ថេរីគាថា: '''វីសតិនិបាត'''

វីសតិនិបាត 

 អម្ពបាលីថេរី 
[៣៣១] កាលពី​ដើម​ សក់​របស់​ខ្ញុំ​មាន​ចុង​ង ​មាន​ពណ៌ខ្មៅ ​ប្រាកដ​ស្មើ​ដោយ​ពណ៌​នៃ​ស្លាប​កន្លង់ ឥឡូវ​នេះ​ សក់​ទាំងឡាយ​នោះ ប្រាកដ​ស្មើ​ដោយ​សម្បកធ្មៃ ​និង​សម្បកក្រចៅ ​ព្រោះ​តែជរា ​ព្រះ​ពុទ្ធដីការ​បស់​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែប្រួល ។ ​(​កាលពី​ដើម​) សំណុំសក់​របស់​ខ្ញុំ​ ពេញ​ដោយ​ផ្កា​ ហាក់​ដូច​ជាប្រអប់​ដាក់​គ្រឿង​ក្រអូប ​ដែល​គេ​អប់ ​(​ឥឡូវ​នេះ​) សំណុំសក់​នោះ មាន​ក្លិន ​ដូច​ជាក្លិន​នៃ​រោម​ទន្សាយ ​ព្រោះ​តែជរា ​ព្រះ​ពុទ្ធដីការ​បស់​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែប្រួល ។ ​(​កាលពី​ដើម​) សក់​របស់​ខ្ញុំ​វិចិត្រ​ដោយ​ក្រាស ​និង​ស្នៀតសក់ ​ល្អ​លើស​លុប ​ដូច​ជាព្រៃឫស្សី​ដុះស្នាប់​ល្អ (​ឥឡូវ​នេះ​) សក់​នោះ​ ល្បោះរង្វើល ​ក្នុង​សីសប្រទេស​នោះ​ៗ ​ព្រោះ​តែជរា ​ព្រះ​ពុទ្ធដីការ​បស់​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែ​ប្រួល ។ ​(​កាលពី​ដើម​សក់​របស់​ខ្ញុំ​) ល្អិត ​មាន​ក្លិនក្រអូប ស្អិតស្អាង​ដោយ​ក្រាស​មាស​ ប្រដាប់​ដោយ​ផ្នួង​ទាំងឡាយ​ដ៏​ល្អ​ត្រកាល ​(​ឥឡូវ​នេះ​) សក់​នោះ​ថ្ពែក ​ព្រោះ​តែជរា ​ព្រះ​ពុទ្ធដីការ​បស់​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែ​ប្រួល ។ ​(​កាលពី​ដើម​) ចិញ្ចើម​ទាំងឡាយ​របស់​ខ្ញុំ​ស្អាត​ល្អ ដូច​ជាគំនូស​ដែល​ជាង​រចនា​ល្អ (​ឥឡូវ​នេះ​) ចិញ្ចើម​ទាំង​នោះ​ យុរយារ ​ដោយ​អាការ​ជ្រួញជ្រីវ ​ព្រោះ​តែជរា ​ព្រះ​ពុទ្ធដីការ​បស់​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែប្រួល ។ ​(​កាលពី​ដើម​) ភ្នែក​ទាំងឡាយ មាន​សម្បុរថ្លា ខៀវស្រងាត់ រុង​រឿង​ល្អ​ក្រឡង់ ​ដូច​ជាកែវមណី ​(​ឥឡូវ​នេះ​) ភ្នែក​ទាំង​នោះ ត្រូវ​ជរាញាំញី ​ក៏​បែរជា​មិន​ល្អ ព្រះ​ពុទ្ធដីការ​បស់​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែប្រួល ។ ច្រមុះ ​(​របស់​ខ្ញុំ​) ​ប្រាកដ​ស្មើ​ដោយ​ដំបារ​មាស ដែល​គេ​មូរ​ដ៏​ល្អ ល្អ​ក្នុង​កាល​នៃ​ខ្លួន​នៅ​ក្រមុំ ​(​ឥឡូវ​នេះ​) ច្រមុះ​នោះ​ ហាក់​ដូច​ជាទ្រុឌទ្រោម ​ព្រោះ​តែជរា ​ព្រះ​ពុទ្ធដីការ​បស់​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែប្រួល ។ កាលពី​ដើម​ ស្លឹក​ត្រចៀក​ទាំងឡាយ​របស់​ខ្ញុំ​ល្អ​ ហាក់​ដូច​ជាដំបារ​មាស ដែល​ជាង​ធ្វើ​ល្អ​ហើយ ដែល​សម្រេច​ហើយ​ដោយ​ប្រពៃ ​(​ឥឡូវ​នេះ​) ស្លឹក​ត្រចៀក​ទាំង​នោះ​ យុរយារ ​ដោយ​អា​ការ​ជ្រួញជ្រីវ ​ព្រោះ​តែជរា ​ព្រះ​ពុទ្ធដីកា ​របស់​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត​ មិន​ប្រែប្រួល ។ កាលពី​ដើម​ ធ្មេញ​ទាំងឡាយ​របស់​ខ្ញុំ​ល្អ​ណាស់ ប្រាកដ​ស្មើ​ដោយ​ពណ៌​នៃ​ផ្កា​ច្រនៀងក្រពុំ ​(​ឥឡូវ​នេះ​) ធ្មេញ​ទាំង​នោះ​បាក់ ​មាន​ពណ៌​លឿង ​ដូច​ជាស្រូវ​ដំណើប ​ព្រោះ​តែ​ជរា ​ព្រះ​ពុទ្ធដីការ​បស់​ព្រះ​សម្មា​សម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែប្រួល ។ ​(​កាលពី​ដើម​) សំដី​ដែល​ខ្ញុំ​និយាយពីរោះ ​ដូច​ជាសំដីមេតាវៅ ​ដែល​ហើរ​ទៅ​កាន់​ព្រៃស្រោង​ក្នុង​ព្រៃ ​(​ឥឡូវ​នេះ​) សំដី​នោះ​ស្អកស្អា ​ព្រោះ​តែជរា ​ព្រះ​ពុទ្ធដីកា​របស់​ព្រះ​សម្មា​សម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែប្រួល ។ កាល​ពី​ដើម​ ក ​របស់​ខ្ញុំ​ល្អ ដូច​ជាស័ង្ខ​មាស ដែល​ជាង​ខាត់​ហើយ​ដោយ​ល្អ (​ឥឡូវ​នេះ​) ក​នោះ​បាក់ឱន ​ព្រោះ​តែជរា ​ព្រះ​ពុទ្ធដីការ​បស់​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែប្រួល ។ កាល​ពី​ដើម ដើម​ដៃ​ទាំង​ពីរ​របស់​ខ្ញុំ ល្អ​ដូច​ជាសសរខឿន ​ដែល​ជាង​លញ់​ហើយ (​ឥឡូវ​នេះ​) ​ដើម​ដៃ​ទាំង​នោះ ដូច​ជាស័ង្ខបែក​ហើយ ព្រោះ​តែជរា ​ព្រះ​ពុទ្ធដីកា ​របស់​ព្រះ​សម្មា​សម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែប្រួល ។ កាលពី​ដើម​ ដៃ​ទាំងឡាយ​របស់​ខ្ញុំ មាន​ចិញ្ចៀន​ល្អ​ ប្រដាប់​ដោយ​មាស​ សមរម្យ​ល្អ (​ឥឡូវ​នេះ​) ដៃ​ទាំង​នោះ ដូច​ជាមើម​ដំឡូងយារ ​ព្រោះ​តែជរា ​ព្រះ​ពុទ្ធដីការ​បស់​ព្រះ​សម្មា​សម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែប្រួល ។ កាលពី​ដើម​ ដោះ​ទាំង​ពីរ​របស់​ខ្ញុំ​ ពេញ​លេញ ​មូល​ក្បំកៀកគ្នា ​មាន​សណ្ដង់​ដ៏​ត្រង់​ល្អ​ណាស់ (​ឥឡូវ​នេះ ដោះ​ទាំង​នោះ​) ​មិន​មាន​ទឹក (​ជ្រាយ​) បាក់​សំ​យុង​ចុះ ដូច​ជាបំពង់​ទឹក ព្រះ​ពុទ្ធដីការ​បស់​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែប្រួល ។ កាលពី​ដើម​ កាយ​របស់​ខ្ញុំ​ល្អ​ស្រស់ ​ដូច​ជាផែនក្ដារ​មាស ដែល​គេ​ខាត់​ហើយ​ដោយ​ប្រពៃ ​(​ឥឡូវ​នេះ​) កាយ​នោះ​ប្រែប្រួល ​ដោយ​អាការ​ជ្រួញជ្រីវ​ដ៏​ល្អិត ​ព្រះ​ពុទ្ធដីកា របស់​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែប្រួល ។ កាលពី​ដើម​ ភ្លៅ​ទាំង​ពីរ​របស់​ខ្ញុំ ល្អ​ល្អះ ​ដូច​ជាប្រមោយ​នៃ​ដំរី​ដ៏​ប្រសើរ ​(​ឥឡូវ​នេះ​) ភ្លៅ​ទាំង​នោះ ដូច​ជាថ្នាំងឫស្សី ​ព្រោះ​តែជរា ​ព្រះ​ពុទ្ធដីការ​បស់​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែប្រួល ។ កាលពី​ដើម​ ស្មង​ទាំងឡាយ​របស់​ខ្ញុំ​ ប្រដាប់​ដោយ​ស្រោម ជាវិការៈ​នៃ​មាស ដែល​គេ​ប៉ាក់​ជិត​ស្និទ្ធ​ល្អ​ណាស់ (​ឥឡូវ​នេះ​) ស្មង​ទាំង​នោះ ដូច​ជា​ដើម​ល្ង ​ព្រោះ​តែជរា ​ព្រះ​ពុទ្ធ​ដីការ​បស់​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែ​ប្រួល ។ កាលពី​ដើម ជើង​ទាំង​ពីរ​របស់​ខ្ញុំ​ល្អ ដូច​ជាទ្រនាប់​ជើង ដែល​គេ​ញាត់​ហើយ​ប៉ុយរកា ​(​ឥឡូវ​នេះ​) ​ជើង​ទាំង​នោះ​ ប្រេះបែកជ្រួញជ្រីវ ​ព្រោះ​តែជរា ​ព្រះ​ពុទ្ធដីការ​បស់​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែប្រួល ។ គ្រោងកាយ ​មាន​សភាព​ដូច្នេះ​នេះ​ គ្រាំគ្រា ជាលំនៅ​នៃ​សេចក្ដី​ទុក្ខ​ច្រើន​ប្រការ​ គ្រោងកាយ​នោះ ដូច​ជាផ្ទះចាស់​ដែល​មាន​គ្រឿង​បូកលាបជ្រុះ​ចុះ ព្រះ​ពុទ្ធដីការ​បស់​ព្រះ​សម្មា​សម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ពោល​នូវ​ពាក្យ​ពិត មិន​ប្រែប្រួល ។ 

