ជនជាតិខ្មែរចិន: ប្រវត្តិ

ប្រវត្តិ 
 សហគមន៍បានផ្ទៀងផ្ទាត់ដំបូង 
កំណត់ត្រាដំបូងបំផុតនៃការទូទាត់របស់ចិនបានកើតឡើងនៅចុងសតវត្សទី 13 ។ បញ្ជូនយាន Zhou Daguan បានមកលេងប្រទេសកម្ពុជានៅឆ្នាំ 1296 ហើយបានបង្កើតកំណត់ត្រាលម្អិតនិងទូលំទូលាយរបស់គាត់អំពីប្រទេសកម្ពុជាដែលគាត់បានលើកឡើងពីវត្តមានរបស់ប្រជាជនចិននៅអង្គរ។Willmott (1967), p. 4 អ្នកនេសាទព័រទុយហ្គាល់បានកត់សម្គាល់វត្តមាននៃការតាំងទីលំនៅរបស់ជនជាតិចិននៅភ្នំពេញនៅដើមសតវត្សទី 17 ។Willmott (1967), p. 5ក្នុងពេលជាមួយគ្នាលោកលឹមខាញ់ដែលជាជនជាតិចិនបានធ្វើការសង្កេតមើលស្រដៀងគ្នានេះដែរក្នុងអំឡុងពេលស្នាក់នៅប្រទេសកម្ពុជារបស់លោកនៅពេលធ្វើការជួញដូរនិងធ្វើការវាយឆ្មាប់តាមសមុទ្រ។Xu and Shen (2005), p. 10 មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីការដួលរលំ Ming dynasty នៅឆ្នាំ 1644 កងទ័ពចិនស្ថិតនៅក្រោមបញ្ជារបស់Mac Cuu និងដួងង៉ាញឌីញបានលើកទឹកចិត្តជនភៀសខ្លួនយ៉ាងច្រើនពីខេត្តហ្វូជាននិងក្វាងដុងដើម្បីតាំងទីលំនៅ Indochina.Willmott (1967), p. 6 ជនអន្តោប្រវេសន៍ភាគច្រើនគឺជាបុរសដែលបានរៀបការជាមួយស្ត្រីខ្មែរក្នុងស្រុក។ ជាទូទៅកូនចៅរបស់ពួកគេបានរួមរស់ដោយរលូនទៅក្នុងសហគមន៍មូលដ្ឋានដំណើរការសេដ្ឋកិច្ចនិងសង្គមហើយត្រូវបានសម្គាល់ដោយផ្ទាល់ថាជាប្រជាជនកម្ពុជា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយទំនៀមទម្លាប់ក៏ត្រូវបាននាំចូលផងដែរដូចជាការអនុវត្តលើកំពូលសិប្បករចិនដែលត្រូវបានអនុវត្តរហូតដល់សតវត្សទី 18 ។Nyíri, Savelʹev (2002), p. 256
 ការគ្រប់គ្រងរបស់បារាំង (1867–1950) 
ជនជាតិបារាំងដំបូងបានណែនាំច្បាប់មួយនៅឆ្នាំ 1873 ដែលបានចាត់ថ្នាក់ជនអន្តោប្រវេសន៍ចិនថាជា "ជនបរទេសនៅអាស៊ី" និងប្រធានបទត្រូវបានគេដាក់ពន្ធលើនិវាសនជន។ ព្រះបាទនរោត្តមបានណែនាំពីកំណែទម្រង់នីតិប្បញ្ញត្តិនៅឆ្នាំ1884ដែលតម្រូវឱ្យជនអន្តោប្រវេសន៍ចិនបង់ពន្ធជនស៊ីវិលខ្ពស់ប៉ុន្តែមិនមានការរឹតបន្តឹងតាមច្បាប់សម្រាប់ជនអន្តោប្រវេសន៍ដើម្បីទទួលយកសញ្ជាតិកម្ពុជាឡើយ។Willmott (1967), p. 69-70 នៅឆ្នាំ 1891 បារាំងបានណែនាំច្បាប់ដែលបានណែនាំជាលើកដំបូងដោយGia Longនៅកូសាំងស៊ីនដែលហៅថា "Bang" នៅក្នុងភាសាចិន។

