navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
ខេត្តនៃកម្ពុជា: វិសយ

វិសយ

វិសយ ពាក្យសំស្ក្រឹត មានន័យថា តំបន់ ខេត្ត

ពាក្យ “វិសយ” សម្រាប់សំគាល់នូវបំណែងចែកទឹកដីរដ្ឋការឬក៏បំណែងចែករាជការមួយៗដ៏ច្បាស់លាស់នៅក្នុងសម័យអង្គរ។ តាមសិលាចារឹកនានាពាក្យ វិសយ (Visaya)សំគាល់នូវទីរួមខេត្តដែលនៅក្នុងនោះមានស្ថាប័នរាជការផ្សេងៗខាងគ្រហស្ថ និងសាសនា។

វិសយ នីមួយៗស្ថិតនៅក្រោមការត្រួតត្រារបស់ ខ្លោញវិសយ(ស្ដេចត្រាញ់ ឬ ចៅហ្វាយខេត្ត)។

រាជការដែលធ្វើការអម “ខ្លោញវិសយ” គឺមាន ខ្លោញវលវិសយ (Khlon Vala Visaya K.២២១)។ ខ្លោញទទួលបន្ទុកខាងកិច្ចការធញ្ញជាតិគឺមានស្រូវអង្ករជាអាទិភាព។ខ្លោញទទួលបន្ទុកខាងកិច្ចការទារប្រេងមានប្រេងធ្វើអំពីរុក្ខជាតិនិងប្រេងធ្វើអំពីខ្លាញ់គោ(សិលាចារឹក ទំព័រ ៥១) វ្រីហិបយ៌្យនវិសយ (Vrihi paryyan Visaya K.៤៤៤)ព្រមទាំងមានខ្លោញឬមួយក៏អធិបតីទទួលបន្ទុកតុលាការដែលនៅតាមសិលាចារឹកថា សភាវិសយ។ 

បើប្រៀបធៀបទៅនិងសម័យបច្ចុប្បន្នពាក្យ វិសយ មានន័យថាជាបំណែងចែកទឹកដីរដ្ឋបាលដូចជាខេត្តដែរ(សិលាចារឹក ទំព័រ ៥១)។

គួរកត់សំគាល់ថាមានឈ្មោះស្ថាននាមខ្លះដែលត្រូវបានបង្កបង្កើតឡើងដោយការប្រើពាក្យ ភូមិសាស្ត្រ ប្រមាណ ផង និងពាក្យ វិសយ ផង។

ឧទាហរណ៍ៈ (សិលាចារឹក ទំព័រ ៥១)

ស្រេស្ឋបុរៈ = បុរីដ៏ល្អ ដ៏ប្រសើរ គឺជាភូមិភាគនៅខាងទិសឧត្ដរនៃកម្ពុជទេសគឺនៅតំបន់វត្តភូឬហៅថាតំបន់បាសាក់នៅខាងភូមិភាគឧត្ដរ។

តាមមតិអ្នកស្រាវជ្រាវខ្លះ ស្រេស្ឋបុរ គឺជារាជធានីចាស់នៃប្រទេសចេនឡាហើយព្រះមហាក្សត្រដែលសោយរាជ្យមុនគេនៅទីនោះ ព្រះនាមថា ព្រះបាទស្រេស្ឋវរ្ម័ន។

សន្ទុក = ប្រហែលជាចេញមកពីពាក្យ ស្ទុក ស្ដុក មានន័យថា ធំ មាំមួន ប៉ុន្តែន័យរបស់ពាក្យនេះម្យ៉ាងទៀតគឺ “បឹង” ។

សព្វថ្ងៃមានពាក្យ “ភ្នំសន្ទុក” ដែលនៅលើនោះមានប្រាសាទបុរាណតាមសិលាចារឹកក៏មានសរសេរអំពី Mahanasa = អ្នកធ្វើម្ហូបអាហារនៅ វិសយសន្ទុក(Visaya Sanduk)។

ប្រសិនបើពាក្យ ស្រេស្ឋបុរៈ និង សន្ទុក បានត្រូវប្រើប្រាស់សម្រាប់សំគាល់ភូមិភាគផងខេត្តផងគេអាចសន្និដ្ឋានថានៅតាមសិលាចារឹកមានពាក្យសំគាល់ភូមិភាគដទៃទៀតដែលត្រូវប្រើសម្រាប់សំគាល់ខេត្ត។យើងបានរកឃើញប្រមាណប្រហែលចំនួន ២០ ហើយក្នុង ប្រមាណ នីមួយៗមាន វិសយ គឺខេត្តច្រើន។ដូច្នេះ វិសយ នៅសម័យបុរាណជាពិសេសនៅសម័យអង្គរមានមិនតិចជាងពាក្យរបស់ “ជីវ តាក្វាន់” ដែលបានសរសេរថានៅប្រទេសកម្ពុជាមានខេត្តច្រើនជាង ៩០។ ស្ថាននាមវិទ្យារបស់បណ្ឌិតឡុងសៀម
ខេត្តនៃកម្ពុជា: សម័យចតុមុខ-លង្វែក

សម័យចតុមុខ-លង្វែក
នៅសម័យនោះប្រទេសខ្មែរលែងជាមហាអំណាចមួយខាងទឹកដីទៀតហើយ។ទឹកដីជាន់ក្រៅគឺស្រុក បច្ចន្តជនបទ ដូចជាស្រុកសុខោទ័យ ស្រុកអយុធ្យា ស្រុកលពបុរី ស្រុកគោត្របូរ(ភិម៉ាយ)ត្រូវបាត់បង់អស់ទៅហើយឯប្រទេស សាមន្តរាជ ដូច ចាម្ប៉ា អណ្ណាម ជ្វា មន ក៏លែងមានទៀតដែរហើយ។ព្រំដែនខាងជើងរបស់ខ្មែរធ្លាក់មកនៅត្រឹម ទន្លេមូល ឬនៅលើនេះ បន្តិចបន្តួចនិងប្រទេសលាវ។ព្រះនគរខាងលិចទល់នឹង បស្ចឹមបុរី និង រយ៉ង ខាងពាយ័ព្យទល់នឹងស្រុកនាងរង នគររាជ ខាងកើតទល់នឹងប្រទេសចម្ប៉ាខាងត្បូងទល់នឹងសមុទ្រចិននិងឈូងសមុទ្រសៀម។

បើតាមពង្សាវតាររាជាណាចក្រខ្មែរសម័យនោះមានប្រមាណ ៧០ ខេត្តគឺ: លង្វែក អម្រិន្ទបូរ ក្រគរ គ្រង ពោធិ៍សាត់ បាត់ដំបង ឫស្សីសាញ តាមសីមា មង្គលបុរី រយ៉ង សុរិន្ទ សិង្គារ កំពង់សៀម ស្ទឹងត្រែង ជើងព្រៃ គោកសេះ អន្លង់រាជ ព្រហ្មទេព ព្រៃក្ដី ស្ទោង ជីក្រែង រលួស សៀមរាប កំពង់ស្វាយ ម្លូព្រៃ ជាំក្សាន្ត ត្នោត ទឹកជោរ សៀមបូក សម្បុកសម្បូណ៌ ក្រចេះ ឆ្លូង ត្បូង បាសាន ទទឹងថ្ងៃ ព្រៃវែង ត្បូងឃ្មុំ បាភ្នំ រំដួល ស្វាយទាប រោងដំរី ព្រៃនគរ លង់ហោរ ជើងបាដែង សំរោងទង បាទី លើកដែក ទ្រាំង បន្ទាយមាស ថ្ពង បាសាក់ ព្រះសួគ៌ា អូរកាប់ ពាម កោះស្លាកែត កំពត កំពង់សោម ទឹកខ្មៅ ពាមមេសរ ព្រះត្រពាំង ក្រមួនស ដូនណៃ។ល។

