លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២: កក្កឡកម្មរបស់ទេវទត្ត

កក្កឡកម្មរបស់ទេវទត្ត

បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! ទេវបិយៈដែលបានក្លាយជាទាសកររបស់មនុស្សឆ្លាតកេងប្រវ័ញ្ចបានចាកចេញ​ទៅហើយ ខ្ញុំព្រះករុណាតាមសម្លឹងមើលគេទៅរហូតដល់លឹបបាត់ទៅក្នុងរយៈចម្ងាយផ្លូវ ហើយក៏ងាកមកគិតគូរ​ដល់រឿងរបស់ខ្លួនឯងវិញម្តង ចិត្តរបស់ខ្ញុំព្រះករុណានៅពេលនោះច្របូកច្របល់វិលវល់ ពាក្យបម្រាប់របស់​ទេវបិយៈទាក់ទងនឹងនគរពារាណសីនោះឯងធ្វើឲ្យខ្ញុំព្រះករុណាកើតអាការរំភើបចិត្តផ្តិតអារម្មណ៍ មុនពេលដែល​បានជួបគេ ខ្ញុំព្រះករុណាយល់ថា នគរដែលប្រាកដជានិមិត្តក្នុងដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំព្រះករុណានោះគ្រាន់តែជារូបភាព មាយាដែលកើតឡើងជាធម្មតាកាលបើចិត្តជាប់ស្លុងក្នុងសមាធិ ប៉ុន្តែនៅពេលបានស្តាប់ពាក្យបម្រាប់ពីគេហើយ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ហាក់យល់ថាវាមិនមែនជារូបភាពមាយាទេ ព្រោះរូបភាមាយាមែនទែន វាមិនគួរនឹងមានលក្ខណៈ ត្រូវគ្នានឹងនគរពារណសីដែលទេវបិយៈតំណាលឲ្យស្តាប់ទេ ប៉ុន្តែរូបភាពទាំង ២ នេះត្រូវគ្នាគ្រប់យ៉ាង សម្តែងថា នគរដូចពោលមកនោះមានពិតមែនក្នុងលោក ហើយបើទេវាល័យ កាំជណ្តើរថ្ម កំពង់ទឹកមានពិតមែន ថ្នល់ដែល មាននៅច្រាំងទាំងសងខាង ស្អេកស្អះទៅដោយអាគារ ផ្ទះសម្បែង កំផែងខ្ពស់ ទ្វារមានឆ្មាំយាម ប្រាសាទតាំង​នៅកណ្តាលឧទ្យានក៏គួរតែមានពិតមែន បើអ្វីទាំងអស់នេះមានមែន "លីលាវតី"ដែលជាចំណុចលេចធ្លោក្នុង​និមិត្តនោះក៏គួរតែមានដែរ ប៉ុន្តែនឹងទៅរួចទេឬ? បើលីលាវតីបានបែកកាយរំលាយខន្ធពីលោកនេះអស់​រយៈ​ពេលជាង ១០ ឆ្នាំកន្លងមកហើយ អាចមានផ្លូវទៅរួចទេថា ក្រោយពីស្លាប់ទៅហើយ នាងក៏បានយោនយក​កំណើតកើតជាថ្មីទៀតក្នុងប្រាសាទខ្នងនោះ ខ្ញុំព្រះករុណាព្យាយាមគិតជញ្ជឹងដល់រឿងនេះយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែនៅតែ​មិន​អាចទទួលបានភាពច្បាស់លាស់ដដែល  ខ្ញុំព្រះករុណានិយាយនឹងខ្លួនឯងតិចៗជាឧបាយប្តេជ្ញាចិត្តថា 
"នៅថ្ងៃណាមួយ យើងនឹងត្រូវធ្វើដំណើរទៅនគរពារាណសីដើម្បីពិសោធការពិតឲ្យបាន"
បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! ខ្ញុំព្រះករុណានៅត្រូវធ្វើដំណើរទៅទិសខាងជើងទៅជារឿយ ៗដោយមិនរួសរាន់ យប់ឯណា ក៏សិងសម្រាកយប់ក្នុងភូមិនោះ នៅពេលយប់ក៏បំពេញព្យាយាមតាមផ្លូវចិត្ត នៅពេលថ្ងៃក៏សន្ទនា​ប្រាស្រ័យជាមួយនឹងបុគ្គលដែលចូលមករក បន្ទាប់ពីពេលវេលាដ៏វែងឆ្ងាយកន្លងផុតទៅ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏បាន​មកដល់ភូមិដែលគួរឲ្យចាប់ចិត្តមួយទៀត មូលហេតុដែលគួរឲ្យចាប់ចិត្ត ព្រោះថាប្រជាជនក្នុងភូមិនោះ​សុទ្ធ​តែជា​ពុទ្ធសាសនិកជន មានអារាមគួរជាទីមនោរម្យមួយតាំងនៅទិសខាងជើងរបស់ភូមិ ហើយក្នុង​អារាមនោះ​មានភិក្ខុ ១ រូប ឈ្មោះ និម្មល អាស្រ័យនៅ    ភិក្ខុនិម្មលនេះគាប់ជួនជាភិក្ខុដែលធ្លាប់ស្ថិតក្រោម​អាណាព្យាបាលរបស់ខ្ញុំព្រះករុណាឯព្រះវេឡុវនារាម ការដែលបានជួបគ្នាម្តងទៀតទើបនាំបីតិប្រាមោទ្ធមក​កាន់​យើង​ទាំងពីររូបជាខ្លាំង ។
"បពិត្រទានម្ចាស់ ! ក្រោយពីព្រះតេជគុណចាកចេញពីព្រះវេឡុវនារាមមិនយូរប៉ុន្មាន ហេតុការណ៍​អាក្រក់​មួយ​ក៏កើតឡើងក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ" ភិក្ខុនិម្មលប្រាប់ដោយទឹកមុខស្មុយសុយម៉ុយ
"កើតរឿងអីឬ? លោក ! " ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយតក់ក្រហល់ ទាំងចិត្តនឹកភ្នកទៅរកនិមិត្តភ្លើងឆេះវត្តវេឡុវ័ន និងក្រុងរាជគ្រឹះដែលខ្ញុំព្រះករុណាបានឃើញក្នុងខណៈធ្វើសមាធិភ្លាម 
"ជារឿងគួរឲ្យសោកសង្រេងណាស់ ទានម្ចាស់ ! រឿងបែបនោះមិនគួរនឹងកើតឡើងក្នុងអរិយវង្សដ៏ស្អាត​បរិសុទ្ធនៃព្រះពុទ្ធសាសនាទេ"
"ប្រញាប់តំណាលមក៍ ខ្ញុំកូរណាចង់ស្តាប់ណាស់"

"បពិត្រព្រះតេជគុណដ៏ចម្រើន ! ព្រះតេជគុណប្រហែលជានៅចាំបានថា ក្រោយពីព្រះតេជគុណចាកចេញមក ព្រះទេវទត្តក៏ចូលទៅគ្រប់គ្រងអារាមជំនួសព្រះតេជគុណ គ្មានអ្នកណាដឹងថាព្រោះហេតុអ្វីទេបានជា​ព្រះទេវទត្តក្តោបក្តាប់បសាទៈសទ្ធារបស់អង្គរជ្ជទាយាទអជាតសត្តុបានយ៉ាងរឹងមាំ អ្នកខ្លះនិយាយថា ព្រះទេវទត្តបង្រ្កាបអង្គរជ្ជទាយាទដោយឥទ្ធិបាដិហារ្យដែលកើតពីលោកិយឈានរបស់ខ្លួន ពោលគឺ នៅថ្ងៃមួយ ព្រះទេវទត្តបានដំណែងខ្លួនជាកុមារតូចមានអាសិរពិសព័ទ្ធព័ន្ធជាកង(bangle)ត្រង់ដៃនិងជើងទាំងសងខាង មួយក្បាលព័ទ្ធព័ន្ធជាកម្រង-ក មួយក្បាលទៀតធ្វើជាជដាប្រដាប់សីសៈ មួយក្បាលទៀតធ្វើជាក្រណាត់ឆៀង​ស្មា  ហោះចុះមកពីអាកាស អង្គុយលើព្រះភ្លៅរបស់រាជកុមារអជាតសត្តុ នៅពេលអង្គរជ្ជទាយាទភ្ញាក់ព្រះទ័យ ភ័យខ្លាចនិងត្រាស់សួរ ក៏ក្រឡាភេទជាព្រះទេវទត្តដូចដើមវិញ ញ៉ាំងសទ្ធាជ្រះថ្លាយ៉ាងចាស់ក្លាឲ្យកើតឡើង​ដល់អង្គរជ្ជទាយាទអជាតសត្តុ
