ថេរគាថា: អង្គុលិមាលត្ថេរ

អង្គុលិមាលត្ថេរ 
[២៥៦] បពិត្រ​ព្រះ​សមណៈ ព្រះ​អង្គ​កំពុង​ស្ដេចយាង តែ​ពោល​ថា តថាគត​ឈប់ ​ទាំង​ពោល​ចំពោះ​ខ្ញុំ​ដែល​ឈប់ ​ថា​ជា​បុគ្គល​មិន​ទាល់ឈប់ដូច្នេះវិញ​ បពិត្រ​ព្រះ​សមណៈ ខ្ញុំ​សូមសួរ​សេចក្ដី​នុ៎ះ​នឹង​ព្រះ​អង្គ ​ព្រោះ​ហេតុ​អ្វី បាន​ជា​ព្រះ​អង្គ ​ឈ្មោះ​ថាឈប់ ​ខ្ញុំ​ព្រះ​អង្គ​ឈ្មោះ​ថា ​មិន​ឈប់ ។

(​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ត្រាស់ថា​) ​ម្នាល​អង្គុលីមាល តថាគត​ឈ្មោះ​ថា ឈប់ ​ព្រោះ​ដាក់​បង់​នូវ​អាជ្ញា ​ចំពោះ​ពួក​សត្វ​ទាំងពួងគ្រប់កាល​ហើយ​ ចំណែក​ខាង​អ្នក​ ជា​បុគ្គល​មិន​សង្រួម​ក្នុង​ពួក​សត្វ ព្រោះ​ហេតុ​នោះ​ តថាគត​ទើប​ឈ្មោះ​ថា ឈប់ ឯ​អ្នក​ឈ្មោះ​ថា ​មិន​ឈប់ទេ ។

(​អង្គុលិមាលចោរ ​ពោល​ថា​) យូរ​ណាស់​មក​ហើយ ព្រះ​សមណៈ​អ្នក​ស្វែងរក​នូវ​គុណ​ដ៏​ធំ ដែល​គេ​បូជា ​ទើប​តែ​នឹង​យាង​មក​កាន់​ព្រៃ​ធំ (​ដើម្បី​អនុគ្រោះ​) ​ដល់​ខ្ញុំ​ព្រះ​អង្គ ​ខ្ញុំ​ព្រះ​អង្គ​នោះ នឹង​លះបង់​នូវ​បាប​ដ៏​ច្រើន ព្រោះ​បាន​ស្ដាប់​ព្រះ​គាថា​ដែល​ប្រកប​ដោយ​ធម៌​របស់​ព្រះ​អង្គ ។ អង្គុលិមាលចោរ​ពោល​ដូច្នេះ​ហើយ ក៏​ទំលាក់​ចោល​នូវ​ដាវ ​និង​អាវុធ ​ទៅ​ក្នុង​ត្រពាំង ​ក្នុង​ជ្រោះ ​ក្នុង​រណ្ដៅ អង្គុលិមាលចោរ ​បាន​ថ្វាយបង្គំ​នូវ​ព្រះ​បាទ​ទាំង​ឡាយ នៃ​ព្រះ​សុគត ​ហើយ​សុំ​ផ្នួស​នឹង ព្រះ​ពុទ្ធ ​ក្នុង​ទី​នោះ​ឯង ។

ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគអង្គ​ណា​ ជា​ព្រះ​ពុទ្ធ​ប្រកប​ដោយ​ករុ​ណា​ ទ្រង់​ស្វែងរក​នូវ​គុណ​ដ៏​ធំ​ ជាសាស្ដា​នៃ​មនុស្ស​លោក ព្រម​ទាំងទេវលោក ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគអង្គ​នោះ​ ទ្រង់​បាន​ត្រាស់​នឹង​អង្គុលិមាលចោរ ​ក្នុង​កាល​នោះ​ថា ​អ្នក​ចូរ​មក​ជាភិក្ខុ​ចុះ​ ភិក្ខុ​ភាពនុ៎ះឯង ​ក៏​សម្រេច​ដល់​អង្គុលិមាលចោរ​នោះ​ ។

(​ព្រះ​អង្គុលិមាលត្ថេរ ​ពោល​ថា​) ​បុគ្គល​ណា​ ប្រមាទ​ក្នុង​កាលមុន ហើយ​មិន​ប្រមាទ​ក្នុង​កាល​ខាង​ក្រោយ ​បុគ្គល​នោះ​ រមែង​ញ៉ាំង​លោក​នេះ ឲ្យ​រុងរឿង ​ដូច​ព្រះ​ចន្ទ​ផុត​ស្រឡះ​ចាក​ពពក ។ ​បុគ្គល​ណា​បាន​ធើ្វ​អំពើ​បាប ហើយ​បិទ ​(​អំពើ​បាប​នោះ​) ​ដោយ​កុសល ​បុគ្គល​នោះ​ រមែង​ញ៉ាំងលោក​នេះ ឲ្យ​រុងរឿង ​ដូច​ព្រះ​ចន្ទ​ផុត​ស្រឡះ​ចាក​ពពក ។ ភិក្ខុ​ណា​ នៅ​ក្មេង ​តែខ្មីឃ្មាត​ក្នុង​ពុទ្ធសាសនា ភិក្ខុ​នោះ​ រមែង​ញ៉ាំងលោក​នេះ ឲ្យ​រុងរឿង ​ដូច​ព្រះ​ចន្ទ​ផុត​ស្រឡះ​ចាក​ពពក ។

