ជនជាតិខ្មែរចិន: បន្ទាប់ពីទទួលបានឯករាជ្យ

បន្ទាប់ពីទទួលបានឯករាជ្យ 
ប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងភាសាបារាំងរបស់សហគមន៍ជនជាតិចិនត្រូវបានបញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ 1958 ។ ក្នុងកំឡុងឆ្នាំ 1960 កិច្ចការសហគមន៍ចិនត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងហោចណាស់ក្នុងរាជធានីភ្នំពេញដោយគណៈកម្មាធិការមន្ទីរពេទ្យចិនដែលជាអង្គការមួយដែលបង្កើតឡើងដើម្បីផ្តល់មូលនិធិនិងគ្រប់គ្រងមន្ទីរពេទ្យដែលត្រូវបានបង្កើតឡើង។ មុននេះសម្រាប់សហគមន៍ចិន។

គណៈកម្មាធិនេះគឺជាសមាគមធំបំផុតនៃឈ្មួញចិននៅក្នុងប្រទេសហើយវាត្រូវបានទាមទារដោយរដ្ឋធម្មនុញ្ញរបស់អង្គការដើម្បីរួមបញ្ចូលនៅលើក្រុមប្រឹក្សាភិបាលដប់ប្រាំសមាជិករបស់ខ្លួនប្រាំមួយនាក់មកពីក្រុម Teochew, បីមកពី Cantonese ពីរពី Hokkien ពីរមកពី Hakka និងពីរនាក់មកពីហៃណាន។ គណៈវិនិច្ឆ័យមន្ទីរពេទ្យនេះបានក្លាយជាអ្នកដឹកនាំដែលទទួលស្គាល់ដោយសហគមន៍ចិន។ ក្រុមប្រឹក្សាសាលារៀនក្នុងស្រុករបស់ចិននៅក្នុងទីក្រុងតូចៗជាច្រើនបានបម្រើការងារស្រដៀងគ្នា។

នេះគឺជាចំណុចខ្ពស់មួយទាក់ទងនឹងសិទ្ធិរបស់ជនជាតិភាគតិចចិន។ ឯករាជ្យភាពកម្ពុជានៅឆ្នាំ 1953 បានឃើញការថយចុះនៃការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេដោយអាជ្ញាធររដ្ឋនិងស្វ័យភាពដែលមានស្រាប់ពីមុនត្រូវបានលុបចោលដោយរដ្ឋាភិបាលថ្មី។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយសមាគមឯកជនជាច្រើនដែលមានវប្បធម៌ការគោរពអាជីវកម្មនិងទាក់ទងទៅនឹងការអប់រំត្រូវបានបន្តដោយសហគមន៍ជនជាតិចិននិងសមាគមត្រកូលខ្លួនឯងពីព្រោះសហគមន៍ទាំងនេះនៅតែមានអំណាចសេដ្ឋកិច្ចនិងនយោបាយយ៉ាងសំខាន់។ អារម្មណ៍និងគោលនយោបាយប្រឆាំងនឹងចិនបានលេចចេញជាបន្តបន្ទាប់ក្រោយពីរដ្ឋប្រហារឆ្នាំ 1970 ដែលបានឃើញការបង្កើតរដ្ឋាភិបាលនិយមនិយមដែលចាត់ទុកថាជាប្រទេសគំរាមកំហែងដ៏គ្រោះថ្នាក់ហើយជនជាតិភាគតិចនៅកម្ពុជាគឺជាជួរទី 5 ដែលអាចធ្វើទៅបាន។

