navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
ព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី១: ព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី១ (ឆ្នាំ១០១០-ឆ្នាំ១០៥០នៃគ.ស)

ព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី១ (ឆ្នាំ១០១០-ឆ្នាំ១០៥០នៃគ.ស) 
ព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី១ មានមាតាជាព្រះមហាក្សត្រខ្មែរមានបុព្វសិទ្ធិដីនៅម៉ាឡាកាដូចនេះ ព្រះអង្គបានបញ្ចូលទឹកដីមកចក្រភពអង្គរ។ ព្រះអង្គឱ្យនាមុឺនទាំងអស់សច្ចាប្រណិធានថាស្មោះនឹងព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គបានកសាងរាជធានីថ្មីដែលមានប្រាសាទបាពួននៅចំកណ្តាលរាជធានី សង់បង្ហើយប្រាសាទភិមានអាកាស ប្រាសាទតាកែវ និងគោបុរៈវាំង(ខ្លោងទ្វារព្រះបរមរាជវាំង)។ កសាងប្រាសាទភ្នំជីសូរ ប្រាសាទព្រះវិហារ ប្រាសាទព្រះខ័ន។ល។ព្រះអង្គគោរពសាសនាព្រាហ្មណ៍ តែមិនចោលព្រះពុទ្ធសាសនាទេសៀភៅសិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា ទំព័រទី១៤៨។ ព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី១ មានព្រះនាមសម្រាប់រាជ្យថា ធូលីព្រះបាទធូលីជើងព្រះកម្រតេងអញស្រីសូរ្យវរ្ម័នទេវៈ និងមានបច្ឆាមរណនាមថា បរមនិវ៌ានបទ។
ព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី២: ព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី២ (ឆ្នាំ១១១៣-ឆ្នាំ១១៥០នៃគ.ស)

ព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី២ (ឆ្នាំ១១១៣-ឆ្នាំ១១៥០នៃគ.ស) 
ព្រះអង្គត្រូវជាចៅរបស់ព្រះបាទធរណីន្ទ្រវរ្ម័នទី១។ ព្រះអង្គកសាងរាជធានីអង្គរទី៣ ត្រង់ប្រាសាទអង្គរវត្ត។ ព្រះអង្គបានបង្រួបបង្រួមអាណាចក្រអង្គរ និងកសាងប្រាសាទអង្គរវត្ត ប្រាសាទភ្នំជីសូរ ប្រាសាទភ្នំសណ្តក ប្រាសាទវត្តភូ ប្រាសាទព្រះវិហារ ប្រាសាទព្រះពិធូរ ប្រាសាទចៅសាយទេវតា ប្រាសាទធម្មនន្ទ ប្រាសាទបន្ទាយសំរែ ប្រាសាទបឹងមាលា ប្រាសាទខ័នកំពង់ស្វាយប្រាសាទទាំងមូលកសាងដោយព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ ក្នុងនោះមានប្រាសាទមួយកសាងដោយព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី២ វាយពង្រីកទឹកដីនិងអភិវឌ្ឍន៍ប្រទេសជាតិសៀវភៅសិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា ទំព័រទី១៤៩។ អ្នកស្រាវជ្រាវជាច្រើនរួមមាន អ្នកស្រីហ្គីប៊ើតដឺ កូរ៉ាល់រ៉េមុយសាត ដែលមានចំនាញខាងសិល្បៈខ្មែរបានរកឃើញថា ប្លង់ប្រាសាទបេងមាលា ជាប្លង់គំរូនៃប្រាសាទអង្គរវត្តGilberte de Coral Rémusat, 1940, L'Arts Khmer, Les Grandes Étapes de son Évolution,pp.41-45 ដោយសំអាងថា ទីមួយប្រាសាទទាំងពីរមានរោងទង(ថែវ)បីជាន់ព័ន្ធជុំវិញជារាងកាកបាទនៅពីខាងមុខដូចគ្នា ទី២មានរោងទងមានដំបូលអំពីថ្មភក់រាងកោងទ្រដោយសសរជាច្រើន។ ទី៣ ធ្នឹមឈើបន្សកចូលចូលដំណាប់ថ្ម និងទី៤គឺជាការបង្កើតឱ្យមានអាគាររាងកាកបាទ ឬលានហាលនៅប្រាសាទបេងមាលា ឬប្រាសាទប៉ាលីល័យ និងប្រាសាទភ្នំរុងMecquenem, Jean de. 1936, Les Terrace cruciales au Cambodge.។ លើសពីនេះទាំងប្រាសាទភ្នំវ័ន ប្រាសាទភិម៉ាយ ផ្នែកខ្លះនៃប្រាសាទវត្តភូ និងកំពូលកណ្តាលនៃប្រាសាទបាគងLawrence Palmer Briggs, 1999. The Ancient Khmer Empire.។ ព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី២ ជាស្ថាបនិក អ្នកចំបាំង និងវិស្ណុ ឬព្រះនរាយណ៍បរិស័ទដ៏ឆ្នើម។ ប្រាសាទដែលរាប់បញ្ចូលក្នុងរចនាបទអង្គរវត្តក្នុងដំណាក់កាលទី២ តាមរយៈការសិក្សាប្រៀបធៀបមានដូចជា ប្រាសាទអង្គរវត្ត ប្រាសាទព្រះប៉ាលីល័យ ប្រាសាទចៅសាយទេវតា ប្រាសាទធម្មនន្ទ ប្រាសាទបន្ទាយសំរែ ប្រាសាទវត្តអធ្វា ប្រាសាទបន្ទាយអំពិល និងប្រាសាទខ្លះនៅប្រាសាទព្រះខ័នកំពង់ស្វាយGilberte de Coral Rémusat, 1940, L'Arts Khmer, Les Grandes Étapes de son Évolution,pp.44-45។  ព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី២ មានព្រះនាមសម្រាប់រាជ្យថា ធូលីព្រះបាទធូលីជើងព្រះកម្រតេងអញស្រីសូរ្យវរ្ម័នទេវៈ។
ព្រះបាទស្រីធម្មរាជាទី២ ឬព្រះរាជសម្ភារ ពញាតូ: ព្រះបាទស្រីធម្មរាជាទី២ ឬព្រះរាជសម្ភារ ពញាតូ(១៦២៩-១៦៣៥)

