navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
ខេត្តពោធិ៍សាត់: តំបន់ទេសចរណ៍ក្នុងខេត្ត

តំបន់ទេសចរណ៍ក្នុងខេត្ត 
 ​បូជនីយដ្ឋាន​អ្នកតា​ឃ្លាំងមឿង៖ ​បូជនីយដ្ឋាន​អ្នកតា​ឃ្លាំងមឿងជាបូជនីដ្ឋាន​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​​និង​ជាទី​សក្ការបូជា​របស់​ប្រជាជន​ខ្មែរ ស្ថិត​ត​នៅ​ចម្ងាយ​៦​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ទីរួមខេត្ដ ក្នុង​ឃុំ​ស្នាម​ព្រះ ស្រុកបាកាន​។ ទី​នេះ​ជា​តំបន់​ប្រវត្ដិសាស្ដ្រ​មួយ​យ៉ាង​សំខាន់ ជា​តំបន់​ដែល​រំលឹក​ឡើង​វិញ​ចំពោះ​វីរភាពអង់អាច​ក្លាហាន ហ៊ាន​បូជាជីវិត​របស់​បុព្វបុរស​ខ្មែរ​យើង ក្នុង​បុព្វហេតុ​ការពារ​ទឹកដី មាតុភូមិ ពី​ពួក​ចោរ​ឈ្លានពាន​។
 ​តំបន់​បាក់​ត្រា៖ ​តំបន់​បាក់​ត្រា​ជា​រមណីយដ្ឋាន​ធម្មជាតិ មាន​ចម្ងាយ​១៦​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ទីរួមខេត្ដ​តាម​ផ្លូវ​លេខ៥៦​។ រមណីយដ្ឋាន​​នេះ​មានកូនភ្នំ មានព្រៃ មាន​ទឹកអូរ​ធម្មជាតិ ដែល​មាន​ទឹកជា​ប្រចាំ និង​សម្បូរ​ដោយ​រុក្ខជាតិ​ហូប​ផ្លែ​ព្រៃ​ដូច​ជា គុយ សិរមាន់ ជាដើម​។
 ភ្នំ​បា​ឃ្នះ៖ ភ្នំ​បា​ឃ្នះ​ជា​រមណីយដ្ឋាន​វប្បធម៌ និង ធម្មជាតិ មាន​ទីតាំងស្ថិត​​នៅ ​ភូមិ​ត្នោត​ជុំ ឃុំ​ត្នោត​ជុំ ស្រុក​ក្រគរ ចម្ងាយ​២០​គីឡូម៉ែត្រ ពី​ទីរួមខេត្ដ តាម​ផ្លូវជាតិ​លេខ​៥ 
 កំពង់ហ្លួង៖ កំពង់ហ្លួង​មាន​ទីតាំង​ស្ថិត​នៅ​​លើ​ផ្ទៃ​បឹង​ទន្លេសាប ក្នុង ​ឃុំកំពង់ហ្លួង ស្រុក​ក្រគរ ចម្ងាយ​៣៥​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ទីរួមខេត្ដ​។ តំបន់​នេះ​មាន​ជ្រោយ​ខ្សាច់​ដែល​ជា​ទី​សំរាប់​ងូត​ទឹក​លេង​កំសាន្ត​នៅ​រដូវ​ប្រាំង​នៃ​ផ្ទៃ​បឹង​ទន្លេ​សាប។ ចំណែក​នៅ​រដូវ​វស្សា​វិញ ជា​ពិសេស​ពេល​បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ គេ​ឃើញ​មាន​ប្រជាជន​នាំ​គ្នា​លេងល្បែង​កំសាន្តចោល​ទឹកល័ក្ខ​ដាក់គ្នាលើ​ផ្ទៃ​បឹង​ទន្លេសាប។ 
 ​កំពែង៖ កំពែង​មាន​ទីតាំង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុងភូមិ​ព្រ​ងិ​ល ឃុំ​ព្រ​ងិ​ល ស្រុក​ក្រ​វ៉ា​ញ ចម្ងាយ​២០​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ទីរួមខេត្ដ​។
 ​ភ្នំ​ដាក់​ព្រះ៖ ភ្នំ​ដាក់​ព្រះ​មាន​ចម្ងាយ​១០​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ទីរួមខេត្ដ ក្នុងភូមិ​រលាប ][ឃុំ​រលាប]] ស្រុក​ពោធិ៍សាត់​។
 ​កោះ​សំពៅ​មាស៖ ​កោះ​សំពៅ​មាសមានទីតាំង​ស្ថិតនៅ​ចំ​ពីមុខ​សាលាខេត្ដ​ពោធិ៍សាត់ មាន​ផ្ទៃ​ប្រមាណ​ជាង ២​ហិច​តា​។
 ​ព្រះ​ធាតុ៖ ព្រះ​ធាតុ​មាន​ទីតាំង​ស្ថិត​​នៅ​ភូមិ​ស្រែ​ស្ដុក ឃុំ​ស្រែ​ស្ដុក ស្រុក​កណ្ដៀង ចម្ងាយ​ប្រមាណ​២០​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ទីរួមខេត្ដ​។
 រមណីយដ្ឋានធម្មជាតិច្រកល្អៀង៖ មានទីតាំងស្ថិតនៅភូមិបំណក់ ឃុំឈើតុំ ស្រុកក្រគរ ខេត្តតពោធិ៍សាត់
ទឹកធ្លាក់ថ្មដារតូច ស្ថិតនៅភ្នំ1500 ឃុំថ្មដា ស្រុកវាលវែង ខេត្តពោធិ៍សាត់
 ល្បាយកំរោញ: មានចម្ងាយប្រមាណ ៥៣គីឡូម៉ែត្រ ពីទីរួមខេត្តពោធិ៍សាត់ ធ្វើដំណើរតាមបណ្តោយផ្លូវជាតិលេខ ៥៥ ដល់ភូមិអង្រ្គង ឃុំសំរោង ស្រុកភ្នំក្រវាញ រួចបត់ចូលតាមផ្លូវគ្រួសក្រហមចម្ងាយ៧៥០ម៉ែត្រ 
 បឹងព្រះពន្លៃ: តំបន់នេះគឺជាតំបន់ដែរមានហ្វូងសត្វកុករាបពាន់ក្បាល ដែរអ្នកទេសចរអាចទស្សនាបានដែរស្ថិត នៅបឹងព្រះពន្លៃ ឃុំផ្ទះរុង ស្រុកតាលោសែនជ័យ ខេត្តពោធិ៍សាត់
 ភ្នំទំព័រ: មានកម្ពស់១៥៥១ ម៉ែត្រជាភ្នំខ្ពស់ជាងគេលំដាប់ទី៣នៅកម្ពុជាបន្ទាប់ពីភ្នំឱរ៉ាល់ និងភ្នំសំកុសស្ថិតនៅភូមិទំព័រ ឃុំប្រមោយ ស្រុកវាលវែង ខេត្តពោធិ៍សាត់ (អ្នកស្រុកមួយចំនួនហៅថាភ្នំសំព័រ)
ខេត្តពោធិ៍សាត់: សេដ្ឋកិច្ច

សេដ្ឋកិច្ច
ផ្សារ៖ 
1.កណ្ដាល 
2.កណ្ដៀង 
3.ក្រោលក្របី 
4.ក្បាលហុង 
5.ក្រគ 
6.ចំការចេក 
7.ចំបក់ 
8.ត្រពាំងជង 
9.ថ្មីពោធិ៍សាត់ 
10.បត់រំដួល 
11.បាក់ចិញ្ចៀន 
12.​បាកាន 
13បឹងខ្នារ 
14.បំណក់  
15.យាកាបលើ 
16.លាច 
17.សំពៅមាស 
18.ស្វាយដូនកែវ 
19.អូរតាប៉ោង 
20.តាលោ​ 
21.ផ្សាដើមគ
22.វត្តហ្លួង​ 
23.ថ្លុកដង្កោ​ 
24.ស្តុកត្នោត​ 
25.អន្លង់រាប​ 
26.ស្បូវរីក
27.កំពែង
28.ស្វាយប៉ាក
29.ក្បាលត្រាច
30.ស្នាមព្រះ
31.អ៊ីផា​ ឬក្បាលថ្នល់
32.មេទឹក​ 
33.រំលេច
34.ត្រាំសេះ​ 
35.ស្រះម្កាក់
36.ប្រមោយ
37.សំរោង​ 
38.ទួលគ្រួស
39.វត្តស្រោង
40.បឹងកន្ទួត
41.ផ្សារទំនើបភួពុយ
42.ផ្សារចាស់​
ខេត្តពោធិ៍សាត់: តំណភ្ជាប់ខាងក្រៅ

