លីលាវតី: ដំណឹងស្លន់ចិត្ត

ដំណឹងស្លន់ចិត្ត

ម្នាលលោកដ៏មានអាយុ ! លុះព្រឹកព្រាងឡើង នៅពេលទ្វារបាលបើកទ្វារនគរហើយ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ចូលទៅ​បិណ្ឌបាតក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ ។ កាល​បើ​បាន​ចង្ហាន់​ល្មម​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ក្នុង​ថ្ងៃនោះហើយ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏​ចេញទៅឆាន់ក្នុងវត្តវេឡុវ័នដែលជាឧទ្យាន​ព្រៃឫស្សី​ដែល​ព្រះបាទ​ពិម្ពិសារមហារាជា​នៃមគធរដ្ឋស្តេច​យាង​ប្រទានចំណី​ដល់​សត្វ​កង្ហែន ។ វេឡុវនារាម​ជា​រមណីយដ្ឋាន​ដ៏​ត្រជាក់​ត្រជុំ​មនោរម្យ​ក្រៃ​លែង​ជា​អារាម​ដទៃ​ទៀត​ដែលខ្ញុំព្រះករុណាបានជួបប្រទះមក ។ ផ្ទៃដីខាងក្រោមត្រូវបានភិក្ខុសាមណេរបោសសម្អាតឲ្យរលីងណិល​ជានិច្ច ។ ខាង​លើ​ត្រូវ​ប្រក់គ្របសុបប្រឡុបដោយដើមឫស្សីក្រាស់ឃ្មឹកស៊ុមទ្រុមជាដំបូលធម្មជាតិ ធ្វើឲ្យ​បរិយាកាសខាងក្រោមត្រជាក់សប្បាយសព្វកាល ។ ភិក្ខុសាមណេរក្នុងអាវាសមានចំនួនតិចទេ ព្រោះ​ភាគច្រើន លោកបានចេញចរចារិកទៅក្នុងទិសានុទិស ទើបមានកុដិនៅទំនេរច្រើន ។ បន្ទាប់ពីប្រគល់កាយថ្វាយខ្លួនដល់​ព្រះមហាថេរ​ជាវិហារាធិបតី​ហើយ​ ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​បាន​នាវ​យក​កុដិ​តូច ១ ខ្នងដែលស្ថិតនៅជ្រៅចូលទៅក្នុង​ព្រៃឫស្សីសម្រាប់ជាទីស្នាក់អាស្រ័យ ហើយតំាំងចិត្តថានឹងសម្រាកសម្រាន្តកាយព្រមទាំងអប់រំចម្រើនចិត្តខ្លះ ក្រោយ​ពី​ដើរ​ផ្លូវ​ត្រាច់​រង្គត់​អស់​កាល​ជា​យូរអង្វែងមក ។ 

ចំណេរកាលតមកមិនយូរប៉ុន្មាន ព្រះមហាថេរមើលឃើញថាខ្ញុំព្រះករុណាជាអ្នកអន្ទ្រើស​ដឹង​ដាស់​ដែរ​សម​គួរ នឹង​គ្រប់គ្រង​ភិក្ខុ​សាមណេរ​ជំនួស​បាន​ ទើប​ប្រគល់​សង្ឃបាលកិច្ច​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ព្រះករុណា ហើយ​លោក​ក៏​លាកលា​និមន្តត្រាច់ចារិកទៅ ។ លុះទទួលបានតួនាទីវត្តអារាមហើយ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏សំភីដឹកនាំការងារក្នុងវត្តដោយល្អ រៀងដរាបមក 
ក្នុង​ការ​គ្រប់គ្រង​អ្នក​នៅ​ក្រោមបង្គាប់បញ្ជា (អនិស្សរជន បរាធីន) ។ ខ្ញុំព្រះករុណាបានដាក់ចេញនូវមូលភាព​នៃព្រហ្មវិហារធម៌ គឺ មេត្តា ករុណា មុទិតា ឧបេក្ខា និង សេចក្តីយុត្តិធម៌ ជា​មូលដ្ឋាន​របស់ចិត្ត ។ ប្រកាន់យក​ភាពត្រឹមត្រូវជាគោលការណ៍ លើកតម្កើងបុគ្គលដែលសមគួរនឹងលើកតម្កើង តិះដៀលបុគ្គលដែល​សមគួរនឹងតិះដៀល មិន​លម្អៀង​ជ្រៀងជ្រេ​ចូល​ខាង​នេះ​ខាង​នោះ​ព្រោះ​ស្រឡាញ់ ព្រោះស្អប់ ព្រោះខ្លាច ឬ ព្រោះឆោតល្ងង់ឡើយ ។

