លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២: ទឹកព្រះទ័យនៃព្រួះរាជទេវី

ទឹកព្រះទ័យនៃព្រួះរាជទេវី

បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! ខ្ញុំព្រះករុណាស្តាប់រឿងដែលភិក្ខុនិម្មលតំណាលដោយសេចក្តីរន្ធត់ស្លុតចិត្តយ៉ាង​ជ្រាល​ជ្រៅ គិតរំពឹងក្នុងចិត្តថា ទុកជាក្នុងសម័យកាលដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធជាម្ចាស់ទ្រង់ជាដួងប្រទីបរបស់​សត្វលោកនៅមានព្រះជន្មត្រឡាំងក៏ដោយ មនុស្សក៏នៅសាមាន្យថោកទាបដល់ថ្នាក់នេះ ចុះបើក្នុងយុគសម័យ ដែលពិភពលោកគ្មានព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធជាម្ចាស់និងព្រះបរមធម៌វិញ តើមនុស្សនឹងឃោរឃៅព្រៃផ្សៃអម្បាល​ណា​ហ្ន ! "និមន្តតំណាលតទៅទៀតចុះ លោកនិម្មល ! " ខ្ញុំព្រះករុណាស្នើឲ្យភិក្ខុនិម្មលតំណាលរឿងនោះតទៅទៀត ថ្វីបើមិនចង់ឮរឿងឃោរឃៅបែបនោះក៏ដោយ 
"បពិត្រទានម្ចាស់ ! "ភិក្ខុនិម្មលតំណាលត "កាលបើជឿពាក្យញុះញង់របស់ព្រះទេវទត្តហើយ ព្រះបាទអជាត​សត្តុក៏ត្រាស់បញ្ជាឲ្យអមាត្យជំនិតចាប់ព្រះរាជបិតាដាក់ក្នុងពន្ធនាគារពិសេសដែលក្តៅងំដោយផ្សែងភ្លើងដែល​ប្រើសម្រាប់ បង្ខាំងទណ្ឌិតសំខាន់ៗ ហើយត្រាស់ហាមមិនឲ្យអ្នកណាទៅសួរសុខទុក្ខព្រះរាជបិតាជាដាច់ខាត ក្រៅពីព្រះ​រាជទេវី​តែមួយព្រះអង្គ សូម្បីតែព្រះរាជទេវីក៏ត្រូវហាមឃាត់មិនឲ្យ​នាំយកព្រះក្រយាហារ​ទៅថ្វាយ​ព្រះរាជស្វាមី ដែរ ប៉ុន្តែដោយសេចក្តីស្រឡាញ់និងអាណិតចំពោះព្រះស្វាមីស្មើនឹងជីវិត ព្រះរាជទេវីទ្រង់បានយកព្រះ​ក្រយាហារដាក់ក្នុងផ្តិលមាស លាក់ផ្តិលមាសក្នុងជាយព្រះភូសា លបលួចយកទៅថ្វាយព្រះស្វាមីជាប្រចាំ ទង្វើ របស់ព្រះនាងអ្នកណាៗក៏ដឹងច្បាស់ក្នុងចំណោមទាហានទ្វារបាលពន្ធនាគារ ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាហ៊ានហាមប្រាម​ទេ