តំណភ្ជាប់ខាងក្រៅ 
 http://www.cambodia.gov.kh/unisql2/egov/khmer/province/pursat.html 

ពោធិ៍សាត់
ពោធិ៍សាត់
ខេត្តព័ទ្ទលុង

ខេត្តព័ទ្ទលុង ( ថៃ : พัทลุง , អានថា: ផាត់ថៈលុង ) គឺជា ខេត្តមួយនៅភាគខាងត្បូង ( ចង្វាត) នៃប្រទេសថៃ ។  ខេត្តជិតខាងគឺ (ពីខាងជើងតាមទ្រនិចនាឡិកា) ខេត្តនរគស្រីធម្មរាជា ខេត្តសុងក្លា ខេត្តស្តូល និង ខេត្តត្រាំង ។ ខេត្តព័ទ្ទលុង​ជា​ខេត្ត​សំខាន់​មួយ​ដែល​គ្មាន​ផ្លូវ​គោក មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ខេត្ត​ពីរ​នៅ ​ភាគ​ខាង​ត្បូង​ប្រទេស​ថៃមួយ​ទៀត​ជា ​ខេត្តយ៉ាឡា​ ។
ខេត្តព្យុងអានខាងជើង

ខេត្តព្យុងអានខាងជើង ( អានថា÷ ព្យុងអានប៊ុកតូ ;  សរសេរផងដែរថា ព្យុងអានខាងជើង ) គឺជាខេត្តភាគខាងលិចនៃប្រទេសកូរ៉េខាងជើង ។ ខេត្តនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ១៨៩៦ ពីពាក់កណ្តាលភាគខាងជើងនៃអតីតខេត្តព្យុងអាន នៅតែជាខេត្តរបស់ប្រទេសកូរ៉េរហូតដល់ឆ្នាំ១៩៤៥ បន្ទាប់មកក្លាយជាខេត្តរបស់ប្រទេសកូរ៉េខាងជើង។ ទីរួមខេត្តរបស់វាគឺ ស៊ីនអ៊ុយជូ។ ក្នុងឆ្នាំ២០០២ តំបន់រដ្ឋបាលពិសេសស៊ីនអ៊ុយជូ នៅជិតទីក្រុងស៊ីនអ៊ុយជូ ត្រូវបានបង្កើតឡើងជាតំបន់រដ្ឋបាលពិសេសដាច់ដោយឡែកមួយ។
ខេត្តព្យុងអានខាងត្បូង

ខេត្តព្យុងអានខាងត្បូង ( Phyŏngannamdo ;  ) គឺជាខេត្តមួយរបស់ប្រទេសកូរ៉េខាងជើង ។ ខេត្តនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ១៨៩៦ ពីពាក់កណ្តាលភាគខាងត្បូងនៃអតីតខេត្តព្យុងអាន នៅតែជាខេត្តរបស់ប្រទេសកូរ៉េ រហូតដល់ឆ្នាំ១៩៤៥ បន្ទាប់មកបានក្លាយជាខេត្តរបស់ប្រទេសកូរ៉េខាងជើង។ ទីរួមខេត្តរបស់វាគឺព្យុងសង់។
ខេត្តព្យុងអានខាងត្បូង: ភូមិសាស្ត្រ

ភូមិសាស្ត្រ 
ស្តាំ|រូបភាពតូច|250x250ភីកសែល| ការតាំងទីលំនៅធម្មតានៅតាមដងផ្លូវធំក្នុងខេត្តព្យុងអាន នៅជិតទីរួមខេត្តព្យុងសង់ ។
ខេត្តនេះមានព្រំប្រទល់ជាប់នឹងខេត្តព្យុងអានខាងជើង និងខេត្តចាកាង នៅភាគខាងជើង ខេត្តហាំយង់ខាងត្បូងនិងខេត្តកាងវ៉ុននៅខាងកើតនិងអាគ្នេយ៍ និង ខេត្តហាំងហែខាងជើង និងទីក្រុងព្យុងយ៉ាង នៅភាគខាងត្បូង។ សមុទ្រលឿងនិង ឆ្នេរសមុទ្រកូរ៉េ ស្ថិតនៅភាគខាងលិច។
ខេត្តព្យៅ

ខេត្តព្យៅ (, អក្សរឡានណា: , អានថា: ផៈយ៉ាវ, ផាយ៉ៅ) គឺជាខេត្ត (ចង្វាត) មួយក្នុងចំណោមខេត្តចំនួន 77 របស់ប្រទេសថៃ ស្ថិតនៅភាគខាងជើងប្រទេសថៃ ខេត្តជិតខាងគឺ (ពីខាងកើតតាមទ្រនិចនាឡិកា) ខេត្តណាន, ខេត្តព្រែ, ខេត្តលំប៉ាង, និងខេត្តឈៀងរ៉ាយ នៅភាគឦសាន មានព្រំប្រទល់ជាប់ខេត្តជ័យបុរីនៃប្រទេសឡាវ
ខេត្តព្យៅ: រដ្ឋបាល

រដ្ឋបាល 

 រដ្ឋបាលខេត្ត 
ខេត្តនេះចែកចេញជា 9 ស្រុក (អាំភើ) ទាំង​នេះ​ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ជា​ 68 ​សង្កាត់ (តាំបល់) និង 632 ភូមិ (មូបាន)
ឈ្មោះភាសាថៃឈ្មោះភាសាខ្មែរ (ប្រតិចារិក)ឈ្មោះតួរ៉ូម៉ាំងអានថាเมืองพะเยาមឿងព្យៅMueang Phayaoមឿងផាយ៉ៅจุนចុនChunជុនเชียงคำឈៀងគាំChiang Khamឈៀងខាំเชียงม่วนឈៀងមួនChiang Muanឈៀងមួនดอกคำใต้ដកគាំតៃDok Khamtaiដកខាំតៃปงប៉ងPongប៉ុងแม่ใจម៉ែចៃMae Chaiម៉ែចៃภูซางភូសាងPhu Sangភូសាងภูกามยาวភូកាមយ៉ាវPhu Kamyaoភូកាមយ៉ាវ
ខេត្តព្យៅ: រដ្ឋបាលខេត្ត

រដ្ឋបាលខេត្ត 
ខេត្តនេះចែកចេញជា 9 ស្រុក (អាំភើ) ទាំង​នេះ​ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ជា​ 68 ​សង្កាត់ (តាំបល់) និង 632 ភូមិ (មូបាន)
ឈ្មោះភាសាថៃឈ្មោះភាសាខ្មែរ (ប្រតិចារិក)ឈ្មោះតួរ៉ូម៉ាំងអានថាเมืองพะเยาមឿងព្យៅMueang Phayaoមឿងផាយ៉ៅจุนចុនChunជុនเชียงคำឈៀងគាំChiang Khamឈៀងខាំเชียงม่วนឈៀងមួនChiang Muanឈៀងមួនดอกคำใต้ដកគាំតៃDok Khamtaiដកខាំតៃปงប៉ងPongប៉ុងแม่ใจម៉ែចៃMae Chaiម៉ែចៃภูซางភូសាងPhu Sangភូសាងภูกามยาวភូកាមយ៉ាវPhu Kamyaoភូកាមយ៉ាវ
ខេត្តព្រែ