គួរកត់សម្គាល់ថាក្នុងចំណោមខេត្តទាំងប៉ុន្មាននេះខេត្តខ្លះនៅឋានៈជាខេត្តរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះដូចជា ពោធិ៍សាត់ បាត់ដំបង ស្ទឹងត្រែង សៀមរាប ក្រចេះ ព្រៃវែង។ល។ ឯខេត្តខ្លះធ្លាក់ឋានៈមកស្រុកវិញដូចជា ខេត្តមង្គលបុរី ខេត្តស្ទោង ខេត្តជីក្រែង ខេត្តរលួស ខេត្តទឹកជោរ។ល។ឯខេត្តខ្លះទៀតត្រូវបាត់ឈ្មោះរលាយចូលនឹងខេត្តឯទៀតៗអស់ទៅ។

ខេត្តនីមួយៗត្រូវបែងចែកជាស្រុកហើយស្រុកនីមួយៗត្រូវបែងចែកជាឃុំនិងភូមិជាច្រើនទៅទៀត។ប៉ុន្តែខេត្តជាច្រើនត្រូវបានប្រមូលផ្ដុំជាតំបន់ធំៗដែលគេអោយឈ្មោះថា "ដី"។ 

ដី>រាជធនី-ខេត្ត>ស្រុក/ខណ្ឌ>ឃុំ/សង្កាត់>ភូមិ
ខេត្តនៃកម្ពុជា: សម័យឧដុង្គ

សម័យឧដុង្គ
នៅសម័យឧដុង្គឃើញមានខេត្តដូចតទៅ៖ កំពង់ក្របី កំពង់ចាម កំពង់ឆ្នាំង កំពង់ស្វាយ កំពត ច័ន្ទបុរី ចុងកាល់ ដូនណៃ ទ្រាំង បន្ទាយមាស បាត់ដំបង បាភ្នំ ព្រះសួគ៌ា អូរកាប់ ពោធិ៍សាត់ ព្រៃនគរ មហានគរ រំដួល លង់ហោរ សំរោងទង ស្វាយទាប កំពង់លែង។
ខេត្តនៃកម្ពុជា: សម័យអាណានិគមនិយមបារាំង

សម័យអាណានិគមនិយមបារាំង
កាលពីក្នុងរាជ្យព្រះបាទស៊ីសុវត្ថិ-មុនីវង្សមានខេត្តនិងភូមិភាគដូចតទៅ៖
ខេត្ត​
កណ្ដាល
កំពង់ចាម
​បាត់ដំបង
កំពត
ព្រៃវែង
​កំពង់ឆ្នាំង
តាកែវ
ស្វាយរៀង
កំពង់ធំ
សៀមរាប
ក្រចេះ
កំពង់ស្ពឺ
ពោធិ៍សាត់
ស្ទឹងត្រែង

ភូមិភាគរដ្ឋបាល
នៅ​គ.ស​១៩៤៧ មាន​ព្រះរាជ្យក្រម​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ភូមិភាគ​រដ្ឋបាល​ចំនួន​៧​គឺ ៖

ភូមិភាគ​រដ្ឋបាល​ទី​១: ខេត្ត​បាត់ដំបង និង សៀមរាប
ភូមិភាគ​រដ្ឋបាល​ទី​២: ខេត្ត​ពោធិសាត់ និង កំពង់ឆ្នាំង
ភូមិភាគ​រដ្ឋបាល​ទី​៣: ខេត្ត​កំពង់ធំ និង កំពង់ចាម
ភូមិភាគ​រដ្ឋបាល​ទី​៤: ខេត្ត​ក្រចេះ និង ស្ទឹងត្រែង
ភូមិភាគ​រដ្ឋបាល​ទី​៥: ខេត្ត​ព្រៃវែង និង​ ស្វាយរៀង
ភូមិភាគ​រដ្ឋបាល​ទី​៦: ខេត្ត​កណ្ដាល និង កំពង់ស្ពឺ
ភូមិភាគ​រដ្ឋបាល​ទី​៧: ខេត្ត​តាកែវ និង កំពត
ខេត្តនៃកម្ពុជា: ខេត្ត​

ខេត្ត​
កណ្ដាល
កំពង់ចាម
​បាត់ដំបង
កំពត
ព្រៃវែង
​កំពង់ឆ្នាំង
តាកែវ
ស្វាយរៀង
កំពង់ធំ
សៀមរាប
ក្រចេះ
កំពង់ស្ពឺ
ពោធិ៍សាត់
ស្ទឹងត្រែង
ខេត្តនៃកម្ពុជា: ភូមិភាគរដ្ឋបាល

ភូមិភាគរដ្ឋបាល
នៅ​គ.ស​១៩៤៧ មាន​ព្រះរាជ្យក្រម​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ភូមិភាគ​រដ្ឋបាល​ចំនួន​៧​គឺ ៖

ភូមិភាគ​រដ្ឋបាល​ទី​១: ខេត្ត​បាត់ដំបង និង សៀមរាប
ភូមិភាគ​រដ្ឋបាល​ទី​២: ខេត្ត​ពោធិសាត់ និង កំពង់ឆ្នាំង
ភូមិភាគ​រដ្ឋបាល​ទី​៣: ខេត្ត​កំពង់ធំ និង កំពង់ចាម
ភូមិភាគ​រដ្ឋបាល​ទី​៤: ខេត្ត​ក្រចេះ និង ស្ទឹងត្រែង
ភូមិភាគ​រដ្ឋបាល​ទី​៥: ខេត្ត​ព្រៃវែង និង​ ស្វាយរៀង
ភូមិភាគ​រដ្ឋបាល​ទី​៦: ខេត្ត​កណ្ដាល និង កំពង់ស្ពឺ
ភូមិភាគ​រដ្ឋបាល​ទី​៧: ខេត្ត​តាកែវ និង កំពត
ខេត្តនៃកម្ពុជា: សម័យសង្គមរាស្ត្រនិយម ឬ ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាទី១

សម័យសង្គមរាស្ត្រនិយម ឬ ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាទី១
ប្រទេសកម្ពុជាបានបន្សល់ទុកនូវខេត្តដែលសេសសល់ស្រាប់នៅក្នុងសម័យអាណានិគមនិយមបារាំងរហូតមកដល់សម័យសង្គមរាស្ដ្រនិយមមានខេត្តកណ្ដាល កំពង់ចាម បាត់ដំបង កំពត ព្រៃវែង កំពង់ឆ្នាំង តាកែវ ស្វាយរៀង កំពង់ធំ សៀមរាប ក្រចេះ កំពង់ស្ពឺ ពោធិ៍សាត់ ស្ទឹងត្រែង។

