navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ: រដ្ឋបាល

រដ្ឋបាល 

ខេត្តឧត្ដរមានជ័យចែកចេញជា​​​​​​​​​​​​​​​​ ៤ ស្រុកនិងក្រុង១គឺ៖
 កូដខណ្ឌនិងក្រុង ឈ្មោះខណ្ឌនិងក្រុងជាភាសាខ្មែរ ឈ្មោះខណ្ឌនិងក្រុងជាអក្សរឡាតាំង ចំនួនប្រជាជន ចំនួនផ្ទៃដី ២២០១ ស្រុកអន្លង់វែង Anlong Veng   ២២០២ ស្រុកបន្ទាយអំពិល Banteay Ampil ២២០៣ ស្រុកចុងកាល់  Chong Kal ២២០៤ ក្រុងសំរោង Samraong ២២០៥ ស្រុកត្រពាំងប្រាសាទ  Trapeang Prasat
ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ: ប្រាសាទ

ប្រាសាទ
*ប្រាសាទតាមាន់តូច

*ប្រាសាទតាមាន់ធំ

*ប្រាសាទតាក្របី

*ប្រាសាទដំរីទ្រោម

*ប្រាសាទខ្នារ

*ប្រាសាទព្រហ្មកិល
ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ: ប្រជាសាស្ត្រ

ប្រជាសាស្ត្រ 
ប្រជាជនក្នុងខេត្តឧត្តរមានជ័យសរុបមាន ១៦០ ១៩៦នាក់ក្នុងនោះមានបរុស ៨០ ៤៦៥នាក់ និងស្ត្រីចំនួន ៧៩ ៧៣១នាក់។ ចំនួន​ខុស​គ្នា​រវាង​បុរស និងស្ត្រីដែលមានលក្ខណៈខុសគ្នាធំធេងនោះគឺមាននៅក្នុងស្រុក ចុងកាល់ប៉ុណ្ណោះ ។ ចំណែក​ស្រុក​អន្លង់វែង បន្ទាយអំពិល សំរោង និងត្រពាំងប្រាសាទ ចំនួនខុសគ្នារវាងស្ត្រី និងបុរសមានចំនួនតិច ។

ខេត្តឧត្តរមានជ័យមានផ្ទៃដីសរុបចំនួន ៦១ ៥៨ គីឡូម៉ែត្រការ៉េ ហើយមានដង់ស៊ីតេប្រជាជន ២៦,១៧នាក់ ក្នុងមួយគីឡូម៉ែត្រការ៉េ (ស្ថិតិខែមករា ២០០៧) ទាបជាងដង់ស៊ីតេប្រជាជនទូទាំងប្រទេស ដែលស្រុកសំរោងគឺជាស្រុកទីរួមខេត្តរបស់ខេត្តឧត្តរមានជ័យ ដែល​មាន​សុវត្តិភាព​ជាង​គេ​បង្អស់​ បើ​ប្រៀប​ធៀប​ជា​មួយនឹង​បណ្តា​ស្រុក​ដទៃ​ទៀត​ក្នុង​ខេត្ត អំឡុងពេលធ្វើសង្គ្រាម ។ ស្រុក​សំរោង​មាន​ប្រជា​ជន​គិត​ជា​ភាគ​រយ​ប្រមាណ ២៨% ស្រុកអន្លង់វែងប្រមាណ ១៨% ស្រុកបន្ទាយអំពិលប្រមាណ ២៦% ស្រុក​ចុងកាល់​ប្រមាណ​១៦% និង​ស្រុក​ត្រពាំង​ប្រាសាទ​ប្រមាណ ១២% ។
រូបភាពតូច|លោកពេទ្យនៃក្រសួងសុខាភិបាលបាន​ធ្វើ​តេស្ត​រក​អ្នក​ជំងឺ​គ្រុនចាញ់​នៅ​ផ្ទះ​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរនៅខេត្តឧត្តរមានជ័យកាលពីឆ្នាំ​២០១៥។​ 
តាមទិន្នន័យឃុំឆ្នាំ ២០០៧បានបញ្ជាក់ថាខេត្តឧត្តរមានជ័យមានចំនួនគ្រួសារសរុប ៣៣ ១៣៣គ្រួសារ ឯគ្រួសារ​ជាមធ្យម ៤.៨៣ នាក់ក្នុងមួយគ្រួសារ និងចំនួនស្ត្រីជាមេគ្រួសារប្រមាណ ៣.៦៧៨ គ្រួសារ បើ​គិត​ជា​ភាគរយ​នៃ​ចំនួន​គ្រួសារ​សរុប​គឺ ១៤.០៧ ភាគរយ ។ អត្រា​ស្ត្រីជា​មេ​គ្រួសារ​តាម​បណ្តា​ស្រុក​បាន​បញ្ជាក់​ថា​ស្រុក​អន្លង់វែង ​មាន ចំនួនស្ត្រីជាមេគ្រួសារ ១៧.៥៥ ភាគរយ គឺច្រើនជាងស្រុកនានា ចំណែក​ស្រុក​ដែល​មាន​ចំនួន​ស្ត្រី​ជា​មេ​គ្រួសារ​តិច​ជាង​គេ គឺស្រុកត្រពាំងប្រាសាទ ដែលមានភាគរយស្ត្រីមេគ្រួសារប្រមាណ ១១.១១ ភាគរយ ។
ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ: សេដ្ឋកិច្ច

សេដ្ឋកិច្ច 
សេដ្ឋកិច្ចខេត្តឧត្តរមានជ័យ​៩៣%ពឹងផ្អែក​លើ​កសិកម្មហើយ៧%ទៀត​ពឹងលើការនេសាទនិងជំនួញ។ ដោយសារតែ​ខេត្តនេះ​មានព្រំប្រទល់​ជាប់នឹង​ប្រទេសថៃ ពាណិជ្ជកម្មអន្តរជាតិ​មានសកម្មភាព​គួរកត់សំគាល់ ដែលបានក្លាយជាវិស័យសំខាន់សំរាប់ទ្រទ្រង់​សេដ្ឋកិច្ចខេត្ត។ ហេដ្ឋារចនាសំព័ន្ធសេដ្ឋកិច្ច​ខេត្ត​ទទួលរង​ការបំផ្លិចបំផ្លាញ​យ៉ាងខ្លាំងក្លា​នាសម័យ​ខ្មែរក្រហម។ ហេតុនេះការស្ដារ​រចនាសំព័ន្ធថ្មី​មានសារសំខាន់ខ្លាំងណាស់​សំរាប់សេដ្ឋកិច្ចខេត្ត។
រូបភាពតូច|ផ្សារលក់ដូរមួយនៅសំរោង ខេត្តឧត្តរមានជ័យ
ខេត្តឧត្តរមានជ័យគ្មានស្ទឹងឬទន្លេហូរកាត់ទេ ប្រជាជនប្រើប្រាស់តាំងពីបូរាណរហូតដល់ពេល បច្ចុប្បន្ន គឺប្រើប្រាស់ទឹកស្រះជាមូលដ្ឋាន ឯទឹកអណ្ដូងមិនអាចហូបបានទេដោយមានជាតិកំបោរ ។ឯសក្តានុពល សេដ្ឋកិច្ចរបស់ខេត្ត គេសង្កេតឃើញមានដូចជា រ៉ែក្រោមដី (ធ្យូងថ្ម រ៉ែមាស និល ថ្មកំបោរ ដែក និង សំណជាដើមនៅក្រោមដី)។ ឯនៅលើដីវិញមានព្រៃឈើ ដំណាំស្រូវ ដំណាំកសិឧស្សាហកម្មសត្វ ព្រៃ ក្រៅពីនេះមានតំបន់ទេសចរណ៍ធម្មជាតិជាច្រើនកន្លែង និង តំបន់ទេសចរណ៍ប្រវត្តិសាស្ត្រ គឺ កន្លែងដែលពួកមេខ្មែរក្រហមជាន់ខ្ពស់រស់នៅក្នុងអំឡុងពេលខ្លួន ដឹកនាំប្រទេស រយៈពេល៣ឆ្នាំ ៨ខែ និង២០ថ្ងៃ គឺឋិតនៅលើជួរភ្នំដងរ៉ែក ម្ដុំច្រកជាំសាង៉ាមក្នុងស្រុក អន្លង់វែងខេត្តឧត្តរមានជ័យ។  ក្រៅពីនេះ​​ ខេត្តមានប្រាសាទបុរាណចំនួន១៨ផងដែរ ដើម្បីជូនភ្ញៀវជាតិនិង អន្តរជាតិទស្សនាកំសាន្ត ។
ផ្សារ៖ គោកមន ចុងកាល់ ច្រកអន្តរជាតិជាំ ជប់គគីរ ត្រពាំងប្រាសាទ បន្ទាយអំពិល សំរោង អន្លង់វែង
 កសិកម្ម 
ផ្ទៃដីសរុបរបស់ខេត្តមានទំហំ ៦១៥.៨០០ ហិចតា ។ ទិន្នន័យឃុំប្រភេទដីចំនួន ៧ ប្រភេទ គឺ​ប្រភេទ​ដី​ស្រូវ​វស្សា​ ដីស្រែបង្កើនរដូវ ដីស្រែប្រាំងស្រោចស្រព ដីស្រែប្រាំងប្រដេញទឹក ដីស្រូវចំការ ដីដាំដុះដំណាំផ្សេងៗ និងដីចំការមីនដោយសារគ្មានទិន្នន័យស្តីពី ផ្ទះសម្បែង និងដីផ្សេងៗ ហេតុទើបផលបូកប្រភេទផ្ទៃដីទាំង ៧ ប្រភេទខាងលើនេះមិនស្មើរនឹងផ្ទៃដីសរុបរបស់ខេត្ត ។

