លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២: ភាគ​ទី ២

ភាគ​ទី ២

ជីវិត គឺ ការធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយទៅកាន់ទិសដៅ គឺ សេចក្តីស្លាប់និងសេចក្តីមិនស្លាប់ ពោលគឺ ទិសដៅដោយ ធម្មជាតិដែលរាល់ជីវិតត្រូវតែធ្វើដំណើរដើរទៅដោយមិនអាចចៀសវាងបាន មនុស្សជាតិអាចផ្សេងគ្នាដោយ ពណ៌សម្បុរ ភាសា សាសនា បញ្ញា ឧបនិស្ស័យ ឋានៈ ប៉ុន្តែម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានអវសានដូចគ្នា គឺ សេចក្តីស្លាប់ ជីវិតរបស់យើងកំពុងបោះជំហានទៅមុខយ៉ាងគ្រឿនៗប៉ុន្តែជាក់លាក់លើមហាវិថីនៃជីវិតដើម្បីទៅជួបនឹង មច្ចុរាជអ្នកមិនដែលខកណាត់ជាមួយនឹងបុគ្គលណាៗក្នុងលោក ទោះបីជាការណាត់ជួបនឹងសត្វល្អិតល្អោច ដែលសញ្ចរនៅនឹងផ្ទៃដី ឬណាត់ជួបនឹងស្តេចចក្រពត្តិក៏ដោយ មច្ចុរាជកំពុងអែបលាក់ខ្លួននៅក្បែរមហាវិថីនៃ ជីវិតរបស់មនុស្សជាតិឬរបស់សត្វល្អិតទាំងអស់ ត្រង់កន្លែងណាមួយដែលមិនប្រាកដ ប៉ុន្តែមុខជានឹងបានជួប ដោយពិតប្រាកដ នេះគឺ ទិសដៅមួយនៃជីវិត ។

ទិសដៅ ១ ទៀត គឺ សេចក្តីមិនស្លាប់ ជីវិតរាងកាយជារូបធម៌ដែលត្រូវតែបែកធ្លាយទៅជាធម្មតាតាមកាលវេលា គ្មានរូបធម៌ណាដែលមិនត្រូវបែកធ្លាយទៅនោះទេ ព្រោះហេតុនោះ អ្វីដែលមិនស្លាប់តោងតែមិនមែនជា រូបធម៌ ប៉ុន្តែជានាមធម៌ដែលមច្ចុរាជស្វែងរកមិនឃើញ មនុស្សប្លែកពីសត្វត្រង់ចំណុចដែលអាចសាង គុណធម៌ជាអមតៈផ្ញើទុកនឹងពិភពលោកនេះបាន បេះដូងនៃគុណធម៌ដែលមច្ចុរាជមិនអាចឈោងចាប់បាន គឺ ការលះបង់អត្តសុខបំពេញប្រយោជន៍ដល់អ្នកដទៃ ការសាងប្រយោជន៍ដល់ខ្លួនឯងនោះ ទោះបីជាសម្រេចជោគជ័យធំធេងប៉ុនណា ក៏មិនអាចគេចផុតពីកណ្តាប់ដៃមច្ចុរាជបានដែរ យ៉ាងណា ក៏ដោយ ក៏ស្ថិតនៅក្នុលក្ខណៈអត្តទត្ថភាព នៅជាប់ចំពាក់ដោយការបៀតបៀនអ្នកដទៃ មិនដោយផ្ទាល់ ក៏ដោយប្រយោល យើងសាកគិតរំឭកដល់ស្តេចចក្រពត្តិក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រពិភពលោក ២ ឬ ៣ អង្គដែល អាចបង្រ្កាបពិភពលោកភាគច្រើននៅក្នុងកណ្តាប់ដៃបាន ចម្រើនដោយយសសក្តិ ទ្រព្យសម្បត្តិ អំណាច និងបរិវារគ្មានអ្នកណាស្មើ យើងអាចនឹកស្ងើចសរសើរ អស្ចារ្យចំពោះអត្តហិតសម្បត្តិ ប៉ុន្តែនៅពេលជាមួយ គ្នានោះ ក្នុងជម្រៅនៃដួងចិត្ត យើងអាចនឹកខ្លាចញញើតឬដល់ថ្នាក់ស្អប់ផង ព្រោះហេតុនោះ តាមសភាវៈ ពិត មិនមែនទ្រព្យសម្បត្តិ មិនមែនយសសក្តិ មិនមែនអំណាច មិនមែនបរិវារ មិនមែនជម្លាសរបស់មនុស្ស ទេដែលធ្វើឲ្យយើងគោរពបូជាគេ ប៉ុន្តែយើងគោរពបូជាគុណធម៌អំពើល្អដែលគេមាននោះឯង និងបំពេញ ប្រយោជន៍សាធារណៈដល់អ្នកដទៃទេតើ ! មនុស្សបែបនោះទោះបីជាគេជាជនជាតិណា ភាសាណា ក្រីក្រ ឬ ស្តុកស្តម្ភប៉ុនណា យើងក៏គោរពបូជាគេដោយសុទ្ធចិត្ត អំពើល្អនិងការធ្វើល្អដល់អ្នកដទៃតែងស្ថិតនៅ ខ្ពស់ហួសកម្រិតជាតិ សាសនា ឋានៈខាងសង្គមនិងកម្រិតរូបធម៌ណាៗទាំងអស់ ។