នៅ​សម័យសង្គមរាស្ដ្រនិយម​​ខេត្ដចំនួន ​៥ ត្រូវបានបង្កើតឡើងបន្ថែមទៀតនិង​ក្រុងចំនួន ​៣ គឺៈ ខេត្ត​ព្រះវិហារ ខេត្តមណ្ឌលគីរី ខេត្ត​រតនគីរី ខេត្ត​ឧត្ដរមានជ័យ(បំបែកចេញពីខេត្តសៀមរាប) ខេត្ត​កោះកុង និង ក្រុង​ព្រះសីហនុ(១៩៥៧) ក្រុង​កែប និង ក្រុងបូកគោ(១៩៥៩) និង​ក្រុង​គីរីរម្យ។សរុប ១៩ ខេត្ត និង ៣ ក្រុង ។
ខេត្តនៃកម្ពុជា: សម័យសាធារណរដ្ឋខ្មែរ ឬ លន់ នល់

សម័យសាធារណរដ្ឋខ្មែរ ឬ លន់ នល់ 
ខេត្តនិងក្រុងសល់ពីជំនាន់សង្គមរាស្ត្រនិយមមានខេត្ត កណ្ដាល កំពង់ចាម បាត់ដំបង កំពត ព្រៃវែង កំពង់ឆ្នាំង តាកែវ ស្វាយរៀង កំពង់ធំ សៀមរាប ក្រចេះ កំពង់ស្ពឺ ពោធិ៍សាត់ ស្ទឹងត្រែងខេត្ត​ព្រះវិហារ ខេត្តមណ្ឌលគីរី ខេត្ត​រតនគីរី ខេត្ត​ឧត្ដរមានជ័យ(បំបែកចេញពីខេត្តសៀមរាប)ខេត្ត​កោះកុង និង ក្រុង​ព្រះសីហនុ (១៩៥៧ ដល់សាធារណរដ្ឋខ្មែរ ឬ សម័យលន់ នល់ ក្រុងកំពង់សោម) ក្រុង​កែប និង ក្រុងបូកគោ(១៩៥៩) និង ​ក្រុង​គីរីរម្យ។

នៅ​ចុង​សម័យសង្គមរាស្ត្រនិយម និង​សម័យសាធារណៈរដ្ឋខ្មែរ មាន​បង្កើត​អនុខេត្ត ​១១ និង​ ខេត្ត​ ១ ដូច​ខាងក្រោម ៖
អនុខេត្ត​កំពង់សិលា (ស្រុក​ស្រែអំបិល)
អនុខេត្ត​ផ្ការំចេក (ស្រុក​មេមត់)
អនុខេត្ត​ភ្នំដិល (ស្រុក​បាធាយ)
អនុខេត្ត​ថ្មពួក (ស្រុក​សិរីសោភ័ណ)
អនុខេត្ត​ស្រកានាគ (តាកែនកោះស្លា​ស្រកានាគ ស្រុក​ឈូក)
អនុខេត្ត​ថ្មកែវ (ជិត​គីរីរម្យ)
អនុខេត្ត​វិហារសួគ៌ (វិហារសួគ៌)
អនុខេត្ត​កំចាយមារ (កំចាយមារ ​ព្រៃវែង)
អនុខេត្ត​អន្លង់វែង (ជិត​សៀមរាប)
អនុខេត្ត​ទន្លេសាប (ទីតាំង​សាលាខេត្ត​នៅ​ឃុំ​កំពង់ហ្លួង ស្រុក​ក្រគរ ខេត្ត​ពោធិ៍សាត់)
អនុខេត្តប៉ៃលិន ក្រោយ​មក​ដាក់​ជា​ខេត្ត​ប៉ៃលិនក្រោយ​មក​ទៀត​កែ​ដាក់​ថា “ក្រុង​ប៉ៃលិនមង្គល”
ខេត្ត​ឧត្ដុង្គមានជ័យ (តាំង​នៅ​ស្រុក​ឧត្ដុង្គ ខេត្ត​កំពង់ស្ពឺ)។ សរុប ២១ ខេត្ត ក្រោយមក ២០ ខេត្ត ក្រុង ៣ ក្រោយមក ក្រុង ៤ និង អនុខេត្ត ១១ ក្រោយមក ១០។
ខេត្តនៃកម្ពុជា: សម័យកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ ឬ ប៉ុល ពត

សម័យកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ ឬ ប៉ុល ពត
ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៥ រដ្ឋាភិបាលខ្មែរក្រហមបានលុបបំបាត់ចោលបំណែងចែករដ្ឋបាលពីមុនរបស់កម្ពុជាចេញទាំងអស់។ជំនួសឲ្យខេត្ត កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ ត្រូវបានបែងចែកទៅជា ៧ ភូមិភាគគឺភូមិភាគពាយ័ព្យ ឧត្តរ ឦសាន បូព៌ា និរតី បស្ចឹម និង កណ្ដាល។ 

ភូមិភាគទាំងនេះត្រូវបានយកតាមបំណែងចែកដែល​បង្កើតឡើងដោយពួកខ្មែរក្រហមនៅពេលដែលពួកគេបានប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងរបបសាធារណរដ្ឋខ្មែរដឹកនាំដោយ​លោកឧត្តមសេនីយ៍លន់ នល់។James A. Tyner, The Killing of Cambodia
ខេត្តនៃកម្ពុជា: សម័យសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតកម្ពុជា-រដ្ឋកម្ពុជា

សម័យសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតកម្ពុជា-រដ្ឋកម្ពុជា
 ល.រ ជាឡាតាំង ឈ្មោះ ទីរួមខេត្ត-រដ្ឋធានី(អាសនៈ) ជាអក្សរឡាតាំង ១ Phnom Penh ភ្នំពេញ ដូនពេញ Doun Penh or Daun Penh ២ Banteay Meanchey បន្ទាយមានជ័យ សិរីសោភ័ណ Serei Saophoan  ៣ Battambang បាត់ដំបង	 បាត់ដំបង Battambong  ៤ Kampong Cham កំពង់ចាម កំពង់ចាម Kampong Cham  ៥ Kampong Chhnang កំពង់ឆ្នាំង កំពង់ឆ្នាំង Kampong Chhnang  ៦ Kampong Speu កំពង់ស្ពឺ កំពង់ស្ពឺ Kampong Speu ៧ Kampong Thom កំពង់ធំ កំពង់ធំ Kampong Thom ៨ Kampot កំពត កំពត Kampot ៩ Kandal កណ្ដាល តាខ្មៅ Ta Khmau ១០ Koh Kong កោះកុង កោះកុង Koh Kong ១១ Kratié ក្រចេះ ក្រចេះ Kratié ១២ Mondulkiri មណ្ឌលគីរី សែនមនោរម្យ Saen Monourom ១៣ Siem Reap-Oddar Meanchey ខេត្តសៀមរាប ឧត្តរមានជ័យ សៀមរាប Siem Reap  ១៤ Kampong Saom កំពង់សោម កំពង់សោម Kampong Saom ១៥ Preah Vihear ព្រះវិហារ ភ្នំត្បែងមានជ័យ Phnom Thbeng Meanchey  ១៦ Pursat ពោធិ៍សាត់ ស្រុកពោធិ៍សាត់ Pursat  ១៧ Prey Veng ព្រៃវែង ព្រៃវែង Prey Veng  ១៨ Ratanakiri រតនគីរី លំផាត់ Lumphat ១៩ Stung Treng ស្ទឹងត្រែង ស្ទឹងត្រែង Stung Treng ២០ Svay Rieng ស្វាយរៀង ស្វាយរៀង Svay Rieng ២១ Takéo តាកែវ តាកែវ Takéo
ខេត្តនៃកម្ពុជា: សម័យព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាទី២ ក្នុងឆ្នាំ២០០៨