សូម​ពួក​ជនជាស​ត្រូវ​នឹង​យើង ស្ដាប់​នូវ​ធម្មកថា សូម​ពួក​ជនជាស​ត្រូវ​នឹង​យើង ខ្មីឃ្មាត​ក្នុង​ពុទ្ធសាសនា​ចុះ ពួក​មនុស្ស​ណា ដែល​ជាសប្បុរស ​តែង​ដឹកនាំ​ក្នុង​ធម៌​តែម្យ៉ាង សូម​ពួក​ជនជាស​ត្រូវ​នឹង​យើង គប់រក​នូវ​មនុស្ស​ទាំង​នោះ​ចុះ​ ។

សូម​ពួក​ជនជាស​ត្រូវ​នឹង​យើង ស្ដាប់ធម៌​របស់​ពួក​សប្បុរស ​ដែល​ជា​អ្នក​ពោល​នូវ​ខន្តី ជា​អ្នក​សរសើរ​នូវ​សេចក្ដី​មិន​ក្រោធ ​តាម​កាល​គួរ​ផង ចូរ​ធ្វើ​តាម​នូវ​ធម៌​នោះ​ផង​ ។ ​បើ​ជន​នោះ មិន​បៀតបៀនយើង ​ឬ​សត្វ​ដទៃ​ណា​មួយ​ទេ ជន​នោះ ​គប្បី​ដល់​នូវ​សេចក្ដី​ស្ងប់​យ៉ាងឧត្តម ​គប្បី​រក្សា​នូវ​ជន​ដែល​មាន​ចិត្ត​តក់ស្លុត ​និង​មាន​ចិត្ត​មាំមួន ។