ព្រះបាទស្រីធម្មរាជាទី២ ឬព្រះរាជសម្ភារ ពញាតូ(១៦២៩-១៦៣៥) 
កាលព្រះជន្ម ២១វស្សា ចៅពញាតូបានយាងទៅបួសនៅឯនគរវត្ត។ ព្រះបិតាព្រះអង្គមានទំនុងបំរុងផ្សំផ្គុំជាមួយបុត្រីនាម ចន្ទវតីឱ្យទៅជាគូរកំណានព្រះទ័យ និងបង្វែររាជសម្បត្តិថ្វាយនៅពេលចាកសិក្ខាបទវិញ។ កាលព្រះបាទជ័យជេដ្ឋាទី២ សោយទីវង្គតទៅ នាយមឺុនបានយាងព្រះរបស់ព្រះបាទជ័យជេដ្ឋាទី២ ព្រះឧទ័យឱ្យសោយរាជ្យសម្បត្តិ តែព្រះអង្គប្រកែកពុំព្រមសោះឡើយ ព្រះអង្គគ្រាន់តែទទួលឋានៈជា ឧបភយោរាជកាន់កាប់អំណាចបណ្តោះអាសន្នទំរាំព្រះរាជាឡើងមកសោយរាជ្យ ឆ្នាំដែលព្រះអង្គសោយរាជ្យបណ្តោះអាសន្នពីឆ្នាំ១៦២៨-១៦២៩)។ ជាអកុសលព្រះឧទ័យបានគួចព្រះហឬទ័យប្រតិព័ន្ធលើរូប ចន្ទវតី ដែលជាគូកំណាន់របស់ចៅពញាតូ។ ចំណែកឯ ចៅពញាតូ ដែលកំពុងតែបួសនៅនគរវត្តនោះទើបតែមាននាមឺុនទៅសូមយាងអស់ច្រើនលើក ទើបព្រមចាកសិក្ខាបទមកទទួលរាជាភិសេកឡើងសោយរាជ្យស្នងព្រះបិតាដោយយកព្រះនាមសម្រាប់រាជថា ព្រះបាទសម្តេចព្រះស្រីធម្មរាជាធិរាជរាមាធិបតីនៅរាជធានី កោះឃ្លោក(ខ្សាច់កណ្តាល)។ ប៉ុន្តែព្រះអង្គពុំសោយរាជ្យបានយូរឡើយ ព្រោះព្រះអង្គមានទំនាស់វិបត្តិជាមួយនិងព្រះបិតុលាក្នុងរឿងស្នែហា ដោយសារកាមតណ្ហាបានដុតរោលព្រះអង្គបានព្រះទ័យប្រតិព័ន្ធជាមួយចន្ទវតីឡើងវិញ។ គូរទាំងពីរបានសរសេរសំបុត្រគ្នាទៅវិញទៅមក។ បានធ្វើឧបាយហែកឋិនទៅនគរវត្តដើម្បីមានឧកាសជួបគ្នា។ ក្រោយមក នាងធ្វើឧបាយកលជាបានបនើសស្រន់ព្រះពុទ្ធនៅ វត្តព្រះវិហារសួគ៌ ឱ្យព្រះភស្តាបានជាសះស្បើយកាលដែលព្រះអង្គប្រឈួនដល់ពេលចេញដំណើរក៏ចូលទៅកោះឃ្លោក ជួបព្រះរាជសម្ភារទៀត។ ពួកមន្ត្រីចាំបាច់យូរពេកត្រឡប់មកទូលព្រះឧទ័យ ព្រះអង្គលើកទ័ពទៅដោយមានពួកព័រទុយកាល់ទៅជាមួយផង។ ខាងព្រះរាជសម្ភារក៏លើកទ័ពចេញទប់ តែទន់ដៃជាងក៏រត់ចូលបន្ទាយ ត្រូវវាយបែកទៀត។ ព្រះរាជសម្ភារទ្រង់ភៀសព្រះអង្គតាមទូកទៅដល់ស្រុកកញ្ជររត់ទៅពួនលើចុងត្នោតហើយត្រូវពួកព័រទុយកាល់បាញ់ធ្លាក់មកដី តែមុននិងសោយទីវង្គត(ឆ្នាំ១៦៣៤)ទ្រង់បានសូមអនុញ្ញាតទុកពេលចារលើស្លឹកត្នោតនូវដំបូន្មាន ទុកឱ្យបច្ឆាជនជាន់ក្រោយកុំល្មោភក្នុងកាមតណ្ហាដូចព្រះអង្គទៀតសៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ភាគ២ ឆ្នាំ១៩៧៣។
ព្រះបាទស្រីរាជា: ព្រះបាទស្រីរាជា (ឆ្នាំ១៤៦៩-ឆ្នាំ១៤៨៥នៃគ.ស)

ព្រះបាទស្រីរាជា (ឆ្នាំ១៤៦៩-ឆ្នាំ១៤៨៥នៃគ.ស) 
ព្រះបាទស្រីរាជាជាព្រះរាជបុត្រទី២ របស់ព្រះបាទពញាយ៉ាត ដោយសារព្រះបាទស្រីសុរិយោទ័យ ដែលជាបុត្ររបស់ព្រះនរាយណ៍រាជានៅមានព្រះជន្មវ័យក្មេងពេក ទើបព្រះវង្សាបុវង្ស និនាម៉ឺនសព្វមុខមន្ត្រី បានសូមយាងព្រះបាទស្រីរាជា ដែលជាព្រះអនុជព្រះបាទនរាយណ៍ឡើងសោយរាជ្យបន្ត ដោយមាននាមសម្រាប់រាជ្យថា ព្រះរាជឱង្ការព្រះស្រីរាមាធិបតីធម្មិកវរត្តោមបរមមហាចក្រពត្រាធិរាជ ព្រះបរមនាថមហាបពិត្រ។ នៅឆ្នាំ១៤៧១ ព្រះបាទស្រីរាជាបានសាងចេតីយនៅជើងភ្នំដូនពេញត្រង់ទិសឦសាន ដើម្បីធ្វើបុត្របញ្ចុំបរមអដ្ឋិធាតុព្រះបាទនរាយណ៍រាជា។ ចេតីយនេះស្ថិតនៅរហូតដល់សព្វថ្ងៃ ហើយមានអក្សរចារឹក តាមការបង្គប់ព្រះរាជបញ្ជារបស់ព្រះបាទស៊ីសុវត្ថិតម្កល់នៅទីនោះតាំងពីឆ្នាំ១៩១៧ រៀងមក។ ព្រះបាទស្រីរាជាមានព្រះរាជបុត្រមួយអង្គព្រះនាម ចៅពញាអុង ជាមួយអ្នកម្នាងកេសសៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ភាគ២ ឆ្នាំ១៩៧៣ ទំព័រទី៩។ ព្រះបាទស្រីរាជា ជាព្រះមហាក្សត្រដែលមានស្មារតីជាតិខ្ពង់ខ្ពស់ណាស់ ដោយព្រះអង្គចិញ្ចឹមចិត្ត ដើម្បីស្ថាបនាប្រទេសជាតិឱ្យថ្កុំថ្កើនឡើងវិញ។ ប៉ុន្តែបំណងដ៏ឧត្តងឧត្តមរបស់ព្រះអង្គត្រូវបានវិនាសសាបសូន្យទៅវិញ ដោយមានវិបត្តិរាជវង្សានុវង្សយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដូចជា ព្រះបាទស្រីសុរិយោទ័យបានដកព្រះកាយចេញពិរាជធានីចតុមុខ ទៅបង្កររាជអំណាចនៅស្រីសន្ធរទៅវិញ ចំណែកព្រះបាទធម្មរាជាល្មោភអំណាចបានទៅពឹងពាក់សៀមឱ្យមកជួយដណ្តើមរាជ្យសៀវភៅប្រវត្តវិទ្យា ថ្នាក់ទី១១ ឆ្នាំ២០១៧ ក្រសួងអប់រំយុវជននិងកីឡា ទំព័រទី១២៦។
ព្រះបាទស្រីសុគន្ធបទ: ព្រះបាទស្រីសុគន្ធបទ (ឆ្នាំ១៥០៤-ឆ្នាំ១៥១២នៃគ.ស)