កាលបើទិន​ទិវាកន្លងផុតទៅ ព្រះបាទអជាតសត្តុក៏ត្រាស់សួររាជបុរសថា តើព្រះរាជបិតាក្ស័យព្រះជន្មហើយ​ឬនៅ នៅពេលមានអ្នកក្រាបទូលថានៅទេ ព្រះអង្គក៏ត្រាស់សួរដល់ហេតុផល លុះបានដំណឹងថា​ព្រះរាជ​បិតា ទ្រង់ញ៉ាំងព្រះវរកាយឲ្យប្រព្រឹត្តទៅដោយព្រះក្រយាហារដែល​ព្រះរាជទេវីទ្រង់លាក់​យកទៅថ្វាយក្នុង​ជាយព្រះភូសា ព្រះបាទអជាតសត្តុក៏ត្រាស់បញ្ជារាជបុរសហាមឃាត់​ព្រះរាជមាតាកុំឲ្យលាក់ព្រះក្រយាហារ​ដោយ​ជាយព្រះភូសា ចំណែកឯព្រះរាជទេវីទ្រង់មិនចុះព្រះទ័យចាលចាញ់ កាលបើគេហាមឃាត់មិនឲ្យ​នាំយកទៅ ដោយជាយព្រះភូសា ព្រះនាងក៏ទ្រង់នាំយកព្រះក្រយាហារទៅក្នុងព្រះមោលី(ផ្នួងសក់)
លុះពេលវេលាកន្លងទៅយូរបង្គួរហើយ ព្រះបាទអជាតសត្តុទ្រង់ក៏ត្រាស់សួរដល់ស្ថានភាពរបស់ព្រះរាជបិតា​ទៀត លុះទ្រង់ជ្រាបថានៅមានព្រះជន្មដោយព្រះក្រយាហារដែលព្រះរាជទេវីទ្រង់លាក់ទុកក្នុងព្រះមោលី ព្រះអង្គក៏ត្រាស់បញ្ជាឲ្យរាជបុរសហាមឃាត់ព្រះរាជទេវីកុំឲ្យលាក់ព្រះក្រយាហារទុកក្នុងព្រះមោលី គ្រានេះ ព្រះរាជទេវីទ្រង់លាក់ព្រះក្រយាហារទុកក្នុងស្នងព្រះបាទមាសបិទឲ្យជិត ហើយក៏ទ្រង់ស្នងព្រះបាទយាង​ចូលទៅ ព្រះបាទពិម្ពិសារទ្រង់ញ៉ាំងព្រះវរកាយឲ្យប្រព្រឹត្តទៅដោយព្រះក្រយាហារនោះ
ចំណេរកាលតមក លុះព្រះបាទអជាតសត្តុទ្រង់ជ្រាបរឿងនោះ ក៏ត្រាស់បញ្ជាហាមប្រាមព្រះរាជទេវីទ្រង់ស្នង ព្រះបាទទៅគាល់ព្រះស្វាមីទៀត ចំណែកឯព្រះរាជទេវីវិញក៏ទ្រង់មិនរួញរាព្រះទ័យ ព្រះនាងទ្រង់ស្នានព្រះ​វរកាយដោយទឹកព្រះគន្ធវារី ទ្រង់យកមធុរស ៤ ប្រការ គឺ ទឹកដោះថ្លា ទឹកដោះខាប់ ទឹកឃ្មុំ ទឹកអំពៅ លាប ស្រឡាបព្រះវរកាយ ទ្រង់ឃ្លុំព្រះភូសាដណ្តប់ហើយយាងទៅកាន់ពន្ធនាគារ ព្រះរាជាធិបតីទ្រង់ញ៉ាំងព្រះជន្ម​ជីពឲ្យប្រព្រឹត្តទៅដោយការក្រេបលិឍមធុរសពីព្រះវរកាយរបស់ព្រះរាជទេវីនោះ
លុះពេលក្រោយមក នៅពេលដែលព្រះបាទអជាតសត្តុទ្រង់ជ្រាបរឿងនោះទៀត ក៏ទ្រង់ហាមឃាត់​ព្រះរាជ​មាតាមិនឲ្យយាងទៅគាល់ព្រះរាជបិតាទៀតជាដាច់ខាត នៅទីបំផុត ព្រះរាជទេវីទ្រង់ប្រថាប់ឈរតោងទ្វារ ពន្ធនាគារ ហើយពិតទូលដោយព្រះនេត្រហូររហាមដោយព្រះជលនេត្រថា
