សាបាក (ទឹកដីបុរាណ): ប្រភពប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រភពប្រវត្តិសាស្ត្រ 
ប្រភពសំខាន់នៃអត្ថិភាពនៃនគរ សាបាក គឺជានាវិកជនជាតិ ពែរ្ស ឈ្មោះ Sulaiman al-Tajir al-Sirafi ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថា Sulaiman the Merchant នៅក្នុងសៀវភៅរបស់គាត់ " Rihlah As-Sirafiy " (ដំណើររបស់ As-Sirafi) ដែលគាត់បានកត់ត្រាទុក។ ដំណើររបស់គាត់ទៅកាន់ ប្រទេសឥណ្ឌា ចិន និងកោះ សាបាក ក្នុងកំឡុងឆ្នាំ ៨៥១ នៃគ.ស.។ ខាង​ក្រោម​នេះ​គឺ​ជា​ការ​ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​ដំណើរ​របស់ Sulaiman al-Tajir al-Sirafi៖ Nugroho, Irawan Djoko (2011). Majapahit Peradaban Maritim. Suluh Nuswantara Bakti. ISBN 9786029346008. : ៣០–៣១ បន្ទាប់មកយើងនឹងពិភាក្សាអំពីទីក្រុង សាបាក ដែលបំបែកចេញពីប្រទេសចិន។ រវាងទាំងពីរ [សាបាក និងប្រទេសចិន] អាចទៅដល់ដោយការធ្វើដំណើរតាមសមុទ្រក្នុងរយៈពេលមួយខែឬតិចជាងនេះប្រសិនបើខ្យល់ល្អ; វាត្រូវបានគេនិយាយថាប្រហែល 900 farsakh ។ ស្ដេច​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ថា​ជា "មហា​រាជា" ( '' al-maharij '' )។ មហារាជ គ្រប់គ្រងលើកោះជាច្រើន ដូច្នេះថាមពលសរុបអាចឈានដល់ 1000 Farsakh ឬច្រើនជាងនេះ។ ហើយ​នៅ​ក្នុង​ទឹកដី​របស់​វា​មាន​កោះ​មួយ​ដែល​ជា​ចំណុច​កណ្តាល​នៃ​រាជាណាចក្រ​របស់​វា ដូច​បាន​ប្រាប់​ក្នុង​ប្រវែង​ប្រហែល ៤០០ Farsakhs ។ ក៏មានកោះមួយដែលគេស្គាល់ថាជា "Al-Rami" (ទឹកដីនៃព្រួញ)  ដែលមានប្រវែងប្រហែល 800 farsak ។ មានរុក្ខជាតិជាច្រើនដូចជា ឈើក្រហម camphor និងផ្សេងៗទៀត។ ហើយនៅក្នុងទឹកដីរបស់វាមានកោះមួយ [ សិង្ហបុរី ]  ដែលជាច្រកឆ្លងកាត់រវាងដីចិន និងទឹកដីអារ៉ាប់។ ហើយចម្ងាយប៉ាន់ស្មានគឺ 80 farsakhs ។ ហើយ​គាត់​បាន​ប្រមូល​ទំនិញ​ដូច​ជា ផ្តៅ កំបោរ ឈើ​ខ្សាច់ ភ្លុក សំណប៉ាហាំង ឈើ​ក្រហម និង​គ្រឿង​ទេស​ផ្សេងៗ និង​វត្ថុ​ផ្សេងៗ​ទៀត​ដែល​បញ្ជី​នឹង​វែង​ឆ្ងាយ។ ហើយនៅពេលនេះ ការធ្វើដំណើរពីអូម៉ង់ទៅទីនោះ និងពីទីនោះទៅអូម៉ង់បានប្រព្រឹត្តទៅរួចហើយ។ ការបញ្ជាទិញរបស់ មហារាជ អនុវត្តនៅទូទាំងកោះ និងដីគោកផងដែរ ហើយតំបន់សំខាន់របស់វាគឺកន្លែងដែលវាស្ថិតនៅ។ មហារាជ បានគ្រប់គ្រងកោះទាំងអស់នេះ។ ចំណែក​ឯ​កោះ​ដែល​គាត់​រស់​នៅ​ជា​កោះ​មាន​ជីជាតិ និង​មាន​ប្រជាជន​រស់នៅ​ច្រើន​កុះករ។ នរណាម្នាក់ដែលអាចទុកចិត្តបានបាននិយាយថា នៅពេលដែលមាន់ចាប់ផ្តើមពងនៅពេលព្រលឹម ដូចករណីនៅក្នុងទឹកដីអារ៉ាប់ ពួកគេនឹងឆ្លើយតបក្នុងរយៈពេលជាង 100 farsakh ។ នេះអាចកើតឡើងដោយសារតែភូមិនានាមានទំនាក់ទំនងគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយដោយសារតែមិនមានវាលខ្សាច់ ឬប្រាសាទនានា ពួកគេតម្រង់ជួរជាបន្តបន្ទាប់។ អ្នក​ដែល​ធ្វើ​ដំណើរ​ដោយ​ថ្មើរ​ជើង​ឬ​សេះ​ក្នុង​ប្រទេស​នេះ​អាច​ទៅ​កន្លែង​ណា​ដែល​គាត់​ចូល​ចិត្ត។ ប្រសិនបើគាត់ហត់ គាត់អាចឈប់នៅកន្លែងណាដែលគាត់ចូលចិត្ត ហើយគាត់តែងតែអាចរកកន្លែងស្នាក់នៅបាន។ (" Rihlah As-Sirafiy ", Sulaiman al-Tajir al-Sirafi)

