ហើយប្រហែលជា អាម៉ូញ៉ូមអ៊ីដ្រូស៊ុ លហ្វីត ។ ពពកស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ ត្រូពិច ហើយស្ថិតនៅក្នុងជួរនៃរយៈទទឹងផ្សេងៗគ្នា ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាតំបន់ត្រូពិច។ ទាំងនេះ​ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ជា ​តំបន់ ​ពណ៌​ស្រាល​ជាង និង ​ខ្សែ​ក្រវាត់ ​ងងឹត ។ អន្តរកម្ម​នៃ ​គំរូ ​ចរាចរ ​ដែល​មាន​ជម្លោះ​ទាំងនេះ ​បង្ក​ឱ្យ​មាន​ព្យុះ​និង ​ភាព​ចលាចល ​។ ល្បឿនខ្យល់ 100 ម៉ែត្រក្នុងមួយវិនាទី (360 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង; 220 ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង) គឺជារឿងធម្មតានៅក្នុង ស្ទ្រីមយន្តហោះ ក្នុងតំបន់ ។  តំបន់ត្រូវបានគេសង្កេតឃើញថាមានភាពខុសប្លែកគ្នានៅក្នុងទទឹង ពណ៌ និងអាំងតង់ស៊ីតេពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ ប៉ុន្តែពួកវានៅតែមានស្ថេរភាពគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រក្នុងការដាក់ឈ្មោះពួកគេ។ 

ស្រទាប់ពពកមានជម្រៅប្រហែល 50 គីឡូម៉ែត្រ (31 ម៉ាយ) ហើយមានស្រទាប់ពពកយ៉ាងតិចពីរ៖ ស្រទាប់ខាងក្រោមក្រាស់ និងតំបន់ស្តើងជាង។ វាក៏អាចមានស្រទាប់ស្តើងនៃ ពពក ទឹក នៅក្រោមស្រទាប់អាម៉ូញាក់ផងដែរ។ គាំទ្រដល់វត្តមានរបស់ពពកទឹក គឺជាពន្លឺនៃ ផ្លេកបន្ទោរ ដែល បានរកឃើញនៅក្នុងបរិយាកាសនៃភពព្រហស្បតិ៍។ ការឆក់អគ្គិសនីទាំងនេះអាចមានថាមពលខ្លាំងជាងផ្លេកបន្ទោរនៅលើផែនដីដល់ទៅមួយពាន់ដង។  ពពក​ទឹក​សន្មត​ថា​បង្កើត​ព្យុះ​ផ្គរ​រន្ទះ​ដូច​ផ្គរលាន់​នៅ​លើ​ផែនដី ដែល​ជំរុញ​ដោយ​កំដៅ​ឡើង​ពី​ខាងក្នុង ។  បេសកកម្ម Juno បានបង្ហាញវត្តមានរបស់ "ផ្លេកបន្ទោររាក់" ដែលមានប្រភពចេញពីពពកទឹកដែលមានអាម៉ូញាក់ខ្ពស់ក្នុងបរិយាកាស។ ការហូរទឹករំអិលទាំងនេះផ្ទុកនូវ "ដុំផ្សិត" នៃទឹក-អាម៉ូញាក់ គ្របដណ្តប់ដោយទឹកកក ដែលធ្លាក់ចូលទៅក្នុងបរិយាកាសយ៉ាងជ្រៅ។  ផ្លេកបន្ទោរបរិយាកាសខាងលើ ត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅក្នុងបរិយាកាសខាងលើរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ពន្លឺភ្លឺចាំងដែលមានរយៈពេលប្រហែល 1.4 មិល្លីវិនាទី។ ទាំងនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា "elves" ឬ "sprites" ហើយលេចឡើងពណ៌ខៀវឬពណ៌ផ្កាឈូកដោយសារតែអ៊ីដ្រូសែន។ 
លំដាប់លំហ Time-lapse ពីវិធីសាស្រ្តនៃ យាន Voyager 1 ដែលបង្ហាញពីចលនានៃក្រុមបរិយាកាស និងការចរាចរនៃចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យ។ ថតក្នុងរយៈពេល 32 ថ្ងៃជាមួយនឹងរូបថតមួយសន្លឹកដែលថតរៀងរាល់ 10 ម៉ោងម្តង (ម្តងក្នុងមួយថ្ងៃ Jovian) ។ មើល វីដេអូទំហំពេញ ។