ផលស្រូវសរុបនៃស្រុកបន្ទាយអំពិលមានចំនួនលើសស្រុកនានា គឺ ១៤.៦០៣ តោន ឯស្រុកលំដាបខ្ញុំទី២ ក្នុងការផលិតស្រូវគឺស្រុក សំរោង ។
ការគណនាក្នុងប្រជាជនម្នាក់ជាមធ្យម ត្រូវការហូបស្រូវ២៦០គីឡូក្រាមក្នុងមួយឆ្នាំ បើ​ពិនិត្យ​លើ​ផលិត​ផល​ស្រូវ ឃើញថាស្រុកបន្ទាយអំពិលអាចនាំស្រូវចេញបាន ចំណែកស្រុក៤ទៀត មិន​អាច​នាំ​ផលិត​ផល​ស្រូវ​ចេញ​ទេ ព្រោះការផលិតតិចជាងសេចក្តីត្រូវការក្នុងស្រុកនីមួយ ជា​រួម​ខេត្ត​ឧត្តរមានជ័យ​មិន​អាច​សល់​ផលិត​ផល​ស្រូវ​សំរាប់​នាំ​ចេញ​បាន​ ឡើយ ។ 

ខេត្តឧត្តរមានជ័យជាខេត្តមួយមិនសំបូរមុខរបរ សំរាប់រកស៊ីប៉ុន្មានទេបន្ទាប់ពីរដូវធ្វើស្រែ មាន​មុខ​របរ​មួយ​ចំនួន​ទៀត ដែលក្រៅពីធ្វើចំណាកស្រុកទៅធ្វើកម្មករនៅប្រទេសថៃ ហើយនិងធ្វើអ្វីផ្សេងៗទៀតដែលអាច ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពរបស់ពួកគាត់ ។ ជាពិសេសនៅស្រុកបន្ទាយអំពិល ក្រៅពីរដូវស្រែចំការចប់ ពួក​គាត់​តែង​តែ​ត្បាញ​ក្រមា ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ខុស​ប្លែក​ពី​បណ្តា​ក្រមា​ខេត្តផ្សេងៗ មានលក្ខណៈក្បាច់ទំពក់រូបសេះ រូបដំរី និងរូបផ្សេងៗសំរាប់ចែក ជូនកូនចៅ រឺក៏ជូនចាស់ទុំក្នុងភូមិ និងយកទៅវត្ត ដើម្បី​ប្រគេន​ព្រះសង្ឃ​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ រឺបុណ្យចូលឆ្នាំ ។
 ទេសចរណ៍ 
រូបភាពតូច|ប្រាសាទតាមាន់តូចស្ថិតនៅព្រំប្រទល់ប្រទេសកម្ពុជា-ថៃ
ខេត្ត​ឧត្តរមានជ័យ​បានទទួលកេរ្តិ៍ដំណែលវប្បធម៌​មួយចំនួន ដែលសព្វថ្ងៃ​បានក្លាយជា​តំបន់ទេសចរណ៍​ដ៏គួរអោយ​ចាប់អារម្មណ៍​ពីសំណាក់ភ្ញៀវទេសចរជាតិ​និង​អន្តរជាតិយ៉ាងច្រើន។ ខេត្តឧត្តរមានជ័យរមណីយដ្ឋាន​វប្បធម៌​ជាច្រើនរួមមានប្រាសាទបុរាណ(នៅមានរូបរាង) ១៨កន្លែង ស្ពានបុរាណ៧កន្លែង ទួលប្រាសាទ៨២កន្លែងនិងស្រះបុរាណ១៤កន្លែង។ ប្រាសាទសំខាន់​នៅខេត្តឧត្តរមានជ័យ មានដូចជា  ប្រាសាទតាមន្ត ជាដើម។ ក្រៅពីនេះនៅមានរមណីយដ្ឋានធម្មជាតិ៦កន្លែង​ទៀត​សំរាប់ទាក់ទាញទេសចរណ៍។
 តំណភ្ជាប់ក្រៅ 
 វិបសាយគ្រប់គ្រងរដ្ឋបាល 
 វិបសាយផ្លូវការ​របស់ខេត្តឧត្តរមានជ័យ  

 ឯក
ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ: កសិកម្ម

កសិកម្ម 
ផ្ទៃដីសរុបរបស់ខេត្តមានទំហំ ៦១៥.៨០០ ហិចតា ។ ទិន្នន័យឃុំប្រភេទដីចំនួន ៧ ប្រភេទ គឺ​ប្រភេទ​ដី​ស្រូវ​វស្សា​ ដីស្រែបង្កើនរដូវ ដីស្រែប្រាំងស្រោចស្រព ដីស្រែប្រាំងប្រដេញទឹក ដីស្រូវចំការ ដីដាំដុះដំណាំផ្សេងៗ និងដីចំការមីនដោយសារគ្មានទិន្នន័យស្តីពី ផ្ទះសម្បែង និងដីផ្សេងៗ ហេតុទើបផលបូកប្រភេទផ្ទៃដីទាំង ៧ ប្រភេទខាងលើនេះមិនស្មើរនឹងផ្ទៃដីសរុបរបស់ខេត្ត ។

