navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
សាសនសុភាសិត: បុញ្ញវគ្គ

បុញ្ញវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីបុណ្យ”

៣៤១- បុញ្ញំ ចោរេហិ ទុហរំ

បុណ្យគឺចោរទាំងឡាយ លួចយកមិនបាន

(សំ. ស.)

៣៤២- បុញ្ញំ សុខំ ជីវតសង្ខយម្ហិ

បុណ្យជាសុខ ក្នុងកាលជិតអស់ជីវិត

(ខុ. ធ.)

៣៤៣- បុញ្ញានិ កយិរាថ សុខាវហានិ

គួរធើ្វនូវបុណ្យទាំងឡាយ ដែលនាំសេចក្ដីសុខមកឲ្យ

(សំ. ស.), អង្គ. គិត.

៣៤៤- បុញ្ញានិ បរលោកស្មឹ បតិដ្ឋា ហោន្តិ បាណិនំ

បុណ្យរមែងជាទីពឹង របស់សត្វទាំងឡាយក្នុងលោកខាងមុខ

(សំ. ស.), អង្គ. បញ្ចក., ខុ. ជា. ទសក.

៣៤៥- សុខោ បញ្ញស្ស ឧច្ចយោ

ការសន្សំបុណ្យ នាំមកនូវសេចក្ដីសុខ

(ខុ. ធ.)
សាសនសុភាសិត: មច្ចុវគ្គ

មច្ចុវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីសេចក្ដីស្លាប់”

៣៤៦- អឌ្ឍា ចេវ ទលិទ្ទា ច សព្វេ មច្ចុបរាយនា

មនុស្សទាំងអស់ ទាំងអ្នកស្ដុកស្ដម្ភ ទាំងអ្នកទ័លក្រសុទ្ធតែមានសេចក្ដីស្លាប់នៅខាងមុខ

ទី. មហា,. ខុ. ជា. ឯក.

៣៤៧- អប្បញ្ចិទំ ជីវិតមាហុ ធីរា

អ្នកប្រាជ្ញទាំងឡាយ ពោលថាជីវិតនេះតិចណាស់

ម. ម., ខុ. ស., ខុ. ថេរ.

៣៤៨- ជរូបនីតស្ស ន សន្តិ តាណា

កាលសត្វត្រូវជរានាំចូលទៅជិតហើយ ទីពឹងទាំងឡាយមិនមានឡើយ

សំ. ស,. អង្គ. គិក,. ខុ. ជា. រិស.

៣៤៩- ន ចាបិ វិត្តេន ជរំ វិហន្តិ

បុគ្គលកំចាត់នូវជរា ដោយទ្រព្យពុំបានឡើយ

ម. ម., ខុ. ថេរ.

៣៥០- ន ទីឃមាយុំ លភតេ ធនេន

មនុស្សមិនបានអាយុវែង ព្រោះទ្រព្យទេ

ម. ម,. ខុ. ថេរ.

៣៥១- ន មិយ្យមានំ ធនមន្វេតិ កិញ្ចិ

ទ្រព្យបន្តិចបន្តួចនឹងទៅតាមមនុស្សស្លាប់មិនបានទេ

ម. ម., ខុ. ថេរ.

៣៥២- ន មិយ្យមានស្ស ភវន្តិ តាណា

កាលសត្វស្លាប់ ទីពឹងទាំងឡាយមិនមានទេ

ម. ម., ខុ. ថេរ.

៣៥៣- ន ហិ នោ សង្គរន្តេន មហាសេនេន មច្ចុនា

ការតទល់នឹងមច្ចុរាជ ដែលមានសេនាច្រើននោះពុំបានឡើយ

ម. ឧ., ខុ. ជា មហា.

៣៥៤- សព្វំ ភេទបរិយន្តំ ឯវំ មច្ចាន ជីវិតំ

ជីវិតរបស់សត្វទាំងឡាយ ដូចភាជន៍ដីគ្រប់បែបមានការបែកធ្លាយជាទីបំផុត

ទី. មហា,. ខុ. សុ,. ខុ. មហា.

៣៥៥- សព្វេ វ និក្ខិបិស្សន្តិ ភូតា លោកេ សមុស្សយំ

ពួកសត្វទាំងអស់ នឹងដាក់ចុះនូវរាងកាយទុកក្នុងលោក

ទី. មហា,. (សំ. ស.)
សាសនសុភាសិត: មិត្តវគ្គ

មិត្តវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីមិត្រ”

៣៥៦- អត្ថម្ហិ ជាតម្ហិ សុខា សហាយា

កាលបើសេចក្ដីត្រូវការកើតឡើង សម្លាញ់ទាំងឡាយ ជាអ្នកនាំយកសុខមកឲ្យ

(ខុ. ធ.)

៣៥៧- នត្ថិ ពាលេ សហាយតា

សហាយតាគុណ មិនមានក្នុងបុគ្គលពាលទេ

វិ. មហា., ម. ឧ., (ខុ. ធ.)

៣៥៨- នោ ចេ លភេថ និបកំ សហាយំ ឯកោ ចរេ ន ច

បាបានិ កយិរា

បើបុគ្គលមិនបាននូវសំឡាញ់មានប្រាជ្ញាចាស់ក្លាទេ គប្បីត្រាច់ទៅតែម្នាក់ឯង តែថាកុំគប្បីធើ្វនូវបាបទាំងឡាយឡើយ

វិ. មហា., ម. ឌ., (ខុ. ធ.)

៣៥៩- បាបមិត្តោ បាបសខោ បាបអាចារគោចរោ

បុគ្គលមានមិត្រអាក្រក់ មានសំឡាញ់អាក្រក់ រមែងមានមារយាទនឹងគោចរអាក្រក់ដែរ

ទី. មហា.

៣៦០- ភរិយា បរមា សខា

ភរិយាជាសំឡាញ់ដ៏ស្និទ្ធ

(សំ. ស.)

៣៦១- មាតា មិត្តំ សកេ ឃរេ

មាតាជាមិត្រក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លួន

(សំ. ស.)

៣៦២- សត្ថោ បសវតោ មិត្តំ

ពួកឈ្មួញជាមិត្ររបស់អ្នកដើរផ្លូវឆ្ងាយ

(សំ. ស.)

៣៦៣- សចេ លភេថ និបកំ សហាយំ ចរេយ្យ

តេនត្តមនោ សតីមា

បើបុគ្គលបាននូវសំឡាញ់មានប្រាជ្ញាចាស់ក្លា គប្បីពេញចិត្តមានស្មារតីត្រាច់ទៅជាមួយសំឡាញ់នោះចុះ

វិ. មហា., ម. ឧ., (ខុ. ធ.)

៣៦៤- សព្វត្ថ បូជិតោ ហោតិ យោ មិត្តានំ ន ទុព្ភតិ

អ្នកណាមិនប្រទូស្តចំពោះមិត្រទាំងឡាយ អ្នកនោះរមែងមានគេបូជាក្នុងទីទាំងពួង

ខុ. ជា. នវក.

៣៦៥- សព្វេ អមិត្តេ តរតិ យោ មិត្តានំ ន ទុព្ភតិ

អ្នកណាមិនប្រទូស្តចំពោះមិត្រទាំងឡាយ អ្នកនោះរមែងឆ្លងផុតនូវសត្រូវទាំងពួង

ខុ. ជា. នវក.

៣៦៦- សហាយោ អត្ថជាតស្ស ហោតិ មិត្តំ បុនសប្បុនំ

សំឡាញ់ជាមិត្ររបស់អ្នកមានកិច្ចធុរះកើតឡើងរឿយៗ

(សំ. ស.)

៣៦៧- មិត្តទុព្ភោ ហិ បាបកោ

អ្នកប្រទូស្តមិត្រ ជាមនុស្សអាក្រក់

ខុ. ជា. ទសក.
សាសនសុភាសិត: យាចនាវគ្គ

យាចនាវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីសេចក្ដីសូម”

៣៦៨- ទេស្សោ ច ហោតិ អតិយាចនាយ

មនុស្សដែលគេស្អប់ ព្រោះតែការសូមហួសប្រមាណ

វិ. មហាវិភង្គ., ខុ. ជា. គិក.

