លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២: មហាគុរុដ៏មានឥទ្ធិពល

មហាគុរុដ៏មានឥទ្ធិពល

ម្នាលលោកដ៏មានអាយុ ! កាលបើបានស្តាប់រឿងរ៉ាវរបស់ទេវបិយៈចប់ហើយ ខ្ញុំព្រះករុណាដល់ថ្នាក់នឹក​ដក​ដង្ហើមធំដោយសេចក្តីអាណិតអាសូរគេ នៅពេលជាមួយគ្នានោះ ក៏កើតលំនឹកនៃសម្អប់លើមហាគុរុដែល​ឃោរ​ឃៅនោះ ប៉ុន្តែកាលបើបានសតិសម្បជញ្ញៈត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ប្រញាប់រម្ងាប់លំនឹកនៃសម្អប់នោះ ហើយផ្សាយមេត្តាចិត្តដល់មហាគុរុវិញ ព្រោះសមណៈពិតក្នុងព្រះធម្មវិន័យរបស់ព្រះបរមសាស្តាត្រូវមិនប្រទូស្ត រ៉ាយបុគ្គលណាទាំងអស់សូម្បីដោយការគិត ខ្ញុំព្រះករុណានឹកអាណិតរម្ងង់ងប់ងល់របស់ទេវបិយៈជាអតិបរមា ប៉ុន្តែនឹកស្ងើចចំពោះវីរិយភាពរបស់គេក្នុងការដោះពាក្យបណ្តាសាទាសផ្តាសរបស់មហាគុរុ ។
ដើម្បីជួយកាត់បន្ថយជំនឿងប់ងល់របស់គេខ្លះ ខ្ញុំព្រះករុណាទើបចាប់ផ្តើមសួរគេថា
"ម្នាលឧបាសក ! ញោមជឿមែនទែនឬថា មហាគុរុរបស់ញោមនោះជាបុគ្គលស័ក្តិសិទ្ធិ អាចបណ្តាលឲ្យ​អ្នកណា​ជាអ្វីក៏បាន?"
"ជឿមែន លោកម្ចាស់ ! បើមិនជឿខ្ញុំកណាច្បាស់ជាមិនត្រាច់រង្គត់រត់ចច្រប់ពីស្រុកកំណើត រងទុក្ខលំបាក​បែប​នេះទេ"
"អាត្មាសូមសួរញោមតទៅទៀតថា ការដែលមហាគុរុរបស់ញោមដាក់បណ្តាសាឲ្យមនុស្សទៅជាសត្វក៏បាន ទៅជាថ្មក៏បាននោះ តើញោមបានឃើញដោយផ្ទាល់ភ្នែករបស់ញោមឬគ្រាន់តែស្តាប់ឮគេនិយាយ?"
"ខ្ញុំកណាមិនដែលឃើញខ្លួនឯងទេ លោកម្ចាស់ !​ បានឮតែគេនិយាយប្រាប់តៗគ្នាមក ប៉ុន្តែខ្ញុំកណាក៏ជឿថា​ជាការពិត បើមិនមែនជាការពិត តើគេបានអ្វីមកនិយាយ?"
"ចឹងមែន ឧបាសក ! ពាក្យចចាមអារ៉ាមរបស់មនុស្សតែងមានដំណើរដើមទងពិតខ្លះ បើគ្មានទងគន្លងពិត គេក៏មិននិយាយចចាមអារ៉ាមដែរ ចុះញោមជឿពាក្យចចាមអារ៉ាមទាំងអស់ជាការពិតឬ? រឿងចចាមអារ៉ាម​ខ្លះអាចត្រូវគេឆ្នៃឡើងដើម្បីផលប្រយោជន៍ណាមួយ"
"មិនមែនជាការពិតទាំងអស់ទេ លោកសមណៈ ! រឿងចចាមអារ៉ាមខ្លះ មិនមានដំណើរដើមទងពិតទេ ប៉ុន្តែអ្នកខ្លះឆ្នៃរឿងឡើងហើយក៏ប្រាប់អ្នកដទៃទៅ អ្នកដទៃបានស្តាប់ឮយល់ថាជារឿងពិត ហើយក៏តំណាល​ប្រាប់តៗគ្នាទៅ"
"កាលបើរឿងចចាមអារ៉ាមខ្លះមានទងគន្លងពិត រឿងខ្លះមិនមានទងគន្លងពិតបែបនេះ ញោមដឹងបានយ៉ាង​ណាថា រឿងណាមានដំណើរដើមទងពិតឬមិនមាន? តើញោមប្រើអ្វីជាគ្រឿងវិនិច្ឆ័យ?"
