navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២: ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២(ឆ្នាំ៨០២-៨៥០នៃគ.ស)

ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២(ឆ្នាំ៨០២-៨៥០នៃគ.ស) 
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២ សោយរាជ្យពីឆ្នាំ៨០២-៨៥០នៃគ.ស។ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២ ព្រះអង្គជាប់រាជបុស្កេរាក្ស។ ព្រះអង្គបានរំដោះប្រទេសជាតិពីពួកជ្វា ហើយព្រះអង្គកសាងរាជធានីជាច្រើនកន្លែងដូចជា រាជធានីឥន្ទ្របុរៈ រាជធានីកុតិ រាជធានីហរិហរាល័យ រាជធានីអមរេន្ទ្របុរៈ និងរាជធានីមហេន្ទ្របវ៌ត។ ព្រះអង្គបានបង្កើតពិធីទេវរាជ និងលើកតម្កើនព្រហ្មញ្ញសាសនា។ ព្រះអង្គបានកសាងប្រាសាទភ្នំគូលែន ប្រាសាទតោ ប្រាសាទអកយំ ប្រាសាទអារាមរោងចិន និងព្រះសិវលិង្គ។ ព្រះអង្គមានបុត្រមួយអង្គព្រះនាមព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៣ ដែលបានសោយរាជ្យបន្តពីព្រះអង្គសៀវភៅសង្គម របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជននិកីឡា ឆ្នាំ២០១៧ ទំព័រទី១៤៦។ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២ ព្រះអង្គសោយរាជ្យនៅក្នុងព.ស ១៣៤៥ ត្រូវនឹងឆ្នាំ៨០២នៃគ.ស ទ្រង់បានតាំងរាជធានីនៅភ្នំគូលែន។ កាលនោះទ្រង់និមន្តព្រាហ្មណ៍ម្នាក់ឈ្មោះ ហិរណ្យទាមៈឱ្យមកជួយរៀបហោមពិធីប្រកាសឯករាជ្យជាចក្រពត្រាធិរាជ ហើយលើកកិត្តិយសព្រះអង្គជាតួអង្គគឺជាព្រះហរិហរៈ។ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២ជាព្រះមហាក្សត្រមួយអង្គប្រសើរក្រៃលែង ទ្រង់បាបង្រួបបង្រួមជាតិ ដែលបែកបាក់គ្នានោះឱ្យមកប្រទេសឯករាជ្យភាពវិញប្រវត្តិសាស្រ្តកម្ពុជា រៀបរៀងដោយលោក ស៊ន សំណាង ជាឯកសារជំនួសស្មាតី។ រវាងឆ្នាំ៨០២នៃគ.សមានព្រះមហាក្សត្រមួយព្រះអង្គ ដែលពួកជ្វាប្លន់ចាប់នាំយកទៅជាឈ្លើយទៅស្រុកជ្វា ដែលជ្វាចូលមកលុកលុយប្រទេសខ្មែរនៅឆ្នាំ៧៨៧នៃគ.សនោះ បានយាងមកត្រឡប់យករាជ្យសម្បត្តិវិញ ដោយច្បាំងដណ្តើមយកជ័យជំនៈអំពីពួកជ្វាវិញ។ បន្ទាប់មកព្រះអង្គឈប់យកសួយសារអាករទៅថ្វាយស្តេចជ្វាដូចមុនហើយព្រះរាជពង្សាវតារនៃព្រះរាជណាក្រកម្ពុជា ដោយ វ.គោវិទ ឆ្នាំ១៩៦៧ ទំព័រទី១៣។ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២ ត្រូវបានគេចាត់ទុកយ៉ាងទូលំទូលាយថាជាស្ដេចដែលបានបង្កើតឫសគល់នៃសម័យអង្គរក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរ ចាប់ផ្ដើមឡើងជាមួយក្បួនរីត៍ប្រសិទ្ធីយ៉ាងឱឡារិកធ្វើឡើងដោយជយវម៌្មទី២ (រជ្ជកាល៧៩០-៨៥០) ក្នុងឆ្នាំ ៨០២ លើភ្នំពិសិដ្ឋ មហេន្ទ្របវ៌ត បច្ចុប្បន្នត្រូវគេស្គាល់ថាជាភ្នំគូលែន ដើម្បីធ្វើពិធីប្រកាសឯករាជ្យពីការត្រួតត្រារបស់ជ្វាAlbanese, Marilia, 2006, The Treasures of Angkor Italy White Star p.24។  ក្នុងពិធីនេះ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២ បានប្រកាសខ្លួនជា កម្រតេង ជគទ្តរាជ ជាភាសាខ្មែរឬ ទេវរាជ ជាភាសាសំស្ក្រឹត។ តាមរយៈប្រភពឯកសារខ្លះ ថាជយវម៌្មទី២បានគង់នៅជ្វាក្នុងពេលណាមួយកំឡុងរជ្ជកាលនៃពួកសៃលេន្ទ្រ រឺ ពួកស្ដេចភ្នំ ហេតុនេះហើយលទ្ធិទេវរាជ ត្រូវបាននាំចូលពីជ្វាត្រូវបានព្រះអង្គប្រកាសជាឱឡារិក។ ក្នុងសម័យនោះ ពួកសៃលេន្ទ្រតាមមើលទៅបានគ្រប់គ្រងលើកោះជ្វា កោះសមុរៈ ទៀបកោះម៉ាឡេនិងប៉ែកមួយចំនួននៃកម្វុជWidyono, Benny,2008 Dancing in shadows Sihanouk the Khmer Rouge and the United Nations in Cambodia Rowman, 25 February 2013។ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២ មានឈ្មោះសម្រាប់រាជ្យថា ធូលីព្រះបាទ ធូលីជើងព្រះកម្រងតេងអញស្រីជ័យវរ្ម័នទេវៈ។
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២: សិលាចារឹក