ឆ្នាំ 1970 គឺជាការចាប់ផ្តើមនៃការបង្ក្រាបយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងររបស់ជនជាតិភាគតិចចិននៅកម្ពុជាអស់រយៈពេលជិតពីរទសវត្ស។ វាគឺបន្ទាប់ពីចំណុចនេះអាជ្ញាធរកម្ពុជាបានចាប់ផ្តើមបង្ខំបិទចិនសាលារៀននិងកាសែតដែលតម្រូវឱ្យចិនយកលិខិតសម្គាល់អត្តសញ្ញាណពិសេសដាក់ពន្ធពិសេសលើចិននិងឈានទៅរកការបដិសេធសិទ្ធិពលរដ្ឋកម្ពុជា។ ខណៈពេលដែលរបបខ្មែរក្រហមហាក់ដូចជាមានគោលនយោបាយជនជាតិដើមភាគតិច "ទ្រាំទ្រ" ដំបូងគេនៅតែបន្តរើសអើងជនជាតិចិននៅពេលដែលវាបានបញ្ចប់។ការកាន់កាប់ប្រទេសកម្ពុជា។ ការបន្តការរើសអើងទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយឥឡូវនេះសំរាកនៅថ្នាក់រៀនមិនមែនជាមូលដ្ឋានជាតិទេ។ ចាប់តាំងពីភាគច្រើននៃជនជាតិចិនទីក្រុងត្រូវបានគេជួញដូរពួកគេត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជា "មូលធននិយម" ដោយរបបបដិវត្ត។ខណៈដែលគ្មានភ័ស្តុតាងបញ្ជាក់ថាជនជាតិចិនត្រូវបានគេកំណត់គោលដៅជាពិសេសក្នុងការបោសសំអាតរបស់ខ្មែរក្រហមនោះទេ។ ចំនួនប្រជាជនរបស់ពួកគេនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាប្រហែលជាត្រូវបានកាត់បន្ថយពាក់កណ្តាលក្នុងរយៈពេលបួនឆ្នាំនៃការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្មែរក្រហមប្រជាជនកម្ពុជារបស់ពួកគេប្រហែលជាត្រូវបានកាត់បន្ថយពាក់កណ្តាលក្នុងរយៈពេល 4 ឆ្នាំនៃការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្មែរក្រហម។វាហាក់ដូចជាមានចំនួនកើនឡើងនៃព្រឹត្តិការណ៍ប្រឆាំងចិននៅមុនពេលការលុកលុយរបស់វៀតណាមដែលបានបញ្ចប់របបប៉ុលពត។

ការបង្កើតឡើងសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតកម្ពុជាបន្ទាប់ពីការលុកលុយរបស់វៀតណាមនៅឆ្នាំ 1979 មិនមានភាពវិជ្ជមានទាំងស្រុងចំពោះជនជាតិភាគតិចចិនឡើយ។ មួយផ្នែកដោយសារតែភាពតានតឹងរវាងចិននិងវៀតណាមអាជ្ញាធរថ្មីបានអនុម័តវិធានការរឹតត្បិតប្រឆាំងនឹងសមាជិកដែលនៅសេសសល់នៃជនជាតិភាគតិចចិនរួមទាំងការហាមឃាត់ពួកគេមិនឱ្យត្រឡប់ទៅរកទីប្រជុំជនវិញ។នៅឆ្នាំ 1971 រដ្ឋាភិបាលបានអនុញ្ញាតឱ្យមានការបង្កើតស្ថាប័នថ្មីមួយដែលជាសមាគមសហព័ន្ធចិនកម្ពុជាដែលជាអង្គការដំបូងគេដែលទទួលយកជនជាតិចិនទាំងអស់។ យោងតាមលក្ខន្តិកៈរបស់ខ្លួនសហព័ន្ធនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីជួយដល់ជនជាតិចិននៅក្នុងសង្គមវប្បធម៌វប្បធម៌សាធារណៈនិងវិស័យសុខាភិបាលដើម្បីគ្រប់គ្រងទ្រព្យសម្បត្តិដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់សហគមន៍ចិននៅភ្នំពេញនិងកន្លែងផ្សេងទៀតនិងដើម្បីលើកកម្ពស់ទំនាក់ទំនងមិត្តភាពរវាងប្រជាជនចិននិងចិន។ ប្រជាជនកម្ពុជានិងចិន។

ជាមួយនឹងការដឹកនាំដែលអាចត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងរួមបញ្ចូលមេដឹកនាំដែលទទួលស្គាល់ក្នុងសហគមន៍ជនជាតិចិនសហព័ន្ធត្រូវបានគេជឿថាទំនងជាបន្តនិន្នាការនេះដែលបានបង្ហាញតាំងពីដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1960 ដើម្បីឆ្លងកាត់ភាពស្មោះត្រង់របស់ក្រុមគ្រាមភាសានៅក្នុងទិដ្ឋភាពជាច្រើននៃកម្មវិធីសង្គមនយោបាយនិងសេដ្ឋកិច្ចរបស់ខ្លួន។ ។ជាទូទៅទំនាក់ទំនងរវាងជនជាតិចិននិងជនជាតិខ្មែរគឺជារឿងល្អ។ មានការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ខ្លះហើយចំនួនប្រជាជនភាគច្រើននៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាគឺជាផ្នែកមួយនៃចិន - ខ្មែរដែលត្រូវបានសមាហរណកម្មយ៉ាងងាយស្រួលក្នុងសហគមន៍ជនជាតិចិនឬខ្មែរ។ Willmott សន្មត់ថាពួកឥស្សរជនចិន - ខ្មែរគ្របដណ្ដប់លើពាណិជ្ជកម្មនៅកម្ពុជាតាំងពីពេលឯករាជ្យបានចូលដល់សម័យសាធារណរដ្ឋខ្មែរ។