សំណួរជនជាតិជ្វីហ្វ: ប្រវត្តិនៃ "សំណួរនៃជនជាតិជ្វីហ្វ"

ប្រវត្តិនៃ "សំណួរនៃជនជាតិជ្វីហ្វ" 
ពាក្យ "សំណួររបស់ជនជាតិជ្វីហ្វ" ត្រូវបានគេប្រើជាលើកដំបូងនៅក្នុងចក្រភពអង់គ្លេសនៅប្រហែលឆ្នាំ ១៧៥០ នៅពេលដែលការបញ្ចេញមតិនេះត្រូវបានគេប្រើក្នុងអំឡុងពេលការជជែកដេញដោលទាក់ទងនឹង ច្បាប់សញ្ជាតិជ្វីហ្វឆ្នាំ១៧៥៣ ។  Freely available at  យោងតាម អ្នកប្រាជ្ញ Holocaust ឈ្មោះ លូស៊ី ដាវីដូវីក   ពាក្យ "សំណួរជនជាតិជ្វីហ្វ" ដូចត្រូវបានប្រើនៅ អឺរ៉ុបខាងលិច គឺជាការបញ្ចេញមតិអព្យាក្រឹតចំពោះអាកប្បកិរិយាអវិជ្ជមានចំពោះភាពឯកវចនៈដែលជាក់ស្តែង និងជាប់លាប់របស់ជនជាតិជ្វីហ្វជាប្រជាជនប្រឆាំងនឹងបរិបទទូទៅនៃនិន្នាការនយោបាយជាតិនិយមដែលកំពុងកើនឡើង និង ប្រជាជាតិចាប់បដិសន្ធីថ្មីៗ ។ ដាវីដូវីក សរសេរថា "ប្រវត្តិនៃការបណ្តេញជនជាតិជ្វីហ្វ និងការប្រឆាំងនឹងជនជាតិសេមីទិច គឺពោរពេញទៅដោយ 'ដំណោះស្រាយចំពោះសំណួររបស់ជនជាតិជ្វីហ្វ'"  ។

សំណួរ​ត្រូវ​បាន​ពិភាក្សា​បន្ទាប់​នៅ​ប្រទេស​បារាំង ( ) បន្ទាប់ពីបដិវត្តន៍បារាំងនៅឆ្នាំ ១៧៨៩។ វាត្រូវបានពិភាក្សានៅប្រទេសអាឡឺម៉ង់ក្នុងឆ្នាំ១៨៤៣ តាមរយៈសន្ធិសញ្ញារបស់ ប្រ៊ូណូ បាវយើ  ("សំណួររបស់ជនជាតិជ្វីហ្វ")។ គាត់បានលើកឡើងថា ជនជាតិជ្វីហ្វអាចរំដោះខ្លួនពីនយោបាយរើសអើងបាន លុះត្រាតែពួកគេបោះបង់ចោលមនសិការសាសនារបស់ពួកគេ ដូចដែលគាត់បានស្នើថា ការរំដោះខ្លួនផ្នែកនយោបាយទាមទារឱ្យមាន រដ្ឋដែលផ្តាច់ចេញពីសាសនា ។ ការសន្និដ្ឋានរបស់បាវយើ ត្រូវបានជំទាស់ដោយ កាល់ ម៉ាក្ស នៅក្នុងអត្ថបទរបស់គាត់ Zur Judenfrage ដែលក្នុងនោះគាត់បានប្រកែកថាការរំដោះខ្លួនទាំងស្រុងមិនអាចកើតឡើងបានទេ បើគ្មានការរំដោះសេដ្ឋកិច្ចពីវិសមភាព។

នៅឆ្នាំ១៨៩៦ សៀវភៅរបស់ ធីអូដ័រ អ៊ែហ្ស  គាំទ្រ Zionism ជា "ដំណោះស្រាយទំនើបសម្រាប់សំណួររបស់ជនជាតិជ្វីហ្វ" ដោយការបង្កើតរដ្ឋជ្វីហ្វឯករាជ្យមួយ ជាអាទិភាពនៅក្នុងប៉ាឡេស្ទីនដែលគ្រប់គ្រងដោយពួកអូតូម៉ង់។ 

