ច្បាប់ស្តីពី ការទប់ស្កាត់អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ និងកិច្ចការពារជនរងគ្រោះ: ជំពូក​ទី ៥ សិទ្ធិ​អំណាច​តុលាការ

ជំពូក​ទី ៥ សិទ្ធិ​អំណាច​តុលាការ 
 
មាត្រា ២០

ដីកា​ការពារ​មាន​អនុភាព​បង្គាប់​បញ្ជា​លើ​ជន​មុខ​សញ្ញា​ លើ​អាជ្ញាធរ​មាន​សមត្ថកិច្ច​ និង​លើ​ជន​ដែល​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​រឿង​ក្ដី​នេះ​។ ដីកា​ការពារ​នេះ​ជា​វិធាន​ការ​ផ្នែក​រដ្ឋប្បវេណី​។

ដីកា​ការពារ​មាន​កម្មវត្ថុ​ចង្អុល​បង្ហាញ​អំពី​ស្ថានភាព​​សកម្មភាព ឬ​អាកប្បកិរិយា​ទាំង​អស់​ជា​ការ​បង្គាប់​ឱ្យ​ធ្វើ​ក្ដី​ឬ​បញ្ជា​ហាម​ឃាត់​ ទង្វើ​ក្ដី​ ដែល​ទាក់​ទិន​ទៅ​នឹង​តម្រូវ​ការ​ការពារ​ជន​រង​គ្រោះ​ ឬ បុគ្គល​ណា​ដែល​ទទួល​ការ​គំរាម​កំហែង​ពី​អំពើ​ហិង្សា​គ្រួសារ​។

ដីកា​ការពារមាន :
 ឥទ្ធិពល​សម្រាប់​មួយ​រយៈ
 ឥទ្ធិពល​បណ្ដោះ​អាសន្ន​ស្រប​តាម​បញ្ញត្តិ​នៃ​មាត្រា​២៣ នៃ​ច្បាប់​នេះ​។

ចៅ​ក្រម​មាន​សមត្ថកិច្ច​ មាន​សិទ្ធិ​ចេញ​ដីកា​ការពារ​ជា​ថ្មី​ ស្រប​តាម​ស្ថាន​ភាព​ជាក់​ស្ដែង​ ឬ បទ​បញ្ជា​ណា​មួយ​ក្នុង​លក្ខណៈ​សម​ស្រប​។

មាត្រា ២១

មាន​តែ​តុលាការ​ខេត្ត ក្រុង​ទេ ដែល​មាន​សមត្ថកិច្ច​ចេញ​ដីកា​ការពារ​ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​ជន​រង​គ្រោះ​នៃ​អំពើ​ ហិង្សា​ក្នុង​គ្រួសារ ​លើ​គ្រប់​ករណី​ទាំង​អស់ ទោះ​ជា​អំពើ​ហិង្សា​ក្នុង​គ្រួសារ​នោះ​កើត​ឡើង​ផ្ទួន​គ្នា​ជា​ផ្នែក​ស៊ីវិល​ ក្ដី ជា​ផ្នែក​រដ្ឋបាល​ក្ដី ឬ ជា​ផ្នែក​ព្រហ្មទណ្ឌ​ក្ដី​។

មាត្រា ២២

ពាក្យ​បណ្ដឹង​សុំ​ដីកា​ការពារ​ពី​តុលាការ​អាច​ធ្វើ​ឡើង​ដោយ :
 ­ ជន​រង​គ្រោះ​ ឬ​ តំណាង​ជន​រង​គ្រោះ ឬ អាជ្ញាធរ​មាន​សមត្ថកិច្ច​នៃ​លំនៅឋាន​ជន​រង​គ្រោះ ឬ មន្ត្រី​ភ្នាក់ងារ​ដែល​បំពេញ​ការងារ​នៅ​កន្លែង​កើត​ហេតុ​។
 ­ ជន​ណា​ម្នាក់​ដែល​បាន​ដឹង​ពី​ឧបទ្ទវហេតុ​នៃ​អំពើ​ហិង្សា​ក្នុង​គ្រួសារ ប្រសិន​បើ​ជន​រង​គ្រោះ​ជា​កុមារ ជា​ជន​វិកល​ចរិត ឬ ជា​ជន​ដែល​តុលាការ​យល់​ថា​គ្មាន​លទ្ធភាព​ធ្វើ​ពាក្យ​បណ្ដឹង​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ បាន​។