សិលាចារឹក 
សិលាចារឹកដ៏មានតម្លៃបំផុតផ្ដោតលើព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២ គឺជាសិលាចារឹកមួយដែលបានចុះកាលក្នុងឆ្នាំ១០៥២នៃគ.ស គឺពីរសតវត្សបន្ទាប់ពីការសោយទិវង្គតរបស់ព្រះអង្គ និងបានរកឃើញនៅប្រាសាទស្ដុកកក់ធំនៅប្រទេសថៃសម័យសព្វថ្ងៃនេះ។ នៅពេលព្រះបាទសម្ដេច បរមេស្វរៈ បានយាងមកពីជ្វាដើម្បីសោយរាជ្យនៅរាជធានីឥន្ទ្របុរៈ ដែលសិវកៃវល្យជាមហាព្រាហ្មណ៍ចេះដឹងតត្រកូល បានបំរើជារាជគ្រូរបស់ព្រះអង្ គនិងបានកាន់មុខនាទីជាព្រាហ្មណ៍របស់ព្រះករុណា ពោលក្នុងសិលាចារឹកនេះ ដោយប្រើនូវបច្ឆាមរណនាមរបស់ព្រះអង្គ។ តាមសិលាចារឹកមរណនាមរបស់ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២គឺ បរមេស្វរៈ ដែលប្រែថា ព្រះសិវៈដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម ដ៏ប្រសើរSak-Humphry, “The Sdak Kok Thom Inscription,” p. 46។ ព្រះករុណាព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២ ទ្រង់ស្ថាបនារាជធានីលើភ្នំមហេន្ទ្របព៌ត(ភ្នំគូលែន)បានមានព្រះរាជគ្រូវិញ្ញូជន ដែលអ្នកផងទាំងពួងឱនសិរសាគោរពដល់បាតទា គេហៅឈ្មោះព្រះគ្រូថាជាព្រះរាជគ្រូសិវកៃល្យៈ។ ព្រះគ្រូហ៌រណ្យទាមៈជាមហាព្រាហ្មណ៍មានសព្វបញ្ញាញាណបានអញ្ជើញមកដល់ប្រៀបដូចព្រះព្រាហ្មណ៍ប្រកបដោយមេត្តាករុណា បានសម្តែងដោយការគោរពចំពោះព្រះមហាក្សត្រិយ៍នូវមន្តអាគមគាថាដ៏សក្តិសិទ្ធិដែលអ្នកដទៃពុំបានសម្តែងបានឡើយ។ ព្រាហ្មណ៍នោះបានទទួលនូវសេចក្តីអនុញ្ញាតពីព្រះមហាក្សត្រិយ៍ ដើម្បីបង្រៀនមន្តអាគមគាថាតាមពិធីនានា ដើម្បីបង្កើតឬទ្ធិអំណាចដល់អាចារ្យបុរោហិតសិវកៃវល្យៈ ដែលមានចិន្តាបាញ់ឆ្ពោះទៅកាន់កុសលធម៌។ គម្ពីសិល្ប៍សាស្រ្តដូចជា សិរច្ឆេទ វិនាស៌ខៈ សម្មើហៈ នយោត្តនៈ ដែលជាចតុមុខ(មុខបួន)នៃទុម្ពុរុ ព្រាហ្មណ៍នោះបានបង្រៀនដល់អាចារ្យសិវកៃវល្យៈឱ្យចេះចាំស្ទាត់ពីដើមដល់ចប់សិលាចារឹកសតុកក់ធំ ជាភាសាសំស្រ្កឹត ប្រែសម្រួលពីភាសាបារាំងដោយលោកសាស្រ្តចារ្យបណ្ឌិត ឡុង សៀម។ ព្រះបាទបរមេស្វរៈបានប្រតិស្ឋានព្រះកម្រតេងជគតរាជ(ទេវរាជ)នៅរាជធានីស្រីមហេន្ទ្របព៌ត។ ព្រះបាទបរមេស្វរៈទ្រង់បង្កើតសណ្តានអ្នកស្ថុករន្សី(នៅ)ភទ្របត្តនៈឱ្យបានទៅជាបុរោហិតធ្វើសក្ការៈបូជាព្រះកម្រតេងជគតដ៏រាជាតទៅអនាគតសិលាចារឹកស្តុកក់ធំជាភាសាខ្មែរបុរាណ។
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២: ពីធីទេវរាជ

ពីធីទេវរាជ 
នៅលើកំពូលភ្នំគូលែន ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២ បានរៀបចំពីធីថ្មីមួយ ដែលមានឈ្មោះថា ពិធីទេវរាជ ក្នុងគោលបំណងឱ្យប្រទេសខ្មែររួចពីចំណុះជ្វា ព្រមទាំងធ្វើឱ្យព្រះអង្គមានឋានៈជាស្តេចចក្រវាល។ គ្រានោះព្រះអង្គបានបញ្ជាឱ្យគេនិមន្តព្រាហ្មណ៍ម្នាក់ឈ្មោះ ហិរណ្យទាម ដែលមានចំណេះវិជ្ជាយ៉ាងច្រើនខាងមន្តអាគមនៅស្រុកជនបទ។ ព្រាហ្មណ៍នេះបានធ្វើពិធីមួយតាមគម្ពី វិនាសិខ ហើយបានអភិសេតព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២ ឱ្យមានឋានៈជាទេវរាជ(ស្តេចអាទិទេព) ដែលពាក្យខ្មែរបុរាណហៅថា កម្រតេងជគត្តរាជ(ស្តេចដែលជាម្ចាស់នៃចក្រវាល)។ ព្រាហ្មណ៍សិវកៃវល្យ បានរៀនពីព្រាហ្មណ៍ ហិរណ្យទាមនូវគម្ពីបួនគឺ វិនាសិខ នយត្ថរ សម្មោហ និងសិរច្ឆេទ ព្រមទាំររបៀបរៀបពិធីទេវរាជផងដែរ។ ព្រះរាជាព្រមទាំងព្រាហ្មណ៍ហិរណ្យទាមបានធ្វើសច្ចាថា មានតែសមាជិកគ្រួសារនៃព្រាហ្មណ៍សិវលៃវល្យ ដែលអាចន្រារព្ធពិធីទេវរាជនេះបាន។ ដោយហេតុថាព្រះឥសូរមានលំនៅលើភ្នំកៃលាស សិវលិង្គដែលតំណាងឱ្យព្រះឥសូរផង ជាតំណាងឱ្យព្រះរាជាផងក៏ត្រូវយកទៅតម្កល់លើភ្នំដែរ។ ប្រសិនបើគ្មានភ្នំធម្មជាតិទេ គឺគេត្រូវកសាងប្រាសាទដែលមានខឿនច្រើនជាន់ឱ្យមានកម្ពស់ដូចភ្នំ ដែលគេហៅថា ប្រាសាទភ្នំ។ ប្រាសាទនេះត្រូវស្ថិតនៅចំកណ្តាលរាជធានី ដែលគេចាប់ទុកថានៅចំស្នូលនៃចក្រវាលថែមទៀត។ នៅលើភ្នំគូលែនគេបានសន្មតយកប្រាសាទអារាមរោងចិនជាប្រាសាទភ្នំទីមួយកសាងនៅក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២។ នៅទីនោះនៅសល់ខឿនប្រាសាទពីជាន់ធ្វើអំពីថ្មបាយក្រៀម និងព្រះសិវលិង្គមួយដែលមានរាងពិសេសសៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងារ ឆ្នាំ១៩៧៣ ទំព័រទី១៣៥-១៣៧។
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២: អរិយធម៌ខ្មែរសម័យអង្គរ

អរិយធម៌ខ្មែរសម័យអង្គរ 
នៅសម័យអង្គរខ្មែរមានឈ្មោះថាជាមហាអំណាចមួយនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍។ យ៉ាងណាមិញអរិយធម៌ខ្មែរបានឡើងដល់កម្រិតកំពូលនៅសម័យនោះជាពិសេសចាប់ពីសតវត្សរ៍ទី៩ ដល់សតវត្សរ៍ទី១៣។ ភាពរុងរឿងនេះគេអាចសម្គាល់ដោយផ្ទៃដីដ៏ធំទូលាយលាតសន្ធឹងសឹងតែអស់ផ្ទៃដីឥណ្ឌូចិនទាំងមូល ដោយមានប្រាសាទសិលាមានចំនួនរាប់ពាន់ ប្រកបដោយក្បាច់ចរនាគួរឱ្យកោតស្ងប់ស្ងែង ដោយផ្ទាំងសិលាចារឹកច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ទាំងភាសាសំស្រ្កឹត និងភាសាខ្មែរបុរាណ ដោយរូបបដិមានច្រើនប្រភេទ និងវត្ថុបុរាណផ្សេងទៀត និងជាពិសេសដោយបរិក្ខារសង្ខរណ ដែលបានសេសសល់រហូតមកដលសព្វថ្ងៃដូចជា បារាណ៍ ទំនប់ទឹក ផ្លូវថ្នល់ បញ្តាញជលគតិ ស្ពាន។លសៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ឆ្នាំ១៩៧៣ ភាគទី១ ទំព័រទី១៨៥។
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី២: ប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងរដ្ឋបាលសម័យអង្គរ

