រាជវង្សឈីង: '''ស៊ូស៊ីថៃហៅ - បរទេសចាំជញ្ជក់ឈាម'''

ស៊ូស៊ីថៃហៅ - បរទេសចាំជញ្ជក់ឈាម 
អង់គ្លេស​ បារាំង អាមេរិច រុស្សីស្នើឲ្យមានការបើកស្ថានទូតនៅក្រុងប៉េកាំង និងស្នើបើកកំពង់ផែផ្សេង ៗ​ ទៀត​ តែរាជសំណាក់មិនបានឆ្លើយតប។ ជួនជាពេលនោះអជ្ញាធរចិនបានចាប់ខ្លួនកម្មករក្នុងទូកអ៊ែរ៉ូក្នុងបទចោទជាចោរលួចរបស់ខុសច្បាប់ ភាគីអង់គ្លេសប្រើជាលេសតវ៉ាប្រឆាំងនឹងអជ្ញាធរក្រុងក្វាងចូវ។ ពេលអជ្ញាធរក្រុងព្រមដោះលែងមនុស្ស តែមិនព្រមសុំទោស ទាហានអង់គ្លេសក៏បញ្ជូនទាហានវាយដណ្ដើមយកបន្ទាយផ្សេង ៗ ហើយក្នុងពេលនោះដែរមានអ្នកផ្សាយសាសនាជាតិបារាំងម្នាក់ត្រូវជនជាតិចិនសម្លាប់ រដ្ឋាភិបាលស្ដេចណាប៉ូឡេអុងទី ៣ ក៏បញ្ជូនកងកម្លាំងមកសន្ធប់និងទាហានអង់គ្លេស។ ក្រោយមកក៏វាយយកក្រុងក្វាងចូវ ចាប់ខ្លួនមេបញ្ជាការទាហាននៅក្វាងចូវ។

ក្រោយមកកងកម្លាំងបារាំងនិងអង់គ្លេសបានវាយលុកទៅភូមិភាគខាងជើង ដណ្ដើមបន្ទាយកាំភ្លើងធំតាគូ វាយជន្លក្រុងធានជិន ពេលនោះហង់តេសៀនហ្វឺងចេញបញ្ជាឲ្យមហាបណ្ឌិតគុយលៀងនិងចៅក្រមហ្វាសាណាមកធ្វើសន្ធិសញ្ញាធានជិន ដោយមានខ្លឹមសារឲ្យបើកកំពង់ផែនិវចួង តឺងចូវ ត៉ៃវ៉ាន់ តាន់ស៊ុយ ឆៅចូវ ជិងចូវ ហាន់ខូវ ជិវចៀង ចៀងនិង ចឺនចៀងជាកំពង់ផែពានិជ្ជកម្ម អនុញ្ញាតឲ្យទូកអ្នកជំនួញបរទេសចូលមកលក់ដូរទំនិញនិងចូលតាមដងទន្លេយ៉ង់សេ ជនបរទេសអាចចូលដើរលេង ធ្វើពានិជ្ជកម្ម​ ផ្សព្វផ្សាយសាសនាបានយ៉ាងសេរី អនុញ្ញាតឲ្យកុងស៊ុលបារាំងចូលពិភាក្សាក្ដីពេលជនជាតិបារាំងមានទំនាស់ សងប្រាក់ឲ្យអង់គ្លេស​ ៤ លានតម្លឹង បារាំង ២​​ លានតម្លឹង និងយល់ព្រមឲ្យមានការលក់អាភៀនស្របច្បាប់។

ក្រៅពីនោះ ក្នុងពេលដែលអង់គ្លេងវាយយកបន្ទាយតាគូ រុស្សីដែលដឹងនាំដោយមន្ដ្រីធំប្រចាំនៅស៊ីបេរីខាងកើត នាមខៅមូរ៉ាវៀហ្វវាយដណ្ដើមយកដែនដីត្រើយខាងឆ្វេងនិងខាងជើងទន្លេហឺយឡុងចៀង។ ក្រោយមកគម្រាមឲ្យធ្វើសន្ធិសញ្ញាអៃគុន ឲ្យរុស្សីមានសិទ្ធិអំណាចក្នុងតំបន់ទន្លេអាស់ស៊ូរីទៅភាគខាងកើតរហូតដល់សមុទ្រជប៉ុន។