 រោហិណីថេរី 
[៣៣២] ​(​បិតាសួរ​នាង​រោហិណីថា​) នែ​នាង​ដ៏​ចម្រើន នាង​ជួប​នឹង​ខ្ញុំ​ពោល​ថា​សមណៈ នាង​ភ្ញាក់​ឡើង ក៏​ពោល​ថា ​សមណៈ នាង​សរសើរ​ចំពោះ​ពួក​សមណៈ​តែ​ម៉្យាង ​នាង​នឹង​ជាសមណី​ដោយ​ពិត​ ។ ​នាង​តែង​ផ្គត់ផ្គង់​បាយ ​ទឹក ដ៏​ច្រើន ចំពោះ​ពួក​សមណៈ​ នែ​នាង​រោហិណី ឥឡូវ​នេះ​ យើងសួរ​នាង ចុះ​នាង​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ពួក​សមណៈ តើ​ដោយ​ហេតុ​ដូច​ម្ដេច ។ ​ពួក​សមណៈ​ ជា​អ្នក​មិន​ប្រាថ្នា​ក្នុង​ការ​ងារ ខ្ជិល​ច្រអូស រស់នៅ​ដោយ​សារទាន​ដែល​បុគ្គល​ដទៃ​ឲ្យ​ ជា​អ្នក​ប៉ុនប៉ង​ប្រាថ្នា​តែ​អាហារ​មាន​រសឆ្ងាញ់ទេ ​ចុះ​នាង​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ពួក​សមណៈ តើ​ដោយ​ហេតុ​ដូច​ម្ដេច ។