ពណ៌ទឹកក្រូច និងពណ៌ត្នោតនៅក្នុងពពកនៃភពព្រហស្បតិ៍គឺបណ្តាលមកពីសមាសធាតុដែលឡើងលើដែលផ្លាស់ប្តូរពណ៌នៅពេលដែលពួកគេត្រូវបានប៉ះពាល់នឹងពន្លឺអ៊ុលត្រាវីយូឡេពីព្រះអាទិត្យ។ ការតុបតែងមុខពិតប្រាកដនៅតែមិនច្បាស់លាស់ ប៉ុន្តែសារធាតុទាំងនោះត្រូវបានគេគិតថាជាផូស្វ័រ ស្ពាន់ធ័រ ឬអាចជាអ៊ីដ្រូកាបូន។  សមាសធាតុចម្រុះពណ៌ទាំងនេះ ដែលគេស្គាល់ថាជា chromophores លាយជាមួយនឹងស្រទាប់ខាងក្រោមដ៏កក់ក្តៅនៃពពក។ តំបន់ត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅពេលដែល កោសិកា convection កើនឡើង បង្កើតជាគ្រីស្តាល់អាម៉ូញាក់ដែលបិទបាំងពពកខាងក្រោមទាំងនេះពីការមើល។ 

ភាពលំអៀងអ័ក្ស ទាបរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ មានន័យថា ប៉ូលតែងតែទទួល វិទ្យុសកម្មព្រះអាទិត្យ តិច ជាងតំបន់អេក្វាទ័ររបស់ភពផែនដី។ Convection នៅខាងក្នុងនៃភពផែនដីបញ្ជូនថាមពលទៅកាន់ប៉ូល ធ្វើឱ្យមានតុល្យភាពសីតុណ្ហភាពនៅស្រទាប់ពពក។
ភពព្រហស្បតិ៍: ម៉ាញេទិក

ម៉ាញេទិក 
ដែនម៉ាញេទិច របស់ភពព្រហស្បតិ៍ គឺខ្លាំងជាងផែនដីដប់បួនដង ចាប់ពី 4.2  gauss (0.42 mT ) នៅអេក្វាទ័រដល់ 10-14 gauss (1.0-1.4 mT) នៅប៉ូល ដែលធ្វើឱ្យវាខ្លាំងបំផុតនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ (លើកលែងតែកន្លែងដែលមាន ពន្លឺព្រះអាទិត្យ ) ។  វាលនេះត្រូវបានគេគិតថាត្រូវបានបង្កើតដោយ ចរន្ត eddy - ចលនាវិលនៃវត្ថុធាតុ - នៅក្នុងស្នូលអ៊ីដ្រូសែនលោហធាតុរាវ។ ភ្នំភ្លើងនៅលើព្រះច័ន្ទ Io បញ្ចេញឧស្ម័ន ស៊ុលហ្វួឌីអុកស៊ីត ក្នុងបរិមាណដ៏ច្រើន បង្កើតជាឧស្ម័ន នៅតាមបណ្តោយ គន្លង របស់ព្រះច័ន្ទ។ ឧស្ម័ន​នេះ​ត្រូវ​បាន ​អ៊ីយ៉ូដ ​ក្នុង ​ដែន​ម៉ាញេទិក ​ដែល​ផលិត​ស្ពាន់ធ័រ និង​អុកស៊ីហ្សែនអ៊ីយ៉ុង ។ ពួកវារួមជាមួយនឹងអ៊ីយ៉ុងអ៊ីដ្រូសែនដែលមានប្រភពចេញពីបរិយាកាសនៃភពព្រហស្បតិ៍ បង្កើតជា សន្លឹកប្លាស្មា នៅក្នុងយន្តហោះអេក្វាទ័ររបស់ភពព្រហស្បតិ៍។ ប្លាស្មានៅក្នុងសន្លឹករួមបង្វិលជាមួយភពផែនដី ដែលបណ្តាលឱ្យខូចទ្រង់ទ្រាយនៃដែនម៉ាញេទិច dipole ទៅជាម៉ាញ៉េតូឌីស។ អេឡិចត្រុងនៅក្នុងសន្លឹកប្លាស្មាបង្កើតហត្ថលេខាវិទ្យុខ្លាំងដែលបង្កើតការផ្ទុះក្នុងចន្លោះពី 0.6-30  MHz ដែលអាចរកឃើញពីផែនដីជាមួយនឹងអ្នកទទួលវិទ្យុរលកខ្លីកម្រិតអ្នកប្រើប្រាស់។ 

