ការតមក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា: ការតមនៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយាន

ការតមនៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយាន 
ពុទ្ធសាសនិកមហាយានឥណ្ឌា ឆាន់ក្រោយថ្ងៃត្រង់ ដូចពុទ្ធសាសនិកឥណ្ឌាដទៃទៀត។ ពេលខ្លះពួកគេក៏មានទម្លាប់តមអាហារផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេផងដែរ។ ការពេញនិយមបំផុតមួយក្នុងចំនោមការទាំងនេះគឺការតមអាហារមួយថ្ងៃដែលត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងការគោរពនៃ អមោឃបាស និង អមោឃបាសហ្ឫទយធារណិ (ពោលគឺ Amoghapāśanāmahṛdaya Mahāyāna Sūtra ) ។ 

ការតមអាហារក៏ជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់ក្នុងការព្យាបាលឱសថក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាឥណ្ឌា ដែលជាផ្នែកសំខាន់នៃការអនុវត្តព្រះសង្ឃ (ដូចដែលសុខភាពមិនល្អត្រូវបានគេយល់ថាជាការរំខានដល់ការអនុវត្តខាងវិញ្ញាណ)។  កំណត់ត្រា របស់ Yijing នៃច្បាប់ខាងក្នុងដែលបានផ្ញើមកផ្ទះពីសមុទ្រភាគខាងត្បូង គឺជាកំណត់ត្រាដ៏ទូលំទូលាយនៃជីវិតនៅក្នុងវត្តអារាមព្រះពុទ្ធសាសនាដែលពិភាក្សាអំពីប្រធានបទវេជ្ជសាស្រ្ត។  យោង​ទៅ​តាម​អត្ថបទ​នេះ ទាក់​ទង​នឹង​វិទ្យាសាស្ត្រ​វេជ្ជសាស្រ្ដ​ផ្សេង​ៗ «ការ​មិន​ទទួល​ទាន​អាហារ​គឺ​មាន​សារៈ​សំខាន់​បំផុត»។  យោងទៅតាម Yijing ការតមអាហារវេជ្ជសាស្រ្តទាំងនេះត្រូវបានធ្វើឡើងរហូតដល់ប្រាំពីរថ្ងៃនៅក្នុងវត្តអារាមកណ្តាលរបស់ឥណ្ឌា (ប៉ុន្តែនៅក្នុងតំបន់ផ្សេងទៀត ពីរឬបីថ្ងៃគឺជាដែនកំណត់ខាងលើ)។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់ក៏បានលើកឡើងពីមនុស្សម្នាក់ដែលបានឆ្លងកាត់ ៣០ ថ្ងៃយ៉ាងឆាប់រហ័ស ហើយបានជាសះស្បើយឡើងវិញ ដូច្នេះគាត់បញ្ជាក់ថាចំនួនថ្ងៃអាស្រ័យលើកាលៈទេសៈផ្សេងៗ ហើយមិនកំណត់ទេ។ 

 ពុទ្ធសាសនាអាស៊ីបូព៌ា 
នៅក្នុង ពុទ្ធសាសនាមហាយាននៅអាស៊ីបូព៌ា មានការតមអាហារផ្សេងៗគ្នា ( ចិន ៖ zhai )។ ទម្រង់​ទូទៅ​បំផុត​សំដៅ​ទៅ​លើ​ទម្រង់​ដ៏​តឹងរ៉ឹង​នៃ ​ការ​បួស ។  ផ្នែក​ទូទៅ​នៃ​ការ​បួស​តាម​បែប​ពុទ្ធសាសនា​អាស៊ី​បូព៌ា​ក៏​ត្រូវ​ចៀសវាង ​អាហារ​មាន​ជាតិ​ផ្អែម​ទាំង​ប្រាំ​ប្រភេទ ​ដែរ។