៣៦៩- ន តំ យាចេ យស្ស បិយំ ជិគឹសេ

បុគ្គលមិនគួរសូមរបស់ជាទីស្រឡាញ់ ដែលគេលំបាកឲ្យឡើយ

វិ. មហាវិភង្គ., ខុ. ជា. គិក.

៣៧០- ន វេ យាចន្តិ សប្បញ្ញា

ពួកអ្នកមានបញ្ញា មិនសូមសោះឡើយ

ខុ. ជា. សគ្គក.

៣៧១- យាចំ អទទមប្បិយោ

បុគ្គលកាលគេសូម មិនឲ្យរបស់ដែលគេសូម រមែងមិនជាទីស្រឡាញ់ (របស់អ្នកសូម)

វិ. មហាវិភង្គ., ខុ. ជា .សគ្គក.

៣៧២- យាចកោ អប្បិយោ ហោតិ

អ្នកសូម រមែងមិនជាទីស្រឡាញ់ (របស់អ្នកឲ្យ)

វិ. មហាវិភង្គ., ខុ. ជា .សគ្គក.
សាសនសុភាសិត: រាជវគ្គ

រាជវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីព្រះរាជា”

៣៧៣- កុទ្ធំ អប្បដិកុជ្ឈន្តោ រាជា រដ្ឋស្ស បូជិតោ

ព្រះរាជាទ្រង់មិនក្រោធតបទៅរកអ្នកក្រោធ រាស្រ្តតែងបូជា

ខុ. ជាចតុក្ក.

៣៧៤- ខត្តិយោ សេដ្ឋា ជនេតស្មឹ យេ គោត្តប្បដិសារិនោ

ព្រះមហាក្សត្រិយ៍ប្រសើរបំផុត ជាងពួកជន ដែលប្រកាន់គោត្រ

ទី. បាដិ., ម. ម., (សំ. ស.), សំ. និ.

៣៧៥- រាជា មុខំ មនុស្សានំ

ព្រះរាជាជាប្រធានរបស់មនុស្សទាំងឡាយ

វិ. មហា., ម. ម., ខុ. សុ.

៣៧៦- រាជា រដ្ឋស្ស បញ្ញាណំ

ព្រះរាជាជាគ្រឿងប្រាកដរបស់រដ្ឋ

(សំ. ស.)

៣៧៧- សន្នទ្ធោ ខត្តិយោ តបតិ

ព្រះមហាក្សត្រិយ៍មានគ្រឿងក្រោះទ្រង់ហើយ រមែងរុងរឿង

សំ. និ., (ខុ. ធ.)

៣៧៨- សព្វំ រដ្ឋំ សុខំ ហោតិ រាជា ចេហោតិ ធម្មិកោ

បើព្រះរាជាទ្រង់ជាអ្នកប្រកបដោយធម៌ រាស្រ្តទាំងពួងតែងជាសុខ

អង្គ. ចគុក្ក,. ខុ. ជា. ចគុក្ក.
សាសនសុភាសិត: វាចាវគ្គ

វាចាវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីវាចា”

៣៧៩- អភូតវាទី និរយំ ឧបេតិ

មនុស្សនិយាយមិនពិត រមែងចូលទៅរកនរក

(ខុ. ធ.)

៣៨០- ទុដ្ឋស្ស ផរុសា វាចា

មនុស្សក្រោធមានវាចាអាក្រក់

ខុ. ជា. ទសក.

៣៨១- តមេវ វាចំ ភាសេយ្យ យាយត្តានំ ន តាបយេ

បុគ្គលគួរនិយាយតែវាចា ដែលមិនញ៉ាំងខ្លួនឲ្យក្ដៅក្រហាយ

(សំ. ស.), ខុ. ស.

៣៨២- ន ហិ បុព្វោយ្យ បាបិកំ

បុគ្គលមិនគួរបញ្ចេញវាចា អាក្រក់ឡើយ

ខុ. ជា. ឯក.

៣៨៣- នាមនុញ្ញំ កុទាចនំ

ក្នុងកាលណាៗក៏ដោយ មិនគួរនិយាយវាចាមិនជាទីគាប់ចិត្តឡើយ

ខុ. ជា. ឯក.

៣៨៤- មនុញ្ញមេវ ភាសេយ្យ

បុគ្គលគួរនិយាយតែវាចា ដែលជាទីគាប់ចិត្ត

ខុ. ជា. ឯក.

៣៨៥- មុត្វា តបតិ បាបិកំ

បុគ្គលបញ្ចេញវាចាអាក្រក់ រមែងក្ដៅក្រហាយ

ខុ. ជា. ឯក.

៣៨៦- មោក្ខោ កល្យាណិយា សាធុ

ការបញ្ចេញវាចាល្អ ញ៉ាំងប្រយោជន៍ឲ្យសម្រេច

ខុ. ជា. ឯក.

៣៨៧- សំវោហារេន សោចេយ្យំ វេទីតព្វំ

ភាពនៃបុគ្គលស្អាត ត្រូវជ្រាបដោយសំនួនវាចា

ខុ. ខ.

៣៨៨- សណ្ហំ គិរំ អត្ថវតឹ បមុញ្ចេ

បុគ្គលគួរបញ្ចេញវាចាពីរោះ ដែលមានប្រយោជន៍

ខុ. ជា. គេរស.

៣៨៩- វាចំ បមុញ្ចេ កុសលំ នាតិវេលំ

បុគ្គលមិនគួរថ្លែងវាចាល្អ ឲ្យហួសវេលាឡើយ

ខុ. ជា. ទុក., ខុ. សុ., ខុ. មហា.

៣៩០- វាចំ មុញ្ចេយ្យ កល្យាណឹ

បុគ្គលគួរថ្លែងវាចាល្អ

(សំ. ស.)

៣៩១- ហទយស្ស សទិសីវាចា

វាចាប្រហែលគ្នានឹងដួងចិត្ត

ខុ. ជា. ចគុក្ក.
សាសនសុភាសិត: វីរិយវគ្គ

វីរិយវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីព្យាយាម”

៣៩២- អកិលាសុ វិន្ទេ ហទយស្ស សន្តឹ

បុគ្គលមិនខ្ជឹលច្រអូស គប្បីបានសេចក្ដីស្ងប់ចិត្ត

ខុ. ជា. ឯក.

៣៩៣- អជ្ជេវ កិច្ចមាតប្បំ

សេចក្ដីខំប្រឹង បុគ្គលគួរធើ្វក្នុងថ្ងៃនេះឯង

ម. ឧ. ខុ., ជា. មហា.

៣៩៤- អថ បច្ឆា កុរុតេ យោគំ កិច្ចេ អាវាសុ សីទតិ

កាលបើបុគ្គលធើ្វសេចក្ដីព្យាយាម ក្នុងកិច្ចជាខាងក្រោយនឹងលិចចុះក្នុងវិបត្តិ (ពុំខាន)

ខុ. ជា. វឹស.

៣៩៥- អនិព្វិន្ទិយការិស្ស សម្មទត្ថោ វិបជ្ជតិ

ប្រយោជន៍រមែងសម្រេចដោយប្រពៃដល់អ្នកធើ្វដោយមិនមានសេចក្ដីនឿយណាយ

ខុ. ជា. ចត្តាឡីស.

៣៩៦- ការេយ្យ យោគ្គំ ធុវមប្បមត្តោ

អ្នកមិនប្រមាទ គួរធើ្វសេចក្ដីព្យាយាម ឲ្យទៀងទាត់

ខុ. ជា. ទុក.

៣៩៧- កាលាគតញ្ច ន ហាបេតិ អត្ថំ

អ្នកមានព្យាយាម រមែងមិនលះប្រយោជន៍ដែលមកដល់តាមកាល

ខុ. ជា. ឆក្ក.

