navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ: ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
តំបន់នេះគឺជាផ្នែកមួយនៃអាណាចក្រខ្មែរដោយសារនៅភាគខាងជើងខេត្តគេឃើញមានប្រាសាទបន្ទាយឆ្មារដែលគេជឿថាត្រូវបានកសាងឡើងនៅរវាងសតវត្សទី ១២ និង សតវត្សរ៍ទី ១៣។ប្រាសាទដែលគេស្គាល់តិចតួចជាងគេគឺប្រាសាទបន្ទាយនាង និង ប្រាសាទបន្ទាយទ័ព។នៅសតវត្សទី ១៧ សៀមបានឈ្លានពានកាន់កាប់ប្រទេសកម្ពុជាហើយបានប្រែឈ្មោះខេត្តបន្ទាយមានជ័យជាខេត្តស៊ីសុផុន។នៅឆ្នាំ ១៩០៧ សៀមបានប្រគល់ខេត្តនេះទៅឲ្យបារាំងដែលក្រោយមកត្រូវបានបញ្ចូលជាដែនដីខេត្តបាត់ដំបងវិញ។

នៅឆ្នាំ ១៧៩៥ សៀមបានត្រួតត្រាលើព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាភាគខាងលិចហើយបានធ្វើឲ្យតំបន់នោះក្លាយជាខេត្តសៀមនៃកម្ពុជាភាគខាងក្នុងដែលមានទីរដ្ឋបាលនៅខេត្តព្រះដំបង ឬ ខេត្តបាត់ដំបង។ខេត្តនេះបានបន្តនៅក្រោមការត្រួតត្រារបស់សៀមរហូតដល់ឆ្នាំ ១៩០៧ នៅពេលនោះសៀមបានជួញប្រែនៅខាងក្នុងប្រទេសកម្ពុជាដើម្បីយកទំនិញត្រឡប់ទៅខេត្តត្រាចនិងដានជ័យវិញ។នៅក្នុងឆ្នាំដដែលព្រះបាទស៊ីសុវត្ថិបានសម្រេចព្រះទ័យបំបែកខេត្តកម្ពុជាភាគខាងក្នុងដែលត្រឡប់មកវិញទៅជាខេត្តបាត់ដំបង(ដែលរួមមានសិរីសោភ័ណ)និងខេត្តសៀមរាប។នៅគ្រាដែលសៀមបានបញ្ចូលកម្ពុជាប៉ែកខាងលិចជាទឹកដីរបស់ខ្លួនឡើងវិញនៅឆ្នាំ ១៩៤១ សិរីសោភ័ណបានបំបែកចេញពីខេត្តបាត់ដំបងនិងមានទីរួមខេត្តរដ្ឋបាលនៅខេត្តវិបុលសង្គ្រាមដែលបានបន្តរហូតដល់ឆ្នាំ ១៩៤៦ នៅពេលដែលតំបន់នោះទាំងស្រុងបានបង្វែរត្រឡប់មកក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់បារាំង។

នៅចន្លោះពីឆ្នាំ ១៩៧០ ដល់ឆ្នាំ ១៩៨០ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យគឺជាខ្សែត្រៀមជួរមុខក្នុងការប្រយុទ្ធគ្នាជាច្រើនហើយសង្គ្រាមបានធ្វើឲ្យវាក្លាយជាខេត្តមួយក្នុងចំណោមខេត្តទាំង ០៣ ដែលសម្បូរគ្រាប់មីនជាងគេបង្អស់ក្នុងប្រទេសកម្ពុជារួមជាមួយនឹងខេត្តប៉ៃលិននិងខេត្តបាត់ដំបង។Flooding unearths Cambodia’s landmines, IRIN, PHNOM PENH, 21 October 2013 (IRIN), http://www.irinnews.org/report/98976/flooding-unearths-cambodia-s-landmines

