ថេរគាថា: សេលត្ថេរ

សេលត្ថេរ 
[២៥៤] បពិត្រ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ​ព្រះ​អង្គ​មាន​ព្រះ​កាយ​ដ៏​បរិបូណ៌ ជា​ទី​គាប់​ចិត្ត​ក្រៃលែង ​មាន​ព្រះ​ជាតិ​ដ៏​ល្អ មាន​ព្រះ​នេត្រ​ដ៏​ល្អ មាន​សម្បុរ​ដូច​ជាសម្បុរ​នៃ​មាស មាន​ព្រះ​ទាឋ឵​ដ៏​សក្បុស ទ្រង់​មាន​ព្យាយាម ។​ ព្យញ្ជនៈ​ណា​របស់​ជន​មាន​ជាតិ​ល្អ​ ព្យញ្ជនៈ ​(​និង​អនុព្យញ្ជនៈ​) ​ទាំង​អស់​នោះ​ ជាមហាបុរិសលក្ខណៈ ​មាន​ក្នុង​ព្រះ​កាយ​របស់​ព្រះ​អង្គ ។ ​ព្រះ​អង្គ​មាន​ព្រះ​នេត្រថ្លា ​មាន​ព្រះ​ភក្រ្ត​ល្អ មាន​ទំហំ និង​កម្ពស់សមសួន ​មាន​ព្រះ​កាយត្រង់ ​មាន​រស្មីរុងរឿង ​ក្នុង​កណ្ដាល​នៃ​ពួក​សមណៈ ដូច​ព្រះ​អាទិត្យ ។ បពិត្រ​ភិក្ខុ ព្រះ​អង្គ​មាន​រូប​ល្អ គួរ​ជា​ទី​រមិលមើល ​មាន​ស្បែក​ដ៏​ភ្លឺថ្លា​ដូច​មាស ព្រះ​អង្គ​មាន​សម្បុរ​ដ៏​ឧត្តម​យ៉ាង​នេះ តើ​មាន​ប្រយោជន៍​អ្វី​ដោយ​សមណភាព ។ ព្រះ​អង្គ​គួរ​បាន​ជាស្ដេច​ចក្រពត្តិ ​ដូច​គោឧសភៈ​ក្នុង​រថ ជា​ធំ (​លើ​ផែនដី​) ​មាន​សមុទ្រ​ទាំងបួន ជា​ទី​បំ​ផុត មាន​ជ័យជម្នះ ជាឥស្សរៈ​របស់​អ្នក​ជម្ពូទ្វីប ។ បពិត្រ​ព្រះ​គោតម ​ពួក​ក្សត្រិយ៍ជា​ស្ដេចចំណុះ តែង​ចុះ​ចូល​នឹង​ព្រះ​អង្គ សូម​ព្រះ​អង្គ​សោយរាជ្យ ជារាជាធិរាជ ​ដ៏​ធំ​ជាង​ពួក​មនុស្ស​ចុះ​ ។

(​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគត្រាស់ថា​) ​ម្នាល​សេលៈ តថាគត​ ជាធម្មរាជ ជាស្ដេច​ប្រសើរ អាចញ៉ាំងចក្រ​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​តាម​ធម៌ ជាចក្រ​ដែល​អ្នក​ណា​មួយ​មិន​អាច​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​បាន​ ។

(​សេលព្រាហ្មណ៍​ ក្រាបទូលថា​) បពិត្រ​ព្រះ​គោតម ​ព្រះ​អង្គទ្រង់​ប្ដេជ្ញាថា ​ព្រះ​អង្គ​ជា​អ្នក​ត្រាស់​ដឹង​ ទ្រង់​ត្រាស់ថា តថាគត​ជាធម្មរាជ ជាស្ដេចប្រសើរ អាច​ញ៉ាំង​ចក្រ​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​តាម​ធម៌​បាន​ ។ ​ចុះ​ភិក្ខុ​ណា​ ជាសេនាបតី​របស់​ព្រះ​អង្គ ជាសាវ័ក​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ព្រះ​សាស្ដា ភិក្ខុ​ណា​ ញ៉ាំងធម្មចក្ក​នេះ ដែល​ព្រះ​អង្គ​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ហើយ ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​បាន​ ។