នៅចម្ងាយប្រហែល 75 កាំពីភពព្រហស្បតិ៍ អន្តរកម្មនៃដែនម៉ាញេទិកជាមួយ ខ្យល់ព្រះអាទិត្យ បង្កើតឱ្យ មានការភ្ញាក់ផ្អើល ។ ជុំវិញដែនម៉ាញេតូស្យុងរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ គឺជា ម៉ាញេតូប៉ូ ស ដែលមានទីតាំងនៅគែមខាងក្នុងនៃ ម៉ាញេតូ សៀដ ដែល ជាតំបន់មួយរវាងវា និងធ្នូ។ ខ្យល់ព្រះអាទិត្យធ្វើអន្តរកម្មជាមួយតំបន់ទាំងនេះ ដោយពង្រីកដែនម៉ាញេទិកនៅលើ ចំហៀងលី របស់ភពព្រហស្បតិ៍ ហើយលាតសន្ធឹងទៅខាងក្រៅរហូតដល់វាជិតដល់គន្លងរបស់ភពសៅរ៍។ ព្រះច័ន្ទធំបំផុតទាំងបួននៃភពព្រហស្បតិ៍ គ្រប់គន្លងក្នុងរង្វង់ម៉ាញេទិក ដែលការពារពួកគេពីខ្យល់ព្រះអាទិត្យ។ 

ដែនម៉ាញេទិកនៃភពព្រហស្បតិ៍ ទទួលខុសត្រូវចំពោះភាគខ្លាំងនៃ ការបំភាយវិទ្យុ ពីតំបន់ប៉ូលរបស់ភពផែនដី។ សកម្មភាពភ្នំភ្លើងនៅលើព្រះច័ន្ទរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ Io ចាក់ឧស្ម័នចូលទៅក្នុងដែនម៉ាញេទិករបស់ភពព្រហស្បតិ៍ដោយបង្កើតបានជាភាគល្អិតជុំវិញភព។ នៅពេលដែល Io ផ្លាស់ទីតាមទ្រនិចនេះ អន្តរកម្មបង្កើត រលក Alfvén ដែលផ្ទុកសារធាតុអ៊ីយ៉ូដចូលទៅក្នុងតំបន់ប៉ូលនៃភពព្រហស្បតិ៍។ ជាលទ្ធផល រលកវិទ្យុត្រូវបានបង្កើតតាមរយៈ យន្តការ cyclotron maser ហើយថាមពលត្រូវបានបញ្ជូនចេញតាមផ្ទៃរាងកោណ។ នៅពេលដែលផែនដីកាត់កោណនេះ ការបញ្ចេញវិទ្យុពីភពព្រហស្បតិ៍អាចលើសពីទិន្នផលវិទ្យុព្រះអាទិត្យ។
ភពព្រហស្បតិ៍: គន្លងនិងការបង្វិល