ខេត្តព្រែ (ភាសាថៃ : แพร่ អានថា : ភ្រែ)គឺជាខេត្តមួយ នៅភាគខាងជើងប្រទេសថៃ ដែលជាអតីតរដ្ឋឯករាជ្យតូចមួយ។ ដីរាបស្មើនៅចន្លោះភ្នំ។ ហ៊ុំព័ទ្ធដោយភ្នំ ហើយ​មាន​ទន្លេ​ដ៏​សំខាន់​មួយ​ដែល​ហូរ​កាត់​នោះគឺទន្លេ​យម ខេត្តជិតខាងគឺ (ពីខាងជើងតាមទ្រនិចនាឡិកា) ខេត្តព្យៅ, ខេត្តណាន, ‎ខេត្តឧត្តរឌិត្ថ, ខេត្តសុខោទ័យ និងខេត្តលំប៉ាង
ខេត្តព្រែ: ភូមិសាស្ត្រ

ភូមិសាស្ត្រ 
ខេត្តព្រែ ​ស្ថិត​នៅ​ជ្រលងទន្លេ​យម ជួរភីប៉ាន់ណាំរត់កាត់ខេត្តពីជើងទៅត្បូងនៅខាងលិច ជួរភ្នំព្លឹងស្ថិតនៅភាគខាងកើត​ ផ្ទៃដីព្រៃឈើសរុបមានចំនួន 4,204 គីឡូម៉ែត្រក្រឡា (1,623 sq mi) ឬ 64.8 ភាគរយនៃតំបន់ខេត្ត
ខេត្តព្រែកឬស្សី

ខេត្តព្រែកឬស្សី(Prek Russey) ជាខេត្តរបស់ដែនដី  កូសាំងស៊ីន។ ដែលបាត់បង់ទៅយួននៅឆ្នាំ១៧៥៨ ដល់ ១៨៤០ ត្រូវយួនប្ដូរឈ្មោះទៅជា កាន់ធឺ(Cantho)។ 

500px
ខេត្តព្រៃវែង

ខេត្តព្រៃវែង គឺជាខេត្តមួយនៃប្រទេសកម្ពុជា ខេត្តព្រៃវែងជាខេត្តមួយដែលស្ថិតនៅតំបន់ទំនាបកណ្ដាលជាខេត្តដែលផលិតស្រូវច្រើនជាងគេក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ខេត្តព្រៃវែងជាខេត្តមួយដែលមានចំនួនប្រជាជន១.១ លាននាក់ច្រើនជាងគេទី៣នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ខេត្តព្រៃវែងជាប់នឹងដងទន្លេមេគង្គដែលអំណោយផលក្នុងវិស័យកសិកម្មផងដែរ។

ខេត្តព្រៃវែង មានទីតាំងនៅភាគនិរតីនៃទន្លេមេគង្គដ៏មានសក្ដានុពល។ ហើយខេត្តព្រៃវែងមានទីរួមខេត្តមួយគឺ ក្រុងព្រៃវែង ។
ខេត្តព្រៃវែង: ភូមិសាស្ត្រ

ភូមិសាស្ត្រ 
ខេត្តព្រៃវែង ជាខេត្តដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅភាគខាងកើតរាជធានីភ្នំពេញ មានព្រំប្រទល់ខាងកើតជាប់ខេត្តស្វាយរៀង និងវៀតណាម ខាងជើងជាប់ខេត្តកំពង់ចាម និងខេត្តត្បូងឃ្មុំ ខាងលិចជាប់ខេត្តកណ្តាល និងខាងត្បូងជាប់វៀតណាម។ ខេត្តព្រៃវែង មានច្រកអន្តរជាតិចំនួន ៣ កន្លែងគឺ ទី១​ ច្រកអន្តរជាតិម៉ឺនជ័យ (ស្រុកកំចាយមារ) ទី២​ ច្រកអន្តរជាតិបន្ទាយចក្រី (ស្រុកព្រះស្តេច) ទី៣ ច្រកអន្តរជាតិកោះរការ (ស្រុកពាមជរ) នឹងមានផ្ទៃដី​សរុបគឺ ប្រហែល ៤៨៨៣ គម² ដែលស្មើទៅនិង ២,៧០% នៃផ្ទៃដីសរុប​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា (១៨១ ០៣៥ គម²), ដែល​ក្នុងនោះ ៤៤៥,១៨ គម² ឬ ៩,១២% ជាផ្ទៃដី ដែលប្រជាជន បានតាំងទី​លំនៅ, ៣១០០ គម² ឬ ៦៣,៤៩% ជាដី សំរាប់កសិកម្ម, ១៩៤,៦១ គម² ឬ ៣,៩៩% ជាផ្ទៃនៃ​តំបន់ ព្រៃឈើ, ១០៨២,៨៦ គម² ឬ ២២,១៨% ជា​ដី សាធារណៈ, ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ និង ធារាសាស្រ្ត, និង នៅសល់ ៦០,៣៥ គម² ឬ១,២៤%  ជា ដី មិនត្រូវបានប្រើប្រាស់ ។
ខេត្តព្រៃវែង: ចំនួនប្រជាជន

ចំនួនប្រជាជន 
ចំនួន​ប្រជាជនសរុបគឺ ១ ០២៥ ៣៣១ ឬ ៧,៦៤% នៃចំនួនប្រជាជនសរុប​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា ១៣ ៤១៣ ៨៩២ នាក់ (២០០១, ទិន្នន័យខេត្ត) ជាមួយនឹងកំនើន​ប្រជាជន ចំនួន ២,៤០%, ដែលក្នុងនោះ ៤៨៣ ៧៥៩ នាក់ ឬ ៤៧,១៨% ជាបុរស និង ៥៤១ ៥៧២ នាក់ ឬ៥២,៨២% ជានារីភេទ ។ នៅក្នុង​ចំនួន​ខាង​លើ​នេះដែរ ៨២៥ ៨១៨ នាក់ ឬ ៨០,៥៤% ជាកសិករ, ១៤០ ៦៨៥នាក់ ឬ ១៣,៧២% ជា​អ្នករកត្រី, ៤៤ ៥៦១ នាក់ ឬ ៤,៣៥% ជាអ្នកជួញ, ១៤ ២៦៧ នាក់ ឬ១,៣៩% ជា អ្នកធ្វើការ រាជការ។

ដង់ស៊ីតេជា​មធ្យម​នៃ​ខេត្ត​នេះ គឺ ២០៩,៩៨ នាក់ ក្នុងមួយគីឡូម៉ែតការ៉េ ។
ខេត្តព្រៃវែង: បំណែងចែករដ្ឋបាល

បំណែងចែករដ្ឋបាល 

thumb|right|300px|វាលស្រែខេត្តព្រៃវែង
ខេត្ត​នេះ​ត្រូវ​បានបែង​ចែកជា​ ក្រុងចំនួន ១ និង ស្រុកចំនួន ១២ ក្នុងនោះ រួមមាន ១១៦ ឃុំ ១១៣៩ភូមិ៖
 ស្ថិតនៅ ប្រទេសកម្ពុជា មាន ស្រុក÷
''' លេខកូដឃុំ  ឈ្មោះស្រុក-ក្រុងជាអក្សរខ្មែរ  ឈ្មោះស្រុក-ក្រុងជាអក្សរឡាតាំង  ចំនួនឃុំ-សង្កាត់១៤០១ស្រុកបាភ្នំBa Phnum​ District៩១៤០២ស្រុកកំចាយមារKamchay Mear District៨១៤០៣ស្រុកកំពង់ត្របែកKampong Trabaek District១៣១៤០៤ស្រុកកញ្ជ្រៀចKanhchriech District៨១៤០៥ស្រុកមេសាងMe Sang District៨១៤០៦ស្រុកពាមជរPeam Chor District១០១៤០៧ស្រុកពាមរ​ក៍Peam Ro District៨១៤០៨ស្រុកពារាំងPea Reang District៩១៤០៩ស្រុកព្រះស្ដេចPreah Sdach District១១១៤១០ក្រុងព្រៃវែងKrong Prey Veng៤១៤១១ស្រុកពោធិ៍រៀងPur Rieng District៦១៤១២ស្រុកស៊ីធរកណ្ដាលSithor Kandal District១១១៤១៣ស្រុកស្វាយអន្ទរSvay Antor District១១
ខេត្តព្រៃវែង: តំបន់ទេសចរណ៍