ផលស្រូវសរុបនៃស្រុកបន្ទាយអំពិលមានចំនួនលើសស្រុកនានា គឺ ១៤.៦០៣ តោន ឯស្រុកលំដាបខ្ញុំទី២ ក្នុងការផលិតស្រូវគឺស្រុក សំរោង ។
ការគណនាក្នុងប្រជាជនម្នាក់ជាមធ្យម ត្រូវការហូបស្រូវ២៦០គីឡូក្រាមក្នុងមួយឆ្នាំ បើ​ពិនិត្យ​លើ​ផលិត​ផល​ស្រូវ ឃើញថាស្រុកបន្ទាយអំពិលអាចនាំស្រូវចេញបាន ចំណែកស្រុក៤ទៀត មិន​អាច​នាំ​ផលិត​ផល​ស្រូវ​ចេញ​ទេ ព្រោះការផលិតតិចជាងសេចក្តីត្រូវការក្នុងស្រុកនីមួយ ជា​រួម​ខេត្ត​ឧត្តរមានជ័យ​មិន​អាច​សល់​ផលិត​ផល​ស្រូវ​សំរាប់​នាំ​ចេញ​បាន​ ឡើយ ។ 

ខេត្តឧត្តរមានជ័យជាខេត្តមួយមិនសំបូរមុខរបរ សំរាប់រកស៊ីប៉ុន្មានទេបន្ទាប់ពីរដូវធ្វើស្រែ មាន​មុខ​របរ​មួយ​ចំនួន​ទៀត ដែលក្រៅពីធ្វើចំណាកស្រុកទៅធ្វើកម្មករនៅប្រទេសថៃ ហើយនិងធ្វើអ្វីផ្សេងៗទៀតដែលអាច ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពរបស់ពួកគាត់ ។ ជាពិសេសនៅស្រុកបន្ទាយអំពិល ក្រៅពីរដូវស្រែចំការចប់ ពួក​គាត់​តែង​តែ​ត្បាញ​ក្រមា ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ខុស​ប្លែក​ពី​បណ្តា​ក្រមា​ខេត្តផ្សេងៗ មានលក្ខណៈក្បាច់ទំពក់រូបសេះ រូបដំរី និងរូបផ្សេងៗសំរាប់ចែក ជូនកូនចៅ រឺក៏ជូនចាស់ទុំក្នុងភូមិ និងយកទៅវត្ត ដើម្បី​ប្រគេន​ព្រះសង្ឃ​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ រឺបុណ្យចូលឆ្នាំ ។
ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ: ទេសចរណ៍

ទេសចរណ៍ 
រូបភាពតូច|ប្រាសាទតាមាន់តូចស្ថិតនៅព្រំប្រទល់ប្រទេសកម្ពុជា-ថៃ
ខេត្ត​ឧត្តរមានជ័យ​បានទទួលកេរ្តិ៍ដំណែលវប្បធម៌​មួយចំនួន ដែលសព្វថ្ងៃ​បានក្លាយជា​តំបន់ទេសចរណ៍​ដ៏គួរអោយ​ចាប់អារម្មណ៍​ពីសំណាក់ភ្ញៀវទេសចរជាតិ​និង​អន្តរជាតិយ៉ាងច្រើន។ ខេត្តឧត្តរមានជ័យរមណីយដ្ឋាន​វប្បធម៌​ជាច្រើនរួមមានប្រាសាទបុរាណ(នៅមានរូបរាង) ១៨កន្លែង ស្ពានបុរាណ៧កន្លែង ទួលប្រាសាទ៨២កន្លែងនិងស្រះបុរាណ១៤កន្លែង។ ប្រាសាទសំខាន់​នៅខេត្តឧត្តរមានជ័យ មានដូចជា  ប្រាសាទតាមន្ត ជាដើម។ ក្រៅពីនេះនៅមានរមណីយដ្ឋានធម្មជាតិ៦កន្លែង​ទៀត​សំរាប់ទាក់ទាញទេសចរណ៍។
 តំណភ្ជាប់ក្រៅ 
 វិបសាយគ្រប់គ្រងរដ្ឋបាល 
 វិបសាយផ្លូវការ​របស់ខេត្តឧត្តរមានជ័យ  

 ឯក
ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ: តំណភ្ជាប់ក្រៅ

តំណភ្ជាប់ក្រៅ 
 វិបសាយគ្រប់គ្រងរដ្ឋបាល 
 វិបសាយផ្លូវការ​របស់ខេត្តឧត្តរមានជ័យ
ខេត្តឧត្តរឌិត្ថ

ខេត្តឧត្តរឌិត្ថ (, អក្សរឡានណា:, អានថា: អ៊ុតតារ៉ាឌីត) គឺជាខេត្តមួយក្នុងចំណោមខេត្តចិតសិបប្រាំមួយរបស់ប្រទេសថៃ (ចង្វាត) ស្ថិតនៅភាគខាងជើងប្រទេសថៃ ខេត្តជិតខាងគឺ (ពីខាងត្បូងតាមទ្រនិចនាឡិកា) ខេត្តពិស្ណុលោក (វិស្ណុលោក), ខេត្តសុខោទ័យ, ខេត្តព្រែ និងខេត្តណាន នៅ​ភាគ​ខាង​កើត មាន​ព្រំប្រទល់​ជាប់​នឹង​ខេត្តជ័យបុរីរបស់​ប្រទេស​ឡាវ ខេត្តឧត្តរឌិត្មានចម្ងាយ 488 គីឡូម៉ែត្រខាងជើងទីក្រុងបាងកក និង 238 គីឡូម៉ែត្រភាគអាគ្នេយ៍នៃទីក្រុងឈៀងម៉ៃ
ខេត្តឧត្តរធានី

ខេត្តឧត្តរធានី (จังหวัดอุดรธานี) ជាខេត្តទី ៧៦ ស្ថិតនៅភាគឦសាននៃប្រទេសថៃ។ ខេត្តនេះមានព្រំប្រទល់ខាងជើងជាប់នឹងខេត្តហ្នងគាយ, ខាតកើត​ជាប់​នឹង​ខេត្ត​សកលនគរ, ភាគ​អាគ្នេយ៍​ជាប់​នឹង​ខេត្ត​កាល្លសិន្ធ, ខាង​ត្បូង​ជាប់​នឹង​ខេត្ត​ខនកែន, និង​ខាង​លិច​ជាប់​នឹង​ខេត្ត​ហ្នងបួឡាំភូ ខេត្ត​ឧត្ដរធានី មានផ្ទៃដីចំនួន ១១៧៣០ គីឡូម៉ែត្រការ៉េ ហើយ​មានទីរួមខេត្តគឺ ក្រុងឧត្ដរធានី ជាទីក្រុងសំខាន់នៅក្នុងខេត្តនេះ។
ខេត្តឧត្តរធានី: ស្រុក

ស្រុក 

 មឿងឧត្តរធានី (เมืองอุดรธานี)
 គុមផ្វាពី (กุมภวาปี)
 បានឌុង (บ้านดุง)
 ហ្នងហាន (หนองหาน)
 ពេញ ឬ ភេញ (เพ็ญ)
 បានភឺ (บ้านผือ)
 គុតចាប់ (กุดจับ)
 ហ្នងវួសរ (หนองวัวซอ)
 វ៉ាងសាមហ្មរ (วังสามหมอ)
 ណាំសោម (น้ำโสม)
 ណូនស្អាត (โนนสะอาด)
 ស្រីធាតុ ឬ ស៊ីថាត (ศรีธาตุ)
 ឆៃវ៉ាន (ไชยวาน)
 ធុងហ្វុន (ทุ่งฝน)
 សាំងខម (สร้างคอม)
 ហ្នងសែង (หนองแสง)
 ណាយូង (นายูง)
 ប្រចក្សសិល្បាគម ឬ ប្រ៉ាចាក់ស៊ិនឡះប៉ាខុម (ประจักษ์ศิลปาคม)
 ពិបូល្យរក្ស ឬ ភិប៊ូនរ៉ាក់ (พิบูลย์รักษ์)
 គូកែវ (กู่แก้ว)
ខេត្តឧទ័យធានី

