សង្គ្រាមភូមា-សៀម (១៧៦៥-១៧៦៧)

សង្គ្រាមភូមា-សៀម (១៧៦៥-១៧៦៧) (    ;    , វាគឺជា "សង្រ្គាមនៃការដួលរលំទីពីរនៃអយុធ្យា") ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ការដួលរលំនៃ អយុធ្យា  គឺជា ជម្លោះកងទ័ព លើកទីពីររវាង រាជវង្សកូបោន នៃ ប្រទេសភូមា ( មីយ៉ាន់ម៉ា ) និង រាជវង្ស Ban Phlu Luang នៃ ព្រះរាជាណាចក្រអយុធ្យា នៃ សៀម និង សង្គ្រាម​ដែល​បាន​បញ្ចប់​អាណាចក្រ​អយុធ្យា​ដែល​មាន​អាយុ​កាល ៤១៧ ឆ្នាំ។ Harvey, pp. 250–253 ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មិនយូរប៉ុន្មាន ជនជាតិភូមាត្រូវបានបង្ខំឱ្យបោះបង់ការឈ្នះដ៏លំបាករបស់ពួកគេ នៅពេលដែល ការឈ្លានពានរបស់ចិនលើ ទឹកដីកំណើតរបស់ពួកគេបានបង្ខំឱ្យមានការដកថយទាំងស្រុងនៅចុងឆ្នាំ 1767 ។ រាជវង្ស​សៀម​ថ្មី​មួយ​ដែល ​រាជានិយម​ថៃ​បច្ចុប្បន្ន​តាម ​ដាន​ដើម​កំណើត​នោះ​បាន​ងើប​ឡើង​ដើម្បី ​បង្រួបបង្រួម​សៀម​នៅ​ឆ្នាំ ១៧៧១ ។ Wyatt, p. 122 Baker, Chris; Phongpaichit, Pasuk. A History of Thailand Third Edition (p. 307). Cambridge University Press. Kindle Edition.

សង្រ្គាមនេះគឺជាការបន្តនៃ សង្រ្គាម 1759-60 ។ Casus belli នៃសង្រ្គាមនេះក៏ជាការគ្រប់គ្រងនៃ ឆ្នេរសមុទ្រ Tenasserim និងពាណិជ្ជកម្មរបស់វា និងការគាំទ្ររបស់សៀមសម្រាប់ពួកឧទ្ទាមនៅតំបន់ព្រំដែនភូមា។ Baker, et al., p. 21 James, p. 302 សង្រ្គាមបានចាប់ផ្តើមនៅខែសីហាឆ្នាំ 1765 នៅពេលដែល កងទ័ពភូមា ភាគខាងជើងដែលមានកម្លាំង 20,000 នាក់បានលុកលុយ សៀម ភាគខាងជើង ហើយត្រូវបានចូលរួមដោយកងទ័ពភាគខាងត្បូងបីនាក់ដែលមានជាង 20,000 នៅក្នុងខែតុលានៅក្នុង ចលនាមួយ នៅលើ អយុធ្យា ។ នៅចុងខែមករា ឆ្នាំ ១៧៦៦ កងទ័ពភូមាបានយកឈ្នះលើការការពារសៀមជាលេខ ប៉ុន្តែសម្របសម្រួលខ្សោយ ហើយបានបង្រួបបង្រួមនៅមុខរាជធានីសៀម។ Harvey, pp. 250–253 Phayre, pp. 188–189