តំបន់ទេសចរណ៍ 
ស្តាំ|200x200ភីកសែល|ស្ពានអ្នកលឿងជាគមនាគមន៍ដ៏សំខាន់សម្រាប់ខេត្តព្រៃវែង
ខេត្ត​ព្រៃវែង​មាន​​តំបន់​​​ទេសចរណ៍​វប្បធម៌​ តំបន់​ទេសចរណ៍​ធម្មជាតិ និង តំបន់​ទេសចរណ៍​​កែច្នៃ មួយ​ចំនួន​ដែល​អាច​ទាក់ទាញ​ភ្ញៀវ​ក្នុង​ស្រុក ភ្ញៀវ​មក​ពី​ខេត្ត​ក្រុង​ផ្សេងៗ​ និង ភ្ញៀវ​​ទេសចរណ៍​បរទេស ។ ខាង​ក្រោម​នេះ​គឺ​ជា​តំបន់​ទេសចរណ៍ដែល​​​ទេសចរ​​ជាតិ​ និង ​អន្តរជាតិ​​អាច​មក​​​ទស្សនា​​កំសាន្តបាន​ ៖

 រមណីយដ្ឋាន​នគរភ្នំ​ : រមណីយដ្ឋាន​គំរូ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​បាភ្នំ​ គឺ​ជា​រមណីយដ្ឋាន​​​មួយដែល​មាន​​​​ទេសចរ​ជា​ច្រើន​​​​​មក​ពី​តំបន់​​ផ្សេងៗ​ជួបជុំគ្នា​ដើម្បី​ប្រារព្ធ​ធ្វើ​ពិធី​សាសនា​តាម​លទ្ធិព្រាហ្មណ៍​​មួយ គឺ បុណ្យ​ឡើងអ្នកតាមេសរ ដែល​មាន​រយៈពេល ៣ ថ្ងៃ ។ ប្រជាជន​តែង​ប្រារព្ធ​ធ្វើ​បុណ្យ​ឡើង អ្នកតាមេសរ រៀងរាល់ឆ្នាំ ព្រោះ​ពិធី​នេះ​​គឺ​ជា​ទំនៀមទម្លាប់​មាន​តាំងពី​បុរាណ ។ ប្រជាជន​ខ្មែរ​​តែង​នាំគ្នា​ប្រារព្ធធ្វើ​ពិធី​នេះ​​ដើម្បី​រំលឹក​​គុណបុព្វបុរស ដើម្បី​សុំ​សេចក្ដីសុខ​ សុំទឹកភ្លៀង និង ជាពិសេស​ដើម្បី​សុំ​​អ្នកតា​មេសរ​​ជួយការពារ​​​សុវត្ថិភាព​ និង សន្តិសុខ​ជូន​​ប្រជាជន ។    
 ប្រាសាទ​ព្រះ​វិហារច័ន្ទ : ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​បាភ្នំ ។
 ទំនប់​ស្នេហ៍ : ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​បាភ្នំ​ ។
 មជ្ឈមណ្ឌល​ភ្ញាស់​កូន​ត្រីពូជ​ភូមិ​បាទី : ឃុំ​ពាមរក៍​ ស្រុក​ពាមរក៍ ។
 ​បូជនីយដ្ឋានបារមី​បារាយណ៍​អណ្តែត​ : ភូមិ​បារាយណ៍​​ សង្កាត់បារាយណ៍  ក្រុងព្រៃវែង ខេត្តព្រៃវែង។
 តំបន់​ចុង​ប៉ម : ភូមិ​លេខ​១ សង្កាត់​កំពង់លាវ ក្រុងព្រៃវែង។
 ប្រាសាទព្រៃដើមស្រុក : ឃុំ​ព្រៃ​ទឹង  ស្រុក​ស៊ីធរ​កណ្តាល ខេត្តព្រៃវែង។
 កន្លែងតម្កល់ទូក ង វែងជាងគេលើពិភពលោក ក្រុងព្រៃវែង
 កន្លែងមើលសត្វស្លាបបឹងស្នេហ៍ទួលព័ន្ធតាឡី ស្រុកបាភ្នំ។
 ស្ពានអ្នកលឿង ស្រុកពាមរក៍
 រមណីយដ្ឋានដីដុះ (ស្វាយភ្លោះ ពាមជរ)។
 សួនសត្វតាដា ស្រុកកំចាយមារ
 វាលស្រែក្បែរស្ពានអ្នកលឿង
 ភូមិសុខារាវី (កោះកម្ពុជា) ស្រុកកំពង់ត្របែក
ខេត្តព្រៃវែង: សេដ្ឋកិច្ច

សេដ្ឋកិច្ច

រាល់​ឆ្នាំ​ខេត្ត​ព្រៃ​វែង​​ទទួល​ដី​ភក់​​ដែល​ទន្លេ ស្ទឹង និង ព្រែក​មួយ​ចំនួន​នាំ​យក​មក​ចាក់​ក្នុង​ស្រែ​ចម្ការ​​នានា​​នៅ​ក្នុង​រដូវ​វស្សា ដូច្នោះ​ហើយ​ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​​​តំបន់​នេះ​មាន​ជីជាតិ​ល្អ​ងាយ​ស្រួល​​ដាំដុះ​​ស្រូវ​និង​ដំណាំ​ផ្សេងៗ​​នៅ​ក្នុង​វិស័យ​កសិកម្ម និង ប្រមូល​ជលផល​​ផ្សេងៗ ។ ខេត្ត​នេះ​ត្រូវ​បាន​​​ទទួល​ស្គាល់​ជាទូទៅ​ថា​ជា​ "ខ្សែ​ក្រវាត់​បៃតង​​ធំ" នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា ។ ធញ្ញជាតិ​សំខាន់​ជាង​គេ​របស់​ខេត្ត​ព្រៃ​វែង​គឺ​ស្រូវ ដែល​ខេត្ត​នេះ​ចូលរួម​ចំនួន ១០ ភាគរយ​នៃ​ផលិតផល​ស្រូវ​សរុប​របស់​ប្រទេស ។ លើស​ពី​នោះ​ទៀត​ ប្រជាកសិករ​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​ព្រៃវែង​ក៏​​ប្រមូល​ផល​​​ថ្នាំ​ជក់ សណ្តែក​បាយ ស្ករ​អំពៅ ស្ករ​ត្នោត ដំឡូង​ឈើ (ដំឡូង​មី ឬ ដំឡូង​បារាំង) ល្ង និង ផ្លែ​ឈើ​ច្រើន​ប្រភេទ​ទៀត ដូច​ជា​ ដូង ស្វាយ ស្វាយ​ចន្ទី ។ កាលពី​អតីតកាល ដើម​កៅស៊ូ​ក៏​បាន​ដើរ​តួ​សំខាន់​ផង​ដែរ​នៅ​ក្នុង​សេដ្ឋកិច្ច​នៃ​ខេត្ត​នេះ ក៏​ប៉ុន្តែ​ចម្ការ​កៅស៊ូក៏ឃើញមាននៅតំបន់ខ្លះក្នុងស្រុកកំចាយមារផងដែរនៅ​ក្នុង​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន។
ផ្សារ​សំខាន់ៗ​នានា​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​ព្រៃវែង​មាន​ដូច​ជា ៖ 
 កញ្ជ្រៀច
 កន្ទួត
 កអណ្ដើក
 កំចាយមារ
 ផ្សារកំពង់ពពិល
 កំពង់ត្របែក
 កំពង់សិង្ហ
 ក្របៅ
 ច្រេស
 ជើងទឹក
 ឈើកាច់
 ទ្រា
 បន្ទាយចក្រី
 បាភ្នំ
 បេងបុរី
 ពាមមន្ទារ
 ព្រៃវែង
 ភូមិរោង
 មេសាង
 ល្វា 
 សាលាឃុំ
 ស្នាយពល
 ស្នេហ៍
 ស្វាយសុខា
 ស្វាយអន្ទរ
 ស្វាយអាង៉ោង
 អ្នកលឿង
 អ្នកលឿងក្រោម
 ដីក្រហម
 តាហ៊ុយ
ខេត្តព្រៃវែង: ឯកសារពិគ្រោះ