ទេវបិយៈអង្គុយឈ្ងោកមុខគិតមួយស្របក់ហើយឆ្លើយថា 
"ប្រហែលជាគ្មានវិធីណាទេ លោកម្ចាស់ ! ខ្ញុំកណាពិចារណាមិនឃើញថាមានគោលអ្វីជាគ្រឿងអារកាត់​នោះទេ"
"មានណៈ ឧបាសក ! គោលម្យ៉ាងក្នុងការពិចារណាវិនិច្ឆ័យរឿងណាមួយថាពិតឬមិនពិតនោះ គឺ អ្នកនិយាយ ហ្នឹងឯង បើអ្នកនិយាយជាបណ្ឌិត មានគុណធម៌ជាចាស់ព្រេងព្រឹទ្ធ យើងដឹងបានយ៉ាងពិតប្រាកដថា លោកមាននិស្ស័យនិយាយពិត រឿងដែលលោកនិយាយ យើងអាចជឿបានថាជារឿងពិត ប៉ុន្តែបើអ្នក​និយាយ​ជា​ជនពាល គ្មានគុណធម៌ មាននិស្ស័យចូលចិត្តនិយាយភូតភរ យើងក៏អាចសន្និដ្ឋានបានថា រឿង​ដែលគេនិយាយនោះមិនមែនជារឿងពិតទេ ម្យ៉ាងទៀត បើអ្នកនិយាយជាជនអព្យាក្រឹត គ្មា​នចំណែកបាន ចំណែកបង់នឹងរឿងនោះ មិនមែនជាបក្សពួកខាងណេះឬខាងណោះ យើងក៏អាចសន្និដ្ឋានបានថា រឿង​ដែល​គេនិយាយនោះជារឿងពិត អាត្មាចង់សួរញោមថា តើរឿងស័ក្តិសិទ្ធិវិសេសរបស់មហាគុរុនេះ អ្នកណាជាអ្នក​និយាយឲ្យញោមស្តាប់? បើមានមនុស្សនិយាយគ្នាច្រើន  តើអ្នកណាជាអ្នកឧស្សាហ៍តំណាលឲ្យញោមស្តាប់​ជារឿយ ៗ 

"បពិត្រលោកម្ចាស់ ! រឿងស័ក្តិសិទ្ធិរបស់មហាគុរុនេះមើលទៅដូចជាអ្នកណាៗក៏និយាយដែរ គ្រាន់តែហាមាត់ គេក៏ដឹងភ្លាមទាំងទទួលស្គាល់ថាជាការពិតទាំងអស់ ប៉ុន្តែបើសួរថាតើអ្នកណាឧស្សាហ៍តំណាលឲ្យស្តាប់ញឹក​ញយបំផុត ខ្ញុំកណាគិតឃើញតែភ្នាក់ងារហូតពន្ធរបស់មហាគុរុហ្នឹងឯង រាល់លើកដែលមកទារពន្ធ បើទារបាន​សមបំណង ភ្នាក់ងារទារពន្ធនោះក៏ច្រើនតែពិពណ៌នាសេចក្តីស័ក្តិសិទ្ធិរបស់មហាគុរុក្នុងផ្លូវល្អ ដូចជា ពាក្យ​ប្រសិទ្ធ​ពរថា 'អាសិរវាទៈ' របស់មហាគុរុមួយម៉ាត់ អាចធ្វើឲ្យអ្នកទទួលពរបានជួបជោគលាភក្នុងកំលុង ៣ ឬ ៧ ថ្ងៃ ប៉ុន្តែបើទារពន្ធមិនបាន ភ្នាក់ងារហូតពន្ធក៏លើកយកសេចក្តីស័ក្តិសិទ្ធិក្នុងផ្លូវអាក្រក់របស់មហាគុរុមក​ជំលាប​ថា មហាគុរុអាចនឹងដាក់បណ្តាសាឲ្យក្លាយទៅជាអ្វីមួយផ្សេងៗបាន ហើយលើកយក​ឧទាហរណ៍រឿង​រ៉ាវផ្សេង ៗដែលកើតឡើងឲ្យស្តាប់ អាងថាជារឿងពិត"
"ឧបាសកអើយ ! គ្រាន់តែស្តាប់ញោមតំណាលឲ្យស្តាប់បានប៉ុណ្ណេះ អាត្មាក៏ល្មមនឹងដឹងជ្រាបបានភ្លាមថា អ្នកនិយាយប្រាប់នោះសមគួរនឹងជឿបានឬមិនបាន អាត្មាជឿថាភ្នាក់ងារទារពន្ធទាំងនោះមុខជាមាន​ចំណែក​បានចំណែកបង់នឹងការហូតពន្ធនោះមិនខាន ហើយគេច្បាស់ជាជនជំនិតរបស់មហាគុរុ បានជាទទួលទំនុក​ទុកចិត្តពីមហាគុរុឲ្យដើរទារពន្ធយ៉ាងនេះ កាលបើដូច្នេះ តើញោមជឿបានទេថាតើភ្នាក់ងារហូតពន្ធនោះជា​ជនអព្យាក្រឹតពិត សមនឹងជឿបានឬទេ?"