ព្រះបាទស្រីសុគន្ធបទ (ឆ្នាំ១៥០៤-ឆ្នាំ១៥១២នៃគ.ស) 
នៅពេលព្រះបាទធម្មរាជាសោយទីវង្គតនៅឆ្នាំ១៥០៤ បុត្រច្បងរបស់ព្រះបាទធម្មរាជាគឺចៅពញាដាំខាត់រាជាបានសោយរាជ្យស្នង ដោយមានព្រះស្រីសុគន្ធបទគង់នៅរាជធានីចតុមុខ។ ក្រោយបន្តិចមកព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យលើករាជធានីទៅតាំងនៅទួលបាសានវិញ ដោយព្រះអង្គឈ្វេងយល់ថាទីនោះជាចំណុចយុទ្ធសាស្រ្តមួយមានឧបសគ្គធម្មជាតិ(ព្រៃ បឹង ទន្លេ)ស្រួលការពារខ្លួនជាងរាជធានីចតុមុខ។ រីឯព្រះអនុជនាមពញាចន្ទរាជា ត្រូវបានតែងតាំងជាមហាឧបរាជនៅឆ្នាំ១៥០៨ ហើយនៅការពាររាជធានីចតុមុខ និងមើលការខុសត្រូវលើអាណាខេត្តខាងត្រើយខាងលិចសៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ភាគ២ ឆ្នាំ១៩៧៣ ទំព័រទី១២។ នៅរាជធានីទួលបាសានព្រះបាទសុគន្ធបទបានសព្វព្រះទ័យនឹងនារីម្នាក់ឈ្មោះស ដែលមានបិតាឈ្មោះពិជ័យនាគ និងមាតាឈ្មោះបាន និងមានប្អូនប្រុសឈ្មោះនាយកន។ បន្ទាប់បានតែងតាំងនាងសជាស្រីស្នំ ចំនែកនាយកនមានឋានៈជាមហាតលិក។
ព្រះបាទស្រីសុរិយោពណ៌: ព្រះបាទស្រីសុរិយោពណ៌ (១៦០១-១៦១៨)

ព្រះបាទស្រីសុរិយោពណ៌ (១៦០១-១៦១៨) 
នៅឆ្នាំ ១៦០១ ព្រះស្រីសុរិយោពណ៌បានត្រឡប់ពីប្រទេសសៀម ស្របតាមបំណងប្រាថ្នា របស់ប្រជារាស្ត្រខ្មែរ ដែលបានសុំយាងព្រះអង្គពីទីក្រុងអយុធ្យាចូលមកតាមច្រកកំពតមកគង់នៅកោះស្លាកែត ជិតភូមិកៀនស្វាយសព្វថ្ងៃ។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ហាក់កើតមាននៅតាមកន្លែងខ្លះនៅក្នុងប្រទេស ប៉ុន្តែកន្លែងខ្លះទៀតមានកើតចលនាបះបោរ ធ្វើឲ្យប្រជារាស្ត្រភិតភ័យនៅឡើយ។ ក្រោយពីបង្ក្រាបចលនាបះបោរស្រួលបួលហើយ ព្រះអង្គទ្រង់បានបញ្ជាឲ្យគេសង់ព្រះរាជវាំងនៅល្វាឯម ដែលត្រូវនឹងទីតាំងវត្តអរិយក្សត្រសព្វថ្ងៃ ហើយក៏គ្រងរាជ្យនៅទីនោះពីឆ្នាំ ១៦០៣ ដល់ ១៦១៣ ក្នុងព្រះជន្មាយុ ៦០ វស្សា។ ទ្រង់ទទួលរាជាភិសេកជាស្ដេចផែនដីនៅឆ្នាំ ១៦១៣។ ព្រះស្រីសុរិយោពណ៌មានរាជបុត្រពីរអង្គដែលគង់នៅក្នុងប្រទេសសៀមនៅឡើយ គឺជ័យជេដ្ឋានិងឧទ័យ។ ឆ្នាំ ១៦០៥ ជ័យជេដ្ឋា និងឧទ័យជាអនុជ បានបង្ក្រាបមេបះបោរចាមពីរនាក់ដែលបានត្រួតត្រាលើខេត្តបារា និងដូនណៃ តាំងពីរជ្ជកាលស្ដេចអង្គតន់មកម្ល៉េះ។
ការបាក់បែកក្រុងលង្វែកឆ្នាំ ១៥៩៤ គឺជាការឈឺចាប់របស់ខ្មែរបន្ទាប់ពីការបែកបាក់អង្គរដែលបណ្ដាលមកពីខ្មាំងសត្រូវសៀម។ការលូកដៃ កកូរតាមល្បិចកល និងធ្វើអន្តរាគមន៍ឥតឈប់ឈរដែលមានទិសដៅធ្វើឲ្យខ្មែរខ្សោយ ដើម្បីលេបទឹកដី នាំឲ្យព្រះបាទស្រីសុរិយោពណ៌មានការធុញទ្រាន់នឹងមេរៀនដដែលៗរបស់សត្រូវសៀម។ ដើម្បីឲ្យមានលំនឹងព្រះអង្គបានធ្វើការសាកល្បងចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយស្ដេចយួន។ ប៉ុន្តែសម្ព័ន្ធថ្មីនេះ មិនបានធ្វើឲ្យប្រទេសខ្មែររស់នៅដោយសុខដុមរមនាឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញវាជាទម្ងន់មួយទៀតមកលើខ្មែរ។ យើងនឹកឃើញតាមរយៈប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរ ដែលអូសបន្លាយអស់រយៈពេល ២ សតវត្សកន្លះ ទម្រាំដល់ពេលដែលពួកអាណានិគមនិយមបារាំងចូលត្រួតត្រាប្រទេសខ្មែរសៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ភាគ២ ឆ្នាំ១៩៧៣។
ព្រះបាទស្រីសុរិយោពណ៌: ការបាក់បែក[[សម័យលង្វែក|ក្រុងលង្វែក]]

ការបាក់បែកក្រុងលង្វែក 
នៅក្នុង គ.ស.១៥៩៣ ព្រះនរេន្ទ្រសូរដែលបានក្លាយទៅជាព្រះរាជារបស់សៀមហើយ បានដឹកនាំទ័ពចូលលុកលុយព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាសារជាថ្មីទៀត។ ពេលនោះ ព្រះឧភយោរាជស្រីសុរិយោពណ៌ត្រូវបានបញ្ជូនឲ្យទៅទប់ទល់ការពារនៅបរិបូរណ៍ ដែលជារបាំងចុងក្រោយរបស់រាជធានី។ នៅចំពោះការឈានមកមុខមិនអាចទប់បានរបស់ទ័ពសៀម ព្រះអង្គបានយាងចេញពីបរិបូរណ៍ ដឹកនាំទ័ពធ្វើដំណើរកាត់ទ័ពសត្រូវ រហូតមកដល់រាជធានីលង្វែកវិញ ដែលព្រះរៀមរបស់ព្រះអង្គទើបតែបានចាកចេញជាមួយព្រះរាជវង្សានុវង្ស ទៅកាន់ស្រីសន្ធរ បាត់ទៅហើយ។ ព្រះអង្គក៏ចាត់ចែងរៀបចំទប់ទល់ការវាយលុករបស់ពួកសៀម ប៉ុន្តែទប់មិនឈ្នះ សៀមក៏ដណ្តើមយករាជធានីបានទៅ នៅក្នុងខែមករា ឆ្នាំ១៥៩៤។ ព្រះឧភយោរាជស្រីសុរិយោពណ៌ ជាមួយនឹងព្រះមហេសីសុជាតិក្សត្រី ព្រះរាជបុត្រីទាំងពីរអង្គគឺអ្នកអង្គម្ចាស់ឯកក្សត្រី និងអ្នកអង្គម្ចាស់វិសុទ្ធក្សត្រី ព្រមទាំងព្រះរាជបុត្រាទាំងពីរអង្គគឺព្រះអង្គម្ចាស់ជ័យជេដ្ឋា និងព្រះអង្គម្ចាស់ឧទ័យ ត្រូវសៀមចាប់ជាអ្នកឈ្លើយ នាំយកទៅស្រុកសៀម ។ មានព្រះអង្គម្ចាស់មួយអង្គទៀតមានព្រះនាមថាស្រីជ័យជេដ្ឋ ឬជ័យជេដ្ឋ ដែលត្រូវជាបង/ប្អូនថ្លៃរបស់ព្រះឧភយោរាជ  ក៏ត្រូវបានចាប់យកទៅស្រុកសៀមដែរ។ ព្រះរាជបុត្រីច្បងរបស់ព្រះអង្គ គឺអ្នកអង្គម្ចាស់ឯកក្សត្រី ត្រូវបានព្រះរាជាសៀម នរេន្ទ្រសូរ ទទួលយកធ្វើជាព្រះមហេសី។
ព្រះបាទស្រីសុរិយោវង្សទី១: ព្រះបាទស្រីសុរិយោវង្សទី១(ឆ្នាំ១៣៥៧-ឆ្នាំ១៣៦៦នៃគ.ស)