'បពិត្រព្រះស្វាមី ! នេះជាការមកគាល់លើកចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ ចាប់តាំងពីពេលនេះតទៅ ខ្ញុំម្ចាស់នឹង​មិន​អាចមកគាល់ព្រះអង្គទៀតបានទេ ប្រសិនបើខ្ញុំម្ចាស់បានប្រព្រឹត្តលើសលស់ខុសឆ្គងចំពោះព្រះអង្គដោយ​កាយក្តី វាចាក្តី ចិត្តក្តី សូមព្រះអង្គព្រះរាជទានអភ័យទោសដល់ខ្ញុំម្ចាស់ផង' ត្រាស់រួចហើយក៏ទ្រង់ព្រះកន្សែង យាងត្រឡប់ទៅព្រះរាជនិវេសន៍វិញ" ។

បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! ក្រោយពីនោះ ព្រះរាជាធិបតីទ្រង់ក៏អត់ព្រះក្រយាហារ ប៉ុន្តែធម្មតា ព្រះអរិយបុគ្គល មិនញាប់ញ័រចំពោះភយន្តរាយណាៗទេ ព្រះបាទពិម្ពិសារដែលសម្រេចសោតាបត្តិផលតាំងពីគ្រាដែលព្រះបរម សាស្តាស្តេចយាងទៅកាន់ក្រុងរាជគ្រឹះជាលើកដំបូងកាលពី ៣០ ឆ្នាំកន្លងមកហើយ ទ្រង់ពុំខ្លាចញាប់ញ័រចំពោះ មរណភ័យនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញព្រះអង្គត្រឡប់ជាបង្អស់ពេលទៅដោយការដើរចង្រ្កមខាងក្នុងពន្ធនាគារ សោយ សុខដែលកើតពីសមាធិនិងមគ្គផល មានព្រះឆវីវណ្ណផូរផង់កន្លង បើទុកជាទិនទិវាកន្លងផុតទៅក៏ដោយ ព្រះអង្គ​ក៏​នៅតែមិនក្ស័យព្រះជន្ម ។
លុះព្រះបាទអជាតសត្តុទ្រង់ជ្រាបរឿងនោះ ព្រះអង្គមិនសព្វព្រះរាជហឬទ័យយ៉ាងខ្លាំង ដែលព្រះជនកមិនព្រម ក្ស័យព្រះជន្មសមតាមព្រះមនោរថរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គទើបត្រាស់ហៅជាងកំណោរហ្លួងមកជាច្រើននាក់ហើយ ត្រាស់បញ្ជាថា "អស់លោកចូរយកកាំបិតកោរចៀរព្រះបាទទាំងពីររបស់ព្រះរាជបិតាយើង ហើយយកប្រេង​និងអំបិលលាបប្រឡាក់ឲ្យបានល្អ រួចហើយឆ្អើដោយរងើកភ្លើងធ្យូងគគីរ " ជាងកំណោរទាំងនោះទៅក្រាបទូល ព្រះបាទពិម្ពិសារព្រមទាំងទឹកភ្នែក ព្រោះពួកគេនៅមានភក្តីភាពចំពោះព្រះអង្គ ជួសនឹងព្រះរាជាទ្រង់ហាមប្រាម ប៉ុន្តែទ្រង់ត្រឡប់ជាត្រាស់ដោយព្រះភក្ត្រញញឹមស្រស់ថ្លាជាប្រក្រតីថា
"សូមអញ្ជើញអស់លោកធ្វើតាមព្រះរាជបញ្ជារបស់ព្រះរាជាលោកចុះ"