ទម្រង់នៃការតមអាហារដ៏សំខាន់បំផុតមួយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រគឺការអនុវត្តព្រះពុទ្ធសាសនាចិនហៅថា ចៃជី ឬ បាក្វាន់ហ្សៃ (តមប្រាំបីដង) ដែល បានក្លាយជាការអនុវត្តដ៏សំខាន់សម្រាប់ពុទ្ធសាសនិកជនធ្ងន់ធ្ងរក្នុង រាជវង្សហាន ។  ក្នុងអំឡុងពេល baguan zhai មួយត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងជៀសវាងសាច់ទាំងអស់ (និងត្រី) និងប្រកាន់យក ប្រាំបី (នេះរួមបញ្ចូលទាំងការមិនបរិភោគបន្ទាប់ពីថ្ងៃត្រង់) ។ រយៈពេលនៃការផ្លាស់ប្តូរលឿន; ទម្រង់ទូទៅគឺការតមអាហាររយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ ( liuzhai ) និងការតមអាហាររយៈពេលបីថ្ងៃ ( sanzhai ) ។  ទម្រង់​មួយ​ផ្សេង​ទៀត​គឺ​ជា​ការ ​តម ​អាហារ​ដ៏​វែង​មួយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​សង្កេត​ឃើញ​ជា​បន្តបន្ទាប់ "នៅ​ក្នុង​ពាក់​កណ្តាល​ទី​មួយ​នៃ​ខែ​ទី 1 ទី 5 និង​ទី 9" ។ 

ការអនុវត្តទាំងនេះមានប្រជាប្រិយភាពក្នុងចំណោមពុទ្ធសាសនិកជនចិនជាច្រើន រួមទាំងអ្នកអក្សរសាស្ត្រជាន់ខ្ពស់ និងមន្ត្រីដែលនឹងប្រមូលផ្តុំគ្នាដើម្បីតមអាហារ។ ភាពពេញនិយមនៃការអនុវត្តប្រហែលជាទាក់ទងនឹងអធិរាជចិនមួយចំនួន ដូចជា អធិរាជ Ming (465-472) នៃ រាជវង្ស Liu Song ដែលជាអ្នកបួស និងជាអ្នកតមអាហារ។ ការ​តម​ប្រាំបី​ដង​ជា​ញឹក​ញាប់​ត្រូវ​បាន​គេ​ធ្វើ​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ពុទ្ធសាសនា​ខ្លះ​ៗ​ដូច​ជា​ក្នុង ​ថ្ងៃ​វិសាខបូជា ​ជាដើម។ 

នៅក្នុងនិកាយព្រះពុទ្ធសាសនាជប៉ុននៃ Tendai និង Shingon ការអនុវត្តនៃការតមអាហារសរុប ( danjiki ) សម្រាប់រយៈពេល (ដូចជាមួយសប្តាហ៍) ត្រូវបានរួមបញ្ចូលនៅក្នុងលក្ខណៈសម្បត្តិនៃការក្លាយជា ajari ( <i id="mwqg">acarya</i> គ្រូមេ ) ។ ការអនុវត្តដ៏ឃោរឃៅរបស់សាលា Tendai នៃ kaihōgyō បញ្ចប់ដោយការតមអាហាររយៈពេលប្រាំបួនថ្ងៃ ដែលជាការមិនអនុញ្ញាតទាំងស្រុងពីអាហារ និងភេសជ្ជៈ។   ការអនុវត្តនេះ (រួមជាមួយនឹងការអនុវត្ត ascetic ផ្សេងទៀតដូចជាការងូតទឹកក្នុងទឹកត្រជាក់ - suigyo ) ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាមានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់ក្នុងការផលិតថាមពលខាងវិញ្ញាណ ascetic ក៏ដូចជាមានលក្ខណៈសម្បត្តិសម្អាត និងបង្កើតភាពច្បាស់លាស់ខាងផ្លូវចិត្តផងដែរ។ 

 នៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាទីបេ 
ការអនុវត្ត វជ្រយាន នៃ nyungne គឺផ្អែកលើការអនុវត្ត តន្ត្រ ខាងក្រៅ របស់ Chenrezig ហើយបានតាមដានទៅកាន់ដូនជីពុទ្ធសាសនាអាហ្វហ្គានីស្ថានដែលមានឈ្មោះថា Gelongma Palmo ។  វាត្រូវបានគេនិយាយថា Chenrezig បានបង្ហាញខ្លួនដល់ដូនជីជនជាតិឥណ្ឌាម្នាក់ដែលបានឆ្លង ជំងឺឃ្លង់ ហើយជិតស្លាប់។ Chenrezig បានបង្រៀននាងអំពីវិធីសាស្រ្តនៃ នីយ៉ុង ដែលមនុស្សម្នាក់រក្សា សីលប្រាំបី នៅថ្ងៃដំបូង (ក៏ដូចជាការបរិភោគតែអាហារបួស) បន្ទាប់មកបដិសេធអាហារនិងទឹកនៅលើទីពីរ។