ប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងរដ្ឋបាលសម័យអង្គរ 
ស្ថាប័នព្រាហ្មណ៍បានបំពេញតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងសង្គមខ្មែរបុរាណជាពិសេសនៅក្នុងព្រះបរមរាជវាំង និងតាមប្រាង្គប្រាសាទបុរាណនានា​ដែលជាសាសនដ្ឋានជាតិ។ គេមិនអាចផ្តាច់ស្ថាប័ននេះចេញពិរបបរាជាធិបតេយ្យខ្មែរបានជាដាច់ខាត ដោយហេតុថាពួកព្រាហ្មណ៍នេះហើយ ដែលជាអ្នកទ្រទ្រង់ព្រះមហាក្សត្រ។ លើសពីនេះពួកព្រាហ្មណ៍ជាអ្នករៀបចំពិធីសាសនា និងថែរក្សាទំនៀមទម្លាប់ក្នុងព្រះបរមរាជាវាំងដូចជាពិធីអភិសេក និងព្រះរាជពិធីផ្សេងៗទៀតជាដើមសៀវភៅ ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ការគ្រប់គ្រងរដ្ឋនាសម័យអង្គរពីសតវត្សរ៍ទី៩ ដល់ទី១៤ សាស្រ្តាចារ្យ​បណ្ឌិត មីសែល ត្រាណេ ឆ្នាំ២០១៤ ទំព័រទី៥៧។។
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៤: ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៤(ឆ្នាំ៩២៨-៩៤២នៃគ.ស)

ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៤(ឆ្នាំ៩២៨-៩៤២នៃគ.ស) 
ព្រះអង្គជាប្អូនថ្លៃរបស់ព្រះបាទយសោវរ្ម័នទី១។ ព្រះអង្គបានកសាងរាជធានីកោះកេរ(ឆោកគគីរ)។ ព្រះអង្គបានកសាងប្រាសាទជាច្រើននៅរាជធានីកោះកេរ។ ព្រះអង្គបានជីករហាលសម្រាប់តម្កល់ទឹក និងកសាងសិវលិង្គត្រីភូនេស្វរៈសៀវភៅសិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជននិងកីឡា ទំព័រទី១៤៧។ កុមារស្វាមីជាក្មួយរបស់ព្រះកម្រងតេងសិវាស្រមជាអាចារ្យប្រធាននៃវង្សត្រកូលបានបង្កើតស្រុកបរាសរៈនៅក្នុងភូមិនៃស្តុករន្សីបានផ្តល់គ្រឿងឧបភោគដល់ព្រះវិហារស្របតាមព្រះរាជបញ្ជាដែលបានធ្វើឡើងដល់វង្សត្រកូលនៅក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទបរមសិវបទព្រះអង្គបានយាងចេញពីរាជធានីស្រីយសោធរបុរៈទៅសោយរាជ្យសម្បត្តិនៅឯរាជធានីឆោគគ៌រ្យ(តំបន់កោះកែរ)ព្រះអង្គបាននាំរូបព្រះកម្រងតេងជគតដ៏រាជាទៅតម្កល់នៅទីនោះ។ វង្សត្រកូលផងទាំងឡាយ បានទៅធ្វើពិធីសក្ការៈបូជាព្រះកម្រងតេងជគតដ៏រាជាដូចពីពេលមុន។ ព្រះស្តែងអញឦសានមូត្ថិ៍ជាចៅរបស់ព្រះកម្រងតេងសិវាស្រមជាអាចារ្យប្រធានគឺប្រធាននៃវង្សត្រកូលបានរស់នៅរាជធានីឆោគគ៌រ្យបានបង្កើតស្រុកឈ្មោះខ្មូញបានទិកខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរស់នៅទីនោះបានផ្តល់គ្រឿងឧបភោគបរិភោគដល់ព្រះវិហារនៅឆោគគ៌រ្យ ដែលជាភារកិច្ចរបស់វង្សត្រកូលព្រះស្តែងអញឦសានមូត្ថិ៍បានស្ថាបនាព្រះសិវលិង្គនោះនៅឯស្តុករន្សីអត្តបទសិលាចារឹកស្តុកកក់ធំជាភាសាខ្មែរភាគ២ ប្រែសម្រួលដោយសាស្រ្តាចារ្យបណ្ឌិត ឡុង សៀម។ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៤ មានព្រះនាមសម្រាប់រាជ្យថា ធូលីព្រះបាទធូលីជើងព្រះកម្រតេងអញជ័យវរ្ម័នទេវៈ។
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៤: រាជធានីកោះកេរ ឬរាជធានីឆោកគគីរ ឬលិង្គបុរៈ

រាជធានីកោះកេរ ឬរាជធានីឆោកគគីរ ឬលិង្គបុរៈ 
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៤ បានប្តូររាជធានីពីរាជធានីអង្គរទៅរាជធានីថ្មីមួយទៀត ដើម្បីស្ថាបនារាជធានីថ្មីមួយទៀតគឺរាជធានីឆោកគគីរ ដែលបច្ចុប្បន្នមានទីតាំងស្ថិតនៅក្នុងស្រុកគូលែននៃខេត្តព្រះវិហារ។ព្រះរាជាអង្គនេះទ្រង់បានស្ថាបនាប្រាសាទភ្នំមួយមានទ្រង់ទ្រាយធំ ដែលមានកម្ពស់៣៥ម៉ែត្រ និងប្រកបដោយថ្នាក់៧ជាន់ ហើយនៅកំពូលខាងលើប្រាសាទដ៏ធំមហិមានេះ ព្រះអង្គបានតម្កល់រាជលិង្គត្រីភូវនេស្វរៈ ដែលជាតំណាងនៃអាទិទេបក៏ដូចជាព្រះអង្គ។ នៅខាងមុខប្រាសាទដែលបែរមុខទៅទិសខាងកើតនេះ មានរហាលទឹក ឬបារាយណ៍មួយដ៏ធំអស្ចារ្យ ព្រមទាំងមានប្រព័ន្ធទឹកខ្វាត់ខ្វែងសម្រាប់បង្ហូរទឹកចូលទៅក្នុងវាលស្រែជិតឆ្ងាយ ដើម្បីឱ្យងាយស្រួលដល់ការស្រោចស្រពស្រែចំការ។ លិង្គបុរៈជាឈ្មោះនៃរាជធានីឆោកគគីរ ឬរាជធានីកោះកេរ។ ការរៀបរាប់ដោយសង្ខេបនៃការកសាងរាជធានីឆោកគគីរ ឬរាជធានីកោះកេរត្រូវបានចារឡើងនៅក្នុងអត្តបទសិលាចារឹកមួយនារជ្ជកាល ព្រះបាទរាជេន្ទ្រវរ្ម័នទី២ដែលមានខ្លឹមសារថា នៅលិង្គបុរៈ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៤ បានកសាងដោយលំបាកនៅលើទីតាំងយ៉ាងខ្ពស់មួយនូវព្រះសិវលិង្គតម្កល់ក្នុងកម្ពស់៩ហត្ថ ៩ដង។ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៤បានកសាងរាជធានីមួយមានទំហំធំធេងជាទីតាំងដ៏មានមហិទិ្ធរបស់ព្រះអាទិទេពនៃភពទាំងបី(ស្រីយាមវិភូត្យាភូវនត្រយស្យ)សៀវភៅ ប្រវត្តសាស្រ្តនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ការគ្រប់គ្រងរដ្ឋនាសម័យអង្គរពីសតវត្សរ៍ទី៩ ដល់សតវត្សរ៍ទី១៤ សាស្រ្តាចារ្យបណ្ឌិត មីសែល ត្រាណេ ឆ្នាំ២០១៤ ទំព័រទី១២៣ ដល់១២៥។
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៥: ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៥ (ឆ្នាំ៩៦៨-ឆ្នាំ១០០១នៃគ.ស)

ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៥ (ឆ្នាំ៩៦៨-ឆ្នាំ១០០១នៃគ.ស) 
ព្រះអង្គជាព្រះរាជបុត្ររបស់ព្រះបាទរាជេន្ទ្រវរ្ម័នទី២។ ព្រះអង្គបានកសាងរាជធានីថ្មីមួយដែលមានឈ្មោះថា ជយេន្ទ្រនគរី ដែលមានប្រាសាទតាកែវជាចំណុចកណ្តាលសៀវភៅសិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជននិងកីឡា ទំព័រទី១៤៨។ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៥ មានព្រះនាមសម្រាប់រាជ្យថា ធូលីព្រះបាទធូលីជើងព្រះកម្រតេងអញស្រីវរ្ម័នទេវៈ និងព្រះអង្គមានព្រះនាមសម្រាប់សោយទីវង្គតថា បរមវីរលោក ផងដែរ។
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៦: ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៦ (ឆ្នាំ១០៨០-ឆ្នាំ១១០៧នៃគ.ស)

ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៦ (ឆ្នាំ១០៨០-ឆ្នាំ១១០៧នៃគ.ស) 
ព្រះអង្គជារាជវង្សមហីធរបុរៈ នៅភីម៉ៃជាប់ដងទន្លេមូល(ប្រទេសថៃ)។ ព្រះអង្គកសាងប្រាសាទភ្នំសណ្តក ប្រាសាទបឹងមាលា ប្រាសាទនៅភីម៉ៃ និងវត្តលើភ្នំព្រះវិហារសៀវភៅសិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា ទំព័រទី១៤៨។ ព្រះជ័យវរ្ម័នទី៦ មានព្រះនាមសម្រាប់រាជ្យថា ធូលីព្រះបាទធូលីជើងព្រះកកម្រតេងអញស្រីជ័យវរ្ម័នទេវៈ និងមានបច្ឆាមរណនាមថា បរមកៃវល្យបទ។
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧: [[ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា (១៩៥៣-១៩៧០)|ព្]]រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ (ឆ្នាំ១១៨១-ឆ្នាំ១២១៨នៃគ.ស)

ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ (ឆ្នាំ១១៨១-ឆ្នាំ១២១៨នៃគ.ស) 
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧មានព្រះនាមដើមថា ជ័យវធ៌ន។ ព្រះអង្គជាបុត្ររបស់ព្រះបាទធរណីន្ទ្រវរ្ម័នទី២។ រាជធានីអង្គរលើកទី៤ ត្រង់ប្រាសាទបាយ័ន។ ព្រះអង្គជាស្តេចខ្លាំងពូកែបានវាយចាមរំដោះរាជធានីអង្គរ និងវាយត្រួតត្រាប្រទេសចម្ប៉ា។ ព្រះអង្គបានកសាងប្រាសាទបាយ័ន ប្រាសាទបន្ទាយឆ្មារ សាលាដំណាក់ចំនួន ១២១តាមផ្លូវពីរាជធានីអង្គរទៅភីម៉ៃ និងពីអង្គរទៅវត្តភូ និងកន្លែងផ្សេងៗទៀត មន្ទីរពេទ្យចំនួន១០២ ស្ពាន់ ថ្នល់ ប្រាសាទបន្ទាយក្តី ប្រាសាទតាព្រហ្ម (ខេត្តតាកែវ ) ប្រាសាទនាគព័ន្ធ  ប្រាសាទព្រះខ័ន ប្រាសាទតាសោម ប្រាសាទក្រោលគោ ប្រាសាទគុហនគរ បង្កើតសាកលវិទ្យាល័យជាច្រើន អភិវឌ្ឃប្រទេសជាតិ ពង្រីកទឹកដី និងផ្សព្វផ្សាយព្រហ្មវិហារធម៌ដល់ប្រជារាស្រ្ត។ ព្រះអង្គមានអគ្គមហេសីពីរព្រះអង្គ ដែលមានប្រាជ្ញាខ្លាំងពូកែគឺ ព្រះនាងជ័យទេវី និងព្រះនាងឥន្ទ្រទេវីសៀវភៅ សិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជននិងកីឡា ទំព័រទី១៥០។ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ ប្រហែលជាប្រសូត្រយ៉ាងយូរណាស់ក្នុង ឆ្នាំ១១២៥ ដែលមានព្រះមាតាព្រះនាមជ័យរាជចូឌាមណី និងព្រះបិតាព្រះអង្គព្រះនាមព្រះបាទធរណីន្ទ្រវរ្ម័នទី២ ដែលសោយរាជបន្ទាប់ពីព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី២។ ព្រះអង្គត្រូវក៏ត្រូវជាក្មួយព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី២ ផងដែរ។ ដូច្នេះយើងឃើញថា តាមរយៈព្រះមាតាព្រះអង្គជាប់ចុះមកពីព្រះរាជវង្ស ព្រះមហាក្សត្រខ្មែរជំនាន់មុនមហានគរឬមុនអង្គរ ឬក្នុងសម័យនគរហ្វូណន និងចេនឡា។ ហើយតាមខ្សែស្រលាយព្រះរាជវង្សព្រះបិតា ព្រះអង្គចុះមកពីព្រះសន្ដតិវង្សមហិធរបុរៈការសិក្សាស្រាវជ្រាវរបស់លោក ហ្សក សឺដែស្ត។ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ មានព្រះនាមសម្រាប់រាជ្យថា ព្រះរាជ្យព្រះបាទកម្រតេងអញស្រីជ័យវរ្ម័នទេវៈ។ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ ជាព្រះរាជបុត្រព្រះបាទធរណីន្ទ្រវរ្ម័នទី២ និងម្ចាស់ក្សត្រីជយរាជចូឌាមណី ដែលជារាជបុត្រីរបស់ព្រះបាទសហ៌វរ្ម័ន ដែលទំនងជាស្តេចមួយអង្គផ្សេងពីព្រះបាទហស៌វរ្ម័នទី៣ ដែលបានឡើងសោយរាជ្យនៅរាជធានីអង្គរ តាំងពីឆ្នាំ១០៦៨តែលោក សឺ ដែស ថាឆ្នាំ១០៦៦ Preah Khan, K. 908, St.28។ ព្រះអង្គត្រូវជាប្អូនជីទួតមួយរបស់ព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី២គឺតាទួតនាមហិរណ្យវរ្ម័ន និងយាយទួតហិរយ្យលក្ម្សីTa Prom, K.273Cf., Pradeep Kumar Kapur and Sachehidamand Sahai,(2007). Ta Pronh, A Glorious Era in Angkor Civilization. White Lotus, Bangkok.។ មុនពេលឡើងសោយរាជ្យ ព្រះអង្គប្រហែលមានព្រះនាមថា ជ័យវធ៌ន។ ស្រុកកំណើតព្រះអង្គគឺជាក្រុងជយាទិត្យបុរៈ ក្នុងអតីតទីក្រុងស្រេស្ឋបុរៈដ៏ល្បីល្បាញ។ ព្រះអង្គជាបច្ឆាជននៃព្រះមហាក្សត្រស្រេស្ឋបុរៈខាងសន្តតិវង្សសូរ្យវង្ស និងរាជវង្សមហីធរបុរៈ ដែលមានព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៦ចាប់ផ្តើមសោយរាជ្យដំបូងគេPreah Khan, K. 908។ ព្រះអង្គមានមហេសីជាច្រើនអង្គ បើតាមការប្រកាសឈ្មោះទីទៃពីគ្នានៃព្រះមាតារបស់ព្រះរាជបុត្រព្រះអង្គ។ ប៉ុន្តែតាមសិលាចារឹកប្រាសាទភិមានអាកាសលេខK.៤៨៥ ព្រះនាងឥន្ទ្រទេវីបានអះអាងថា ព្រះរាជអគ្គមហេសីដំបូងគេ ព្រះនាមជ័យរាជទេវី ដែលជាព្រះអនុជរបស់ព្រះនាង។ ក្រៅពីនោះ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ យ៉ាងហោចណាស់មានព្រះទេពីពីរអង្គផ្សេងទៀត ដែលមាននីមួយៗអះអាងថា ជាអគ្គមហេសីដូចគ្នាគឺនៅសិលាចារឹក ប្រាសាទព្រះខ័នឈ្មោះ ព្រះនាងរាជេន្ទ្រទេវីថាជាព្រះទេពីច្បង និងសិលាចារឹកនៅ ប្រាសាទតាព្រហ្ម ព្រះទេពីនោះបញ្ជាក់នាមតែថាជាមហេសីច្បង។
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧: អរោគ្យសាលា និងធម្មសាលា

