វេស្សន្ដរជាតក: កណ្ឌឆក្សត្រ

កណ្ឌឆក្សត្រ 

ហៃសាធុសប្បុរសផងទាំងឡាយ កាលនោះ ព្រះជាលីកុមារជាមគ្គុទេសក៍ដ៏វិសេស នាំផ្លូវព្រះមហាក្សត្រទាំងពីរព្រះអង្គទៅដល់មុចលិន្ទស្រះហើយ ព្រះជាលីកុមារ ក៏រណ្តាប់តាក់តែងឲ្យដាក់ទ័ពទាយ រាយចំណត ចតចាំព្រះមហាក្សត្រជាស្រេច រីឯរទេះទាំងមួយម៉ឺនបួនពាន់ ក៏ឲ្យបង្វិលចំពោះមុខទៅកាន់ផ្លូវដំណើរដែលមក ប្រយោជន៍ដើម្បីនឹងឲ្យចាំពិភ័ក្តិរក្សាអស់ពលផង កុំបីឲ្យសត្វសាហាវទាំងឡាយមកបៀតបៀន ។ រីស័ព្ទដំរី រទេះ មួយអន្លើនូវអស់ពលផងទាំងឡាយ សឹងឮសន្ធឹកនោះមហិមាក្រៃពេក ។ កាលនោះ ព្រះបាទស្រីវេស្សន្តរ ទ្រង់ឮសំឡេង ទ្រង់ព្រះចិន្តាថា ឱ! សត្រូវផងទាំងឡាយអើយ សមវាទៅចោមរោមចាប់សម្លាប់ព្រះវរបិតាអញហើយ សមវាមកចោមរោមចាប់សម្លាប់អញនេះផង ។ ព្រះអង្គទ្រង់ព្រះតម្រិះថា ឱ! អញអើយ សមនឹងក្ស័យប្រល័យជីវិតដោយពួកសត្រូវនេះឯង មិនខានឡើយ ព្រះអង្គពិចារណាហើយ ព្រះអង្គភិតភ័យខ្លាច ពុំអាចដើម្បីទប់ទល់អាត្មានោះបានឡើយ លុះដល់ចាប់ព្រះហស្ថព្រះនាងមទ្រី នាំឡើងទៅលើកំពូលភ្នំវង្កត ទ្រង់ទតមើលទៅអស់សេនាយោធាផងទាំងឡាយនោះហោង ។ 

រីអាថ៌ធម៌ឯណា ពុំទាន់ប្រាកដ បទព្រះបាលីឯណា ពុំទាន់ចែងច្បាស់ លុះព្រះបានត្រាស់ហើយ ព្រះអង្គបន្ទូលនឹងអស់ភិក្ខុទាំងឡាយ ទ្រង់សូត្រជាបាទព្រះគាថា ថា ភិក្ខុអើយ ព្រះបាទស្រីវេស្សន្តរ ឮស័ព្ទពលសកលយោធា សេនាព្រះបាទស្រីសញ្ជ័យហើយ មានព្រះទ័យភិតភ័យខ្លាច មិនអាចនឹងទប់អាត្មាបាន ទ្រង់ចាប់ព្រះហស្ថព្រះនាងមទ្រីឡើយទៅលើកំពូលភ្នំ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា មទ្រីនាងអើយ ចូរនាងមើលទៅអស់សេនាសត្រូវផងទាំងឡាយ នាងអើយ នាងស្តាប់ឯស័ព្ទដំរី សេះ រទេះ ចូរនាងរមិលមើលទៅចុងទង់ជ័យនោះ យល់ប្រកិតមកថា ឱ! ដូចអញគិតនេះហើយ យើងទាំងពីរនាក់នេះ ឧបមាបីដូចសត្វម្រឹគត្រូវព្រានព្រៃវាមកចោមរោមស្ទាក់ព័ទ្ធជុំវិញ ហើយធ្វើអន្ទាក់ចាក់ជង់សង់ចម្រូង ជីកអណ្តូង រំលុងហើយ វាចូលមកបង្អើល ឲ្យរត់ចូលរំលុង ត្រូវចម្រូង ចូលអណ្តូង រំលុងវានោះហើយ វាយកលំពែង ស្នែងក្របីមកចាក់ ឲ្យក្ស័យប្រល័យជីវិតស្រេចហើយ វាយកទៅធ្វើជាចំណីវាហោង នោះមានប្រការដូចម្តេចមិញ នាយើងទាំងពីរនឹងលុះក្នុងកណ្តាប់ដៃសត្រូវនោះ មានឧបមេយ្យដូច្នោះហោង រីព្រះពោធិសត្វ ហេតុតែភ័យខ្លាចស្លាប់នោះមិញ លុះដល់ទ្រង់ព្រះកន្សែងថ្លែងពិលាប ដោយនូវប្រការអម្បាលនោះហោង ។ 