ខ្ញុំព្រះករុណាសង្កេតឃើញអនិស្សរជនក្រោមអាណាព្យាបាលរបស់ខ្ញុំព្រះករុណា មាន ២ ប្រភេទ គឺ ៖

ប្រភេទទី ១ ជាសមត្ថជន ប្រឹងប្រែងធ្វើអំពើល្អដោយការងារ ។

ប្រភេទទី ២ ជាអសមត្ថជន ប្រឹងប្រែងធ្វើ​អំពើល្អដោយការផ្គាប់ផ្គុន ។

ជនទាំង ២ ប្រភេទនេះច្រើនតែជាអរិភាពនឹងគ្នា ។ មហេសជន (អ្នកធំ) ណាដែល​ទន់ខ្សោយដោយវិចារណញាណ ច្រើនតែល្អៀងជ្រៀងជ្រេចូលខាងពួកផ្គាប់ផ្គុន ដោយព្រងើយកន្តើយ ចំពោះពួកសមត្ថជន ធ្វើឲ្យពួកសមត្ថជនបាក់កម្លាំងទឹកចិត្តក្នុងការបំពេញការិយកិច្ច ។ កាលបើដូច្នេះ សាមគ្គីធម៌ក៏បែកបាក់ បក្សក្រុមក៏រលំរលាយ ។ មហេសជន​ប្រៀបដូច​ជា​បង្គោល​សសរ ។ អនិស្សរជន(អ្នកតូច) ប្រៀបដូចជាគោច្រើនក្បាលដែលចងភ្ជាប់នឹងបង្គោលសសរ ។​ បើបង្គោលសសររង្គោះរង្គើរង៉ិករង៉ក់មិនរឹង​មាំទេ គោ​ក៏​ទាញ​ទាល់​តែ​ដួល​រលំ ។ លុះបង្គោលសសរដួងរលំចុះហើយ គោក៏បែកហ្វូងខ្ចាត់ខ្ចាយ ពោលគឺ អ្នកធំនឹងរឹងមាំបានព្រោះអាស្រ័យយុត្តិធម៌ជាសម្លាក់សំខាន់ ប្រកាន់សមិទ្ធិផល គឺ ស្នាដៃជាគោលការណ៍ ក្នុងការពិចារណាគំនួរគំនាប់ មិនមែនអាស្រ័យពាក្យផ្គាប់ផ្គុនរណេបរណឺបឡើយ ។

ម្នាលលោកដ៏មានអាយុ ! អ្នកធំណាដែលខ្វះមេត្តាធម៌ជាបទដ្ឋានរបស់ចិត្ត ច្រើនតែសាហាវឃោរឃៅ​ចំពោះអ្នកតូច យកការជេរស្តីវាយដំជាឧបករណ៍ ការ​ប្រិតប្រៀប​បន្តឹង​ជ្រុល​ពេក​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​តូចខ្លបខ្លាច​ច្រើនជាងគោរព ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងកម្លាចនោះមានសម្អប់លាក់នៅក្នុងចិត្តផង ។ អ្នកតូចធ្វើតាមតែនៅចំពោះ​មុខប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែខាងក្រោយខ្នង នាំគ្នានិន្ទារិះគន់ ។ បើ​អ្នក​ធំ​នោះ​ភៀសខ្លួនទៅឆ្ងាយឬស្លាប់ទៅ គេរឹតតែ​អនុមោទនាសាធុទៅទៀត ។ អ្នកធំណាដែលខ្វះករុណាធម៌ជាក្រិត្យក្រមរបស់ចិត្ត ច្រើនតែកំណាញ់ស្វិតស្វាញ បានចតុប្បច្ច័យ លាភ​សក្ការៈ​អ្វី​មក ក៏ធ្វើសន្និច្ច័យសន្សំទុកសម្រាប់តែខ្លួន មិនព្រមចែករំលែកដល់អ្នកតូចខ្លះទេ ។ អ្នកធំបែប​នេះមិនអាចបណ្តុះបេមភាព គឺសេចក្តីស្រឡាញ់ពេញចិត្តពីអ្នកតូចបានទេ ។

