មហាសុខាវតីវ្យូហសូត្រ: ការដាស់តឿនបន្ថែមរបស់ព្រះពុទ្ធ

ការដាស់តឿនបន្ថែមរបស់ព្រះពុទ្ធ

[40] ព្រះពុទ្ធ(សក្យមុនី)មានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ព្រះមេត្រេយថាៈ តថាគតនឹងពន្យល់ បន្ថែមទៀត ។ នេះគឺជាការឈឺចាប់ នៃឧត្បាតទាំង៥ក្នុងលោកនេះ ។ ការឈឺចាប់៥ហើយនិងអគ្គី៥ កើតបន្តឡើងពីឧត្បាតទាំងនោះ ។ មនុស្សធ្វើតែអំពើអាក្រក់ ហើយមិនបានបណ្តុះឬសគុណធម៌ ហើយដូច្នេះជាធម្មតា គេទាំងអស់នឹងកាន់ភពឧត្បាត ។ សូម្បីក្នុងជាតិនេះ គេទទួលការឈឺចាប់ នៃជម្ងឺមើលពុំជា ។ ចង់បានសេចក្តីស្លាប់ គេមិនអាចស្លាប់ ចង់រស់គេមិនអាចរស់ ។ គេជាគំរូដូច្នេះដល់អ្នកដទៃ ថាតើទោសនៃអំពើអាក្រក់យ៉ាងដូចម្តេច ។ បន្ទាប់ពីស្លាប់ទៅ ដោយសារកម្មរបស់ខ្លួន គេធ្លាក់ចុះទៅក្នុង ភពឧត្បាតទាំង៣ ដែលគេទទួលរងទារុណកម្ម រាប់ពុំអស់ ហើយធ្វើខ្លួនគេឲ្យចុះទៅ ក្នុងអណ្តាតភ្លើង ។

ក្រោយពេលដ៏យូរ គេមកកើតក្នុងលោកនេះទៀត គ្រាន់តែបង្កសេចក្តីស្អប់គ្នា ទៅវិញទៅមក ។ ដំបូងសេចក្តីស្អប់មានកំរិតស្រាល ហើយរីកចំរើនទៅជា ឧត្បាតដ៏ធំមួយ ។ ទាំងអស់នេះមកតែអំពី ការជាប់ជំពាក់ទៅលើ សេចក្តីលោភលន់ទ្រព្យសម្បត្តិ និងការសប្បាយក្នុងកាម ហើយមិនព្រមចែករំលែក ជាមួយអ្នកដទៃ ។ លើសពីនេះទៀត គំនិតរឹងរូសកើតឡើង អំពីតណ្ហាដែលកើតមកពី សេចក្តីល្ងង់ខ្លៅ ។ ភាពជាខ្ញុំបំរើ នៃតណ្ហាអាក្រក់របស់គេ មិនកាត់ផ្តាច់សោះ ។ ក្នុងការស្វែងរកចំណេញផ្ទាល់ខ្លួន គេគ្មានឱកាសនឹងត្រិះរិះអំពី ភាពឧត្បាតអាក្រក់ ហើយត្រឡប់ទៅរកល្អវិញទេ ។ នៅពេលមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើន ហើយរីកចំរើន គេសប្បាយចិត្ត ហើយមិនរៀនបន្ទាបខ្លួន និងមានគុណធម៌ ។ ព្រោះហេតុនោះ សភាពថ្កុំថ្កើងនិងអំណាចរបស់គេ មិនស្ថិតស្ថេរយូរឡើយ ។ នៅពេលសេចក្តីរុងរឿង ត្រូវសាបសូន្យទៅ គេត្រូវទទួលរងសេចក្តីឈឺចាប់យូរតទៅទៀត ។ ទុក្ខវេទនារបស់គេ កាន់តែកើនឡើងក្នុងពេលខាងមុខ ។