ឯកសារពិគ្រោះ 
 គណកម្មការជាតិរៀបចំការបោះឆ្នោត 
 ក្រសួងទេសចរកម្ពុជា

ព្រៃវែង
ព្រៃវែង
ខេត្តព្រះត្រពាំង

ខេត្តព្រះ​ត្រពាំង  គឺជា​ខេត្ត​មួយនៅជាប់នឹងទន្លេនៃតំបន់​វាលទំនាបនៃ​ទន្លេមេគង្គ​ដែនដី​កម្ពុជាក្រោម​។មជ្ឈមណ្ឌល សំខាន់​របស់​ខេត្ត​គឺ ទី​រួម​ខេត្ត​ព្រះ​ត្រពាំង ឋិត​នៅ លើផ្លូវ​ជាតិ​លេខ៥៣ ចម្ងាយ​ពី​ទី ក្រុង​ព្រៃនគរ ២០០គីឡូម៉ែត្រ និង​ពី​ទីក្រុង​ព្រែក​ឫស្សី ១០០គីឡូម៉ែត្រ។ បច្ចុប្បន្នត្រូវយួនប្ដូរឈ្មោះទៅជា ខេត្តត្រាវិញ។ ​
ខេត្តព្រះត្រពាំង: ទីតាំង​ភូមិសាស្ត្រ​

ទីតាំង​ភូមិសាស្ត្រ​
450px
​ទិសខាងកើត និង ទិសអាគ្នេយ៍​ជាប់ នឹង​ឈូងសមុទ្រ​ចិន ប្រវែង​ប្រមាណ ៦៣ គម. ទិស​ខាងលិច និង​និរ​តី ជាប់​នឹង​ខេត្តឃ្លាំង ដែលមាន​ទន្លេបាសាក់​ជា​ព្រំប្រទល់ (​ប្រវែង​ប្រមាណ ៦០ គម.) ទិស​ខាងជើង និង​ពាយព្យ​ជាប់​ព្រំប្រទល់ នឹង​ ខេត្តលង់ហោរ ចំណែក​ទិស​ខាងជើង និង ឦសាន​ជាប់​ព្រំប្រទល់​នឹង​ ខេត្តកំពង់ឬស្សី។​

​ផ្ទៃដី​ខេត្ត​ព្រះ​ត្រពាំង មាន​ផ្ទៃដី​សរុប ២ ២១៥,១៥គម២ ស្មើនឹង ២២១ ៥១៥,៣ ហត. (​រង្វាស់​ឆ្នាំ ២០០៣)។
ខេត្តព្រះត្រពាំង: រដ្ឋបាល

រដ្ឋបាល
រូបភាពតូច|ផែនទីរដ្ឋបាលខេត្តព្រះត្រពាំង
 () ជាដែនរដ្ឋបាលស្ថិតនៅ ប្រទេសកម្ពុជា សម័យអាណានិគមនិយមបារាំង ។
​ខេត្ត​ព្រះ​ត្រពាំង បច្ចុប្បន្ន​ត្រូវបាន រដ្ឋាភិបាល​វៀតណាម បែង​ចែកជា ៨ ស្រុក និង ខ​ណ្ឌ ក្នុងនោះ​រួមមាន ទី​រួម​ខេត្ត និង ស្រុក​ទាំង ៧។ ក្នុង​ទី​រួម​ខេត្ត និង ស្រុក​ទាំង ៧ នេះ មាន ៩៤ ឃុំ​/ សង្កាត់ និង ទីរួមស្រុក។​
​ស្រុក​ ៧ ទីរួមខេត្ត ១ រួមមាន​៖
លេខរៀង  ឈ្មោះស្រុកជាអក្សរខ្មែរ  ឈ្មោះស្រុកជាអក្សរឡាតាំង ឈ្មោះស្រុកជាអក្សរ១​ស្រុកកន្លង់ Kanlong DistrictCàng Long២ស្រុកកំពង់ធំKampong Thom DistrictChâu Thành៣ស្រុកកំពង់ស្ពាន Kampng Span DistrictCầu Kè៤ស្រុកកញ្ចោង Kanhchong DistrictTiểu Cần៥ស្រុកថ្កូវThkauv DistrictTrà Cú៦ស្រុកផ្នោដាច់Phnao Dach DistrictCầu Ngang៧ស្រុកមាត់សមុទ្រMeat Samout DistrictDuyên Hải៨ទីរួមខេត្តព្រះត្រពាំងPreah TrapengThị Xã

ព្រំប្រទល់នៃ
+ទិសខាងកើត (E)ខាងលិច (W)ខាងត្បូង (S)ខាងជើង (N)
ខេត្តព្រះត្រពាំង: ប្រជាសាស្ត្រ​

ប្រជាសាស្ត្រ​

​យោងតាម​ស​ព្វា​វចនាធិប្បាយ (Wikipedia) ជា​ភាសា​យួន បាន​ផ្សាយ​ថា​ស្ថិតិ​ឆ្នាំ ១៩៧១ ខេត្ត​ព្រះ​ត្រពាំង​មាន​ប្រជាជន ចំនួន ៤១១ ១៩០ នាក់។​

​ស្ថិតិ ឆ្នាំ ២០០០ ប្រជាជន​ត្រូវបាន​កើនឡើង​ដល់ ៩៧៣ ០៦៥។​

​នៅលើ​ផ្ទៃដី​ខេត្ត​ព្រះ​ត្រពាំង មាន​ប្រជាជន​ចំនួន ២៩ ជនជាតិ​ផ្សេង​ពីគ្នា ប៉ុន្តែ​ប្រជាជន​ដែល​ច្រើនជាងគេ​នោះ គឺ ជនជាតិខ្មែរ។​

​ប្រជាជន​ខេត្ត​ព្រះ​ត្រពាំង មាន ៥,៩៩% នៃ​តំបន់​វាលទំនាប​ទន្លេមេគង្គ (​តាម​ជំរឿន​ឆ្នាំ ២០០០ នៃ​រដ្ឋាភិបាល​បក្សកុម្មុយនិស្ត​យួន​) ក្នុងនោះ ៨៧ % រស់​នៅតាម​តំបន់​ជនបទ និង​កំណើនប្រជាជន​នៅ​ឆ្នាំ ២០០០ គឺ ១,៦៥។​

​តាម​ស​ព្វា​វចនាធិប្បាយ​សេរី (Wikipedia) ដដែល​បាន​បញ្ជាក់ថា ខេត្ត​ព្រះ​ត្រពាំង គឺជា​មូលដ្ឋាន​នៃ​ការរស់នៅ ជា​យូរ​មកហើយ របស់​ជនជាតិដើម​ខ្មែរក្រោម ដែលមាន​ខឿនវប្បធម៌​របស់ ជនជាតិ នេះ​ជា​និម្មិត​រូប​ដូចជា ភាសា ,​អក្សរ , មុខម្ហូប និង​ជាពិសេស គឺ​វត្ត​អារាម​គឺជា​និម្មិត​រូប​ដ៏​សំខាន់​ជាងគេ។​
ខេត្តព្រះត្រពាំង: វប្បធម៌​