អ្នកធំណាដែលខ្វះមុទិតាធម៌ដែលជាមូលដ្ឋានរបស់ចិត្ត ច្រើនតែជាមនុស្សច្រណែនឈ្នានីស មិនលើកតម្កើង សេចក្តីល្អរបស់អ្នកតូច ខ្លាចអ្នកតូចល្អលើសខ្លួន រិះរកវិធីបំផ្លាញបង្កាច់បង្ខូចនៅពេលអ្នកតូចបានល្អជាងខ្លួន ។ អ្នកធំបែបនេះឈ្មោះថា ខ្ទាស់រារាំងសេចក្តីចម្រើនរបស់អ្នកតូចដោយពិត ។

អ្នកធំណាដែលខ្វះឧបេក្ខាធម៌ជាមូលដ្ឋានរបស់ចិត្ត ច្រើនតែជាមនុស្សអន់ខ្សោយដោយយោនិសោមនសិការ ប្រោសប្រាណអ្នកនៅក្រោមបង្គាប់ណាដែលមានរូបស្រស់ស្អាត យកសំណូកមកឲ្យខ្លួនច្រើនៗ ឬមាន​ឥទ្ធិពលផ្នែកផ្សេង ដូចជា ប៉ិនរណេបរណបអែបអប ។ល។ សូម្បីបើពួកនេះប្រព្រឹត្តខុសឆ្គងក៏ដោយ ក៏ធ្វើសោះអង្គើយ ។ បើធ្វើល្អត្រឹមតែបន្តិចបន្តួច ក៏លើកស្ទួយកប់ពពក ។ អ្នកធំបែបនេះប្រៀបដូចជាបោះបង្គោលនៅលើគំនរខ្សាច់ ។

ម្នាលលោកដ៏មានអាយុ ! ក្នុងការគ្រប់គ្រងគណៈសង្ឃជំនួសព្រះមហាថេរ ខ្ញុំព្រះករុណាព្យាយាមតម្កល់ខ្លួនក្នុងធម៌ មេត្តា ស្រឡាញ់ចូលចិត្តអ្នកតូចដូចកូនក្មួយ ករុណា អាណិតសង្គ្រោះដោយចតុប្បច្ច័យតាមមានតាមបាន មុទិតា តម្កុំតម្កើងលើកស្ទួយនៅពេលអ្នកតូចបានល្អ ឧបេក្ខា តាំងខ្លួនជាអព្យាក្រិតអាស្រ័យយុត្តិធម៌ជាបទដ្ឋាន ។ហេតុដូច្នេះហើយបានជាអ្នកតូចគោរពកោត​ក្រែងខ្ញុំព្រះករុណាទាំងនៅចំពោះមុខ និង ក្រោយខ្នង បដិបត្តិតាមវចនោវាទរបស់ខ្ញុំព្រះករុណាដោយ ពំនេញចិត្ត សាមគ្គី​ស្រុះស្រប​គ្នា​ជា​ធ្លុង​មួយ ញ៉ាំងការងារឲ្យសម្រេចជោគជ័យបានជារៀងរហូតមក" ។