(​នាង​រោហិណីតបថា​) បពិត្រ​បិតា ​អ្នក​ដេញដោលសួរ​ខ្ញុំ អំពី​ពួក​សមណៈ​អស់​កាលយូរ​ណាស់​ហើយ ខ្ញុំ​នឹង​សំដែង​នូវ​បញ្ញា សីល ​និង​សេចក្ដី​ខ្មីឃ្មាត ​របស់​សមណៈ​ទាំង​នោះ ដល់​អ្នក​ ។ ​ពួក​សមណៈ​ ជា​អ្នក​ប្រាថ្នា​នូវ​ការ​ងារ ​មិន​ខ្ជិល​ច្រអូស ធ្វើ​ចំពោះ​តែ​ការ​ងារ​ដ៏​ប្រសើរ រមែង​លះបង់​នូវ​រាគៈ ​និង​ទោសៈ ​ខ្ញុំ​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ពួក​សមណៈ ដោយ​ហេតុនុ៎ះឯង ។ ​ពួក​សមណៈ​ ជា​អ្នក​ធ្វើ​នូវ​កម្មស្អាត រមែង​កំចាត់បង់​នូវ​ឫស​នៃ​បាប​ [ឫសគល់​នៃ​បាប​ ៣យ៉ាង​គឺ​ លោភៈ១ ទោសៈ១ មោហៈ១ ។ អដ្ឋកថា ។] ​ទាំងបី ​សមណៈ​ទាំងនុ៎ះ ​បាន​លះបង់​នូវ​បាប​ទាំង​អស់ ខ្ញុំ​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ពួក​សមណៈ​ដោយ​ហេតុ​នុ៎ះ​ឯង ។ កាយ​កម្ម​របស់​សមណៈ​ទាំង​នោះ​ស្អាត វចីកម្មស្អាត​ដូច​គ្នា ​ទាំង​មនោកម្ម​របស់​សមណៈ​ទាំង​នោះ ក៏​ស្អាត ​ខ្ញុំ​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ពួក​សមណៈ​ដោយ​ហេតុនុ៎ះឯង ។ ​ពួក​សមណៈ​ប្រាសចាក​មន្ទិល ស្អាត​ទាំង​ខាង​ក្នុង​ទាំង​ខាង​ក្រៅ ​ដូច​ជាស័ង្ខ​ដែល​ខាត់​ហើយ​ ពេញ​ដោយ​ធម៌ស​ទាំងឡាយ ខ្ញុំ​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ពួក​សមណៈ​ដោយ​ហេតុនុ៎ះឯង ។ ​ពួក​សមណៈ​ ជាពហុស្សូត ទ្រទ្រង់​នូវ​ធម៌ ជាអរិយៈ រស់នៅ​ដោយ​ធម៌ ​តែង​សំដែង​នូវ​អត្ថ ​និង​ធម៌ ​ខ្ញុំ​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ពួក​សមណៈ​ដោយ​ហេតុ​នោះ​ឯង ។ ​ពួក​សមណៈ​ ជា​ពហុស្សូត ទ្រទ្រង់​នូវ​ធម៌ ជាអរិយៈ រស់នៅ​ដោយ​ធម៌ ​មាន​ចិត្ត​ប្រសើរ ​មាន​អារម្មណ៍​តែ​មួយ មាន​ស្មារតី ​ខ្ញុំ​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ពួក​សមណៈ​ដោយ​ហេតុ​នុ៎ះឯង ។ ​ពួក​សមណៈ ទៅ​កាន់​ទី​ឆ្ងាយ​បាន (​តាម​សេចក្ដី​ពេញ​ចិត្ត​) ​មាន​ស្មារតី ​ពោល​ដោយ​ឧបាយ​ប្រាជ្ញា ​មិន​រាយមាយ ​តែង​ដឹង​នូវ​ព្រះ​និព្វាន​ ជា​ទី​បំ​ផុត​នៃ​ទុក្ខ ​ខ្ញុំ​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ពួក​សមណៈ​ដោយ​ហេតុនុ៎ះឯង ។ ​ពួក​សមណៈ ចៀសចេញ​ទៅ​អំពី​ស្រុក​ណា​ រមែង​មិន​រមិល​អ្វី​មួយ (​ក្នុង​ស្រុក​នោះ​) ចេញ​ទៅ​ឥតអាល័យ ​ខ្ញុំ​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ពួក​សមណៈ ដោយ​ហេតុ​នោះ​ឯង ។ ​សមណៈ​ទាំង​នោះ មិន​ទុក​ដាក់ (​សម្បត្តិ​) ​ក្នុង​ជង្រុក ​មិន​ទុក​ដាក់​ឆ្នាំង​អំបែង ​មិន​ទុក​ដាក់​ល្អីកញ្ជើ ស្វែងរក​ចំពោះ​តែភោជន ​ដែល​សម្រេច​ហើយ ខ្ញុំ​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ពួក​សមណៈ​ដោយ​ហេតុ​នោះ​ឯង ។ ​សមណៈ​ទាំង​នោះ មិន​ទទួល​នូវ​ហិរញ្ញវត្ថុ ​(​កហាបណៈ​) ​មិន​ទទួល​នូវ​មាស មិន​ទទួល​នូវ​ប្រាក់ ញ៉ាំងអត្តភាព​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ ដោយ​វត្ថុ​ដែល​កើត​ឡើង​ចំពោះ​មុខ ​ខ្ញុំ​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ពួក​សមណៈ​ដោយ​ហេតុ​នោះ​ឯង ។ ​ពួក​សមណៈ​ ចេញ​អំពី​ត្រកូល​ផ្សេង​ៗ ​អំពី​ជនបទផ្សេង​ៗ ​ទៅ​បួស រមែង​រាប់​រកគ្នា ​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ខ្ញុំ​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ពួក​សមណៈ​ដោយ​ហេតុ​នោះ​ឯង ។

(​បិតានិយាយ​ថា​) ​ម្នាល​នាង​រោហិណី​ដ៏​ចម្រើន នាង​កើត​ក្នុង​ត្រកូល​នៃ​យើង ដើម្បី​ប្រយោជន៍​ពិត នាង​ជា​ស្ត្រី​មាន​សទ្ធា ​មាន​សេចក្ដី​គោរព​ដ៏​មុតមាំ ​ក្នុង​ព្រះ​ពុទ្ធ​ផង ព្រះ​ធម៌​ផង ព្រះ​សង្ឃ​ផង​ ។ ដ្បិត​នាង​ស្គាល់​នូវ​បុញ្ញក្ខេត្ត​នុ៎ះ ជា​បុញ្ញក្ខេត្តឧត្តម​ពិត​មែន បើ​បាន​សមណៈ​ទាំងនុ៎ះ ​ទទួល​ទក្ខិ​ណា​ទាន​របស់​ខ្ញុំ​ ប្រហែល​គ្រឿង​បូជា ​ដែល​ខ្ញុំ​តម្កល់​ហើយ ចំពោះ​សមណៈ​ទាំងនុ៎ះ ​នឹង​មាន​ផលបរិបូណ៌ ។

(​នាង​រោហិណី​ពោល​ថា​) ​បើ​អ្នក​ខ្លាច​ទុក្ខ ​បើ​ទុក្ខ​មិន​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​របស់​អ្នក​ទេ ​អ្នក​ចូរ​ដល់​នូវ​ព្រះ​ពុទ្ធជាតាទិ​បុគ្គល​ផង ព្រះ​ធម៌​ផង ព្រះ​សង្ឃ​ផង​ ជា​ទី​ពឹង ​ចូរ​សមាទាន​សីល​ទាំងឡាយ​ចុះ​ ការ​ដល់​នូវ​ទី​ពឹង ​និង​ការ​សមាទាន​សីល​នោះ នឹង​មាន​ប្រយោជន៍​ដល់​អ្នក​ ។

(​បិតា​ពោល​ថា​) ​ខ្ញុំ​សូម​ដល់​នូវ​ព្រះ​ពុទ្ធ ជាតាទិ​បុគ្គល​ផង ព្រះ​ធម៌​ផង ព្រះ​សង្ឃ​ផង​ ជា​ទី​ពឹង សូមសមាទានសីល​ទាំងឡាយ​ ការ​ដល់​ទី​ពឹង ​និង​សមា​ទានសីលនុ៎ះ ​នឹង​មាន​ប្រយោជន៍​ដល់​ខ្ញុំ​ ។ ​ក្នុង​កាលមុន ​ខ្ញុំ​ជាព្រាហ្មណ៍​តែ​ផៅពង្ស ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​ជាព្រាហ្មណ៍​ពិត (​មាន​បាប​បន្សាត់ចោល​ហើយ​) ​ផង មាន​ត្រៃវិជ្ជា​ផង មាន​សួស្ដី​ផង ដល់​នូវ​វេទ​ផង​ ជា​អ្នក​ងូត​លាង​បាប​ផង​ ។ 

 ចាបាថេរី 
[៣៣៣] ​(​ឧបកៈ​ពោល​ថា​) កាលពី​ដើម ខ្ញុំ​មាន​ដៃ​កាន់​ដំបង ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​នោះ​ជា​ព្រាន​ម្រឹគ ​មិន​អាច​បាន​ដល់​នូវ​ត្រើយ ​គឺ​ព្រះ​និព្វាន ព្រោះ​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា ​គឺ​តណ្ហា ​ព្រោះ​ ភក់ ​គឺ​កាម និង​ទិដិ្ឋ​ដ៏​ខ្លាំងក្លា ។ ​នាង​ចាបា ស្មាន​នូវ​ខ្ញុំ ថា​ជា​មនុស្ស​ស្រវឹង​ជ្រប់ ​ទើប​លួង​កូន​ [​ដោយ​ពាក្យ​ថា ​នាង​ចាបា​ជា​កូន​ព្រាន​ម្រឹគ ឯង​ជា​កូន​ឧបកាជីវក ។ អដ្ឋកថា ។] ​ខ្ញុំ​កាត់​ចំណង ​គឺ​កិលេស ​របស់​នាង​ចាបា ​ហើយ​ទៅ​បួស​ម្ដងទៀត ។