មាត្រា ២៣

ដីកា​ការពារ​មាន​ពីរ​ដំណាក់កាល ៖
 ­ ដំណាក់កាល​ទី ១ ហៅ​ថា​​ដីកា​ការពារ​បណ្ដោះ​អាសន្ន​​ដែល​មាន​រយៈ​ពេល ២ (ពីរ) ខែ ចេញ​ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​អាសន្ន​ពី​អំពើ​ហិង្សា​ក្នុង​គ្រួសារ​ភ្លាម​ៗ​។
 ­ ដំណាក់កាល​ទី ២ ហៅ​ថា​​ដីកា​ការពារ​មាន​រយៈ​ពេល​ ៦ (​ប្រាំ​មួយ​) ខែ ចេញ​ក្នុង​ពេល​ដែល​តុលាការ​កំពុង​ស៊ើប​អង្កេត​មិន​ទាន់​ជំនុំ​ជម្រះ​ឬ​មុន​ មាន​សាល​ក្រម​ស្ថាពរ​។

មាត្រា ២៤

តុលាការ ​អាច​ចេញ​ដីកា​ការពារ​បណ្ដោះ​អាសន្ន​​នៅ​ពេល​ទទួល​បណ្ដឹង​ការពារ​ ដោយ​មិន​ចាំ​បាច់​សាក​សួរ​ជន​មុខ​សញ្ញា​បើ​សិន​វិធានការ​បណ្ដោះ​អាសន្ន​នោះ ​មាន​ភាព​ចាំ​បាច់​សម្រាប់​រក្សា​ការពារ​សុវត្ថិភាព​​ និង​សុខុមាលភាព​របស់​ជន​រង​គ្រោះ ឬ​សម្រាប់​ជា​ការ​រក្សា​ទុក​ជា​បណ្ដោះ​អាសន្ន​នូវ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ជន​រង​ គ្រោះ​មុន​មាន​សាល​ក្រម​ស្ថាពរ​។

មាត្រា ២៥

ក្នុង​ការ​ចេញ​ដីកា​ការពារ​ តុលាការ​មាន​សិទ្ធិ​កំណត់​បញ្ជា​លើ​សកម្មភាព​ជន​មុខ​សញ្ញា​ ដើម្បី​ ការពារ​ជន​រង​គ្រោះ ​ដូច​ត​ទៅ ៖
 ហាម​ប្រព្រឹត្តិ​អំពើ​ហិង្សា​ក្នុង​គ្រួសារ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ផ្ទាល់​ ឬ​ដោយ​អ្នក​ផ្សេង
 ហាម​ចូល​ទៅ​ជិត​ ឬ​ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទីលំនៅ​រួម​ កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​ ឬ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​របស់​ជន​រង​គ្រោះ បើ​គ្មាន​ការ​អនុញ្ញាត​ពី​ជន​រង​គ្រោះ និង​​អាជ្ញាធរ​មាន​សមត្ថកិច្ច​។
 ហាម​ជន​មុខ​សញ្ញា​ទាក់​ទង​ជាមួយ​ជន​រង​គ្រោះ​ តាម​ផ្លូវ​ណា​មួយ
 ហាម​បំផ្លាញ​ទ្រព្យ​ឬ​ចាត់​ចែង​លក់​ទ្រព្យ​របស់​ជន​រង​គ្រោះ​​ឬ​​ញាតិ​សា​លោហិត​របស់​ជន​រង​គ្រោះ
 បំបែក​ជន​មុខ​សញ្ញា​ពី​លំនៅឋាន​រួម​ ឬ​​បំបែក​ជន​រង​គ្រោះ​ បើ​មាន​ការ​ស្នើ​សុំ​។ ក្នុង​ករណី​ពិសេស​ ជន​រង​គ្រោះ​អាច​បង្វែរ​ចេញ​បាន​ដោយ​គ្មាន​ការ​ស្នើ​សុំ​ ប្រសិន​បើ​ មាន​ហេតុ​ផល​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ធ្វើ​។

បើ​យល់​ថា​ជា​ការ​ចាំ​បាច់​សម្រាប់​ការពារ ឬ រៀប​ចំ​សុវត្ថិភាព​ សុខភាព និង​សុខុមាល​ភាព​ជន​រង​គ្រោះ​ តុលាការ​អាច​បង្គាប់​ដោយ​ចាត់​វិធានការ​បន្ថែម​ទៀត​ ដូច​ត​ទៅ :

­* បញ្ជា​ឱ្យ​ភ្នាក់ងារ​នគរបាល​ឬ​កង​រាជ​អាវុធ​ហត្ថ​ណា​ម្នាក់​ការពារ​បេតិកភណ្ឌ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​ជន​រង​គ្រោះ
 សម្រេច​អំពី​ការ​ថែ​រក្សា​កូន និង​អំពី​សិទ្ធិ​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​កូន​​ដោយ​គិត​យ៉ាង​ខ្ពស់​បំផុត​ពី​សិទ្ធិ និង​ផល​ប្រយោជន៍​នៃ​កុមារ​នោះ​
 បញ្ចប់​កាតព្វកិច្ច​ហិរញ្ញវត្ថុ​នៃ​ជន​រង​គ្រោះ​ ចំពោះ​ជន​មុខ​សញ្ញា
 កំហិត​អោយ​ជន​មុខ​សញ្ញា​ផ្ដល់​ជំនួយ​ហិរញ្ញវត្ថុ​ឱ្យ​ជន​រង​គ្រោះ​ដោយ​ផ្អែក​តាម​លទ្ធភាព​ធន​ធាន​នៃ​ជន​មុខ​សញ្ញា​។