ច្បាប់នៃកម្មប្រព្រឹត្តទៅ ដូចជាសំណាញ់សន្ធឹងគ្រប់ទិសទី ។ អ្នកប្រព្រឹត្តកន្លងទាំងអស់ ត្រូវជាប់ក្នុងក្រឡារបស់វា ជៀសពុំរួច ។ សំណាញ់ត្បាញដោយខ្សែធំតូច គ្របពីលើលោកទាំងមូល ពីលើដល់បាតក្រោម ហើយអ្នកដែលជាប់ ក្នុងសំណាញ់នោះ មិនដឹងជួយខ្លួនឯងដូចម្តេចបាន ហើយញាប់ញ័រដោយការភ័យខ្លាច ។ សំណាញ់នេះកើតមានតាំងពីដើមមក តើឈឺចាប់និងគ្រាំគ្រាចិត្តយ៉ាងណា?

ព្រះពុទ្ធមានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ព្រះមេត្រេយៈ មនុស្សក្នុងលោកនេះ ដូចតថាគតបានរាប់រៀបមកហើយ ។ ព្រះពុទ្ធទាំងអស់ អាណិតគេណាស់ ហើយដោយឫទ្ធិបារមី ព្រះអង្គបំផ្លាញភាពឧត្បាតរបស់គេ ហើយដឹកនាំទាំងអស់គ្នា ឲ្យទៅកាន់ផ្លូវល្អ ។ ប្រសិនបើអ្នកបោះបង់ទិដ្ឋិខុសចោលចេញ ហើយទ្រទ្រង់តាមគម្ពីរនិងសិក្ខាបទ ហើយអនុវត្តមាគ៌ាមិនឲ្យខុស ពេលនោះទីបំផុតអ្នកនឹងអាច ដល់ផ្លូវរំដោះទុក្ខ និងព្រះនិព្វានបាន ។

ព្រះពុទ្ធមានព្រះបន្ទូលបន្តទៀតៈ អ្នកនិងទេវតានិងមនុស្ស ក្នុងបច្ចុប្បន្ននេះ និងអ្នកជំនាន់ក្រោយៗទៀត ដោយបានទទួលការបង្រៀន អំពីព្រះពុទ្ធ ត្រូវតែជញ្ជឹងគិតពីការបង្រៀនទាំងនោះ ហើយនៅពេលដែលប្រតិបត្តិតាម ត្រូវរក្សាចិត្តឲ្យត្រង់ ហើយបំពេញកុសលធម៌ ។ អ្នកដឹកនាំនគរ ត្រូវជាប់ចរិយាសម្បត្តិ គ្រប់គ្រងដោយសេចក្តីករុណា និងក្រិតក្រម ដែលម្នាក់ៗត្រូវតែរក្សា ឥរិយាបថត្រឹមត្រូវ គោរពបណ្ឌិត ឱនលំទោនចំពោះអ្នកមានគុណធម៌ មានចិត្តសប្បុរសនិងមេត្តា ដល់អ្នកដទៃ ហើយប្រុងប្រយ័ត្ន កុំប្រងើយកន្តើយចំពោះការបង្រៀន និងការដាស់តឿនរបស់ព្រះពុទ្ធ ។ ទាំងអស់គ្នាត្រូវតែ ស្វែងរកការរំដោះខ្លួន កាត់ផ្តាច់ឫសគល់នៃសង្សារវដ្ត ហើយនិងភាពឧត្បាតរបស់វា ហើយប្រាថ្នាដ៏មុតមាំ ដើម្បីរត់ចេញពីផ្លូវ ដែលមានទុក្ខវេទនា សេចក្តីភ័យខ្លាចនិងការឈឺចាប់វាស់ពុំបាន ក្នុងភពឧត្បាតទាំង៣ ។ ក្នុងលោកនេះអ្នកត្រូវ បណ្តុះឫសគុណធម៌យ៉ាងខ្លាំងក្លា មានចិត្តអាណិតអាសូរ ឲ្យទានដោយសប្បុរស វៀរចាកការទ្រុស្តសីល មានសេចក្តីអត់ធន់និងក្លៀវក្លា បង្ហាត់បង្រៀនគេដោយក្តីស្មោះនិងបញ្ញា បំពេញកុសលធម៌ ហើយប្រព្រឹត្តអំពើល្អ ។ ប្រសិនបើអ្នករក្សាសីលវៀរចាកហ្មត់ចត់ ដោយចិត្តត្រង់និងសតិរលឹក សូម្បីត្រឹមមួយថ្ងៃមួយយប់ អានិសង្សដែលបានមក លើសពីការធ្វើល្អ១០០ឆ្នាំ នៅក្នុងដែនដីរបស់ព្រះពុទ្ធអមិតាភៈ ។ នេះមកពីនៅក្នុងដែនដីព្រះពុទ្ធ ដែលអ្វីៗកើតឡើង ដោយមិនបាច់ខំ អ្នករស់នៅទី នោះទាំងអស់ធ្វើអំពើល្អ ដោយមិនប្រព្រឹត្តអាក្រក់ សូម្បីមួយសសៃសក់ឡើយ ។ ក្នុងលោកនេះ ប្រសិនបើអ្នកធ្វើអំពើល្អ ចំនួន១០ថ្ងៃ១០យប់ អានិសង្សដែលបានមក លើសពីការធ្វើល្អ១ពាន់ឆ្នាំ ក្នុងដែនដីព្រះពុទ្ធក្នុងទិសឯទៀត ។ នេះមកអំពីក្នុងដែនដីព្រះពុទ្ធ ក្នុងទិសឯទៀត ភាគច្រើនធ្វើអំពើល្អ ភាគតិចណាស់ដែលធ្វើអាក្រក់ ។ គឺជាដែនដីដែលអ្វីៗផ្តល់ឲ្យជាធម្មតា ដោយសារបុណ្យកុសល និងគុណធម៌របស់គេ ដូច្នេះគ្មានអំពើអាក្រក់ទេ ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងលោកនេះ ការធ្វើអំពើអាក្រក់មានច្រើនណាស់ ហើយការផ្តល់ឲ្យជាធម្មតា មានតិចណាស់ ។ គេត្រូវតែធ្វើការងារពិបាក ដើម្បីឲ្យបានអ្វីដែលគេចង់បាន ។ ដោយមកពីគេចង់បញ្ឆោតគ្នា ទៅវិញទៅមក ចិត្តរបស់គេវិលវល់ កាយរបស់គេអស់កម្លាំង ហើយគេទទួលការជូរចត់ និងទុក្ខលំបាក ។ គេរវល់តែនឹងការតស៊ូនឹងទុក្ខលំបាកយ៉ាងនេះ គ្មានពេលនឹងឈប់សម្រាក ។