ក្នុងថ្ងៃធម្មស្សវនៈ ខ្ញុំព្រះករុណាត្រូវសម្តែងធម្មទេសនាដល់ពុទ្ធបរិស័ទជំនួសព្រះមហាថេរ អាស្រ័យខ្លួន​ជាអ្នកចេះដឹងសុះសព្វក្នុងធម៌ និង យល់ចូលចិត្តវិធីទេសនាខ្លះ បាន​ជា​មាន​ពុទ្ធមាមិកជន​និយមចូលចិត្ត​ស្តាប់ព្រះធម្មទេសនារបស់ខ្ញុំព្រះករុណាណាស់ ។ ចំនួនពុទ្ធបរិស័ទដែលមកស្តាប់ធម្មទេសនាបានកើនចំនួន​ច្រើនឡើងរាល់ថ្ងៃ ។ មិនយូរមិនឆាប់ កិត្តិគុណ​របស់​ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ល្បីរន្ទឺឮខ្ចរខ្ចាយពេញទាំងក្រុងរាជគ្រឹះ ។ លុះកិត្តិស័ព្ទលឿងឮរន្ទឺហុយហាយទៅ លាភយសក៏ដោយតាមមក ។ បច្ច័យ ៤ មានអាហារជាដើមចាប់ផ្តើម ជោរជន់​ហូរ​មក​រក​ខ្ញុំព្រះករុណា ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំព្រះករុណាមិនវង្វេងវង្វាន់ងប់ងល់នឹងវត្ថុធាតុទាំងនោះទេ ។ ទុកដាក់ តែល្មមឆាន់មួយចម្អែតក្នុងមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ហើយក៏ចែករំលែកដល់ភិក្ខុសាមណេរទូទៅ ។ ខ្ញុំព្រះករុណា ប្រកាន់យកគោលមាគ៌ាថា "ឆាន់ដើម្បីរស់ និង រស់ដើម្បីធ្វើល្អ" ប៉ុណ្ណោះ ។
 
ថ្ងៃ និង យប់កន្លងផុតទៅតាមតួនាទីរបស់វា ខ្ញុំព្រះករុណានៅតែស្នាក់នៅឯវត្តវេឡុវ័នដដែលដោយសុខ​សាន្តទាំងកាយ និង ចិត្ត ។ ទីកន្លែង អាកាសធាតុ និង មនុស្សម្នា​នៃ​វេឡុវនារាម​ជា​ទីត្រូវអធ្យាស្រ័យខ្ញុំព្រះ​ករុណាពន់ពេក ។ ខ្ញុំព្រះករុណាប្តេជ្ញាចិត្តថានឹងបន្តរស់នៅក្នុងវេឡុវ័នមហាវិហារឲ្យបានយូរបំផុតតាមដែល​អាចយូរបាន ។ ជួនកាល អាចយូររហូតមួយជីវិតក៏បាន ។ ព្រមជាមួយនឹងសេចក្តីប្តេជ្ញាចិត្តនេះ ស្រាប់តែ​ហេតុការណ៍មួយបានកើតឡើង ញ៉ាំងឲ្យខ្ញុំព្រះករុណាត្រូវចរចាកព្រះវេឡុវ័នទៅទៀត មានន័យថា ឆាក​ពនេចរ​លើ​វេទិកា​ល្ខោន​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​មិនទាន់ចប់ទេ ។ សូមលោកដ៏មានអាយុចាំស្តាប់មើល ថាតើកើតអ្វីឡើង ...

សាយណ្ហសម័យ​នាថ្ងៃមួយ នៅពេលស្រង់ទឹកហើយ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏អង្គុយសម្រាកលេងលើរានហាល ដែលធ្វើដោយឫស្សីក្បែរគុម្ពឫស្សីត្រង់ទីធ្លាកុដិរបស់ខ្ញុំព្រះករុណាហ្នឹងឯង ។ នឹក​យក​ធម៌ ១ វគ្គ​ឡើងមកគិត​គន់គ្នាន់គ្នេរទាំងស្តាប់ស្នូរសម្លេងស្លឹកឫស្សី និង ដើមឫស្សីបៀតសៀតគ្នានៅពេលត្រូវខ្យល់បោកបក់ ។ នៅខណៈនោះ ភិក្ខុ​​​ដែល​ជា​កូន​វត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ព្រះករុណា ១ រូប ឈ្មោះ សុភូតៈ បានចូលទៅរក​ខ្ញុំព្រះករុណាដល់ទីកន្លែង ។ នៅពេលធ្វើសាមីចិកម្មហើយ បានរាយការណ៍ថា ៖

