សង្គ្រាមផ្ទៃក្នុងចិន: សង្គ្រាមចិន-ជប៉ុនលើកទី២ (១៩៣៧–១៩៤៥)

សង្គ្រាមចិន-ជប៉ុនលើកទី២ (១៩៣៧–១៩៤៥)

thumb|ទឹកដីដែលនៅក្រោមការត្រួតត្រារបស់ជប៉ុន (ក្រហម) និងទីមូលដ្ឋានពួកកុម្មុយនិស្ត (ឆ្នូត)។

នៅពេលដែលជប៉ុនចូលឈ្លានពាននិងបានកាន់កាប់តំបន់ម៉ាន់ជូរី លោកចាង កាយចៀកបានធ្វើការបដិសេដមិនចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយចិនកុម្មុយនិស្តដើម្បីប្រឆាំងនឹងជប៉ុនឡើយដោយលោកមើលឃើញថាពួកកុម្មុយនិស្តគឺជាសត្រូវដែលគ្រោះថ្នាក់ជាងជប៉ុនទៅទៀត។ សម្រាប់កាយចៀក លោកចង់បង្រួបបង្រួមប្រទេសចិនទាំងមូលនិងកំទេចសត្រូវផ្ទៃក្នុងចោលឱ្យអស់សិនមុននឹងប្រយុទ្ធជាមួយជប៉ុន។ លោកជឿថាប្រទេសចិនគឺនូវទន់ខ្សោយនៅឡើយក្នុងការប្រយុទ្ធចម្បាំងជាមួយជប៉ុនហើយចិនគឺត្រូវការចំនួនកម្លាំងយោធាច្រើនបន្ថែមជាងចំនួនដែលខ្លួនកំពុងតែមាន។ កាយចៀកមិនបានអើពើនឹងកំហឹងឬការមិនពេញចិត្តរបស់ប្រជាជនចិនចំពោះគោលនយោបាយសម្របសម្រួលជាមួយជប៉ុនរបស់លោកនោះទេ ហើយគាត់ថែមទាំងបានបញ្ជាឱ្យឧត្តមសេនីយ៍គួមីនតាងចំនួនពីររូបគឺលោកចាង ស៊ូលាំង និងយ៉ាង ហ៊ូឆិងឱ្យលើកទ័ពបន្តទៅប្រយុទ្ធជាមួយពួកកុម្មុយនិស្តវិញក៏ប៉ុន្តែទ័ពប្រចាំខេត្តរបស់អ្នកទាំងពីរត្រូវបានពួកកុម្មុយនិស្តកំទេចចោលស្ទើរអស់។ https://web.archive.org/web/20121207115613/http://history.cultural-china.com/en/34H7514H12570.html

នៅថ្ងៃទី១២ ខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩៣៦ លោកចាង ស៊ូលាំងនិងយ៉ាង ហ៊ូឆិងបានកើតការមិនពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំងជាមួយលោកចាង កាយចៀកហើយអ្នកទាំងពីរក៏ចាប់ផ្តើមរៀបគម្រងចាប់ចំរិតចៀករួចបង្ខំឱ្យគាត់ចុះហត្ថលេខាលើយុទ្ធវិស្រមជាមួយបក្សកុម្មុយនិស្តចិន។ ហេតុការណ៍ត្រូវបានគេស្គាល់ជាទូទៅថា ព្រឹត្តិការណ៍ស៊ីអាន។Ye, Zhaoyan Ye, Berry, Michael. [2003] (2003). Nanjing 1937: A Love Story. Columbia University Press. . ក្រោយមក ភាគីទាំងពីរបានយល់ព្រមឈប់ចម្បាំងគ្នាហើយក៏រួមគ្នាបង្កើតចេញជារណសិរ្សរួបរួមទីពីរដើម្បីបញ្ឈប់ការចូលឈ្លានពានរបស់ជប៉ុន។ នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៣៧ ជប៉ុនបានបើកការឈ្លានពានដ៏ធំមួយមកលើប្រទេសចិនដែលជាលទ្ធផល ក្រុមទាហានការពារគួមីនតាងនៅភាគខាងជើងនិងនៅតាមឆ្នេរផ្សេងៗត្រូវបានជប៉ុនសម្លាប់ស្ទើរទាំងអស់។