សមាគមចំនួន 5ត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាបានកំណត់អត្តសញ្ញាណដោយតំបន់ជាក់លាក់នៃប្រភពដើមដូនតារបស់ពួកគេនៅក្នុងប្រទេសចិន; កាតាំង, ហុកកៀន, ហៃណាន, ទាជីវនិងហាកា។ ជនអន្តោប្រវេសន៍ចិនត្រូវបានគេតម្រូវឱ្យចុះឈ្មោះជាមួយសមាគមរបស់ពួកគេដើម្បីតាំងលំនៅនៅកម្ពុជា។ សមាគមនីមួយៗត្រូវបានដឹកនាំដោយប្រធានដែលជាប់ឆ្នោតម្នាក់ដែលនឹងទទួលខុសត្រូវក្នុងការរក្សាច្បាប់ការបញ្ជាទិញនិងកាតព្វកិច្ចប្រមូលពន្ធពីជនរួមជាតិរបស់ពួកគេ។Nyíri, Savelʹev (2002), p. 257Willmott (1967), p. 71

 បន្ទាប់ពីទទួលបានឯករាជ្យ 
ប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងភាសាបារាំងរបស់សហគមន៍ជនជាតិចិនត្រូវបានបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ 1958 ។ ក្នុងកំឡុងឆ្នាំ 1960 កិច្ចការសហគមន៍ចិនត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងហោចណាស់ក្នុងរាជធានីភ្នំពេញដោយគណៈកម្មាធិការមន្ទីរពេទ្យចិនដែលជាអង្គការមួយដែលបង្កើតឡើងដើម្បីផ្តល់មូលនិធិនិងគ្រប់គ្រងមន្ទីរពេទ្យដែលត្រូវបានបង្កើតឡើង។ មុននេះសម្រាប់សហគមន៍ចិន។

គណៈកម្មាធិនេះគឺជាសមាគមធំបំផុតនៃឈ្មួញចិននៅក្នុងប្រទេសហើយវាត្រូវបានទាមទារដោយរដ្ឋធម្មនុញ្ញរបស់អង្គការដើម្បីរួមបញ្ចូលនៅលើក្រុមប្រឹក្សាភិបាលដប់ប្រាំសមាជិករបស់ខ្លួនប្រាំមួយនាក់មកពីក្រុម Teochew, បីមកពី Cantonese ពីរពី Hokkien ពីរមកពី Hakka និងពីរនាក់មកពីហៃណាន។ គណៈវិនិច្ឆ័យមន្ទីរពេទ្យនេះបានក្លាយជាអ្នកដឹកនាំដែលទទួលស្គាល់ដោយសហគមន៍ចិន។ ក្រុមប្រឹក្សាសាលារៀនក្នុងស្រុករបស់ចិននៅក្នុងទីក្រុងតូចៗជាច្រើនបានបម្រើការងារស្រដៀងគ្នា។

នេះគឺជាចំណុចខ្ពស់មួយទាក់ទងនឹងសិទ្ធិរបស់ជនជាតិភាគតិចចិន។ ឯករាជ្យភាពកម្ពុជានៅឆ្នាំ 1953 បានឃើញការថយចុះនៃការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេដោយអាជ្ញាធររដ្ឋនិងស្វ័យភាពដែលមានស្រាប់ពីមុនត្រូវបានលុបចោលដោយរដ្ឋាភិបាលថ្មី។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយសមាគមឯកជនជាច្រើនដែលមានវប្បធម៌ការគោរពអាជីវកម្មនិងទាក់ទងទៅនឹងការអប់រំត្រូវបានបន្តដោយសហគមន៍ជនជាតិចិននិងសមាគមត្រកូលខ្លួនឯងពីព្រោះសហគមន៍ទាំងនេះនៅតែមានអំណាចសេដ្ឋកិច្ចនិងនយោបាយយ៉ាងសំខាន់។ អារម្មណ៍និងគោលនយោបាយប្រឆាំងនឹងចិនបានលេចចេញជាបន្តបន្ទាប់ក្រោយពីរដ្ឋប្រហារឆ្នាំ 1970 ដែលបានឃើញការបង្កើតរដ្ឋាភិបាលនិយមនិយមដែលចាត់ទុកថាជាប្រទេសគំរាមកំហែងដ៏គ្រោះថ្នាក់ហើយជនជាតិភាគតិចនៅកម្ពុជាគឺជាជួរទី 5 ដែលអាចធ្វើទៅបាន។