ពួកជាងកំណោរក្រាបទូលសូមព្រះរាជទានអភ័យទោសពីព្រះរាជាធិបតីហើយ ក៏ធ្វើតាមពាក្យបញ្ជារបស់​ព្រះបាទ​អជាតសត្តុ បពិត្រទានម្ចាស់ ! មើលទៅឃើញថា ក្នុងវារៈចុងក្រោយ ព្រះរាជាធិបតីដែលទ្រទ្រង់នូវ​គុណធម៌ដ៏ប្រសើរក៏ទ្រង់ចូលទិវង្គតតាមព្រះមនោរថដ៏គម្រក់សោកៀរបស់ព្រះបាទអជាតសត្តុ ។
"បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! " ខ្ញុំព្រះករុណានិយាយឡើងដោយកំហឹងកំហល់លើកដំបូង ប៉ុន្តែលុះដឹងខ្លួនថា កំពុងត្រូវកំហឹងគ្របសង្កត់ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ខំរម្ងាប់ចិត្តឲ្យជាប្រក្រតី "តាមដែលខ្ញុំកូរណាស្តាប់លោកតំណាល​មកឃើញថា ព្រះបាទអជាតសត្តុទ្រង់ប្រព្រឹត្តអំពើគម្រក់នោះដោយសេរី មើលទៅដូចជាគ្មានអ្នកណា​គិត​ជួយរារាំងហាមប្រាមឡើយ សូម្បីតែម្នាក់ក៏គ្មាន តើពួកអមាត្យរាជបរិវារចាស់ៗរបស់ព្រះបាទពិម្ពិសារ​ទៅ​ណាអស់? និម្មលអើយ ! ចុះហេតុអ្វី​បានជាគ្មានអ្នកណាគិតជួយព្រះអង្គសោះអញ្ចឹង?"
"បពិត្រទានម្ចាស់ ! " ភិក្ខុនិម្មលនិយាយឡើងដោយទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន "ធម្មតា មនុស្សច្រើនតែគិត​ដល់ខ្លួន​ឯងមុនអ្នកដទៃ ច្រើនតែគិតយករួចខ្លួនជាសំខាន់ ពួករាជបរិវារចាស់ៗរបស់ព្រះបាទពិម្ពិសារ កាលបើ​បានទទួល​សំណូកពីព្រះបាទអជាតសត្តុនិងបានពាក្យសន្យាថានឹងទទួលបានព្រះរាជទានតំណែង សំខាន់ក្នុងព្រះរាជាណាចក្រ ក៏បែរទៅកាន់ជើងព្រះយោវរាជទាំងអស់ ម្នាក់ៗភ្លេចព្រះរាជាធិបតីដើម​របស់​ខ្លួនអស់រលីង បែរទៅសហការជាមួយនឹងក្សត្រផ្តាច់ការយ៉ាងល្អ ព្រោះហេតុនេះបានជាព្រះបាទអជាតសត្តុ​ទ្រង់​ចាត់​វិធានការ​បានយ៉ាងងាយស្រួល"
"ចុះពួកមន្ត្រីរាជការជំនិតៗរបស់ព្រះបាទពិម្ពិសារដែលព្រះអង្គប្រដុងប្រជាវិញ តើពួកគេទៅណាអស់? លោកនិម្មល ! ឬថាបែរទៅចូលរួមនឹងព្រះបាទអជាតសត្តុអស់ហើយ បើអញ្ចឹង ពាក្យថា កតញ្ញូកតវេទី គ្មានន័យអ្វីទាល់តែសោះ" 