ឈ្មោះបន្ទាយមានជ័យមកពីការសម្គាល់បន្ទាយនៃកងទ័ពអំឡុងទសវត្សរ៍ទី ៨០ បូកមានជ័យមានន័យថាឈ្នះឬជោគជ័យ។គឺជោគជ័យតាំងពីយុទ្ធនាការរដូវក្តៅឆ្នាំ ១៩៨៤-៨៥ មកទើបរដ្ឋអំណាចសម័យសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតកម្ពុជាបង្កើតខេត្តបន្ទាយមានជ័យជាខេត្តទី ២២ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៧ និងសម្ពោធដំណើរការក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៨។

នៅថ្ងៃទី ០៧ ខែមករា ឆ្នាំ ១៩៨៨ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យត្រូវបានបំបែកចេញពីអតីត ០៥ ស្រុកខាងជើងខេត្តបាត់ដំបង មុនឆ្នាំ ១៩៨៨ បូករួមទាំងស្រុកបន្ទាយអម្ពិលនៃអតីតខេត្តសៀមរាប-ឧត្តរមានជ័យ។ដោយមានស្រុកដំបូងចំនួន ០៥ គឺ ស្រុកមង្គលបុរី ស្រុកថ្មពួក ស្រុកសិរីសោភ័ណ ស្រុកព្រះនេត្រព្រះ និង ស្រុកភ្នំស្រុក។
ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ: អាកាសធាតុ

អាកាសធាតុ 
សីតុណ្ហភាពមធ្យមរបស់ខេត្តបន្ទាយមានជ័យគឺនៅចន្លោះពី ៣០ ទៅ ៣៣ អង្សា។អាកាសធាតុមានលក្ខណៈក្ដៅនិងសើមដូចនៅទូទាំងប្រទេសកម្ពុជាដែរ។រដូវវស្សាចាប់ពីខែមិថុនាដល់ខែតុលា រដូវរងាចាប់ពីខែវិច្ឆិកាដល់ខែកុម្ភៈ និង រដូវក្ដៅចាប់ពីខែមីនាដល់ខែឧសភា។
ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ: រដ្ឋបាល

រដ្ឋបាល 
ខេត្តបន្ទាយមានជ័យស្ថិតនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ដែលមាន ០៧ ស្រុក​ និង​ ០២ ក្រុង÷
 លេខកូដ  ឈ្មោះស្រុក និង ក្រុងជាអក្សរខ្មែរ  ឈ្មោះស្រុក និង ក្រុងជាអក្សរឡាតាំង ចំនួនឃុំ១០២ស្រុកមង្គលបូរីMONGKOL BOREI១៣១០៣ស្រុកភ្នំស្រុកPHNOM SRUK០៦១០៤ស្រុកព្រះនេត្រព្រះPREAH NETH PREAH០៩១០៥ស្រុកអូរជ្រៅOU CHROV០៧១០៦ក្រុងសិរីសោភ័ណSEREI SAOPHOAN០៧(សង្កាត់)១០៧ស្រុកថ្មពួកTHMOR PUOK០៦១០៨ស្រុកស្វាយចេកSVAY CHEK០៨១០៩ស្រុកម៉ាឡៃMALAI០៦១១០ក្រុងប៉ោយប៉ែតPOI PET០៣(សង្កាត់)
ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ: រដ្ឋបាលខេត្តអតីតកាល

រដ្ឋបាលខេត្តអតីតកាល
ខេត្តបន្ទាយមានជ័យមាន ០២ ក្រុង និង ០៧ ស្រុក÷
ក្រុងប៉ោយប៉ែត 
ក្រុងសិរីសោភ័ណ
ស្រុកមង្គលបុរី 
ស្រុកភ្នំស្រុក 
ស្រុកព្រះនេត្រព្រះ 
ស្រុកអូរជ្រៅ 
ស្រុកថ្មពួក 
ស្រុកស្វាយចេក 
ស្រុកម៉ាឡៃ
ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ: ប្រជាសាស្ត្រ