អរោគ្យសាលា និងធម្មសាលា 
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ជាព្រះមហាក្សត្រមួយព្រះអង្គ ដែលពោរពេញទៅដោយព្រហ្មវិហាធម៌ មនសិកា និងសេចក្តីអាណិតអាសូរចំពោះប្រជារាស្រ្ត ព្រះអង្គមានព្រះទ័យប្រាថ្នានូវសេចក្តិសុខ សេចក្តីចម្រើនចំពោះប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គបានកសាងមន្ទីរពេទ្យ(អរោគ្យសាលា)ចំនួន ១០២ និងធម្មសាលា(សាលាឆទាន)ចំនួន ១២១ នៅលើទឹកដីនៃអាណាចក្រខ្មែរនៅចុងសតវត្សរ៍ទី១២នៃគ.ស។ នៅតាមដងផ្លូវពីរាជធានីយសោធរបុរៈ ទៅរាជរាជធានីរបស់ប្រទេសចម្ប៉ា ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ ព្រះអង្គបានកសាងសាលាដំណាក់ចំនួន ៥៧ ដោយមានភ្លើងសម្រាប់បំភ្លឺ។ ពីរាជធានីរាជបូរីទៅរាជធានីជ័យវតី និងពីរាជធានីជ័យវតីទៅរាជធានីសិង្ហវតី រាជធានីវីរវតី រាជធានីជ័យរាជគិរី រាជធានីស្រីវីរបូរីមករាជធានីយសោធរបុរៈវិញមានសាលាដំណាក់ចំនួន ៤៤ ដោយមានប្រដាប់ប្រដាសម្រាប់បង្កាត់ភ្លើងផង។ មានសាលាដំណាក់មួយនៅស្រីសូរ្យបព៌ត(ភ្នំជីសូរ) មានសាលាដំណាក់មួយនៅស្រីវិជយាទិត្យបុរៈ និងមួយទៀតនៅកល្យណសិទ្ធិក សរុបសាលាដំណាក់ទាំងអស់មានចំនួន ២១២។ តាមសិលាចារឹកនៅស្រុកសាយហ្វុង ប្រទេសឡាវ បាននិយាយសរសេរថាអរោគ្យសាលានីមួយៗមានគ្រូពេទ្យចំនួន២នាក់ អមដោយស្ត្រី២នាក់ និងមនុស្សប្រុសម្នាក់ គ្រូថ្នាំពីរនាក់នៅឃ្លាំងសម្រាប់ចែកចាយថ្នាំ អ្នកដាំ និងថែរក្សាសំអាតចំនួន២នាក់ អ្នកមើលជំងឺ(គិលានុបដ្ឋាន)ចំនួន ១៤នាក់ ស្រ្តីសម្រាប់ទឹក កាន់ថ្នាំ បុកស្រូវចំនួន៨នាក់ប្រវត្តិសាស្រ្តនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ការគ្រប់គ្រងរដ្ឋនាសម័យអង្គរ ពីសតវត្សរ៍ទី៩ ដល់សតវត្សរ៍ទី១៤ ដោយសាស្រ្តចារ្យ បណ្ឌិត មីសែល ត្រាណេ ឆ្នាំ២០១៤ ទំព័រទី១០៣ ដល់ ១០៥។
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៨: ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៨ (ឆ្នាំ១២៤៣-ឆ្នាំ១២៩៦នៃគ.ស)

ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៨ (ឆ្នាំ១២៤៣-ឆ្នាំ១២៩៦នៃគ.ស) 
ព្រះអង្គពុំស្គាល់រាជវង្ស។ ក្នុងរជ្ជកាលព្រអង្គ ពួកសៀមចូលឈ្លានពានទឹកដីបែ៉កសុខោទ័យ សួគ៌ាលោក សុវណ្ណលោក និងពួកម៉ុងហ្គោលឈ្លានពានផងដែរ។ ក្រៅពីនេះមានទំនាស់សាសនាកើតឡើង ព្រះអង្គខំទប់ស្កាត់ដែរ តែមិនបានសម្រេចសៀវភៅសិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា ទំព័រទី១៦៦។ នៅចុងរជ្ជកាលរបស់ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៨ គឺនៅឆ្នាំ១២៩៥គណៈបេសកម្មទូតចិនមួយត្រូវបានបញ្ជូនមួយ ដើម្បីចចាររឿងសួយសារអាករ ហើយបានមកដល់ប្រទេសកម្ពុជានៅឆ្នាំ១២៩៦។ លោកជីវតាក្វាន់បានធ្វើដំណើរមកជាមួយដែរ ហើយដែលបានស្នាក់នៅស្រុកខ្មែរអស់រយៈពេលជាងមួយឆ្នាំ បានធ្វើការកត់ត្រាពីទឹកដី ពិការរស់នៅ និងទម្លាមទម្លាប់រស់នៅរបស់ប្រជាជនខ្មែរ។ ព្រះអង្គបានសោយទីវង្គត ដែលមានមរណនាមថា បរមេស្វរបទសៀវភៅ ប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ឆ្នាំ១៩៧៣ ទំព័រទី១៧៥។ នៅឆ្នាំ១២៩៥នៃគ.ស ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៨ បានដាក់រាជ្យ ហើយបានផ្ទេរឱ្យព្រះអង្គម្ចាស់គឺព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៣ដែលបានរៀបអភិសេតជាមួយបុត្រីរបស់ព្រះអង្គព្រះនាម ស្រីន្ទ្រភូបេស្វរចូឌា។ ប៉ុន្តែតាមសក្ខីភាពរបស់លោកជីតាក្វាន់ ដែលបានមកដល់ក្នុងឆ្នាំបន្ទាប់(១២៩៦)ឃើញថាមានការផ្លាស់ប្តូររជ្ជកាលតាមភាពឃោរឃៅណាស់ សេ្តចដែលឡើងសោយរាជ្យថ្មីជាកូនប្រសាររបស់ស្តេចមុន។ កូនស្រីស្តេចអង្គនេះបានលួចយកព្រះខ័នមាសរបស់ព្រះរាជបិតាហើយយកទៅឱ្យស្វាមីនាង។ ដូច្នោះបានជាកូនប្រុសដែលត្រូវឡើងសោយរាជ្យសម្បត្តិបានរត់ទៅកែនទ័ព។ ស្តេចថ្មីចាប់បានយកទៅកាត់ម្រាមជើង ហើយយកទៅឃុំទុកក្នុងបន្ទប់ងងឹតសៀវភៅ ប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ឆ្នាំ១៩៧៣ ទំព័រទី១៧៦។ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៨ មានព្រះនាមសម្រាប់រាជ្យថា ធូលីព្រះបាទធូលីជើងព្រះកម្រតេងអញស្រីជ័យវរ្ម័នទេវៈ និងមានបច្ឆាមរណនាមថា បរមេស្វរបទ។
ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៩: ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៩ (ឆ្នាំ១៣២៧-ឆ្នាំ១៣៣៦នៃគ.ស)

ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៩ (ឆ្នាំ១៣២៧-ឆ្នាំ១៣៣៦នៃគ.ស) 
នៅឆ្នាំ១៣២៧ ព្រះបាទជយម៌ាទិបរមេស្វរៈ បានឡើងគ្រងរាជ្យសម្បត្តិនៅរាជធានីអង្គរ។ ព្រះអង្គសោយរាជ្យសម្បត្តិបន្តពីព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៤។ ព័ត៌មានទាក់ទងនឹងព្រះអង្គតាមសិលាចារឹកចំនួន២ផ្ទាំងគឺ សិលាចារឹកប្រាសាទបាយ័ន ជាភាសាខ្មែរបុរាណ និងសិលាចារឹកនៅប្រាសាទអង្គរវត្តជាភាសាសំស្រ្កឹត។ សិលាចារឹកនេះជាស្នាដៃរបស់ព្រាហ្មណ៍ វិទ្យេសធីម័ន្ត ហើយជាសិលាចារឹកសំស្រ្កឹតចុងក្រោយបង្អស់។ សិលាចារឹកនេះពោរពេញដោយគំនិតសិវនិយម សិលាចារឹកបានបង្ហាញឱ្យឃើញថា ទោះបីព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទបានរីកសុះសាយណាស់ទៅហើយ ក៏ព្រាហ្មណ៍សាសនាត្រូវបានទទួលសេចក្តីអនុគ្រោះពីព្រះមហាក្សត្រនៅឡើយសៀវភៅ ប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ឆ្នាំ១៩៧៣ ទំព័រទី១៧៦។ ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៩ មានបច្ឆាមរណនាមថា ជយវម៌បរមេស្វរៈ។
ព្រះបាទត្រីភូវនាទិត្យវរ្ម័ន: ព្រះបាទត្រីភូវនាទិត្យវរ្ម័ន(ឆ្នាំ១១៦៥-ឆ្នាំ១១៧៧នៃគ.ស)

ព្រះបាទត្រីភូវនាទិត្យវរ្ម័ន(ឆ្នាំ១១៦៥-ឆ្នាំ១១៧៧នៃគ.ស) 
ព្រះបាទត្រីភូវនាទិត្យវរ្ម័នរជ្ជកាលគ្រងរាជ (គ.ស ១១៦៥-១១៧៧) ទ្រង់ជាស្ដេចជ្រែករាជបន្តពីព្រះបាទ ព្រះបាទយសោវរ្ម័នទី២ ទ្រង់សោយរាជបានតែសោយរាជ្យសម្បត្តិរយៈពេល ១២ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ត្រូវទ័ពស្ដេចចាម មកពីនគរចម្ប៉ាព្រះនាម ជ័យឥន្ត្រវរ្ម័នទី៤ បរសំពៅបញ្ច្រាសទន្លេវាយចូលក្នុងក្រុងអង្គរ ហើយធ្វើឃាតស្តេចត្រីភូវនាទិត្យវរ្ម័នក្នុងឆ្នាំ ១១៧៧ នៃគ.ស ចាមបានកាន់កាប់ក្រុងអង្គរអស់រយៈពេល ៤ ឆ្នាំទើប ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ មករំដោះក្រុងអង្គរសៀវភៅសិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជននិងកីឡា ទំព័រទី១៥០។ ព្រះបាទត្រីភូវនាទិត្យវរ្ម័នមានព្រះនាមសម្រាប់រាជ្យថា ធូលីព្រះបាទធូលីជើង ព្រះកម្រតេងអញស្រីភូវនាទិត្យវរ្ម័នទេវៈ។
ព្រះបាទធម្មរាជាទី៣: ព្រះបាទធម្មរាជាទី៣ (១៧០២-១៧០៣) សោយរាជ្យលើកទី១

ព្រះបាទធម្មរាជាទី៣ (១៧០២-១៧០៣) សោយរាជ្យលើកទី១
នៅឆ្នាំ១៧០២ព្រះបាទជ័យជេដ្ឋាទី៣ ដោយឃើញព្រះរាជបុត្រព្រះនាម ធម្មរាជា ដែលមានព្រះជន្មតែ១២វស្សាមានឬកពារសមរម្យក៏បង្វែររាជ្យសម្បត្តិថ្វាយ ប៉ុន្តែមិនបានធ្វើអភិសេកទេ ព្រោះមានវ័យក្មេងពេក។ នៅឆ្នាំ១៧០៣ព្រះរាជាយាងពីពោធិ៍សាត់មកគង់នៅរាជធានីឧដុង្គវិញ។ លុះគ្រងរាជ្យបាន២ឆ្នាំ ព្រះអង្គទ្រង់លើករាជ្យថ្វាយទៅព្រះបិតាវិញ។
ព្រះបាទធម្មរាជាទី៣: ព្រះបាទធម្មរាជាទី៣ (១៧០៦-១៧០៩) សោយរាជ្យលើកទី២

ព្រះបាទធម្មរាជាទី៣ (១៧០៦-១៧០៩) សោយរាជ្យលើកទី២ 
ព្រះអង្គអភិសេកឡើងសោយរាជ្យដោយមាននាមសម្រាប់រាជ្យថា ព្រះស្រីធម្មរាជាធិរាជរាមាធិបតីបរមបពិត្រ។ ឯព្រះបិតាដែលរាជ្យនោះ ទ្រង់មានឋានៈជាក្សត្រីយ៍ ឧភយោរាជ។ នៅឆ្នាំ១៧០៦ ព្រះម៉ែនាង ស្រីបុប្ជាប្រសូតនាមអង្គអិម។ នៅឆ្នាំ១៧០៧ ព្រះអង្គទងមានបុត្រនាមអង្គសូរក្រោយមកមាននាមថា ឧទ័យរាជា។ ចំណែកព្រះម្នាងជាតិក្សត្រីមានបុត្រនាមអង្គចន្ទក្រោយមកមាននាមថា បទុមរាជា និងព្រះកែវហ៊្វាសៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ភាគ២ ឆ្នាំ១៩៧៣។
ព្រះបាទធម្មាសោករាជា: ព្រះបាទធម្មាសោករាជា (ឆ្នាំ១៣៧៣-ឆ្នាំ១៣៩៤នៃគ.ស)