"បើប្រកាន់តាមគោលការណ៍របស់លោកម្ចាស់ មិនអាចជឿបានទេ លោកសមណៈ ! " 
"កាលបើមិនអាចជឿបាន រឿងស័ក្តិសិទ្ធិផ្សេងៗរបស់មហាគុរុ ផ្តើមតាំងវិមតិកង្ខាទុកជាមុនថា មិនមែនជារឿង​ពិត ប៉ុន្តែដើម្បីឲ្យបានភស្តុតាងបន្ថែមទៀត អាត្មាចង់សួរញោមតទៅទៀតថា រឿងរ៉ាវផ្សេងៗដែលសម្តែង​ដល់សេចក្តីស័ក្តិសិទ្ធិរបស់មហាគុរុដែលមានភ្នាក់ងារហូតពន្ធអាងថាកើតឡើងមែននោះ តើគេបា្រប់ញោម​ឬទេ​ថាតើកើតឡើងនៅឯណា? អង្កាល់ណា? តើគេប្រាប់ឬទេថាតើរឿងបែបនោះធ្លាប់កើតឡើងក្នុងភូមិ របស់ញោមឬក្នុងភូមិក្បែរខាង?"
"តាមធម្មតា គេមិនដែលប្រាប់ថាកើតឡើងនៅឯណា ឬ នៅពេលណាទេ បើប្រាប់ ច្រើនតែប្រាប់ថា កើត ឡើងក្នុងភូមិឆ្ងាយដាច់សង្វែងដែលសូម្បីតែឈ្មោះក៏មិនដែលឮផង"
"ម្នាលឧបាសក ! ចុះញោមដឹងទេថាហេតុអីបានជាគេអាងថារឿងនោះៗកើតឡើងក្នុងភូមិឆ្ងាយៗដូច្នោះ ម៉េចក៏មិនប្រាប់ថាធ្លាប់កើតឡើងក្នុងភូមិរបស់ញោម?"
"ខ្ញុំកណាមិនដឹងទេ ប៉ុន្តែរឿងអាចកើតនៅទីនោះមែនហើយមិនដែលកើតក្នុងភូមិរបស់យើងក៏បាន"
"មានន័យថា តាំងពីណាពីណីមក គ្មានអ្នកណាក្នុងភូមិរបស់ញោមត្រូវមហាគុរុដាក់បណ្តាសាទេឬ?" ខ្ញុំព្រះករុណាជជីកសួរតទៅទៀត
"ធ្លាប់ត្រូវបណ្តាសាជាដរាប លោកម្ចាស់ ! តាមពិតទៅ ត្រូវបណ្តាសារាល់ឆ្នាំហ្នឹងឯង"
"បើអញ្ចឹង ក៏គួរតែមានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងភូមិរបស់ញោមក្លាយទៅជាថ្មខ្លះ ប៉ុន្តែនេះឃើញថាគ្មានសោះ ព្រោះ​ភ្នាក់​ងារ​ទារពន្ធមិនដែលអាងដល់ តែបែរជាអាងដល់ភូមិឆ្ងាយដាច់សង្វែងទៅវិញ ម្នាលឧបាសក ! អាត្មាសូម​ប្រាប់​ទៅចុះថា ហេតុអីបានជាគេមិនអាងថារឿងធ្លាប់កើតឡើងក្នុងភូមិរបស់ញោម ក៏ព្រោះតែគេដឹង​ច្បាស់​ថា  រឿងនោះមិនដែលកើតឡើងទេ ហេតុអីបានជាគេមិនអាងថាកើតឡើងក្នុងភូមិជិតខាង ក៏ព្រោះតែគេ​ខ្លាច​ក្រែងថាញោមនឹងទៅស៊ើបសួររកមើលថាតើកើតឡើងពិតឬទេ គេត្រូវតែអាងដល់ភូមិដែលនៅឆ្ងាយបំផុត ឬភូមិដែលទំនងជាគ្មានក៏បាន ដើម្បីកុំឲ្យញោមទៅស៊ើបសួររកមើល" 