ឆ្នាំ គ.ស ១៨៥៩ កើតមានទំនាស់ការកែប្រែសន្ធិសញ្ញា។ រហូតដល់ឆ្នាំ គ.ស ១៨៦០ រជ្ជកាលហង់តេសៀនហ្វឺងឆ្នាំទី ១០ កងទ័ពសម្ព័ន្ធមិត្ដអង់គ្លេសបារាំងជាង ១០ ០០០ នាក់បានឡើងគោកនៅប៉ើយថាង វាយដណ្ដើមយកថាងគូ បន្ទាយកំាភ្លើងធំតាគូ។ ក្នុងពេលដែលកំពុងវាយដណ្ដើមយកធានជិនមកវិញ រាជការឈិងបានបញ្ជូនមហាបណ្ឌិតគុយលៀងនិងជំនួយការទៅចចារ តែទាហានបរទេសទាមទារច្រើនពេក ធ្វើឲ្យការចចារមិនទទួលបានជោគជ័យ។ ពេលទាហានបារាំងអង់គ្លេសវាយមកដល់ធុងចូវ ទាហារឈិងបានមកទទួលសឹកនៅស្ពានប៉ាលី ប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងស៊ីសាច់ហុតឈាមអស់រយៈពេលបីបួនម៉ោង។

ចុងក្រោយកងទ័ពឈិងចុះចាញ់ កងទ័ពបារាំងអង់គ្លេសវាយដល់ប៉េកាំង ពួកមន្ដ្រីទូលសុំឲ្យហង់តេសៀនហ្វឺងភាសព្រះកាយទៅតំបន់រ៉ឺហឺ កងទ័ពសម្ព័ន្ធមិត្ដវាយឆ្ពោះទៅព្រះរាជឧទ្យានយួនមិងយួន ដែលជារាជវាំងសំខាន់ សាងសង់ឡើងដោយប្រើរចនាបថអឺរ៉ុបផ្សំអាស៊ី ជាឃ្លាំងផ្ទុកមរតកវប្បធម៌ដ៏សម្បូរបែប ស្ថិតនៅផ្នែកខាងលិចក្រៅក្រុងប៉េកាំង ហើយបានប្លន់ដណ្ដើមយកទ្រព្យសម្បត្ដិអស់យ៉ាងច្រើន រួចដុតបំផ្លាញឆេះរាលដាលអស់ក្នុងផ្ទៃដី ១០ ម៉ាយការេ ក្នុងរយៈពេល ២ ថ្ងៃ ធ្វើឲ្យផ្ទៃមេឃនាក្រុងប៉េកាំងនាពេលនោះឡើងខ្មៅងងឹតអស់រយៈពេល ៣ ថ្ងៃ ៣ យប់។

ព្រះរាជឧទ្យានយួនមិងយួន ដើមឡើយជាតំបន់ឧទ្យានដែលហង់តេខាំងស៊ីធ្លាប់ព្រះរាជទានឲ្យហង់តេយ៉ុងចឺនក្នុងសម័យដែលនៅជាអង្គម្ចាស់ទីបួន ហើយការដែលទ្រង់ព្រះរាជទានព្រះនាមយួនមិង ប្រែថា “ចិត្ដវិញ្ញាណនៃវិញ្ញូជន” និង “ការប្រើមនុស្សយ៉ាងមានសតិបញ្ញា” ។ ក្រោយមកពេលហង់តេយ៉ុងចឺនគ្រងរាជ្យ ទ្រង់បានជួសជុលពង្រីកឲ្យធំទូលាយជាងមុន រហូតចប់សព្វគ្រប់ក្នុងរជ្ជកាលហង់តេឆៀនឡុង និងមានអាយុជាង ១៥០ ឆ្នាំ ក្រោយមកត្រូវរងការដុតបំផ្លាញដោយកងទ័ពបារាំងអង់គ្លេស។

ក្នុងពេលដែលហង់តេសៀនហ្វឺងភាសព្រះកាយ ទ្រង់ប្រគល់ឲ្យកុងឈិនវ៉ាំង អ៊ីស៊ិន និងឆុនឈិនវ៉ាំង អ៊ីស្វៀនជាអ្នកតំណាងព្រះអង្គ ដឹកនាំក្រុមការងារទៅចចារសន្ដិភាព រហូតទទួលបានសន្ធិសញ្ញាមិនយុត្ដិធម៌មួយទៀត មានឈ្មោះថា “សន្ធិសញ្ញាប៉េកាំង” ដោយកំណត់ឲ្យចិនសងថ្លៃខូចខាតក្នុងសង្គ្រាមឲ្យទៅបារាំងនិងអង់គ្លេសមួយប្រទេស ៨ លានតម្លឹង លើកកៅលូនឲ្យទៅអង់គ្លេស បើកធានជិនជាកំពង់ផែពានិជ្ជកម្ម ឲ្យអ្នកផ្សាយសាសនាចូលមកទិញដីធ្លីនិងអាចសាងសង់ស្ដូបបាន អនុញ្ញាតឲ្យជនជាតិបរទេសជួលជនជាតិចិនទៅធ្វើការនៅបរទេសបាន។

