សាសនសុភាសិត: បកិណ្ណកវគ្គ

បកិណ្ណកវគ្គ

“ពួកធម៌រាយរង”

១៧៦- អដ្ឋង្គិកោ ច មគ្គានំ ខេមំ អមតគាមិនំ

បណ្ដាផ្លូវទាំងឡាយផ្លូវមានអង្ក៨ជាផ្លូវឲ្យដល់អមតធម៌ដ៏ក្សេម

ម. ម.

១៧៧- យំ កិញ្ចិ សមុទយធម្មំ សព្វន្តំ និរោធធម្មំ

របស់ណាមួយ មានកិរិយាកើតឡើងជាធម្មតា របស់ទាំងអស់នោះ មានកិរិយារលត់ទៅវិញជាធម្មតា

សំ. មហា.

១៧៨- អារោគ្យបរមា លាភា

ការមិនមានរោគ ជាលាភដ៏ក្រៃលែង

ម. ម., (ខុ. ធ.)

១៧៩- ជិឃច្ឆា បរមា រោគា

សេចក្ដីឃ្លាន ជារោគដ៏ក្រៃលែង

(ខុ. ធ.)

១៨០- សង្ខារា សស្សតា នត្ថិ

សង្ខារទាំងឡាយ ឥតទៀងទាត់ទេ

(ខុ. ធ.)

១៨១- អនិច្ចា វត សង្ខារា

ឱហ្ន៎! សង្ខារទាំងឡាយ មិនទៀងសោះឡើយ!

ទី. មហា,. (សំ. ស.), សំ. និ.

១៨២- ទុល្លភា ខណសម្បត្តិ

ការដល់ព្រមនៃខណៈ រកបានដោយកម្រ

ភា. ភា.

១៨៣- ទុល្លភំ ទស្សនំ ហោតិ សម្ពុទ្ធានំ អភិណ្ហសោ

ការឃើញនូវព្រះសម្ពុទ្ធទាំងឡាយរឿយៗ ជាការបានដោយកម្រ

ម. ម. ខុ. សុ.

១៨៤- ខណោ វោ មា ឧបច្ចគា

ខណៈ កុំកន្លងនូវអ្នកទាំងឡាយឡើយ

អង្គ. អដ្ឋក., (ខុ. ធ.), ខុ. សុ.

១៨៥- អតិបតតិ វយោ ខណោ តថេវ

វ័យតែងកន្លងផុតទៅ ដូចគ្នានឹងខណៈដែរ

ខុ. ជា. ឯក.

១៨៦- កាលោ ឃសតិ ភូតានិ សព្វានេវ សហត្តនា

កាលវេលាតែស៊ីនូវពួកសត្វទាំងអស់ព្រមទាំងខ្លួនឯងផង

ខុ. ជា. ទុក.

១៨៧- ឥតិ វិស្សដ្ឋកម្មន្តេ អត្ថា អច្ចេន្តិ មាណវេ

ប្រយោជន៍ទាំងឡាយតែងកន្លងនូវមនុស្សទាំងឡាយ ដែលមានការងារលះបង់ហើយ

ទី. បាដិ.

១៨៨- នក្ខត្តិ បដិមានេន្ដំ អត្ថោ ពាលំ ឧបច្ចគា

ប្រយោជន៍កន្លងហើយ នូវមនុស្សល្ងង់ ដែលរាប់អាននូវនក្ខត្តឫក្ស

ខុ. ជា. ឯក.

១៨៩- អត្ថោ អត្ថស្ស នក្ខត្តំ កឹ ករិស្សន្តិ តារកា

ប្រយោជន៍ជានក្ខត្តឫក្សរបស់ប្រយោជន៍ទេតើ ផ្កាយទាំងឡាយនឹងធើ្វអ្វីឲ្យ!

ខុ. ជា. ឯក.

១៩០- វសោ ឥស្សរិយំ លោកេ

អំណាចជាធំក្នុងលោក

(សំ. ស.)

១៩១- សិរី ភោគានមាសយោ

សិរី ជាដំណេកនៃភោគៈទាំងឡាយ

(សំ. ស.)

១៩២- កិច្ឆា វុត្តិ អសិប្បស្ស

ការប្រព្រឹត្តរបស់បុគ្គលមិនមានសិប្បៈ ជាការលំបាក

ខុ. ជា. ទ្វារទស.