ម្នាលលោកដ៏មានអាយុ ! ទេវបិយៈប្រហែលជាវិលក្បុងនឹងហេតុផលរបស់ខ្ញុំព្រះករុណាជាខ្លាំង គេអង្គុយ​សម្លឹងមើលចេញទៅឆ្ងាយ អៀងសីសៈទៅឆ្វេងម្តងទៅស្តាំម្តងទាំងមានស្នាមញញឹមប្រាកដនៅលើផ្ទៃមុខ​ផង  ខ្ញុំព្រះករុណាជឿថា ពន្លឺនៃបញ្ញាប្រាកដជាកើតឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេខ្លះហើយ មួយស្របក់ធំកន្លងទៅ គេក៏និយាយឡើងថា
"បើអញ្ចឹង មហាគុរុនោះគ្មានសេចក្តីស័ក្តិសិទ្ធិពិតប្រាកដដួចយ៉ាងគេនិយាយចចាមអារ៉ាមនោះទេ"
"អាត្មាមិនអាចដឹងបានទេ ឧបាសក ! ថាមហាគុរុរបស់ញោមនោះមានសេចក្តីស័ក្តិសិទ្ធិពិតឬមិនពិត ព្រោះអាត្មាមិនដែលប្រទះឃើញគាត់ ទាំងមិនដែលរួមរស់ជាមួយនឹងគាត់ផង  បើអាត្មាបានជួបគាត់ អាត្មា​នឹង​ពិសោធឲ្យញោមឃើញភ្លាមថា ស័ក្តិសិទ្ធិមែនឬមិនមែន អាត្មាគ្រាន់តែនិយាយទៅតាមហេតុផល​ដែល​គប្បីមានប៉ុណ្ណោះ ជាតួនាទីរបស់ញោមដែលត្រូវសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯងថាតើមហាគុរុនោះស័ក្តិសិទ្ធិពិត​មែនឬមិនមែន"

ទេវបិយៈនៅអង្គុយគិតដង្វិនតទៅ ដោយមិននិយាយអ្វីចេញមកទេ ខ្ញុំព្រះករុណាបានឆ្លៀតឱកាសនោះនិយាយ តទៅទៀតថា "ម្នាលឧបាសក ! បើញោមនៅមានរំងឿងសង្ស័យ អាត្មាសូមសម្រប​សម្រួលការយល់ដឹង​ជាមួយ​នឹង​ញោមតទៅ​ទៀត ញោមបានឃើញច្បាស់ហើយថា​មានមនុស្សក្នុងភូមិរបស់ញោមជាច្រើនដែលត្រូវមហាគុរុ ដាក់បណ្តាសា ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាម្នាក់ក្លាយជាសត្វឬជាថ្មឲ្យញោមឃើញទាល់តែសោះ  ម្យ៉ាងទៀត មនុស្សក្នុង​ភូមិ​របស់ញោមជាច្រើនបានទទួលពរពីមហាគុរុ សូម្បីតែញោមក៏ធ្លាប់បានទទួលដែរ ប៉ុន្តែឃើញថាគ្មានអ្នក​ណា ម្នាក់ក្នុងភូមិរបស់ញោមទទួលបានជោគលាភមហិមាទាន់ភ្នែកស្រស់នោះទេ"
"គ្មានអ្នកណាបានទេ លោកម្ចាស់ ! ខ្ញុំកណាធ្លាប់ទទួលពរពីមហាគុរុ ប៉ុន្តែនៅក្រីក្រទុគ៌តដដែល" ទេវបិយៈឆ្លើយ​តប
"កាលបើដូច្នេះ សម្តែងឲ្យឃើញច្បាស់ថា សូម្បីតែសេចក្តីស័ក្តិសិទ្ធិផ្នែកការធ្វើល្អរបស់មហាគុរុក៏គ្មានឃើញផល​ជាក់ស្តែងដែរ ប្រាកដស្មើនឹងសេចក្តីស័ក្តិសិទ្ធិផ្នែកការដាក់បណ្តាសា"
ម្នាលលោកដ៏មានអាយុ ! នៅពេលដែលខ្ញុំព្រះករុណានិយាយមកដល់ត្រង់ណេះ ទេវបិយៈក៏សម្តែងអាការ​ចម្លែក​ចេញមកភ្លាម ពោលគឺ គេបានយំអណ្តឺតអណ្តក់យ៉ាងទាន់ហន់
"ឧបាសក ! ញោមកើតអីហ្នឹង" ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយស្លន់ចិត្ត