យោងតាម លោក អូតូ ដូវ គូលកា នៃ សាកលវិទ្យាល័យ Hebrew ពាក្យនេះបានរីករាលដាលនៅក្នុងសតវត្សទី១៩ នៅពេលដែលវាត្រូវបានគេប្រើនៅក្នុងការពិភាក្សាអំពី ការផ្តល់សេរីភាពឲ្យជនជាតិជ្វីហ្វ នៅប្រទេសអាល្លឺម៉ង់។  នៅសតវត្សទី១៩ ខិត្តប័ណ្ណ អត្ថបទកាសែត និងសៀវភៅរាប់រយត្រូវបានសរសេរលើប្រធានបទនេះ ជាមួយនឹងដំណោះស្រាយជាច្រើនដូចជា ការតាំងទីលំនៅថ្មី ការនិរទេស ឬការធ្វើរួមបញ្ជូលប្រជាជនជ្វីហ្វចូលក្នុងសង្គម។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ ស្នាដៃរាប់រយត្រូវបានសរសេរប្រឆាំងនឹងដំណោះស្រាយទាំងនេះ ហើយផ្តល់ដំណោះស្រាយជំនួសវិញ ដូចជាការធ្វើសមាហរណកម្មឡើងវិញ និងការអប់រំជាដើម។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការជជែកដេញដោលនេះ មិនអាចសម្រេចថាតើបញ្ហានៃសំណួររបស់ជនជាតិជ្វីហ្វ ពាក់ព័ន្ធនឹងបញ្ហាដែលបង្កឡើងដោយគូប្រជែងរបស់ ជនជាតិជ្វីហ្វអាល្លឺម៉ង់ ឬផ្ទុយមកវិញ បញ្ហាដែលបង្កឡើងដោយអត្ថិភាពនៃជនជាតិជ្វីហ្វអាល្លឺម៉ង់ចំពោះគូប្រជែងរបស់ពួកគេ។

ចាប់ពីឆ្នាំ១៨៦០ ពាក្យនេះត្រូវបានគេប្រើជាមួយនឹងទំនោរប្រឆាំងពួកសេមីទិចកាន់តែខ្លាំងឡើង: ជនជាតិជ្វីហ្វត្រូវបានពិពណ៌នានៅក្រោមពាក្យថា ជាឧបសគ្គចំពោះអត្តសញ្ញាណ និងការរួបរួមរបស់ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ និងជាសត្រូវនៅក្នុងប្រទេសរបស់អាល្លឺម៉ង់។ បុគ្គលប្រឆាំងពួកសេមីទិច ដូចជា វីលហេម ម៉ា កាល់ អ៊ឺជែនដ៊ើរីង តេអូដ័រ ហ្រ្វីត ហ៊ូស្តុន ស្តីវ៉ាតឆេមប៊ើលេន ប៉ូល ដឺឡាហ្កាត និងអ្នកផ្សេងទៀតបានប្រកាសថា វាជាបញ្ហាពូជសាសន៍ដែលមិនអាចរលាយបានតាមរយៈការធ្វើសមាហរណកម្ម។ ពួកគេ​បាន​សង្កត់​ធ្ងន់​លើ​ចំណុច​នេះ​ក្នុង​គោល​បំណង​ពង្រឹង​ការ​ទាមទារ​របស់​ពួក​គេ​ក្នុង​ការ​«លុប​បំបាត់​ភាពជ្វីហ្វ» ក្នុងសារព័ត៌មាន អប់រំ វប្បធម៌ រដ្ឋ និង​សេដ្ឋកិច្ច។ ពួកគេ​ក៏បាន​ស្នើ​ថ្កោលទោស​អាពាហ៍ពិពាហ៍​​រវាង​ជន​ជាតិជ្វីហ្វ និង​អ្នក​មិន​មែន​សាសន៍​ជ្វីហ្វ។ ពួកគេបានប្រើពាក្យនេះដើម្បីបណ្តេញជនជាតិយូដាចេញពីមុខតំណែងដែលគេសន្មត់ថាមានឥទ្ធិពលក្នុងសង្គម។

ប្រធានបទនេះក៏ត្រូវបានលើកឡើងដោយជនជាតិជ្វីហ្វផ្ទាល់ផងដែរ ដូចដែលបានបង្ហាញនៅក្នុងសៀវភៅប្រឌិតវិទ្យាសាស្រ្តឆ្នាំ១៩៣៤ “Zwei im andern Land” ដោយលោក ម៉ាទីន សាឡូម៉ុនស្គី ដែលស្រមៃអំពីជម្រកសម្រាប់ជនជាតិជ្វីហ្វនៅលើឋានព្រះច័ន្ទ។ 

ការ​ប្រើ​ពាក្យ​នេះ​ដោយអាក្រក់​បំផុត​គឺ​ដោយ ​ពួក​ណាស៊ី ​នៅ​ដើម​សតវត្ស​ទី​២០។ ពួកគេបានអនុវត្តនូវអ្វីដែលគេហៅថា " ដំណោះស្រាយចុងក្រោយ ចំពោះសំណួរជនជាតិជ្វីហ្វ" តាមរយៈ ការសម្លាប់រង្គាលប្រល័យពូជសាសន៍ ក្នុងកំឡុង សង្គ្រាមលោកលើកទី២ នៅពេលដែលពួកគេព្យាយាមបំបាត់ជនជាតិជ្វីហ្វឲ្យអស់អឺរ៉ុប។