ប្រជាសាស្ត្រ 
ខេត្តបន្ទាយមានជ័យមានប្រជាជនសរុប ៨១៦ ៣៨២ ឬ ៥.២៤២% នៃប្រជាជនកម្ពុជាសរុប(ទិន្នន័យរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាឆ្នាំ២០០៧)។ក្នុងនោះមានបុរស ៤០២ ២០១ (ត្រូវជា៤៩.១១%) និង ស្ត្រី ៤១៤ ១៨១ (ត្រូវជា៥០.៨៩%)។អត្រាកំណើនប្រជាជនស្មើនឹង ៥.៩៣%។ប្រជាជនខេត្តបន្ទាយមានជ័យ ៩៣% ជាកសិករ ៥% ជាពាណិជ្ជករ ១.១៧% ជាអ្នកនេសាទ និង ០.៨៣% ទៀតជាមន្ត្រីរាជការ។
ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ: សេដ្ឋកិច្ច

សេដ្ឋកិច្ច 
សេដ្ឋកិច្ចខេត្ត ៩៣% ពឹងផ្អែកលើកសិកម្មនិងនៅសល់ ៧% ទៀតគឺការនេសាទនិងពាណិជ្ជកម្ម។ដោយសារតែខេត្តនេះមានព្រំដែនជាប់នឹងប្រទេសសៀមអាជីកម្មបនល្បែង(កាស៊ីណូ) កំពុងតែរីកដុះដាលយ៉ាងខ្លាំងដែលកំពុងក្លាយជាប្រភពចំណូលដ៏សំខាន់សម្រាប់ខេត្ត។
ខេត្តបស្ចឹមបុរី

​
 ខេត្តបស្ចឹមបុរី គឺជាខេត្តខ្មែរដែលចំណុះអោយសៀមក្នុងអំឡុង សតវត្សទី១៨ ដល់ សតវត្សទី១៩។

បច្ចុប្បន្នប្រទេសថៃ(សៀម) បានដាក់បញ្ចូលក្លាយជា ខេត្តប្រាជីនបូរី និង ខេត្តស្រះកែវ។
ខេត្តបាកកាន

ខេត្ត បាកកាន  គឺជាខេត្តមួយ របស់ ប្រទេសវៀតណាម ។ វា​មាន​ទីតាំង​ស្ថិត​នៅ ​ភូមិភាគ​ឦសាន ដោយ​ភាគ​ខាងជើង​នៃ​រដ្ឋធានី ​ហាណូយ ។ បាកកាន គឺជាទីក្រុងតែមួយគត់របស់ខេត្ត ដែលជារាជធានីរបស់ខេត្ត និងជាក្រុង។ ខេត្តនេះគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃដី 4,859.4 គីឡូម៉ែត្រការ៉េ ហើយគិតត្រឹមឆ្នាំ 2019 វាមានប្រជាជនចំនួន 313,905 នាក់។  វាជាតំបន់ភ្នំដែលមានធនធានធម្មជាតិសម្បូរបែបនៃរ៉ែ និងព្រៃឈើ។ វាមានភ្នំ ទន្លេ និងបឹងជាច្រើន ដែលមានទេសភាពស្អាតណាស់។ ឧទ្យានជាតិ Ba Bể និង បឹង Ba Bể ស្ថិតនៅក្នុងព្រំដែនរបស់វា។
ខេត្តបាកនិញ

ខេត្តបាកនិញ គឺជាខេត្តមួយរបស់ប្រទេសវៀតណាមដែលមានទីតាំងនៅតំបន់ដីសណ្ដទន្លេក្រហមនៃភាគខាងជើងនៃប្រទេស។ វាជាខេត្តតូចបំផុតរបស់ប្រទេសវៀតណាមតាមតំបន់ហើយស្ថិតនៅភាគខាងកើតនៃរដ្ឋធានីហាណូយរបស់ប្រទេសជាតិនិងមានព្រំប្រទល់ជាប់ខេត្តបាកយ៉ាង ខេត្តហុឹងអៀន ខេត្តហាយសឿង និងទីក្រុងហាណូយ ។ ខេត្តនេះមានផ្ទៃដី៨២២.៧១ គីឡូម៉ែត្រការ៉េ ហើយគិតត្រឹមឆ្នាំ២០១៩ វាមានប្រជាជនចំនួន ១ ៣៦៨ ៨៤០នាក់។  ឈ្មោះខេត្តមានន័យថា "ស្ងប់ស្ងាត់ខាងជើង" ។