ខេត្តឧទ័យធានី (,  អានថា: អ៊ុ-ថៃ-ថា-នី) គឺជាខេត្ត (ចង្វាត់)​ ភាគកណ្ដាលនៅប្រទេសថៃ ស្ថិតនៅភាគខាងជើងរបស់ប្រទេសថៃ​ ខេត្តជិតខាងគឺ (ពីខាងជើងតាមទ្រនិចនាឡិកា) ខេត្តនគរសួគ៌ ខេត្តជ័យនាថ ខេត្តសុពណ៌បុរី​ ខេត្តកញ្ចនបុរី និងខេត្តតាក ស្ថិតនៅឆ្ងាយពីផ្លូវរវាងទីក្រុងបាងកក ចម្ងាយ 200 គ.ម. និងខេត្តឈៀងម៉ៃ
ខេត្តឧទ័យធានី: រដ្ឋបាលខេត្ត

រដ្ឋបាលខេត្ត 
ខេត្តចែកចេញជា 8 ស្រុក (អាំភើ) ទាំងនេះត្រូវបានបែងចែកបន្ថែមទៀតទៅជា 70​ សង្កាត់ (តាំបល់) និង​​ 642 ភូមិ
ឈ្មោះភាសាថៃឈ្មោះភាសាខ្មែរ (ប្រតិចារិក)ឈ្មោះតួរ៉ូម៉ាំងអានថាเมืองอุทัยธานีមឿងឧទ័យធានីMueang Uthai Thaniមឿងអ៊ុថៃថានីทัพทันទ័ពទាន់Thap Thanថាប់ថាន់สว่างอารมณ์ស្វាងអារម្មណ៍Sawang Aromសៈវ៉ាងអារ៉ុមหนองฉางហ្នងឆាងNong Changណងឆាងหนองขาหย่างហ្នងខាយ៉ាងNong Khayangណងខាយ៉ាងบ้านไร่បានរ៉ៃBan Raiបានរ៉ៃลานสักលានសាក់Lan Sakឡានសាក់ห้วยคตហួយគតHuai Khotហួយខុត
ខេត្តឧប្បលរាជធានី

จังหวัดอุบลราชธานีจังหวัดการถอดเสียงอักษรโรมัน • อักษรโรมันChangwat Ubon Ratchathaniតំនភ្ជាប់=ไฟล์:แสงแห่งผาชะนะได_01.jpg|alt=|176x176ភីកសែលតំនភ្ជាប់=ไฟล์:Wat_Phra_That_Nong_Bua_02.jpg|alt=|117x117ភីកសែលតំនភ្ជាប់=ไฟล์:Prasat_Ban_Ben-003.jpg|alt=|121x121ភីកសែលតំនភ្ជាប់=ไฟล์:สามพันโบก_-_panoramio_(4).jpg|alt=|183x183ភីកសែលតំនភ្ជាប់=ไฟล์:UBU_Gate.jpg|alt=|165x165ភីកសែលតំនភ្ជាប់=ไฟล์:Thung_Si_Muang.jpg|alt=|132x132ភីកសែលจากซ้ายไปขวา บนลงล่าง:  อุทยานแห่งชาติผาแต้ม
 วัดพระธาตุหนองบัว
 ปราสาทบ้านเบญจ์
 สามพันโบก
 มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
 ทุ่งศรีเมืองតំនភ្ជាប់=ไฟล์:Flag_of_Ubon_Ratchathani_Province.svg|border|100x100ភីកសែល|ธงของจังหวัดอุบลราชธานีธงតំនភ្ជាប់=ไฟล์:Seal_Ubon_Ratchathani.png|100x100ភីកសែល|ตราอย่างเป็นทางการของจังหวัดอุบลราชธานีตราคำขวัญ: อุบลเมืองดอกบัวงาม แม่น้ำสองสี มีปลาแซ่บหลาย หาดทรายแก่งหิน ถิ่นไทยนักปราชญ์ ทวยราษฎร์ใฝ่ธรรม งามล้ำเทียนพรรษา ผาแต้มก่อนประวัติศาสตร์ ฉลาดภูมิปัญญาท้องถิ่น ดินแดนอนุสาวรีย์ คนดีศรีอุบลแผนที่ประเทศไทย จังหวัดอุบลราชธานีเน้นสีแดงประเทศតំនភ្ជាប់=|alt=|border|23x23ភីកសែល ไทยการปกครอง • <span class="nowrap">ผู้ว่าราชการ<span typeof="mw:Entity">&nbsp;</span></span>ว่าที่พันตรี อดิศักดิ์ น้อยสุวรรณ  (ตั้งแต่ พ.ศ. 2567) พื้นที่ • ทั้งหมด15,774.00 ตร.กม. (6,090.38 ตร.ไมล์)อันดับพื้นที่อันดับที่ 5ประชากร (พ.ศ. 2566) • ทั้งหมด1,869,608 คน • อันดับอันดับที่ 2 • ความหนาแน่น118.52 คน/ตร.กม. (307.0 คน/ตร.ไมล์) • อันดับความหนาแน่นอันดับที่ 44รหัส ISO 3166TH-34ชื่อไทยอื่น ๆอุบล, อุบลราชธานีศรีวะนาไลประเทษราชสัญลักษณ์ประจำจังหวัด • ต้นไม้ยางนา • ดอกไม้บัว • สัตว์น้ำปลาเทโพศาลากลางจังหวัด • ที่ตั้งศาลากลางจังหวัดอุบลราชธานี ถนนแจ้งสนิท ตำบลแจระแม อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี 34000 • โทรศัพท์0 4525 4539, 0 4531 9700เว็บไซต์www.ubonratchathani.go.th តំនភ្ជាប់=สถานีย่อย:ประเทศไทย|20x20ភីកសែល|สารานุกรมประเทศไทย ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
ឧប្បលរាជធានី (อุบลราชธานี)ជាទូទៅគេហៅអក្សរកាត់ថា  ឧបល គឺជា ខេត្ត ធំមួយនៅ តំបន់ភាគឦសាន វាមានផ្ទៃដីធំជាងគេទីពីរនៅ ភូមិភាគឦសាន បន្ទាប់​ពី​ខេត្ត​នគររាជ​សីមា និង​ទី​៥​នៅ ​ប្រទេស​ថៃ និង​ជា​ខេត្ត​ដែល​មាន​ប្រជាជន​ច្រើន​បំផុត​ទី​២​ក្នុង​ប្រទេស​បន្ទាប់​ពី​ខេត្ត​នគររាជសីមា។ វាជាខេត្តដែលមានប្រវត្តិយូរលង់ណាស់មកហើយ។ មាន​ភស្តុតាង​ទាំង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​បុរាណ និង​បុរាណវិទ្យា ដូចជា​គំនូរ​លាប​ពណ៌​ជាដើម។ ឧទ្យានជាតិផាតែម ហើយក៏មានកន្លែងទេសចរណ៍សំខាន់ៗជាច្រើនផងដែរ។ ប្រពៃណីដ៏ល្បីល្បាញរបស់ខេត្តនេះគឺការដង្ហែទៀន។  ដែលមានព្រំប្រទល់ជាប់ ខេត្តអំណាចចម្រើន , ខេត្ត យសោធរ , ខេត្ត ស៊ីសាកេត, ប្រទេសឡាវ និង កម្ពុជា។
ខេត្តឧប្បលរាជធានី: ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
ឧប្បលរាជធានី គឺជាទីក្រុងមួយដែលមានតំបន់រដ្ឋបាលតាមដែលភ្នែកអាចមើលឃើញ។ គ្របដណ្ដប់លើវាលទំនាបនៅប៉ែកខាងកើតនៃភូមិភាគឦសាន។ វាក៏មានទន្លេសំខាន់ៗចំនួនបីផងដែរ៖ ទន្លេជី ទន្លេមូន និង ទន្លេមេគង្គ ក៏មានទន្លេតូចៗដែលមានប្រភពចេញពីជួរភ្នំក្នុងតំបន់ផងដែរ ដូចជា ឡាំសេបុក ឡាំសេបៃ ឡាំដុមយ៉ៃ។ល។ ទន្លេទាំងអស់នេះ វាហូរកាត់វាលទំនាបនៅខាងជើង និងខាងត្បូងជាខ្សែវែង ដល់មាត់ទន្លេមេគង្គ និងទន្លេមេគង្គ។ ផ្តល់ភាពសម្បូរបែបដល់តំបន់ទាំងមូលនៅក្នុងតំបន់នេះ។ វាបានបង្កើតបរិយាកាសសមរម្យសម្រាប់ជីវិតមនុស្ស និងសត្វតាំងពីបុរាណកាលមក 