"បពិត្រព្រះតេជព្រះគុណដ៏ចម្រើន ! ថ្ងៃនេះខ្ញុំកូរណាបានទៅឲ្យឱវាទ​ដល់​ភិក្ខុនី​តាមវេន ។ នៅពេល សម្តែងធម៌ចប់ហើយ មានភិក្ខុនី​ប្លែកមុខមួយ​ចូល​មក​សួរ​ខ្ញុំ​ករុណា​ថា ព្រះ​រេវត្តៈត្ថេរៈ​ដែល​ជា​សង្ឃាធិបតី​ក្នុងវត្តវេឡុវនារាមនេះ លោកជាអ្នកនគរនេះឬនិមន្តមកពីណា? ខ្ញុំករុណា​ក៏ឆ្លើយប្រាប់នាង​ភិក្ខុនី​តាមត្រង់ថា ៖ លោកនិមន្តមកពីក្រុងសាវត្ថី ។ គ្រាន់តែ​ឮ​ថា​មក​ពីក្រុងសាវត្ថីភ្លាម នាងក៏សម្តែងអាការសោមនស្សជាខ្លាំង អង្គុយញញឹមមួយសន្ទុះហើយសួរទៀតថា លោកមានអាយុប្រហែលប៉ុន្មានឆ្នាំ មានរាងរៅដូចម្តេច ខ្ញុំករុណាឆ្លើយថា អាយុ​ប្រហែល​ជា ៣០ ឆ្នាំ សម្បុររាងស រាងរៅសមសួន នាងមិនដែលជួបលោកទេ​ឬយ៉ាងម៉េច? ភិក្ខុនី​ឆ្លើយថា ធ្លាប់ជួបមកយូរហើយ ប៉ុន្តែមិនប្រាកដក្នុងចិត្តថាជារេវត្តៈភិក្ខុដែលខ្ញុំកណា ធ្លាប់ស្គាល់ឬក៏អត់ទេ ។ នៅពេលខ្ញុំករុណា​សួរ​ឈ្មោះ និង ស្រុកកំណើតកើតជា នាងភិក្ខុនី​ប្រាប់ថា នាងឈ្មោះ "លីលាវតី" មកពីក្រុងសាវត្ថី" ។ 

គ្រាន់តែឮពាក្យថា "លីលាវតី" ប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំព្រះករុណានឹកស្រៀវខ្ញាកក្នុងទងបេះដូង ហាក់នឹងថាត្រូវចាក់​ដោតដោយដែកអណ្តោតស្រួច ងងឹតមុខ ភ្នែកស្រពិល ងេងងោង​ធេងធោង​ស្ទើរ​ខ្យល់​ចាប់ ។ សុភូតៈភិក្ខុស្ទុះមក​គ្រាហ៍ខ្ញុំព្រះករុណាទាំងសួរបណ្តើរថា "យ៉ាងម៉េចទៅហើយ ព្រះតេជព្រះគុណ ! មិនស្រួលខ្លួនទេដឹង ?"

"ខ្ញុំករុណាមិនអីទេ ធម្មតាទេ​" ខ្ញុំព្រះករុណាឆ្លើយតបនៅពេលសតិមូលមកវិញ ។

"អំមិញ លោកនិយាយថាម៉េច? ភិក្ខុនី​ប្លែកមុខនោះឈ្មោះ​លីលាវតីមែនឬ? លោកចាំមិនច្រឡំមែនណៈ?"