ខេត្ត​នេះ​សម្បូរ​ទៅ​ដោយ​វប្បធម៌ និង​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ជា​ជាតិ​សម្រាប់​តន្ត្រី​ប្រជាប្រិយក្វានហុ ។ ក្វានហុ ត្រូវបានទទួលស្គាល់ជាបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបីដោយអង្គការយូណេស្កូក្នុងឆ្នាំ២០០៩។ UNESCO Culture Sector - Intangible Heritage - 2003 Convention :

ខេត្តបាក់និញមានសន្ទស្សន៍អភិវឌ្ឍន៍មនុស្ស ០.៧៦៨(ខ្ពស់)ជាប់ចំណាត់ថ្នាក់ទី៧ ក្នុងចំណោមក្រុង និងខេត្តទាំងអស់នៃប្រទេសវៀតណាម។
ខេត្តបាកយ៉ាង

ខេត្ត បាកយ៉ាង  គឺជាខេត្តមួយរបស់ ប្រទេសវៀតណាម ដែលមានទីតាំងនៅ ភូមិភាគឦសាន នៃប្រទេស ហើយស្ថិតនៅចម្ងាយ 50 គីឡូម៉ែត្រ (31 mi) ទៅភាគខាងកើតនៃ ទីក្រុងហាណូយ ។ ខេត្តនេះមានផ្ទៃដី ៣៨៩៥.៥៩ គីឡូម៉ែត្រក្រឡា ហើយគិតត្រឹមឆ្នាំ ២០១៩ ចំនួនប្រជាជនមានចំនួន ១.៨០៣.៩៥០ នាក់។   

ខេត្តនេះស្ថិតនៅ តំបន់ដីសណ្ដទន្លេក្រហម និងមានព្រំប្រទល់ជាប់នឹង ខេត្តក្វាងនិញ ខាងកើត ឡាងសឺន ខាងជើង ថៃង្វៀន និងសង្កាត់ទីក្រុង Soc Son នៃរដ្ឋធានី ហាណូយ ភាគខាងលិច និង Bac Ninh និង Hai Duong នៅភាគខាងត្បូង។
ខេត្តបាត់ដំបង

ខេត្តបាត់ដំបង គឺជាខេត្តមួយនៅភាគពាយ័ព្យនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។ខេត្តបាត់ដំបងមានទីប្រជុំជនធំនៅក្រុងបាត់ដំបង។ខេត្តបាត់ដំបងមានព្រំប្រទល់ខាងជើងជាប់ខេត្តបន្ទាយមានជ័យខាងកើតជាប់ខេត្តសៀមរាបនិងបឹងទន្លេសាបខាងត្បូងជាប់ខេត្តពោធិ៍សាត់ខាងលិចជាប់ខេត្តប៉ៃលិននិងខេត្តច័ន្ទបុរី  ប្រទេសសៀម។
ខេត្តបាត់ដំបង: អំពីឈ្មោះខេត្តបាត់ដំបង