ពួក​អ្នក​បង្ហូរ​ទឹក តែង​បង្ហូរ​ទឹក ​ពួក​ជាង​ព្រួញ ​តែង​ពត់ព្រួញ ​ពួក​ជាង​ចាំង ​តែង​ចាំងពត់​ឈើ ​ពួក​អ្នក​ប្រាជ្ញ ​តែង​ទូន្មានខ្លួន​ ។ ជន​ពួក​ខ្លះ ​តែង​ទូន្មាន ​(​នូវ​សត្វ​ពាហនៈ ​មាន​ដំរីជា​ដើម​) ​ដោយ​ដំបង កង្វេរ ​និង​រំពាត់ផ្ដៅ ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ជាតាទិ​បុគ្គល​ ទ្រង់​ទូន្មាន​ខ្ញុំ ដោយ​មិន​បាច់ប្រើដំបង ​និង​គ្រឿង​សស្រ្តាទេ ។ ​ក្នុង​កាល​មុន ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​បៀត​បៀនគេ តែ​មាន​នាម​ថា អហឹសកៈ [​អ្នក​មិន​បៀតបៀនគេ ។] ​ក្នុង​ថ្ងៃ​នេះ ខ្ញុំ​មាន​នាម​ត្រូវ​តាម​ដំណើរ​ពិត​ហើយ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​បៀត​បៀនជន​ណា​មួយ​ឡើយ​ ។ ​ក្នុង​កាល​មុន ​ខ្ញុំ​ជាចោរល្បី​ឈ្មោះ​ ថាអង្គុលិមាល ​ដែល​ជំនន់​ធំ​កួចនាំ​ទៅ​ហើយ (​ឥឡូវ​) ​ខ្ញុំ​បាន​ដល់​នូវ​ព្រះ​ពុទ្ធ ជា​ទី​ពឹង​ហើយ​ ។ ​ក្នុង​កាលមុន ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​មាន​ដៃ​ប្រឡាក់​ឈាម ល្បី​ឈ្មោះ​ ថាអង្គុលិមាល ​អ្នក​ចូរ​មើល​នូវ​ដំណើរ​មក​កាន់​សរណៈ ​(​របស់​ខ្ញុំ​) ​ចុះ ខ្ញុំ​បាន​ដក​នូវ​តណ្ហា ​ដែល​នាំ​ទៅ​កាន់​ភព​ហើយ​ ។ ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​កម្ម ​ដែល​ជា​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ទុគ្តតិបែប​នោះ​ជា​ច្រើន ត្រូវ​ផល​នៃ​កម្ម​ប៉ះពាល់ ​(​ឥឡូវ​) ជា​អ្នក​មិន​មាន​បំណុល បរិភោគ​នូវ​ភោជន ។ ​ពួក​ជន​ពាល​ឥត​ប្រាជ្ញា ​តែង​ប្រកប​រឿយ​ៗ ​នូវ​សេចក្ដី​ប្រមាទ ចំណែក​អ្នក​ប្រាជ្ញ ​តែង​រក្សា​ទុក​នូវ​សេចក្ដី​មិន​ប្រមាទ ​ដូច​គេ​រក្សា​ទ្រព្យយ៉ាង​ប្រសើរ ។ ​អ្នក​ទាំងឡាយ​កុំ​ប្រកប​រឿយ​ៗ ​នូវ​សេចក្ដី​ប្រមាទ ​កុំ​ធ្វើ​នូវ​សេចក្ដី​ស្និទ្ធស្នាល ​ដោយ​តម្រេក​ក្នុង​កាម​ឡើយ​ ដ្បិតថា ​បុគ្គល​អ្នក​មិន​ប្រមាទ ប្រឹង​ចម្រើន​ឈាន រមែង​បាន​នូវ​សេចក្ដី​សុខ​យ៉ាង​ក្រៃលែង ។ ​ដំណើរ​មក​របស់​ខ្ញុំ​ ជា​ដំណើរ​ល្អ មិន​មែន​ជា​ដំណើរ​ប្រាសចាក (​ប្រយោជន៍​) គំនិត​របស់​ខ្ញុំ​នុ៎ះ ​មិន​មែន​ជាគំនិតខុសទេ ​ព្រោះ​ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច​ធម៌​ដ៏​ប្រសើរបំ​ផុត ក្នុង​ពួក​ធម៌​ដែល​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ចែក​ទុក​ដោយ​ប្រពៃ ។ ​ដំណើរ​មក​របស់​ខ្ញុំ​ ជា​ដំណើរ​ល្អ មិន​មែន​ជា​ដំណើរ​ប្រាសចាក (​ប្រយោជន៍​) គំនិត​របស់​ខ្ញុំ​នុ៎ះ ​មិន​មែន​ជាគំនិតខុសទេ វិជ្ជា ៣ ​ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច​ហើយ​ ពុទ្ធសាសនា ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ហើយ​ ។ ​(​ក្នុង​កាលមុន​) ​ខ្ញុំ​ឋិត​ក្នុង​ទី​ទាំងឡាយ​នោះ​ៗ ​គឺ​ព្រៃ​ក្តី​ ម្លប់​ឈើ​ក្តី​ ភ្នំ​ក្តី​ គុហា​ក្តី ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ចិត្ត​តក់ស្លុត ​ក្នុង​កាល​នោះ​ ។ ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​ដេក​ជាសុខ ​ឈរ​ជាសុខ ចិញ្ចឹម​ជីវិតជាសុខ ជា​បុគ្គល​មិន​នៅ​ក្នុង​អន្ទាក់​ដៃ​របស់​មារ ឱ ! ​ព្រះ​សាស្តា ទ្រង់​អនុគ្រោះ​ខ្ញុំ​ ។ ​ក្នុង​កាល​មុន ​ខ្ញុំ​បាន​កើតជាព្រាហ្មណ៍ ​មាន​ត្រកូលខ្ពស់​ទាំង​ពីរ​ខាង គឺ ខាង​មាតា ​និង​ខាង​បិតា ​ថ្ងៃ​នេះ ខ្ញុំ​បាន​ជាបុត្រ​នៃ​ព្រះ​សុគត ជាសាស្តា​ធម្មរាជ ។ ​ខ្ញុំ​ជា​បុគ្គល​ប្រាសចាក​តណ្ហា ​មិន​មាន​សេចក្ដី​ប្រកាន់ បាន​គ្រប់គ្រង​ទ្វារ​ សង្រួម​ដោយ​ប្រពៃ​ហើយ​ ការ​អស់​ទៅ​នៃ​អាសវៈ ខ្ញុំ​បាន​ដល់​ហើយ ព្រោះ​បាន​សម្លាប់​ឫសគល់​នៃ​ទុក្ខ ។ ​ព្រះ​សាស្តា ​ខ្ញុំ​បាន​ប្រណិប័តន៍​ហើយ​ ពុទ្ធសាសនា ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ហើយ​ ភារៈ​ដ៏​ធ្ងន់ ​ខ្ញុំ​បាន​ដាក់​ចោល​ហើយ​ តណ្ហាជា​គ្រឿង​នាំ​ទៅ​កាន់​ភព ​ខ្ញុំ​ក៏​ដកចោល​ហើយ​ ។