(​នាង​ចាបា​ពោល​ថា​) បពិត្រ​មហាវីរ​បុរស​ សូម​អ្នក​កុំខឹង​នឹង​ខ្ញុំ​ បពិត្រ​មហាមុនី សូម​អ្នក​កុំខឹង​នឹង​ខ្ញុំ សេចក្ដី​ស្អាត​មិន​មាន​ដល់​បុគ្គល​ដែល​មាន​សេចក្ដី​ក្រោធ គ្រប​សង្កត់​ទេ តបធម៌​នឹង​មាន​មក​ពី​ណា​ ។

(​ឧបកៈ​ពោល​ថា​) ​ខ្ញុំ​នឹង​គេច​ចេញ​អំពី​ស្រុក​នាលៈ ​អ្នក​ណា​នឹង​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នាលៈ​នេះ​បាន បើ​ពួក​ស្រី​ៗ ចង​នូវ​សមណៈ​ទាំងឡាយ ដែល​រស់នៅ​ដោយ​ធម៌ ​ដោយ​រូប​នៃ​ស្ត្រី​ ។

(​នាង​ចាបា​ពោល​ថា​) ​ម្នាល​បុរស​ខ្មៅ សូម​អ្នក​អញ្ជើញ​មក​សិន សឹមត្រឡប់​វិញ​ សូម​បរិភោគ​នូវ​កាម​ទាំងឡាយ ដូច​ក្នុង​កាលមុន​ចុះ​ ជន​ទាំងឡាយ​ណា​ ជាញាតិ​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​ជន​ទាំង​នោះ ឲ្យ​លុះ​ក្នុង​អំ​ណា​ច​នៃ​អ្នក​ ។

ម្នាល​នាង​ចាបា ​នាង​ពោល​នូវ​ពាក្យ​នោះ ឲ្យ​មាន​ភាគ ៤ ​អំពី​ពាក្យ​នេះ​ក៏​ដោយ​ ពាក្យ​នោះ គប្បី​ជាពាក្យ​ឆើតឆាយ ​ចំពោះ​តែ​បុរស​ដែល​ត្រេកអរ​នឹង​នាង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ។

ម្នាល​បុរស​ខ្មៅ ហេតុ​អ្វី​ទើប​អ្នក​លះបង់​ចោល​ខ្ញុំ​ ជា​ស្ត្រី​មាន​រូប​ឆោម លាប​ស្រឡាបអវយវៈ​ដោយ​ខ្លឹម​ចន្ទន៍ក្រហម ទ្រទ្រង់​នូវ​កាសិកពស្រ្ត​ដ៏​ឧត្តម ​(​សំពត់​ដែល​គេ​នាំ​មក​អំពី​ដែន​កាសី​) ជា​ស្ត្រី​មាន​អវយវៈ​ល្អ ដូច​ជាត្នោតសាវ ដែល​រីកលើ​កំពូល​ភ្នំ ​ឬ​ដូច​ជាវល្លិ៍កេសរីក​ហើយ ឬ​ក៏​ដូច​ជា​ឈើ​ជ្រនៀង ​(​រីក​ហើយ​) ​ខាង​ក្នុង​ទ្វីប ។

ព្រាន​សត្វ​ស្លាប​ ប្រាថ្នា​ចាប់​សត្វ​ស្លាប​យ៉ាង​ណា នាង​នឹង​បៀតបៀន​អញ ដោយ​រូប​ដែល​ស្អិត​ស្អាង ​(​យ៉ាង​នោះ​) ពុំ​បាន​ទេ ។

នែ​បុរស​ខ្មៅ ហេតុ​អ្វី​ទើប​អ្នក​លះបង់​ចោល​នូវ​ផ្លែ ​គឺ​កូន​ខ្ញុំ ដែល​អ្នក​បង្កើត​នេះ​ផង លះបង់​ខ្ញុំ​ដែល​ជា​ស្ត្រី​មាន​កូន​ប្រាកដ​ដូច្នោះ​ផង​ ។

មហាវីរ​បុរស​ទាំងឡាយ ដែល​មាន​ប្រាជ្ញា ​តែង​លះបង់​នូវ​កូន​ទាំងឡាយ ទាំង​ពួក​ញាតិ ​ទាំងទ្រព្យ ​ហើយ​បួស ​ដូច​ជាដំរី​ដ៏​ប្រសើរ ផ្ដាច់​នូវ​ចំណង ​(​ហើយ​គេច​ចេញ​ទៅ​) ។

ឥឡូវ ​ខ្ញុំ​នឹង​បៀតបៀន​កូន​អ្នក​នេះ ដោយ​ដំបង ​ឬ​ក្ដិច​ដោយ​ក្រចក ​ឬ (​បោក​) លើ​ផែនដី ​អ្នក​មិន​ដល់​នូវ​ការ​យំស្ដាយ​ចំពោះ​កូន​ទេ​ឬ​ ។

នែ​ស្ត្រី​លា​មក​ មាន​កូន​តូច ​បើ​ទុក​ជា​នាង​ឲ្យ​កូន​ទៅ​សត្វ​ចចក ​និង​ពួក​ឆ្កែ ​ក៏​នាង​ញ៉ាំង​អញ​ឲ្យ​ត្រឡប់​វិញ​ពុំ​បាន​ឡើយ​ ។

នែ​បុរស​ខ្មៅ ណ្ហើយ​ចុះ​ ឥឡូវ​នេះ បើ​អ្នក​នឹង​ទៅ​ក្នុង​ទី​ណា គឺ​ស្រុក​ណា​ និគម​ណា​ នគរ​ណា​ រាជធានី​ណា (​ក៏​ទៅ​ចុះ​) ។

កាលពី​ដើម​ យើង​ជា​អ្នក​មាន​ពួក​ មិន​មែន​ជា​សមណៈ​ សំគាល់ថា​ជា​សមណៈ ហើយ​ចេញ​ពី​ស្រុក​ទៅ​កាន់​ស្រុក កាន់​នគរ រាជធានី ។ មែន​ពិត ព្រះ​សម្ពុទ្ធ ទ្រង់​មាន​ជោគអង្គ​នោះ តែង​សំដែង​ធម៌​ប្រោស​ពួក​សត្វ ដើម្បី​លះបង់​សេចក្ដី​ទុក្ខ​ទាំងពួង ​ក្នុង​ទី​ជិត​ស្ទឹង​នេរញ្ជរា ​ខ្ញុំ​នឹង​ទៅ​ក្នុង​សំណាក់​នៃ​ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​នោះ ព្រះ​អង្គ​នឹង​ជា​គ្រូ​នៃ​ខ្ញុំ​ ។

ឥឡូវ​នេះ អ្នក​គប្បី​ទូលរៀបរាប់​អំពី​កិច្ចថ្វាយបង្គំ ​(​របស់​ខ្ញុំ​) ​ចំពោះ​ព្រះ​លោកនាថ ជា​បុគ្គល​ប្រសើរ រួច​ហើយ​ធ្វើ​ប្រទក្សិណ ឧទ្ទិស​នូវ​ទក្ខិ​ណា​ទាន ។

