វេយ្យាករណ៍: ប្រវត្តិ​វេយ្យាករណ៍​សាស្ត្រ <ref>ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ ខេមរ​វេយ្យាករណ៍ ដោយ​លោក [[រ៉ាយ​ប៊ុក]] ព.ស ២៤៩៨, គ.ស ១៩៥៥</ref>

ប្រវត្តិ​វេយ្យាករណ៍​សាស្ត្រ ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ ខេមរ​វេយ្យាករណ៍ ដោយ​លោក រ៉ាយ​ប៊ុក ព.ស ២៤៩៨, គ.ស ១៩៥៥ 
ការ​សិក្សា​វេយ្យាករណ៍​សាស្ត្រ គឺ​ធ្វើ​តាំង​ពី​បុរាណ​កាល ខាង​បូព៌ា​ទ្វីប ឬ ខាងបស្ចិម​ទ្វីប។ ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​នៃ​បណ្ឌិត​វេយ្យាករណ៍​សាស្ត្រ​ហិណ្ឌូ ដែល​មាន​បណ្ឌិត បានិនិ ជា​ប្រធាន (ក្នុង​សតវត្សរ៍​ទី៤ មុន​គ្រឹស្តសករាជ) មាន​កិត្តិសព្ទ​ល្បី​ល្បាញអស្ចារ្យ​ជា​ពន់​ពេក។ វេយ្យាករណ៍​សាស្ត្រ ខាង​បស្ចិម​ទ្វីប គឺ​ជាតិ​ក្រិកជា​អ្នក​បង្កើត។ ពួក​អ្នក​ចារណញ្ញាណ​បន្លំ (Sophistes), លោក​ទស្សនវិទូ​ក្រិក ប្លាតុង នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​នាម​ថា៖ "Cratyle" បាន​លើក​តម្កើង​ជា​កិត្តិយស ចំពោះ​ការ​អប់​រំ​ខាង​វេយ្យាករណ៍​សាស្ត្រ។ ពួក​នេះ​បាន​ព្យាយាម​រក​នូវ​បុព្វហេតុ​នៃ​ពាក្យ ឬ សព្វ។ លោក​ទស្សនវិទូ​ក្រិក អារីស្តូត បាន​បញ្ជាក់ថា៖ "ជោគ​វាសនា​នៃ​វេយ្យាករណ៍​សាស្ត្រ មាន​ហេតុ​ទាក់​ទង​នឹង​បច្ច័យវិទ្យា (Logique)"។ ពួក​ខន្តី (Stoiciens) បាន​រៀប​ចំ បែង​ចែក​វេយ្យាករណ៍​សាស្ត្រ​ជា​បួន​ករណី៖ នាម (nominatif), បច្ច័យ (génitif), កាលៈ (datif), កម្មៈ (accusatif)។ ពួក​បណ្ឌិត​វេយ្យាករណ៍​សាស្ត្រ​នៅ​ទី​ក្រុង អាលេកសង់ឌ្រី សុទ្ធ​តែ​ពួក​អក្សរ​សាស្ត្រ​បណ្ឌិត មាន​បំណង​ចង់​រចនា​កាព្យ​និទាន បណ្ឌិត "ហូមែរ" ឲ្យ​បាន​បរិសុទ្ធ​ស្អាត។ ពួក​នេះ​បាន​កំណត់​នូវ​វិធានការ​ខ្លះ​នៃ​វេយ្យាករណ៍។ មាន​ពួក​បណ្ឌិត​វេយ្យាករណ៍​នៅ​ទី​ក្រុង ប៉ែរកាម (ប្រទេស​អាស៊ី មីណើរ) ជា​បច្ចាមិត្រ​ពួក អាលេក​សង់​ដ្រាំង, បាន​ទទួល​ពី​បណ្ឌិត នេះ​នូវ​បញ្ជី​រាយ​ពាក្យ​ដែល​គេ​មិន​ប្រើ។ ពួក​បណ្ឌិត​នេះ​យល់​ថា ត្រូវ​ទុក​ពាក្យ​ដែល​មាន​ន័យ​ផ្ទុយ អហេតុកវិជ្ជា(anomalie) សភាព​ខុស​ពី​ធម្មតា ជា​បទ​បញ្ញត្តិ​ច្បាប់​ភាសា, អ្នក​ដែលយល់​ផ្ទុយ​ពី​នេះ គឺ​ជា​ពួក​ហេតុកវិជ្ជា(analogie)។ លោក ដឺនេស ដឺស្ត្រាស់ បាន​និពន្ធ​ក្នុង​សតវត្សរ៍​ទី១ មុន គ.