កាលពីមុន តំបន់នេះជាកម្មសិទ្ធិ រាជាណាចក្រអង្គរ រហូតដល់ ព្រះបាទហ្វាង៉ុម បានបង្កើត នគរឡានឆាង។ ហើយក្រោយមកបានក្លាយជា នគរ ឡានឆាង ចំប៉ាសាក់ ក្រោយមកនៅឆ្នាំ ព.ស. ២៣១៤ ក្រុម ចៅពញាវូ ព្រមជាមួយ ថាវ ខាំផុង (ព្រះ​ព្រីម វរៈ​សុរិយាវង្ស) បាន​ធ្វើ​ចំណាកស្រុក​ពី ​នគរ​ឃឿ​ន ខាន់ កាប កែវ​បាបាន  បាន​មក​បង្កើត​ទីក្រុង​ថ្មី​នៅ​តំបន់ ​ដនតែង ក្រោយមក​ក៏​មាន​ទឹក​ជំនន់​នៅ​លើ​កោះ​នោះ ដូច្នេះ ទីក្រុង​ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​មក​នៅ​តំបន់​បច្ចុប្បន្ន​នៃ​ខេត្ត។ ហើយ​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ជា​ទីក្រុង ឧប្បលរាជធានី ដែល​ជា​អ្នក​ក្រោម​បង្គាប់​ផ្ទាល់​ទៅ ​ទីក្រុង​បាងកក ​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ គ.ស. ១៧៩២ រហូត​ដល់​ត្រូវ​បាន​បញ្ចូល​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ខេខេត្តឦសាន និង ​ខេត្ត​អ៊ូប៊ុន មុន​ពេល​ត្រូវ​បាន​ផ្ទេរ​ទៅ ខេត្តនគររាជសីមា ក្នុងឆ្នាំ១៩២៦។

ក្នុងឆ្នាំ 1933 ប្រទេសទាំងមូលត្រូវបានលុបចោល។ ខេត្ត ឧប្បលរាជធានី ដែលបំបែកចេញពីខេត្ត នគររាជសីមានៅពេលនោះ។ វាបានក្លាយជាខេត្តធំជាងគេនៅក្នុងប្រទេសថៃ។ បន្ទាប់​មក​ខេត្ត ឧប្បលរាជធានី ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​នៅ​ឆ្នាំ ១៩៧២ ស្រុក​យសោធរ និង​ស្រុក​ជិតៗ​ត្រូវ​បាន​បំបែក​ជា ​ខេត្ត​យសោធរ ហើយ​ក្រោយ​មក​នៅ​ឆ្នាំ1993 ត្រូវបានបែងចែកម្តងទៀតដោយ ស្រុក អំណាចចម្រើន និងស្រុកនៅក្បែរនោះត្រូវបានបំបែកទៅជា ខេត្តអំណាចចម្រើន 

ខេត្ត ឧប្បលរាជធានី បច្ចុប្បន្នជាខេត្តធំជាងគេទី 5 ក្នុងប្រទេសថៃ និងមានប្រជាជនច្រើនជាងគេទី 3 នៅក្នុងប្រទេស។

 រដ្ឋាភិបាលក្នុងតំបន់ 
ខេត្ត ឧប្បលរាជធានី ត្រូវបានបែងចែករដ្ឋបាលជា 25 ស្រុក 219 ស្រុក 2704 ភូមិ រួមមាន :
ស្តាំ|រូបភាពតូច|362x362ភីកសែល| ផែនទីស្រុកក្នុងខេត្ត ឧប្បលរាជធានី
1.อำเภอเมืองอุบลราชธานี2.อำเภอศรีเมืองใหม่3.อำเภอโขงเจียม4.อำเภอเขื่องใน5.อำเภอเขมราฐ6.อำเภอเดชอุดม7.อำเภอนาจะหลวย8.อำเภอน้ำยืน9.อำเภอบุณฑริก10.อำเภอตระการพืชผล11.อำเภอกุดข้าวปุ้น12.อำเภอม่วงสามสิบ13.อำเภอวารินชำราบ14.อำเภอพิบูลมังสาหาร15.อำเภอตาลสุม16.อำเภอโพธิ์ไทร17.อำเภอสำโรง18.อำเภอดอนมดแดง19.อำเภอสิรินธร20.อำเภอทุ่งศรีอุดม21.อำเภอนาเยีย22.อำเภอนาตาล23.อำเภอเหล่าเสือโก้ก24.อำเภอสว่างวีระวงศ์25.อำเภอน้ำขุ่น
ខេត្តឧប្បលរាជធានី: រដ្ឋាភិបាលក្នុងតំបន់

រដ្ឋាភិបាលក្នុងតំបន់ 
ខេត្ត ឧប្បលរាជធានី ត្រូវបានបែងចែករដ្ឋបាលជា 25 ស្រុក 219 ស្រុក 2704 ភូមិ រួមមាន :
ស្តាំ|រូបភាពតូច|362x362ភីកសែល| ផែនទីស្រុកក្នុងខេត្ត ឧប្បលរាជធានី
1.อำเภอเมืองอุบลราชธานี2.อำเภอศรีเมืองใหม่3.อำเภอโขงเจียม4.อำเภอเขื่องใน5.อำเภอเขมราฐ6.อำเภอเดชอุดม7.อำเภอนาจะหลวย8.อำเภอน้ำยืน9.อำเภอบุณฑริก10.อำเภอตระการพืชผล11.อำเภอกุดข้าวปุ้น12.อำเภอม่วงสามสิบ13.อำเภอวารินชำราบ14.อำเภอพิบูลมังสาหาร15.อำเภอตาลสุม16.อำเภอโพธิ์ไทร17.อำเภอสำโรง18.อำเภอดอนมดแดง19.อำเภอสิรินธร20.อำเภอทุ่งศรีอุดม21.อำเภอนาเยีย22.อำเภอนาตาล23.อำเภอเหล่าเสือโก้ก24.อำเภอสว่างวีระวงศ์25.อำเภอน้ำขุ่น
ខេត្តឧប្បលរាជធានី: ប្រាសាទខ្មែរ