បពិត្រព្រះតេជគុណដ៏ចម្រើន ! នៅខណៈដែលព្រះទេវទត្តកំពុងតែឈ្លក់វង្វេងនឹងលាភសក្ការៈដែលកើត​ចេញ​ពីសទ្ធារបស់អង្គរជ្ជទាយាទនោះ ព្រះបរមសាស្តាព្រមទាំងភិក្ខុសង្ឃជាច្រើនបានយាងមកប្រថាប់នៅឯ​វេឡុវនារាម ព្រោះតែជម្លក់ឈ្លក់វង្វេងនឹងលាភសក្ការៈ និងព្រោះមហិច្ឆតាហួសហេតុ ព្រះទេវទត្តបានកើតគំនិត គម្រក់មួយឡើងថា ខ្លួននឹងធ្វើជាព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់គ្រប់គ្រងភិក្ខុសង្ឃជំនួសព្រះបរមសាស្តា ព្រមជាមួយ​នឹងការ​កើតគំនិតអាក្រក់នោះឯង ព្រះទេវទត្តក៏សាបរលាបពីលោកិយឫទ្ធិនោះភ្លាម មិនអាចសម្តែងបាដិហារ្យតទៅ​ទៀតបានទេ "
"និម្មលអើយ ! " ខ្ញុំព្រះករុណានិយាយឡើងដោយសេចក្តីសង្វេគចិត្ត "ខ្ញុំកូរណាមិនដែលគិតថា ព្រះទេវទត្ត​គម្រក់ជួជាតិដល់ថ្នាក់នោះទេ ព្រោះនៅពេលលោកធ្វើដំណើរមកដល់វេឡុវ័នដំបូង មើលទៅហាក់ដូចជាអ្នក​ប្រិតប្រៀងក្នុងព្រះធម្មវិន័យល្អណាស់ ខ្ញុំកូរណាទើបផ្ទេរអំណាចឲ្យលោកជួយគ្រប់គ្រងព្រះអារាម ប៉ុន្តែក៏​មាន​សញ្ញាអ្វីម្យ៉ាងខ្លះដែរដែលសម្តែងចេញមក ដែលធ្វើឲ្យភិក្ខុនិងឧបាសកឧបាសិកាខ្លះកើតរំងឿងសង្ស័យ ដូចជា លោកតែងតែពោលថា ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់មិនសំខាន់ទេ មិនគួរប្រកាន់ខ្ជាប់ចំពោះព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់​នោះ​ឡើយ ឲ្យប្រកាន់យកព្រះធម៌ជារឿងសំខាន់ជាងដូច្នេះជាដើម ប៉ុន្តែខ្ញុំកូរណាមិនបានមមៃសង្ស័យអ្វីទេ ព្រោះយល់ឃើញថា លោកសម្តែងធម៌ក្នុងកម្រិតបរមត្ថ តាមពិត លោកមានផែនការប្រកាសខ្លួនជា​ព្រះបរម​សាស្តាតាំងពីពេលនោះមកម្លេះ តំណាលតទៅទៀតចុះ លោកនិម្មល ! "
ភិក្ខុនិម្មលស្រូបដកដង្ហើមធំហើយតំណាលតទៅទៀតថា
"បពិត្រព្រះតេជគុណដ៏ចម្រើន ! ព្រះទេវទត្តបានសម្តែងចេតនាគម្រក់របស់ខ្លួនឲ្យឃើញនៅថ្ងៃមួយ ធ្វើឲ្យ​កើត​​មានស្ថានភាពអាំងឡាំងស្រឡាំងកាំងដល់ព្រះរាជាធិបតីពិម្ពិសារ ភិក្ខុសង្ឃនិងឧបាសកឧបាសិកា​ដែល​កំពុងអង្គុយស្តាប់ព្រះធម៌ក្នុងព្រះវេឡុវនារាមនាខណៈដែលព្រះបរមសាស្តាទ្រង់កំពុងតែសម្តែងព្រះ​ធម្មទេសនា​នោះឯង ព្រះទេវទត្តបានក្រោកចេញពីអាសនៈ ឈរផ្គងអញ្ជលី ក្រាបទូលព្រះបរមសាស្តា្ដដោយ​សម្លេងយ៉ាងឮថា
'បពិត្រព្រះអង្គទ្រង់ចម្រើន ! ឥឡូវនេះ សូមឲ្យព្រះដ៏មានព្រះភាគជាម្ចាស់ទ្រង់ជាអ្នកមានសេចក្តី​ខ្វល់ខ្វាយ​តិច ទ្រង់ប្រកបសុខវិហារធម៌ក្នុងបច្ចុប្បន្ននេះចុះ ខ្ញុំព្រះអង្គនឹងគ្រប់គ្រងភិក្ខុសង្ឃជំនួសព្រះអង្គ សូមព្រះអង្គ​ប្រោស​ប្រទានភិក្ខុសង្ឃឲ្យខ្ញុំព្រះអង្គគ្រប់គ្រងចុះ' ដូច្នេះ"
"ព្រះទេវទត្តម្តេចក៏ហ៊ានដល់ថ្នាក់ហ្នឹងម្លេះ ! លោកនិម្មល"ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយតក់ប្រមា "ចុះព្រះដ៏មានព្រះ​ភាគជាម្ចាស់ទ្រង់ឆ្លើយថាដូចម្តេចដែរ?"