ក្សិណនោះ ព្រះនាងមទ្រីទតរមិលមើលទៅអស់សេនាយោធាទាំងឡាយ ព្រះនាងស្គាល់ជាក់ជាពលយោធាសេនាមាត្យអាត្មាឯងដូច្នេះហើយ ព្រះនាងទូលលោមព្រះបរមពោធិសត្វថា បពិត្រព្រះសម្មតិទេព ព្រះអង្គភ័យខ្លាចអ្វីនឹងសត្រូវនោះ មានឧបមាបីដូចអ្នកយកភ្លើងគប់ ទាំងពាន់ទៅរោលទឹកសមុទ្រ គឺមិនមានក្តៅដល់តិចឡើយ ។ បពិត្រមហារាជ ព្រះអង្គភ្លេចហើយហៈ នាសម្តេចព្រះឥន្ទ្រាធិរាជប្រទានពរព្រះអង្គមិញតើ ថាទោះសត្រូវមកអំពីទឹកក្តី គោគក្តី ស្តាំឆ្វេងក្តី នឹងមិនអាចបៀតបៀនព្រះអង្គបានឡើយ សឹងមកថ្វាយបង្គំប្រណម្យសុំពរពីព្រះអង្គវិញអេះ ។ 

ឯព្រះពោធិសត្វ កាលបានឮព្រះនាងមទ្រីទូលមិនឲ្យភ័យខ្លាចនឹងសត្រូវហើយ ព្រះអង្គបន្ទោរបង់ទុក្ខសោកហើយ ស្តេចលីលាចុះមកពីលើភ្នំជាមួយព្រះនាង ទៅគង់នៅនាទ្វារព្រះបរមសាលារបស់ព្រះអង្គវិញហោង ។ 

រីអាថ៌ធម៌ឯណា ពុំទាន់ប្រាកដ បទព្រះបាលីឯណា ពុំទាន់ចែងច្បាស់ លុះព្រះបានត្រាស់ហើយ ព្រះអង្គបន្ទូលនឹងអស់ភិក្ខុទាំងឡាយ ទ្រង់សូត្រជាបាទព្រះគាថា ភិក្ខុអើយកាលនោះ ព្រះបាទស្រីវេស្សន្តរ ស្តេចចុះមកពីភ្នំ មួយអន្លើនឹងព្រះនាងមទ្រី មកគង់នៅនាព្រះ បរមសាលា ព្រះអង្គតម្រង់ស្មារតីខ្ជាប់ហើយ មិនភ័យខ្លាចសត្រូវនោះឡើយ ។ ក្សិណនោះ ព្រះបាទស្រីសញ្ជ័យ មានព្រះបន្ទូលនឹងព្រះនាងផុស្សតីទេវីថា នាងអើយ បើយើងទាំងពីរចូលទៅព្រមគ្នាតែម្តង សមបាវេស្សន្តរនឹងកើតទុក្ខសោកនោះច្រើនមហិមា ហេតុនេះ នាងឲ្យអញទៅមុន ឲ្យបាវេស្សន្តរបន្ទោរបង់នូវទុក្ខសោកហើយ សឹមនាងទៅតាមក្រោយអញ កាលបើនាងទៅបានបន្តិចហើយ សឹមឲ្យចៅជាលីនិងមេក្រស្នាទៅជាអណ្តាប់អណ្តោយក្រោយនាងហោង ។ 