ដោយសេចក្តីអាណិត ចំពោះអ្នកនិងទេវតា និងមនុស្សឯទៀត តថាគតសុខចិត្តទទួលទុក្ខលំបាក ក្នុងការជំរុញអ្នក ឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើល្អ ។ តថាគតបានឲ្យរបៀបធ្វើ ដែលល្មមសំគួរដល់សមត្ថភាពរបស់អ្នកហើយ ។ អ្នកបានទទួលយក ការបង្ហាត់បង្រៀនរបស់តថាគត ហើយប្រតិបត្តិតាម ហើយក៏បានចូលទាំងអស់ ក្នុងមាគ៌ាតាមបំណង របស់អ្នកហើយ ។

ពេលណាក៏ដោយ ដែលព្រះពុទ្ធយាងមក ហើយគង់នៅ គ្មានប្រទេស ក្រុងបូរី ឬភូមិស្រុក ដែលមិនបានទទួលពរជ័យ ពីគុណធម៌របស់ព្រះអង្គទេ ។ នគរទាំងមូលបានស្ងប់ក្នុងសន្តិភាព និងការស្រុះស្រួលគ្នា ។ ព្រះអាទិត្យនិងព្រះច័ន្ទ ចែងចាំងពន្លឺបរិសុទ្ធខ្យល់បក់និងភ្លៀងធ្លាក់ ត្រូវតាមពេលវេលាល្អ ។ គ្មានភ័យវិបត្តិ ឬជម្ងឺរាតត្បាតទេ ហើយដូច្នេះប្រទេសក្លាយជា សម្បូរភោគសម្បត្តិ ហើយប្រជាជនបានសុខសន្តិភាព ។ ទាហាននិងអាវុធ ក្លាយជាឥតប្រយោជន៍ ហើយមនុស្សឲ្យតម្លៃ ដល់គុណធម៌ ធ្វើសប្បុរសធម៌ ហើយហ្មត់ចត់ក្នុងការមិនប្រកាន់ខ្លួន ដោយឥរិយាបថទន់ភ្លន់ ។