(​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគទ្រង់​ត្រាស់ថា ​ម្នាល​សេលៈ​) ភិក្ខុ​សារីបុត្ត ជាអនុជាត​របស់​តថាគត​ ញ៉ាំងធម្មចក្ក​ដ៏​ប្រសើរ ​ដែល​តថាគត​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ហើយ ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​បាន​ ។ ​ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ទុក្ខសច្ច​ដែល​គួរ​ដឹង​ច្បាស់ តថាគត​បាន​ដឹង​ច្បាស់​ហើយ​ មគ្គ​សច្ច​ដែល​គួរ​ចម្រើន​ តថាគត​បាន​ចម្រើន​ហើយ​ សមុទយសច្ច ​ដែល​គួរ​លះ តថាគត​ក៏​បាន​លះ​ហើយ ព្រោះ​ហេតុ​នោះ ទើប​តថាគត​ ជា​ព្រះ​ពុទ្ធ ។ ​ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ​អ្នក​ចូរ​កម្ចាត់​បង់​នូវ​សេចក្ដី​សង្ស័យ​ក្នុង​តថាគត​ចេញ អ្នក​ចូរ​ជឿស៊ប់​ចុះ (​ព្រោះ​ថា​) ការ​ចួបប្រទះ​នឹង​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ​ទាំងឡាយ​រឿយ​ៗ ជាការ​រក​បាន​កម្រ ។ ​ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ការ​កើត​ប្រាកដ​ឡើង​រឿយ​ៗ ​នៃ​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ​ណា ដែល​រក​បាន​ដោយ​ក្រ​ក្នុង​លោក តថាគត​នោះ​ ជា​ព្រះ​ពុទ្ធ ​ដូច​ពេទ្យ​វះ​ ជា​បុគ្គល​ប្រសើរបំ​ផុត មាន​សភាព​ដូច​ព្រហ្ម ​មាន​តម្លៃ​ដ៏​លើស​លុប ជា​អ្នក​ញាំញី​នូវ​មារ ​និង​សេនា​នៃ​មារ ធើ្វ​នូវ​បច្ចាមិត្ត​ទាំង​អស់ ឲ្យ​នៅ​ក្នុង​អំ​ណា​ច ​ហើយ​រីករាយ ឥត​មាន​ភ័យ​អំពី​ទី​ណា​ឡើយ​ ។

(​សេលព្រាហ្មណ៍ ​ពោល​ថា​) ​ម្នាល​អ្នក​ទាំងឡាយ​ដ៏​ចម្រើន អ្នក​ទាំងឡាយ ចូរ​ផ្ទៀង​ស្ដាប់​នូវ​ពាក្យ តាម​ដែល​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ ​ព្រះ​អង្គ​មាន​ចក្ខុ សម្ដែង​នេះ​ចុះ​ ដ្បិត​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ​ដូច​ជាពេទ្យវះ ជាមហាវីរ​បុរស​ បន្លឺសីហទាន​ដូច​ជា​សត្វ​សីហៈ​ក្នុង​ព្រៃ ។ ទោះ​បីនរ​ណា​ ជា​កណ្ហា​ភិជាតិ ​(​អ្នក​មាន​ជាតិខ្មៅ​) ​បាន​ឃើញ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ​ព្រះ​អង្គ​មាន​សភាព​ដូច​ជាព្រហ្ម ​មាន​តម្លៃ​ដ៏​លើស​លុប ទ្រង់​ញាំញី​នូវ​មារ ​និង​សេនា​នៃ​មារ​ហើយ តើ​នឹង​មិន​ជ្រះថ្លា​ដូច​ម្ដេច​បាន​ ។ ​បុគ្គល​ណា​ចង់​មក ចូរ​តាម​យើង​មក បុគ្គល​ណា​មិន​ចង់ទេ ​ចូរ​ទៅ​វិញ​ចុះ ខ្ញុំ​នឹង​បួស​ក្នុង​សម្នាក់​ព្រះ​ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​មាន​ប្រាជ្ញា​ដ៏​ប្រសើរ​ក្នុង​ទី​នេះ​ ។