រីអាថ៌ធម៌ឯណា ពុំទាន់ប្រាកដ បទព្រះបាលីឯណា ពុំទាន់ចែងច្បាស់ លុះព្រះបានត្រាស់ហើយ ព្រះអង្គបន្ទូលនឹងអស់ភិក្ខុទាំងឡាយ ទ្រង់សូត្រជាបាទព្រះគាថា ភិក្ខុអើយ កាលនោះ ព្រះមហាក្សត្រ ឲ្យប្រែរាជរថទៅក្រោយ ហើយស្តេចលីលាទៅកាន់សម្នាក់ព្រះរាជបុត្រមួយអន្លើនឹងអាមាត្យទាំងឡាយ កាលស្តេចចូលទៅដល់ហើយ ស្តេចចុះពីលើដំរីរត្ន ហើយស្តេចយកនូវព្រះពស្ត្របរិសុទ្ធស្ពាយឆៀងលើស្មា លីលាចូលទៅ ដើម្បីនឹងអភិសេករាជបុត្រនោះហោង ។ ព្រះអង្គទ្រង់ទតឃើញព្រះរាជឱរសទ្រង់ភេទបព្វជិត គង់ចូលឈានយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន ក្នុងព្រះបណ្ណសាលា ឥតមានភ័យអ្វីឡើយ ។ កាលនោះព្រះបាទស្រីវេស្សន្តរ ព្រះអង្គគង់នៅនាព្រះ បរមសាលា មួយអន្លើនឹងព្រះនាងមទ្រី ព្រះអង្គទតយល់សម្តេចព្រះវរបិតាមកអំពីចម្ងាយហើយ ក៏ស្ទុះរត់ទៅទទួលសម្តេចព្រះវរបិតា ព្រះអង្គថ្វាយបង្គំស្រេចហើយ ទើបព្រះនាងមទ្រីថ្វាយបង្គំប្រណម្យ ទូលថា បពិត្រព្រះសម្មតិទេពមហារាជក្សត្រថ្លៃប្រសើរអើយ ខ្ញុំអម្ចាស់ឈ្មោះមទ្រី ជាកូនប្រសាព្រះអង្គ ខ្ញុំអម្ចាស់មកក្រាបថ្វាយបង្គំក្រោមព្រះបាទព្រះ អង្គ ។ ក្សិណនោះព្រះបាទស្រី សញ្ជ័យ យកព្រះហស្ថដ៏ទន់ស្វន់បីដូចឈូករ័ត្ន មកសណ្ឋិតលើព្រះបិដ្ឋិ បបោសអង្អែលព្រះនាងមទ្រីជាកូនប្រសា ហើយទ្រង់ព្រះកន្សែងពិលាប អាណិតអនាថ មុខគួរឲ្យអាសូរករុណាពេកហោង ។ លុះព្រះអង្គបន្ទោបង់នូវទុក្ខសោកស្រេចហើយ ស្តេចក៏គង់នៅជាសុខ សប្បាយ ធ្វើប្រស្រ័យសាកសួរទទួល មួយអន្លើនឹងព្រះរាជបុត្រសូត្រជាបាទព្រះគាថា ដូច្នេះ ម្នាលកូនសម្លាញ់អើយ អ្នកមកនៅឋានអាយនេះ តើសុខសប្បាយឬទេ ។ ព្រះពោធិសត្វស្តាប់បន្ទូលព្រះវរបិតាហើយ ទូលថា បពិត្រសម្តេចព្រះវរបិតា ក្សត្រថ្លៃ យើងទាំងពីរ មកនៅព្រៃអាយ ដើម្បីនឹងស្វែងរកផ្លែឈើទាំងឡាយចិញ្ចឹមជីវិត បពិត្រព្រះមហារាជអើយ រីនាងមទ្រីជាបុត្រប្រសារបស់ព្រះអង្គ តែងស្វែងរកផ្លែឈើ ពុំដែលដាច់ឡើយ បីដូចនាយសារថីទូន្មានសេះអាជានេយ្យ ឲ្យបានរបបបែបបទប្រពៃនោះ មានប្រការដូចម្តេចមិញ រីនាងមទ្រីតែងនឹងស្វែងរកនោះ ពុំដែលខ្ជិលឡើយ មានប្រការដូច្នោះដែរ ។ បពិត្រព្រះមហារាជអើយ រីយើងទាំងពីរនេះ អ្នកស្រីពិរាស្ត្រគេបំបរបង់មកនៅនាព្រៃ ស្វែងរកចិញ្ចឹមជីវិតរស់នៅច្រឡំនឹងទុក្ខសោកច្រើនក្រៃ ។ បពិត្រមហារាជអើយ ហេតុតែនាងមានសេចក្តីព្រួយលំបាកមហិមា ឯណានាងក៏ព្រាត់ប្រាសកូនជាទុក្ខ សោក ក៏មានខ្លួនស្គាំងស្គម ថមថយកម្លំាង លឿងទាំងសម្បុរ ពុំយល់ដូចប្រក្រតីឡើយ ។ រីព្រះ ពោធិសត្វ ព្រះអង្គសម្តែងប្រាប់ព្រះវរបិតា ដោយនូវសភាពជាអ្នកកម្សត់ទុគ៌ត នូវប្រការអម្បាលនោះហើយ ព្រះអង្គបន្ទូលសួរ ពត៌មានអំពីព្រះរាជបុត្រ ទ្រង់សូត្រជាបាទព្រះគាថា ដូច្នេះ បពិត្រសម្តេចព្រះវរបិតា រីក្មេងទាំងពីរគឺចៅជាលីនិងនាងក្រស្នា ជាចៅដំណររាជព្រះអង្គនោះ អញខ្ញុំឲ្យទៅជាទានព្រាហ្មណ៍ហើយ ក្រែងព្រះអង្គបានឃើញយល់ផង សូមទានព្រះអង្គសម្តែងប្រាប់យើងខ្ញុំឲ្យឆាប់ កុំបីយូរឡើយ ថាបើព្រះអង្គមិនសម្តែង ថ្លែងប្រាប់ហើយ សមយើងខ្ញុំទាំងពីរ នឹងក្ស័យប្រល័យ ជីវិតប្រាកដហោង ។ 