គន្លងនិងការបង្វិល 
ភពព្រហស្បតិ៍ (ក្រហម) បញ្ចប់គន្លងមួយនៃព្រះអាទិត្យ (កណ្តាល) សម្រាប់រាល់ 11.86 គន្លងដោយផែនដី (ពណ៌ខៀវ)
ការបង្វិលពេលវេលានៃភពព្រហស្បតិ៍លើសពី 3 ម៉ោង។

ភពព្រហស្បតិ៍គឺជាភពតែមួយគត់ដែល មាន ចំណុចកណ្តាលនៃព្រះអាទិត្យស្ថិតនៅខាងក្រៅបរិមាណនៃព្រះអាទិត្យ ទោះបីជាត្រឹមតែ 7% នៃកាំរបស់ព្រះអាទិត្យក៏ដោយ។  ចម្ងាយជាមធ្យមរវាងភពព្រហស្បតិ៍ និងព្រះអាទិត្យគឺ 778 លានគីឡូម៉ែត្រ (ប្រហែល 5.2 ដងនៃចម្ងាយជាមធ្យមរវាងផែនដី និងព្រះអាទិត្យ ឬ 5.2 AU ) ហើយវានឹងបញ្ចប់គន្លងរៀងរាល់ 11.86 ឆ្នាំ។ នេះគឺប្រហែលពីរភាគប្រាំនៃរយៈពេលគន្លងរបស់ភពសៅរ៍ ដែលបង្កើតបានជា សន្ទុះគន្លង ជិត ។  យន្តហោះ គន្លង របស់ភពព្រហស្បតិ៍ មាន ទំនោរ ទៅ 1.31° បើធៀបនឹងផែនដី។ ដោយសារតែ ភាពចម្លែក នៃគន្លងរបស់វាគឺ 0.048 ភពព្រហស្បតិ៍មានចម្ងាយជាង 75 លានគីឡូម៉ែត្រនៅជិតព្រះអាទិត្យបន្តិចនៅ perihelion ។ជាង aphelion ។ 

ទំនោរអ័ក្ស របស់ ភពព្រហស្បតិ៍គឺតូចត្រឹមតែ 3.13° ដូច្នេះរដូវរបស់វាមិនសំខាន់ទេបើប្រៀបធៀបទៅនឹងភពផែនដី និងភពអង្គារ។ 

ការ បង្វិល របស់ភពព្រហស្បតិ៍ គឺលឿនបំផុតក្នុងចំណោមភពទាំងអស់នៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ដោយបញ្ចប់ការបង្វិលនៅលើ អ័ក្ស របស់វា ក្នុងរយៈពេលតិចជាងដប់ម៉ោង។ នេះបង្កើតជា ប៉ោងអេក្វាទ័រ ដែល អាចមើលឃើញយ៉ាងងាយស្រួលតាមរយៈតេឡេស្កុប។ ភព​នេះ​ជា​រាង​ស្វ៊ែរ​រាង​ស្វ៊ែរ ដែល​មាន​ន័យ​ថា​អង្កត់ផ្ចិត​ឆ្លងកាត់ ​អេក្វាទ័រ ​របស់​វា ​វែង​ជាង​អង្កត់ផ្ចិត​ដែល​វាស់​នៅ​ចន្លោះ ​បង្គោល ​របស់វា ។ នៅលើភពព្រហស្បតិ៍ អង្កត់ផ្ចិតអេក្វាទ័រគឺ 9,275 គីឡូម៉ែត្រ (5,763 ម៉ាយ) វែងជាងអង្កត់ផ្ចិតប៉ូល 