"ឈ្មោះលីលាវតីពិតប្រាកដមែន" សុភូតៈភិក្ខុអះអាង "ខ្ញុំករុណាសួរបញ្ជាក់នាងដល់ទៅ ២ ដង ។ នៅទីបញ្ចប់ នាង​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ករុណា​ទៀត​ថា​នឹង​មក​សួរសុខ​ទុក្ខ​ព្រះតេជគុណ​នៅ​ល្ងាច​ថ្ងៃនេះ ។ ហេតុនេះបានជាខ្ញុំករុណា មកជូនដំណឹងដល់ព្រះតេជគុណ​ឲ្យបានជ្រាបជាមុន" ។

"លីលាវតីអើយ !" ខ្ញុំព្រះករុណាអង្គុយគិតរំពឹងក្នុងចិត្ត "នាងខំឧស្សាហ៍តាមមករកលោកបងដល់ក្រុងរាជគ្រឹះ ។ នាងមកបំផ្លាញសេចក្តីស្ងប់សុខរបស់លោកបង ។ នាង​បាន​ដោះដៃ​ចោល​លោក​បង​ដោយឥតអាឡោះអាល័យ ហើយទៅរៀបការជាមួយនឹងសុវឌ្ឍនកុមារ ។ នាងបានគ្រវែងចោលនូវបុប្ផានៃសេចក្តីសង្ឃឹមរបស់លោកបង​ទៅលើ​ផ្ទៃដី ហើយ​យក​ជើង​ជាន់​ឈ្លី​ក្រញី ឥតប្រណីទាល់តែលោកបងត្រូវនិរទេស​ភៀសខ្លួនចេញពីក្រុងសាវត្ថី ។ ឥឡូវនេះ នាងតាមមករកលោកបង​ដល់ក្រុងរាជគ្រឹះ ។ នាងនឹងមកសើរើរឿងចាស់ដ៏ជូរចត់កម្សត់ទោម្នេញ បំផ្លាញ​សមាធិចិត្តរបស់លោកបង ។ នាងនឹងមកឆ្កឹះឆ្កៀលរបួសបេះដូងរបស់លោកបងដែលជាសះសាទៅហើយឲ្យដរកម្រើកមកទៀត ។ លីលាវតីអើយ ! នាង​កុំ​សង្ឃឹម​ថា​នឹង​បាន​ជួប​លោក​បង​ទៀត" ។ នាកាល នឹករំពឹងមកដល់ត្រង់នេះ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏កាត់ចិត្តដាច់ខាតថានឹងមិនព្រមឲ្យលីលាវតីជួបមុខទេ ពីព្រោះគ្មានប្រយោជន៍អ្វីសម្រាប់ ខ្ញុំ​ព្រះករុណា​ក្រៅ​តែ​ពី​រុកគួន​អង្រួន​ចិត្ត​ឲ្យ​វិលវល់​ទទេៗ ទោះបីជានាងមកក្នុងភេទជាភិក្ខុនី​ក៏ដោយ ។ 

"និមន្តទៅចុះ សុភូតៈ !" ខ្ញុំព្រះករុណាចេញបញ្ជា "ទៅប្រាប់នាងភិក្ខុនី​ប្លែកមុខនោះថា ខ្ញុំករុណ​មិន​ចង់ជួបមុខនាងទេ ទាំងមិនអនុញ្ញាតឲ្យនាងជួបជាដាច់ខាត"

សុភូតៈភិក្ខុសម្លឹងមើលខ្ញុំព្រះករុណាដោយងឿងឆ្ងល់ហើយក៏ថ្វាយបង្គំលាទៅ ។ នៅពេលាព្រលប់ព្រិលៗ ខ្ញុំព្រះករុណាឡើងទៅលើកុដិបិទទ្វារ ហើយក៏អង្គុយធ្វើសមាធិ ប៉ុន្តែ​ចិត្ត​រសាប់រសល់​សល់វ៉ល់ អារម្មណ៍ឥតមូលស្លុងក្នុងសមាធិសោះ ទាល់តែមិនអាចនឹងរម្ងាប់បាន ។ ការដែលលីលាវតីមកនេះធ្វើឲ្យចិត្ត​របស់ខ្ញុំព្រះករុណាខូចសមាធិអស់រលីង ស្ថានភាព​ខាងក្រៅ​កុដិស្ងាត់ច្រៀបដូចព្រៃស្មសាន ប៉ុន្តែខាងក្នុង​ដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំព្រះករុណាវិញអឺងកងដោយពាក្យថា "លីលាវតី" ។ រាត្រីថ្ងៃនោះ ខ្ញុំព្រះករុណាសិងមិនលក់ ពេញមួយយប់ 
ស្អែក​ថ្ងៃព្រឹកឡើង សុភូតៈភិក្ខុនិមន្តមករាយការណ៍ប្រាប់ខ្ញុំព្រះករុពីព្រលឹមអុល ។