ស នូវ​សៀវភៅ​មួយ​មាន​ឈ្មោះ​ថា "តម្រា​វេយ្យាករណ៍" ដែល​មាន​អនុភាព​ផ្សាយ​អស្ចារ្យ ហើយ​វេយ្យាករណ៍​នេះ​គេ​ទុក​ថា​ជា​ក្បួន ស្វ័យ​រាជ ក្នុង​ពេល​នោះ។ ក្នុង​សតវត្សរ៍​ទីពីរ នៃ គ.ស លោក អាប៉ូលូនីយសឌិស្កូល បាន​និពន្ធ​ដោយ​ជាក់​លាក់​នូវ តម្រា​រូបសាស្ត្រ(morphologie) ពួក​រ៉ូម៉ាំង​បាន​ខំ​ព្យាយាម​សិក្សា​វេយ្យាករណ៍​យ៉ាង​ស្វាហ័ប តែ​មិន​សូវ​បាន​ផល, ពួក​នេះ​បាន​បក​ប្រែ​នូវ អវសាន​សព្ទ​ភាសា​ក្រិក ជា​ភាសា​ឡាតាំង។ នៅ​មធ្យម​យុគ, គ្មាន​ការ​ចម្រើន​ខាង​កិច្ច​សិក្សា​វេយ្យាករណ៍​ទេ។ នៅ​សតវត្សរ៍​ទី​១៦ និង​ជា​ដំបូង​នៃ​សតវត្សរ៍​ទី​១៧, ពួក​បណ្ឌិត​ខាង​វេយ្យាករណ៍​បារាំង គឺ​មាន​តែ​ពួក​ចេះ​ភាសា​សាស្ត្រ​សុទ្ធៗ មិន​ដឹង​នូវ​ប្រវត្តិ​ភាសា​សាស្ត្រ ហើយ​ច្រើន​ប្រកាន់​នូវ​ទស្សនវិជ្ជា​ហួស​ហេតុ។ ការ​រៀប​ចំ​បែង​ចែក​ពាក្យ​ខាង​ភាសា​បារាំង​នេះ កើត​ឡើង​ដោយ​ភាគ​ច្រើន​ចំពោះ កា​រ​ព្យាយាម​នៃ​ពួក​បណ្ឌិត​នេះ​បាន​ជា​មាន​ពាក្យ​ផ្ទុយ, ពាក្យ​សុខុម។ តាំង​ពី​កើត​សៀវភៅ​វេយ្យាករណ៍ ប៉ូររ៉្វាយាល់ (ឆ្នាំ​១៦៦០) មាន​គេ​និពន្ធ​សៀវភៅ​វេយ្យាករណ៍​ជា​ច្រើន។ អ្នក​និពន្ធ​បាន​ខំ​ស្វះស្វែង​រក​គោល​ការ​ជា​សមូហភាពរវាង​គ្រប់​ភាសា​ទាំង​អស់។ ចំពោះ​អ្នក​និពន្ធ វេយ្យាករណ៍ មាន​លោក បូហ្សេ, កុង​ឌីយ៉ាក់, ឌុយ ម៉ារសេស៍ និង ដេស្ទុត្តដឺត្រាស៊ី។ នៅ​ចុង​សតវត្ស​ទី​១៨ មាន​ព្រឹត្តិការណ៍​សំខាន់ៗ​ក្នុង​ប្រវត្តិ​វេយ្យាករណ៍​គឺ៖ ការ​រក​ឃើញ​ភាសា​សំស្ក្រឹត។ បន្តិច​ទៀត​វេយ្យាករណ៍​ទូទៅ នឹង​បាត់​ហើយ​នឹង​លេច​ចេញនូវ "វេយ្យាករណ៍​តាម​ប្រវត្តិសាស្ត្រ នឹង​ប្រៀបធៀប" វិញ។ របៀប​នៃ​ការ​ពិសោធន៍ ត្រូវ​របៀប​សម្ដែង​ហេតុ​ផល​មាន​អនុភាព​ជា​លំដាប់​ត​ទៅ​មាន​ភាសា​សាស្ត្រ​បណ្ឌិត ៣នាក់យ៉ាង​ចំណាន​ជាង​គេ​ត្រង់​ប្រើ​តម្រា​សម្ដែង​ហេតុ​ផល​គឺ លោក ប៉ូប្ប គ.ស ១៨៣៣ ក្នុង​សៀវភៅ "វេយ្យាករណ៍​ប្រៀប​ធៀប​ចំពោះ​ភាសា​ឥណ្ឌា សែរម៉ានិក", លោក​សាកុប គ្រីម្យ គ​.ស ១៨១៩ ក្នុង​សៀវភៅ "វេយ្យាករណ៍​អាល្លឺម៉ង់", លោក​ហ្វ្រេដេរិក ឌីយេ គ.ស ១៨៣៦ ក្នុង​សៀវភៅ "វេយ្យាករណ៍​ប្រៀប​ធៀប​ភាសា​រូម៉ាន"​, តែ​ការ​ស្វែង​រក​បែប​នេះ ចូល​ទៅ​ក្នុង​វិជ្ជា​មួយ​ដែល​ហៅ​ថា​ភាសា​សាស្ត្រ។