ដោយសារ​ភព​ព្រហស្បតិ៍​មិន​មែន​ជា​តួ​រឹង បរិយាកាស​ខាង​លើ​របស់​វា​ទទួល​រង ​ការ​បង្វិល​ឌីផេរ៉ង់ស្យែល ។ ការបង្វិលនៃបរិយាកាសប៉ូលរបស់ភពព្រហស្បតិ៍គឺប្រហែល 5 នាទីយូរជាងបរិយាកាសអេក្វាទ័រ។ ប្រព័ន្ធបីត្រូវបានប្រើជាស៊ុមនៃសេចក្តីយោង ជាពិសេសនៅពេលធ្វើក្រាហ្វិកចលនានៃលក្ខណៈបរិយាកាស។ ប្រព័ន្ធ I អនុវត្តចំពោះរយៈទទឹងពី 10 ° N ដល់ 10 ° S; រយៈពេលរបស់វាគឺខ្លីបំផុតរបស់ភពគឺនៅម៉ោង 9h 50m 30.0s ។ ប្រព័ន្ធ II អនុវត្តនៅគ្រប់រយៈទទឹងខាងជើង និងខាងត្បូងនៃទាំងនេះ។ រយៈពេលរបស់វាគឺ 9h 55m 40.6s ។ ប្រព័ន្ធ III ត្រូវបានកំណត់ដោយ តារាវិទូវិទ្យុ និងត្រូវគ្នាទៅនឹងការបង្វិលនៃដែនម៉ាញេទិករបស់ភពផែនដី។ រយៈពេលរបស់វាគឺការបង្វិលផ្លូវការរបស់ Jupiter ។
ភពព្រហស្បតិ៍: ការសង្កេត

ការសង្កេត 
ជាធម្មតា ភពព្រហស្បតិ៍ គឺជា វត្ថុភ្លឺបំផុតទីបួននៅលើមេឃ (បន្ទាប់ពីព្រះអាទិត្យ ព្រះច័ន្ទ និង ភពសុក្រ );  នៅ ភព ព្រះអង្គារ អាចលេចឡើងភ្លឺជាងភពព្រហស្បតិ៍។ អាស្រ័យលើទីតាំងរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ទាក់ទងនឹងផែនដី វាអាចប្រែប្រួលក្នុងទំហំដែលមើលឃើញពី −2.94  នៅ ទល់មុខ ចុះទៅ  −1.66 កំឡុងពេល ភ្ជាប់ ជាមួយព្រះអាទិត្យ។ រ៉ិចទ័រជាក់ស្តែងជាមធ្យមគឺ −2.20 ជាមួយនឹងគម្លាតស្តង់ដារនៃ 0.33 ។  អង្កត់ផ្ចិតមុំ នៃ ភពព្រហស្បតិ៍ក៏ប្រែប្រួលពី 50.1 ទៅ 29.8 ធ្នូវិនាទី ។ ការប្រឆាំងអំណោយផលកើតឡើងនៅពេលដែលភពព្រហស្បតិ៍កំពុងឆ្លងកាត់ perihelion ដែលជាព្រឹត្តិការណ៍ដែលកើតឡើងម្តងក្នុងមួយគន្លង។ 

ដោយសារតែគន្លងរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ស្ថិតនៅក្រៅផែនដី មុំដំណាក់កាល នៃភពព្រហស្បតិ៍ដូចដែលបានមើលពីផែនដីមិនលើសពី 11.5° ឡើយ។ ដូច្នេះហើយ ភពព្រហស្បតិ៍ តែងតែលេចចេញជាពន្លឺស្ទើរតែពេញលេញ នៅពេលដែលមើលតាមរយៈតេឡេស្កុបដែលមានមូលដ្ឋានលើផែនដី។ វាគ្រាន់តែជាអំឡុងពេលបេសកកម្មយានអវកាសទៅកាន់ភពព្រហស្បតិ៍ប៉ុណ្ណោះ ដែលទិដ្ឋភាពអឌ្ឍចន្ទនៃភពផែនដីត្រូវបានទទួល។  កែវយឺតតូចមួយជាធម្មតានឹងបង្ហាញ ព្រះច័ន្ទកាលីឡេ ទាំងបួនរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ និងខ្សែក្រវាត់ពពកលេចធ្លោឆ្លងកាត់ បរិយាកាសរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ។  តេឡេស្កុបដ៏ធំមួយនឹងបង្ហាញចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ នៅពេលដែលវាបែរមុខមកផែនដី។