៣៩៨- ន និព្វិន្ទិយការិស្ស សម្មទត្ថោ វិបជ្ជតិ

ប្រយោជន៍រមែងមិនសម្រេចដោយប្រពៃ ដល់អ្នកធើ្វដោយមានសេចក្ដីនឿយណាយ

ខុ. ជា. ចត្តាឡីស.

៣៩៩- បដិរូបការី ធុរវា ឧដ្ឋាតា វិន្ទតេ ធនំ

មនុស្សមានធុរៈ ព្យាយាមធើ្វការងារឲ្យហ្មត់ចត់រមែងរកទ្រព្យបាន

(សំ. ស.), ខុ. សុ.

៤០០- យថា យថា យត្ថ លភេថ អត្ថំ តថា តថា តត្ថ បរក្កមេយ្យ

បុគ្គលគប្បីបានប្រយោជន៍ក្នុងទីណា ដោយប្រការណាៗគួរប្រឹងប្រែងក្នុងទីនោះ ដោយប្រការនោះៗ

អង្គ. បញ្ចក., ខុ. ជា. បញ្ចក.

៤០១- វាយមេថេវ បុរិសោ យាវ អត្ថស្ស និប្បទា

កូនប្រុសគប្បីព្យាយាម ទាល់តែសម្រេចប្រយោជន៍

(សំ. ស.)

៤០២- វីរិយេន ទុក្ខមច្ចេតិ

បុគ្គលកន្លងទុក្ខបាន ព្រោះសេចក្ដីព្យាយាម

ខុ. ស.

៤០៣- ហិយ្យោតិ ហិយ្យតិ បោសោ បរេតិ បរិហាយតិ

បុរស (គិត) ថា ចាំស្អែកសិន ក៏វិនាស

(គិត) ថា ចាំថ្ងៃមុខសិន ក៏វិនាសដែរ

ខុ. ជា. វិស.
សាសនសុភាសិត: វេរវគ្គ

វេរវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីពៀរ”

៤០៤- យេ វេរំ ឧបនយ្ហន្តិ វេរំ តេសំ ន សម្មតិ

ជនទាំងឡាយណាចងពៀរ, ពៀររបស់ជនទាំងឡាយនោះមិនស្ងប់រម្ងាប់ឡើយ

ម. ឧ., (ខុ. ធ.), ខុ. ជា. បញ្ចក.

៤០៥- យេ វេរំ នូបនយ្ហន្តិ វេរំ តេសូបសម្មតិ

ជនទាំងឡាយណាមិនចងពៀរ, ពៀររបស់ជនទាំងឡាយនោះរមែងស្ងប់រម្ងាប់

ម. ឧ., (ខុ. ធ.), ខុ., ជា. បញ្ចក.

៤០៦- អវេរេន ច សម្មន្តិ

ពៀរទាំងឡាយរមែងស្ងប់រម្ងាប់ ដោយមិនមានពៀរ

វិ. មហា., ម. ឧ., (ខុ. ធ.), ខុ. ជា. បញ្ចក.

៤០៧- ន ហិ វេរេន វេរានិ សម្មន្តីធ កុទាចនំ

ក្នុងកាលណាៗក៏ដោយ ពៀរទាំងឡាយក្នុងលោកនេះស្ងប់រម្ងាប់ដោយពៀរមិនបានឡើយ

វិ. មហា., ម. ឧ., (ខុ. ធ.), ខុ. ជា. បញ្ចក.
សាសនសុភាសិត: សច្ចវគ្គ

សច្ចវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីសច្ចៈ”

២០៨- សច្ចំ ហវេ សាធុតរំ រសានំ

ពាក្យស័ត្យហ្នឹងឯង ជារសឆ្ងាញ់ជាងរសទាំងឡាយ

(សំ. ស.), ខុ. សុ.

៤០៩- សច្ចំ វេ អមតា វាចា

ពាក្យស័ត្យហ្នឹងឯង ជាវាចាមិនស្លាប់

(សំ. ស.), ខុ. ថេរ.

៤១០- សច្ចេន កិត្តឹ បប្បោតិ

គេបានកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ដោយបាក្យស័ត្យ

(សំ. ស.), ខុ. សុ.

៤១១- សច្ចេ អត្ថេ ច ធម្មេ ច អហុ សន្តោ បតិដ្ឋិតា

សប្បុរសទាំងឡាយ បានតាំងមាំក្នុងពាក្យស័ត្យ ដែលជាអត្ថនឹងធម៌

(សំ. ស.), ខុ. សុ., ខុ. ថេរ.

៤១២- សច្ចមនុរក្ខេយ្យ

គប្បីរក្សារឿយៗ នូវពាក្យស័ត្យ

ម. ខ.
សាសនសុភាសិត: សតិវគ្គ

សតិវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីស្មារតី”

៤១៣- សតិ លោកស្មិ ជាគរោ

សតិជាគ្រឿងភ្ញាក់រឭកក្នុងលោក

(សំ. ស.)

៤១៤- សតិមតោ សទា ភទ្ទំ

អ្នកមានស្មារតី មានសេចក្ដីចំរើនសព្វកាល

(សំ. ស.)

៤១៥- សតិមា សុខមេធតិ

អ្នកមានស្មារតី រមែងដល់សេចក្ដីសុខ

(សំ. ស.)

៤១៦- សតិមតោ សុវេ សេយ្យោ

អ្នកមានស្មារតី ជាមនុស្សប្រសើររាល់ថ្ងៃ

(សំ. ស.)
សាសនសុភាសិត: សទ្ធាវគ្គ

សទ្ធាវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីសទ្ធា”

៤១៧- សទ្ធា ពន្ធតិ បាថេយ្យំ

សទ្ធា វេចខ្ចប់នូវស្បៀង (គឺកុសល)

(សំ. ស.)

៤១៨- សទ្ធា សាធុ បតិដ្ឋិតា

សទ្ធាតាំងមាំហើយ ញ៉ាំងប្រយោជន៍ឲ្យសម្រេចបាន

(សំ. ស.)

៤១៩- សុខា សទ្ធា បតិដ្ឋិតា

សទ្ធាតាំងមាំហើយ នាំសុខមកឲ្យ

(ខុ. ធ.)

៤២០- សទ្ធីធ វិត្តំ បុរិសស្ស សេដ្ឋំ

សទ្ធាជាទ្រព្យដ៏ប្រសើរ របស់បុរស

(សំ. ស.), ខុ. សុ.

៤២១- សទ្ធា ទុតិយា បុរិសស្ស ហោតិ

សទ្ធាជាសំឡាញ់ទីពីររបស់បុរស

(សំ. ស.)
សាសនសុភាសិត: សន្តុដ្ឋិវគ្គ

សន្តុដ្ឋិវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីសន្ដោស”

៤២២- សន្តុដ្ឋី បរមំ ធនំ

សេចក្ដីសន្ដោសជាទ្រព្យដ៏ក្រៃលែង

(ខុ. ធ.)

៤២៣- តុដ្ឋី សុខា យា ឥតរីតរេន

សេចក្ដីសន្ដោសតាមមានតាមបាន នាំសុខមកឲ្យ

ខុ. ស.

៤២៤- សុខោ វិវេកោ តុដ្ឋស្ស សុតធម្មស្ស បស្សតោ

សេចក្ដីស្ងាត់របស់អ្នកសន្ដោស មានធម៌ប្រាកដកាលឃើញនាំសុខមកឲ្យ

វិ. មហា., ខុ. ឧ.

៤២៥-  យ លទ្ធំ តេន តុដ្ឋព្វំ

បានរបស់ណា គប្បីត្រេអរដោយរបស់នោះ

ខុ. ជា. ឯក.

៤២៦- សលាភំ នាតិមញ្ញេយ្យ

មិនគួរមើលងាយលាភរបស់ខ្លួន

(ខុ. ធ.)
សាសនសុភាសិត: សមណវគ្គ

សមណវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីសមណៈ”

៤២៧- សមណីធ អរណា លោកេ

ពួកសមណៈក្នុងសាសនានេះ មិនមែនជាសឹកសង្រ្គាមក្នុងលោកទេ

(សំ. ស.)