១៩៣- សាធុ ខោ សិប្បកំ នាម អបិ យាទិសកីទិសំ

ធម្មតាសិប្បៈទោះបីរប៉ិចរប៉ីសោះទេ ក៏គង់ញ៉ាំងប្រយោជន៍ឲ្យសម្រេចបានដែរ

ខុ. ជា. ឯក.

១៩៤- សព្វញ្ចេ បឋវី ទជ្ជា នាកតញ្ញុំ អភិរាធយេ

បើទុកជាប្រគល់នូវផែនដីទាំងមូលឲ្យ ក៏ធើ្វបុគ្គលអកតញ្ញូឲ្យត្រេអរមិនបានឡើយ

ខុ. ជា. ឯក.

១៩៥- ហនន្តិ ភោគា ទុម្មេធំ

ភោគៈ ទាំងឡាយ តែងសម្លាប់មនុស្សឥតបញ្ញា

(ខុ. ធ.)

១៩៦- សក្ការោ កាបុរិសំ ហន្តិ

សក្ការៈ តែងសម្លាប់បុរសអាក្រក់

វិ. បុល. (សំ. ស.), សំ. និ.

១៩៧- កិច្ឆោ មនុស្សប្បដិលាភោ

ការបានជាតិជាមនុស្ស ជាការក្រ

(ខុ. ធ.)

១៩៨- កិច្ចំ មច្ចាន ជីវិតំ

ការរស់នៅរបស់សត្វទាំងឡាយ ជាការក្រ

(ខុ. ធ.)

១៩៩- កិច្ចំ សទ្ធម្មស្សវនំ

ការស្ដាប់ធម៌របស់សប្បុរស ជាការក្រ

(ខុ. ធ.)

២០០- កិច្ឆោ ពុទ្ធានមុប្បាទោ

ការកើតឡើង នៃលោកអ្នកត្រាស់ដឹងទាំងឡាយ ជាការក្រ

(ខុ. ធ.)

២០១- អសជ្ឈាយមលា មន្តា

មន្តទាំងឡាយ មានការមិនស្វាធ្យាយជាមន្ទិល

អង្គ. អដ្ឋក., (ខុ. ធ.)

២០២- អនុដ្ឋានមលា ឃរា

ផ្ទះទាំងឡាយ មានការមិនជួសជុលជាមន្ទិល

អង្គ. បញ្ចក., (ខុ. ធ.)

២០៣- មលំ វណ្ណស្ស កោសជ្ជំ

សេចក្ដីខ្ជឹល ជាមន្ទិលនៃពណ៌សម្បុរ

អង្គ. អដ្ឋក., (ខុ. ធ.)

២០៤- មលិត្ថិយា ទុច្ចរិតំ

ទុច្ចរិតជាមន្ទិលរបស់ស្ត្រី

អង្គ. អដ្ឋក,. (ខុ. ធ.)

២០៥- សុទ្ធិ អសុទ្ធិ បច្ចត្តំ

សេចក្ដីបរិសុទ្ធិ នឹងមិនបរិសុទ្ធិ មានចំពោះខ្លួន

(ខុ. ធ.), ខុ. មហា., ខុ. ចូ.

២០៦- នាញ្ញោ អញ្ញំ វិសោធយេ

អ្នកដទៃធើ្វអ្នកដទៃឲ្យបរិសុទ្ធមិនបានទេ

(ខុ. ធ.), ខុ. មហា,. ខុ. ចូ.

២០៧- សុទ្ធស្ស សុចិកម្មស្ស សទា សម្បជ្ជតេ វតំ

វត្តតែងសម្រេចដល់អ្នកបរិសុទ្ធ មានការងារស្អាតសព្វៗកាល

ម. ម.

២០៨- សុទស្សំ វជ្ជមញ្ញេសំ អត្តនោ បន ទុទ្ទសំ

ទោសរបស់ជនទាំងឡាយដទៃងាយឃើញ ចំណែកខាងទោស

របស់ខ្លួនវិញមិនងាយឃើញទេ។

(ខុ. ធ.)

២០៩- នត្ថិ លោកេ រហោ នាម បាបកម្មំ បកុព្វតោ

ឈ្មោះថាទីស្ងាត់របស់អ្នកធើ្វបាបកម្មមិនមានក្នុងលោកសោះ

ឡើយ

អង្គ. តិក., ខុ. ជា. ចតុក្ក.

២១០- នេសា សភា យត្ថ ន សន្តិ សន្តោ

សប្បុរសទាំងឡាយ មិនមានក្នុងទីប្រជុំណា ទីប្រជុំនោះ មិនឈ្មោះថាសភាឡើយ

(សំ. ស.), ខុ. ជា. អសីតិ.