ក្រោយពេលចុះសន្ធិសញ្ញាជាមួយបារាំងនិងអង់គ្លេសហើយ ទើបមានការទូលអញ្ជើញហង់តេសៀនហ្វឺងឲ្យត្រឡប់មករាជធានីវិញ។ តែហង់តេសៀនហ្វឺនមិនទាន់យល់ព្រមត្រឡប់មកភ្លាម ៗ​ ដែរ រហូតដល់ឆ្នាំ គ.ស ១៨៦១ ហង់តេសៀនហ្វឺងទ្រង់សុវណ្ណគត់ដោយទាន់ហន់ ក្នុងជន្មាយុ ៣១ ព្រះវស្សា ក្នុងពេលនោះហងហៅឆឺអាន់ពុំមានព្រះរាជឱរស មានតែហងហៅខាងលិចឆឺស៊ី ហៅថាស៊ូស៊ី ដែលមានព្រះរាជឱរសព្រះនាមថាចៃឆុន ដែលខណៈនោះមានព្រះជន្មត្រឹមតែ ៥ ព្រះវស្សា ហើយបានឡើងគ្រងរាជ្យជាហង់តេបន្ដ។

ចំណែកហង់ហៅទំាំង ២ ក្រោយពេលចៃឆុនឡើងគ្រងរាជ្យជាហង់តេឈិងមូចុង ឬហង់តេថុងជឺកំពុងជូនដំណើរសព្វព្រះបិតាសៀនហ្វឺត្រឡប់មកប៉េកាំង ស៊ូស៊ី ដែលខណៈនោះបានឡើងជាថៃហូង ឬថៃហៅ ក្នុងនាមជាព្រះមាតានៃហង់តេ បានរួមដៃជាមួយកុងឈិនវ៉ាំងធ្វើរដ្ឋប្រហារដណ្ដើមអំណាចពីមន្ដ្រីគ្រប់គ្រងរាជការទាំង ៨ ដោយចោទថាធ្វើព្រះរាជសារក្លែងក្លាយក្នុងការតែងតាំងអ្នកសម្រេចរាជការ។ 

ចាប់ពីពេលនោះមក ព្រះនាងស៊ូស៊ីថៃហៅ ជាមួយព្រះនាងឆឺអាន់បានរួមដៃគ្នាគ្រប់គ្រងរាជការ ដោយធ្វើជាអ្នកនៅពីក្រោយអំណាចហង់តេ ឬដែលភាគច្រើនហៅថាគ្រប់គ្រងអំណាចក្រោយឆាក។ ក្រោយមក ពេលស៊ូស៊ីថៃហៅមានអំណាចកាន់តែខ្លាំង អាចគ្រប់គ្រងអំណាចបានទាំងស្រុង ទើបគេហៅព្រះនាងថាគ្រប់គ្រងអំណាចក្រោយវាំងននដែក។

ព្រះនាងស៊ូស៊ីថៃហៅ ជាស្ដ្រីដែលដណ្ដើមគ្រប់គ្រងអំណាចរាជសំណាក់ឈិងយ៉ាងពេលលេញអស់រយៈកាល ៤៧ ឆ្នាំរហូតដល់អស់ព្រះជន្មដោយពុំមានអ្នកណាអាចផ្ដួលរំលំបាន។ ដើមឡើយព្រះនាងជាបុត្រីរបស់នាយទាហានម៉ាន់ជូរីថ្នាក់ទាប កើតក្នុងត្រកូលយៀហឺណាឡា ឬយេហូណាឡាក្នុងឆ្នាំ គ.ស ១៨៣៥ និងថ្វាយខ្លួនចូលមកក្នុងរាជវាំងក្នុងខែឧសភា ឆ្នាំ គ.ស ១៨៥២ ក្នុងជន្មាយុ ១៦ ឆ្នាំ។ ក្រោយមកពេលបានផ្ដល់កំណើតឲ្យព្រះរាជបុត្រនិងបានទទួលការតែងតាំងជាស្នំក្នុងឆ្នាំ គ.ស ១៨៥៦ ពេលហង់តេសៀនហ្វឺងសុគត់។ ព្រះនាងបានចេញបញ្ជាប្រហារជីវិតមន្ដ្រីរាជការទាំង ៨ អាចគ្រប់គ្រងអំណាចក្នុងរាជសំណាក់ក្នុងព្រះជន្ម ២៦ ឆ្នាំ។