សម័យព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាទី២ ក្នុងឆ្នាំ២០០៨
នៅថ្ងៃទី២២ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០០៨ ព្រះបាទនរោត្តម-សីហមុនីទ្រង់បានឡាយព្រះហស្ថលេខាលើព្រះរាជក្រឹត្យមួយដោយបានផ្លាស់ប្ដូរក្រុងកែប ប៉ៃលិន និង ព្រះសីហនុ ទៅជាខេត្តវិញនិងបានកែសម្រួលព្រំប្រទល់សីមាខេត្តជាច្រើន។
ខេត្តនៃកម្ពុជា: សម័យព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាទី២ ក្នុងឆ្នាំ២០១៣

សម័យព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាទី២ ក្នុងឆ្នាំ២០១៣
នៅថ្ងៃទី៣១ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១៣ ព្រះបាទនរោត្តម-សីហមុនីទ្រង់បានឡាយព្រះហស្ថលេខាលើព្រះរាជក្រឹត្យមួយដោយបានបំបែកខេត្តកំពង់ចាមទៅជា ២ ខេត្ត: កំពង់ចាម(ត្រើយខាងលិចទន្លេមេគង្គ) និង ត្បូងឃ្មុំ(ត្រើយខាងកើតទន្លេមេគង្គ)។
ខេត្តនៃកម្ពុជា: តំណខាងក្រៅ

តំណខាងក្រៅ
 Statoid site

Category:បំណែងចែករងនៃកម្ពុជា
Cambodia, Provinces
Cambodia 1
Provinces, Cambodia
Category:បញ្ជីទាក់ទងកម្ពុជា
ខេត្តនៃថៃ

រូបភាពតូច
ខេត្តនៃប្រទេសថៃ 
ខេត្ត​របស់​ប្រទេស​ថៃ ​ជា​ផ្នែក​រដ្ឋបាល​របស់ ​រដ្ឋាភិបាល​ថៃ ។  ប្រទេស​នេះ​ចែក​ចេញ​ជា​៧៦ ​ខេត្ត ​( ថៃ:  จังหวัด  ,จังหวัด មកពីភាសាខ្មែរ "ចង្វាត" ) ត្រឹមត្រូវ ដោយមានតំបន់រដ្ឋបាលពិសេសមួយបន្ថែមទៀត (រាជធានីបាងកក)។    ពួកគេគឺជាអង្គភាពរដ្ឋាភិបាលមូលដ្ឋានចម្បង និងដើរតួជា នីតិបុគ្គល ។ ពួកគេត្រូវបានបែងចែកទៅជាស្រុក( อำเภอ ,ពាក្យនេះមកពីភាសាខ្មែរ"អំពី") ដែលត្រូវបានបែងចែកបន្ថែមទៀតទៅជាអនុស្រុក( tambon មកពីភាសាខ្មែរ"តំបន់) កម្រិតទាបបន្ទាប់នៃរដ្ឋាភិបាលមូលដ្ឋាន។

ខេត្តទាំងអស់បង្កើតបានជាផ្នែកនៃរដ្ឋាភិបាលកណ្តាលដែលបានបំប្លែងដោយផ្នែក ឬរដ្ឋាភិបាលក្នុងតំបន់ (ราชการส่วนภูมิภาค ratchakan suan phumiphak )។ សេវាសាធារណៈភាគច្រើន រួមទាំងប៉ូលីស ពន្ធនាគារ ការដឹកជញ្ជូន ទំនាក់ទំនងសាធារណៈ និងផ្សេងៗទៀតនៅតែត្រូវបានត្រួតពិនិត្យ និងគ្រប់គ្រងដោយខេត្តក្នុងនាមរដ្ឋាភិបាលកណ្តាល។ នៅឆ្នាំ 1938-1996 រាជរដ្ឋាភិបាលថៃបានស្នើឱ្យខេត្តនីមួយៗគួរតែមានក្រុមប្រឹក្សាមួយ ដោយជ្រើសរើសពីប្រជាជនដែលរស់នៅក្នុងខេត្តនោះ។ ក្រុមប្រឹក្សានេះដើរតួនាទីជាស្ថាប័នផ្តល់ប្រឹក្សា និងសវនកម្មដល់អភិបាលខេត្ត ( ผู้ว่าราชการจังหวัด phu wa ratchakan changwat ) ដែលត្រូវបានតែងតាំងដោយរដ្ឋាភិបាលកណ្តាល។ នៅឆ្នាំ ១៩៩៧ ខេត្តនីមួយៗមាន អង្គភាពរដ្ឋបាលខេត្ត រៀងខ្លួន (องค์การบริหารส่วนจังหวัด ongkan borihan suan changwat ) ក្រោមអធិបតីភាពប្រធាន។ PAO គ្រប់គ្រងសេវាសាធារណៈមួយចំនួនទាក់ទងនឹងខេត្ត។ គេរំពឹងថាប្រធាន PAO នឹងក្លាយជាអភិបាលដែលជាប់ឆ្នោត (ជំនួសឱ្យអ្នកដែលត្រូវបានតែងតាំងដោយកណ្តាល) ប៉ុន្តែការវិវត្តន៍ពេញលេញនៃរដ្ឋាភិបាលមិនបានកើតឡើងទេ។ PAO ក៏​ដូច​ជា ​ក្រុង ​ផ្សេង​ទៀត​បង្កើត​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​រដ្ឋាភិបាល​ស្វ័យ​គ្រប់គ្រង​ក្នុង​មូលដ្ឋាន (ราชการส่วนท้องถิ่น ratchakan suan thongthin )។

ទីក្រុងបាងកក ដែលជាតំបន់រដ្ឋបាលពិសេសតែមួយគត់ រួមបញ្ចូលគ្នានូវភារកិច្ចរបស់ខេត្ត ជាមួយនឹង ក្រុង មួយ រួមទាំងការមានអភិបាលជាប់ឆ្នោត។ តំបន់ជាមធ្យមនៃខេត្តចំនួន 76 នៃប្រទេសថៃបូកនឹងទីក្រុងបាងកកគឺប្រហែល    ខណៈពេលដែលចំនួនប្រជាជនជាមធ្យមនៃផ្នែកទាំង 77 នៃប្រទេសថៃមានប្រហែល 908,064 នាក់។
ខេត្តនៃថៃ: បែងចែកតំបន់

បែងចែកតំបន់ 
រាជបណ្ឌិតសភា ប្រទេស​ថៃ​ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ជា 6 តំបន់​ដោយ​ប្រើ​លក្ខណៈ​វិនិច្ឆ័យ​ភូមិ​សា​ស្រ្ត  ដែល​ជា​ផ្នែក​ផ្លូវការ​និង​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ជា​ទូទៅ​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​សិក្សា​។
រូបភាពតូច