មាត្រា ២៦

ចំពោះ​បទ​ល្មើស​ដែល​ជា​អំពី​ហិង្សា​ប៉ះពាល់​ខាង​ផ្លូវ​ចិត្ត ឬ ផ្លូវ​ជីវភាព​សេដ្ឋកិច្ច​ និង​បទ​ល្មើស​មជ្ឈិម​ស្រាល​ ឬ បទ​លហុ​ ការ​ផ្សះ​ផ្សា ឬ​សម្រុះ​សម្រួល​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន​តាម​ការ​យល់​ព្រម​ពី​ភាគី​ទាំង​សង​ខាង​។ សមាជិក​គ្រួសារ​អាច​ជ្រើស​រើស​វិធី​ណា​មួយ ដោយ​ស្នើ​សុំ​ ឪពុក​ម្ដាយ សាច់​ញាតិ ព្រះ​សង្ឃ ចាស់​ព្រឹទ្ធាចារ្យ មេ​ភូមិ សមាជិក​ក្រុម​ប្រឹក្សា​ឃុំ សង្កាត់ ធ្វើ​ជា​អ្នក​អាជ្ញា​កណ្ដាល​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា ដើម្បី​ថែ​រក្សា​បាន​នូវ​ភាព​សុខដុមរមនា​ក្នុង​គ្រួសារ ​តាម​ទំនៀម​ទម្លាប់​​ប្រពៃណី​ល្អ​របស់​ជាតិ ​ស្រប​តាម​មាត្រា​៤៥ នៃ​រដ្ឋ​ធម្មនុញ្ញ​នៃ​ព្រះ​រាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​។

មាត្រា ២៧

អនុលោម​លើ​ខ្លឹមសារ​នៃ​មាត្រា​២៥ ខាង​លើ​ តុលាការ​ត្រូវ​ព្យាយាម​ធ្វើ​ការ​ផ្សះ​ផ្សា​ភាគី​មាន​វិបត្តិ​អំពើ​ហិង្សា ​ក្នុង​លក្ខខណ្ឌ​ឆ្លើយ​តប​ទៅ​នឹង​បំណង​ប្រាថ្នា​របស់​សមាជិក​នៃ​គ្រួសារ​នោះ ​។ ក្នុង​ការ​ផ្សះ​ផ្សា​សម្រុះ​សម្រួល​គ្នា​តុលាការ​ត្រូវ​ចៀស​វាង​ធ្វើ​សម្ពាធ ​លើ​គូ​ភាគី​ដែល​មិន​ព្រម​ស្រុះ​ស្រួល​គ្នា ឬ បង្ខិត​បង្ខំ​​ភាគី​ណា​មួយ​​ឱ្យ​ចូល​ផ្សះ​ផ្សា​ឬ​បង្ខិត​បង្ខំ​ឱ្យ​ចុះ​ កិច្ច​ព្រមព្រៀង​ដោយ​គ្មាន​ការ​ព្រមព្រៀង​ពី​ភាគី​ទាំង​ពីរ​ឡើយ​។

មាត្រា ២៨

ក្នុង​ករណី​អំពើ​ហិង្សា​ពាក់​ព័ន្ធ​ដល់​កុមារ​ អាជ្ញាធរ​មាន​សមត្ថកិច្ច​ដែល​មាន​តួ​នាទី​ទទួល​បន្ទុក​បម្រើ​ប្រយោជន៍​កុមារ ​ និង​ការពារ​សុខុមាល​ភាព​របស់​កុមារ ធ្វើ​ការ​តាម​ដាន​បញ្ហា​នេះ​។ ក្នុង​ករណី​ធ្ងន់ធ្ងរ​​អាជ្ញាធរ​មាន​សមត្ថកិច្ច​ ត្រូវ​កសាង​សំណុំ​រឿង​ទៅ​តុលាការ​។

អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ណា​ម្នាក់​ដែល​តុលាការ​បាន​បង្គាប់​ រួម​ទាំង​ព្រះ​រាជ​អាជ្ញា​ផង​ ត្រូវ​ទទួល​បន្ទុក​តាម​ដាន​អំពី​ស្ថានភាព​នៃ​កុមារ និង​ធ្វើ​សេចក្ដី​រាយ​ការណ៍​អំពី​ស្ថានភាព​នេះ​ជូន​ទៅ​តុលាការ​។