ព្រះបាទធម្មាសោករាជា (ឆ្នាំ១៣៧៣-ឆ្នាំ១៣៩៤នៃគ.ស) 
ព្រះអង្គជាបុត្ររបស់ព្រះបាទលំពង្សរាជា។ ព្រះអង្គបានវាយទប់ទល់និងទ័ពសៀមឈ្លានពានចូលរាជធានីអង្គរ។ នៅឆ្នាំ១៣៩៤ សៀមបានត្រួតត្រារាជធានីអង្គរលើកទី២។ សៀមត្រួតត្រារាជធានីអង្គរលើកទី២នៅឆ្នាំ១៣៩៤-១៤០១ ដោយស្តេចសៀមពញាព្រែក(ឥន្ទ្ររាជា ដែលជាបុត្រស្តេចសៀមរាមាសូរ)។ ស្តេចសៀមនាមរាមាសូរមានការអាក់អន់ព្រះទ័យដោយចាញ់ទ័ពខ្មែរ ក៏រៀបចំដែនការវាយលុកយកក្រុងអង្គរម្តងទៀត។ នៅក្នុងឆ្នាំ១៣៩៣ ព្រះបាទធម្មាសោករាជាបានបញ្ជាមេទ័ព ពញាកែវ ពញាតី ពញាយ៉ាត ឱ្យនាំទ័ពទប់ទល់នឹងទ័ពសៀម តែដោយទ័ពសៀមមានច្រើន និងខ្លាំង បានឡើមព័ទ្ធរាជធានីអង្គរអស់រយៈពេល ៧ខែ តែវាយមិនបែក។ សៀមបានប្រើល្បិចឱ្យទាហានសៀមចំនួន ១៣នាក់ចុះចូលជាមួយទ័ពខ្មែរ។ ទ័ពខ្មែរមិនបានយល់ពីកលល្បិចសៀម ដូចនាំសត្រូវចូលផ្ទះ។ ជាឱកាសសៀមបើកទ្វារក្រុងអង្គរពីខាងលិចឱ្យទ័ពសៀមសម្រុកចូលយកក្រុងអង្គរបាន។ ស្តេចសៀមរាមាសូរបានចាត់តាំងឱ្យកូនឈ្មោះពញាព្រែក ឬឥន្ទ្ររាជាត្រួតត្រាក្រុងអង្គរចាប់ពីឆ្នាំ១៣៩៤ ដល់ឆ្នាំ១៤០១។ សៀមបានកៀរប្រជារាស្រ្តខ្មែរ ៧០ពាន់នាក់ និងប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិមានតម្លៃយកទៅស្រុកសៀមអស់។ សៀមបានធ្វើបាបប្រជារាស្រ្តខ្មែរយ៉ាងព្រៃផ្សៃ។ ពួកសៀមបានចាប់តាំងចៅហ្វាយខេត្តសៀមឱ្យត្រួតត្រាខ្មែរ និងគាប់សង្កត់ធ្វើបាបខ្មែរ។ នៅឆ្នាំ១៤០១ ព្រះបាទស្រីសុរិយោវង្សទី២ បានប្រមូលទ័ពពីទួលបាសាន ទៅរំដោះយកក្រុងអង្គរពីសៀមពញាព្រែក។ ព្រះអង្គបានរៀបចំក្រុងអង្គរឱ្យមានសណ្តាប់ធ្នាប់ឡើងវិញ។សៀវភៅសិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជននិងកីឡា ទំព័រទី១៦៨។
ព្រះបាទធរណីន្ទ្រវរ្ម័នទី១: ព្រះបាទធរណីន្ទ្រវរ្ម័នទី១ (ឆ្នាំ១១០៧-ឆ្នាំ១១១៣នៃគ.ស)

ព្រះបាទធរណីន្ទ្រវរ្ម័នទី១ (ឆ្នាំ១១០៧-ឆ្នាំ១១១៣នៃគ.ស) 
ព្រះអង្គជាបងរបស់ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៦។ រាជធានីមហីធរបុរៈ ព្រះអង្គបានសាងបង្ហើយប្រាសាទ និងជុសជុលប្រាសាទនានា។ តែត្រូវបានព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី២ជ្រែងរាជ្យហើយគ្រប់គ្រងនៅមហីធរបុរៈ។ រីឯក្រុងអង្គរគ្រប់គ្រងដោយស្តេចនឬបតីន្ទ្រវរ្ម័ន ត្រូវព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី២លើកទ័ពមកដណ្តើមយករាជ្យសម្បត្តិ ហើយឡើងគ្រងរាជ្យនៅរាជធានីអង្គរចាប់ពីឆ្នាំ១១១៣មកសៀវភៅ សិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជននិងកីឡា ទំព័រទី១៤៩។ ព្រះបាទធរណីន្រ្ទវរ្ម័នទី១ មាននាមសម្រាប់រាជ្យថា ធូលីព្រះបាទធូលីជើងព្រះកម្រតេងអញស្រីធរណីន្រ្ទវរ្ម័នទេវៈ និងមានបច្ឆាមរណនាមថា បរមនិស្កលបទ។
ព្រះបាទធរណីន្ទ្រវរ្ម័នទី២: ព្រះបាទធរណីន្ទ្រវរ្ម័នទី២ (ឆ្នាំ១១៥០-ឆ្នាំ១១៦០នៃគ.ស)

ព្រះបាទធរណីន្ទ្រវរ្ម័នទី២ (ឆ្នាំ១១៥០-ឆ្នាំ១១៦០នៃគ.ស) 
ព្រះអង្គជាបងជីដូនមួយរបស់ព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី២។ រាជធានីអង្គរតូច ព្រះអង្គពុំមានកសាងអ្វីធំដុំទេសៀវភៅ សិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុជន និងកីឡា ទំព័រទី១៤៩។ព្រះបាទធរណីន្រ្ទវរ្ម័នទី២ មានបច្ឆាមរណនាមថា មហាបរមនិវ៌ានបទ។
ព្រះបាទធរណីន្រ្ទវរ្ម័នទី១: ព្រះបាទធរណីន្រ្ទវរ្ម័នទី១ (ឆ្នាំ១១០៧-ឆ្នាំ១១១៣នៃគ.ស)

ព្រះបាទធរណីន្រ្ទវរ្ម័នទី១ (ឆ្នាំ១១០៧-ឆ្នាំ១១១៣នៃគ.ស) 
ព្រះអង្គជាបងរបស់ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៦។ ព្រះអង្គសោយរាជ្យនៅរាជធានីមហីធរបុរៈ ព្រះអង្គបានសង់បង្ហើយប្រាសាទ និងជុសជុលប្រាសាទនានា។ តែត្រូវព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី២ ជ្រែករាជ្យហើយគ្រប់គ្រងនៅមហីធរបុរៈ។ រីឯនៅក្រុងអង្គរគ្រប់គ្រងដោយស្តេចឫបតីន្ទ្រវរ្ម័ន ត្រូវបានព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី២ លើកទ័ពមកវាយដណ្តើមយករាជ្យសម្បត្តិ ហើយគ្រងរាជ្យនៅរាជធានីអង្គរចាប់ពីឆ្នាំ១១១៣នៃគ.សមកសៀវភៅសិក្សាសង្គម ថ្នាក់ទី១០ ឆ្នាំ២០១៧ របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា ទំព័រទី១៤៩។
ព្រះបាទនរាយណ៍រាជា: ព្រះបាទនរាយណ៍រាជា (ឆ្នាំ១៤៦៣-ឆ្នាំ១៤៦៩នៃគ.ស)

