ដេវីដ វ៉ូតអាត

ដេវីដ វ៉ូតអាត (, ;រ៉ូច ភីចេ ហាតមែន, ចេ. & ចូនស៍, ឌី., Cambridge English Pronouncing Dictionary (ខេបប្រ៊ីដៈ សារព័ត៌មានសកលវិទ្យាល័យខេមប្រ៊ីដ ២០០៦), ទំព័រ ៥៦៣។ កើតនៅថ្ងៃទី ៦ ខែមេសា ឆ្នាំ ១៩៦៤) គឺជាអ្នកដឹកនាំ និងជាអ្នកនិពន្ធជនជាតិ អាមេរិក។ ក្នុងអំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៩០ គាត់បានបង្កើតពាក្យថា prequiem  ដែលវាជាគឺជាការរៀបរាប់ ទុកជាមុន និងសូត្រធម៌បុណ្យសពសម្រាប់ពិពណ៌នាអំពីការគោរពស្របទៅតាមជំនឿព្រះពុទ្ធសាសនារបស់គាត់ ដោយបានធ្វើការតាក់តែងនិពន្ធបទភ្លេងឧទ្ទិសដើម្បីបង្ហាញប្រាប់ក្នុងពេល ឬមុនពេលនៃការស្លាប់នៃកម្មវត្ថុរបស់ ខ្លួនបន្តិច។១ខាផិនធឺ, អេស., "In Concert at a Killer's Death", កាសែតឡូសអាន់ជឺឡែស, ថ្ងៃទី ៩ ខែឧសភា ឆ្នាំ ២០០១។រាំចង្វាក់រ៉េប, អេ., រូបថតរបស់លោកវូតអាត (ស៊ីតថល: ហ្គេតធី អ៊ីមេឃ ២០០១)។

សេវាពិធីបុណ្យរំលឹករបស់ទីក្រុងឡូស អាន់ជឺឡែសដែលលោក វ៉ូតអាតតបានបម្រើការក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំ ឬជាអ្នកនាំមុខតន្ត្រី រួមទាំងនៅក្នុងពិធីតាមលក្ខណៈស៊ីវិលនៅឆ្នាំ ២០០១ ដោយបានប្រារព្ធឡើងនៅលើផ្លូវ រថភ្លើងអែនជ័លហ្លាយសម្រាប់ផ្តល់កិត្តិយស ដល់ជនរងគ្រោះនៅក្នុងឧប្បត្តិហេតុឧបទ្ទវហេតុឡេអុងប្រាផត និងស្ត្រីមេម៉ាយដែលរងរបួសរបស់គាត់ឈ្មោះឡូឡា។៤រីច, ខេ., "Family to Sue City, Firms Over Angels Flight Death", កាសែតឡូសអាន់ ជឺឡែស, ថ្ងៃទី ១៦ ខែមីនា ឆ្នាំ ២០០១។ដាសុន, ជេ., Los Angeles' Angels Flight (ម៉ោន ភ្លីសាន់ អេសស៊ីៈ ការបោះពុម្ពផ្សាយ អាកាឌៀ ២០០៨), ទំព័រ ១២៥។ គាត់បានសូត្រធម៌សម្រាប់សត្វព្រៃ រួមទាំងសម្រាប់ សត្វទុងពណ៌ប្រផេះកាលីហ្វ័រញ៉ានៅលើឆ្នេរសមុទ្រដែលជាកន្លែងសត្វនេះបានធ្លាក់ចុះ។៦ᵃ គាត់មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ល្បីល្បាញជាមួយនឹងទឹកថ្នាំពណ៌ដ៏ដែលមានអ្នកចូលចិត្តច្រើនសម្រាប់ការរៀបចំពិន្ទុ។ម៉ានសឿ, ធី., "Pelican's Goodbye is a Sad Song", តេឡេក្រាម ថ្ងៃទី ២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៩៩៨។