"បពិត្រទានម្ចាស់  ! មន្ត្រីរាជការចាស់ទុំខ្លះក៏អាណិតព្រះរាជាធិបតីនិងចង់ជួយព្រះអង្គដែរ ប៉ុន្តែមិនដឹងជា​ធ្វើដូចម្តេចបាន ព្រោះអំណាចផ្សេង ៗស្ថិតនៅក្នុងកណ្តាប់ព្រះហស្ថរបស់ព្រះបាទអជាតសត្តុអស់ហើយ ទោះបីធ្វើអ្វីទៅក៏គ្មានបានប្រយោជន៍អ្វីដែរ ក្រៅតែពីបង្កគ្រោះភ័យមកកាន់ខ្លួននិងគ្រួសារចោលទទេៗ ព្រោះហេតុនោះ មន្ត្រីរាជការទាំងនោះទើបនៅស្ងៀម ចាំសង្កេតមើលហេតុការណ៍ដោយសេចក្តីស្លុត​រន្ធត់​ចិត្ត"

បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! លុះបានស្តាប់រឿងទារុណភាពឃោរឃៅរបស់ព្រះបាទអជាតសត្តុពីភិក្ខុនិម្មលហើយ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏នឹកធ្ងន់ស្រពន់ចិត្តចិត្តហាក់នឹងថាត្រូវសិលាភ្នំសង្កត់ដើមទ្រូង នឹករំពឹងជញ្ជឹងក្នុងចិត្តថា ឥឡូវនេះ យុគសម័យអន្ធការបានចាប់ផ្តើមហើយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់មគធរដ្ឋ សូម្បីតែក្សត្រអ្នកដឹកនាំប្រជារាស្ត្រនៅ​ឃ្នើសឃ្នង​ខ្មាំងមិលដល់ថ្នាក់ធ្វើគុតព្រះរាជបិតាបង្កើតរបស់ខ្លួនបាន នឹងបាច់ពោលទៅថ្វីដល់ប្រជារាស្ត្រធម្មតា នោះ ចាប់តាំងពីពេលនេះតទៅ មគធរដ្ឋនឹងពោរពេញទៅដោយវិហិង្សាកាប់សម្លាប់គ្នា អំពើបះបោរចលាចល​នឹង​កើត​ឡើង​សព្វកន្លែង កិត្តិនាមដ៏ថ្កុំថ្កើង វឌ្ឍនភាពដ៏រុងរឿង និងសុខសន្តិភាពដែលជាគុណសម្បត្តិយូរលង់ របស់មគធរដ្ឋបានត្រូវបំផ្លិចបំផ្លាញចោលទាំងស្រុង ។
"នែលោកមានអាយុ ! "ខ្ញុំព្រះករុណានិយាយនឹងភិក្ខុនិម្មល "ខ្ញុំកូរណាចង់ស្តាប់រឿងរបស់ព្រះទេវទត្ត​និង​ព្រះបរមសាស្តាតទៅទៀត កាលបើព្រះបាទអជាតសត្តុទ្រង់បានគ្រប់គ្រងមគធរដ្ឋហើយ តើព្រះទេវទត្ត​បានរុង​រឿងតាមដែរឬយ៉ាងណា?"
"បពិត្រទានម្ចាស់ ! នៅពេលព្រះយោវរាជបានជាក្សត្រទ្រង់រាជ្យហើយ ព្រះទេវទត្តបានសមគប់ឃុបឃិត​ជាមួយ​នឹងព្រះអង្គដើម្បីធ្វើឃាតព្រះដ៏មានព្រះភាគជាម្ចាស់ ដំបូងព្រះទេវទត្តបានយល់ស្របនឹងព្រះបាទអជាតសត្តុ បញ្ជូនពួកខ្មាន់ធ្នូទៅដើម្បីឲ្យធ្វើឃាតព្រះដ៏មានព្រះភាគជាម្ចាស់ដោយគ្រាប់ព្រួញ ប៉ុន្តែដោយអំណាចនៃ​ពុទ្ធានុភាព ឃើញថា