វប្បធម៌​

​ខេត្ត​ព្រះ​ត្រពាំង គឺជា​ខេត្ត​ជង្រុក​នៃ​វប្បធម៌​ដ៏​សម្បូរបែប របស់​ជនជាតិខ្មែរ​នៅ​ដែនដី​កម្ពុជា​ក្រោម។ ខ្មែរក្រោម​សរសេរ​អក្សរ​ខ្មែរ ដាច់ដោយឡែក​ពី​ជនជាតិ គិ​ញ (Kinh) ឬ ជនជាតិ​យួន ជា​អាណា​និគមជន និង​មាន​ពិធីបុណ្យ​ប្រពៃណី​និង​សាសនា ដ៏​សំខាន់ នៅក្នុង​សង្គម ដូចជា​ពិធីបុណ្យ​ចូលឆ្នាំថ្មី (១៤ _ ១៥ _១៦ ខែមេសា​) ពិធីបុណ្យ​សែន​ដូនតា ( បុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ​) បុណ្យ​អកអំបុក សំពះ​ព្រះ​ខែ លយប្រទីប ប្រណាំងទូក-ង បុណ្យ​កឋិនទាន និង ពី​ធី​សង្ឃ​ចូល ចេញ​វស្សា នៅតាម​វត្ត​អារាម​ជាដើម ដែលមាន តម្លៃ​មិនអាច​កាត់ថ្លៃ​បាន។​

​ក្រៅពី​មាន​ពិធី​បុណ្យទាន​ប្រពៃណី​ផ្សេងៗ​នៅក្នុង​សង្គម​ខ្មែរក្រោម នៃ​ខេត្ត​មួយ​នេះ វត្ត​អារាម​ដ៏​បុរាណ​មាន​ចំនួន ១៤១ គឺជា​និ​មិ្ម​ត​រូប និង​ជា​មូលដ្ឋាន​ដ៏​រឹងមាំ​សម្រាប់​បង្ហាញ​ដល់​មតិ​ជាតិ និង អន្តរជាតិ​ឲ្យ​បានដឹង​ពី​អត្តសញ្ញាណ​ជនជាតិខ្មែរ​នៅ​ដែនដី​កម្ពុជា​ក្រោម។ ​
រូបភាពតូច|វត្តនិគ្រោធ(វត្តកំពង់ជ្រៃ)
​​
ខេត្តព្រះត្រពាំង: ​វត្ត​អារាម​ព្រះពុទ្ធសាសនា​ខ្មែរ

​វត្ត​អារាម​ព្រះពុទ្ធសាសនា​ខ្មែរ

​ខេត្ត​ព្រះ​ត្រពាំង​មាន ១៤៣ វត្ត ក្នុងនោះ​ស្រុក​នីមួយ​រួមមាន​៖

ស្រុក​កំពង់​ស្ពាន ២២ វត្ត​
​ស្រុក​ថ្កូវ ៤៤ វត្ត​
ស្រុក​ផ្នោ​ដាច់ ២៣​វត្ត​
ស្រុក​កញ្ចោង ១៥ វត្ត​
​ស្រុក​កន្លង់ ០៤ វត្ត​
​ស្រុក​កំពង់ធំ ១៧ វត្ត​
​ស្រុក​មាត់​សាមុទ្រ ០៧ វត្ត​
​ទី​រួម​ខេត្ត ១១ វត្ត ​
រូបភាពតូច|មុខខ្លោងទ្វារវត្តសំរោង
ខេត្តព្រះត្រពាំង: ​រ​មណី​យ​ដ្ឋា​ន​

​រ​មណី​យ​ដ្ឋា​ន​

​សារមន្ទីរ​ជនជាតិខ្មែរ នៅ​ខេត្ត​ព្រះ​ត្រពាំង ( Bảo Tàng Dân Tộc Khmer tỉnh Trà Vinh) ៖
រូបភាពតូច|​រមណីយ​ដ្ឋា​ន​ស្រះ​គូ មានទីតាំងស្ថិតនៅជិតវត្តអង្គរាជបុរី ទីរួមខេត្តព្រះត្រពាំង
​សារមន្ទីរ​នេះ មាន​ទីតាំង​ឋិត​នៅ​ចំ​មុខ​វត្ត​អង្គររាជ​បូរី (​អង្គ​) និង​ក្បែរ​រមណីយ​ដ្ឋា​ន​ស្រះ​គូ ។

​ពេល​ឈាន​ជើង​ចូល​ទស្សនា សារមន្ទីរ​នេះ យើង​នឹង​បានឃើញ​នូវ​វត្ថុ​បុរាណ​ជាច្រើន ដែល​ដូនតា​ខ្មែរ នៅក្នុង​ខេត្ត​ព្រះ​ត្រពាំង បាន បន្សល់ទុក​មក ដូចជា ឈ្នាង កញ្ជើ​ ត្បាល់កិនស្រូវ​ កណ្តៀវ​ច្រូតស្រូវ​ រហាត់​បាចទឹក និង សម្លៀកបំពាក់​ខ្មែរ​ពី​បុរាណ​ជាដើម។ ក្រៅពី​វត្ថុ​បុរាណ​ទាំងនេះ ក៏មាន​តាំង​ពិ​ពណ៌​រូបភាព​ក្រុម​សិ​ល្បៈ​រស្មី​ប្រទីប នៃ ខេត្ត​ព្រះ​ត្រពាំង ផងដែរ។​

​រមណីយដ្ឋាន​ស្រះ​គូ ឬ​គូ​ស្រះស្រី​៖

​រមណីយដ្ឋាន​ស្រះ​គូ ឬ​គូ​ស្រះស្រី​ជា​រមណីយដ្ឋាន​ប្រវត្តិសាស្ត្រ របស់​ជនជាតិដើម​ខ្មែរក្រោម ដ៏​ល្បីល្បាញ​នៅ​ខេត្ត​ទឹកដី​ខេត្ត​ព្រះ​ត្រពាំង។ ស្រះ​គូ​មាន​ទីតាំង​ឋិត​នៅក្នុង​ ក្រុមទី៣ សង្កាត់ទី៨ ទី​រួម​ខេត្ត​ព្រះ​ត្រពាំង (​ដែល​ពីមុន​ឋិត​នៅក្នុង​ភូមិតា​គូ ឃុំ​សម្បួរ ស្រុក​កំពង់ធំ ) ចម្ងាយ​ពី​ផ្សារ​កំពង់ ប្រមាណ ៧គម. តាម​បណ្តោយ​ផ្លូវជាតិ​លេខ ៥៣ ឆ្ពោះទៅ​ទិស​និរ​តី។ ស្រះ​គូ​មាន​រាង​បួន​ជ្រុង​ទ្រវែង ស្ទឹង​ប្រវែង ៣០០ ម៉ែត្រ បណ្តោយ ប្រវែង ៥០០ ម៉ែត្រ (​ប្រហាក់ប្រហែល​នឹង​រាង​បួន​ជ្រុង​) បានជា​ជនជាតិ​យួន​ហៅថា «​អាវ​យ៉ួ​ង​» (Ao Vuông) ប្រែ​ថា »​ស្រះ​បួន​ជ្រុង​»។ ស្រះ​មានទឹក​ថ្លាយង់ រំលេច​ដោយ​ផ្កាឈូក និង​ព្រលិត​លំចង់​ជាល​ម្អ គួរ​ឲ្យ ទស្សនា។ ជុំវិញ​ស្រះ​គឺ​ដើម​ឈើទាល​ធំៗ​មាន អាយុកាល​រាប់​សតវត្សរ៍ ហើយ​អ្វីដែល​អស្ចារ្យ​នោះ គឺ​ឫស​ឈើទាល បាន​ដុះ នៅ​លើដី​ខ្ពស់​ផុត​ជំហរ មនុស្ស​ក្រោយពី​អាចម៍ដី​បាន​ហូរ ពេល​ដែលមាន​ភ្លៀង​បន្តិច​ម្តងៗ​ជាច្រើន​ឆ្នាំ​ខែ​មក​នោះ។​