៤២៨- ន ហិ បព្វជិតោ បរូបឃាតី សមណោ ហោតិ បរំ

វិហេឋយន្តោ

បព្វជិតសម្លាប់អ្នកដទៃ បៀតបៀនអ្នកដទៃ មិនមែនជាសមណៈឡើយ

ទី. មហា., (ខុ. ធ.)

៤២៩- អសញ្ញតោ បព្វជិតោ ន សាធុ

បព្វជិតអ្នកមិនសង្រួម ពុំប្រពៃឡើយ

ខុ. ជា. វស.

៤៣០- អបេតោ ទមសច្ចេន ន សោ កាសាវមរហតិ

(អ្នកណា) ប្រាសចាកទមៈនឹងសច្ចៈ អ្នកនោះមិនគួរស្លៀកដណ្ដប់

សំពត់កាសាវៈឡើយ

(ខុ. ធ.), ខុ. ជា., ទុក. ខុ. ថេរ.

៤៣១- ឧបេតោ ទមសច្ចេន សវេ កាសាវមរហតិ

(អ្នកណា) ប្រកបដោយទមៈនឹងសច្ចៈ អ្នកនោះឯងទើបគួរស្លៀក

ដណ្ដប់សំពត់កាសាវៈបាន

(ខុ. ធ.), ខុ. ជា., ទុក. ខុ. ថេរ.

៤៣២- សុភាសិតទ្ធជា ឥសយោ

ឥសីទាំងឡាយ មានសុភាសិតជាទង់ជ័យ

សំ. នី., អង្គ. ចតុគ្គ., ខុ. ចា. ងស័តិ.

៤៣៣- សមណោ អស្ស សុស្សមណោ

សមណៈ គប្បីជាសមណៈល្អ

វិ. មហាវិភង្គ.
សាសនសុភាសិត: សាមគ្គីវគ្គ

សាមគ្គីវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីសាមគ្គី”

៤៣៤- សុខា សង្ឃស្ស សាមគ្គី

សេចក្ដីព្រមព្រៀងរបស់ពួក នាំឲ្យកើតសុខ

(ខុ. ធ.), ខុ. ឥតិ., អង្គ. ទសក.

៤៣៥- សមគ្គានំ តបោ សុខោ

សេចក្ដីព្រមព្រៀងរបស់អ្នកព្រមព្រៀងគ្នា នាំឲ្យកើតសុខ

(ខុ. ធ.)
សាសនសុភាសិត: សីលវគ្គ

សីលវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីសីល”

៤៣៦- សីលំ យាវ ជរា សាធុ

សីលញ៉ាំងប្រយោជន៍ឲ្យសម្រេចដរាបដល់ជរា

(សំ. ស.)

៤៣៧- សុខំ យាវ ជរា សីលំ

សីលនាំសុខមកឲ្យដរាបដល់ជរា

(ខុ. ធ.)

៤៣៨- សីលំ កិរេវ កល្យាណំ

លោកថាសីលនុ៎ះឯងជាធម៌ល្អ

ខុ. ជា. ឯក.

៤៣៩- សីលំ លោកេ អនុត្តរំ

សីលជាគុណជាតក្រៃលែងក្នុងលោក

ខុ. ជា. ឯក.

៤៤០- សំវាសេន សីលំ វេទិតព្វំ

សីលលោកគប្បីដឹងបាន ព្រោះការនៅរួមគ្នា

ខុ. ឧ.

៤៤១- សាធុ សព្វត្ថ សំវរោ

សេចក្ដីសង្រួមក្នុងទីទាំងពួងជាការល្អ

(សំ. ស.), (ខុ. ធ.)

៤៤២- សញ្ញមតោ វេរំ ន ចីយតិ

កាលបុគ្គលមានសេចក្ដីសង្រួម ពៀររមែងមិនកឡើង

ទី. មហា., ខុ. ឧ.

៤៤៣- សីលំ រក្ខេយ្យ មេធាវី

អ្នកប្រាជ្ញគប្បីរក្សាសីល

ខុ. ឥតិ.
សាសនសុភាសិត: សុខវគ្គ

សុខវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីសុខ”

៤៤៤- សព្វស្ស ទុក្ខស្ស សុខំ បហានំ

ការលះទុក្ខទាំងពួងបាន ជាសុខ

(ខុ. ធ.)

៤៤៥- អព្យាបជ្ឈំ សុខំ លោកេ

ការមិនព្យាបាទ ជាសុខក្នុងលោក

វិ. មហា., ខុ. ឧ.

៤៤៦- តេសំ វូបសមោ សុខោ

ការរម្ងាប់នូវសង្ខារទាំងឡាយនោះ នាំមកនូវសេចក្ដីសុខ

(សំ. ស.), ខុ. ជា. ឯក.

៤៤៧- នត្ថិ សន្តិបរំ សុខំ

សេចក្ដីសុខដទៃក្រៅពីសេចក្ដីស្ងប់មិនមាន

(ខុ. ធ.)

៤៤៨- នព្វានំ បរមំ សុខំ

និព្វានជាសុខយ៉ាងក្រៃលែង

ម. ម. (ខុ. ធ.)

៤៤៨- សុខោ បុទ្ធានមុប្បាទោ

ការកើតឡើងនៃលោកអ្នកដឹងទាំងឡាយ នាំសុខមកឲ្យ

(ខុ. ធ.)

៤៥០- សុខា សទ្ធម្មទេសនា

ការសំដែងនូវព្រះសទ្ធម្ម នាំសុខមកឲ្យ

(ខុ. ធ.)

៤៥១- អទស្សនេន ពាលានំ និច្ចមេវ សុខី សិយា

បុគ្គលគប្បីមានសេចក្ដីសុខជានិច្ចនិរន្តរ៍ ក៏ព្រោះការមិនចួប

នូវបុគ្គលពាលទាំងឡាយ

(ខុ. ធ.)

៤៥២- ន វេ អនត្ថកុសលេន អត្ថចរិយា សុខាវហា

ការប្រព្រឹត្តិប្រយោជន៍ជាមួយនឹងបុគ្គលមិនឈ្លាសក្នុងប្រយោជន៍មិននាំសុខមកឲ្យឡើយ

ខុ. ជា. ឯក.
សាសនសុភាសិត: សេវនាវគ្គ

សេវនាវគ្គ

“ពួកធម៌និយាយអំពីការសេពគប់”

៤៥៣- វិស្សាសា ភយមន្វេតិ

ភ័យរមែងជាប់តាម ព្រោះសេចក្ដីទុកចិត្ត

ខុ. ជា. ឯក.

៤៥៤- អតិចិរំ និវាសេន បិយោ ភវតិ អប្បិយោ

មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ត្រឡប់មិនជាទីស្រឡាញ់វិញ

ព្រោះការនៅរួមគ្នាយូរពេក

ខ. ជា. តេរស.

៤៥៥- ឯករត្តំ ទ្វិរត្តំ វា ទុក្ខំ វសតិ វេរិសុ

(បុគ្គល) នៅក្នុងពួកមនុស្សមានពៀរ អស់មួយយប់ពីរយប់

ក៏ជាទុក្ខ

ខុ. ជា. ឯក.

៤៥៦- ទុក្ខោ ពាលេហិ សំវាសោ អមិត្តេនេវ សព្វទា

ការនៅរួមជាមួយនឹងពួកពាល នាំឲ្យមានទុក្ខគ្រប់កាលដូចជាការនៅរួមជាមួយនឹងសត្រូវ

(ខុ. ធ.)

៤៥៧- ធីរោ ច សុខសំវាសោ ញាតីនំវ សមាគមោ

ការនៅរួមជាមួយនឹងអ្នកប្រាជ្ញនាំឲ្យបានសុខ ដូចជាសមាគមជាមួយនឹងពួកញាតិ

(ខុ. ធ.)

