ជនជាតិខ្មែរវៀតណាម: ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
អ្នកតាំងលំនៅវៀតណាមបានចាប់ផ្តើមតាំងទីលំនៅក្នុងសម័យកូសាំងស៊ីន(ដែនដីកម្ពុជាក្រោម) និង ទីក្រុងព្រៃនរគ ចាប់ពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៦២០ តទៅ។ ចំពោះ​ប្រជាជន​កម្ពុជា ទឹកដី​ទាំងនេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ថា​ជាកម្ពុជាក្រោម និង​ជា​ប្រពៃណី​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់អាណាចក្រខ្មែរ ។ ចាប់ពី​សម័យព្រះបាទជ័យជេដ្ឋាទី២មក ពួក​គេ​បាន​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់​គ្រង​របស់ ​រាជវង្សង្វៀន ។ Corfield (2009), p. 3 នៅឆ្នាំ១៨១៣ ព្រះចៅអធិរាជ យ៉ាឡុង បានបញ្ជូនកងទ័ពវៀតណាមចំនួន ១០ ០០០ នាក់មកទីក្រុងភ្នំពេញ ហើយសមាជិកនៃរាជវង្សខ្មែរមួយចំនួនបានស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់រាជវាំងប្រជាជនវៀតណាម។ Schliesinger (2015), p. 258 រាជវង្សង្វៀនបានដាក់ទំនៀមទម្លាប់វៀតណាមមកលើ​ប្រជាជន​កម្ពុជា ហើយ​ឈ្មោះ​ក្រុង និង​ខេត្ត​ត្រូវ​បាន​ប្តូរ​ទៅ​ជា​ជនជាតិ​វៀតណាម។ អ្នកតាំងលំនៅវៀតណាមត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យតាំងទីលំនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ហើយឯកសារផ្លូវការពីរាជវាំងវៀតណាមបានកត់ត្រាជាមធ្យមអ្នកតាំងលំនៅវៀតណាមចំនួន ៥ ០០០ នាក់ចូលមកក្នុងប្រទេសកម្ពុជាក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៨៣០។ Kuhnt-Saptodewo (1997), p. 154 គោលនយោបាយដែលដាក់ដោយរាជវង្សង្វៀនបានធ្វើឱ្យមានការអាក់អន់ចិត្តក្នុងចំណោមប្រជាជនកម្ពុជា និងបង្កឱ្យមានការបះបោរម្ដងម្កាល។ Corfield (2009), pp. 17–18

នៅឆ្នាំ១៨៨០រដ្ឋបាលអាណានិគមបារាំង ដើម្បីផ្តល់ឋានៈជាកម្មវត្ថុ ដល់ប្រជាជនវៀតណាមនៅកម្ពុជា។ ក្នុង​រយៈពេល​ហាសិប​ឆ្នាំ​បន្ទាប់ ជនជាតិ​វៀតណាម​ជាច្រើន​បាន​ធ្វើ​ចំណាកស្រុក​មក​កម្ពុជា។ Corfield (2009), p. 28 ជំរឿនប្រជាជនដែលធ្វើឡើងដោយជនជាតិបារាំងបានកត់ត្រាការកើនឡើងនៃចំនួនប្រជាជនវៀតណាមពីប្រហែល ៤៥០០ នាក់ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៨៦០ ដល់ជិត ២០០ ០០០ នាក់ នៅចុងបញ្ចប់នៃទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៣០ ។ Schliesinger (2015), p. 259 នៅពេលដែល ជប៉ុនឈ្លានពានឥណ្ឌូចិន នៅឆ្នាំ១៩៤០ អ្នកជាតិនិយមវៀតណាមនៅកម្ពុជាបានចាប់ផ្តើមការប៉ុនប៉ងខ្លីមួយប៉ុន្តែមិនបានសម្រេចដើម្បីវាយប្រហារអ្នកគ្រប់គ្រងអាណានិគមបារាំង។ Corfield (2009), p. 40 នៅឆ្នាំ១៩៥៤ ច្បាប់ស្តីពីសញ្ជាតិត្រូវបានអនុម័តដោយឈរលើមូលដ្ឋាននៃចំណេះដឹងជាភាសាខ្មែរ និងដើមកំណើតជាតិ ហើយបានដកចេញយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពនូវជនជាតិខ្មែរ វៀតណាម និង ចិន ភាគច្រើន។ Ehrentraut (2013), p. 50 នៅ​ថ្នាក់​មូលដ្ឋាន វៀតណាម​ក៏​បាន​ប្រឈម​នឹង​ករណី​នៃ​ការ​បំភិត​បំភ័យ​ដោយ​ហិង្សា​ពី​ប្រជាជន​កម្ពុជា​ម្តងម្កាល។ ក្នុងមហាសន្និបាតសង្គមរាស្ត្រនិយម ឆ្នាំ ១៩៦២ អ្នកនយោបាយបានជជែកពិភាក្សាគ្នាអំពីបញ្ហាសញ្ជាតិលើជនជាតិភាគតិចរបស់កម្ពុជា ហើយដំណោះស្រាយមួយត្រូវបានអនុម័តមិនឱ្យផ្តល់សញ្ជាតិវៀតណាមឱ្យចូលសញ្ជាតិ។ Willmott (1967), p. 35

នៅពេលដែលលោកលន់នល់ ឡើងកាន់អំណាចនៅឆ្នាំ១៩៧០ រដ្ឋាភិបាលសាធារណៈរដ្ឋខ្មែរ បានចាប់ផ្តើមយុទ្ធនាការឃោសនាដើម្បីបង្ហាញជនជាតិវៀតណាមជាភ្នាក់ងាររបស់ វៀតកុង ។ ជនជាតិវៀតណាមប្រហែល ៣០ ០០០ នាក់ត្រូវបានចាប់ខ្លួន និងសម្លាប់នៅក្នុងពន្ធនាគារ ខណៈដែលមនុស្សរាប់ម៉ឺននាក់ទៀតបានភៀសខ្លួនទៅកាន់ប្រទេសវៀតណាម។ ប្រាំឆ្នាំក្រោយមកនៅឆ្នាំ១៩៧៥ ជនជាតិវៀតណាមតិចជាង ៨០ ០០០ នាក់បានបន្តនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជានៅពេលដែលខ្មែរក្រហម បានដណ្តើមអំណាច។ ជិត​បី​ភាគ​បួន​នៃ​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​បណ្ដេញ​ទៅ​ប្រទេស​វៀតណាម ហើយ​អ្នក​ដែល​នៅ​សេសសល់​ចំនួន ២០ ០០០ នាក់​ទៀត​គឺជា​អ្នក​ដែល​មាន​ដើម​កំណើត​ខ្មែរ​និង​វៀតណាម។ អ្នកដែលនៅសេសសល់ត្រូវបានសម្លាប់ដោយរបប។ Schliesinger (2015), p. 260 នៅ​ពេល​ដែលកងទ័ពវៀតណាមចូលមកក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ​ក្នុង​ឆ្នាំ១៩៧៩ ប្រជាជន​វៀតណាម​ស្ទើរតែ​ទាំងអស់​របស់​កម្ពុជា​ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់​ទីលំនៅ ឬ​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់។ Tabeau (2009), p. 48 វៀតណាមបានបង្កើតរបបថ្មីមួយដែលគេស្គាល់ថាជា សាធារណៈរដ្ឋប្រជាមានិតកម្ពុជា (ស.ប.ក.) ហើយទីប្រឹក្សាវៀតណាមត្រូវបានតែងតាំងនៅក្នុងរដ្ឋបាលរដ្ឋាភិបាលថ្មី។ នៅឆ្នាំ ១៩៨៣ រដ្ឋាភិបាល ស.ប.ក. បានបង្កើតគោលនយោបាយផ្លូវការមួយ ដើម្បីលើកទឹកចិត្តដល់អតីតអ្នករស់នៅវៀតណាមនៅកម្ពុជា ឱ្យវិលត្រឡប់មកតាំងទីលំនៅវិញ។ ជនអន្តោប្រវេសន៍វៀតណាមដែលមិនមានទំនាក់ទំនងគ្រួសារមកកម្ពុជាក៏ចូលមកតាំងទីលំនៅក្នុងប្រទេសនេះផងដែរ ដោយសារមានការគ្រប់គ្រងព្រំដែនតិចតួចក្នុងការកំណត់ជនចំណាកស្រុកវៀតណាមមិនឱ្យចូលប្រទេស។ Ehrentraut (2013), p. 56 ជនជាតិវៀតណាមត្រូវបានទទួលស្គាល់ថាជាជនជាតិភាគតិចជាផ្លូវការនៅក្រោមរបបស.ប.ក. ហើយសមាគមវៀតណាមនៅក្រៅប្រទេសត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងផ្នែកខ្លះនៃប្រទេសកម្ពុជាដែលមានចំនួនប្រជាជនវៀតណាមច្រើន។ Heder (1995), p. 154 រដ្ឋាភិបាលស.ប.ក.ក៏បានផ្តល់អត្តសញ្ញាណប័ណ្ណដល់ពួកគេរហូតដល់ការដកទ័ពវៀតណាមនៅឆ្នាំ១៩៩០។ Heder (1995), p. 135