ក្សិណនោះ ព្រះបាទស្រីសញ្ជ័យ ព្រះអង្គជ្រាបហើយ មានព្រះបន្ទូលថា ម្នាលបាអើយ រីកុមារទាំងពីរ អញលោះរួចចេញពីព្រាហ្មណ៍ហើយ កុំបាថប់បារម្ភឡើយ ចូរបាដកដង្ហើមចេញចូលឲ្យធូរស្រួល សុខសប្បាយទៅហោង ។ កាលនោះ ព្រះមហាសត្វជ្រាបហើយ មានព្រះទ័យនោះត្រេកអរសាទរ ធ្វើបដិសណ្ឋារៈ ប្រស្រ័យសាកសួរ ទទួលមួយអន្លើនឹងសម្តេចព្រះវរបិតា ថា បពិត្រសម្តេចព្រះវរបិតា រីព្រះអង្គគង់នៅនគរឯនាយនោះ តើញុំាងមានជំងឺ អាពាធព្យាធិ មកបៀតបៀនឬទេ ។ រីទុក្ខភ័យចង្រៃឧបទ្រពផងទាំងឡាយកើតមានឬទេ ។ មួយសោត រី ព្រះនេត្រសម្តេចព្រះវរមាតាខ្ញុំ តើងងឹតហើយ ឬនៅឡើយទេ ។ ទើបសម្តេចព្រះមហាក្សត្រ មានព្រះបន្ទូលថា ម្នាលកូនអើយ រីជំងឺអាពាធព្យាធិរោគា នឹងមានមកបៀតបៀនយើងនោះ គ្មានឡើយ ។ រីព្រះនេត្រព្រះវរមាតាពុំទាន់ងងឹតនៅឡើយទេ ។ ព្រះមហាសត្វឆ្លើយ ថា បពិត្រសម្តេចព្រះ វរបិតាអើយ រីគោក្របីដំរីសេះជំនិះជំនាន់ អាចនាំព្រះអង្គទៅមកនោះ គង់នៅឬទេ ។ ប្រការមួយសោត រី ស្រុកក្រៅលំនៅជនបទ ផងទាំងឡាយ ញុំាងកើតមានភ្លៀងផ្គរប្រពៃ សំបូរនៃស្រូវអង្ករមាសប្រាក់ឬទេ ។ ប្រការមួយសោត រីស្រុកក្រៅលំនៅជនបទទាំងឡាយ ញុំាងកើតមានភ្លៀងផ្គរប្រពៃ សំបូរនៃស្រូវអង្ករមាសប្រាក់ឬទេ ។ ប្រការមួយសោត អស់មនុស្សម្នាមហាជន ផងទាំងឡាយសុខសប្បាយជាទេឬ ។ រីព្រះបាទស្រីសញ្ជ័យ ព្រះអង្គទ្រង់ព្រះសណ្តាប់ហើយ មានព្រះ បន្ទូលថា ហៃកូនសម្លាញ់ឪពុកអើយ រីគោក្របីនូវអស់យានជំនិះជំនាន់អញ អាចនាំទៅមកបាននោះសឹងគង់នៅល្អ ។ រីស្រុកក្រៅលំនៅជនបទនោះ សឹងមានកើតភ្លៀងផ្គរប្រពៃ សម្បូរនូវស្រូវអង្ករ មាសប្រាក់នោះច្រើនពុំដែលដាច់ឡើយ ។ 