ម្នាល​នាង​ចាបា ​នាង​ពោល​នូវ​ពាក្យ​នោះ​យ៉ាង​ណា​ យើង​គប្បី​បាន (​អាច​ឲ្យ​) ​នូវ​ចំណែក​បុណ្យ​នោះ​ ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​នឹង​ទូលរៀបរាប់​នូវ​កិច្ចថ្វាយបង្គំ​របស់​នាង ចំពោះ​ព្រះ​លោកនាថ ជា​បុគ្គល​ប្រសើរ ​និង​ធ្វើ​ប្រទក្សិណ ឧទ្ទិស​នូវ​ទក្ខិ​ណា​ទាន ​(​បុណ្យ​) ។

លំដាប់​នោះ​ឯង ​បុរស​ខ្មៅចៀសចេញ​អំពី​ទី​នោះ​ទៅ បុរស​ខ្មៅ​នោះ ក៏​បាន​ចួប​នឹង​ព្រះ​សម្ពុទ្ធ ​ក្បែរ​ស្ទឹងនេរញ្ជរា ​កំពុង​សំដែង​នូវ​ឧបាយ​នៃ​ព្រះ​និព្វាន ឈ្មោះ​អមតៈ ​គឺ​ទុក្ខ ១ ហេតុកើត​ឡើង​នៃ​ទុក្ខ ១ ការ​កន្លង​នូវ​ទុក្ខ ១ មគ្គ​ប្រកប​ដោយ​អង្គ ៨ ​ដ៏​ប្រសើរ​ជា​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ទី​រលត់ទុក្ខ ១ ។ ​បុរស​ខ្មៅ​ ថ្វាយបង្គំ​នូវ​ព្រះ​បាទ​ទាំងឡាយ របស់​ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​នោះ ហើយ​ធ្វើ​ប្រទក្សិណ​ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ ឧទ្ទិស​ដល់​នាង​ចាបា ហើយ​ចូល​កាន់​ផ្នួស ។ វិជ្ជាបី ​ខ្ញុំ​បាន​ហើយ​ ពុទ្ធសាសនា ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ហើយ​ ។ 

 សុន្ទរីថេរី 
[៣៣៤] ​(​ព្រាហ្មណ៍ជាបិតាសួរថា​) នែ​នាង​ដ៏​ចម្រើន ក្នុង​កាលមុន ​នាង​កាលស៊ី​កូន​ [ពាក្យថា ស៊ី​កូន ក្នុង​ទី​នេះ មិន​មែន​សំដៅ​យកការ​ស៊ី​ពិត​មែន​នោះ​ទេ ​សំដៅ​យក​មនុស្ស​ដែល​មាន​កូន​ស្លាប់ ជាពាក្យ​សម្រាប់​ជេរគ្នា​ដោយ​អំ​ណា​ច​សេចក្ដី​ខឹង ។ អដ្ឋកថា ។] ទាំងឡាយ​ដែល​ស្លាប់​ហើយ នាង​ក្ដៅក្រហាយ​ក្រៃពេក ​ទាំង​ថ្ងៃ​ទាំងយប់ ។ ​ម្នាល​ព្រាហ្មណី ជាវាសិដ្ឋគោត្រ ​ថ្ងៃ​នេះ នាង​ស៊ី​កូន​ទាំង​អស់​ ៧ នាក់ ​ព្រោះ​ហេតុ​អ្វី នាង​មិន​ក្ដៅក្រហាយខ្លាំង ។

(​វាសិដ្ឋថេរី​ពោល​ថា​) ​ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ​កូន​ទាំងរយ ​ពួក​ញាតិ​ទាំង​រយ ជា​ច្រើន របស់​ខ្ញុំ គឺ​ខ្ញុំ​នឹង​អ្នក ស៊ី​ហើយ ក្នុង​ចំណែកកន្លង​ទៅ​ហើយ​ ។ ​ខ្ញុំ​នោះ​ដឹង​នូវ​ព្រះ​និព្វាន​ ជា​គ្រឿង​រលាស់ជាតិ ​និង​មរណៈ ​ទើប​មិន​សោក ​មិន​យំ ​ទាំង​មិន​ក្ដៅ​ក្រហាយ ។

ឱ​នាង​ជាវាសិដ្ឋគោត្រ ​នាង​និយាយសំដី​បែប​នេះ​ អស្ចារ្យ​ណាស់ នាង​ដឹង​ច្បាស់​នូវ​ធម៌​របស់​អ្នក​ណា ទើប​និយាយសំដី​បែប​នេះ​ ។

ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ​ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​អង្គ​នោះ សំដែង​ធម៌​ដល់​សត្វ​ទាំងឡាយ ដើម្បី​លះ​បង់​នូវ​ទុក្ខ​ទាំងពួង ​ជិត​នគរមិថិលា​ ។ ​ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍ ​ខ្ញុំ​បាន​ស្ដាប់ធម៌​របស់​ព្រះ​អរហន្ដ​អង្គ​នោះ ដែល​ជាធម៌​មិន​មាន​ឧបធិ​ក្កិលេស ​បាន​ដឹង​ច្បាស់​នូវ​សច្ចធម៌​ហើយ​ក្នុង​ទី​នោះ ទើប​បន្ទោបង់​នូវ​សេចក្ដី​សោក​ព្រោះ​កូន​បាន​ ។

ខ្ញុំ​នោះ​នឹង​ទៅ​ក្នុង​ទី​ជិត​ក្រុងមិថិលា​ដែរ​ ធ្វើ​ដូច​ម្ដេចហ្ន៎ ​ព្រះ​មាន​ជោគ​អង្គ​នោះ គប្បី​ដោះ​ខ្ញុំ​ចាក​ទុក្ខ​ទាំងពួង​បាន​ ។

ព្រាហ្មណ៍​បាន​ចួប​នឹង​ព្រះ​ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​ផុត​ស្រឡះ​ចាក (​កិលេស​) ​មិន​មាន​ឧបធិកិលេស ​ព្រះ​មុនី ទ្រង់​ដល់​នូវ​ត្រើយ​នៃ​ទុក្ខ ​បាន​សំដែង​ប្រាប់ព្រាហ្មណ៍​នោះ​នូវ​សច្ចធម៌ ​គឺ​ទុក្ខ ១ ហេតុកើត​ឡើង​នៃ​ទុក្ខ ១ ការ​កន្លង​នូវ​ទុក្ខ ១ មគ្គ​ប្រកប​ដោយ​អង្គ​ប្រាំបី​ដ៏​ប្រសើរ​ ជា​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ទី​រំលត់ទុក្ខ ១ ។ សុជាតព្រាហ្មណ៍​មាន​សច្ចធម៌​ដឹង​ច្បាស់​ហើយ​ក្នុង​ទី​នោះ​ ពេញ​ចិត្ត​នឹង​បព្វជ្ជា ​បាន​សម្រេច​វិជ្ជា​បី​ដោយ​រាត្រីបី ។

ព្រាហ្មណ៍​ពោល​ថា ​ម្នាល​សារថី ​អ្នក​ចូរ​មក អ្នក​ចូរ​ទៅ ចូរ​នាំរថ​នេះ​ទៅ​វិញ​ចុះ​ រួច​ចូរ​ប្រាប់ព្រាហ្ម​ណី ​កុំ​ឲ្យ​មាន​មោះមៃថា ឥឡូវ​នេះ​ សុជាត​ព្រាហ្មណ៍​បួស​ហើយ បាន​សម្រេច​វិជ្ជា​បី ​ដោយ​រាត្រីបី ។

(​លំដាប់​នោះ​ សារថី នាំយក​រថ​ផង​ កហាបណៈ​មួយ​ពាន់​ផង ហើយ​ប្រាប់​នាង​ព្រាហ្មណី ​មិន​ឲ្យ​មោះមៃ​ថា ឥឡូវ​នេះ​ សុជាតព្រាហ្មណ៍បួស​ហើយ បាន​សម្រេច​វិជ្ជាបី ​ដោយ​រាត្រីបី​ហើយ​) ។

