លក្ខណៈ​នៃ​ភាសាខ្មែរ: * ភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ( សតវត្សទី ២០ ... )

* ភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ( សតវត្សទី ២០ ... )
នៅសម័យអាណាព្យាបាលបារំាង វិវឌ្ឍន៏នៃភាសាខ្មែរត្រូវបានបន្ថយល្បឿន ហើយរត់ទៅសំងំក្នុងវត្តអារាម ដែលមានព្រះសង្ឃជួយថែរក្សាទុកអោយ ។ គេបង្ខំអោយរៀនភាសាបារាំងជាយានជាផ្លូវការដែលជាបុព្វហេតុនាំអោយខូចប្រយោជន៏ ដល់ភាសាជាតិឯង ។  នៅសមយ័ឯករាជ្យ ភាសាខ្មែរត្រូវបានប្រកាសអោយប្រើជាផ្លូវការ ។ កំនើតគណះកម្មការវប្បធម៍ មហាវិទ្យាល័យគរុកោសល្យ ( អតីតវជ្ជាស្ថានជាតិ គរុកោសល្យ ) មហាវិទ្យាល័យអក្សរសាស្រ្ត វិជ្ជាស្ថានជាតិខេមរយានកម្មជំរុញអោយមានការបង្កើនពាក្យពេចន៏ថ្មីៗជាច្រើនទៀត ដើម្បីប្រើរការអោយទាន់សម័យនិយម ។ ក្រៅពីកំនើតពាក្យបង្កើតថ្មី គេប្រទះឃើញពាក្យបរទេសជាច្រើន នៅលាយឡំក្នុងភាសាខ្មែរ ។
​ឯល្បាយភាសានេះកើតទើ្បងនៅពេលដែលខ្មែរមានទំនាក់ទំនងជាមួយនិងបរទេស ដូចជាទាក់ទងក្នុងកិច្ចការទូត - ទេសចរណ៏ - ពាណិជ្ជកម្ម សិក្សាអប់រំ - ជំនឿសាសនា - ល - ។ គេបានកតសំគាល់ ឃើញថាមានអាយុវែង កាលណាល្បាយភាសាក៏កាន់តែមានកើនឡើងៗ សឹងរកពាក្យសុទ្ធរបស់ខ្លួនពុំឃើញ ។ ឯភាសាបរទេសដែលនៅលាយឡំច្រើនជាងគេក្នុងភាសាខ្មែរយើងសព្វថ្ងៃ គឹភាសាបាលី និង សំស្រ្តឹត ។ ភាសាបាលីហូរចូលមកក្នុងភាសាខ្មែរតាមរយះពុទ្ធសាសនា ហីនយាន ឯភាសាសំស្រ្តឹតហូរចូលតាមរយះពុទ្ធសាសនាមហាយាន និង ព្រាហ្មណ៏សាសនា ។ ដោយជនជាតិខ្មែរយើងនិយមគោរពសាសនាឥណ្ឌាទាំងនេះហើយបានជាបាលី - សំស្រ្តឹតព្រមទាំងក្បួនខ្នាត់វេយយ្យាករណ៏ មានឥទ្ធិ- ពលខ្លាំងក្លាមកលើភាសាខ្មែរ ហើយចាករឹសគល់មកដល់សព្វថ្ងៃ ជាហេតុនាំអោយអ្នកខ្លះ ដែលមើលលក្ខណះដើមនៃភាសាខ្មែរពុំឃើញ ហើយក៏តាំងចោទថាភាសាខ្មែរមានប្រភពពីភាសាបាលី- សំស្រ្កឹត ។ 
ការពិតភាសាទាំងពីរនេះ ចូលមកក្រោយពេលដែលខ្មែរមានភាសាផ្ទាល់ខ្លួនរួចស្រេចទៅហើយ ។ ដូច្នេះ ភាសាខ្មែរពុំមែនកើតចេញមកពីភាសាបាលីសំស្រ្កឹត រឺ ភាសាបាលី- សំស្រ្កឹតជាម្តាយនៃភាសាខ្មែរដូចទស្សនះរបស់លោក J . Taupin  នោះទេ​ ។ ខ្មែរប្រើពាក្យបាលី- សំស្រ្តឹតជាពាក្យកំចីដើម្បីបង្រ្គប់នូវកង្វះខាតតែប៉ុណ្ណោះ រីឯពាក្យបាលីសំស្រ្តឹតនេះសោតទៀត ក៏ត្រូវកែប្រែទាំងទូរស័ព្ទ ទាំងរូបស័ព្ទ ដើម្បីអោយស្របស្រួលមកនិងសំដីខ្មែរចំណង់ចំនូលចិត្តខ្មែរ ។ ខេមរនីយកម្មបែបនេះ ពុំមែនធ្វើចំពោះ តែពាក្យបាលី - សំស្រ្កឹតប៉ុណ្ណោះទេ ភាសាបរទេសណាក៏ដោយ ដែលជា្របចូលមកក្នុងភាសាខ្មែរ​ ត្រូវ​ ទទួលការផ្លាស់ប្តូរអោយមានលក្ខណះជាខ្មែរដែរ ។ ម៉្យាងទៀត ភាសាបាលី- សំស្រ្កឹត ស្ថិតដាច់អំពីអំបូរខ្មែរ- មន ព្រោះមានវិភតិ្ត ដូចភាសានៃជនជាតិអឺរ៉ុបដែរ ។ ម៉្យាងទៀត ភាសាបាលី- សំស្រ្តឹតនៅក្នុងអំបូរ ឥណ្ឌ- រ៉ុប ឯណោះទេ ។ ចំពោះភាសាខ្មែរ ប្រសិនបើយើងសិក្សាអោយស៊ីជំរៅលើក្បួនខ្នាត វេយ្យាករណ៏ យើងនិងឃើញពីលក្ខណះខុសគ្នាពីភាសាបរទេស ពិសេសភាសាបាលីសំស្រ្កឹត ។
ភាពខុសគ្នានោះ អាស្រ័យភាសាខ្មែរមានលក្ខណះពិសេសធំៗ មួយចំនួន ដូចជា ការបន្លឺសំលេង ចំនួនព្យាង្គស្រះព្យាង្គ ព្យពា្ជនះ វិធីកំលាយពាក្យ លិង្គ វចនះ និងក្បួនសម្ព័ន្ធ ។ 
លក្ខណះពិសេសនេះ បង្ហាអោយឃើញថាភាសាខ្មែរជាភាសាងាយសិក្សាងាយយល់ជាងពបពួកភាសាឥណ្ឌូ - អឺរ៉ុប ឆ្ងាយណាស់ ។ 
ការលើកយកលក្ខណះសំខាន់ៗខ្លះនៃភាសាខ្មែរ មកប្រៀបធៀបនិងភាសាបរទេស មានភាសាបាលី- សំស្រឹ្កតជាដើម ឃើញថាប្លែកគ្នាឆ្ងាយណាស់ ទាំងផ្នែកសួរ ផ្នែកសព្វ ផ្នែកស័ម្ពន្ធ ។ ភស្តុតាងទាំងនេះ បានបញ្ជាក់ថាភាសាខ្មែរមានលក្ខណះពិសេសរបស់ខ្លួន ពោលគឺពុំមែនកើតចេញអំពីភាសាណាមួយទើ្បយ ។ ទំនាក់ទំនងរវាងខ្លឹមសារនិងបរទេសធ្វើអោយមានល្បាយភាសាបរទេសក្នុងភាសាខ្មែរក៏ពិតមែនហើយក៏ប៉ុន្តែការទទួលឥទិ្ធពលភាសាបរទេសនេះតែងប្រព្រឹត្តទៅដោយការប្រែសរួលអោយស្របស្រួលទៅនងភាសាជាតិជាដរាប តួយ៉ាងដូចជាខេមរនីយកម្ម ចំពោះភាសាបាលី- សំស្រ្កឹត ដែលបានពោលនៅខាងលើរួចមកហើយ។ 
ប្រសិនបើបានដឹងបានយល់អំពីដើមកំនើត និងក្បួនខ្នាតដ៏ប្រពៃនៃភាសាជាតិរបស់យើងហើយ តើយើងដែលជាខ្មែរ ត្រូវមានករណីយកិច្ចបែបណាដែរ ? ទោះបីយើងមានការលំបាកខ្លះក្នុង ការសរសេរ រឺ និយាយដោយសារឥទិ្ធពលបរទេសមកលើភាសាយើងយ៉ាងណាក៏យើងត្រូវមានស្មារតីជាតិជានិច្ច លើកតម្កើនភាសាជាតិ ដោយនំាគ្នានិយមប្រើភាសាជាតិ ក្នុងករណីណាដែលអាច ជៀសវាងភាសាបរទេសបាន ហើយខំការពារភាសាខ្មែរដោយកុំបង្អាប់កុំខំទាញបញ្ជូលទៅក្នុងក្បូនជៀសវាងភាសាបរទេស។ លើសពីនេះទៅទៀត ត្រូវខំង្រឹង និងពង្រីកអោយកាន់ទែដុះដាលឡើង​ ។ បើខ្មែរម្នាក់ៗមានស្មារតីជាតិបែបនេះមែន យើងសង្ឃឹមថាភាសាជាតិយើង មុខជាមានការរីកចំរើនលូតលាស់ហើយនិងបានជាគ្រឹះយ៉ាងមាំនៃជាតិខ្មែរជាពុំខាន៕

( ដកស្រង់ និងកែកំរួលពីសៀវភៅ អរិយធម៍ខ្មែរ របស់លោកស្រី ត្រឹង ងា បោះពុម្ព គ.ស ១៩៧៥ គ.ស ២៥១៨ )​ 

ខ្មែរ

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ភាសាខ្មែរ