ក្សិណនោះ ព្រះមហាក្សត្រទាំងបីព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលសំណេះសំណាលនូវប្រការអម្បាលណោះហើយ ទើបព្រះ នាងសុបារសុប្បតី ដ៏ជាសម្តេចព្រះវរមាតា ព្រះនាងលីលាចូលទៅមួយអន្លើនូវអស់ស្រីព្រះស្នំក្រមការ សឹងដ៏មកចោមរោម ជាបរិវារ ប្រយោជន៍ដើម្បីនឹងលីលាទៅកាន់សម្នាក់ព្រះរាជបុត្រនោះហោង ។ 

រីអាថ៌ធម៌ឯណា ពុំទាន់ប្រាកដ បទព្រះបាលីឯណា ពុំទាន់ចែងច្បាស់ លុះព្រះបានត្រាស់ហើយ ព្រះអង្គបន្ទូលនឹងអស់ភិក្ខុទាំងឡាយ ទ្រង់សូត្រជាបាទព្រះគាថា ភិក្ខុអើយ រីព្រះនាងសុបារសុប្បតី ដ៏ជាសម្តេចព្រះវរមាតា ព្រះនាងលីលាចូលទៅ ដោយនូវព្រះបាទទទេ ឥតសុពណ៌បាទុក៍ ទៅដល់ទ្វារព្រៃភ្នំគិរីវង្កត នាហៀបទៀបនឹងដល់ព្រះបរមសាលាក៏ព្រះពោធិសត្វនិងសម្តេចព្រះនាងមទ្រី ទតទៅយល់សម្តេចព្រះវរមាតាមកដល់ប្រាកដ ហេតុតែសេចក្តីរឮកព្រះវរមាតានេះច្រើនណាស់មិញ ក៏ស្ទុះផ្លោះរត់ទៅទទួលហើយក្រាបថ្វាយបង្គំ ។ ព្រះនាងមទ្រីក្រាបថ្វាយបង្គំប្រណម្យទូលថា បពិត្រព្រះមេអម្ចាស់អើយ ខ្ញុំអម្ចាស់នេះឈ្មោះមទ្រី ជាកូនប្រសាព្រះអង្គ មកក្រាប ថ្វាយ បង្គំ ប្រណម្យនៅក្រោមល្អងធូលីព្រះបាទ ។ ក្សិណនោះព្រះនាងសុបារសុប្បតី ទ្រង់ព្រះកន្សែងមួយអន្លើនឹងព្រះនាងមទ្រីនោះហោង ។ រីក្សត្រទាំង ៤ អង្គបន្ទោបង់ នូវទុក្ខសោកគង់បានបន្តិច ចៅជាលីនិងនាងក្រស្នាក៏លីលាមកមួយអន្លើនឹងអស់ក្មេងប្រុសស្រីចោមរោមជាបរិវារ ។ ក្សិណនោះព្រះនាងមទ្រីទតយល់ព្រះរាជបុត្រទាំងពីរនោះហើយ សឹងស្ទុះផ្លោតទៅទទួលកូន បីដូចសត្វម្រឹគភ្លឹករលឹកកូន មានប្រការនោះម្តេចមិញ រីព្រះនាងមទ្រី ស្ទុះទៅទទួលកូននោះ មានឧបមេយ្យដូច្នោះហោង ។ 