​បច្ចុប្បន្ន​ស្រះ​គូ គឺជា​កន្លែង​សម្រាប់​លំហើយ​អារម្មណ៍​របស់​ភ្ញៀវ​ទេសចរណ៍​ទាំង​ក្នុង និង​ក្រៅប្រទេស ដែល​បានមក​ទស្សនា​កំសាន្ត ជា​រៀងរាល់ថ្ងៃ។ ជាពិសេស​ស្រះ​គូ គឺជា​កន្លែង​ដែល​គូសង្សារ តែងតែ​ណាត់គ្នា ដើម្បី​សាសង​ផ្តោះផ្តង​ស្នេហា និង​ជា​កន្លែង ដែល​គូ ស្វាមីភរិយា​ទើបតែ​រៀបការ​ថ្មី​មក​ថតរូប និង​វីដេអូ​ទុក ជា​កម្រង​អនុស្សាវរីយ​ផងដែរ។​

​នៅក្បែរ​ស្រះ​គូ គឺមាន​វត្ត​អង្គររាជ​បូរី (​អង្គ​)​ដែល​បាន​កសាង​កាលពី គ​.​ស​. ៩៩០។​

​ឆ្នាំ១៩៩៦ នៅ​ជុំវិញ​បរិវេណ​វត្ត​អង្គររាជ​បូរី (​អង្គ​) មាន​សារ​មន្ទីរ​ជនជាតិខ្មែរ និង​ស្រះ​គូ​ជាដើម ត្រូវបាន​ក្រសួង​វប្បធម៌​ឃោសនាការ នៃ​រដ្ឋាភិបាល​បក្សកុម្មុយនិស្ត​យួន ទទួលស្គាល់​ជា​ផ្លូវការ​ថា ជា​បេតិកភណ្ឌ​វប្បធម៌​ប្រវត្តិសាស្ត្រ ថ្នាក់ជាតិ៕​
ខេត្តព្រះនគរស្រីអយុធ្យា

ព្រះនគរស៊ីអយុធ្យា  ឬក្នុងស្រុក និងសាមញ្ញ អយុធ្យា គឺជា ខេត្ត មួយនៅកណ្តាល ( ឆាងវ៉ាត ) នៃ ប្រទេសថៃ ។ ខេត្តជិតខាងគឺ (ពីខាងជើងតាមទ្រនិចនាឡិកា) អាងទង លពបុរី បទុមធានី នន្ទបុរី នគរបឋម និង សុវណ្ណបុរី ។
ខេត្តព្រះនគរស្រីអយុធ្យា: សព្វនាម

សព្វនាម 
ឈ្មោះ ​អយុធ្យា ​មក​ពី​ពាក្យ​សំស្ក្រឹត អយោធ្យា ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង ​រាមាយណៈ ដែល​មាន​ន័យ​ថា "ទីក្រុង​ដែល​មិន​អាច​ឈ្នះ​បាន"។ តាម​វេយ្យាករណ៍ ពាក្យ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ផ្សំ​ឡើង​ដោយ​ព្យញ្ជនៈ អ- 'មិន' + យោធ្យ 'ចាញ់' (ពីឫស យុធ- 'ប្រយុទ្ធ') + អា ដែលជាបច្ច័យស្រី។
ខេត្តព្រះនគរស្រីអយុធ្យា: សុខភាព

សុខភាព 
មន្ទីរពេទ្យសំខាន់របស់អយុធ្យាគឺ មន្ទីរពេទ្យអយុធ្យា ដែលដំណើរការដោយ ក្រសួងសុខាភិបាលសាធារណៈ ។
ខេត្តព្រះនគរស្រីអយុធ្យា: ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
ស្តាំ|រូបភាពតូច| ការពិពណ៌នាអំពី វិធីសាស្រ្តរបស់សៀម សម្រាប់ការបង្កើត ការ៉េវេទមន្ត នៅក្នុងឆ្នាំ 1693 របស់ Simon de la Loubère ទំនាក់ទំនងប្រវត្តិសាស្ត្រថ្មីនៃព្រះរាជាណាចក្រសៀម ។
អយុធ្យាត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ ១៣៥០  ដោយ ព្រះបាទឧទង ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការបង្កើតអយុធ្យាគឺចាស់ជាងសតវត្សទី 14 ឆ្ងាយណាស់។ ភស្ដុតាង​បាន​បង្ហាញ​ថា តំបន់​នោះ​មាន​ប្រជាជន​រួច​ហើយ​ក្នុង​អំឡុង​សម័យ ​មន ទ្វារវតី ។ ប្រភពបានរៀបរាប់បន្ថែមទៀតថា ប្រហែលឆ្នាំ៨៥០នៃគ.ស ខ្មែរ បានកាន់កាប់តំបន់នោះ ហើយបានបង្កើតបន្ទាយមួយនៅទីនោះ ដោយដាក់ឈ្មោះវាថា អយោធ្យា បន្ទាប់ពីទីក្រុងហិណ្ឌូដ៏ពិសិដ្ឋបំផុតមួយនៃប្រទេសឥណ្ឌាដែលមានឈ្មោះដូចគ្នា។ ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដើម​អយុធ្យា​គឺ​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ទាក់ទង​នឹង​ការ​តាំង​ទីលំនៅ​របស់​ខ្មែរ​នេះ។   ស្របគ្នានោះ ព្រះអង្គម្ចាស់ ដាំរ៉ុង ក៏យល់ស្របថា មានទីក្រុងមួយឈ្មោះថា អយុធ្យា ដែលខ្មែរបានគ្រប់គ្រងពី ក្រុងលពបុរី ត្រង់ចំណុចដែលទន្លេទាំងបីប្រសព្វគ្នា។  ផែនទីកំណាយបង្ហាញដានពី បារាយណ៍ បុរាណមួយ (អាងស្តុកទឹក) នៅជិតចុងភាគនិរតីនៃ វត្តយ៉ៃមង្គល ដែលអាចត្រូវបានសាងសង់នៅលើអតីតប្រាសាទបុរាណខ្មែរដ៏សំខាន់មួយ។ 

អយុធ្យាគឺជារាជធានីរបស់ប្រទេសថៃ (ដែលពេលនោះហៅថាសៀម) អស់រយៈពេល 417 ឆ្នាំចាប់ពីឆ្នាំ 1350 រហូតដល់ក្នុង សង្រ្គាមភូមា-សៀម (1765-1767) វាត្រូវបានបណ្តេញចេញដោយកងទ័ព ភូមា នៅឆ្នាំ 1767 ។ ក្នុង​សម័យ​នេះ សម័យ​អយុធ្យា ឬ ​អាណាចក្រ​អយុធ្យា ដែល​ជា​ទូទៅ​គេ​ហៅ​ថា​សម័យ​អយុធ្យា អាណាចក្រ​អយុធ្យា​ត្រូវ​បាន​គ្រប់​គ្រង​ដោយ​ស្តេច​៣៣​អង្គ​នៃ​រាជវង្ស​៥​ផ្សេង​គ្នា។ ព្រះរាជាណាចក្របានក្លាយជាអ្នកលេងដ៏សំខាន់ក្នុងតំបន់ និងជាមជ្ឈមណ្ឌលពាណិជ្ជកម្មនៃបូព៌ា ដែលជាចំណុចប្រជុំរបស់ពាណិជ្ជករអឺរ៉ុប និងពាណិជ្ជករអាស៊ី។ ក្សត្រដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់ក្នុងសម័យអយុធ្យារួមមាន ព្រះបាទនរេសួន មហាក្សត្រ ដែលបានរំដោះក្រុងអយុធ្យាពីការកាន់កាប់របស់ភូមាដំបូង និងបានចាប់ផ្ដើមរជ្ជកាលនៃការសញ្ជ័យ និង ព្រះបាទនរាយណ៍ ដែលផ្តួចផ្តើមទំនាក់ទំនងការទូតជាមួយបារាំងក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទល្វីសទី XIV ។ រជ្ជកាលរបស់ទ្រង់គឺជាយុគមាសនៃពាណិជ្ជកម្ម និងវប្បធម៌។