(​ព្រាហ្មណី​ពោល​ថា​) ​ម្នាល​សារថី ​ខ្ញុំ​សូម​ឲ្យ​រថ​ដែល​ទឹម​ដោយ​សេះ​នេះ និង​កហាបណៈ​មួយ​ពាន់​នេះ​ ជាអំណោយ​ដល់​អ្នក ព្រោះ​បាន​ឮថា ព្រាហ្មណ៍​បាន​ត្រៃវិជ្ជា ។

(​សារថី​ពោល​ថា​) ​ម្នាល​ព្រាហ្មណី រថ​ដែល​ទឹម​ដោយ​សេះ និង​កហាបណៈ ​មួយ​ពាន់​នេះ ចូរ​នៅ​ជារបស់​នាង​ដ​ដែល​ចុះ ខ្ញុំ​នឹង​បួស​ក្នុង​សំណាក់​នៃ​ព្រះ​សាស្ដា ​ព្រះ​អង្គ​មាន​ប្រាជ្ញា​ដ៏​ប្រសើរ​ដែរ​ ។

(​ព្រាហ្មណី​ពោល​នឹង​នាង​សុន្ទរីថា​) នែ​នាង​សុន្ទរី បិតា​របស់​នាង​លះបង់​នូវ​ដំរី គោ សេះ កែវមណី ​និង​កុណ្ឌល ទ្រព្យសម្បត្តិ​ដ៏​ស្ដុកស្ដម្ភ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​នេះ ទៅ​បួស​ហើយ នាង​ចូរ​ប្រើប្រាស់​នូវ​ភោគៈ​ទាំង​ឡាយ​ចុះ (​ព្រោះ​ថា​) ​នាង​ជាទាយាទ​ក្នុង​ត្រកូល ។

(​នាង​សុន្ទរី​ពោល​ថា​) បិតា​របស់​ខ្ញុំ​លះបង់​នូវ​ដំរី គោ សេះ កែវមណី កុណ្ឌល ​និង​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ដែល​មាន​ក្នុង​ផ្ទះ​នេះ ទៅ​បួស ​ព្រោះ​ត្រូវ​សេចក្ដី​សោក​នឹង​កូន​គ្រប​សង្កត់ ចំណែក​ខាង​ខ្ញុំ ក៏​នឹង​បួស​ដែរ ព្រោះ​ត្រូវ​សេចក្ដី​សោក​នឹង​បង​គ្រប​សង្កត់ ។

(​ព្រាហ្មណី​ពោល​ថា​) ហៃ​នាង​សុន្ទរី ​នាង​ប្រាថ្នា​នូវ​តម្រិះ​ណា​ សូម​ឲ្យ​នាង​បាន​សម្រេច​នូវ​តម្រិះ​នោះ​ ដុំបាយ​តាម​លំដាប់​ផ្ទះក្ដី អាហារ​ចំណី​ក្ដី បំសុកូលចីវរក្ដី ​(​ដែល​នាង​ត្រូវ​ស្វែងរក​) ​កាល​បើ​នាង​ជំរះ​នូវ​វត្ថុ​ទាំង​នេះ នឹង​បាន​ជា​ស្រី​មិន​មាន​អាសវៈ​ក្នុង​បរលោក ។

(​នាង​សុន្ទរីនិយាយ​នឹង​ឧបជ្ឈាយ៍ថា​) បពិត្រ​ព្រះ​នាង​ជាម្ចាស់ ​ខ្ញុំ​នៅ​ជាសិក្ខមានា ​បាន​ជំរះទិព្វចក្ខុ​ហើយ​ កាលពី​ដើម ខ្ញុំ​ធ្លាប់​នៅ​អាស្រ័យ​ក្នុង​ទី​ណា ខ្ញុំ​ដឹង​នូវ​បុព្វេនិវាស ​ក្នុង​ទី​នោះ​ ។ បពិត្រ​ព្រះ​នាង​ជាកល្យាណី​ដ៏​ល្អ របស់​ថេរី​សង្ឃ វិជ្ជាបី ​ខ្ញុំ​បាន​ដល់​ហើយ​ ពុទ្ធសាសនា ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ហើយ ព្រោះ​តែ​អាស្រ័យ​នូវ​ព្រះ​នាង​ ។ បពិត្រ​ព្រះ​នាង​ជាម្ចាស់ ​ខ្ញុំ​ចង់​ទៅ​កាន់​ក្រុងសាវត្ថី សូម​ព្រះ​នាង​អនុញ្ញាត​ដល់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទាន ​ខ្ញុំ​នឹង​បន្លឺ​នូវ​សីហនាទ ​ក្នុង​សំណាក់​នៃ​ព្រះ​ពុទ្ធ​ដ៏​ប្រសើរ ។

ម្នាល​នាង​សុន្ទរី ​នាង​ចូរ​មើល​ព្រះ​សាស្ដា ​ព្រះ​អង្គ​មាន​សម្បុរ​ដូច​មាស មាន​ព្រះ​តចៈ​ពណ៌​ដូច​មាស​ ទ្រង់​ទូន្មាន​ពួក​សត្វ ដែល​គេ​មិន​ទាន់ទូន្មាន ​ព្រះ​អង្គជា​អ្នក​ត្រាស់​ដឹង​ឯង ឥត​មាន​ភ័យ​អំពី​ណា​ឡើយ​ ។ សូម​ព្រះ​អង្គនិមន្តទត ​នាង​សុន្ទរី​ដែល​កំពុង​ដើរ​មក​ ជា​ស្ត្រី​ផុត​ស្រឡះ (​ចាក​កិលេស​) ឥត​មាន​ឧបធិ ប្រាស​ចាក​តម្រេក ប្រាសចាក​គ្រឿង​ប្រកប​ មាន​សោឡសកិច្ចធ្វើ​រួច​ហើយ មិន​មាន​អាសវៈ​ ។ បពិត្រ​ព្រះ​អង្គ​ជាមហា​វីរ​បុរស នាង​សុន្ទរី ជាសាវិការ​បស់​ព្រះ​អង្គ ចេញ​អំពី​ក្រុងពារាណសី ​មក​កាន់​សំណាក់​ព្រះ​អង្គ ថ្វាយបង្គំ​នូវ​ព្រះ​បាទ​ទាំង​ឡាយ​ ។ បពិត្រ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ជា​ខី​ណា​សវព្រាហ្មណ៍ ​ព្រះ​អង្គជា​ព្រះ​ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គជា​គ្រូ (​របស់​ខ្ញុំ​) ​ខ្ញុំ​ព្រះ​អង្គ​ជាធីតា​របស់​ព្រះ​អង្គ ជាឱរសកើត​អំពី​ព្រះ​ឱស្ឋ ​មាន​កិច្ចធ្វើ​រួច​ហើយ​ ឥត​មាន​អាសវៈ​ ។

ម្នាល​នាង​ដ៏​ចម្រើន ដំណើរ​របស់​នាង​មក​ល្អ​ហើយ ដំណើរ​របស់​នាង​មក​អំពី​ទី​នោះ មិន​ឆ្ងាយទេ ​ព្រោះ​ពួក​អ្នក​មាន​ឥន្រ្ទិយទូន្មាន​ហើយ​ ប្រាសចាក​តម្រេក ប្រាស​ចាក​គ្រឿង​ប្រកប​ មាន​កិច្ច​ធ្វើ​ហើយ​ ឥត​មាន​អាសវៈ​ រមែង​មក​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​បាទា​ព្រះ​សាស្ដា​ដូច​នាង​ដែរ​ ។ 