ពលករ​ចំណាក​ស្រុក​វៀតណាម​បាន​ចាប់​ផ្តើម​មក​ពី​ឆ្នាំ​១៩៩២​មក​ដោយ​សារ​ការ​បង្កើត​ឱកាស​ការងារ​ថ្មី​ដោយ​រដ្ឋបាលអ៊ុនតាក់ ។ Heder (1995), p. 62 ជាមួយគ្នានេះ រដ្ឋបាលអ៊ុនតាក់បានអនុញ្ញាតឱ្យបើកការិយាល័យនយោបាយ និងគណបក្សនយោបាយដូចជា ហ្វ៊ុនស៊ិនប៉ិច និង គណបក្សប្រជាធិតេយ្យ សេរីនិយម ព្រះពុទ្ធសាសនា បានចាប់ផ្តើមឃោសនានូវមនោសញ្ចេតនាប្រឆាំងវៀតណាមក្នុងចំណោមប្រជាជន ដើម្បីគាំទ្រអ្នកបោះឆ្នោតនៅក្នុងការបោះឆ្នោតសកលឆ្នាំ ១៩៩៣ ។ Heder (1995), p. 63 នៅខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៩២ ខ្មែរក្រហមដែលគ្រប់គ្រងតំបន់ភាគពាយ័ព្យនៃប្រទេសកម្ពុជា បានអនុម័តសេចក្តីសម្រេចមួយដើម្បីកំណត់គោលដៅសម្លាប់ទាហាន និងជនស៊ីវិលវៀតណាមជាប្រព័ន្ធ។ Heder (1995), p. 94 ការវាយប្រហារបែបទ័ពព្រៃលើកដំបូងដោយខ្មែរក្រហមទៅលើជនស៊ីវិលវៀតណាមបានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩៩២ ហើយទាហានខ្មែរក្រហមបានបង្ហាញពីភាពត្រឹមត្រូវនៃការសម្លាប់ដោយអះអាងថាជនស៊ីវិលមួយចំនួនជាទាហានវៀតណាមក្នុងការក្លែងបន្លំ។ Heder (1995), p. 95 ជម្លោះនៃការសម្លាប់ដោយខ្មែរក្រហមបានជំរុញឱ្យជនជាតិវៀតណាមប្រមាណ ២១ ០០០ នាក់បានភៀសខ្លួនទៅប្រទេសវៀតណាមក្នុងខែមីនា ឆ្នាំ ១៩៩៣ ។ Heder (1995), p. 262

នៅខែសីហា ឆ្នាំ១៩៩៤ រដ្ឋសភានៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា បានដាក់ចេញនូវច្បាប់ស្តីពីអន្តោប្រវេសន៍ ដែលអនុញ្ញាតឲ្យមានការនិរទេសជនអន្តោប្រវេសន៍ខុសច្បាប់។ ឧត្តមស្នងការអង្គការសហប្រជាជាតិទទួលបន្ទុកជនភៀសខ្លួន យល់ឃើញថា ច្បាប់នេះកំណត់គោលដៅជនចំណាកស្រុកវៀតណាមនៅកម្ពុជា ហើយក្រោយមករដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាបានឈានជើងចូលដើម្បីធានាថាគ្មានការនិរទេសជនភៀសខ្លួនវៀតណាមយ៉ាងច្រើននឹងត្រូវអនុវត្ត។ ខ្មែរក្រហម​បាន​បន្ត​ធ្វើ​ការ​វាយ​ប្រហារ​ជា​បន្តបន្ទាប់​លើ​ជន​ស៊ីវិល​វៀតណាម​រហូត​ដល់​ពួកគេ​ចុះចាញ់​ក្នុង​ឆ្នាំ១៩៩៩។ ជនជាតិវៀតណាមបន្តប្រឈមមុខនឹងការរើសអើងពីសង្គមកម្ពុជា ហើយជួបប្រទះនឹងការបំភិតបំភ័យផ្នែករាងកាយពីសង្គម និងអាជ្ញាធររដ្ឋាភិបាល ជាពិសេសក្នុងអំឡុងការបោះឆ្នោតសកល ឬនៅពេលជម្លោះរវាងកម្ពុជា និងវៀតណាមកើតឡើង។ Amer (2013), p. 95