"បពិត្រព្រះតេជព្រះគុណដ៏ចម្រើន ! ខ្ញុំករុណា​បាននាំពាក្យបញ្ជារបស់ព្រះតេជព្រះគុណទៅប្រាប់ នាងភិក្ខុនី​ប្លែកមុខនោះតាំងតែពីល្ងាចថ្ងៃម្សិលមិញម្លេះ" ។

"ចុះនាងនិយាយថាម៉េចដែរ" ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយចំណាប់អារម្មណ៍ ។ 

"នាងមិនថាយ៉ាងម៉េចទេ គ្រាន់តែខ្ញុំករុណា​ប្រាប់នាងចប់ នាងក៏ទ្រហោយំហ៊ូយ ។ ខ្ញុំកូរណាមិនដឹងថានឹង​លួងលោមនាងយ៉ាងម៉េចទេ ។ ខ្ញុំកូរណានឹកអាណិតអាសូរនាងខ្លាំងណាស់ នាងយំខ្សឹកខ្សួល និយាយ​រៀបរាប់រឿងរ៉ាវផ្សេងៗ ប៉ុន្តែខ្ញុំកូរណាស្តាប់មិនសូវដឹងសេចគ្រេចទេ មេត្តាឲ្យនាងជួបបន្តិចមិនបានទេឬ? ខ្ញុំករុណាអាណិតអាសូរនាងខ្លាំងណាស់ ឧស្សាហ៍​ធ្វើ​ដំណើរ​ដើរ​ផ្លូវ​មក​ពី​ក្រុង​សាវត្ថី​ដើម្បី​នឹង​បាន​ជួបព្រះ​តេជគុណ ប៉ុន្តែក៏លោតែខុសបំណង គួរយល់ចិត្តនាងខ្លះផង" ។

"លោក​នៅមិនទាន់ដឹងការពិត លោកក៏មានអារម្មណ៍ថាគួរឲ្យអាណិតអាសូរ"

សុភូតៈភិក្ខុ​ព្យាយាម​រំអុករំអែ​ខ្ញុំព្រះករុណា​ឲ្យតំណាលរឿងរ៉ាវឲ្យស្តាប់ ប៉ុន្តែខ្ញុំព្រះករុណានៅស្ងៀមជើយ​ល្វើយ ធ្វើឲ្យលោកកើតសេចក្តីអន្ទះសារខ្វារកចង់ដឹងរឿងរ៉ាវនោះកាន់តែខ្លាំងឡើង ។

"បើលោកចង់ដឹងការពិត ចូរទៅសួរលីលាវតីដោយខ្លួនឯងចុះ បើនាងតំណាលប្រាប់ការពិតឲ្យលោកស្តាប់ លោកមុខជានឹងយល់ចិត្តខ្ញុំកូរណា ។ អាណិត​អាសូរ​ខ្ញុំ​កូរណា​ខ្លាំង​ជាង​លីលាវតី​នេះ​ទៅទៀត ។ និមន្តទៅចុះ សុភូតៈ ! និមន្តទៅរកលីលាវតី ខ្ញុំ​ករុណា​សម្រេច​ចិត្ត​ដាច់ខាត​ហើយ​ថា​នឹងមិនព្រមជួបមុខនាងទៀតទេ ។ ទោះ​ជា​នាង​រស់​នៅ​ទីនេះ​ឬ​នឹង​ចាក​ចេញ​ទៅ​កន្លែង​ណាផ្សេងក៏ស្រេចតែចិត្តនាងចុះ ប៉ុន្តែកុំមកឲ្យខ្ញុំករុណា​ឃើញមុខទៀត ។ គ្រាន់តែបានទទួលដំណឹងថានាងមកទីនេះប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំ​ករុណា​ក៏មិនសប្បាយចិត្តទៅ​ហើយ" ។