តុលាការ ​អាច​ផ្ដល់​អាណត្តិ​ដល់​ស្ថាប័ន​មាន​សមត្ថកិច្ច ដើម្បី​រក​ជំនួយ និង​ការ​គាំទ្រ​ជន​រង​គ្រោះ​នៃ​អំពើ​ហិង្សា​ក្នុង​គ្រួសារ ​ព្រម​ទាំង​ការពារ​សុវត្ថិភាព​ និង​សុខុមាលភាព​ជន​រង​គ្រោះ ពេល​តុលាការ​កំពុង​បំពេញ​នីតិវិធី​។

មាត្រា ២៩

លើក​លែង​តែ​ករណី​បន្ទាន់​ដូច​មាន​ចែង​ក្នុង​មាត្រា ​២៣ តុលាការ​ត្រូវ​ជូន​ដំណឹង​ទៅ​ជន​មុខ​សញ្ញា​អំពី​ការ​ស្នើ​សុំ​ដីកា​ការពារ​ មិន​ឱ្យ​លើស​ពី​ ៥ (​ប្រាំ​)​ ថ្ងៃ មុន​នឹង​យក​បញ្ហា​នេះ​មក​ពិនិត្យ​។​ បើ​ជន​មុខ​សញ្ញា​នេះ​មិន​បង្ហាញ​ខ្លួន​នៅ​មុខ​តុលាការ ដើម្បី​បញ្ជាក់​អំពី​ហេតុ​ផល​ តុលាការ​អាច​ពិនិត្យ​បញ្ហា​ដោយ​ពុំ​មាន​វត្តមាន​ជន​មុខ​សញ្ញា ឬ បើ​ជា​ការ​ចាំបាច់​អាច​ចាត់​វិធានការ​ តាម​នីតិវិធី​ជា​ធរមាន​ ចំពោះ​ជន​មុខ​សញ្ញា​ដែល​មិន​អើ​ពើ​នឹង​សេចក្ដី​សម្រេច​របស់​តុលាការ​។

ក្នុង​ករណី​អវត្ដមាន​​ឬ​ ការ​មិន​អើ​ពើ​របស់​ជន​មុខ​សញ្ញា​ អំពី​សេចក្ដី​សម្រេច​របស់​តុលាការ​ អាជ្ញាធរ​មាន​សមត្ថកិច្ច​ពាក់​ព័ន្ធ​ត្រូវ​ស្នើ​តុលាការ​ចាត់​ការ​តាម​ នីតិវិធី​ព្រហ្ម​ទណ្ឌ​ជា​ធរមាន​។

មាត្រា ៣០

បើ​មាន​សំណើ​ពី​ភាគី​ណា​មួយ​ តុលាការ​អាច​កែ​ប្រែ លុបចេញ ឬ បន្ថែម​ទម្ងន់​នៅ​ក្នុង​ដីកា​ការពារ​ក្រោយ​ពី​បាន​ជូន​ដំណឹង​ទៅ​ភាគី​ម្ខាង​ ទៀត ៥ (​ប្រាំ​) ថ្ងៃ មុន​នឹង​សម្រេច​។

គូរ​ភាគី​អាច​ធ្វើ​ការ​តវ៉ា​ឱ្យ​តុលាការ​ពិនិត្យ​ឡើង​វិញ លើ​សេចក្ដី​សម្រេច​របស់​ខ្លួន​ក្នុង​រយៈ​ពេល​យ៉ាង​យូរ ២ (​ពីរ​) ខែ ចាប់​ពី​ថ្ងៃ​ចេញ​ដីកា​ការពារ​។

មាត្រា ៣១

ជន​រង​គ្រោះ​ និង​ជន​មុខ​សញ្ញា​ មាន​សិទ្ធិ​ទទួល​អ្នក​ការពារ​តាម​ផ្លូវ​ច្បាប់​ ឬ​មាន​សិទ្ធិ​ជ្រើស​រើស​អ្នក​តំណាង​ដែល​ខ្លួន​ទុក​ចិត្ត​ នៅ​គ្រប់​ដំណាក់​កាល​នៃ​នីតិវិធី​។

មាត្រា ៣២

ក្រោយ​ពី​បាន​ចេញ​ដីកា​ការពារ​រួច​ហើយ​​ព្រះរាជ​អាជ្ញា ឬ​មន្ត្រី​មាន​សមត្ថកិច្ច​ដែល​ច្បាប់​ប្រគល់​ឱ្យ ​ត្រូវ​ចាត់​គ្រប់​វិធានការ​ ដើម្បី​អនុវត្ត​ដីកា​ការពារ​តាម​នីតិវិធី​កំណត់​។