ព្រះបាទស្រីសុរិយោវង្សទី១(ឆ្នាំ១៣៥៧-ឆ្នាំ១៣៦៦នៃគ.ស) 
ព្រះអង្គជាបុត្ររបស់ព្រះបាទនិព្វានបទ។ព្រះអង្គបានរំដោះរាជធានីអង្គពីសៀម បានស្លាប់កំបង់ពិសី និងបានរំដោះខេត្តនៅភាគឦសាន និងបស្ចឹមពីពួកសៀមឈ្លានពានសៀវភៅសិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំយុវជននិងកីឡា ទំព័រទី១៦៧។
ព្រះបាទស្រីសុរិយោវង្សទី២: ព្រះបាទស្រីសុរិយោវង្សទី២ (ឆ្នាំ១៤០១-ឆ្នាំ១៤១៧នៃគ.ស)

ព្រះបាទស្រីសុរិយោវង្សទី២ (ឆ្នាំ១៤០១-ឆ្នាំ១៤១៧នៃគ.ស) 
ព្រះអង្គបានរំដោះរាជធានីអង្គ ដោយកំចាត់ស្តេចពញាព្រែកឱ្យចេញពីក្រុងអង្គរ ហើយព្រះអង្គរៀបចំក្រុងអង្គរឡើងវិញសៀវភៅសិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជននិងកីឡា ទំព័រទី១៦៨។
ព្រះបាទហស៌វរ្ម័នទី១: ព្រះបាទហស៌វរ្ម័នទី១ (ឆ្នាំ៩០០-ឆ្នាំ៩២២នៃគ.ស)

ព្រះបាទហស៌វរ្ម័នទី១ (ឆ្នាំ៩០០-ឆ្នាំ៩២២នៃគ.ស) 
ព្រះបាទហស៌វរ្ម័នទី១គឺជាព្រះរាជបុត្រច្បងរបស់ព្រះបាទយសោវរ្ម័នទី១ ដែលព្រះអង្គសោយរាជ្យ ពី គ.ស៩០០ដល់ក្រោយ៩២២។ ព្រះអង្គបានបានកសាងប្រាសាទភ្នំតូចមួយនៅក្បែរជើងភ្នំបាខែងគឺ ប្រាសាទបក្សីចាំក្រុង។ ព្រះអង្គមានមរណនាមថា រុទ្រលោកប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ដោយលោកត្រឹង ងា ភាគ១-២ គ.ស១៩៩៣ បោះពុម្ពឆ្នាំ២០០៣ ដោយរោងពុម្ពអប់រំ ទំព័រទី៨៥។ ។ នៅក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទរុទ្រលោក និងព្រះបាទបរមរុទ្រលោកវង្សត្រកូលទាំងអស់បានចូលរួមធ្វើសក្ការបូជាចំពោះព្រះកម្រងតេងជគតដ៏រាជាដូចពីពេលមុនមកអត្តបទសិលាចារឹកស្តុកកក់ធំ ភាគទី២ ប្រែសម្រួលដោយសាស្រ្តាចារ្យបណ្ឌិត ឡុង សៀម។  ព្រះបានគង់នៅរាជធានីយសោធរបុរៈ គឺរាជធានីអង្គរដដែល ហើយព្រះអង្គបានកសាងប្រាសាទភ្នំតូចមួយគឺប្រាសាទបក្សីចាំក្រុង នៅក្បែរជើងភ្នំបាខែងជាភ្នំកណ្តាលនៃរាជធានី។ ព្រះបាទហស៌វរ្ម័នទី១ មានព្រះនាមសម្រាប់រាជ្យថា ធូលីព្រះបាទធូលីជើងព្រះកម្រតេងអញស្រីហស៌វរ្ម័នទេវៈ
ព្រះបាទហស៌វរ្ម័នទី២: ព្រះបាទហ៌សវរ្ម័នទី២(ឆ្នាំ៩៤២-ឆ្នាំ៩៤៤នៃគ.ស)

ព្រះបាទហ៌សវរ្ម័នទី២(ឆ្នាំ៩៤២-ឆ្នាំ៩៤៤នៃគ.ស) 
ព្រះបាទហ៌សវរ្ម័នទី២ជាព្រះរាជបុត្ររបស់ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៤ព្រះអង្គសោយរាជ្យនៅរាជធានីឆោគគ៌រ្យសៀវភៅសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំយុវជននិងកីឡា ទំព័រទី១៤៧។ ក្នុងរាជកាលព្រះបាទព្រហ្មលោកវង្សត្រកូលផងទាំងឡាយបានធ្វើសក្ការបូជាចំពោះព្រះកម្រងតេងជគតដ៏រាជាដូចពេលមុន។ ព្រះស្តែងអញអាត្មសិវជាក្មួយរបស់ព្រះស្តែងអញឦសានមូត្ថិ៍ជាបុរោហិតអត្តបទសិលាចារឹកស្តុកកក់ធំ ភាគទី២ ជាភាសាខ្មែរ ប្រែសម្រួលដោយសាស្រ្តាចារ្យបណ្ឌិត ឡុង សៀម។ សិលាចារឹកប្រាសាទហែផ្កាលេខK-៦៨៦ ចារនៅសតវត្សរ៍ទី៩ សិលាចារឹកអង្គរធំលេខ K-៩០៥ ចារនៅសតវត្សរ៍ទី៩ស្ថិនៅក្នុងខេត្តសៀមរាបបានបញ្ជាក់ថា ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៤ មានព្រះរាជបុត្រាមួយអង្គព្រះនាមហស៌វរ្ម័នទី២Michael Vickery,2001-2002. History of Cambodia,p.114។ ទ្រង់ជារាជទាយាទស្នងព្រះរាជសម្បត្តិ បន្តពីព្រះរាជបិតាដែលបានសោយរាជបាន ២០ឆ្នាំនៅរាជធានីកោះកេរ។ សិលាចារឹកនៅប្រាសាទបាយ៉ង់លេខ K-៨៥៩(S)ចុះកាលបរិច្ឆេទនៅឆ្នាំ៨៦៣នៃគ្រិស្តសករាជបានរំលឹកដល់ការស្ថាបនាគិរីន្ទ្រាស្រម។ សិលាចារឹកនេះបានសរសេរអំពីព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៤ និងព្រះបាទហស៌វរ្ម័នទី២។ ព្រះបាទហ៌សវរ្ម័នទី២ ព្រះអង្គសោយរាជ្យបានតែពីរឆ្នាំប៉ុណ្ណោះត្រូវបាព្រះរាមជីដូនមួយនឹងព្រះអង្គបានដណ្តើមរាជ្យសម្បត្តិបាន ហើយបានឡើងសោយរាជ្យពីព្រះអង្គឯកសារប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ជាសំឡេង រៀបរៀងដោយលោក រស់ ចាន់បុត្រ។ ព្រះបាទហស៌វរ្ម័នទី២ មានព្រះនាមសម្រាប់រាជ្យថា ធូលីព្រះបាទធូលីជើងព្រះកម្រតេងអញស្រីហស៌វរ្ម័នទេវៈ។
ព្រះបាទហ៊ុនទៀន: ព្រះបាទហ៊ុនទៀន (ពី គ.ស ៦៨ ដល់...រាជធានីគោកធ្លក)