(​ពួក​មាណព​នោះ ​ពោល​ថា​) ​បើ​លោកពេញ​ចិត្ត​នឹង​សាសនា​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធនុ៎ះ ​ពួក​យើង​ក៏​នឹង​បួស​ក្នុង​សំណាក់​ព្រះ​ពុទ្ធ ​មាន​ប្រាជ្ញា​ដ៏​ប្រសើរ​ដែរ​ ។ ​ពួក​ព្រាហ្មណ៍​ទាំង ៣០០ ​នេះ ក៏​ផ្គងអញ្ជលី​សុំផ្នួសថា បពិត្រ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ​ពួក​យើង​សូមប្រព្រឹត្ត​ព្រហ្មចរិយធម៌ ​ក្នុង​សម្នាក់​ព្រះ​អង្គ ។

ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់ត្រាស់ថា ​ម្នាល​សេលៈ ព្រហ្មចរិយធម៌ តថាគត​សំដែង​ទុក​ប្រពៃ​ហើយ​ ជាធម៌​ដែល​គួរ​ឃើញ​ជាក់​ដោយ​ខ្លួន​ឯង ជាធម៌​ឲ្យ​ផល​មិន​រង់​ចាំកាល បព្វជ្ជា​របស់​បុគ្គល​អ្នក​មិន​ប្រមាទ ជា​អ្នក​សិក្សា​ក្នុង​ព្រហ្មចរិយធម៌​នោះ មិន​ឥត​អំពើ​ឡើយ​ ។​

(​សេលព្រាហ្មណ៍ ក្រាបទូលថា​) បពិត្រ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​មាន​ចក្ខុ ​ពួក​ខ្ញុំ​ព្រះ​អង្គ ​បាន​ដល់​នូវ​ទី​ពឹង​ណា ក្នុង​ថ្ងៃ​ទី​ ៨ ​អំពី​ថ្ងៃ​នេះ​ទៅ (​ពួក​ខ្ញុំ​ព្រះ​អង្គ​) ជា​បុគ្គល​បាន​ទូន្មាន​ខ្លួន ក្នុង​សាសនា​របស់​ព្រះ​អង្គ ​ដោយ​ទី​ពឹង​នោះ អស់​ ៧ រាត្រី ។ ​ព្រះ​អង្គជា​ព្រះ​ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ជាសាស្ដា ​ព្រះ​អង្គជាមុនី គ្របសង្កត់​នូវ​មារ ​ព្រះ​អង្គ​បាន​កាត់​បង់​នូវ​អនុស័យ ឆ្លង​រួច​ហើយ ទើប​ចម្លងព​ពួក​សត្វ​នេះ​ ។ ​ព្រះ​អង្គ ​បាន​កន្លង​នូវ​ឧបធិ​ទាំងឡាយ​ហើយ ព្រះ​អង្គ​បាន​ទម្លាយ​នូវ​កិលេស ព្រម​ទាំង​អាសវៈ​ហើយ ព្រះ​អង្គ​ជា​បុគ្គល​មិន​មាន​សេចក្ដី​ប្រកាន់ បាន​លះបង់​នូវ​ភ័យ​ដ៏​ពន្លឹក ​ដូច​ជា​សត្វ​សីហៈ ។ ​ពួក​ភិក្ខុ​ទាំង ៣០០ ​នេះ ឈរ​ផ្គង​អញ្ជលីថា បពិត្រ​ព្រះ​វីរ​បុរស​ សូម​ព្រះ​អង្គ​លាត​នូវ​ព្រះ​បាទ​ទាំង​ឡាយ ​ពួក​ភិក្ខុ​ជានាគ សូមថ្វាយបង្គំ​នូវ​ព្រះ​បាទ​នៃ​ព្រះ​សាស្ដា ។