៤៥៨- សុខោ ហវេ សប្បុរិសេន សង្គមោ

សមាគមជាមួយនឹងសប្បុរស នាំសុខមកឲ្យដោយពិត

ខុ. ជា. ទុក.

៤៥៩- និហីយតិ បុរិសោ និហីនសេវី

បុរសគប់មនុស្សថោកទាប រមែងថោកទាបដែរ

អង្គ. គិក.

៤៦០- ទុក្ខោ ពាលេហិ សង្គមោ

សមាគមនឹងមនុស្សពាលទាំងឡាយ នាំឲ្យមានទុក្ខ

ខុ. ជា. នវក.

៤៦១- ន សង្គមោ បាបជនេន សេយ្យោ

សមាគមជាមួយនឹងជនអាក្រក់ មិនល្អឡើយ

ខុ. ជា. ទុក.

៤៦២- ន បាបជនសំសេវី អច្ចន្តំ សុខមេធតិ

អ្នកមិនគប់រកជនអាក្រក់ តែងដល់នូវសេចក្ដីសុខ

ដោយចំណែកមួយ

ខុ. ជា សត្តក.

៤៦៣- ពាលសង្គតចារី ហិ ទីឃមទ្ធាន សោចតិ

អ្នកប្រព្រឹត្តសមាគមជាមួយនឹងមនុស្សពាល រមែងសៅសោកអស់កាលយូរ

(ខុ. ធ.)

៤៦៤- យត្ថ វេរី និវីសតិ ន វសេ តត្ថ បណ្ឌិតោ

មនុស្សមានពៀរនៅក្នុងទីណា បណ្ឌិតមិនគួរនៅក្នុងទីនោះឡើយ

ខុ. ជា. ឯក.

៤៦៥- សង្កេថេវ អមិត្តស្មឹ

គួររង្កៀស ចំពោះសត្រូវ

ខុ. ជា. ទុក.

៤៦៦- មិត្តស្មិម្បិ ន វិស្សសេ

សូម្បីចំពោះមិត្ត ក៏មិនគួរទុកចិត្តដែរ

ខុ. ជា. ទុក.

៤៦៧- ន វិស្សសេ អវិស្សដ្ឋេ

បុគ្គលមិនគួរទុកចិត្តមនុស្ស ដែលមិនស្និទ្ធស្នាលឡើយ

ខុ. ជា. ឯក.

៤៦៨- វិស្សដ្ឋេបិ ន វិស្សសេ

សូម្បីមនុស្សស្និទ្ធស្នាល ក៏មិនគួរទុកចិត្តដែរ

ខុ. ជា. ឯក.

៤៦៩- នាស្មសេ កតបាបម្ហិ

មិនគួរទុកចិត្តមនុស្សធើ្វបាបឡើយ

ខុ. ជា. ទសក.

៤៧០- នាស្មសេ អលិកវាទិនេ

មិនគួរទុកចិត្តមនុស្សនិយាយមិនពិតឡើយ

ខុ. ជា. ទសក.

៤៧១- នាស្មសេ អត្តត្ថបញ្ញម្ហិ

មិនគួរទុកចិត្តមនុស្សឃើញតែប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ

ខុ. ជា. ទសក.

៤៧២- អតិសន្ដេបិ នាស្មសេ

មិនគួរទុកចិត្តមនុស្ស ដែក្លែងធើ្វស្ងប់ស្ងៀមឡើយ

ខុ. ជា. ទសក.

៤៧៣- អបេតចិត្តេន ន សម្ភជេយ្យ

មិនគួរគប់នឹងមនុស្សដែលទ័លគំនិតឡើយ

ខុ. ជា. ទសក.

៤៧៤- ន សន្ថវំ កាបុរិសេន កយិរា

មិនគួរធើ្វសេចក្ដីស្និទ្ធស្នាលជាមួយនឹងបុរសអាក្រក់ឡើយ

ខុ. ជា. ទុក.

៤៧៥- មាស្សុ ពាលេន សង្គញ្ផិ អមិត្តេនេវ សព្វទា

កុំសមាគមជាមួយនឹងមនុស្សពាល ដែលទុកដូចជាសត្រូវគ្រប់កាល

ខុ. ជា. នវក.
សាសនា: និយមន័យសាសនា

និយមន័យសាសនា 
សាសនាគឺជាពាក្យបណ្តាំ។ លទ្ធិសាសនាពុំស្ថិតនៅត្រង់ជំនឿ ឬបញ្ញាតិ សីលធម៌នៃការគោរពប្រណិបតន៍ប៉ុណ្ណោះទេគឺត្រូវមានអង្គការពិសេសមួយ សម្រាប់ទ្រទ្រង់ថែរក្សាលទ្ធិសាសនាឱ្យមានស្ថិរភាពតាំងនៅជាស្ថាពរវែងឆ្ងាយតរៀងមក។ ពាក្យសាសនា(Religion)ក្លាយមកពីពាក្យឡាតាំង Religiōប្រែថាកិច្ចសន្យារវាងមនុស្សនឹងអាទិទេព ការស្តាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់សួគ៌ ការឥតសន្ស័យលើអាទិទេព។ បើប្រគល់ជំនឿ ឬភក្តីភាពចំពោះអាទិទេព។
សាសនា: ប្រភេទសាសនា

ប្រភេទសាសនា 
សាសនាមានច្រើននៅក្នុងលោកដូចជា ព្រហ្មញ្ញសាសនានិងព្រះពុទ្ធសាសនា មានកំណើតពីប្រទេសឥណ្ឌា។ គ្រិស្តសាសនាមានប្រភពពីប្រទេសស៊ីរី អ៊ីស្លាមសាសនាមានកំណើតពីប្រទេសអារ៉ាប់ តៅសាសនាមានប្រភពពីប្រទេសចិន សិនតូសាសនាមានប្រភពពីប្រទេសជប៉ុន អ្នកតាមាប្រភពមកពីណា
សាសនា: ជំនឿ

ជំនឿ 
ប្រជាជនខ្មែរដើមឡើយមានជំនឿលើធម្មជាតិដោយយល់ថា ធម្មជាតិទាំងឡាយសុទ្ធតែមានព្រលឹង និងមានកម្លាំងសក្តិសិទ្ធិ ដែលយើងមើលពុំឃើញ។ គេបានយកដុំថ្មជាតំណាងកម្លាំងធម្មជាតិដែលគេគោរព ហើយគេហៅដុំថ្មនោះថាអ្នកតាដូចជាអ្នកតាដី អ្នកតាទឹក អ្នកតាខ្យល់ អ្នកតាភ្លើង អ្នកតាព្រៃភ្នំជាដើម។ ក្រៅពីអ្នកតាតំណាងធម្មជាតិមានអ្នកតាតំណាងមេបា ឬបុព្វបុរសដែលបានស្លាប់ទៅហើយ ហើយនៅចាំថែរក្សា និងផ្តល់សេចក្តីសុខដល់អ្នកស្រុកដូចជាអ្នកតាដូចជា អ្នកតាដំបងដែក អ្នកតាក្រហមក អ្នកតាជំទាវម៉ៅ។ សាសនាអ្នកតានេះមិនសូវមានការលូតលាស់ទេពុំមានអត្តបទ ដែលកត់ត្រាទស្សនៈ ទ្រឹស្តីដូចសាសនាដទៃសៀវភៅ វប្បធម៌ទូទៅ ភាគ១ សម្រាប់ឆ្នាំសិក្សាមូលដ្ឋាន ដោយ នួន សារឿន និងអ៊ុក វិបុល ឆ្នាំ២០០៩ ទំព័រទី២៣ដល់២៦។
សាសនា: សាសនានៅប្រទេសកម្ពុជា