 រឿងព្រេងរបស់ មហារាជ នៃ សាបាច 
ថ្ងៃមួយ​ដោយ​ការ​ច្រណែន​ឈ្នានីស អ្នកគ្រប់គ្រង​ខ្មែរ​បាន​ថ្លែង​សុន្ទរកថា​ខាងក្រោម​នៅក្នុង​តុលាការ។

អ្នកគ្រប់គ្រងវ័យក្មេងបាននិយាយថា "ខ្ញុំមានបំណងប្រាថ្នាមួយដែលខ្ញុំចង់បំពេញ" ។

ព្រះ​អង្គ​បាន​សួរ​ទីប្រឹក្សា​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ទ្រង់​ថា៖ «តើ​អ្វី​ទៅ​ជា​ការ​ប៉ង​ប្រាថ្នា​នោះ»។

ព្រះចៅអធិរាជបានកត់សម្គាល់ថា "ខ្ញុំចង់ឃើញមុខខ្ញុំនៅលើចាន" ដែលជាប្រមុខនៃស្តេច សាបាច ។

រដ្ឋមន្ត្រីឆ្លើយថា “ទូលបង្គំ​មិន​ប្រាថ្នា​ទេ ព្រះ​មហាក្សត្រ​ទ្រង់​សម្តែង​នូវ​ព្រះរាជ​បំណង​បែប​នេះ”។​ លោក​រដ្ឋ​មន្ត្រី​បាន​ឆ្លើយ​ថា “ខ្មែរ​និង​សាបាច​មិន​ដែល​បង្ហាញ​ការ​ស្អប់​គ្នា​ដោយ​ពាក្យ​សំដី​ឬ​អំពើ​ណា​មួយ​ឡើយ។ អ្វី​ដែល​ព្រះមហាក្សត្រ​បាន​មាន​បន្ទូល​មិន​គួរ​ធ្វើ​ឡើង​វិញ​ទេ»។

ដោយខឹងសម្បារនឹងការទូន្មានដ៏ឈ្លាសវៃនេះ មេដឹកនាំខ្មែរបានបញ្ចេញសំឡេងរបស់គាត់ ហើយទាមទារម្តងទៀត ដើម្បីអោយមេទ័ព និងពួកអភិជនទាំងអស់ដែលមានវត្តមាននៅតុលាការបានស្តាប់គាត់។ សម្ដី​នៃ​ការ​ផ្ទុះ​កំហឹង​របស់​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​វ័យ​ក្មេង​បាន​ឆ្លង​ពី​មាត់​មួយ​ទៅ​មាត់​មួយ​រហូត​ដល់​ទី​បំផុត​វា​បាន​មក​ដល់​តុលាការ​នៃ មហារាជ នៃ សាបាច ។ លុះ​បាន​ឮ​ពាក្យ​របស់​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ខ្មែរ​ហើយ មហារាជ​ក៏​បញ្ជា​ឲ្យ​ក្រុមប្រឹក្សា​របស់​ខ្លួន​រៀបចំ​សំពៅ​មួយ​ពាន់​សម្រាប់​ចេញ​ដំណើរ។ លុះ​រៀបចំ​កង​នាវា​ហើយ ព្រះ​មហា​រាជ​ក៏​ឡើង​លើ​គោក ហើយ​ប្រកាស​ប្រាប់​ហ្វូង​អ្នក​នៅ​មាត់​ច្រាំង​ថា នឹង​ធ្វើ​ដំណើរ​កម្សាន្ត​នៅ​លើ​កោះ​របស់​ខ្លួន ។ លុះដល់សមុទ្រហើយ មហារាជបញ្ជាឲ្យទ័ពទ័ពបន្តទៅរាជធានីរបស់ស្ដេចខ្មែរ ដែលទ័ពរបស់ព្រះអង្គបាននាំខ្មែរដោយភ្ញាក់ផ្អើល ដណ្តើមយកទីក្រុង ហើយឡោមព័ទ្ធព្រះរាជវាំង។ ក្រោយ​ពី​ចាប់​បាន​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ខ្មែរ​ហើយ គាត់​ត្រូវ​បាន​នាំ​យក​ទៅ​មុខ​ព្រះ​មហា​រាជនៃ​សាបាច។