ឆ្នាំ 1970 គឺជាការចាប់ផ្តើមនៃការបង្ក្រាបយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងររបស់ជនជាតិភាគតិចចិននៅកម្ពុជាអស់រយៈពេលជិតពីរទសវត្ស។ វាគឺបន្ទាប់ពីចំណុចនេះអាជ្ញាធរកម្ពុជាបានចាប់ផ្តើមបង្ខំបិទចិនសាលារៀននិងកាសែតដែលតម្រូវឱ្យចិនយកលិខិតសម្គាល់អត្តសញ្ញាណពិសេសដាក់ពន្ធពិសេសលើចិននិងឈានទៅរកការបដិសេធសិទ្ធិពលរដ្ឋកម្ពុជា។ ខណៈពេលដែលរបបខ្មែរក្រហមហាក់ដូចជាមានគោលនយោបាយជនជាតិដើមភាគតិច "ទ្រាំទ្រ" ដំបូងគេនៅតែបន្តរើសអើងជនជាតិចិននៅពេលដែលវាបានបញ្ចប់។ការកាន់កាប់ប្រទេសកម្ពុជា។ ការបន្តការរើសអើងទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយឥឡូវនេះសំរាកនៅថ្នាក់រៀនមិនមែនជាមូលដ្ឋានជាតិទេ។ ចាប់តាំងពីភាគច្រើននៃជនជាតិចិនទីក្រុងត្រូវបានគេជួញដូរពួកគេត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជា "មូលធននិយម" ដោយរបបបដិវត្ត។ខណៈដែលគ្មានភ័ស្តុតាងបញ្ជាក់ថាជនជាតិចិនត្រូវបានគេកំណត់គោលដៅជាពិសេសក្នុងការបោសសំអាតរបស់ខ្មែរក្រហមនោះទេ។ ចំនួនប្រជាជនរបស់ពួកគេនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាប្រហែលជាត្រូវបានកាត់បន្ថយពាក់កណ្តាលក្នុងរយៈពេលបួនឆ្នាំនៃការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្មែរក្រហមប្រជាជនកម្ពុជារបស់ពួកគេប្រហែលជាត្រូវបានកាត់បន្ថយពាក់កណ្តាលក្នុងរយៈពេល 4 ឆ្នាំនៃការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្មែរក្រហម។វាហាក់ដូចជាមានចំនួនកើនឡើងនៃព្រឹត្តិការណ៍ប្រឆាំងចិននៅមុនពេលការលុកលុយរបស់វៀតណាមដែលបានបញ្ចប់របបប៉ុលពត។

ការបង្កើតឡើងសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតកម្ពុជាបន្ទាប់ពីការលុកលុយរបស់វៀតណាមនៅឆ្នាំ 1979 មិនមានភាពវិជ្ជមានទាំងស្រុងចំពោះជនជាតិភាគតិចចិនឡើយ។ មួយផ្នែកដោយសារតែភាពតានតឹងរវាងចិននិងវៀតណាមអាជ្ញាធរថ្មីបានអនុម័តវិធានការរឹតត្បិតប្រឆាំងនឹងសមាជិកដែលនៅសេសសល់នៃជនជាតិភាគតិចចិនរួមទាំងការហាមឃាត់ពួកគេមិនឱ្យត្រឡប់ទៅរកទីប្រជុំជនវិញ។នៅឆ្នាំ 1971 រដ្ឋាភិបាលបានអនុញ្ញាតឱ្យមានការបង្កើតស្ថាប័នថ្មីមួយដែលជាសមាគមសហព័ន្ធចិនកម្ពុជាដែលជាអង្គការដំបូងគេដែលទទួលយកជនជាតិចិនទាំងអស់។ យោងតាមលក្ខន្តិកៈរបស់ខ្លួនសហព័ន្ធនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីជួយដល់ជនជាតិចិននៅក្នុងសង្គមវប្បធម៌វប្បធម៌សាធារណៈនិងវិស័យសុខាភិបាលដើម្បីគ្រប់គ្រងទ្រព្យសម្បត្តិដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់សហគមន៍ចិននៅភ្នំពេញនិងកន្លែងផ្សេងទៀតនិងដើម្បីលើកកម្ពស់ទំនាក់ទំនងមិត្តភាពរវាងប្រជាជនចិននិងចិន។ ប្រជាជនកម្ពុជានិងចិន។