រីអាថ៌ធម៌ឯណា ពុំទាន់ប្រាកដ បទព្រះបាលីឯណា ពុំទាន់ចែងច្បាស់ លុះព្រះបានត្រាស់ហើយ ព្រះអង្គបន្ទូលនឹងអស់ភិក្ខុទាំងឡាយ ទ្រង់សូត្រជាបាទព្រះគាថា ភិក្ខុអើយ កាលនោះ ព្រះរាជបុត្រទាំងពីរ បានមកអំពីចម្ងាយដោយសិរីសួស្តី គ្រាន់តែក្រលេកឃើញសម្តេចព្រះមទ្រី ក៏ស្ទុះមកទទួលព្រះមាតា ទ្រង់ព្រះកន្សែងពិលាប បីដូចកូនគោស្ទុះទៅទទួលមេវា ។ ឯសម្តេចមទ្រី គ្រាន់តែទតឃើញព្រះរាជបុត្រពីចម្ងាយ មានរាងកាយញ័ររន្ធត់ បីដូចមេមត់ខ្មោចជាន់ ព្រះនាងទ្រង់ព្រះកន្សែងពេកក្រៃ មួយអន្លើនឹងព្រះរាជបុត្រទាំងពីរ ទ្រង់ដួលសន្លប់ទាំងជំហរនៅលើក្រឡាមហាប្រឹថពី ។ រីព្រះរាជកុមារបានឃើញមាតាដួលសន្លប់ដូច្នេះ ក៏ទ្រង់ព្រះកន្សែងរហូតដួលសន្លប់លើមាតានុះឯង ។ ខណៈនោះ ទឹកព្រះក្សីរ (ទឹកដោះ) ក៏ហូរចេញពីព្រះស្តនទាំងសងខាង ចូលទៅក្នុងព្រះឱស្ឋព្រះរាជបុត្រទាំងពីរ បើគ្មានទឹកព្រះក្សីរហូរចូលព្រះឱស្ឋទេ សមព្រះរាជបុត្រទាំងពីរក្ស័យជីវិតទៀងប្រាកដហោង ។ រីព្រះបាទវេស្សន្តរទតឃើញព្រះរាជបុត្រនិងព្រះនាងមទ្រីដួលសន្លប់ដូច្នេះ ទ្រង់ក៏ស្ទុះទៅព្រះកន្សែងពិលាបលុះសន្លប់ទៅ ដូចចៅជាលីនិងមេក្រស្នានោះឯង ។ កាលសម្តេចព្រះវរមាតាបិតា ឃើញអ្នកទាំងនោះសន្លប់ហើយ ស្តេចទ្រង់ព្រះកន្សែង សឹងដួលសន្លប់ទៅនៅទីនោះឯង ។ អាមាត្យទាំង៦ម៉ឺននិងពលទាំងឡាយ កាលបានឃើញព្រះមហាក្សត្រទាំង៦អង្គសន្លប់ ក៏មិនអាចទប់អាត្មាបាន ទ្រហោយំដំទ្រូងសន្លប់ទៅអស់ទាំងប្រឡុងព្រះបរមសាលា មានឧបមាបីដូចខ្យល់យុគន្តវាតបោកបក់ព្រៃសាលវ័ន ឲ្យដួលក្រាបរាបទៅ ។ រីក្រឡាមហាប្រឹថពីសោត ក៏កក្រើកទាំងភ្នំគិរីវង្កត ។ មហាសមុទ្រទាំង ៤ រកកលពុះពោរជោរជន់រលកបោកបែកផ្កាត្រែង ។ ភ្នំសុមេរុ មានកំពូលអោនលំទោទទៅមក បីដូចចុងដំបងទងផ្តៅ ដែលគេបោះទៅក្នុងភ្លើង ឲ្យខ្លោចសំបកហើយយកមកបញ្ឈរមានសភាពទន់ល្វន់ ។ បពិត្រអើយ រីស័ព្ទកោលាហល អំពល់រវល់ជាមួយនឹងក្រឡាប្រឹថពី សឹងកើតមានរៀងរាប ដរាបទៅដល់ឆកាមាវចរសួគ៌ទេវលោកនាយហោង ។ បពិត្រអើយ កាលនោះព្រះឥន្ទ្រឃើញក្សត្រទាំង៦សន្លប់ហើយ ទ្រង់ព្រះចិន្តាពិចារណាថា ក្សត្រទាំង៦អង្គនេះ សន្លប់អស់ហើយហ្ន៎! ថាបើអញយកទឹកកុណ្ឌីទៅស្រោចស្រង់ក្សត្រទាំងនេះ ក៏នឹងមានព្រះជន្មឡើយវិញហើយ សមអស់ពលទាំងនោះ នឹងក្ស័យជីវិតប្រាកដ ។ បើដូច្នោះ អញនឹងបង្អុរនូវភ្លៀងបោក្ខរព័ស៌ឲ្យធ្លាក់ចុះ អស់ពលទាំងនោះ ក៏នឹងមានជីវិតរស់ឡើងវិញ ។ ក្សិណនោះមហាមេឃ ក៏ដាលឡើងជោរជក់ភ្លៀងបង្អុរចុះមក ថាបើអ្នកឯណាចង់ទទឹក ក៏ភ្លៀងនោះទទឹក បើអ្នកណាមិនចង់ទទឹកក៏ភ្លៀងនោះរមៀលជ្រុះចេញ បីដូចទឹករមៀលធ្លាក់ចេញអំពីស្លឹកឈូក ពុំអាចដិតជាប់នូវសរិលកាយអ្នកនោះឡើយ ។ 