តាមការពិត សម្ព័ន្ធភាពរវាងគួមីនតាងនិងពួកកុម្មុយនិស្តគឺមានតែឈ្នោះប៉ុណ្ណោះ។Buss, Claude Albert. [1972] (1972). Stanford Alumni Association. The People's Republic of China and Richard Nixon. United States. ខុសពីកម្លាំងគួមីនតាងដែលប្រើប្រាស់យុទ្ធសាស្ត្រប្រយុទ្ធធម្មតាជាមួយជប៉ុន, កងកម្លាំងកុម្មុយនិស្តចិនបានប្រើប្រាស់ព្រៃក្រាស់ៗដើម្បីប្រយុទ្ធតតាំងជាមួយកងទ័ពជប៉ុន។ កិច្ចសហប្រតិបត្តិការនិងការសម្របសម្រួលគ្នារវាងគួមីនតាងនិងបក្សកុម្មុយនិស្តនាសង្គ្រាមលោកលើកទី២ គឺមានកម្រិតទាបបំផុត។ នៅពាក់កណ្តាលសង្គ្រាម ភាគីទាំងពីរបានចាប់ផ្តើមប្រកួតប្រជែងគ្នាក្នុងការស្វែងរកផលប្រយោជន៍ពីទឹកដីនៅក្នុង"ដែនដីចិនសេរី" (ទឹកដីដែលមិននៅក្រោមការត្រួតត្រារបស់ជប៉ុនឬនៅក្រោមរដ្ឋាភិបាលអាយ៉ងរបស់ជប៉ុន)។

នៅចុងឆ្នាំ១៩៤០ និងនៅដើមឆ្នាំ១៩៤១ ការប៉ះទង្គិចគ្នារវាងភាគីទាំងពីរក៏កើតឡើងម្តងទៀតដែលជាហេតុធ្វើឱ្យរណសិរ្សរួបរួមទីពីរបានបែកបាក់។Schoppa, R. Keith. [2000] (2000). The Columbia Guide to Modern Chinese History. Columbia University Press. . នៅអំឡុងខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩៤០ ចាង កាយចៀកបានទាមទារឱ្យមានការជម្លៀសកងទ័ពទីបួនថ្មីរបស់បក្សកុម្មុយនិស្តចិនចេញពីខេត្តអានហុយនិងជាំងស៊ូព្រោះមកពីមានការរករឿងនិងការយាយីពីសំណាក់ទ័ពរបស់បក្សកុម្មុយនិស្តនេះមកលើកងកម្លាំងគួមីនតាងនៅក្នុងតំបន់នោះ។ ដោយសារតែមានការដាក់សម្ពាធធ្ងន់ពីចាង កាយចៀក, មេបញ្ជាការរបស់កងទ័ពទីបួនថ្មីក៏យល់ព្រមធ្វើតាម។ នៅឆ្នាំបន្ទាប់ខណៈពេលដែលកំពុងដកថយ កងទ័ពទីបួនថ្មីក៏ទទួលរងនូវការវាយប្រហារពីកងកម្លាំងគួមីនតាងដែលជាហេតុនាំឱ្យបាត់បង់ទ័ពប្រមាណរាប់ពាន់នាក់។