ការឡោមព័ទ្ធនៃរាជធានីអយុធ្យាបានចាប់ផ្ដើមក្នុងអំឡុងការឈ្លានពានរបស់ចិនលើកដំបូងលើភូមា។ សៀម​មាន​ជំនឿ​ថា បើ​អាច​ទប់​ដល់​រដូវ​វស្សា ទឹក​ជំនន់​តាម​រដូវ​នៃ​វាលទំនាប​កណ្តាល​សៀម​នឹង​បង្ខំ​ឱ្យ​ដក​ថយ។ ប៉ុន្តែ ស្តេច Hsinbyushin នៃប្រទេសភូមា ជឿថាសង្រ្គាមចិនគឺជាជម្លោះព្រំដែនតូចតាច ហើយបានបន្តការឡោមព័ទ្ធ។ ក្នុងរដូវវស្សាឆ្នាំ ១៧៦៦ (មិថុនា ដល់ តុលា) សមរភូមិបានរំកិលទៅដល់ទឹកនៃវាលទំនាបលិចទឹក ប៉ុន្តែបានបរាជ័យក្នុងការផ្លាស់ប្តូរស្ថានភាព។ Harvey, pp. 250–253 Phayre, pp. 188–189 នៅពេលដែលរដូវប្រាំងមកដល់ ចិនបានបើកការឈ្លានពានកាន់តែធំ ប៉ុន្តែ Hsinbyushin នៅតែបដិសេធមិនរំលឹកកងទ័ព។ នៅ​ខែ​មិនា ឆ្នាំ ១៧៦៧ ព្រះបាទ​ឯកកថាត​នៃ​សៀម ​បាន​ថ្វាយ​ខ្លួន​ជា​ដៃ​ទន្លេ ប៉ុន្តែ​ភូមា​បាន​ទាមទារ ​ចុះចាញ់​ដោយ​គ្មាន​លក្ខខណ្ឌ ។  នៅថ្ងៃទី 7 ខែមេសា ឆ្នាំ 1767 ភូមាបានបណ្តេញចេញពីទីក្រុងដែលស្រេកឃ្លានជាលើកទីពីរក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ខ្លួន ដោយបានប្រព្រឹត្តអំពើឃោរឃៅដែលបានបន្សល់ទុកនូវស្លាកស្នាមខ្មៅដ៏ធំមួយលើទំនាក់ទំនងភូមា និងថៃរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន។ ឈ្លើយសៀមរាប់ពាន់នាក់ត្រូវបានផ្លាស់ទីលំនៅទៅភូមា។

ការកាន់កាប់របស់ភូមាមានរយៈពេលខ្លី។ នៅខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 1767 ចិនបានឈ្លានពានម្តងទៀតជាមួយនឹងកម្លាំងដ៏ធំបំផុតរបស់ពួកគេ ទីបំផុតបានបញ្ចុះបញ្ចូល Hsinbyushin ឱ្យដកទ័ពរបស់គាត់ចេញពីសៀម។ នៅក្នុង សង្រ្គាមស៊ីវិលជាបន្តបន្ទាប់នៅ សៀម រដ្ឋសៀមនៃ ធនបុរី ដែលដឹកនាំដោយ តាកស៊ីន បានលេចចេញនូវជ័យជំនះ ដោយកម្ចាត់រដ្ឋសៀមដែលបែកបាក់ផ្សេងទៀតទាំងអស់ និងលុបបំបាត់ការគំរាមកំហែងទាំងអស់ចំពោះការគ្រប់គ្រងថ្មីរបស់គាត់នៅឆ្នាំ 1771 Baker, Chris; Phongpaichit, Pasuk. A History of Ayutthaya (p. 263-264). Cambridge University Press. Kindle Edition. ជនជាតិភូមា គ្រប់ពេលទាំងអស់ត្រូវបានជាប់គាំងក្នុងការកម្ចាត់ការឈ្លានពានរបស់ចិនលើកទីបួនលើភូមានៅខែធ្នូ ឆ្នាំ 1769 ។

នៅពេលនោះ ភាពជាប់គាំងថ្មីមួយបានកាន់កាប់។ ភូមាបានបញ្ចូលតំបន់ឆ្នេរ Tenasserim ខាងក្រោម ប៉ុន្តែម្តងទៀតបានបរាជ័យក្នុងការលុបបំបាត់សៀម ក្នុងនាមជាអ្នកឧបត្ថម្ភការបះបោរនៅព្រំដែនភាគខាងកើត និងខាងត្បូងរបស់នាង។ ក្នុងឆ្នាំបន្តបន្ទាប់ ស៊ីនប៊ីយូស៊ីនត្រូវបានកាន់កាប់ដោយការគំរាមកំហែងរបស់ចិន ហើយមិនបានបន្តសង្រ្គាមសៀមរហូតដល់ឆ្នាំ 1775 - លុះត្រាតែ ឡានណា បានបះបោរម្តងទៀតជាមួយនឹងការគាំទ្រពីសៀម។ ការដឹកនាំរបស់សៀមក្រោយអយុធ្យា នៅ ធនបុរី និងក្រោយ រតនៈកោស្រិន្ទ៍ ( បាងកក ) បានបង្ហាញសមត្ថភាពលើសពីសមត្ថភាព។ ពួកគេបានកម្ចាត់ការលុកលុយរបស់ភូមាពីរលើកបន្ទាប់ ( ១៧៧៥–១៧៧៦ និង ១៧៨៥–១៧៨៦ ) ហើយបានបញ្ចូល ឡានណា ក្នុងដំណើរការ។