ព្រះពុទ្ធមានព្រះបន្ទូលបន្តទៀតថាៈ សេចក្តីកង្វល់របស់តថាគត ចំពោះអ្នក ទេវតានិងមនុស្ស ច្រើនជាងរបស់មាតាបិតាចំពោះបុត្រ ។ តថាគតបានត្រាស់ ជាព្រះពុទ្ធក្នុងលោកនេះ បំផ្លាញចោលនូវឧត្បាត៥ កំចាត់សេចក្តីឈឹចាប់៥ ហើយនិងពន្លត់អគ្គី៥ ។ តថាគតបានតទល់នឹងសេចក្តីអាក្រក់ ដោយសេចក្តីល្អ ផ្តាច់ឫសនៃសេចក្តីទុក្ខ ពីការកើត-ស្លាប់ ហើយជួយមនុស្សឲ្យយកបាន នូវគុណធម៌៥ ហើយបានដល់បរមសុខ នៃព្រះនិព្វានដែលប្រាសចាកសង្ខារ ។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់អំពីតថាគត ចាកចេញអំពីលោកនេះ ទៅ ការបង្រៀនរបស់តថាគត នឹងចុះអន់ថយបន្តិចម្តងៗ មនុស្សនឹងធ្លាក់ចុះទៅក្នុង ការបញ្ចើចបញ្ចើនិងបោកបញ្ឆោត ហើយធ្វើអំពើអាក្រក់ផ្សេងៗ បណ្តាលឲ្យសេចក្តីឈឺចាប់៥ និងអគ្គី៥ កើតត្រឡប់មកវិញ ។ លុះពេលកន្លងយូរទៅ សេចក្តីឈឺចាប់កាន់តែកើនខ្លាំងឡើងៗ ។ ដោយមិនអាចរាប់រៀប បានសព្វគ្រប់ តថាគតគ្រាន់តែប្រាប់អ្នក ដោយត្រួសៗប៉ុណ្ណោះ ។

ព្រះពុទ្ធមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ ព្រះមេត្រេយថាៈ អ្នករាល់គ្នាត្រូវពិចារណា រឿងនេះឲ្យបានល្អិតល្អន់ បង្រៀននិងដាស់តឿនគ្នា ទៅវិញទៅមក ហើយប្រុងប្រយ័ត្ន កុំឲ្យធ្វើខុសនឹងសេចក្តីពន្យល់ របស់ព្រះពុទ្ធ ។

ព្រះពោធិសត្វមេត្រេយ សំពះព្រះពុទ្ធ ហើយទូលថាៈ ព្រះពុទ្ធជាអម្ចាស់! ការរំលឹកដាស់តឿនរបស់ព្រះអង្គ ពិតជាដោយព្រះទ័យស្មោះត្រង់ និងដោយយកព្រះទ័យទុកដាក់ ពិតប្រាកដមែន ។ មនុស្សក្នុងលោក ពិតជាដូចព្រះអង្គបានរាប់រៀបមែន ។ ឱព្រះតថាគត! ព្រះអង្គអាណិតអាសូរ និងថែរក្សាយើងខ្ញុំ ដោយឥតរើសមុខ ហើយរកវិធីរំដោះយើងខ្ញុំទាំងអស់គ្នា ពីសេចក្តីឈឺចាប់ ។ ដោយបានទទួលយល់ព្រម ចំពោះសេចក្តីក្រើនរំលឹកជាញឹកញយ របស់ព្រះពុទ្ធ ខ្ញុំព្រះករុណានឹងប្រុងប្រយ័ត្ន មិនប្រព្រឹត្តកន្លងសេចក្តីរំលឹកដាស់តឿន ទាំងនោះឡើយ ។