 ភាគខាងជើង 

 ភាគឦសាន 

 ភាគខាងកើត 

 ភាគខាងលិច 

 ភាគខាងត្បូង
ខេត្តនៃថៃ: អភិបាលកិច្ច

អភិបាលកិច្ច 
អង្គការរដ្ឋាភិបាលជាតិរបស់ប្រទេសថៃត្រូវបានបែងចែកជាបីប្រភេទ៖ រដ្ឋាភិបាលកណ្តាល ( ក្រសួង ការិយាល័យ និងនាយកដ្ឋាន) រដ្ឋាភិបាលខេត្ត (ខេត្ត និង ស្រុក ) និងរដ្ឋាភិបាលក្នុងតំបន់ (បាងកក ប៉ាតាយ៉ា អង្គការរដ្ឋបាលខេត្ត។ល។)។

ខេត្តមួយ ដែលជាផ្នែកមួយនៃរដ្ឋាភិបាលខេត្ត ត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយអភិបាលមួយរូប ដែលត្រូវបានតែងតាំងដោយរដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងមហាផ្ទៃ។ ទីក្រុង​បាងកក​ដែល​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​រដ្ឋាភិបាល​ក្នុង​តំបន់​ត្រូវ​បាន​គ្រប់គ្រង​ដោយ​សាជីវកម្ម​មួយ​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា ​រដ្ឋបាល​ក្រុង​បាងកក ។ សាជីវកម្មនេះត្រូវបានដឹកនាំដោយអភិបាលក្រុងបាងកក (ผู้ว่าการกรุงเทพมหานคร) ដែលត្រូវបានជ្រើសរើសដោយផ្ទាល់ដោយប្រជាពលរដ្ឋនៃទីក្រុងបាងកក។

ខេត្ត​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​តាម​ទីក្រុង​ដើម​របស់​ពួក​គេ ដែល​ប្រហែល​ជា​មិន​ចាំបាច់​នៅ​តែ​ជា​ទីក្រុង​ដែល​មាន​ប្រជាជន​ច្រើន​បំផុត​ក្នុង​ខេត្ត​នា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ។ គួរបញ្ជាក់ផងដែរថា នៅក្នុងខេត្តមួយចំនួន រដ្ឋបាលត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទៅអគារថ្មីនៅខាងក្រៅទីក្រុង។

រូបភាពតូច| ផែនទី​នៃ​ប្រទេស​សៀម​ឆ្នាំ 1900

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បំណែងចែករដ្ឋបាលអាស៊ី
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ខេត្តនៅប្រទេសថៃ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Articles containing Thai-language text
ខេត្តនៃប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង

ខេត្ត ​គឺ​ជា​ផ្នែក​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ផ្នែក​កម្រិត​ទី​មួយ​ក្នុង​ប្រទេស​កូរ៉េ​ខាង​ត្បូង ។ មានខេត្តចំនួន៩នៅកូរ៉េខាងត្បូង៖ ខេត្តឈុងឆងខាងជើង, ខេត្តឈុងឆងខាងត្បូង, ខេត្តកាំងវ៉ុន, ខេត្តក្យង់គី, ខេត្តក្យងសាំងខាងជើង, ខេត្តក្យងសាំងខាងត្បូង, ខេត្តចុលឡាខាងជើង, ខេត្តចុលឡាខាងត្បូង, និង ខេត្តគ្រប់គ្រងដោយខ្លួនឯងពិសេសជេជូ ។
ខេត្តនៃប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង: ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
ទោះបីជាព័ត៌មានលម្អិតនៃរដ្ឋបាលមូលដ្ឋានបានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំងតាមពេលវេលាក៏ដោយ គ្រោងមូលដ្ឋាននៃប្រព័ន្ធបីជាន់បច្ចុប្បន្នត្រូវបានអនុវត្តក្រោមរជ្ជកាលរបស់ហ្គោជុង ក្នុងឆ្នាំ១៨៩៥។ ប្រព័ន្ធស្រដៀងគ្នានេះ នៅតែប្រើប្រាស់នៅក្នុងប្រទេសកូរ៉េខាងជើង ។
ខេត្តនៃប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង: ប្រភេទ

ប្រភេទ 
ខេត្ត (  ,) គឺជាផ្នែករដ្ឋបាលដែលមានចំណាត់ថ្នាក់ខ្ពស់បំផុតនៅក្នុងប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង ដែលធ្វើតាមប្រពៃណីអាស៊ីបូព៌ា ឈ្មោះ ដំណើរជុំវិញ(ផ្នែករដ្ឋបាល) ។ រួមជាមួយនឹងខេត្តរួម មានការបែងចែករដ្ឋបាលពិសេសចំនួនបួនប្រភេទដែលមានឋានៈស្មើៗគ្នាគឺ៖ ខេត្តគ្រប់គ្រងដោយខ្លួនឯង ពិសេស ទីក្រុងពិសេស ទីក្រុងពិសេស និងទីក្រុងគ្រប់គ្រងដោយខ្លួនឯងពិសេស ។

ខេត្តគ្រប់គ្រងដោយខ្លួនឯងពិសេស (  ,) គឺជាខេត្តដែលមានស្វ័យភាពលើសេដ្ឋកិច្ចរបស់ខ្លួន ហើយអំណាចកាន់តែច្រើនត្រូវបានផ្តល់ទៅឱ្យរដ្ឋាភិបាលខេត្ត។ ជេជូ គឺជាខេត្តគ្រប់គ្រងដោយខ្លួនឯងពិសេសតែមួយគត់ ខណៈសេអ៊ូល គឺជាទីក្រុងពិសេសតែមួយគត់ ហើយសេជុង គឺជាទីក្រុងគ្រប់គ្រងដោយខ្លួនឯងពិសេសតែមួយគត់។
ខេត្តនៃប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង: រដ្ឋបាល

រដ្ឋបាល 
អភិបាលខេត្ត និងអភិបាលក្រុងពិសេស/ក្រុង ត្រូវបានបោះឆ្នោតជ្រើសរើសរៀងរាល់បួនឆ្នាំម្តង។ អភិបាល​ក្រុង និង​អភិបាល​ក្រុង​បច្ចុប្បន្ន​ត្រូវ​បាន​ចុះ​ក្នុង ​បញ្ជី​អភិបាល​នៃ​ប្រទេស​កូរ៉េ​ខាង​ត្បូង ។
ខេត្តនៃប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង: បញ្ជីខេត្ត

បញ្ជីខេត្ត 
NameOfficial English name , p. 41.HangulHanjaISOPop.(2011)Area(km2)Density(/km2)CapitalHistorical<br id="mwSA"><br>provinceCultural<br id="mwSw"><br>regionAbbreviationChungcheongbuk-doKR-431,588,6337,433213CheongjuChungcheongHoseoChungbukChungcheongnam-doKR-442,064,6658,204251HongseongChungnam GangwonGangwon-doKR-421,549,78020,56975ChuncheonGangwonGwandongGangwonGyeonggi-doKR-4112,239,86210,1711,203SuwonGyeonggiSudogwonGyeonggiGyeongsangbuk-doKR-472,739,17919,030144AndongGyeongsangYeongnamGyeongbukGyeongsangnam-doKR-483,374,72510,532320ChangwonGyeongnamJeollabuk-doKR-451,895,8828,043236JeonjuJeollaHonamJeonbukJeollanam-doKR-461,938,13611,858163MuanJeonnamJeju SpecialSelf-Governing ProvinceKR-49583,2841,849315JejuJejuJeju
ខេត្តនៃប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង: ខេត្តដែលទាមទារ