សាសនានៅប្រទេសកម្ពុជា 
សាសនា ដែលសំខាន់នៅក្នុងសរវត្សរ៍ទី១ ដល់សតវត្សរ៍៣គឺ ព្រហ្មញ្ញសាសនា។ គេគោរពព្រះឥសូរ ឬព្រះសិវៈជាធំគឺសិវនិយម។ ចាប់ពីចុងសតវត្សរ៍ទី៤ គេកាន់សាសនាខាងសិវៈជំនឿ និងពុទ្ធសាសនាបែបមហាយានសិក្សាប្រវត្តិអក្សរសាស្រ្តខ្មែរ សម័យនគរភ្នំដល់សម័យឧដុង្គ (សតវត្សរ៍ទី១ ដល់ឆ្នាំ១៨៥៩) ដោយលោក លាង ហាប់អាន ឆ្នាំ១៩៦៧ ទំព័រទី១៤
សាសនាការតូលិ: ព្រះសហគមន៍ការតូលិក

ព្រះសហគមន៍ការតូលិក 
រូបភាពតូច
នេះជាព្រះសហះគមន៍ការតូលិក ដែលមានលោកគ្រូបង្រៀនតាមច្បាប់ព្រះវិហារ​ ព្រះគ្រិស្តនានា។ ការទទូលស្គាល់ថាព្រះគ្រិស្តពិតជាមានការជ្រើសរើសក្នេងកំព្រា​​ ជនដែលគ្មានទីជំរក​ ហើយក៏ជាមណ្ឌលកែប្រែផងដែរ ដែលមានការស្មាក់ចិត្ត របស់ឧត្តរាធិការី(អ្នកស្នង)បន្តវេនធ្វើជាបងស្រីនៃសាសនាគ្រិស្តដើម្បីបម្រើគ្រិស្តសាសនា។ដូចនេះ,វាក៏មានការអះអាងដែរពីរសម្ដេចសង្ឈថ
តែអង្គ​ឋងថាត្រឹមត្រូវតាមចកប្បាប់ ហើយសេចក្ដីអះអាងនេះដែរដែលទាក់ទង់និងអំនាចលោកពេត្រុសហើយនិងបឋមភាព ដែលជំពាក់បំណុល បពជិតមានសមណសត្តិអ្នកស្រុករ៉ូមម៉ាំង់។
នេះជាក្រុមប្រជុំជាសកលនៃសាចក្ដីអះអាងត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ទុកអោយចៅអធិការខាងសាសនាគ្រិស្តហើយលោកសង្ឈ ឬបុព្វជិត លទ្ធភាព លទ្ធី​ការទទូលសាវកររបស់ព្រះ យ៉េស៉ូគ្រឺសហើយនិងមាន
ការអនុញ្ញាត្តិច្បាប់ពីសង្ឈរាជទៅតាមលទ្ធិសាសនាកាតូលិក អាហារ មានភាពសាមមគ្គីគ្នាក្នុងរការរស់នៅ ក្នុងសាសនាកាតូលិក។ ពេលសាសនាគ្រិស្តចូលមកដល់បានកា់តបន្ថយការវាយតប់គ្នា។ក្នុងឆ្នាំ៣១៣,ដែលខំពុះពារក្នុងពេលពេលសាសនាគ្រិស្តចូលមកដល់ធ្វើអោយងអនថយបន្ទិចម្ដងៗនិងររាជាធិរាជក្នុងឆាំ្ន៣៨០នៅខាងក្រោយរាជជាធិរាជអ្នកាន់លទ្ធិព្រះអទិទេព,គ្រិសសាសនាធ្វើអោយស្ងប់ហើយវាបានប្រែក្លាយទៅជាសាសនារដ្ឋនៃចក្រភពរ៉ូមពាក្យបញ្ជានៃរាជជាធិរាជដែលនិងមានមានះរហូតដល់ធ្លាក់ចុះ ភាគខាងលិចនៃចក្រភពមិនទានចេញអោយឃើញនៅពាក្យបញ្ជា។នៅពេលនេះជាប្រវត្តកាលទីប្រាំពីនៃភាសាគ្រិស្តទាំងមូលនេះជាការទាំយហេតុការទុកមុនអ្នកអនុញ្ញាត្តឬាំងអស់មានប្រាំនាក់គឺ:
ក្រោយពីមានការបំផ្លាញ ដោយកុនខោប់ោយ(កុនដែលមានជិះសេះបាញកំភ្លើងក្នុងចក្រភពរ៉ូម នេះជាព្រះវិហានៅទិសខាងលិចកាលពីវិរះសេនីយ៏ត្រីកត្តាក្នុងការរក្សាទុកមនុស្សខ្ចឺលច្រអូស អោយមាន​ការរើកចំរើនបើករាជាធិតេយ្យ
សាសនាកៅដាយ

រូបភាពតូច|221x221ភីកសែល| ភ្នែកខាងឆ្វេងរបស់ កៅដាយ ស្រដៀងនឹង ភ្នែកផ្តល់សេវា ។
រូបភាពតូច| Caodaism Holy See នៅ តាយនិញ គឺជាអគារសាសនាដ៏សំខាន់នៅក្នុងដែនដីបរិសុទ្ធរបស់ សាសនាកៅដាយ; អគារផ្សេងទៀតដែលមានមុខងារដូចគ្នាត្រូវបានគេហៅថាប្រាសាទ។
កាវ ដាយ ( / ˌk aʊ ˈ d aɪ z ə m / ; វៀតណាម: Đạo Cao Đài  ; chữ Han :, ) ឬ Cao Đài គឺជាសាសនា ដែលមាន លក្ខណៈដូចគ្នា នៃ សាសនាវៀតណាម ដែលរក្សាធាតុជាច្រើនពី សាសនាប្រជាប្រិយរបស់វៀតណាម ដូចជា ការគោរពបូជាដូនតា ។ ក៏ដូចជា "សិក្ខាបទសីលធម៌ពី លទ្ធិខុងជឺ ការអនុវត្តអក្ខរាវិរុទ្ធពី សាសនាតាវ ទ្រឹស្ដី កម្មផល និង ការកើតជាថ្មី ពី ព្រះពុទ្ធសាសនា និង អង្គការតាមឋានានុក្រម ពី សាសនារ៉ូម៉ាំងកាតូលិក "។  វាត្រូវបានបង្កើតឡើងជាផ្លូវការនៅទីក្រុង  តាយនិញ ភាគខាងត្បូងវៀតណាម ក្នុងឆ្នាំ ១៩២៦។

ឈ្មោះពេញរបស់សាសនាគឺ  ( សេចក្តីជំនឿដ៏អស្ចារ្យ [សម្រាប់] ការប្រោសលោះសកលទីបី') ។ 

បួស​ចូល​រួម​ក្នុង​ការ​ប្រតិបត្តិ​ដូច​ជា ការ​បន់ស្រន់ ការ​គោរព​ដូនតា អហិង្សា និង​ការ​បួស​ដោយ​មាន​គោល​ដៅ​នៃ​ការ​រួបរួម​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះ និង​សេរីភាព​ពី ​សំសារ ។  ការប៉ាន់ប្រមាណនៃចំនួន សាសនាកៅដាយ នៅវៀតណាមប្រែប្រួល; តួលេខរដ្ឋាភិបាលប៉ាន់ស្មាន ៤.៤ លាននាក់  រាប់លាននាក់ដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយ កៅដាយ Tây Ninh Holy See ដែលមានចំនួនកើនឡើងដល់ 6 លានប្រសិនបើសាខាផ្សេងទៀតត្រូវបានបន្ថែម។     

អង្គការសហប្រជាជាតិបានរកឃើញប្រហែល 2.5លាននាក់ អ្នកដើរតាម កៅដាយ រាប់លាននាក់នៅវៀតណាមគិតត្រឹមខែមករា ២០១៥។   ចំនួន​អ្នក​កាន់​សាសនា​បន្ថែម​ក្នុង​មួយ​ម៉ឺន​នាក់ ជា​ចម្បង​ជនជាតិ​វៀតណាម រស់​នៅ​អាមេរិក​ខាង​ជើង កម្ពុជា អឺរ៉ុប និង​អូស្ត្រាលី ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ ​ជន​ភៀសខ្លួន កៅដាយ ។
ស្តាំ|រូបភាពតូច| ប្រាសាទ កៅដាយ នៅ Dallas រដ្ឋ Texas បម្រើសហគមន៍វៀតណាមក្នុងស្រុកដ៏ធំមួយ។
សាសនាក្នុងប្រទេសថៃ