ជាមួយនឹងការដឹកនាំដែលអាចត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងរួមបញ្ចូលមេដឹកនាំដែលទទួលស្គាល់ក្នុងសហគមន៍ជនជាតិចិនសហព័ន្ធត្រូវបានគេជឿថាទំនងជាបន្តនិន្នាការនេះដែលបានបង្ហាញតាំងពីដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1960 ដើម្បីឆ្លងកាត់ភាពស្មោះត្រង់របស់ក្រុមគ្រាមភាសានៅក្នុងទិដ្ឋភាពជាច្រើននៃកម្មវិធីសង្គមនយោបាយនិងសេដ្ឋកិច្ចរបស់ខ្លួន។ ។ជាទូទៅទំនាក់ទំនងរវាងជនជាតិចិននិងជនជាតិខ្មែរគឺជារឿងល្អ។ មានការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ខ្លះហើយចំនួនប្រជាជនភាគច្រើននៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាគឺជាផ្នែកមួយនៃចិន - ខ្មែរដែលត្រូវបានសមាហរណកម្មយ៉ាងងាយស្រួលក្នុងសហគមន៍ជនជាតិចិនឬខ្មែរ។ Willmott សន្មត់ថាពួកឥស្សរជនចិន - ខ្មែរគ្របដណ្ដប់លើពាណិជ្ជកម្មនៅកម្ពុជាតាំងពីពេលឯករាជ្យបានចូលដល់សម័យសាធារណរដ្ឋខ្មែរ។
 ក្រោមរបបខ្មែរក្រហម 
ការកាន់កាប់របស់ខ្មែរក្រហមគឺមហន្តរាយខ្លាំងណាស់សម្រាប់សហគមន៍ចិនដោយសារមូលហេតុជាច្រើន។ នៅពេលដែលខ្មែរក្រហមកាន់កាប់ទីប្រជុំជនមួយពួកគេភ្លាមៗបានបង្អាក់ទីផ្សារក្នុងស្រុក។ យោងតាមលោកវីលថូតការរំខាននេះបានលុបបំបាត់ពាណិជ្ជកម្មលក់រាយហើយ«ឈ្មួញ (ចិនស្ទើរតែទាំងអស់) មិនមានអ្វីប្លែកពីថ្នាក់ទីក្រុងទេ»។Nyíri, Savelʹev (2002), p. 265ជនជាតិចិនបន្ថែមលើជីវភាពរស់នៅរបស់ពួកគេដែលត្រូវបានលុបបំបាត់ទាំងស្រុងក៏ត្រូវរងទុក្ខដោយសារថ្នាក់សេដ្ឋកិច្ចសង្គម។ ពួកគេភាគច្រើនជាឈ្មួញក្នុងក្រុងដែលមានការអប់រំល្អហើយជាលក្ខណៈរបស់ប្រជាជនដែលខ្មែរក្រហមស្អប់។ ជនភៀសខ្លួនជនជាតិចិនបានរាយការណ៍ថាពួកគេបានរួមចំណែកយ៉ាងឃោរឃៅដូចគ្នានឹងប្រជាជនកម្ពុជានៅតាមទីក្រុងក្នុងរបបខ្មែរក្រហមដែរប៉ុន្តែពួកគេមិនត្រូវបានគេរើសអើងជាក្រុមជនជាតិភាគតិចរហូតដល់ការលុកលុយរបស់វៀតណាមដោយសារតែការគាំទ្ររបស់ក។ ជ។ ប។ សមាជិកជាន់ខ្ពស់ភាគច្រើននៃពួកខ្មែរក្រហមគឺពួកគេមានដើមកំណើតចិនខ្លះដូចជានួនជាអៀងសារីខៀវសំផនកាងកិចអ៊ីវសឺនសេនតាម៉ុកនិងសូម្បីតែប៉ុលពត។សម្តេចនរោត្តមសីហនុបានមើលឃើញការគូសបញ្ជាក់និងការបង្ក្រាបអាជីវកម្មចិននិងអត្តសញ្ញាណជាតិថាជាតិនិយមបានលេចឡើងហើយជនជាតិចិនត្រូវបានគេយល់ថាគំរាមកំហែងដល់អធិបតេយ្យភាពរបស់កម្ពុជា។ ក្នុងអំឡុងរបបផ្សេងៗរវាងឆ្នាំ 1970 និងឆ្នាំ 1990 សហគ្រាសចិននិងវប្បធម៌ត្រូវបានហាមឃាត់ទាំងស្រុងហើយបានបំផ្លាញហើយជនជាតិចិនជាច្រើនបានស្លាប់ឬរត់ចេញពីប្រទេស។