ក្រោយពីឧប្បត្តិហេតុនោះបានបញ្ចប់ កងកម្លាំងគួមីនតាងនិងបក្សកុម្មុយនិស្តក៏ចាប់ផ្តើមបង្ហាញពីអរិភាពទៅគ្នាសារជាថ្មី។ ដោយឃើញបែបនេះ ប្រទេសដូចជាសហរដ្ឋអាមេរិកនិងសហភាពសូវៀតក៏នាំគ្នាព្យាយាមបញ្ឈប់សង្គ្រាមស៊ីវិលដ៏ហាយនៈរបស់ចិន។ សហរដ្ឋអាមេរិកបានបញ្ជូនបេសកជនពិសេសម្នាក់ឱ្យទៅចរចាជាមួយលោកចាង កាយចៀកនិងថ្នាក់ដឹកនាំគណបក្សគួមីនតាងដោយនៅក្នុងកិច្ចចរចាមួយនោះបេសកជនអាមេរិកបានមានប្រសាសន៍ថា អ្នកដែលនឹងទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីសង្គ្រាមស៊ីវិលនេះគឺមានតែប្រទេសជប៉ុនតែមួយគត់។ ងាកមកសហភាពសូវៀតវិញគឺគេបានបង្ខិតខ្លួនមកខាងបក្សកុម្មុយនិស្តចិនច្រើនជាងដោយពួកគេបានបញ្ជូនសារតេឡេក្រាមទៅប្រធានម៉ៅសេទុងនៅអំឡុងឆ្នាំ១៩៤១ ថាសង្គ្រាមស៊ីវិលនឹងធ្វើឱ្យស្ថានការណ៍របស់កងយោធាជប៉ុននៅចិនមានភាពងាយស្រួលច្រើនជាងមុន។ ដោយសារតែមានកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងពីសហគមន៍អន្តរជាតិ ភាគីទាំងពីរក៏យល់ព្រមជ្រើសរើសយកសន្តិភាពជាបន្តោះអាសន្នសិន។ នៅឆ្នាំ១៩៤៣ ចាង កាយចៀកបានវាយប្រហារបក្សកុម្មុយនិស្តចិនដោយប្រើប្រាស់ពាក្យវោហារឃោសនាសរសេរជាអត្ថបទមួយដែលមានចំណងជើងថា"ជោគវាសនារបស់ប្រទេសចិន"ទាំងនេះបានធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនចោតសួរសំនួរអំពីរូបភាពនៃការឡើងកាន់កាប់អំណាចរបស់បក្សកុម្មុយនិស្តចិន។ ចំណែកឯខាងកុម្មុយនិស្តវិញបានប្រឆាំងយ៉ាងខ្លាំងនឹងការដឹកនាំរបស់ចាង កាយចៀកហើយបានសម្តៅលើរបបរបស់គាត់ថាជារបបហ្វាស៊ីសនិយម។ មេដឹកនាំភាគីទាំងពីរដឹងថាសង្គ្រាមប្រយុទ្ធគ្នាដ៏ប្រល័យមួយបានចាប់ផ្តើមរួចទៅហើយ។Chen, Jian. [2001] (2001). Mao's China and the Cold War. The University of North Carolina Press. .

ជាទូទៅ សង្គ្រាមចិន-ជប៉ុនលើកទី២ បានផ្តល់គុណសម្បត្តិច្រើនជាងគុណវិបត្តិសម្រាប់បក្សកុម្មុយនិស្តចិនព្រោះថាការប្រើប្រាស់យុទ្ធសាស្ត្រទ័ពព្រៃរបស់ពួកគេគឺមានប្រសិទ្ធិភាពខ្ពស់ហើយវាថែមទាំងទាក់ទាញមនុស្សជាច្រើនឱ្យចុះចូលជាមួយពួកគេទៀតផង ជាពិសេសគឺក្នុងតំបន់ដែលស្ថិតនៅក្រោមការត្រួតត្រារបស់ជប៉ុន។ សម្រាប់ពួកគួមីនតាងវិញកាលណាខ្លួនត្រូវជារដ្ឋាភិបាលស្របច្បាប់របស់ចិនដូច្នេះពួកគេគឺមានភារកិច្ចក្នុងការការពារប្រទេសជានិច្ចពីយុទ្ធនាការឈ្លានពានធំៗរបស់ជប៉ុន។ នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៤៤ ជប៉ុនបានបើកការវាយលុកដ៏ធំចុងក្រោយរបស់ខ្លួនមកលើគួមីនតាងដែលមានឈ្មោះថាប្រតិបត្តិការអ៊ីឈីគូហើយជាលទ្ធផល គួមីនតាងបានទទួលរងនូវការខូចខាតបាត់បង់អស់ជាច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។Lary, Diana. [2007] (2007). China's Republic. Cambridge University Press. . សម្រាប់បក្សកុម្មុយនិស្តចិនវិញគឺពួកគេទទួលរងការខាតបង់តិចជាងឆ្ងាយតាមរយៈយុទ្ធវិធីទ័ពព្រៃ។ នៅចុងសង្គ្រាម សមាជិកកងទ័ពក្រហមចិនបានកើនដល់ចំនួន ១.៣ លាននាក់បូករួមជាមួយកងជីវពលប្រមាណ ២.៦ លាននាក់បន្ថែមទៀត ហើយប្រជាជនចិនប្រមាណ ១០០ លាននាក់បានរស់នៅក្នុងតំបន់ដែលស្ថិតនៅក្រោមការត្រួតត្រារបស់បក្សកុម្មុយនិស្តនាពេលនោះ។