ព្រះបាទហ៊ុនទៀន (ពី គ.ស ៦៨ ដល់...រាជធានីគោកធ្លក) 

     នៅក្នុងចន្លោះ គ.ស ៦៨ មានព្រាហ្មណ៍ម្នាក់ឈ្មោះ ហ៊ុន ទៀន ជាជនជាតិក្លិង្គនៅប្រទេសឥណ្ឌាប៉ែកអគ្នេយ៍បានលើកទ័ពតាមផ្លូវសមុទ្រចូលមកច្បាំងយកនគរហ្វូណន។លុះច្បាំងឈ្នះហើយក៏ឡើងសោយរាជសម្បត្តិ
ព្រះបាទអង្គទងរាជា ចៅពញានូ: ព្រះបាទអង្គទងរាជា ចៅពញានូ(១៦៣៥-១៦៣៩)

ព្រះបាទអង្គទងរាជា ចៅពញានូ(១៦៣៥-១៦៣៩) 
ចៅពញានូជាព្រះរាជបុត្រព្រះបាទជ័យជេដ្ឋាទី២ ព្រះជន្មបាន ២៣វស្សាបានសោយរាជ្យសម្បត្តិស្នងព្រះរាមនៅក្រុងឧដុង្គដោយមានព្រះនាមសម្រាប់រាជ្យថា ព្រះបាទសម្តេចព្រះអង្គទងរាជាធិបរាជរាមាធិបតីសៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ភាគ២ ឆ្នាំ១៩៧៣។
ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី១: ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី១ (ឆ្នាំ៨៧៧-ឆ្នាំ៨៨៩នៃគ.ស)

ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី១ (ឆ្នាំ៨៧៧-ឆ្នាំ៨៨៩នៃគ.ស) 
ព្រះអង្គជាញាតិវង្សនឹងព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៣។ ព្រះអង្គបានបង្កើតលទ្ធិបុគ្គលនិយម(គោរពបូជាដូនតា បុព្វការីជន ញាតិវង្ស) និងបានកសាងប្រាសាទដូចជា ប្រាសាទព្រះគោ ប្រាសាទបាគង បារាយណ៍ឥន្ទ្រតដាក សិវលិង្គនិងការពារសន្តិសុខពេញផ្ទៃប្រទេស ពង្រីកទឹកដី កសាងសិលាចារឹកច្រើនកន្លែងដូចជា នៅប្រាសាទភ្នំបាយ៉ង់ អ៊ូប៊ុន(ប្រទេសថៃ)សៀវភៅ សិក្សាសង្គមថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និកីឡា ទំព័រទី១៤៧។ ដោយព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៣ ពុំមានបុត្រសោយរាជ្យបន្ត ទើបប្អូនជីដូនមួយរបស់ព្រះអង្គឡើងសោយរាជបន្តគឺ ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី១។ តាមសិលាចារឹកប្រាសាទព្រះគោបានឱ្យដឹងថា ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី១ ជាបុត្ររបស់ស្តេច បិវីន្ទ្រវរ្ម័ន ត្រូវជាចៅទួតតាមខ្សែមាតាស្តេច នបតីន្ទ្រវរ្ម័ន ដែលមិនដឹងច្បាស់ពីជីវប្រវត្តិ។ អគ្គមហេសីរបស់ព្រះអង្គគឺព្រះនាងឥន្ទ្រទេវី ដែលជាក្សត្រីដែលមានជាប់ពូជពង្សពីព្រះបាទបុស្ករាក្ស។ តាមសិលាចារឹកប្រាសាទព្រះគោ បាននិយាយពីការសច្ចាថាព្រះអង្គនិងជីកបន្ទាប់ពីព្រះអង្គបានឡើងសោយរាជ្យ ព្រះអង្គបានជីកបារាណ៍ដែលមានឈ្មោះថា ឥន្ទ្រតដាកនៅខាងជើងរាជធានីដែលមានប្រវែង៣០០០ម៉ែត្រគុណនឹង៨០០ម៉ែត្រ។ ការជីកបារាណ៍នេះក្នុងគោលបំណងតម្រូវការសាសនា ប៉ុន្តែវាបានផ្តល់ផលប្រយោជន៍មួយយ៉ាងធំចំពោះវិស័យកសិកម្ម។ បារាណ៍នេះកសាងឡើងនៅក្បែរស្ទឹងរលួស។ នៅរដូវវស្សាទឹកភ្លៀងបានហូរចូលបារាណ៍។ ចំនែកនៅរដូវប្រាំងគេគ្រាន់តែជីកប្រឡាយកាត់ទំនប់ដែលព័ន្ធជុំវិញបារាណ៍ គេអាចបង្ហូរទឹកចូលស្រែបានយ៉ាងស្រួល។ នៅឆ្នាំ៨៧៩ ព្រះអង្គបានកសាងប្រាសាទព្រះគោ ដើម្បីឧទ្ទិសថ្វាយចំពោះបុព្វបុរសរបស់ព្រះអង្គមានព្រះរាជបិតា ព្រះរាជមាតា ជីដូនជីតាខាងមាតា ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២ និងអគ្គមេហាសី។ ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី១ បានសោយទីវង្គតនៅឆ្នាំ៨៨៩នៃគ.ស និងមានមរណមានថា ឥស្វរលោកសៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ឆ្នាំ១៩៧៣ ទំព័រទី១៣៨-១៤០។ ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី១ មានព្រះនាមសម្រាប់រាជ្យថា ធូលីព្រះបាទ ធូលីជើងព្រះកម្រតេងអញស្រីន្រ្ទវរ្ម័នទេវៈ។
ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី១: សិលាចារឹក