ទីក្រុងនេះមានទីតាំងយុទ្ធសាស្ត្រ។ ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនខែនៃឆ្នាំ វាលទំនាបទឹកជំនន់នៅជុំវិញទីក្រុងនឹងត្រូវបានជន់លិចដោយទន្លេជាច្រើននៅជុំវិញទីក្រុង។ ដូច្នេះ​ការ​ឡោមព័ទ្ធ​របស់​ខ្មាំង​សត្រូវ​មិន​អាច​ទៅ​រួច​ទេ ហើយ​ត្រូវ​បង្ខំ​ឱ្យ​ដក​ថយ។ អត្ថប្រយោជន៍នេះគឺជាកត្តារួមចំណែកក្នុងការលុកលុយរបស់ភូមាដែលបរាជ័យជាច្រើន។

ប្រាសាទបុរាណនៅក្នុង ឧទ្យានប្រវត្តិសាស្ត្រអយុធ្យា បានចូលជា បេតិកភណ្ឌពិភពលោក របស់អង្គការយូណេស្កូ ចាប់តាំងពីខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩៩១។ ខេត្តនេះក៏ជាផ្ទះរបស់វិមានរដូវក្តៅ Bang Pa-in ផងដែរ។

ដើម​ឡើយ​មាន​ឈ្មោះ​ថា ក្រុងកែវ (​กรุงเก่า) ​ឈ្មោះ​ជា​ព្រះនគរ​ស៊ី​អយុធ្យា​ក្នុង​ឆ្នាំ១៩២៦
ខេត្តព្រះនគរស្រីអយុធ្យា: និមិត្តសញ្ញា

និមិត្តសញ្ញា 
ធ្វេង|រូបភាពតូច|320x320ភីកសែល| ក្បាលព្រះពុទ្ធដុះពេញដើម ឧទុម្ពរ វត្តមហាធាតុ ឧទ្យានប្រវត្តិសាស្ត្រអយុធ្យា
តាមរឿងព្រេង ព្រះបាទ រាមាធិបតីទី១ បាន រកឃើញ សំបកខ្យង មួយយ៉ាងស្អាតកប់ក្នុងដី ហើយបានជ្រើសរើសទីតាំងនោះជាកន្លែងសម្រាប់រាជធានីរបស់ព្រះអង្គ។ បន្ទាប់​មក គាត់​បាន​ដាក់​សំបក​លើ​ថាស​ថ្មើរជើង ហើយ​បាន​សង់​ព្រះពន្លា​នៅ​ជុំវិញ​នោះ។ ត្រា​បង្ហាញ​ព្រះពន្លា​នេះ​ជាមួយ​នឹង​ដើម​ខេត្ត​នៅ​ពី​ក្រោយ។

ផ្កាខេត្តគឺ អង្គាសដី ( RTGS : dok sano ) Sesbania aculeata, និង ​ដើម​ខេត្ត ​គឺ ​ដើម​ឈើ​ក្រអូប ( Cordia dichotoma ) ។ បង្គា​ទន្លេ​យក្ស ( Macrobrachium rosenbergii ) ជា​សត្វ​ចិញ្ចឹម​ក្នុង​ទឹក​ខេត្ត។ ពាក្យស្លោក រាជធានីចាស់ ราชธานีเก่า อู่ข้าวอู่น้ำ อู่น้ำ เลิศล้ำกานกวี คนดีศรีอยุธยา เลอมรดกโลก អាចប្រែថា "រាជធានីចាស់ ធុងបាយ អក្សរសិល្ប៍ល្អ មនុស្សល្អ អយុធ្យា សម្បត្តិបេតិកភណ្ឌពិភពលោក"។
ខេត្តព្រះនគរស្រីអយុធ្យា: ការបែងចែករដ្ឋបាល

ការបែងចែករដ្ឋបាល 

 រដ្ឋបាលខេត្ត 
រូបភាពតូច| ផែនទីនៃខេត្ត</br> ជាមួយ ១៦ ស្រុក
ខេត្ត​នេះ​ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ចេញ​ជា​ដប់ប្រាំមួយ​ស្រុក ( អំពី ​), 209 ស្រុក​( ​តាម​បន់ ​) និង 1,328 ភូមិ ( muban ) ។ អយុធ្យាគឺជាខេត្តតែមួយគត់ក្នុងចំនោមខេត្តនៃប្រទេសថៃដែលស្រុកនៃអាសនៈរបស់ខ្លួនមិនត្រូវបានគេហៅថា ស្រុកមឿងអយុធ្យា ដូចគ្រោងការណ៍ទូទៅដែលបានណែនាំនោះទេប៉ុន្តែជា ស្រុក Phra Nakhon Si Ayutthaya :
 ព្រះនគរស៊ីអយុធ្យា
 ថារៀ
 នគរហ្លួង
 Bang Sai (1404)
 Bang Ban
 បាងប៉ាអ៊ីន
 បាងប៉ាហាន
 ផាក់ ហៃ ផាជី
 ឡាត ប៊ូវហ្លួង
 វ៉ាង ណូយ
 សេណា
 Bang Sai (1413)
 អ៊ុត
 មហារ័ត្ន
 Ban Phraek
ខេត្តព្រះនគរស្រីអយុធ្យា: រដ្ឋបាលខេត្ត

រដ្ឋបាលខេត្ត 
រូបភាពតូច| ផែនទីនៃខេត្ត</br> ជាមួយ ១៦ ស្រុក
ខេត្ត​នេះ​ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ចេញ​ជា​ដប់ប្រាំមួយ​ស្រុក ( អំពី ​), 209 ស្រុក​( ​តាម​បន់ ​) និង 1,328 ភូមិ ( muban ) ។ អយុធ្យាគឺជាខេត្តតែមួយគត់ក្នុងចំនោមខេត្តនៃប្រទេសថៃដែលស្រុកនៃអាសនៈរបស់ខ្លួនមិនត្រូវបានគេហៅថា ស្រុកមឿងអយុធ្យា ដូចគ្រោងការណ៍ទូទៅដែលបានណែនាំនោះទេប៉ុន្តែជា ស្រុក Phra Nakhon Si Ayutthaya :
 ព្រះនគរស៊ីអយុធ្យា
 ថារៀ
 នគរហ្លួង
 Bang Sai (1404)
 Bang Ban
 បាងប៉ាអ៊ីន
 បាងប៉ាហាន
 ផាក់ ហៃ ផាជី
 ឡាត ប៊ូវហ្លួង
 វ៉ាង ណូយ
 សេណា
 Bang Sai (1413)
 អ៊ុត
 មហារ័ត្ន
 Ban Phraek
ខេត្តព្រះនគរស្រីអយុធ្យា: សាសនា

សាសនា 

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ខេត្តនៅប្រទេសថៃ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Articles containing Thai-language text
ខេត្តព្រះវិហារ

ខេត្តព្រះវិហារ គឺជាខេត្តដែលស្ថិតនៅភាគខាងជើងបំផុតនៃប្រទេសកម្ពុជា ខេត្តនេះមានផ្ទៃដីធំជាងគេលំដាប់ទី២ និងមានប្រជាជនរស់នៅតិចនៅតំបន់ភ្នំ និងខ្ពង់រាប ដែលជាខេត្តមានលក្ខណៈវប្បធម៌ប្រវត្តិសាស្ត្រនឹងធម្មជាតិ ។ នៅភាគខាងជើងនៃខេត្តជាប់នឹងប្រទេសថៃនិងឡាវ ដែលបង្កើតជាច្រកអន្តរជាតិសម្រាប់ពាណិជ្ជកម្មនិងទេសចរណ៍។  ខេត្តព្រះវិហារ គឺជាតំំបន់មួយនៅភាគខាងជើងនៃកម្ពុជាដែលអាចទាក់ទាញភ្ងៀរជាតិនិងអន្តរជាតិជាច្រើនសម្រាប់មកទស្សនាប្រាសាទបុរាណ នឹងទេសភាពព្រៃធម្មជាតិ រីឯទីរួមខេត្តព្រះវិហារគឺ ក្រុងព្រះវិហារ។