ប្រាសាទខ្មែរ 
ប្រាសាទបានបិណ្ឌ  
, ប្រាសាទននថងឡាង(ปราสาทหนองทองหลาง)
, ប្រាសាទភូកុកយ៉ៃ(ปราสททภูโคกใหญ่)
, ប្រាសាទភូប្រាសាទ(ปราสาทภูปราสาท)
, ប្រាសាទធាតុនាងពញា
, គុយអ៊ុបម៉ុង(กู่อูบมุง)ស្រុកសំរោង
, ទីតាំងបុរាណវត្ថុវត្តព្រះគណេស(แหล่งโบราณคดีวัดป่าพระพิฆเนศ) ស្រុកមឿង
, សិលាចារឹកនៅមាត់ទន្លេមេណាម(จารึกปากแม่น้ำมูล) 
, ប្រាសាទណុងបុន(ปราสาทหนองบอน) ស្រុកដេតឧត្តម 
, រូបភាពឆ្លាក់របស់ ណាណៃ បត់ធមស៊ីន(ภาพสลักนานายณ์บรรทมสินธุ์ที่)
, ប្រាសាទកេងតូ(วัดแก่งตอย) 
, គុហាភូម៉ាណៃ(ถ้ำภูหมาไน) 
,វត្តស្រះកែវ(วัดสระแก้ว) 
, រមណីយដ្ឋានបុរាណវិទ្យាមិនកែ(โบราณสถานโนนแก) 
, ប្រាសាទបាននោនយ៉ៃ(ปราสาทบ้านโนนใหญ่) 
។
ខេត្ត​ចំប៉ាស័ក្ដ

300px

 ខេត្ត​ចំប៉ាស័ក្ដ ពីអតីតកាលជាទឹកដីរបស់ខ្មែរ ចាប់ពីពាក់កណ្ដាលសតវត្សទី ១ ដល់ទី ៩ គ.ស។ ខេត្តចំប៉ាស័ក្តគឺជាផ្នែកមួយនៃនគរភ្នំ និងបន្ទាប់មកនគរចេនឡា។ នៅចន្លោះសតវត្សទី ១០ និងទី ១៣ វាជាផ្នែកមួយនៃចក្រភពខ្មែរ។ នៅឆ្នាំ ១៣៥៤ តំបន់នោះបានស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ស្ដេចហ្វាងនិងចក្រភពឡានសាន។ នៅសតវត្សរ៍ទី ១៨ ឡាវបានក្លាយជារាជាណាចក្រឯករាជ្យ។ នគរនេះមានអធិរាជតែមួយគត់គឺសួយស៊ីសាមុត (១៧១៣-១៧៣៧) ក្មួយប្រុសរបស់ សុរិយវ៉ាន់, សុរិយ គូម៉ាន់(១៧៣៧-១៧៩១) និងចុងក្រោយ ហ្វៃ ណា (១៧៩១-១៨១១) ។ ប៉ាក់សេ រដ្ឋធានីនៃខេត្តនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយពួកបារាំងក្នុងឆ្នាំ ១៩០៥ ជាទីប្រចាំការរដ្ឋបាលនៅចំណុចប្រសព្វនៃទន្លេដុននិងទន្លេមេគង្គ។
ខេត្ត​ចំប៉ាស័ក្ដ: រដ្ឋបាល

រដ្ឋបាល
ខេត្ត​ចំប៉ាស័ក្ដ មាន ស្រុក
 ស្រុកបទុមពរ 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក
ខេត្ត​សួគ៌ខេត្ត

300px

 ខេត្តសួគ៌ខេត្ត ពីអតីតកាលជាទឹកដីរបស់ខ្មែរ ខេត្តនេះ មានផ្ទៃដីចំនួន ២១ ៧៧៤Km2 និងមាន ប្រជាជនរស់នៅ ប្រមាណ ៩៦៩ ៦៩៧ នាក់ និង ដង់ស៊ីតេ ៤៥ នាក់/km2ខេត្តនេះស្ថិតនៅកណ្តាលប្រទេសឡាវ ។ ខេត្តនេះស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងនៃប្រទេស ហើយជាខេត្តធំជាងគេក្នុងប្រទេសឡាវ។ ខេត្តនេះមានព្រំប្រទល់ជាប់ ខេត្តខាំមួន នៅភាគខាងជើង ជាប់ខេត្តក្វាងទ្រីញ និង ថូ ធៀនហ៊ូវ របស់ វៀតណាម នៅភាគខាងកើត ខេត្តសាឡៈវ៉ាន់ នៅភាគខាងត្បូង និង ខេត្តនគរភ្នំ និង ខេត្តមុក្តាហារ របស់ប្រទេសថៃនៅខាងលិច។ ស្ពាន ​មិត្តភាព​ថៃ​-​ឡាវ​លើក​ទី​២​ឆ្លងកាត់ ​ទន្លេទន្លេមេគង្គតភ្ជាប់ខេត្តមុក្តាហារក្នុង​ប្រទេស​ថៃ​ជាមួយ​ខេត្ត​សុវណ្ណខេត្តក្នុង​ប្រទេស​ឡាវ​។
ខេត្ត​សួគ៌ខេត្ត: រដ្ឋបាល

រដ្ឋបាល
ខេត្តសួគ៌ខេត្ត មាន ស្រុក
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក
ខេត្ត​ស្រែគង្គ

300px

 ខេត្តសេកុងជាខេត្តមួយស្ថិតនៅក្នុងប្រទេសឡាវខេត្តស្រែគង្គ ជាអតីតកាលជាទឹកដីរបស់ខ្មែរ
បច្ចុប្បន្នឡាវបានប្តូរឈ្មោះទៅជា (Sekong Province) ខេត្តស្រែគង្គ មានផ្ទៃដីចំនួន ៧ ៦៦៥ km2 និងមានប្រជាជនរស់នៅ ១២៤ ៥៧០ នាក់
ខេត្ត​ស្រែគង្គ: រដ្ឋបាល

រដ្ឋបាល
ខេត្តស្រែគង្គ មាន ស្រុក
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក 
 ស្រុក
ខេត្ត​ស្រែគង្គ: ប្រវត្តិ

ប្រវត្តិ 
ខេត្តស្រែគង្គ ជាខេត្តខ្មែរមួយស្ថិតនៅលើ  អាណាចក្រខ្មែរ

នាសម័យ អង្គរ ក្រោមមកអាណាចក្រខ្មែរត្រូវបានធ្លាក់ចុះទឹកដីត្រូវបានរួមតូចៗទៅ ហើយខេត្តទាំងនេាះលែងជារបស់ខ្មែរទៀតហើយ ពុំទាន់មានឯកសារណាមួយឡើយបានបញ្ជាក់ថាខេត្តនេះត្រូវបានបាត់បង់នៅឆ្នាំប៉ុន្មានទេហើយក៏គ្មានឯកសារមិនច្បាស់លា។ ខេត្តស់សេកុងត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅឆ្នាំ ១៩៨៤ នៅពេលដែលវាត្រូវបានបំបែកចេញពីខ្វែង សារ៉ាវា៉ន់និង ខ្វែង អាចម៍ក្រពើ ។  បន្ទាប់ពីវាបានក្លាយជាខេត្តដាច់ដោយឡែកមួយវាបានក្លាយជាកន្លែងជនជាតិភាគតិចដែលជាខេត្តចម្រុះដោយជនជាតិបំផុតនៅក្នុងប្រទេសឡាវដែលមានក្រុមជនជាតិចំនួន ១៤ បានពីការរាយការណ៍ប្រជាជនចំនួន ៨៥.០០០ នាក់។ ដោយសារក្រុមជនជាតិទាំងនេះមិនមែនជាពុទ្ធសាសនិក គេសង្កេតឃើញមាន វត្តអារាម ជាច្រើន នៅក្នុងខេត្តនេះដោយសារប្រព័ន្ធជំនឿរបស់ពួកគេមានលក្ខណៈជាសាសនានិយមនិងការគោរពបូជាដូនតា។  ក្នុងរបបកុម្មុយនិស្តខេត្តនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ក្រុមជនជាតិភាគតិចក្នុងតំបន់។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយអត្ថប្រយោជន៍នេះហាក់ដូចជាធ្លាក់ចុះជាមួយនឹងក្រុមជនជាតិឡាវដែលគ្របដណ្តប់លើឆាកនយោបាយនិងនៅក្នុងរដ្ឋបាលមូលដ្ឋានផងដែរ។ 