ខ្មាន់ធ្នូទាំងនោះលើ​កដងធ្នូពាតស្មាផ្គងនឹងបាញ់ ក៏ស្រាប់តែគាំងបាញ់មិនបាន ធ្នូគាំងទាំង​អស់ គ្រាប់ព្រួញមិនរត់ចេញពីបន្លោះធ្នូ លុះដាក់ធ្នូចុះក៏ដាក់មិនបាន ឈរស្ងៀមស្តឹងក្នុងឥរិយាបថត្រៀមបាញ់ ដោយទុក្ខវេទនា នៅទីបំផុត ខ្មាន់ធ្នូទាំងនោះក៏​បានស្តាប់​ព្រះធម្មទេសនា​របស់ព្រះបរមសាស្តា បានសម្រេច​សោតាបត្តិផល វិលត្រឡប់ទៅវិញ ធ្វើឲ្យព្រះទេវទត្តខក បំណងនិងខេខឹងយ៉ាងខ្លាំង  កាលបើផែនការទី ១ ទទួលបរាជ័យ ព្រះទេវទត្តក៏អនុវត្តផែនការទី ២ តទៅ នៅថ្ងៃមួយ ខណៈដែលព្រះបរមសាស្តាទ្រង់កំពុងសម្រេចព្រះឥរិយាបថលើភ្នំគិជ្ឈកូដ ព្រះទេវទត្តបានលប លួចវារឡើងទៅលើកំពូលភ្នំនៅខាងលើទីប្រថាប់ ហើយក៏ប្រមៀលដុំថ្មមួយដុំយ៉ាងធំ ដើម្បីឲ្យកិនសង្កត់ ព្រះដ៏មានព្រះភាគជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែដុំថ្មនោះបានរមៀលទៅទើរនៅត្រង់ដុំថ្មធំ ២ ដុំទៀតដែលនៅមិនឆ្ងាយពី ព្រះបរមសាស្តាប៉ុន្មាន កម្លាំងទង្គិចធ្វើឲ្យដុំថ្មនោះបែកខ្ចាយ បំណែកថ្ម ១ ដុំបានខ្ទាតទៅប៉ះទង្គិចព្រះបាទ របស់ព្រះដ៏មានព្រះភាគជាម្ចាស់ ធ្វើឲ្យព្រះលោហិតពុរពងឡើង បានសេចក្តីថា ផែនការគម្រក់របស់ព្រះ​ទេវទត្តទទួលបរាជ័យទៀត  ផែនការទី ៣ ដែលព្រះទេវទត្តជឿនឹងធ្វើឃាតព្រះបរមសាស្តាបានសម្រេច គឺ ការលែងដំរីនាឡាគិរីដែលកំពុងតែចុះប្រេងឃោរឃៅសាហាវ ចង់ឲ្យដំរីនាឡាគិរីព្រេចព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ជាម្ចាស់ នៅពេលនោះជាវេលាព្រឹក ព្រះបរមសាស្តាព្រមទាំងភិក្ខុសង្ឃកំពុងធ្វើដំណើរទៅតាមផ្លូវថ្នល់ក្នុង​ក្រុងរាជគ្រឹះដើម្បីធ្វើភិក្ខាចារតាមធម្មតា នៅពេលព្រះអង្គយាងមកដល់កន្លែងមួយ ហ្វូងមហាជនក៏ផ្អើលជ្រួលច្រាល់ រត់ប្រសេចប្រសាចវឹកវរ ស្រែកប្រកូកប្រាប់តៗគ្នាថា ដំរីចុះប្រេងមកហើយ ដំរីចុះប្រេងមកហើយ ម្នាក់ៗនាំគ្នារត់ចូលផ្ទះបិទទ្វារជិត នៅសល់តែព្រះបរមសាស្តានិងភិក្ខុសង្ឃឈរនៅលើ​ទ្រូងផ្លូវ នៅពេលមិនយូរ ដំរីនាឡាគិរីដ៏កាចសាហាវនោះក៏ស្រែកកង្កួញវ៉ើងវ៉ាង