 ក្រោម PRK / SOC 
 ធ្វើតាម Vietnamese invasion of Cambodia និងការដួលរលំ Democratic Kampuchea,ការគាំទ្រថ្មី-Hanoi People's Republic of Kampucheaរបបបានលើកខ្លះច្បាប់សង្កត់សង្កិនបានដាក់លើជនជាតិចិនដោយរដ្ឋាភិបាលខ្មែរក្រហម។ កាសែតចិនត្រូវបានអនុញ្ញាតហើយការហាមឃាត់និយាយភាសាចិននៅផ្ទះត្រូវបានលើក។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយការរឹតបន្តឹងផ្នែកខ្លះនិងចំនួននៃការសង្ស័យនៅតែមានសម្រាប់ pro-Sovietរបបស។ ប។ ក។ បានប្រមាថមើលងាយការគាំទ្ររបស់ចិនចំពោះពួកទ័ពព្រៃខ្មែរក្រហមដែលកំពុងប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងវាដែលឥឡូវត្រូវបានដាក់ឈ្មោះជាថ្មី "National Army of Democratic Kampuchea" (NADK). អ្នកសង្កេតការណ៍នៅពេលនោះជឿថាជំហរប្រឆាំងចិនរបស់រដ្ឋាភិបាលសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិននិងមន្ត្រីរបស់ខ្លួននៅភ្នំពេញបានធ្វើឱ្យសហគមន៍ចិនដូចគ្នានឹងខ្មែរក្រហមអាចនឹងងើបឡើងវិញក្នុងពេលឆាប់ៗខាងមុខនេះ។ 
លក្ខខណ្ឌសម្រាប់ជនជាតិចិនទោះជាយ៉ាងណាបានប្រសើរឡើងយ៉ាងខ្លាំងនៅក្រោម SOC ដែលជាអ្នកតំណាងអន្តរកាលនៃសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិនបន្ទាប់ពីឆ្នាំ 1989 ។ ការដាក់កំហិតដែលបានដាក់លើពួកគេដោយអតីតស។ ប។ ក។ បានបាត់ខ្លួនបន្តិចម្តង ៗ ។ រដ្ឋកម្ពុជាបានអនុញ្ញាតឱ្យជនជាតិចិនគោរពតាមប្រពៃណីសាសនាពិសេសរបស់ពួកគេហើយសាលារៀនភាសាចិនត្រូវបានគេបើកឡើងវិញ។ នៅឆ្នាំ 1991 ពីរឆ្នាំបន្ទាប់ពីមូលដ្ឋានគ្រឹះរបស់ SOC ពិធីចូលឆ្នាំចិនត្រូវបានប្រារព្ធជាផ្លូវការនៅកម្ពុជាជាលើកដំបូងចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1975 ។

 ឆ្នាំសម័យទំនើប 
ចំណាំពិសេសគឺតួនាទីសេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្រទេសចិននៅក្នុងប្រទេសដែលលើកទឹកចិត្តដល់អ្នកជំនួញចិន - ខ្មែរដើម្បីស្ថាបនាឡើងវិញពីអាជីវកម្មរបស់ពួកគេដែលធ្លាប់បានបង្ក្រាបដោយខ្មែរក្រហម។ សេដ្ឋកិច្ចកម្ពុជាសម័យទំនើបពឹងផ្អែកខ្លាំងលើក្រុមហ៊ុនចិន - ខ្មែរដែលគ្រប់គ្រងភាគហ៊ុនធំនៅក្នុងសេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្រទេសហើយការគាំទ្ររបស់ពួកគេត្រូវបានពង្រឹងដោយវត្តមានដ៏ធំនៃសមាជិកសភាដែលមានពូជពង្សចិនយ៉ាងតិចបំផុត។