សិលាចារឹក 
ព្រះបាទឥស្វរលោករូបព្រះកម្រតេងជគតដ៏រាជាស្ថិតនៅរាជធានីហរិហរាល័យ វង្សត្រកូលផងទាំងឡាយក៏ទៅជាបូជាបម្រើព្រះកម្រតេងជគតដ៏រាជាដូចពីពេលមុន។ ព្រះស្តែងអញវាមសិវៈជាចៅរបស់ព្រះស្តែងអញសិវៈកៃវល្យៈបានធ្វើជាព្រះឧបាធ្យាយាចារ្យរបស់ព្រះបាទឥស្វរលោក។ ព្រះបាទឥស្វរលោកបានប្រើឱ្យ(វាមសិវៈ)បង្រៀនព្រះបាទបរមសិវលោក(ព្រះបាទយសោវរ្ម័នទី១)កាលព្រះអង្គស្ថិតនៅក្នុងយុវវ័យនៅឡើយ។ ព្រះស្តែងអញវាមសិវៈជាសិស្សរបស់ព្រះស្តែងអញសិវាសោមដែលជាព្រះរាជគ្រូរបស់ព្រះបាទឥស្វរលោក។ ព្រះស្តែងអញសិវាសោមត្រូវបានអ្នកស្រុកហៅថាកម្រតេងសិវស្រមចាស់។ ព្រះស្តែងអញវាមសិវៈត្រូវបានអ្នកស្រុកហៅថាកម្រតេងសិវស្រមក្មេង។ ពេលព្រះស្តែងសិវាសោមទទួលមរណភាព ព្រះស្តែងអញវាមសិវៈបានទៅជាចៅអធិការអាស្រមសិវាស្រម។ អ្នកស្រុកបានហៅកម្រងតេងសិវាស្រមតទៅមុខទៀត។ ព្រះបាទបរមសិវលោកបានប្រើឱ្យកម្រតេងវាមសិវៈដែលមានគោរម្យងារជាកម្រតេងសិវាស្រមជាព្រះរាជគ្រូឱ្យទទួលខុសត្រូវថែរក្សាទ្រព្យសម្បត្តិនិងវត្តអារាមផងទាំងឡាយដែលញាតិសណ្តានបានស្ថាបនាឡើងនៅរាជធានីឥន្ទ្របុរៈ និងនៅស្រុកកវាលយៈនៅក្បែរអមរេន្ទ្របុរៈ ស្រុកកុតិបូព៌ ទិសស្រុកភទ្រគីរី។ ជើងភ្នំញាតិសណ្តានទាំងអស់បានធ្វើសក្ការបូជាដល់ព្រះកម្រងតេងជគតដ៍រាជាជាប្រក្រតីសិលាចារឹកស្តុកកក់ធំ ជាភាសាខ្មែរបុរាណ ប្រែសម្រួលដោយលោកសាស្រ្តចារ្យ ឡុង សៀម។
ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី២: ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី២ (ឆ្នាំ១២១៨-ឆ្នាំ១២៤៣នៃគ.ស)

ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី២ (ឆ្នាំ១២១៨-ឆ្នាំ១២៤៣នៃគ.ស) 
ព្រះអង្គជាបុត្ររបស់ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧។ ព្រះអង្គបានការពារប្រទេសពីការឈ្លានពានពីសំណាក់ដាយវៀត សៀមនិងបានប្រគល់ឯករាជ្យឱ្យប្រទេសចម្ប៉ាវិញនៅឆ្នាំ១២២០សៀវភៅ សិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជននិងកីឡា ទំព័រទី១៥០។
ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៣: ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៣ (ឆ្នាំ១២៩៥-ឆ្នាំ១៣០៧នៃគ.ស)

ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៣ (ឆ្នាំ១២៩៥-ឆ្នាំ១៣០៧នៃគ.ស) 
ព្រះអង្គបានសោយរាជ្យសម្បត្តិបន្តពីព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៨។ ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៣ ឬព្រះបាទស្រីន្ទ្រវរ្ម័នជារាជសុណិសាររបស់ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៨ព្រះអង្គគ្រងរាជមិនបាយូរទេ បានដាក់រាជ្យទៅតាំងសមាធិក្នុងព្រៃ។ ព្រះអង្គបានសាងព្រះវិហារ និងសិលាចារឹកជាភាសាបាលីសៀវភៅសិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជននិងកីឡា ទំព័រទី១៦៦។ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៣ មានព្រះនាមសម្រាប់រាជ្យថា កម្រតេងអញស្រីស្រីន្ទ្រវរ្ម័នទេវៈ។
ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៤: ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៤ (ឆ្នាំ១៣០៧-ឆ្នាំ១៣២៧នៃគ.ស)

ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៤ (ឆ្នាំ១៣០៧-ឆ្នាំ១៣២៧នៃគ.ស) 
ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៤ មានព្រះនាមសម្រាប់រាជ្យថា ស្រីន្ទ្រជ័យវរ្ម័ន ហើយព្រះអង្គបានសោយរាជ្យសម្បត្តីអស់រយៈពេល ២០ឆ្នាំ។ ព្រះអង្គបានសោយរាជ្យសម្បត្តិពីព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៣។ ព្រះអង្គបានចាត់ចែងឱ្យគេតុបតែងប្រាសាទ ដែលបានកសាងឡើងក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៨ឧទ្ទិសចំពោះព្រាហ្មណ៍ឈ្មោះ ជ័យមន្តលាថិ។ នៅក្នុងឆ្នាំ១៣២០គណៈបេសកម្មទូតចិនមួយត្រូវបានបញ្ជូនមក ដើម្បីទិញដំរីផ្សាំងពីប្រទេសខ្មែរសៀវភៅ ប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ឆ្នាំ១៩៧៣ ទំព័រទី១៧៥។
ព្រះបាទឥសានវរ្ម័នទី១: ព្រះបាទស្រីឦសានវម៌្មទី១ (ឆ្នាំ៦១៥-ឆ្នាំ៦៣៥នៃគ.ស)