 សុភាកម្មារធីតាថេរី 
[៣៣៥] កាលពី​ដើម ខ្ញុំ​នៅ​ក្រមុំ ​មាន​គ្រឿង​ស្លៀក​ពាក់​ដ៏​ស្អាត ​បាន​ស្ដាប់ធម៌ ការ​ត្រាស់​ដឹង​សច្ចធម៌ ​ក៏​កើត​មាន​ដល់​ខ្ញុំ​នោះ​ ជា​ស្ត្រី​មិន​ប្រហែសធ្វេស ។ ហេតុ​នោះ ខ្ញុំ​មិន​ត្រេកអរ​ក្រៃពេក ​ក្នុង​កាមារម្មណ៍​ទាំង​អស់ ឃើញ​ភ័យ​ក្នុង​សក្កាយ ​ហើយ​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​ការ​ចេញ​សាងផ្នួស​តែម្យ៉ាង ។ ​ខ្ញុំ​លះបង់​ពួក​ញាតិ ទាស​កម្មករ ​ស្រុក​ស្រែ​ទាំងឡាយ ដ៏​ស្ដុកស្ដម្ភ ​(​និង​គំនរ​នៃ​ភោគ​ទាំងឡាយ​) ​ដែល​គួរ​ត្រេកអរ ​គួរ​រីករាយ ​ខ្ញុំ​លះបង់​នូវ​សម្បត្តិ​ដ៏​ច្រើន ហើយ​បួស ។ ​ខ្ញុំ​ចេញ (​ចាក​ផ្ទះ​) ​ដោយ​សទ្ធាយ៉ាង​នេះ​ហើយ (​បួស​) ​ក្នុង​ព្រះ​សទ្ធម្ម ​ដែល​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ត្រាស់​សំដែង​ហើយ​ដោយ​ប្រពៃ ​ខ្ញុំ​ប្រាថ្នា​នូវ​សេចក្ដី​មិន​កង្វល់ ​ព្រោះ​ការ​ត្រឡប់​មក​រក​កាម​នោះ មិន​សម​គួរ​ដល់​ខ្ញុំ​ទេ ​អ្នក​ណា​លះ​ចោល​មាស និង​ប្រាក់ ​ហើយ​គប្បី​ត្រឡប់​មក​យកវិញ​ ។ ប្រាក់ក្ដី ​មាស​ក្ដី​របស់​បុគ្គល​នុ៎ះ មិន​មែន​មាន​ដើម្បី​ព្រះ​និព្វាន​ជា​ទី​ស្ងប់​ទេ ការ​ទទួល​មាស និង​ប្រាក់នុ៎ះ ​មិន​សម​គួរ​ដល់​សមណៈ​ទេ ការ​ទទួល​នូវ​ប្រាក់ ​និង​មាស​នុ៎ះ ​មិន​មែន​ជាទ្រព្យប្រសើរ​ទេ ។ ការ​ទទួល​នូវ​ប្រាក់ ​និង​មាស​នុ៎ះ សុទ្ធ​តែជា​គ្រឿង​ឲ្យ​កើតលោភ ជា​គ្រឿង​ស្រវឹង ជា​គ្រឿង​វង្វេង ជា​គ្រឿង​ព័ន្ធព័ទ្ធ​ដោយ​ធុលី ​គឺ​កិលេស ​ប្រកប​ដោយ​សេចក្ដី​រង្កៀស ​មាន​សេចក្ដី​ចង្អៀត​ចង្អល់​ច្រើន សេចក្ដី​ទៀងទាត់ឋិតថេរ​ក្នុង​ទ្រព្យ​នេះ មិន​មាន​ទេ ។ ​ពួក​នរជន ​(​ដែល​ត្រេកអរ​) ​ដោយ​ទ្រព្យប៉ុណ្ណេះ ​ឈ្មោះ​ថា​ជា​អ្នក​ប្រហែស​ធ្វេស ជា​អ្នក​មាន​ចិត្ត​សៅហ្មង ជា​អ្នក​អាក់អន់ រមែង​ធ្វើ​នូវ​ជំលោះ​ជា​ច្រើន ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ ។ ​សេចក្ដី​វិនាស​ច្រើន​ប្រការ គឺ​ការ​សម្លាប់ ការ​ចង ការ​សៅហ្មង ​សេចក្ដី​វិនាស ​សេចក្ដី​សោក ខ្សឹកខ្សួល រមែង​កើត​ប្រាកដ​ដល់​ពួក​ជន ​ដែល​ដេក​ត្រាំ​ក្នុង​កាម​ទាំងឡាយ​ ។ ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ​ ជាញាតិ​មែន តែហាក់​ដូច​ជាស​ត្រូវ​ ល្បួង​ខ្ញុំ​នោះ​ក្នុង​កាម​ទាំងឡាយ​ធ្វើ​អ្វី (​ព្រោះ​) ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ​ ជ្រាប​នូវ​ខ្ញុំ​ថា​ជា​អ្នក​បួស ជា​ស្ត្រី​ឃើញ​នូវ​ភ័យ​ក្នុង​កាម​ទាំងឡាយ​ ។ អាសវៈ​ទាំងឡាយ មិន​មែន​អស់​ទៅ​ព្រោះ​ប្រាក់ ​និង​មាស កាម​ទាំងឡាយ មិន​មែន​ជាមិត្រ ជាសភាវៈ​សម្លាប់ ​(​នូវ​ប្រយោជន៍​) ជាស​ត្រូវ​ ជា​គ្រឿង​ចង​ទុក​នូវ​សរ ​គឺ​កិលេស​ ។ ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ ជាញាតិមែន តែហាក់​ដូច​ជាស​ត្រូវ​ ល្បួង​ខ្ញុំ​នោះ ក្នុង​កាម​ទាំងឡាយ​ធ្វើ​អ្វី (​ព្រោះ​) ​អ្នក​ទាំងឡាយ​ ជ្រាប​នូវ​ខ្ញុំ ថា​ជា​អ្នក​បួស ​មាន​ក្បាលត្រងោល ដណ្ដប់​នូវ​សង្ឃា​ដី ។ ដុំបាយ​តាម​លំដាប់​ផ្ទះក្ដី អាហារ​ចំណី​ក្ដី បង្សុកូលចីវរក្ដី ​នេះ​ឯងជា​អំពើ​ដ៏​សម​គួរ​ដល់​ខ្ញុំ​ ជាបរិក្ខារ ជា​ទី​អាស្រ័យ​របស់​អ្នក​បួស ។ លោក​អ្នក​ស្វែង​រក​នូវ​គុណ​ដ៏​ធំ​ទាំង​ឡាយ​ ខ្ជាក់ចោល​នូវ​កាម​ទាំងឡាយ ដែល​ជាទិព្វ ​និង​ជា​របស់​មនុស្ស បុគ្គល​អ្នក​ស្វែង​រក​នូវ​គុណ​ធំ​ទាំង​នោះ មាន​ចិត្ត​ឱន​ទៅ​ក្នុង​ព្រះ​និពា្វន​ជា​ទី​ដ៏​ក្សេម ​បុគ្គល​អ្នក​ស្វែងរក​នូវ​គុណ​ធំ​ទាំង​នោះ បាន​ដល់​នូវ​សេចក្ដី​សុខ ឥត​កំរើក ។ ​ទី​ជំរករមែង​មិន​មាន ក្នុង​កាម​ទាំងឡាយ​ណា ខ្ញុំ​មិន​សេពគប់​ដោយ​កាម​ទាំងឡាយ​នោះ​ទៀតទេ ​កាម​ទាំងឡាយ​មិន​មែន​ជាមិត្រ ​ដូច​ជា​អ្នក​សម្លាប់ ​ឬ​ដូច​ជាគំនរភ្លើង នាំ​មក​នូវ​សេចក្ដី​ព្រួយ ។ ​កាម​នោះ មិន​ស្អាត ​ប្រកប​ដោយ​ភ័យ ​ប្រកប​ដោយ​សេចក្ដី​ចង្អៀត​ចង្អល់ ​ដូច​ជាបន្លា ​កាម​នុ៎ះ ជា​គ្រឿង​ញ៉ាម ជា​គ្រឿង​កង្វល់​ក្រៃលែង ​មាន​មុខឈម​ទៅ​រក​សេចក្ដី​វង្វេង​ដ៏​ធំ​ ។ ​កាម​គុណ​ជាឧបសគ្គៈ​ផង មាន​សភាព​គួរ​ខ្លាច​ផង​ កាមារម្មណ៍​ទាំងឡាយ មាន​ឧបមា​ដូច​ក្បាលពស់ ​ពួក​បុថុជ្ជនល្ងង់ខ្លៅ ​ដូច​ជា​បុគ្គល​ខ្វាក់ ​តែង​ត្រេកត្រអាល ។ ​ព្រោះ​ថា ​ពួក​ជន​ច្រើន​រូប ដែល​ចំ​ពាក់​ដោយ​គ្រឿង​ចំ​ពាក់ គឺ​កាម​ រមែង​បាន (​សេចក្ដី​ទុក្ខ​) ​ក្នុង​លោក រមែង​មិន​ដឹង​ច្បាស់​នូវ​ទី​បំ​ផុត​នៃ​ជាតិ ​និង​មរណៈ ។ ​មនុស្ស​ទាំងឡាយ​ជា​ច្រើន តែង​ដើរ​ទៅ​កាន់​ផ្លូវ ជា​ទី​ទៅ​កាន់​ទុគ្គតិ ​មាន​កាម​ជាហេតុ ជា​គ្រឿង​នាំ​មក​នូវ​រោគ​ដល់​ខ្លួន​ ។ ​កាម​ទាំងឡាយ​ ជា​គ្រឿង​ញ៉ាំងស​ត្រូវ​ឲ្យ​កើតយ៉ាង​នេះ​ ជាហេតុ​ញ៉ាំង​សត្វ​ឲ្យ​ក្ដៅ​ក្រហាយ នាំ​មក​នូវ​សេចក្ដី​សៅហ្មង ជានុយ​របស់​សត្វ​លោក ជា​ទី​តាំង​នៃ​គ្រឿង​ចង ជា​ចំណង​នៃ​សេចក្ដី​ស្លាប់ ។ ​កាម​ទាំងឡាយ​ ជា​គ្រឿង​ញ៉ាំង​សត្វ​ឲ្យ​ឆ្កួត ​ឲ្យ​និយាយ​ប៉ប៉ាច់​ប៉ប៉ោច ញ៉ាំង​ចិត្ត​ឲ្យ​ភ្លាំងភ្លាត់ មារ ​គឺ​កាម​របស់​ពួក​សត្វ តែង​រួបរឹត​ដោយ​សេចក្ដី​សៅហ្មង យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស ។ ​កាម​ទាំងឡាយ មាន​ទោសរក​ទី​បំ​ផុត​គ្មាន មាន​ទុក្ខ​ច្រើន​យ៉ាង ​មាន​ពិស​ដ៏​ខ្លាំងក្លា ​មាន​រសឆ្ងាញ់តិច​ ជា​គ្រឿង​ធ្វើ​នូវ​ចម្បាំង ញ៉ាំង​ចំណែក​នៃ​ធម៌ស ឲ្យ​សាប​សូន្យ​ទៅ​ ។ ​ខ្ញុំ​នោះ ​លះបង់​នូវ​សេចក្ដី​វិនាស ​ដែល​មាន​កាម​ជា​ហេតុបែប​នេះ​ ត្រេកអរ​ចំពោះ​ព្រះ​និព្វាន​សព្វ​ៗ កាល ​មិន​ត្រឡប់​មក​កាន់​កាម​នោះ​វិញ​ទេ ។ ​ខ្ញុំ​ជា​ស្ត្រី​ប្រាថ្នា​នូវ​ភាព​ដ៏​ត្រជាក់ ​(​ព្រះ​អរហត្ត​) ធ្វើ​នូវ​ចម្បាំង​ចំពោះ​កាម​ទាំងឡាយ​ ជា​អ្នក​មិន​ប្រមាទ ត្រេកអរ​ចំពោះ​ព្រះ​និព្វាន​ ជា​ទី​អស់​ទៅ​នៃ​សំយោជនៈ ។ ​បុគ្គល​អ្នក​ស្វែងរក​នូវ​គុណ​ដ៏​ធំ​ទាំងឡាយ​ ឆ្លង​ហើយ​តាម​ផ្លូវ​ណា ខ្ញុំ​នឹង​ដើរ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​នោះ​ ជាផ្លូវ​ឥតសោក ​មាន​ធូលី​ទៅ​ប្រាស​ហើយ​ ជាផ្លូវក្សេម​ដ៏​ត្រង់ ​ប្រកប​ដោយ​អង្គ ៨ ​ដ៏​ប្រសើរ ។