លោក ធីម៉ូថេ ម៉ាកវេ បានស្នើសុំឱ្យលោក វ៉ូតអាតធ្វើអភិបូជាមុនគេនៅល្ងាចមុនថ្ងៃប្រហារជីវិតរបស់គាត់នៅក្នុង ទីក្រុង តែរី ហូតេ រដ្ឋអ៊ីនឌីអាណា។៨ ការទទួលស្គាល់ពីហ្គាន់ថឺ, អិម., Gesichter Amerikas: Reportagen aus dem Land der unbegrenzten Widersprüche (បូត្រូប: ហេនសេឡូស្គី បុសមែន វ៉ើឡែក ២០០៦), ទំព័រ ៣០។ "អំពើដ៏អាក្រក់" របស់លោក ម៉ាកវេ តែដោយសារមាន បំណងផ្តល់នូវការលួងលោមចិត្ត លោក វ៉ូតអាត បានយល់ព្រមអំពីការចាក់ផ្សាយផ្នែកកូដានៃសមាសភាពរបស់ គាត់ "អាវេ អាតក្វេ វ៉ាល" ជាមួយនឹងក្រុមចម្រៀងផ្លុំត្រែក្នុងស្រុកនៅឯវិហារ អេសធី ម៉ាហ្គារិត ម៉ារី នៅក្បែរ យូអេសភី ធារី ហូតេ នៅចំពោះមុខទស្សនិកជនដោយរួមទាំងសាក្សីនៅពេលព្រឹកបន្ទាប់។៩ លោកអាចារ្យស៊ីឡេទី, អិមចេ, Sounding the last mile: Music and capital punishment in the United States since 1976, និក្ខេបបទស្ថិតក្រោមការបង្រៀនពីសាស្រ្តាចារ្យ ចេ. ម៉ាហ្គី សកលវិទ្យាល័យអ៊ីលីណយអឺបាណា-សាំប៉ាញ ២០១៨, ទំព័រ ២៤០–២៤១។ ដានីយែល អិម. ប៊ូឆ្លេន និងក្រោយមកលោក កាឌីណល រ៉ក់ហ្គើ ម៉ាហូនី បានដាក់ញត្តិទាមទារទៅកាន់សម្តេច ប៉ាប ចន ប៉ូល ២ ដើម្បីឲ្យពរដល់ លោក វ៉ូតអាត ឲ្យបានពេញលេញ។វ៉ល, ចេអិម, "មេរៀនដែលបាត់បង់", សតវត្សរបស់គ្រីស្ទាន, ថ្ងៃទី ៤–១ឥ ខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០០១ ទំព័រ ៣៧។វីឡូដ៍, ខេ. វ៉ាន់ដឺ, ចូលទៅកាន់លោកវូតអាត, ការសិក្សាពីការសូត្រដង្ហែរបុណ្យសព ថ្ងៃទី ៥ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០០៦។វូតអាត, ឌី., "Musica lætitiæ comes medicina dolorum", ទ្រែន។ S. ហ្ស៊ីអ៊ីតហ្ស៍ ឌឺ ហ្រ៊ីអាន អិនអ័រ ៧ ខែ មីនា ឆ្នាំ ២០០៦ ទំព័រ ៣៤–៤១។

ការចម្លងម៉ាស៊ីនសុបិន្តរបស់លោក វ៉ូតអាត ដែលជាចង្កៀងវិកលចរិកកម្រិតស្រាលត្រូវបានដាក់តាំងបង្ហាញនៅ ក្នុងសារមន្ទីរសិល្បៈនៅជុំវិញពិភពលោក។ ការរួមចំណែករបស់លោកចំពោះទស្សនាវដ្តីអក្សរសាស្ត្រដូចជា ដឺ ហ្វ្រាន់ រួមបញ្ចូលទាំងការសរសេរនៅលើកម្មផលអន្តរប្រភេទ ដាំមនសិការ និងការតាំងទីលំនៅរបស់ជនជាតិ ប៉ារ៉ាហ្គាយ នៅក្នុងស្រុកនូវ៉ា ជឺម៉ានៀ។១៣ខារ៉ូស៊ី, អិល., "La storia di Nueva Germania", ការផ្សាយអ៊ីលប៉ុស្តិ៍ ថ្ងៃទី ១៣ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០០១។ប៉ូរ៉ុបកា, អេស., 55 Klassiker des Kulturjournalismus (ប៊ែរឡាំង: ប៊ី និងអេស សៀបិនហារ វ៉ើឡែក ២០០៨) ទំព័រ ២៤៧។