 ភូមិសាស្ត្រ 

ខេត្តសេកុង ជាខេត្តមួយក្នុងប្រទេសឡាវ  គឺជាខេត្តតូចជាងគេទី ២ ដែលមានផ្ទៃដី ៧.៦៦៥ km2 ។  វាមានព្រំប្រទល់ជាប់ជាមួយប្រទេសវៀតណាមនៅខាងកើត ខ្វែងអាចម៍ក្រពើ នៅខាងត្បូង ខេត្ត​សារ៉ាវ៉ាន់ នៅខាងជើងនិង ខេត្ត​ចំប៉ាសក្តិ នៅខាងលិច។ សេកុងក៏មានប្រជាជនទាបបំផុត (ប្រហែល ៨៣.០០០ នាក់) និងដង់ស៊ីតេប្រជាជនទាបបំផុតនៃខេត្តណាមួយ។ សេកុងត្រូវបានបែងចែករដ្ឋបាលជាបួនស្រុក នៅលើខ្ពង់រាបបូឡាវ៉ានឡា នៅតំបន់ទំនាបនិងដាកជុងនិងកាឡាំនៅតំបន់ភ្នំជាប់ព្រំដែនប្រទេសវៀតណាម។ ទឹកធ្លាក់តាសសេណូយមានទីតាំងស្ថិតនៅចម្ងាយ ២៥ គីឡូម៉ែត្រ (១៦ ម៉ាយ) ភាគខាងត្បូងនៃទីក្រុង សេកុង 

ទន្លេសេកុងដែលបែងចែកខេត្តនេះហូរតាមទិសខាងត្បូងចូលមកក្នុងប្រទេសកម្ពុជាហើយអាចធ្វើនាវាចរបាន។ ទូកកន្ទុយវែងត្រូវបានធ្វើនាវាចរណ៍ឆ្លងកាត់ទន្លេតាមបណ្តោយផ្លូវទេសភាពនៅលើគែមនៃខ្ពង់រាបបូឡាវេន។ ផ្សោតទឹកសាបអាចមើលឃើញនៅក្នុងទន្លេ។ ទឹកជ្រោះគឺជាលក្ខណៈទូទៅនៅជ្រលងទន្លេ។ ទឹកធ្លាក់ល្បីៗ មួយចំនួនគឺតាឌាហៃតាដហ្វៃនិងតាដសែសណូយ (ឬ Tad Hua Khon) ទឹកធ្លាក់ដ៏ល្បីល្បាញបំផុតគឺណាំតាក់កាតាំតុកដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅលើដងទន្លេហួយកាតាំជ្រៅនៅក្នុងព្រៃនៃខ្ពង់រាបបូឡាវ៉ាន។  ជ្រលងទន្លេសេកុងមានវាលទំនាបមានជីជាតិលាយឡំជាមួយវាលស្រែនិងចំការផ្លែឈើ។ ព្រៃត្រូពិចដ៏សំបូរបែបរបស់វាមានប្រភេទរុក្ខជាតិនិងពពួកសត្វកម្រជាច្រើន។ 

សេកុងស្ថិតក្នុងចំណោមតំបន់ដាច់ស្រយាលបំផុតរបស់ឡាវ។  សូម្បីតែភូមិធំ ៗ ខ្លះរបស់វាស្ទើរតែមិនអាចទៅដល់ដោយផ្លូវថ្នល់យ៉ាងហោចណាស់ពាក់កណ្តាលឆ្នាំ។ ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធមានការអភិវឌ្ឍតិចតួច។  ជាពិសេសតំបន់ខាងកើតនៃដាចជុងនិងកាលែមត្រូវបានកំណត់លក្ខណៈដោយភាគច្រើនជាតំបន់ភ្នំដែលមានភាពរឹងមាំនិងពិបាកចូលទៅដល់។ ភាពឯកោនេះមានន័យថា គម្របព្រៃឈើ ជីវៈចម្រុះនិងប្រពៃណីជនជាតិភាគតិចបានផ្លាស់ប្តូរតិចជាងក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះនៅក្នុងតំបន់ដទៃទៀតនៅក្នុងប្រទេសឡាវ។ ទោះយ៉ាងណាខេត្តនេះកាន់តែមានភាពឯកកោក្នុងប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះជាមួយនឹងការធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងនូវផ្លូវធំមួយឡើងពីទីក្រុងមាត់ទន្លេមេគង្គ ប៉ាក់សេបូកគម្រោងផ្លូវធំពីរតភ្ជាប់ពីសេកុងទៅវៀតណាមទៅខាងកើត។ ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធផ្លូវថ្នល់ដែលគាំទ្រដោយជនជាតិវៀតណាមគឺជាផ្នែកមួយនៃយុទ្ធសាស្ត្រអភិវឌ្ឍក្នុងតំបន់ដែលដឹកនាំដោយទីក្រុងហាណូយហៅថាគំនិតផ្តួចផ្តើមតំបន់ត្រីកោណអភិវឌ្Deដែលមានគោលបំណងអភិវឌ្ links ទំនាក់ទំនងរវាងវៀតណាមជាមួយខេត្តកំពុងអភិវឌ្underន៍ជិតខាងនៅកម្ពុជានិងឡាវ។
ខេត្ត​ស្រែគង្គ: ភូមិសាស្ត្រ

ភូមិសាស្ត្រ 

ខេត្តសេកុង ជាខេត្តមួយក្នុងប្រទេសឡាវ  គឺជាខេត្តតូចជាងគេទី ២ ដែលមានផ្ទៃដី ៧.៦៦៥ km2 ។  វាមានព្រំប្រទល់ជាប់ជាមួយប្រទេសវៀតណាមនៅខាងកើត ខ្វែងអាចម៍ក្រពើ នៅខាងត្បូង ខេត្ត​សារ៉ាវ៉ាន់ នៅខាងជើងនិង ខេត្ត​ចំប៉ាសក្តិ នៅខាងលិច។ សេកុងក៏មានប្រជាជនទាបបំផុត (ប្រហែល ៨៣.០០០ នាក់) និងដង់ស៊ីតេប្រជាជនទាបបំផុតនៃខេត្តណាមួយ។ សេកុងត្រូវបានបែងចែករដ្ឋបាលជាបួនស្រុក នៅលើខ្ពង់រាបបូឡាវ៉ានឡា នៅតំបន់ទំនាបនិងដាកជុងនិងកាឡាំនៅតំបន់ភ្នំជាប់ព្រំដែនប្រទេសវៀតណាម។ ទឹកធ្លាក់តាសសេណូយមានទីតាំងស្ថិតនៅចម្ងាយ ២៥ គីឡូម៉ែត្រ (១៦ ម៉ាយ) ភាគខាងត្បូងនៃទីក្រុង សេកុង 

ទន្លេសេកុងដែលបែងចែកខេត្តនេះហូរតាមទិសខាងត្បូងចូលមកក្នុងប្រទេសកម្ពុជាហើយអាចធ្វើនាវាចរបាន។ ទូកកន្ទុយវែងត្រូវបានធ្វើនាវាចរណ៍ឆ្លងកាត់ទន្លេតាមបណ្តោយផ្លូវទេសភាពនៅលើគែមនៃខ្ពង់រាបបូឡាវេន។ ផ្សោតទឹកសាបអាចមើលឃើញនៅក្នុងទន្លេ។ ទឹកជ្រោះគឺជាលក្ខណៈទូទៅនៅជ្រលងទន្លេ។ ទឹកធ្លាក់ល្បីៗ មួយចំនួនគឺតាឌាហៃតាដហ្វៃនិងតាដសែសណូយ (ឬ Tad Hua Khon) ទឹកធ្លាក់ដ៏ល្បីល្បាញបំផុតគឺណាំតាក់កាតាំតុកដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅលើដងទន្លេហួយកាតាំជ្រៅនៅក្នុងព្រៃនៃខ្ពង់រាបបូឡាវ៉ាន។  ជ្រលងទន្លេសេកុងមានវាលទំនាបមានជីជាតិលាយឡំជាមួយវាលស្រែនិងចំការផ្លែឈើ។ ព្រៃត្រូពិចដ៏សំបូរបែបរបស់វាមានប្រភេទរុក្ខជាតិនិងពពួកសត្វកម្រជាច្រើន។ 