ព្រះមហាក្សត្រទាំង៦អង្គ កាលបានត្រូវភ្លៀងបោក្ខរព័ស៌ហើយ ក៏មានដង្ហើមចេញចូលធូរជាសុខសប្បាយ ហើយព្រះពោធិសត្វ បានឡើងជំនុំនឹងអស់ព្រះញាតិ និងអាមាត្យទាំង៦ម៉ឺននិងពល ក៏មានជីវិតរស់ឡើយក្នុងកាលនោះហោង ។ 

រីអាថ៌ធម៌ឯណា ពុំទាន់ប្រាកដ បទព្រះបាលីឯណា ពុំទាន់ចែងច្បាស់ លុះព្រះបានត្រាស់ហើយ ព្រះអង្គបន្ទូលនឹងអស់ភិក្ខុទាំងឡាយ ទ្រង់សូត្រជាបាទព្រះគាថា ភិក្ខុអើយ កាលព្រះញាតិវង្សមកជួបជុំគ្នាហើយ ក៏កើតមានស័ព្ទគឹកកងរំពងឡើង ភ្នំទាំងឡាយក៏បន្លឺសូរស័ព្ទញាប់ញ័រ ទាំងក្រឡាប្រឹថពី ក៏កក្រើក មហាមេឃ ក៏បង្អុរភ្លៀងធ្លាក់ចុះគគុកគគាក់ ក្នុងមួយរំពេចនុះឯង ។ ក្សត្រទាំង៦អង្គក៏មានដង្ហើមចេញចូលធូរស្រួលហើយ ស្តេចឡើងមកផ្គុំជំនុំគ្នាព្ធដ៏ឋានមួយ លុះពួកព្រះញាតិមកសមាគមជុំគ្នាហើយ ក៏កើតមានហេតុជាអស្ចារ្យប្រាកដគួរស្ញប់ស្ញែង បណ្តាអស់មុខមន្ត្រីសេនាបតី និងពលទាំឡាយ សឹងលើកកម្បង់អញ្ជលីដាក់លើសិរសាក្រាបថ្វាយបង្គំប្រណម្យ អារាធនានិមន្តព្រះបាទស្រីវេស្សន្តរបវររាជឥសី និងសម្តេចព្រះនាងមទ្រីថា បពិត្រក្សត្រថ្លៃ សូមព្រះអង្គស្តេចលីលាថ្កានព្រះនគរ ហើយស្តេចកាន់យកនូវស្វេតឆ័ត្ររាជសម្បត្តិ ឋិតនៅជាឥសូរកំពូលនៃយើងខ្ញុំទាំងឡាយនេះហោង ។ 

បពិត្រអើយ អាត្មាភាពសម្តែងថ្លែងព្រះធម៌វិសេសទេសនា នេះមិញ ប្រដាប់ដោយគាថា ៣៤ ក៏ចប់បរិបូណ៌សមគួរដោយនូវវេលានេះឯងហោង ។