រត់ប្រហុយធូលី​ព្រោងមក​ឈរច្រងាំងច្រងោនៅចំពោះមុខព្រះដ៏មានព្រះភាគជាម្ចាស់​ នាខណៈអាសន្នទាន់ហន់នោះឯង  ព្រះអានន្ទ ដែលជាពុទ្ធុបដ្ឋាកក៏បានសម្រេចចិត្តចេញទៅឈរពាំងមុខដំរីនាឡាគិរីដើម្បីការពារព្រះបរមសាស្តាត្រង់​កណ្តាលនៃសេចក្តីភ័យស្លន់ស្លោរបស់ភិក្ខុសង្ឃដែលជាបុថុជ្ជននិងប្រជាជនដែលសង្កេតមើលហេតុការណ៍ ចេញពីបង្អួចផ្ទះ ប៉ុន្តែហេតុការណ៍ដែលគ្មានអ្នកណានឹកស្មានដល់ក៏កើតឡើង ដោយអំណាចនៃមេត្តាចិត្ត របស់ព្រះបរមសាស្តា ឬអំណាចអ្វីក៏មិនអាចសន្និដ្ឋានបាន ប្រាកដឃើញថា ដំរីកាចសាហាវនោះបានស្រែក សម្រែកឮគគ្រឹមទូទាំងនគរម្តងហើយក៏ពោបចុះទៀបបាទមូលរបស់ព្រះបរមសាស្តា លើកប្រមោយ​ឡើង​ថ្វាយបង្គំ អស់ព្យសន៍ផ្លាងយ៉ាងរាបទាប បពិត្រទានម្ចាស់ ! នៅខណៈដែលកើតហេតុការណ៍ទាំងនោះ ខ្ញុំកូរណាស្ថិតនៅក្នុងជួររបស់ភិក្ខុតាមដំណើរព្រះបរមសាស្តានោះឯង នៅពេលឃើញដំរីនាឡាគិរីរត់ត្រង់ តម្រង់មករកពួកយើងជាលើកដំបូង ខ្ញុំកូរណាភ័យស្លន់ស្លោសឹងបាត់ស្មារតី សញ្ជាតញាណនៃការរត់គេច​រំដោះជីវិត ស្ទើរតែធ្វើឲ្យខ្ញុំកូរណារត់ចោលជួរ ប៉ុន្តែកាលបើឃើញព្រះបរមសាស្តានិងភិក្ខុសង្ឃស្ថិតក្នុង​សភាពស្ងប់ស្ងៀមនៅចំពោះមុខមរណភ័យ ខ្ញុំកូរណាក៏នឹកខ្លាចរអាចិត្ត ខំរម្ងាប់ចិត្តឲ្យជាប្រក្រតី ផ្តល់ទំនុក​ទុកចិត្តចំពោះ​ពុទ្ធានុភាព ហើយក៏ឈរសម្លឹងមើលហេតុការណ៍ដោយតុណ្ហីភាព កាលបើហេតុការណ៍ប្រែ​ក្លាយពីបាតដៃទៅជាខ្នងដៃបែបនោះ ខ្ញុំកូរណាសឹងតែមិនជឿក្រសែភ្នែកខ្លួនឯង ប៉ុន្តែនឹកធូរស្បើយ​រហើយចិត្តគួរនាដូចជាមានមនុស្សប្រមៀលដុំថ្មចេញពីទ្រូងទៅដូច្នោះ ប្រជាជនជាច្រើននាំគ្នាបើកទ្វារផ្ទះ រត់ចេញមកមើលហេតុការណ៍ដ៏ចម្លែកអស្ចារ្យនោះ ម្នាក់ៗស្រែកហ៊ោសូរស៊ានសរសើរព្រះពុទ្ធគុណ និង​វីរភាពមោះមុតរបស់ព្រះអានន្ទដែលសុខចិត្តលះបង់ជីវិតរបស់ខ្លួនដើម្បីព្រះដ៏មានព្រះភាគជាម្ចាស់ បពិត្រទានម្ចាស់ ! វាជាហេតុការណ៍អស្ចារ្យដែលខ្ញុំកូរណាមិនអាចបំភ្លេចបានរហូតមួយជីវិត" ។