ព្រះបាទស្រីឦសានវម៌្មទី១ (ឆ្នាំ៦១៥-ឆ្នាំ៦៣៥នៃគ.ស) 
ព្រះអង្គជាបុត្ររបស់ព្រះបាទស្រីមហេន្ទ្រវម៌្មទី១ ព្រះអង្គបានបន្តនយោបាយពង្រីកទឹកដីពីព្រះរាជបិតាទៅលើអាណាចក្រភ្នំ។ ព្រះអង្គបានកសាងសិលាចារឹកនៅប្រាសាទបាយ៉ង់កោរ ប្រាសាទសំបូរព្រៃគុកនិងសិលាចារឹកអង្គជំនីក។ ព្រះអង្គបានកសាងរាជធានីឦសានបូរតាមដងស្ទឹងសែននៃខេត្តកំពង់ធំ។ ព្រះអង្គបានវាយយករាជធានីនរវរនគរនៅស្រុកអង្គរបូរីនៃខេត្តតាកែវ។ ព្រះអង្គបានវាយយកក្រុងអនិន្ទិតបូរ(កំពង់ធំ) ចក្រាង្កបូរ (ជីក្រែង សៀមរាប) អមោឃបូរ (បាត់ដំបង) ភីមបូរ(បាត់ដំបង)និងអមរិន្ទ្របូរ(ប្រាសាទអកយំ)។ ព្រះអង្គបានគ្រប់គ្រងទំនាបទន្លេមេណាម(ប្រទេសថៃ) សិលាចារឹកនៅខេត្តប៊ីន នៅខាវណយខាវរ៉ាង និងវាយយកអាណាចក្រមននៅទ្វារវតី។ ព្រះអង្គបានចង់ស្ពានមេត្រីជាមួយប្រទេសចម្ប៉ាផងដែរសៀវភៅសិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំយុវជននិងកីឡា ទំព័រទី១៤០។ ដើម្បីរឹតចំណងមិត្តភាពព្រះអង្គបានបញ្ជូនទូតទៅប្រទេសចិនច្រើនលើកគឺឆ្នាំ៦១៦-ឆ្នាំ៦២៨នៃគ.ស និងបានរៀបរាជាភិសេតបុត្រីរបស់ព្រះអង្គនាម សាវ៌ានិ ជាមួយព្រះអង្គម្ចាស់ចាម្ប៉ាមួយអង្គសៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ឆ្នាំ១៩៧៣ ទំព័រទី១១៧។ ព្រះអង្គទ្រង់ឡើងសោយរាជ្យដោយមានព្រះនាមថា ព្រះបាទស្រីឥសានវរ្ម័ន ដែលមាន័យថាព្រះឦសានជាឈ្មោះរបស់ព្រះសិវដែរ ជាអ្នកការពារ ឬជាព្រះរាជាជាអ្នកការពារ។ ទ្រង់បានប្រកាសថា ព្រះអង្គជាដៃគូររបស់ចក្រៈ(ព្រះឥន្ទ្រ)អំពីកម្លាំង និងជាដៃគូររបស់ហរិ(ព្រះវិស្ណុ)អំពីកិត្តិគុណសិលាចារឹកវត្តចក្រឹត កម្រងក្បាលទី១ ទំព័រទី៤២ ជាព្រះធិរាជលើស្តេចទាំងបី និងជាម្ចាស់នៃរាជធានីមិនរង្គើទាំងបីសិលាចារឹកស្វាយស្នោ កម្រងក្បាលទី១ ទំព័រទី៤៦ តាមមើលទៅគឺចក្រានកបូរ អមោឃរបូរ និងភីមបូរ ដែលទ្រង់ដណ្តើមយកបាន ប៉ុន្តែទុកឱ្យស្តេចរាជធានីនីមួយៗជាអ្នកគ្រប់គ្រងដដែលគ្រាន់តែស្តេចទាំងនៅជាចំណុះព្រះអង្គ។ ព្រះរាជាអង្គនេះគឺជាស្តេចវាតទឹកដីដូចជាព្រះរាជាមុនដែរ។ ទ្រង់បានពង្រើកអាណាចក្ររបស់ព្រះអង្គពាសពេញទឹកដីទាំងហ្វូណន។ ព្រះអង្គមានរាជធានី ដែលមានឈ្មោះតាមព្រះអង្គគឺឥសានបូរ ដែលមានន័យថា រាជធានីរបស់ព្រះបាទស្រីឦសានវម៌្មទី១ ប្រហែលជាព្រះអង្គមានរាជធានីផ្សេងទៀត រាជធានីឥសានបូរនេះគ្រាន់តែជារាជធានីបណ្តោះអាសន្ន ហើយឥសានបូរជាឈ្មោះហៅក្រៅ។ ឯកសារប្រវត្តិសាស្រ្តចិន និយាយថារាជធានីនេះមានផ្ទះ២មុឺនខ្នង និងមានសាលប្រជុំមួយនៅកណ្តាលជាកន្លែងដែលព្រះរាជាធ្វើសវនាការ។ ព្រះរាជាគ្រងនៅក្នុងសាលាខាងលើរាល់៣ថ្ងៃម្តង ប្រថាប់លើគ្រែលម្អទៅដោយគ្រឿងក្រអូប៥យ៉ាង និងត្បូងមានតម្លៃ៧ប្រភេទ នៅពីក្រោយបុស្បុកមួយធ្វើអំពីក្រណាត់។ សសរទ្របុស្បុកនេះធ្វើឈើមានតម្លៃ តែងលម្អទៅដោយភ្លុក និងផ្កាមាស។
ព្រះបាទឥសានវរ្ម័នទី២: ព្រះបាទឥសានវរ្ម័នទី២ (ឆ្នាំ៩២៥-ឆ្នាំ៩២៨នៃគ.ស)

ព្រះបាទឥសានវរ្ម័នទី២ (ឆ្នាំ៩២៥-ឆ្នាំ៩២៨នៃគ.ស) 
ក្រោយពីព្រះបាទហស៌វរ្ម័នទី១ សោយទីវង្គតទៅ ព្រះបាទឥសានវរ្ម័នទី២ ត្រូវជាអនុជព្រះបាទហស៌វរ្ម័នទី១ និងត្រូវជាបុត្ររបស់ព្រះបាទយសោវរ្ម័នទី១ ព្រះអង្គបាសោយរាជ្យនៅគ.ស៩២៥ ហើយចូលទីវង្គតៅមានមរណនាមថា បរមរុទ្រលោកប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ដោយលោកត្រឹង ងា ភាគ១-២ គ.ស១៩៩៣ បោះពុម្ពឆ្នាំ២០០៣ ដោយរោងពុម្ពអប់រំ ទំព័រទី៨៥។។ នៅក្នុងរជ្ជកាលរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គត្រូវប្រឈមមុននឹងការបោះបោរដណ្តើមរាជ្យរបស់ស្តេចមារ ជាស្វាមីរបស់ព្រះនាងជ័យទេវីជាប្អូនស្រីរបស់ព្រះបិតាព្រះអង្គ និងត្រូវជាអនាគតព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៤ឯកសារប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ជាសំឡេង រៀបរៀងដោយរស់ ចាន់បុត្រ។
ព្រះបាទឧទយាទិត្យវរ្ម័នទី១: ព្រះបាទឧទយាទិត្យវរ្ម័នទី១ (ឆ្នាំ១០០១-ឆ្នាំ១០០២នៃគ.ស)

ព្រះបាទឧទយាទិត្យវរ្ម័នទី១ (ឆ្នាំ១០០១-ឆ្នាំ១០០២នៃគ.ស) 
ព្រះអង្គជាក្មួយរបស់ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៥ ព្រះអង្គសោយរាជ្យមិនបានប៉ុន្មានខែផងក៏សោយទីង្គត។ វិបត្តិរាជបល្ល័ងអស់រយៈពេល ៩ឆ្នាំរវាងស្តេចជ័យវីរវរ្ម័នគ្រងរាជនៅក្រុងអង្គរ និងព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី១ សោយរាជ្យនៅរាជធានីសម្ភុបុរៈ(ខេត្តក្រចេះ)។ ព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី១ យកជ័យជំនះលើស្តេចជ័យវីរវរ្ម័នហើយគ្រងរាជ្យនៅរាជធានីអង្គរសៀវភៅសិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា ទំព័រទី១៤៨។
ព្រះបារមី៣០: <center>ព្រះបារមី៣០</center>

ព្រះបារមី៣០

ឥតិបិ ទាន បារមី ទាន ឧបបារមី 
 
ទាន បរមត្ថបារមី សម្បន្នោ សោ ភគវា ។    ឥតិបិ សីល បារមីសីល ឧបបារមី សីល បរមត្ថបារមី សម្បន្នោ សោ ភគវា ។ឥតិបិ នេក្ខម្ម បារមីនេក្ខម្ម ឧបបារម 

នេក្ខម្ម បរមត្ថបារមី សម្បន្នោ សោ ភគវា ។

ឥតិបិ បញ្ញា បារមី សម្បន្នោ សោ ភគវា

បញ្ញា ឧបបារមី

បញ្ញា បរមត្ថបារមី សម្បន្នោ សោ ភគវា ។' ឥតិបិ វិរិយ បារមីវិរិយ ឧបបារមីវិរិយ បរមត្ថបារមី សម្បន្នោ សោ ភគវា ។ឥតិបិ ខន្តី បារមីខន្តី ឧបបារមីខន្តី បរមត្ថបារមី សម្បន្នោ សោ ភគវា ។ឥតិបិ សច្ច បារមី 'សច្ច ឧបបារមី 