ខេត្តដែលទាមទារ 
កូរ៉េខាងត្បូង ​ទាមទារ​យក​ខេត្ត​ចំនួន​ប្រាំ​នៅលើ​ទឹកដី​ដែល​គ្រប់គ្រង​ដោយកូរ៉េខាងជើង ​។ ខេត្ត​ដែល​បាន​អះអាង​ទាំង​នេះ​ត្រូវ​បាន​គ្រប់​គ្រង​ដោយគណៈកម្មាធិការ​សម្រាប់​ខេត្ត​កូរ៉េ​ខាង​ជើង​ទាំង​ប្រាំ (    ) ខេត្ត​ទាំង​នេះ​ផ្អែក​លើ​ការ​បែង​ចែក​នៃ ​សម័យ​ជប៉ុន ហើយ​ខុស​ពីខេត្ត​កូរ៉េ​ខាងជើង​បច្ចុប្បន្ន។
ខេត្តប្រវត្តិសាស្ត្រ ឈ្មោះ ហង់ហ្គូល។ ហាន់ចា តំបន់ (គីឡូម៉ែត្រ 2 ) រាជធានី ហាំយ៉ុង ហាំយ៉ុងខាងជើង ២០.៣៤៥ ឆេងជីនហាំយ៉ុងខាងត្បូង ៣១.៩៧៧ ហមហឿងព្យុងអាន ព្យុងអានខាងជើង ២៨.៤៤៣ ស៊ីនយូជូព្យុងអានខាងត្បូង ១៤.៩៤៤ ព្យុងយ៉ាងហាំងហែ-ដូ ហាំងហែ-ដូ ១៦.៧៤៤ ហេជូ
ខេត្តនៃវៀតណាម

នៅលើលំដាប់ទីមួយ វៀតណាម ត្រូវបានបែងចែកទៅជា ៥៣ ខេត្ត (វៀតណាម: tỉnh , Chữ Hán : 省) និង ទីក្រុងចំនួនប្រាំ នៅក្រោមការបញ្ជារបស់រដ្ឋាភិបាលកណ្តាល ( វៀតណាម : thành phố trực thuộc trung ương ) ។ ក្រុង​ជា​ទីក្រុង​លំដាប់​ខ្ពស់​បំផុត​ក្នុង​ប្រទេស​វៀតណាម។  ទីក្រុងគឺជាទីក្រុងដែលគ្រប់គ្រងដោយកណ្តាល ហើយមានឋានៈពិសេសស្មើនឹងខេត្ត។   

ខេត្ត​ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ជា​ក្រុង​ខេត្ត ក្រុង និង ​ស្រុក​ជនបទ ជា​អង្គភាព​លំដាប់​ថ្នាក់​ទី​ពីរ។ នៅ​ថ្នាក់​ទី​៣ ក្រុង​ខេត្ត ឬ​ទីប្រជុំជន​ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ជា​វួដ និង​ឃុំ ចំណែក​ស្រុក​ជនបទ​ត្រូវ​បែង​ចែក​ជា​ក្រុង (ទីប្រជុំជន) និង​ឃុំ)។
ខេត្តនៃឡាវ

ប្រទេសឡាវចែកចេញជា១៨ខេត្ត ឬ ខ្វែង (, ប្រកប: ខ្វែង) និងមួយខេត្ត(ជារាជធានី) គឺនគរហ្លួងវៀងច័ន្ទន៍ (ນະຄອນຫຼວງ, ប្រកប: ណាក់ខនហ្លួង) តំបន់រដ្ឋបាលពិសេស ឬខេត្តពិសេស (ເຂດພິເສດ, ប្រកប: ខេតភីសេត) គឺជ័យសម្បូរណ៍ បង្កើតឆ្នាំ១៩៩៤ ត្រូវបានរំលាយនៅថ្ងៃទី ១៣ ខែមករាឆ្នាំ ២០០៦ ក្នុងឆ្នាំ២០១៣ ផ្នែកខ្លះនៃអតីតតំបន់រដ្ឋបាលពិសេសត្រូវបានបង្កើតឡើងវិញជាខេត្តជ័យសម្បូរណ៍
ខេត្តនៃឡាវ: តារាងនៃខេត្ត

តារាងនៃខេត្ត 
+ ផែនទី ឈ្មោះជាភាសាខ្មែរឈ្មោះជាភាសាឡាវ និងប្រកបប្រែមកចំ រាជធានី 90px ខេត្តអាចម៍ក្រពើອັດຕະປື (អាត់តៈពឺ)អត្តៈប៉ឺ ស្រុកសាមគ្គីជ័យ(អាចម៍ក្រពើ) 90px ខេត្តបកែវບໍ່ແກ້ວ (បកែវ)បកែវ ស្រុកហួយជ័យ (ហួយសៃ)(បានហួយជ័យ) 90px ខេត្តបរិគាំជ័យບໍລິຄໍາໄຊ (បរលីខាំសៃ)បរិគាំជ័យ ស្រុកប៉ាកសាន់(ប៉ាកសាន់) 90px ខេត្តចំប៉ាសក្តិຈໍາປາສັກ (ចាំប៉ាសាក់)ចម្ប៉ាសក្តិ ស្រុកប៉ាកសេ(ប៉ាកសេ) 90px ខេត្តហួផាន់ຫົວພັນ​ (ហួផាន់)ហួពណ៌ ស្រុកសាំហ្នឿ(សាំហ្នឿ) 90px ខេត្តខាំមួនຄໍາມ່ວນ​ (ខាំមួន)គាំមួន ស្រុកថាខែក(ថាខែក) 90px ខេត្តហ្លួងណាំថាຫຼວງນໍ້າທາ​ (ហ្លួងណាំថា)ហ្លួងនាំទា ស្រុកណាំថា(ហ្លួងណាំថា) 90px ខេត្តហ្លួងព្រះបាងຫຼວງພະບາງ (ហ្លួងផាក់បាង)ហ្លួងព្រះបាង ហ្លួងព្រះបាង 90px ខេត្តឧត្តមជ័យອຸດົມໄຊ (អ៊ុដុំ​​សៃ)ឧត្តមជ័យ មឿងជ័យ (មឿងសៃ) 90px ខេត្តផុងសាលីຜົ້ງສາລີ (ផុងសាលី)ផុងសាលី ផុងសាលី 90px ខេត្តសាឡៈវ៉ាន់ສາລະວັນ (សាឡៈវ៉ាន់)សារ៉ាវ៉ាន់ សាឡៈវ៉ាន់ 90px ខេត្តសួគ៌ខេត្តສະຫວັນນະເຂດ (សៈវ៉ាន់ណៈខេត)សួគ៌ខេត្ត ស្រុកខាន់ថៈប៊ុរី(សួគ៌ខេត្ត) 90px ខេត្តវៀងច័ន្ទន៍ວຽງຈັນ (វៀងចាន់)វៀងច័ន្ទន៍ មឿងផូនហូង 90px នគរហ្លួងវៀងច័ន្ទន៍ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ (ណៈខនហ្លួងវៀងចាន់)នគរហ្លួងវៀងច័ន្ទន៍ វៀងច័ន្ទន៍ 90px ខេត្តជ័យបុរីໄຊຍະບູລີ (សៃយ៉ៈប៊ុលី)ជ័យបុរី ជ័យបុរី 90px ខេត្ត​ស្រែគង្គເຊກອງ (សេកង)សេកង ស្រុកឡៈម៉ាម(ស្រែគង្គ) 90px ខេត្តជ័យសម្បូរណ៍ໄຊສົມບູນ (សៃសុមប៊ូន)ជ័យសម្បូរណ៍ អនុវង្ស 90px ខេត្តសៀងខ្វាងຊຽງຂວາງ (សៀងខ្វាង)ឈៀងខ្វាង ផូនសួគ៌
ខេត្តបទុមធានី