(​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ត្រាស់ថា​) ​អ្នក​ទាំងឡាយ ចូរ​មើល​នូវ​នាង​សុភាកម្មារ​ធីតា​នេះ​ ជា​ស្ត្រី​ឋិតនៅ​ក្នុង​ធម៌ ​នាង​បាន​ចូល​ទៅ​កាន់​ឈាន ឥត​មាន​សេចក្ដី​ញាប់ញ័រ ហើយ​ស្មឹងស្មាធិ​ទៀប​គល់​ឈើ​ ។ ​នាង​សុភាកម្មារធីតា បួស​បាន​ ៨ ​ថ្ងៃ​នឹង​ថ្ងៃ​នេះ​ហើយ​ ជាភិក្ខុនី​មាន​សទ្ធា ​ល្អ​ក្នុង​ព្រះ​សទ្ធម្ម ​ដែល​នាង​ឧប្បលវណ្ណា​ទូន្មាន​ហើយ​ ជា​ស្ត្រី​មាន​វិជ្ជា ៣ ​លះបង់​នូវ​មច្ចុ​បាន​ ។ ភិក្ខុ​នី​នេះ​ ជា​អ្នក​នៅ​ឥត​មាន​បំណុល ​មាន​ឥន្រ្ទិយ​ចម្រើន​ហើយ​ ។ ប្រាសចាក​កិលេស​គ្រឿង​ប្រកប​ទាំងពួង ​មាន​កិច្ចធ្វើ​រួច​ហើយ មិន​មាន​អាសវៈ​ ។ ទេវរាជ ​ឈ្មោះ​សក្កៈ ជាម្ចាស់​នៃ​ពួក​សត្វ​ ព្រម​ទាំង​ពួក​ទេវតា ចូល​ទៅ​នមស្ការ​ចំពោះ​ភិក្ខុនី ​ឈ្មោះ​សុភាកម្មារធីតា​នោះ ដោយ​ឫទ្ធិ ​(​របស់​ខ្លួន​) ។

ចប់ វីសតិនិបាត ។