ឥតិបិ សច្ច បរមត្ថបារមី សម្បន្នោ សោ ភគវា ។

ឥតិបិ អធិដ្ឋាន បារមី 

អធិដ្ឋាន ឧបបារមី ឥតិបិ អធិដ្ឋាន បរមត្ថបារមី សម្បន្នោ សោ ភគវា ។ឥតិបិ មេត្តា បារមី'''មេត្តា ឧបបារមី

មេត្តា បរមត្ថបារមី សម្បន្នោ សោ ភគវា ។ឥតិបិ ឧបេក្ខា បារមីឧបេក្ខា ឧបបារមី'ឧបេក្ខា បរមត្ថបារមី សម្បន្នោ សោ ភគវា តិ ។
(គិហិបតិបត្តិពិសេស)

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ព្រះពុទ្ធសាសនា
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ធម៌វន្ទនា
ព្រះប្រថនចេតី

ព្រះប្រាថនចេតី (    , ) ជា ​ស្តូប ​ចំណាស់​បំផុត​មួយ​ក្នុង​ប្រទេស​ថៃ ដែល​មាន​កម្ពស់  ។ ចេតិយ​នេះ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង ​វត្ត​ព្រះ​ប្រា​ថន​ចេតិយ​វរៈ​វិហារ (  ) ប្រាសាទ​មួយ​នៅ ​ខេត្ត​នគរបឋម ប្រទេស​ថៃ ៣ គីឡូម៉ែត្រខាងកើតនៃ ព្រះបឋមចេតី។

ឈ្មោះ​ថា ប្រាថុន​ចេឌី ប្រែ​ថា​ចេតិយ​សក្ការៈ​របស់​ថន ឬ​ធ្នល់ (   ) ឈ្មោះនៃរង្វាល់បុរាណ។ យោងទៅតាមរឿងព្រេងបន្ទាប់ពី ការបូជាសព របស់ ព្រះពុទ្ធគោត្តម ព្រះសារីរិកធាតុរបស់ព្រះអង្គត្រូវបានបែងចែកស្មើគ្នាក្នុងចំណោមរាជវង្សទាំង 8 និងពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គដោយប្រើធ្នល់មាស។ ធ្នល់មាសនេះនៅទីបំផុតបានបញ្ជូនទៅនគរជ័យស្រីបុរាណនៅ សុវណ្ណភូមិ ហើយរក្សាទុកក្នុងចេតិយថ្មនៅឆ្នាំ៥៩០។ ស្តេច ស្រីលង្កា ចង់បានធ្នល់មាស ទើបទ្រង់ចាត់ព្រះសង្ឃទៅសុំធ្នល់មាសពីស្តេចនគរជ័យស្រី។ ព្រះរាជាបានយល់ព្រមជាថ្នូរនឹងការដោះដូរព្រះសារីរិកធាតុបរិសុទ្ធរបស់ព្រះពុទ្ធមួយ ហើយបានសាងសង់ចេតិយថ្មី ដើម្បីរក្សាព្រះសារីរិកធាតុដ៏បរិសុទ្ធនោះ គឺ ព្រះបឋមចេតី ។ នៅឆ្នាំ ៦៥៦ ស្តេច ល្វោ បានសោយរាជ្យនគរជ័យស្រី ហើយបានកសាងចេតិយនេះឡើងវិញ ហើយដាក់ឈ្មោះថា ព្រះប្រាថនចេឌី។
ព្រះប្រថនចេតី: ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រវត្តិសាស្ត្រ 

 អាណាចក្រខ្មែរ និងការឈ្លានពានបាកាន 
បន្ទាប់ពី អាណាចក្រខ្មែរ បានបញ្ចូលអាណាចក្រទ្វាវតី រួមទាំងនគរបឋមបុរាណផងនោះ នៅសតវត្សទី១១ ចេតិយត្រូវបានកែប្រែជាមួយនឹងប្រាសាទបែបខ្មែរនៅលើកំពូលនៃចេតិយ។ ព្រះ​បាទAnawahtaនៃ ​នគរ​បាកាន ​បាន​ចូល​លុក​លុយ​នគរ​បឋមបុរាណ។ ពេល​នោះ​ទីក្រុង និង​ចេតិយ​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​បោះ​បង់​ចោល ហើយ​ក្រោយ​មក​ក៏​ត្រូវ​បាន​ព្រៃ​ដុះ​ពេញ​ព្រៃ។

 ការអភិវឌ្ឍន៍នៅពេលក្រោយ 
ព្រះ​មហា ​Mongkut ​បាន​បញ្ជា​ឱ្យ​ស្ដារ​ប្រាសាទ​ព្រះ​ប្រាថនចេតី​។ ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​សាងសង់​ប្រាង្គ​តាម​រចនាបថ​ខ្មែរ​នៅ​លើ​កំពូល​ចេតិយ​ដែរ ដោយ​ព្រះអង្គ​មាន​ជំនឿ​ថា​ការ​រចនា​ប្រាសាទ​ព្រះ​ប្រាថនចេតីគឺ​ដូច ​ព្រះ​បឋមចេតី  ដែរ។ ក្រោម​រជ្ជកាល​របស់​ព្រះអង្គ ប្រាសាទ  ក៏​មាន​ការ​ជួស​ជុល​យ៉ាង​ធំ​ផង​ដែរ។ ព្រះចៅ​វជីរ៉ាវុឌ្ឍ បាន​ចាប់​ផ្តើម​ជីក​កកាយ​នៅ​លើ​ដី​ប្រាសាទ ហើយ​បាន​រក​ឃើញ​វត្ថុ​បុរាណ​ជា​ច្រើន​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ។ ប្រាសាទ​ត្រូវ​បាន​ចុះ​បញ្ជី​ជា​បេតិកភណ្ឌ​ជាតិ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៣១។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅឆ្នាំ 1962 បន្ទាប់ពីការធ្វេសប្រហែសជាយូរ ប្រាសាទ បានដួលរលំមួយផ្នែក ដោយសារតែខ្វះថវិកា ឬជំនួយណាមួយពីរដ្ឋាភិបាលកណ្តាល ព្រះសង្ឃនៃប្រាសាទ  បានជួសជុលចេតិយនេះឡើងវិញ ដើម្បីការពារកុំឱ្យមានការដួលរលំបន្ថែមទៀត។ នៅឆ្នាំ 1999 ព្រះប្រាថនចេតី ត្រូវបានជួសជុលឡើងវិញជាទម្រង់ ទ្វារវតី ជាលើកដំបូងដោយ នាយកដ្ឋានវិចិត្រសិល្បៈ ។
ព្រះប្រថនចេតី: អាណាចក្រខ្មែរ និងការឈ្លានពានបាកាន

អាណាចក្រខ្មែរ និងការឈ្លានពានបាកាន 
បន្ទាប់ពី អាណាចក្រខ្មែរ បានបញ្ចូលអាណាចក្រទ្វាវតី រួមទាំងនគរបឋមបុរាណផងនោះ នៅសតវត្សទី១១ ចេតិយត្រូវបានកែប្រែជាមួយនឹងប្រាសាទបែបខ្មែរនៅលើកំពូលនៃចេតិយ។ ព្រះ​បាទAnawahtaនៃ ​នគរ​បាកាន ​បាន​ចូល​លុក​លុយ​នគរ​បឋមបុរាណ។ ពេល​នោះ​ទីក្រុង និង​ចេតិយ​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​បោះ​បង់​ចោល ហើយ​ក្រោយ​មក​ក៏​ត្រូវ​បាន​ព្រៃ​ដុះ​ពេញ​ព្រៃ។