ព្រះពុទ្ធសាសនា គឺជា សាសនាធំជាងគេនៅក្នុង ប្រទេសថៃ ដែលប្រជាជន ៩៣% គោរពប្រតិបត្តិ។ មិនមានសាសនាផ្លូវការរបស់រដ្ឋនៅក្នុងរដ្ឋធម្មនុញ្ញថៃដែលធានាសេរីភាពខាងសាសនាសម្រាប់ពលរដ្ឋថៃទាំងអស់នោះទេ ទោះបីជាព្រះមហាក្សត្រត្រូវបានតម្រូវដោយច្បាប់ដើម្បីជា ពុទ្ធសាសនិកថេរវាទ ក៏ដោយ។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នាក់​ផ្សេង​ទៀត ជា​ពិសេស​ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​ជនជាតិ​ភាគ​តិច​ភាគ ​ឥសាន កាន់​សាសនា​ប្រជាប្រិយ​តៃ ។ ចំនួនប្រជាជន ម៉ូស្លីម ដ៏សំខាន់ ដែលភាគច្រើនបង្កើតឡើងដោយ ជនជាតិថៃម៉ាឡេ មានវត្តមានជាពិសេសនៅក្នុងតំបន់ភាគខាងត្បូង។ ច្បាប់ថៃទទួលស្គាល់ជាផ្លូវការនូវក្រុមសាសនាចំនួនប្រាំគឺ ពុទ្ធសាសនិក ឥស្លាម ព្រាហ្មណ៍- ហិណ្ឌូ ស៊ីក និង គ្រឹស្តសាសនា (សាសនាធំជាងគេទាំងប្រាំរបស់ពិភពលោក)។ https://www.state.gov/reports/2018-report-on-international-religious-freedom/thailand/
រូបភាពតូច| វត្តអរុណ ជាប្រាសាទពុទ្ធសាសនាថេរវាទ ពេលព្រលប់
សាសនាជំនាន់ដើមនៅប្រទេសកម្ពុជា: ព្រាហ្មណ៍សាសនារឺព្រហ្មញ្ញសាសនា

ព្រាហ្មណ៍សាសនារឺព្រហ្មញ្ញសាសនា

ព្រហ្មញ្ញសាសនានិងព្រះពុទ្ធសាសនាជាសាសនាជំនាន់ដើម។តាមការស្រាវជ្រាវខាងប្រវត្តិសាស្រ្តគេបានដឹងថាសាសនាព្រាហ្មណ៍នេះត្រូវបាននាំចូលប្រទេសឥណ្ឌា  ដោយពួកអាចារ្យ (អារីយ៉ារឺអារ្យ័ន) ។  ពួកនេះបានវាយលុកប្រទេសអឺរ៉ុបមួយផ្នែកហើយ​ មួយផ្នែកទៀតចូលលុកលុយប្រទេសឥណ្ឌាភាគខាងជើងប្រមាណជា១៥០០ឆ្នាំមុនគ.ស ។ដូចនេះហើយ គេចាត់ទុកពួកអាចារ្យអារ្យ័ននៃអំបូរឥណ្ឌូ-អឺរ៉ុប់។ ដោយពុំអាចតស៊ូនិងពួកអាចារ្យដែលមានគ្រឿងចំបាំងជំនាញៗជាង ពួកត្រាវីត ដែលជាម្ចាស់ស្រុកឥណ្ឌាក៏ត្រូវពួកអាចារ្យគ្រប់គ្រងបាន ។ ពួកអាចារ្យក៏ចាប់ផ្សាយលទ្ធិសាសនាតាំងពីពេលនោះមក។ ឯជនជាតិខ្មែរបានស្គាល់ព្រាហ្មណ៍សាសនាចាប់ពីសតវត្សទី១ជាលំដាប់មកតាមរយពួកឈ្មួញឥណ្ឌាដែលធ្វើដំណើរតាមសំពៅមកទាក់ទងលក់ដូរជាមួយអ្នកស្រុក។ដោយពួកឈ្មួញទាំងនោះច្រើនតែជាអ្នកចេះដឹងខាងព្រាហ្មណ៍សាសនា ក៏បានជ្រួតជ្រាបយ៉ាងខ្លាំងទៅលើជនជាតិខ្មែរ  ជាពិសេសអ្នកមានឋានខ្ពស់នៅក្នុងប្រទេស។ម៉្យាងទៀតយើងបានដឹងតាមប្រវត្តិសាស្រ្តថា នៅដើមសតវត្សទី១ប្រទេសខ្មែរយើង គ្របគ្រងដោយព្រះនាងលីវយី ហើយមានស្ដេចព្រះនាមហ៊ុនទៀនបានលើកទ័ពមកច្បាំងដណ្ដើមទឹកដីខ្មែរ។ក្រោយពីទទួលជ័យជំនះលើព្រះនាងលីវយីព្រះបាទហ៊ុនទៀនក៏បានរៀបអភិសេកក្សត្រីអង្គ
នេះជាមួយអគ្គមហេសី ហើយបានប្រកាសតាំងខ្លួនជាស្ដេចលព្រមទាំងបានរៀបចំទឹកដីខ្មែរតាមទស្សនឥណ្ឌា (បែបព្រាហ្មណ៍)ថែមទៀត។លទ្ធិព្រាហ្មណ៍ក៏រីកដុះដាលឡើងជាលំដាប់។ព្រាហ្មណ៍សាសនានេះ
ចែកជា៣សម័យធំៗគឺសម័យវេទនិយម (១៥០០ឆ្នាំដល់៥៥០ឆ្នាំមុនគ.ស)សម័យព្រាហ្មណ៍និយម(៥៥០ឆ្នាំមុនគ.សដល់ស.វទី១០នៃគ.ស)សម័យហិណ្ឌូនិយម(ស.វទី១០រហូតមក) ។
សាសនាជំនាន់ដើមនៅប្រទេសកម្ពុជា: ព្រះពុទ្ធសាសនា

ព្រះពុទ្ធសាសនា

ពុទ្ធសាសនាមានដើមដំនើតនៅប្រទេសឥណ្ឌា  ក្នុងសតវត្សទី៦មុនគ.ស ប្រហែលគ្នានិងកំនើតព្រាហ្មណ៍និយមក្នុងសម័យទី២ដែរ។  នៅសតវត្សទី៣មុនគ.ស ក្នុងរាជកាលព្រះបាទអសោក ពុទ្ធសាសនាត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយពាសពេញទាំងក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា ទាំងក្រៅប្រទេស  ។ តាមប្រវត្តិសាស្រ្ត គេបានដឹងថា នៅពុទ្ធសតវត្សទី៣(ព.ស២៣៤)គឺតាំងពី៣០០ឆ្នាំមុនគ.សម៉្លេះព្រះបាទអសោក
ជាពុទ្ធសាសនិកដ៏ឆ្នើមក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា បានបញ្ចូលសាមណទូតពីរអង្គ គឺព្រះសោមណត្ថេរ និងព្រះឩត្ដរត្ថេរអោយនាំយកពុទ្ធសាសនាថេរវាទ (ហីនយាន) មកផ្សាយនៅសុវណ្ណភូមិ (អាស៊ីអាគ្នេយ៍)។ តាមសិលាចារឹកវ៉ូក្រាញ់(នៅញ៉ាត្រាង) ទំនងជាពុទ្ធសាសនាចូលមកប្រតិស្ថានក្នុងប្រទេសខ្មែរ នៅសតវត្សទី២នៃគ.ស  ក្នុងរាជកាលព្រះបាទឝ្រីមារញ។
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម: ប្រវត្តិសាស្រ្ត
សាសនាតាវ