ខេត្តបទុមធានី (, អានថា: ប៉ៈធុំថានី) គឺជាខេត្ត (ចង្វាត) ភាគកណ្ដាលរបស់ប្រទេសថៃ ខេត្តជិតខាងគឺ (ពីខាងជើងតាមទ្រនិចនាឡិកា): ខេត្តព្រះនគរស្រីអយុធ្យា, ខេត្តស្រៈបុរី, ខេត្តនគរនាយក, ខេត្តស្ទឹងជ្រៅ (ឆ្ជើងសៅ), ទីក្រុងបាងកក, និងខេត្តនន្ទបុរី

ខេត្តនេះស្ថិតនៅភាគខាងជើងនៃទីក្រុងបាងកក និងជាផ្នែកមួយនៃតំបន់ទីក្រុងបាងកក នៅកន្លែងជាច្រើន ព្រំប្រទល់រវាងខេត្តទាំងពីរមិនគួរអោយកត់សំគាល់ទេ ដោយសារព្រំដែនទាំងសងខាងមានទីក្រុងស្មើគ្នា ទេសបាលទីក្រុងបទុមធានីគឺជាកៅអីរដ្ឋបាល ប៉ុន្តែបានរង្សិត ស្រុកធញ្ញបុរី គឺជាកន្លែងដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេនៅក្នុងខេត្ត។

ខេត្តបទុមធានីជាខេត្តចាស់ ជនជាតិមនជាច្រើនណាស់ មានប្រាសាទ និងឧទ្យានចំនួន 186 សួនកម្សាន្តឌ្រីមវើលដ៍នៅទីនេះ
ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ

ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ គឺជាខេត្តមួយនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាដែលស្ថិតនៅចុងពាយ័ព្យនៃប្រទេសដែលមានសេដ្ឋកិច្ចយ៉ាងសំខាន់មួយរបស់ប្រទេសជាតិ។ខេត្តនេះមានព្រំប្រទល់ខេត្តជាប់ខេត្តឧត្តរមានជ័យនៅខាងកើតជាប់ខេត្តសៀមរាបនៅខាងត្បូងជាប់ខេត្តបាត់ដំបងនិងមានព្រំដែនរួមអន្តរជាតិជាមួយប្រទេសសៀមនៅខាងលិច។ទីរួមខេត្តនិងទីក្រុងធំបង្អស់គឺក្រុងសិរីសោភ័ណនិងក្រុងប៉ោយប៉ែត។ខេត្តបន្ទាយមានជ័យគឺជាខេត្តធំបង្អស់ទី ១៣ នៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។ខេត្តនេះមានក្រុងចំនួន ០២ គឺក្រុងសិរីសោភ័ណនិងក្រុងប៉ោយប៉ែតនៅប៉ែកខាងលិចនៃខេត្តគឺជាព្រំដែនអន្តរជាតិឆ្លងចូលទៅខេត្តស្រះកែវ ប្រទេសសៀមប្រវែង ១៥៣ គម។ខេត្តបន្ទាយមានជ័យគឺជាខេត្តមួយក្នុងចំណោមខេត្តទាំង ០៩ ដែលជាផ្នែកនៃទុនបម្រុងជីវមណ្ឌលទន្លេសាប។
ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ: លក្ខណៈទូទៅ

លក្ខណៈទូទៅ 
ឋិតនៅចម្ងាយ ៣៥៩ គីឡូម៉ែត្រពីរាជធានីភ្នំពេញតាមផ្លូវជាតិលេខ ០៥ និងមានទីតាំងជាប់នឹងព្រំប្រទល់ខេត្តបាត់ដំបង ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ ខេត្តសៀមរាប និង ខេត្តស្រះកែវ ប្រទេសសៀម។ខេត្តបន្ទាយមានជ័យកំពុងទទួលបានភ្ញៀវទេសចរណ៍យ៉ាងច្រើនកុះករតាមរយៈកាស៊ីណូខ្នាតអន្តរជាតិមួយដែលកំពុងបើកឲ្យមានការចូលលេងកម្សាន្តទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ។តំបន់កាស៊ីណូនេះក៏មានរៀបចំជាផ្នែកផ្សេងទៀតដូចជា ភោជនីយដ្ឋាន សណ្ឋាគារ ផ្សារលក់ឥវ៉ាន់ផងដែរ។ភ្ញៀវដែលទៅកម្សាន្តនៅទីនោះភាគច្រើនមកពីប្រទេសសៀមនិងប្រទេសចិនឯភ្ញៀវជនជាតិផ្សេងៗទៀតពុំសូវមាននោះទេ។បើចំពោះជនជាតិខ្មែរជាអ្នកទេសចរណ៍សាមញ្ញវិញពួកគេច្រើនទៅដើម្បីកម្សាន្តភ្នែកតែប៉ុណ្ណោះពុំសូវមានអ្នកដែលទៅដើម្បីប្រព្រឹត្តល្បែងស៊ីសងនោះឡើយ។មិនមែនមានតែតំបន់កម្សាន្តច្រកព្រំដែនលក្ខណៈអន្តរជាតិប៉ោយប៉ែតប៉ុណ្ណោះទេដែលភ្ញៀវទេសចរណ៍ចាប់អារម្មណ៍នោះខេត្តបន្ទាយមានជ័យនៅមានតំបន់កម្សាន្តមួយចំនួនទៀតដែលបានទាក់ទាញនិងកំពុងអភិវឌ្ឍដើម្បីទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរណ៍ទៀតផង។
ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ: តំបន់ទេសចរណ៍សក្តានុពល