សេកុងស្ថិតក្នុងចំណោមតំបន់ដាច់ស្រយាលបំផុតរបស់ឡាវ។  សូម្បីតែភូមិធំ ៗ ខ្លះរបស់វាស្ទើរតែមិនអាចទៅដល់ដោយផ្លូវថ្នល់យ៉ាងហោចណាស់ពាក់កណ្តាលឆ្នាំ។ ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធមានការអភិវឌ្ឍតិចតួច។  ជាពិសេសតំបន់ខាងកើតនៃដាចជុងនិងកាលែមត្រូវបានកំណត់លក្ខណៈដោយភាគច្រើនជាតំបន់ភ្នំដែលមានភាពរឹងមាំនិងពិបាកចូលទៅដល់។ ភាពឯកោនេះមានន័យថា គម្របព្រៃឈើ ជីវៈចម្រុះនិងប្រពៃណីជនជាតិភាគតិចបានផ្លាស់ប្តូរតិចជាងក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះនៅក្នុងតំបន់ដទៃទៀតនៅក្នុងប្រទេសឡាវ។ ទោះយ៉ាងណាខេត្តនេះកាន់តែមានភាពឯកកោក្នុងប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះជាមួយនឹងការធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងនូវផ្លូវធំមួយឡើងពីទីក្រុងមាត់ទន្លេមេគង្គ ប៉ាក់សេបូកគម្រោងផ្លូវធំពីរតភ្ជាប់ពីសេកុងទៅវៀតណាមទៅខាងកើត។ ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធផ្លូវថ្នល់ដែលគាំទ្រដោយជនជាតិវៀតណាមគឺជាផ្នែកមួយនៃយុទ្ធសាស្ត្រអភិវឌ្ឍក្នុងតំបន់ដែលដឹកនាំដោយទីក្រុងហាណូយហៅថាគំនិតផ្តួចផ្តើមតំបន់ត្រីកោណអភិវឌ្Deដែលមានគោលបំណងអភិវឌ្ links ទំនាក់ទំនងរវាងវៀតណាមជាមួយខេត្តកំពុងអភិវឌ្underន៍ជិតខាងនៅកម្ពុជានិងឡាវ។
ខេប៉ុប

ខេប៉ុប ( ) គឺជាប្រភេទតន្ត្រីពេញនិយមមួយដែលមានដើមកំណើតនៅប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង វាត្រូវបានរងឥទ្ធិពលដោយរចនាប័ទ្មនិងប្រភេទពីជុំវិញពិភពលោក ដូចជាពិសោធន៍ រ៉ុក ចាសហ្សាស់ ហ្គស្ប៉េល ហ៊ិបហប់ R&B រីហ្គែ របាំអេឡិចត្រូនិច ប្រជាប្រិយ ស្រុកស្រែ និងបុរាណនៅលើកំពូលនៃតន្ត្រីប្រពៃណីរបស់កូរ៉េ ទម្រង់បែបបទកាន់តែទំនើបនៃប្រភេទបានលេចឡើងជាមួយនឹងការបង្កើតក្រុម KPOP ដំបូងបំផុតមួយ សថែជីអែនដ៍បយ (Seo Taiji and Boys) ក្នុងឆ្នាំ 1992 ការពិសោធន៍របស់ពួកគេជាមួយនឹងស្ទីលប្លែកៗនិងប្រភេទតន្ត្រីនិងការបញ្ចូលធាតុផ្សំនៃតន្ត្រីបរទេសបានជួយផ្លាស់ប្តូរនិងធ្វើទំនើបកម្មឆាកតន្ត្រីសម័យទំនើបរបស់កូរ៉េខាងត្បូង

ពាក្យ "K-pop"  បានក្លាយជាការពេញនិយមចាប់តាំងពីទសវត្សឆ្នាំ ២០០០ ពីមុនតន្ត្រីប៉ុបកូរ៉េខាងត្បូងត្រូវបានគេហៅថា ហ្គាយ៉ូ (가요) ខណៈពេល Kpop គឺជាពាក្យទូទៅសម្រាប់តន្ត្រីពេញនិយមនៅក្នុងប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង វាត្រូវបានប្រើជាញឹកញាប់នៅក្នុងន័យតូចចង្អៀតសម្រាប់ប្រភេទដែលបានពិពណ៌នានៅទីនេះ ក្នុងឆ្នាំ ២០១៨ Kpop មានការរីកចម្រើនគួរឱ្យកត់សម្គាល់និងក្លាយជាអ្នកលេងថាមពល សម្គាល់ការកើនឡើងប្រាក់ចំណូល ១៧,៩% គិតត្រឹមឆ្នាំ ២០១៩ Kpop ត្រូវបានជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខ ៦ ក្នុងចំណោមទីផ្សារតន្ត្រីទាំង ១០ នៅលើពិភពលោក សហព័ន្ធអន្តរជាតិនៃសូរស័ព្ទឧស្សាហកម្ម Global Music Report 2019 ជាមួយ BTS និង Blackpink លើកឡើងថាជាសិល្បករនាំមុខគេក្នុងការរីកចម្រើនទីផ្សារ
ខេប៊ីអេស

ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយកូរ៉េ (, ) គឺជាទូរទស្សន៍ផ្សព្វផ្សាយសាធារណៈរបស់ប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង ត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ 1927 និងប្រតិបត្តិការវិទ្យុ ទូរទស្សន៍ និងសេវាកម្មអនឡាញ គិតត្រឹមឆ្នាំ 2021 ជាទូរទស្សន៍ដ៏ធំបំផុតមួយរបស់កូរ៉េខាងត្បូង
ខេមបូឌា ដេលី

right|thumb|250px|អ្នកកាសែត លោកប៊ែណាដ គ្រីហ្សឺ

ខេមបូឌា ដេលី (អង់គ្លេស៖ The Cambodia Daily) គឺ​ជា​សារព័ត៌មាន​ឯករាជ្យ​មួយ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ក្រោយ​ការ​បោះ​ឆ្នោត​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៣ ដែល​កាល​នោះ​មាន​ផ្សាយ​តែ​ជា​ភាសា​អង់គ្លេស​ប៉ុណ្ណោះ។ ដោយ​សម្លឹង​មើល​ឃើញ​ឱកាស​ក្នុង​ការ​ជួយ​ប្រទេស​ប្រជាធិបតេយ្យ​ដ៏​វ័យ​ក្មេង​នេះ ស្ថាបនិក​សារព័ត៌មាន ខេមបូឌា ដេលី គឺ​ជា​អ្នក​កាសែត​ជើង​ចាស់​មួយ​រូប គឺ​លោក ប៊ើណាត​ គ្រីស័រ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ ដែល​ធ្វើ​សេចក្ដី​រាយការណ៍​អំពី​ប្រទេស​កម្ពុជា​ឲ្យ​សារព័ត៌មាន ញូវស៍វីក (Newsweek) នៅ​កំឡុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ ១៩៦០ បាន​រៀប​ចំ​បង្កើត​សារព័ត៌មាន​នេះ​ឡើង​តែ​ម្ដង។