"អត់មានអីទេ លោកម្ចាស់" ទេវបិយៈឆ្លើយបណ្តើរជូតទឹកភ្នែកបណ្តើរ "ខ្ញុំកណានឹងតូចចិត្ត សោកស្តាយ​ដែលខ្លួនបានលង់ផុងក្នុងរណ្តៅនៃអវិជ្ជា(រម្ងង់កម្លៅ)អស់ពេលជាយូរអង្វែង ម៉េចក៏ខ្ញុំកណានឹកគិតមិនឃើញ ហេតុផលងាយៗដូចដែលលោកម្ចាស់សម្តែងឲ្យស្តាប់ បើខ្ញុំកណាល្បងគិតស៊ើបសួរមើលខ្លះដូចយ៉ាង​លោកម្ចាស់ចង្អុលប្រាប់ ខ្ញុំកណាប្រហែលជាមិនរងទុក្ខលំបាកដល់ថ្នាក់នេះទេ" និយាយហើយក៏យំ​រហេមរហាមយ៉ាងគួរឲ្យអាណិត ខ្ញុំព្រះករុណាក៏មិនដឹងថានឹងល្បួងលួងចិត្តយ៉ាងណា ក៏អង្គុយមើលដោយ​តុណ្ហីភាព ។
មួយស្របក់ធំកន្លងទៅ ទេវបិយៈទើបឈប់យំ គេជូតទឹកភ្នែកទាល់ស្ងួតក្រិបល្អហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ទៀបបាទមូលរបស់ខ្ញុំព្រះករុណា ហើយនិយាយថា "បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចម្រើន ! លោកម្ចាស់ជាដួងប្រទីប​នាំពន្លឺភ្លឺស្វាងមកឲ្យជីវិតរបស់ខ្ញុំកណាយ៉ាងពិតប្រាកដ លោកម្ចាស់ជាអ្នកបោសធូលីចេញពីដួងចិត្ត​របស់​ខ្ញុំកណា ធ្វើឲ្យមើលឃើញហេតុផលល្អអាក្រក់ជាលើកដំបូងក្នុងជីវិត ខ្ញុំកណាសូមដល់លោកម្ចាស់ជាទីពឹង​ទីរលឹករហូតអស់មួយជីវិត"
"ម្នាលឧបាសក ! បើញោមបានទទួលពន្លឺ គឺ ដួងបញ្ញា សូមកុំយល់ថាបានមកពីអាត្មាឲ្យសោះ អាត្មាគ្រាន់តែ​ជាអ្នកទទួលពន្លឺនេះពីព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធជាម្ចាស់ទ្រង់ជាព្រះបរមសាស្តារបស់អាត្មា ព្រះអង្គជាសាស្តាឯកដែល​ទ្រង់​នាំ​ពន្លឺ​យ៉ាងពិតប្រាកដមកកាន់ជម្ពូទ្វីប បណ្តេញអវិជ្ជា មោហៈ និង មិច្ឆាទិដ្ឋិឲ្យរត់ចេញពីចិត្តរបស់​ប្រជា​សត្វ សូមញោមលំឱនចិត្តរលឹកនឹកដល់ព្រះអង្គហើយយកព្រះអង្គជាទីពឹងទីរលឹកចុះ"
បន្ទាប់ពីនោះ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ដឹកនាំទេវបិយៈឲ្យប្រកាសខ្លួនជាឧបាសកក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា កាន់ព្រះ​រតនត្រ័យជាសរណៈទីពឹងរហូតមួយជីវិត ហើយបានទេសនាប្រៀនប្រដៅគេឲ្យមាំមួនខ្ជាប់ខ្ជួនក្នុងសម្មាទិដ្ឋិ និង សម្មាបដិបត្តិ រហូតដល់ដួងអាទិត្យបាក់រសៀលជ្រៀលទៅហៀបនឹងលិចដងព្រៃ គេទើបថ្វាយបង្គំលា ហើយនិយាយថា
"បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចម្រើន ! ឆ្អែតហើយសម្រាប់ដំណើរដើរផ្លូវដ៏វែងឆ្ងាយរបស់ខ្ញុំព្រះករុណា ចាប់ពីពេល​នេះ​ជាដើមទៅ ខ្ញុំកណានឹងធ្វើដំណើរវិលត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតវិញ មិនដឹងថាបុត្រភរិយារបស់ខ្ញុំកណា​បានសុខទុក្ខយ៉ាងណាទេ ជួនកាលគេអាចដាច់ពោះស្លាប់ហើយក៏បាន តទៅថ្ងៃអនាគត បើលោកម្ចាស់​មាន​ពេលវេលា សូមនិមន្តទៅប្រោសសត្វល្ងង់ខ្លៅឯកាលិង្គរដ្ឋខ្លះ"
គេក្រាបថ្វាយបង្គំដោយបញ្ចប្រតិស្ឋហើយក៏ចេញធ្វើដំណើរទៅ ប៉ុន្តែភ្លាមនោះ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ភ្នកនឹកឃើញ​ដល់​និមិត្ត​ចម្លែកទាក់ទងនឹងលីលាវតីដែលបានកើតឡើងក្នុងខណៈធ្វើសមាធិ ទេវបិយៈអ្នកធ្វើដំណើរ​ដើរផ្លូវ​មកច្រើន ជួនកាលអាចនឹងជួយពិសោធបានថា និមិត្តនោះជាការពិតឬទេ ខ្ញុំព្រះករុណាបានហៅឲ្យគេឈប់ ហើយនិយាយថា 
"ម្នាលឧបាសក ! ញោមជាអ្នកធ្វើដំណើរដើរផ្លូវមកជាច្រើនស្រុកភូមិហើយ តើញោមដែលជួបឆ្លងកាត់នគរ​ដែលតាំងនៅមាត់ទឹកខ្លះទេ?"
ទេវបិយៈសម្លឹងមើលមុខខ្ញុំព្រះករុណាយ៉ាងភីងភាំងហើយឆ្លើយថា
"មានច្រើនណាស់ លោកម្ចាស់ ! មាននគររាប់សិបដែលតាំងនៅលើមាត់ទន្លេ"
"អាត្មាសំដៅដល់នគរដែលតាំងនៅលើមាត់ទន្លេដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ទន្លេដែលមានច្រាំងខ្ពស់ មានទេវាល័យ​ជាច្រើនតាំង​នៅលើច្រាំង ចេញពីច្រាំងទៅដល់មាត់ទឹកមានជណ្តើរថ្មជាកាំៗ វែងទៅតាមដងទន្លេ សម្លឹង​មើល​ទៅស្រស់​ស្អាតណាស់ មានមនុស្សគ្រប់ភេទគ្រប់វ័យងូតទឹកក្នុងទន្លេ មានអ្នកបួសអង្គុយសូធ្យមន្ត​ភាវនាតាមកាំជណ្តើរថ្ម"
"ឱ ! " ទេវបិយៈឧទានឡើងហើយក៏ឆ្លើយតប "បើអញ្ចឹង សំដៅដល់នគរពារាណសី លោកម្ចាស់ ! នគរ​ពារាណសីជារាជធានីនៃដែនកាសី ពារាណសីមានលក្ខណៈត្រូវតាមដែលលោកម្ចាស់តំណាលមកសព្វ​គ្រប់​ប្រការ ខ្ញុំកណាធ្លាប់ទៅងូតទឹកក្នុងទន្លេគង្គាខាងមុខក្រុងពារាណសីនោះឯង ចុះលោកម្ចាស់សួរធ្វើអី? "
"អត់មានអីទេ ឧបាសក !" ខ្ញុំព្រះករុណាឆ្លើយដោយអាការចម្លែកចិត្តដែលនគរក្នុងនិមិត្តរបស់ខ្ញុំព្រះករុណា​មានពិតមែន បើអញ្ចឹង លីលាវតីទំនងជាមានតួខ្លួនពិតប្រាកដមែន ។