បពិត្រព្រះតេជគុណដ៏ចម្រើន ! ព្រះដ៏មានព្រះភាគជាម្ចាស់ទ្រង់បញ្ឈប់ព្រះធម្មទេសនាហើយត្រាស់ថា 
"នែទេវទត្ត ! បើលោកត្រូវការបរិភោគបច្ច័យ ៤​ របស់អ្នកស្រុកដូចបរិភោគទឹកមាត់ ក៏ចូរបរិភោគចុះ ប៉ុន្តែកុំមក​លូកលាន់នឹងភិក្ខុសង្ឃ" បពិត្រទានម្ចាស់ កាលបើព្រះទេវទត្តត្រូវបានរុករុញដោយខេឡវាសិកវាទបែបនោះ​ហើយក៏កើតសេចក្តីអាម៉ាស់ខ្មាសអៀន អាក់អន់ស្រពន់ចិត្ត ហើយក៏ភៀសចេញពីមហាសន្និបាតនោះទៅ បន្ទាប់ពីស្តាប់ព្រះធម្មទេសនាហើយ ភិក្ខុសង្ឃនិងឧបាសកឧបាសិកាក៏ប្រជុំប្រឹក្សាយោបល់គ្នាដោយបរិវិតក្ក​ ខ្លាចក្រែងថាហេតុភេទអាក្រក់នឹងកើតឡើងក្នុងសង្ឃមណ្ឌលព្រោះមានព្រះទេវទត្តជាដើមហេតុ ​ប៉ុន្តែម្នាក់ៗក៏​នៅតែនឹកសង្ឃឹមថា ពុទ្ធានុភាពនឹងជួយសម្រួលសម្រាលឲ្យស្រាលបាន ។
បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! ខ្ញុំព្រះករុណានិយាយឡើងដោយសង្វេគចិត្តថា "ខ្ញុំកូរណាមិនដែលនឹកស្មានសោះថា ព្រះទេវទត្តដែលជាព្រះថេរៈធំមានសែស្រឡាយពុទ្ធវង្សហ៊ានធ្វើអំពើគម្រក់ជួជាតិបែបនោះទេ"
"បពិត្រទានម្ចាស់ ! " ភិក្ខុនិម្មលនិយាយឡើង "ហ្នឹងត្រឹមតែជាចំណុចចាប់ផ្តើមទេ ព្រះទេវទត្តនៅប្រព្រឹត្តអំពើ​គម្រក់ជាងនេះជាច្រើនទៀត ដូចដែលខ្ញុំកូរណានឹងតំណាលឲ្យស្តាប់ដូចទៅនេះ បន្ទាប់ពីនោះ ព្រះបរមសាស្តា​ទ្រង់បញ្ជាឲ្យភិក្ខុសង្ឃប្រកាសទូទៅក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះថា 'ឥឡូវនេះ ព្រះទេវទត្តខាតសំវាសពីភិក្ខុសង្ឃហើយ' ចំណែកខាងព្រះទេវទត្តកាលបើបានជ្រាបដំណឹងនោះ ក៏កើតគម្នើសឃ្នើសចិត្តថ្នាំងថ្នាក់ចំពោះព្រះបរមសាស្តា​ជាខ្លាំង ហើយក៏ចាប់ផ្តើមរៀបចំផែនការលួចធ្វើគុតព្រះបរមសាស្តាភ្លាម លោកបានចូលទៅគាល់អង្គរជ្ជ​ទាយាទ​អជាតសត្តុហើយនិយាយចាក់ចុចថា 'រាជកុមារអើយ ! មនុស្សយើងកាលពីមុនមានអាយុវែងណាស់ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ននេះមនុស្សមានអាយុខ្លីទេ​ ព្រោះហេតុនោះ ព្រះអង្គអាចនឹងចូលទិវង្គតតាំងពីនៅជាព្រះ​យោវភាព​ក៏បាន  ព្រះអង្គអាចនឹងខកឱកាសឡើងគ្រងរាជ្យលើមគធរដ្ឋក៏បាន ហេតុដូច្នេះ សូមឲ្យព្រះអង្គរក​វិធីធ្វើគុតព្រះរាជបិតាហើយឡើងជាក្សត្រទៅ ចំណែកឯអាត្មាភាពនឹងធ្វើគុតព្រះដ៏មានព្រះភាគហើយឡើង​ធ្វើជាព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ដែរ' ព្រះយោវរាជអជាតសត្តុទ្រង់លង់ជឿព្រះទេវទត្ត ហើយបានធ្វើគុតព្រះរាជបិតា ស្ថាបនាខ្លួនឯងឡើងជាក្សត្រទ្រង់រាជ្យលើមគធរដ្ឋនៅពេលក្រោយមក" ។