២១១- ភោគា សន្និច្ចយំ យន្តិ វម្មិកោវូបចីយតិ

ភោគៈទាំងឡាយ (របស់អ្នកគ្រប់គ្រងផ្ទះល្អ) រមែងដល់នូវកិរិយាពូនដូចជាដំបូកដែលកណ្ដៀរពូនឡើង

ទី. បាដិ.

២១២- អលំ ពាលស្ស មោហាយ នោ ច បារគវេសិនោ

រូបឆោម អាចធើ្វមនុស្សល្ងង់ឲ្យវង្វេងបាន តែមិនអាចធើ្វមនុស្សអ្នកស្វែងរកព្រះនិព្វានឲ្យវង្វេងបានឡើយ

ម. ម., ខុ. ថេរ.

២១៣- រូបំ ជីវតិ មច្ចានំ នាមគោត្តំ ន ជីវតិ

រូបរបស់សត្វទាំងឡាយតែងគ្រាំគ្រា ឯនាមនឹងគោត្រមិនចេះគ្រាំគ្រាឡើយ

(សំ. ស.)

២១៤- ថីនំ ភាវោ ទុរាជានោ

ភាពរបស់ស្រ្តីទាំងឡាយ គេដឹងបានដោយក្រ

ខុ. ជា. ឯក.

២១៥- ឧក្កដ្ឋេ សូរមិច្ឆន្តិ

ក្នុងការសង្រ្គាម តែងត្រូវការមនុស្សក្លៀវក្លា

ខុ. ជា. ឯក.

២១៦- មន្តីសុ អកុតូហលំ

ក្នុងវេលាប្រឹក្សា តែងត្រូវការមនុស្សដែលមិននិយាយឥតប្រយោជន៍

ខុ. ជា. ឯក.

២១៧- បិយញ្ច អន្នបានម្ហិ

ក្នុងគ្រាបានបាយទឹក រមែងត្រូវការមនុស្សជាទីស្រឡាញ់

ខុ. ជា. ឯក.

២១៨- អត្ថេ ជាតេ ច បណ្ឌិតំ

កាលអាថ៌ប្រស្នាកើតឡើង រមែងត្រូវការបណ្ឌិត

ខុ. ជា. ឯក.

២១៩- អាបទាសុ ថាមោ វេទិតព្វោ

កម្លាំងចិត្ត គប្បីដឹងបានក្នុងវេលាមានអន្តរាយ

ខុ. ឌ.

២២០- យសោ លទ្ធា ន មជ្ជេយ្យ

មុគ្គលបានយសហើយ មិនគួរស្រវឹងឡើយ

ខុ. ជា. ចតុក្ក.

២២១- ចាគមនុព្រូហេយ្យ

គប្បីចំរើននូវចាគៈ

ម. ឧ.

២២២- សន្តិមេវ សិក្ខេយ្យ

គប្បីសិក្សាសេចក្ដីស្ងប់ តែឲ្យមែនទែន

ម. ឌ.

២២៣- លោកាមិសំ បជហេ សន្តិបេក្ខោ

អ្នកសំឡឹងនូវសេចក្ដីស្ងប់ គប្បីលះអាមិសក្នុងលោក

(សំ. ស.)

២២៤- តំ គណ្ហេយ្យ យទបណ្ណកំ

របស់ណា មិនខុស គប្បីកាន់យករបស់នោះ

ខុ. ជា. ឯក.

២២៥- សនាថា វិហរថ មា អនាថា

អ្នកទាំងឡាយចូរនៅមានទីពឹង កុំនៅឥតទីពឹងឡើយ

អង្គ. ទសក.

២២៦- នាញ្ញំ និស្សាយ ជីវេយ្យ

មិនគួររស់នៅអាស្រ័យបុគ្គលដ៏ទៃទេ

ខុ. ឧ.

២២៧- អារោគ្យមិច្ឆេ បរមញ្ច លាភំ

បុគ្គលគប្បីចង់បាននូវការមិនមានរោគ ដែលជាលាភយ៉ាងក្រៃលែង

ខុ. ជា. ឯក.

២២៨- អតីតំ នាន្វាគមេយ្យ

មិនគួរនឹកដល់របស់ដែលកន្លងទៅហើយទេ

ម. ឧ.

២២៩- នប្បដិកង្ខេ អនាគតំ

មិនគួរចង់បានរបស់ដែលមិនទាន់មានមកដល់ឡើយ

ម. ឧ.