"តើអ្វីបណ្តាលឱ្យអ្នកបង្កើតនូវសេចក្តីប្រាថ្នាដែលមិននៅក្នុងអំណាចរបស់អ្នកដើម្បីបំពេញ ដែលនឹងមិនផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវសុភមង្គលឡើយ ប្រសិនបើអ្នកបានដឹងពីវា ហើយនឹងមិនត្រូវបានរាប់ជាសុចរិត ប្រសិនបើវាងាយស្រួលសម្រេច?" បានសួរ មហារាជ នៃ សាបាច ។

ដោយ​សារ​ស្តេច​ខ្មែរ​គ្មាន​អ្វី​ត្រូវ​និយាយ​តប​ស្នង​ទេ មហារាជ​នៃ​សាបាច​បាន​បន្ត«អ្នក​បាន​បង្ហាញ​បំណង​ចង់​ឃើញ​ក្បាល​ខ្ញុំ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​អ្នក បើ​អ្នក​ចង់​ដណ្តើម​យក​ប្រទេស និង​នគរ​របស់​ខ្ញុំ ឬ​ចង់​បំផ្លាញ​ផ្នែក​មួយ​របស់​វា ខ្ញុំ​ក៏​នឹង​ធ្វើ​ដូច​គ្នា​នឹង​អ្នក​ដែរ។ បានត្រឹមតែសំដែងសេចក្តីប្រាថ្នាដំបូងប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំនឹងអនុវត្តចំពោះអ្នកនូវការព្យាបាលដែលអ្នកចង់អនុវត្តចំពោះខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងត្រឡប់ទៅប្រទេសរបស់ខ្ញុំវិញ ដោយមិនយកអ្វីជារបស់ខ្មែរ ទោះតម្លៃធំ ឬតូចក៏ដោយ”។

លុះ​ព្រះ​មហា​រាជាត្រឡប់​ទៅ​វាំង​វិញ ទ្រង់​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក។ ចាន​មួយ​ដែល​ដាក់​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ព្រះអង្គ គឺ​ជា​ចាន​មួយ​ដែល​ដាក់​ព្រះ​សិរសា​អតីត​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ។  

 សាយាប៊ីហ្គា 
ប្រភព​អារ៉ាប់​ជា​ច្រើន​បាន​កត់​សម្គាល់​ពី​អត្ថិភាព​នៃ​ប្រជាជន​មួយ​ដែល​គេ​ហៅ​ថា សាយាប៊ីហ្គា ដែល​បាន​តាំង​ទី​លំនៅ​លើ​ច្រាំង​នៃ​ឈូង​សមុទ្រ​ពែរ្ស​មុន​ការ​ងើប​ឡើង​នៃ ​សាសនា​អ៊ីស្លាម ។ កុលសម្ព័ន្ធ ឬក្រុមនេះហាក់ដូចជាមានប្រភពមកពីអាណានិគមនៃ ជនជាតិស៊ូម៉ាត្រាន ឬជនជាតិជ្វា ដែលដើមឡើយបានតាំងលំនៅនៅ Sind ប៉ុន្តែត្រូវបានចាប់ជាអ្នកទោសក្នុងអំឡុងពេលការលុកលុយរបស់ ពែរ្ស និងបានចុះឈ្មោះដោយបង្ខំនៅក្នុងកងកម្លាំងយោធា ពែរ្ស ។ សាយាប៊ីហ្គា គឺជាទាហានស៊ីឈ្នួលដែលមានគុណសម្បត្តិជាទាហានខ្ពស់ មានវិន័យ ធ្លាប់ទៅសមុទ្រ អ្នកបម្រើស្មោះត្រង់។ ដូច្នេះហើយ ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ថា​ស័ក្តិសម​ក្នុង​ការ​បម្រើ​ជា​ឆ្មាំ និង​ទាហាន អ្នក​យាម​ឃ្លាំង និង​អ្នក​យាម​រតនាគារ។ នៅក្នុងរជ្ជកាលរបស់ Caliph Abu Bakr (632–634) ពួកគេបានបង្កើតយោធភូមិនៅ At-Khatt ក្នុង Al-Bahrain ហើយនៅឆ្នាំ 656 ពួកគេត្រូវបានកត់ត្រាថាត្រូវបានប្រគល់ឱ្យអ្នកយាមរតនាគារនៅ Al-Basra ។  Ferrand (1926) បង្ហាញថាឈ្មោះ សាយាប៊ីហ្គា គឺបានមកដោយផ្ទាល់ពី សាបាល ដែលជាបំរែបំរួលរបស់ សាបាក ។