សាសនាតាវ ឬ លទ្ធិតាវ ឬ សាសនាតៅ (，道教) ជាសាសនាដែលប្រជាជនចិនបានគោរពនឹង អោយតម្លៃជាខ្លាំង ហើយនៅក្រៅប្រទេសចិនមានចំនួនអ្នកជឿលើសាសនាតាវច្រើនជាងគេ គឺ មាននៅក្នុងប្រទេសតៃវ៉ាន់ នឹង សាំហ្គាពួរ.។  ​តាវមានន័យថា សច្ចភាព ដាច់ខាត ធម្មជាតិ ព័ន្ធជំវិញ គោលការណ៏ តថភាពទូទៅ ច្បាប់សកល គំរូសកល វិធី មាគ៌ាត្រឹមត្រូវ ធម្មជាតិ ល.។http://josephveachear007.blogspot.com/2018/04/blog-post_23.htmlសាសនាតៅជាសាសនាបុរាណរបស់ចិនមួយដែលកើតឡើងពីការបូកផ្សំនៃទស្សនៈវិជ្ជានៃបុព្វបុរសចិន ។ «តៅ» មានន័យថា«ផ្លូវ» គឺផ្លួវទៅរកស្ថានសូគ៌ គេមិនអាចរកប្រភពអោយបានច្បាស់ថាតើនរណាជាអ្នកបង្កើតលទ្ធិតៅនេះពីដំបូងនោះឡើយ វាជាជំនឿដែលប្រជាជនចិនជឿតៗគ្នា លុះមកដល់រជ្ជកាលអធិរាជថាំង ស្តេចអង្គនេះក៏បានយកសាសនានេះជាសាសនារដ្ឋដោយលាយបញ្ជូលទ្រឹស្តីព្រះពុទ្ធសាសនា និងសាសនាខុងជឺ ។ 
សាសនាតៅមិនមានព្រះផ្ទាល់ខ្លួនទេ សាសនានេះជឿលើទេវតាជាច្រើនដោយពឹងលើធម្មជាតិ ដូចជាទេវតាខ្យល់ ទេវតារក្សាសមុទ្រ ទេវតារក្សាភ្នំ ទេតារក្សាទន្លេ  ទេវតារក្សាភូមិ ។ល។ តែទោះជាយ៉ាងណាគេជឿថាទេវតាទាំងអស់នោះនៅក្រោមបញ្ជាព្រះឥន្ទ្រាធិរាជ ។ សាសនាតៅជឿថាមនុស្សដែលប្រតិបត្តិតាមជំនឿនេះពេលស្លាប់ទៅនិងទៅកាន់ស្ថានសូគ៌ ហើយព្រលឹងវិញ្ញាណពួកគេនិងវិលមកអោយពរកូនចៅរបស់ពួកគេវិញ។ ដោយហេតុមានជំនឿនេះហើយបានជាបង្កើតអោយមានការសែនព្រេនដូនតាដែលបានចែកឋានទៅជាការដឹងគុណដល់បុព្វការីជនរបស់គេផង និងសុំអោយទេតាជួយដល់គ្រួសារគេផង ។ សព្វថ្ងៃសាសនាតៅបានចាក់គ្រឹះយ៉ាងមាំនៅតៃវ៉ាន់ ជាងនៅប្រទេសចិនដីគោក៕៚ .http://www.khmerrean.com/courses/%E1%9E%87%E1%9F%86%E1%9E%96%E1%9E%BC%E1%9E%80%E1%9E%91%E1%9E%B8%E1%9F%A2-%E1%9E%9C%E1%9E%94%E1%9F%92%E1%9E%94%E1%9E%92%E1%9E%98%E1%9F%8C%E1%9E%9F%E1%9E%93%E1%9F%92%E1%9E%8F%E1%9E%B7%E1%9E%97-8/9698/
សាសនានៅប្រទេសកម្ពុជា

កណ្តាល|រូបភាពតូច|បា្រសាទអង្គវត្តជាវត្តលទិ្ធហិណ្ឌូធំជាងគេនៅពិភកលោក។
សាសនា​នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​មាន​កាន់​សាសនា​​ព្រះពុទ្ធ​ដែល​មាន​ប្រជាជន ​៩៥ % ពុទ្ធបរិស័ទ ហើយ​សាសនា​ដទៃ​ទៀត​មាន​ប្រជាជនប្រណិប័តន៍​ប្រមាណ ៥ % ​ដែល​ក្នុង​នោះ​រួម​មាន ៖ ទីមួយ​សាសនាអ៊ីស្លាម​, ទីពីរ​គ្រិស្ដសាសនា និង ទីបីព្រហ្មញ្ញសាសនា ។
សាសនានៅប្រទេសកម្ពុជា: ពុទ្ធសាសនានៅប្រទេសខ្មែរមានអី្វខ្លះ

ពុទ្ធសាសនានៅប្រទេសខ្មែរមានអី្វខ្លះ 

ពុទ្ធសាសនានៅប្រទេសខ្មែរ

ពុទ្ធសាសនា គឺជាប្រពៃណីសាសនាដែលមានមនុស្សភាគច្រើន​ក្នុងចំណោមប្រជាជនខ្មែរ ប្រកាន់ ខ្ជាប់ ខ្ជួននូវទំនៀមទំលាប់ប្រពៃណីសាសនានេះ។​ មុនឆ្នាំ​១៩៧០ មានព្រះសង្ឃចំនួន៦០,០០០អង្គដែលនៅទូទាំងប្រទេសកម្ពុជា។ ​មុនឆ្នាំ​១៩៧៥​ មានប្រជាជន អ៊ីស្លាម ចំនួន២៥០,០០០នាក់(ជាជនជាតិចាម)។ ពីឆ្នាំ១៩៧៥-១៩៧៩ គឺជារបបនៃការសង្កត់សង្កិននៃជំនឿ​សាសនានៅគ្រប់ទិសទី។
នៅឆ្នាំ១៩៧៩ ព្រះពុទ្ធសាសនា និងអ៊ីស្លាមសាសនា​ត្រូវបានកសាងឡើងវិញ។ នៅឆ្នាំ១៩៩០​ជាការទទួលស្គាល់​។
សាសនានៅប្រទេសកម្ពុជា: សាសនាអ៊ីស្លាមនៅប្រទេសខ្មែរ

សាសនាអ៊ីស្លាមនៅប្រទេសខ្មែរ 

សាសនាឥស្លាមនៅប្រទេសកម្ពុជា

រាល់ការទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេ មានការចាំបាច់បំ​ផុតនៅក្នុងចំណោមប្រជាជនអ៊ីស្លាមប៉ុណ្ណោះ។ សម្តេច​ព្រះនរោត្តមសីហនុ​បានប្រទានឈ្មោះ​ដល់ពួកគេ ”គឺជនជាតិខ្មែរអ៊ី​ស្លាម ” ប៉ុន្តែពួកគេមិនមែនជាជនជាតិខ្មែរសុទ្ធសាធទេ។ ពួកគេជាអ្នកជាប់ខ្សែស្រឡាយ (កូនចៅ)នៃនគរចំប៉ា។ នគរចំប៉ានេះ ត្រូវបានបំផ្លាញចោលដោយប្រទេសវៀតណាម ​នៅ​ស.វទី១៥។ អតីតនគរចំប៉ានេះ ស្ថិតនៅចំកណ្តាលនៃប្រទេសវៀតណាមសព្វថ្ងៃនេះ។ខ្មែរក្រហម ក៏ជាចំណុចមួយដែលធ្វើទុក្ខបុកម្នេញដល់សហគមន៍(អ៊ីស្លាម)នេះផងដែរ។ ពុំមាន ហេតុផលណាមួយ​ ជាជាងការប្រកាន់បក្ស​និយមប៉ុណ្ណោះសំរាប់ជំនឿសាសនានោះ ។ មានប្រជាជនប្រមាណជាង ១០០,០០០​នាក់ត្រូវបានសំលាប់ចោល។​អ្នកកាន់សានាកាតូលិក រួមទាំងអ្នកកាន់ប្រពៃណីទំនៀមទំលាប់ សាសនាផងដែរ។