ព្រះរេវត្តត្ថេរៈជាអ្នកមើលឃើញគុណតម្លៃនៃអំពើល្អ និងគុណតម្លៃនៃការធ្វើល្អដល់អ្នកដទៃ ដោយប្រកាន់ យកព្រះបរមសាស្តាជាទិដ្ឋានុគតិ ទើបត្រាច់ចរចារឹកក្នុងរឿង "លីលាវតី" ភាគ ២ នេះទៀត ទោះបីជា តម្រាច់ចរក្នុងរយៈពេលខ្លីក៏ដោយ លោកក៏បានបំពេញប្រយោជន៍សាធារណៈដល់អ្នកដទៃតាមសមគួរ ដល់ភាវៈនិងឋានៈរបស់បព្វជិត ការងារធំរបស់លោកស្រដៀងនឹងការងារក្នុងរឿងលីលាវតីភាគ ១ នោះ ដែរ នុះគឺ ការកាន់ធម្មប្បទីបដ៏ភ្លឺចិញ្ចែងចិញ្ចាចបំភ្លឺដួងចិត្តដែលងងឹតងងល់ដោយអវិជ្ជានៃប្រជាជនក្នុង ភារតរដ្ឋដែលជាប់ស្អិតស្ថិតក្នុងសំណាញ់សាញប្រដាញនៃទិដ្ឋិនិងទំនៀមទម្លាប់ប្រពៃណីដែលតាំងនៅ មូលដ្ឋាន គឺ មោហៈ  ការងារសំខាន់របស់ព្រះរេវត្តៈក្នុងរឿងលីលាវតីភាគ ២ នេះ គឺ ការជួយរំដោះមគធរដ្ឋ ឲ្យរួចផុតពីហាយនភាពដែលជាអនុផលផ្តល់មកពីព្រះទេវទត្តនិងព្រះបាទអជាតសត្តុ  ប្រិយមិត្រអ្នកអាន ទាំងអស់ដែលត្រូវការសេចក្តីស្នេហាល្អូកល្អឹនផ្អែមល្ហែម ឬ សំណោកសោកសង្រេងបែបស្រក់ទឹកភ្នែកដួច យ៉ាងក្នុងរឿងលីលាវតីភាគ ១ នោះ អាចនឹងមិនជួបប្រទះក្នុងលីលាវតីភាគ ២ នេះទេ ព្រោះព្រះរេវត្តៈ បានឆ្លងផុតវ័យនៃអារម្មណ៍មកស្ថិតនៅក្នុងវ័យនៃហេតុផលហើយ ព្រោះហេតុនោះក្នុងភាគទី ២ នេះ ប្រិយមិត្រអ្នកអាននឹងបានជួបតែរឿងរ៉ាវរបស់អ្នកដទៃដែលព្រះរេវត្តៈមានចំណែកចូលទៅពាក់ព័ន្ធក្នុង ឋានៈជាបុគ្គលទី ៣ ប៉ុណ្ណោះ ចំណែកឯហេតុការណ៍ដែលគួរឲ្យចាប់ចិត្តដិតអារម្មណ៍ក្នុងភារតរដ្ឋ និង វិធីដោះស្រាយបញ្ហារបស់ព្រះរេវត្តៈ ប្រិយមិត្រអ្នកអាននឹងបានជួបរាល់ៗចំណងជើងនៃលីលាវតីភាគ ២ នេះ សង្ឃឹមថា ប្រិយមិត្រអ្នកអាននឹងទទួលបានចំណេះដឹង បីតីប្រាមោទ្យ និងធម្មរសពីលីលាវតីភាគ ២ នេះមិនចាញ់លីលាវតីភាគ ១ ឡើយ ។

ដើម្បីឲ្យធម្មរសដ៏ត្រជាក់ស្រឹមនេះបានហូរជញ្ជ្រំទៅបន្ទោបង់ភ្លើងរង្គំងំដោយកិលេសក្នុងបេះដូងមនុស្ស បានច្រើនបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ខ្ញុំ(ព្រះមហាភិរម្យ)នឹងប្រែសម្រាយចែកចាយជាធម្មបតីនិង ធម្មរសដល់ប្រិយមិត្រអ្នកអានប្លគ់ទាំងអស់ជាបន្តបន្ទាប់តទៅ...