ការសិក្សាភាសាចិនកំពុងកើនឡើងនៅរាជធានីភ្នំពេញដោយមានប្រធានបទថ្មីនេះបានបន្ថែមទៅកម្មវិធីសិក្សាថ្នាក់ជាតិនៅកម្រិតសាកលវិទ្យាល័យ។ ជនជាតិខ្មែរជាច្រើនដែលមានដើមកំណើតចិនបានរៀនភាសាចិនសម្រាប់ការងារនិងមូលហេតុអាជីវកម្មដោយសារតែវិនិយោគិនចិនដីគោកជាច្រើនកំពុងវិនិយោគទុននៅទូទាំងសេដ្ឋកិច្ចកម្ពុជា។

ជំហររបស់ជនជាតិភាគតិចចិនបានឆ្លងកាត់ការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់ប្រទេសចិនហើយចិនហាក់ដូចជាទទួលបានផលចំណេញផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចពីមុន ៗ ។ ដោយសារមូលហេតុជាច្រើនរួមទាំងការរីកចម្រើននៃកិច្ចសហប្រតិបត្តិការសេដ្ឋកិច្ចរវាងប្រទេសចិននិងកម្ពុជានិងការវិនិយោគដ៏ធំធេងដែលត្រូវបានធ្វើឡើងដោយក្រុមហ៊ុនចិនសហគមន៍ចិនបានមើលឃើញនូវចំនួនកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំងក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 2000 ។ មានការរីកចម្រើនដ៏ធំធេងនៅក្នុងសាលាភាសាចិនដែលជារឿយៗត្រូវបានគាំទ្រដោយរដ្ឋាភិបាលចិនតាមរយៈការឧបត្ថម្ភនិងក្នុងការផលិតសៀវភៅសិក្សា (ជាភាសាចិន) ដែលបញ្ចូលប្រវត្តិសាស្រ្តកម្ពុជានិងសិក្ខាសាលាសម្រាប់គ្រូ។ សព្វថ្ងៃនេះប្រហែលជាជិត 100 សាលារៀនដូចជានៅឆ្នាំ 2007 ។ សាលារៀនឯកជនមួយក្នុងចំណោមសាលាឯកជនទាំងនេះអះអាងថាជាសាលាចិនដែលធំជាងគេនៅក្រៅប្រទេសនៅលើពិភពលោកដោយមាននិស្សិតប្រមាណ 10.000 នាក់។ សារព័ត៌មានភាសាចិនមួយចំនួនបានចាប់ផ្តើមបោះពុម្ពផ្សាយនៅក្នុងប្រទេសបន្ទាប់ពីឆ្នាំ 1993 ហើយការផ្សាយតាមកញ្ចក់ទូរទស្សន៍របស់រដ្ឋបានរួមបញ្ចូលផ្នែកព័ត៌មាននៅក្នុងប្រទេសចិនបន្ទាប់ពីឆ្នាំ 1998 ។ គ្រប់គណបក្សនយោបាយសំខាន់ ៗ នៅកម្ពុជាឥឡូវនេះហាក់ដូចជាមានការយល់ព្រមចំពោះឥទ្ធិពលរបស់ជនជាតិភាគតិចចិន។ ការបោះផ្សាយសម្ភារៈឃោសនាជាភាសាចិននៅក្នុងការបោះឆ្នោតចុងក្រោយ។ ខណៈដែលជនជាតិភាគតិចនេះប្រឈមមុខនឹងការរើសអើងយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងររហូតដល់ទសវត្សឆ្នាំ 1980 វាហាក់ដូចជារយៈពេលនោះបានបញ្ចប់ហើយថាពួកគេលែងក្លាយទៅជាជនរងគ្រោះដោយអាជ្ញាធររដ្ឋហើយត្រូវបានអនុញ្ញាតិអោយមានការរីកចំរើនក្រោមការដឹកនាំរបស់សម្តេចហ៊ុនសែន។