តំបន់ទេសចរណ៍សក្តានុពល
 ប្រាសាទបន្ទាយឆ្មារ 
ប្រាសាទបន្ទាយឆ្មារមានទីតាំងស្ថិតនៅតាមបណ្តោយផ្លូវជាតិលេខ ៥៦A ចម្ងាយប្រមាណ៥៩ គីឡូម៉ែត្រពីទីរួមខេត្តបន្ទាយមានជ័យក្នុងស្រុកថ្មពួកតំបន់រមណីយដ្ឋានប្រវត្តិសាស្ត្រប្រាសាទបន្ទាយឆ្មារបានកសាងឡើងដោយព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ក្នុងចន្លោះសតវត្សទី ១២ និង ១៣។តំបន់នេះត្រូវបានរងនូវការបំផ្លិចបំផ្លាញដោយសារសង្គ្រាមដែលបណ្ដាលឲ្យប្រាសាទមួយចំនួនធំត្រូវបាក់បែកខ្ទេចខ្ទីនៅសល់តែថ្មរាយប៉ាយពាសពេញដីមិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះនៅមានពួកចោរបានលួចយករូបចម្លាក់ផ្សេងៗពីប្រាសាទទៅលក់ឲ្យពួកឈ្មួញជនជាតិសៀមទៀតផង។ភាពល្បីល្បាញនៃប្រាសាទនេះបានធ្វើឲ្យពីរមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃមានអ្នកទេសចរណ៍បរទេសចូលទស្សនាកាន់តែច្រើនឡើងៗដែលសក្ដានុពលនេះបានធ្វើឲ្យអជ្ញាធរគ្រប់គ្រងប្រាសាទមានការចាប់អារម្មណ៍ហើយបានព្យាយាមរៀបចំបណ្ដាប្រាសាទដទៃទៀតនៅក្នុងខេត្តឲ្យកាន់តែគួរឲ្យទាក់ទាញ ជាមួយនឹងការជួសជុលហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធផ្លូវថ្នល់ដើម្បីជាភាពងាយស្រួលដល់ទេសចរណ៍ក្នុងការទៅកម្សាន្ត។ប្រាសាទដែលខេត្តនេះមានគម្រោងរៀបចំជួសជុលលម្អឡើងវិញមានដូចជា ប្រាសាទបន្ទាយទ័ព ប្រាសាទព្រះឈរ ប្រាសាទប្រាំជាដើមដកស្រង់ចេញ www.cen.com.kh ។

 អាងទឹកកងវ៉ា 
អាងទឹកនេះមានទីតាំងស្ថិតនៅក្នុងស្រុកសិរីសោភ័ណចម្ងាយ ០៤ គីឡូម៉ែត្រពីទីរួមខេត្តកសាងឡើងក្នុងរបបប៉ុលពតសម្រាប់យកទឹកប្រើប្រាស់ក្នុងការធ្វើស្រែចម្ការ។ភ្ញៀវទេសចរណ៍អាចសប្បាយរីករាយកម្សាន្តតាមរយៈសកម្មភាពផ្សេងៗដូចជា ការជិះទូក ការងូតទឹកបឹង ការស្ទូចត្រីជាដើម។

 ភ្នំបាក់ និង ភ្នំជញ្ជាំង 
ភ្នំបាក់ និង ភ្នំជញ្ជាំង ជារមណីយដ្ឋានព្រៃភ្នំនិងតំបន់វប្បធម៌ឬប្រពៃណីដែលឋិតក្នុងក្រុងសិរីសោភ័ណតាមបណ្តោយផ្លូវជាតិលេខ ០៥ ចម្ងាយ ០៥ គីឡូម៉ែត្រពីទីរួមខេត្តខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។ទីនេះមានភ្នំ ០២ ឈរក្បែរគ្នាដែលមានផ្ទាំងថ្មធំៗបញ្ឈរដែលមើលទៅដូចជាជញ្ជាំងអ្វីមួយ។ភ្នំនេះមានរូងមួយជម្រៅ១២ម៉ែត្រអាចឲ្យភ្ញៀវទេសចរណ៍ចុះទៅកម្សាន្តបានផងដែរ។
ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ: [[ប្រាសាទបន្ទាយឆ្មារ]]

ប្រាសាទបន្ទាយឆ្មារ 
ប្រាសាទបន្ទាយឆ្មារមានទីតាំងស្ថិតនៅតាមបណ្តោយផ្លូវជាតិលេខ ៥៦A ចម្ងាយប្រមាណ៥៩ គីឡូម៉ែត្រពីទីរួមខេត្តបន្ទាយមានជ័យក្នុងស្រុកថ្មពួកតំបន់រមណីយដ្ឋានប្រវត្តិសាស្ត្រប្រាសាទបន្ទាយឆ្មារបានកសាងឡើងដោយព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ក្នុងចន្លោះសតវត្សទី ១២ និង ១៣។តំបន់នេះត្រូវបានរងនូវការបំផ្លិចបំផ្លាញដោយសារសង្គ្រាមដែលបណ្ដាលឲ្យប្រាសាទមួយចំនួនធំត្រូវបាក់បែកខ្ទេចខ្ទីនៅសល់តែថ្មរាយប៉ាយពាសពេញដីមិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះនៅមានពួកចោរបានលួចយករូបចម្លាក់ផ្សេងៗពីប្រាសាទទៅលក់ឲ្យពួកឈ្មួញជនជាតិសៀមទៀតផង។ភាពល្បីល្បាញនៃប្រាសាទនេះបានធ្វើឲ្យពីរមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃមានអ្នកទេសចរណ៍បរទេសចូលទស្សនាកាន់តែច្រើនឡើងៗដែលសក្ដានុពលនេះបានធ្វើឲ្យអជ្ញាធរគ្រប់គ្រងប្រាសាទមានការចាប់អារម្មណ៍ហើយបានព្យាយាមរៀបចំបណ្ដាប្រាសាទដទៃទៀតនៅក្នុងខេត្តឲ្យកាន់តែគួរឲ្យទាក់ទាញ ជាមួយនឹងការជួសជុលហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធផ្លូវថ្នល់ដើម្បីជាភាពងាយស្រួលដល់ទេសចរណ៍ក្នុងការទៅកម្សាន្ត។ប្រាសាទដែលខេត្តនេះមានគម្រោងរៀបចំជួសជុលលម្អឡើងវិញមានដូចជា ប្រាសាទបន្ទាយទ័ព ប្រាសាទព្រះឈរ ប្រាសាទប្រាំជាដើមដកស្រង់ចេញ www.cen.com.kh ។
ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ: '''អាងទឹកកងវ៉ា'''

អាងទឹកកងវ៉ា 
អាងទឹកនេះមានទីតាំងស្ថិតនៅក្នុងស្រុកសិរីសោភ័ណចម្ងាយ ០៤ គីឡូម៉ែត្រពីទីរួមខេត្តកសាងឡើងក្នុងរបបប៉ុលពតសម្រាប់យកទឹកប្រើប្រាស់ក្នុងការធ្វើស្រែចម្ការ។ភ្ញៀវទេសចរណ៍អាចសប្បាយរីករាយកម្សាន្តតាមរយៈសកម្មភាពផ្សេងៗដូចជា ការជិះទូក ការងូតទឹកបឹង ការស្ទូចត្រីជាដើម។
ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ: '''ភ្នំបាក់ និង ភ្នំជញ្ជាំង'''

ភ្នំបាក់ និង ភ្នំជញ្ជាំង 
ភ្នំបាក់ និង ភ្នំជញ្ជាំង ជារមណីយដ្ឋានព្រៃភ្នំនិងតំបន់វប្បធម៌ឬប្រពៃណីដែលឋិតក្នុងក្រុងសិរីសោភ័ណតាមបណ្តោយផ្លូវជាតិលេខ ០៥ ចម្ងាយ ០៥ គីឡូម៉ែត្រពីទីរួមខេត្តខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។ទីនេះមានភ្នំ ០២ ឈរក្បែរគ្នាដែលមានផ្ទាំងថ្មធំៗបញ្ឈរដែលមើលទៅដូចជាជញ្ជាំងអ្វីមួយ។ភ្នំនេះមានរូងមួយជម្រៅ១២ម៉ែត្រអាចឲ្យភ្ញៀវទេសចរណ៍ចុះទៅកម្សាន្តបានផងដែរ។