"មានន័យថា ព្រះបាទពិម្ពិសារចូលទិវង្គតហើយឬ? លោកនិម្មល ! " ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយលំនឹកងេងងោង ក្នុងអាការស្ទើរលក់ស្ទើរភ្ញាក់
"ត្រឹមត្រូវហើយ ទានម្ចាស់ ! " ភិក្ខុនិម្មលអះអាង "ម្លប់ពោធិកំពូលរាស្ត្ររបស់មគធរដ្ឋបានត្រូវធ្វើគុតដោយ​វិធីឃោរ​ឃៅបំផុត ខ្ញុំកូរណាក៏មិននឹកស្មានថា ព្រះរាជបុត្រក្នុងព្រះឧទរហ៊ានធ្វើចំពោះព្រះរាជបិតាបង្កើត​របស់ខ្លួនដូច្នោះទេ ជាពិសេស ចំពោះព្រះរាជបិតាដែលប្រកបដោយគុណធម៌ខ្ពស់ដូចយ៉ាងព្រះបាទពិម្ពិសារ​នេះ ប៉ុន្តែរឿងនោះក៏បានកើតឡើងហើយ ទានម្ចាស់ ! ហេតុការណ៍លើកនេះធ្វើឲ្យខ្ញុំកូរណាយល់ច្បាស់ថា មនុស្សយើងកាលណាមានចិត្តត្រូវសេចក្តីលោភលន់ កំហឹងក្រេវក្រោធ កម្លៅវង្វេងគ្រប់សង្កត់ហើយ តែងគ្មានហេតុផល មិនស្គាល់បាបបុណ្យគុណទោស មិនស្គាល់សូម្បីមាតាបិតារបស់ខ្លួន អាចធ្វើអំពើគម្រក់​ថោក​ទាបនិងព្រៃផ្សៃផ្សេង ៗ បានយ៉ាងងាយ  ខ្ញុំកូរណាទើបតែឃើញច្បាស់នៅលើកនេះឯង"

"ព្រះរាជកុមារអជាតសត្តុទ្រង់ធ្វើគុតព្រះរាជបិតាដោយវិធីណា? លោកនិម្មល ! សូមតំណាលឲ្យខ្ញុំកូរណាស្តាប់​ផង"ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយចំណាប់អារម្មណ៍លាយសង្វេគចិត្ត
"ខ្ញុំកូរណានឹងតំណាលតាំងពីដើមទី ទានម្ចាស់ ! កាលបើបានទទួលពាក្យចាក់ចុចអុជអាលពីព្រះទេវទត្តហើយ នៅថ្ងៃរសៀលនាថ្ងៃមួយ ព្រះរាជកុមារអជាតសត្តុបានកាន់ព្រះសែងក្រឹសចូលទៅក្នុងព្រះរាជមន្ទីរ​ដោយ​បំណងនឹងធ្វើគុតព្រះជនក ប៉ុន្តែមិនទាន់ដល់ថ្ងៃគ្រោះរបស់ព្រះរាជាធិបតី ពួកអមាត្យក៏ចាប់ព្រះរាជកុមារបាន​មុន នៅពេលសាកសួរបានសេចក្តីហើយក៏នាំខ្លួនចូលទៅគាល់ព្រះរាជបិតា ព្រះរាជាបានត្រាស់សួរព្រះរាជ​កុមារដោយព្រះទ័យដ៏ពេញប្រៀបទៅដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ឥតប្រែប្រួលថា
'កូនសម្រាញ់ ! កូនចង់សម្លាប់ឪពុកដើម្បីអ្វី?'
'សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស ! ខ្ញុំព្រះអង្គត្រូវការរាជសម្បត្តិ'ព្រះរាជកុមារទូលតាមត្រង់ ចំណែកឯព្រះរាជាធិបតីជួស​នឹងកើតព្រះពិរោធចំពោះព្រះរាជឱរស និងធ្វើបព្វាជនីយកម្មបំបរបង់ចេញពីព្រះរាជាណាចក្រដូចយ៉ាងក្សត្រ​ទាំងឡាយទ្រង់ចាត់វិធានការនឹងពួកក្បត់ដណ្តើមរាជ្យ ប៉ុន្តែព្រះអង្គរត្រឡប់ជាកោះហៅប្រជុំសេនា រាជ-​សេវកាមាត្យរាជវង្សានុវង្សទាំងពួង ហើយក៏ប្រកាសផ្ទេររាជសម្បត្តិដល់ព្រះរាជឱរសតាំងពីពេលនោះ ចំណែក​ឯព្រះបាទអជាតសត្តុកាលបើបានឡើងជាក្សត្រសមព្រះរាជបំណងហើយ ក៏ប្រញាប់ទៅប្រាប់ដំណឹងល្អនោះ​ដល់ព្រះទេវទត្ត ប៉ុន្តែជួសនឹងព្រះទេវទត្តសម្តែងមុទិតាសាទរ ត្រឡប់ជាញុះញង់ឲ្យព្រះរាជកុមារអជាតសត្តុទ្រង់​ប្រព្រឹត្តកក្កឡកម្មតទៅទៀត ព្រះទេវទត្តនិយាយថា 'នែរាជកុមារ ! ព្រះអង្គ​កុំអាល​ស្លាប់ព្រះទ័យថា សមព្រះ​រាជបំណងហើយ កុំអាលសិន មហាបពិត្រ ! ឥឡូវនេះ ព្រះអង្គប្រៀបដូចជាបុរសដែលបង្ខាំងឆ្កែចចកទុកខាងក្នុងស្គរ ដោយយល់ថា បាននិរន្តរាយហើយ ប៉ុន្តែមិនយូរមិនឆាប់ ឆ្កែចចកនេះនឹងខាំអង្គៀមស្បែកស្គរនេះចេញមក បង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់បុរសនោះវិញ ករណីរបស់ព្រះអង្គក៏ដូចគ្នាដែរ មិនយូរមិនឆាប់ ព្រះរាជបិតារបស់ព្រះអង្គនឹងសោកស្តាយរាជសម្បត្តិ ហើយនឹកពិរោធព្រះអង្គដែលមើលងាយមើលថោក ហើយនឹងរិះរកវិធីកម្ចាត់ព្រះអង្គចោល ត្រឡប់ឡើងជា មហាក្សត្រទ្រង់រាជ្យវិញនៅពេលឆាប់ៗនេះ បើទុកជាព្រះរាជាមិនចង់ធ្វើបែបនោះក៏ដោយ ប៉ុន្តែព្រះរាជាមាត្យ​របស់ព្រះរាជាហ្នឹងឯងនឹងចាក់ចុចអុជអាល បើមិនជឿអាត្មាភាពក៏ចាំមើលចុះ' ក្សត្រអប្បបញ្ញាបានត្រាស់​សួរថា តើព្រះអង្គគួរធ្វើយ៉ាងណា? ព្រះទេវទត្តបានណែនាំឲ្យធ្វើគុតព្រះបាទពិម្ពិសារចោល កាលបើព្រះ​យុវរាជទ្រង់ជំទាស់ថាមិនគួរធ្វើគុតព្រះរាជបិតាដោយសស្ត្រាវុធទេ ព្រះទេវទត្តក៏ណែនាំឧបាយវិធីផ្ចិតផ្ចង់​មួយ គឺ ឲ្យចាប់ព្រះបាទពិម្ពិសារបង្ខាំងទុកក្នុងពន្ធនាគារ ឲ្យបង្អត់ព្រះក្រយាហារលុះត្រាតែអស់កម្លាំងវាំងជា ក្ស័យព្រះជន្មទៅដោយឯកឯង ព្រះយោវរាជអជាតសត្តុទ្រង់ក៏យល់ស្របហើយបញ្ជាឲ្យចាប់ព្រះជនក​បង្ខាំង​ទុកភ្លាម" ។