ព្រះបាទនរាយណ៍រាជា (ឆ្នាំ១៤៦៣-ឆ្នាំ១៤៦៩នៃគ.ស) 
នៅឆ្នាំ១៤៦៣ ព្រះបាទពញាយ៉ាត ទ្រង់បានបង្វែរព្រះរាជសម្បត្តិទៅឱ្យព្រះរាជបុត្រច្បងគឺ ព្រះបាទនរាយណ៍រាជា ដែលមាននាមសម្រាប់រាជ្យថា ព្រះបាទសម្តេចព្រះរាជឱង្ការព្រះនរាយណ៍រាជារាមាធិបតី ព្រះស្រីសុយោពណ៌ធម្មាកមហារាជាធិរាជ បរមបពិត្របណ្ឌិតជាឥសូរ គង់នៅរាជវាំងចតុមុខរៀងមក។ នៅឆ្នាំ១៤៦៦ ព្រះរាជបិតារបស់ព្រះអង្គបានសោយទីវង្គតដោយជរារោគក្នុងព្រះជន្ម ៧០ព្រះវស្សា។ នៅឆ្នាំ១៤៦៧ ព្រះបាទនរាយណ៍រាជាបានកសាងចេតីយនៅលើភ្នំដូនពេញ ដើម្បីធ្វើបុណ្យបញ្ជុះបរមអដ្ឋធាតុព្រះរាជបិតា។ សព្វថ្ងៃមានអក្សរចារឹកលើថ្មតាមព្រះរាជបញ្ជាព្រះបាទស៊ីសុវត្ថិតម្កល់នៅទីនោះតាំងពីឆ្នាំ១៩១៧រៀងមកសៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ភាគ២ ឆ្នាំ១៩៧៣ ទំព័រទី៩។ នៅឆ្នាំ១៤៦៩ ព្រះបាទនរាយណ៍រាជា ទ្រង់បានប្រឈួនហើយក៏សោយទីវង្គតទៅ ព្រះអង្គមានបុត្រមួយអង្គព្រះនាមថា ព្រះបាទស្រីសុរិយោទ័យសៀវភៅ ប្រវត្តិវិទ្យា ថ្នាក់ទី១១ ឆ្នាំ២០០១៧ ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា ទំព័រទី១២៥។
ព្រះបាទនារាយណ៍រាជាទី២អង្តតន់: ព្រះបាទនារាយណ៍រាជាទី២អង្តតន់ (១៧៥៨-១៧៧៥)

ព្រះបាទនារាយណ៍រាជាទី២អង្តតន់ (១៧៥៨-១៧៧៥) 
ក្នុងដំណាក់កាលដំបូងនេះ ឥទ្ធិពលរបស់យួនមានសភាពខ្លាំងក្លាជាងឥទ្ធិពលរបស់សៀម ព្រោះថាព្រះឧទ័យរាជាអង្គតន់ កាលដែរបានកំចាត់គូរសត្រូវរបស់ព្រះអង្គអស់ហើយ ត្រូវបានស្តេចយួនទទួលស្គាល់ឱ្យឡើងគ្រងរាជ្យ នៅរាជធានី ឧដុង្គ និងបានលើកដីឱ្យយួនពីរខេត្តជាហេតុបណ្តាលឱ្យកម្ពុជាក្រោមទាំងមូលត្រូវធ្លាក់ទៅក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់រាជការយួន។ នៅគ.ស១៧១៦ ក្រោយពីបានប្រគល់កិច្ចការរដ្ឋឱ្យមន្ត្រីធំៗកាន់ហើយ ព្រះអង្គចេញសាងផ្នួសបានបីខែ លុះចាកសិក្ខាបទមកទ្រង់ត្រឡប់មកសោយរាជ្យវិញសៀវភៅ ប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ឆ្នាំ១៩៧៣ បោះពុម្ពឆ្នាំ២០០៣ ទំព័រទី២៣១។។
ព្រះឧបរាជឧទ័យរាជាបានឡើងសោយរាជ្យនៅ ឧដុង្គដោយមាននាមសម្រាប់រាជ្យថា ព្រះបាទសម្តេចស្តេចព្រះរាជាឱង្ការព្រះនរាយណ៍រាជាធិរាជ រាមាធិបតី ព្រះស្រីសុរិយោពណ៌។ លុះបានសោយរាជ្យនៅគ.ស១៧៥៨ ស្តេចអង្គនេះបានលើកឱ្យស្តេចយួននាម ថេ តុង នូវដីពីរខេត្តគឺ ខេត្តព្រះត្រពាំង និង ខេត្តឃ្លាំង ជាសគុណចំពោះជំនួយផ្សេងៗដែលយួនបានផ្តល់ឱ្យក្នុងជម្លោះរាជវង្សានុវង្សខ្មែរ។ ក្រោយពីបន្ទាយលង្វែកត្រូវបែកបាក់ដោយការវាយលុករបស់សៀម ទឹកដីខ្មែរមួយភាគធំនៅឯនាយភ្នំដងរែក ត្រូវបានបាត់បង់ជាស្ថាពរប្រត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ឆ្នាំ១៩៩៧៣ បោះពុម្ពឆ្នាំ២០០៣ ទំព័រទី២២៦។។
ព្រះបាទបទុមរាជា អង្គនន់: ព្រះបាទបទុមរាជា អង្គនន់ (១៦៣៩-១៦៤១)

ព្រះបាទបទុមរាជា អង្គនន់ (១៦៣៩-១៦៤១) 
លុះព្រះបាទអង្គទងរាជា ចៅពញានូសោយទីវង្គតនៅឆ្នាំ១៦៣៩ ព្រះបាទបទុមរាជា អង្គនន់ជារាជបុត្រច្បងរបស់ព្រះឧទ័យព្រះជន្ម២១វស្សាត្រូវបានលើកឡើងឱ្យសោយរាជ្យស្នងព្រះរាមនៅរាជធានីឧដុង្គដោយមានព្រះនាមសម្រាប់រាជ្យថា ព្រះបាទសម្តេចព្រះបរមរាជាធិបរាជរាមាធិបតី។ ព្រះអង្គយករាជ្យបុត្រី ព្រះបាទជ័យជេដ្ឋាទី២ ដែលត្រូវជាអនុជព្រះអយ្យាកោទី១ជាព្រះអគ្គមហេសីលើកព្រះនាមថា សម្តេចព្រះភគវតីព្រះបវរក្សត្រី។ ព្រះអង្គមានបុត្រជាមួយព្រះអគ្គមហេសីនេះព្រះនាម ព្រះបាទស្រីជ័យជេដ្ឋា។ រីឯព្រះបិតាគឺព្រះឧទ័យទ្រង់គង់នៅជាឧភយោរាជដដែល។ នៅឆ្នាំ១៦៤១ ព្រះបាទរាមាធិបតីទី១ ចៅពញាចន្ទព្រះរាជបុត្រពៅព្រះបាទជ័យជេដ្ឋាទី២ ដោយអន់ព្រះទ័យព្រោះមិនបានសោយរាជ្យបានឱ្យបក្សពួកចូលលុកព្រះរាជវាំងធ្វលគុតបានទាំងសម្តេចឧភយោរាជនិងព្រះបាទបទុមរាជា អង្គនន់សៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរ ត្រឹង ងា ភាគ២ ឆ្នាំ១៩៧៣។