អំពីឈ្មោះខេត្តបាត់ដំបង 
បើ​តាម​សិលា​ចារឹក​ថ្ម​ប្រាសាទ​ដែល​យើង​មាននិង​បាន​រក​ឃើញ​រហូតមកដល់សព្វ​ថ្ងៃនៅ​មុន​សម័យនិង​សម័យ​អង្គរ​គេពុំ​បាន​​ឃើញ​ចែងឲ្យយើង​ដឹង​ទេថាតើ​សម័យ​នោះមានភូមិ​ស្រុក​ណា​មួយ​ដែល​មាន​ឈ្មោះបាត់​ដំបង​នោះ​ទេ។ប៉ុន្តែ​យើង​ក៏​មិនហ៊ាន​សន្និដ្ឋាន​ថាឈ្មោះ​បាត់​ដំបងនេះ​មាន​ប្រើ​ឬ​មិ​ន​ប្រើ​ក្នុង​សម័យ​នោះ​ដែរ។​ប៉ុន្តែ​ក្នុង​សម័យ​អង្គរ​និង​ក្រោយ​អង្គរ​​តាម​ឯកសារមហា​ជន​ខ្មែរ​មានប្រើ​ឈ្មោះ​ស្រុកបាត់ដំបង។​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ហៅ​ឈ្មោះ​បាត់​ដំបងប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​សរ​សេរ​លើ​សិលា​ចារិក​មិន​បាន​ឆ្លើយ​ឲ្យ​ដឹង​ឡើយគឺ​មាន​តែ​នៅ​ក្នុង​រឿង​ព្រេង​ប៉ុណ្ណោះ​គឺ​រឿង​តា​ដំបង​ក្រញូង​'ដែលខ្មែរយើង​យល់​​ថា​ជា​រឿង​កើត​មាន​តាំង​ពីសម័យ​អង្គរ​ដែល​បាន​ពន្យល់​ពី​ដើម​ហេតុដែល​នាំ​ឲ្យ​យើង​ហៅ​ឈ្មោះថា​បាត់ដំបង​ឬ​អូរ​ដំបង។ឯឈ្មោះថា​ព្រះ​ដំបងស្តេចរាមាទី១បាន​កំណត់​ឲ្យ​ហៅ​ឈ្មោះ​ភូមិ​សង្កែ​ថា​ជាព្រះ​ដំបង​។
ខេត្តបាត់ដំបង: លក្ខណៈភូមិសាស្ត្រ

លក្ខណៈភូមិសាស្ត្រ 

ខេត្តបាត់ដំបង​គឺជា​ខេត្ត​ដែលមាន​ស្ថេរភាព​សន្តិសុខក្រោយពីបានឆ្លងកាត់សង្គ្រាមស៊ីវិល​អស់​ជិត ០​៣​ ទសវត្សរ៍។​​ប៉ុន្តែ​ទោះបីជា​យ៉ាងណាជីវភាព​រស់នៅរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅតំបន់​ជនបទ​នៅតែ​ជួប​ការ​លំបាក​នៅ​ឡើយ​ដោយហេតុថា​ ការរកចំណូល​តាមគ្រួសារ​នីមួយៗ​នៅមានកម្រិតទាប​បើប្រៀបធៀប​នឹង​ប្រទេស​ជិត​ខាង។ប៉ុន្តែក្នុងឆ្នាំ ២០០៧​ យើងឃើញថាខេត្តនេះមានសន្ទុះអភិវឌ្ឍន៍ទៅមុខយ៉ាងខ្លាំងព្រោះថាជីវភាពប្រជាជនធូរធារគ្រាន់បើបើធៀបនឹងខេត្តផ្សេងៗទៀតក្នុងប្រទេស។ហេតុ​ដូច្នេះហើយ​បាន​ជា​កន្លងមក​ថ្មីៗនេះ​រាជរដ្ឋាភិបាល​បានបង្កើត​ឡើងនូវ​គោល​នយោបាយ​ជាច្រើនដើម្បី​អភិវឌ្ឍ​ន៍ប្រទេស​តាម​រយៈ​ការ​រៀបចំនូវ​​ផែនការ​សេដ្ឋកិច្ចសង្គម ថ្នាក់​ជាតិ​សម្រាប់ឆ្នាំ ២០០១ ២០០៥។​ម៉្យាងទៀតខេត្តបាត់ដំបង​គឺ​ជា​ខេត្ត​មួយ​មាន​វិសាលភាពធំទូលាយ​និង​មាន​លក្ខណៈ​ភូមិសាស្ត្រ​ល្អក្នុង​កិច្ចការ​អភិវឌ្ឍន៍។​ខេត្តនេះ​មាន​ទីតាំង​ស្ថិត​នៅភាគ​ពាយ័ព្យ​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជាតាម​បណ្តោយផ្លូវជាតិលេខ ០៥ ដែល​មាន​ចម្ងាយ ​២៩១ គម​ ពីរាជធានីភ្នំពេញ។មាន​ភូមិសាស្ត្រ​ខាង​ជើង​ជាប់​នឹង​ខេត្ត​បន្ទាយមានជ័យខាង​កើត​ជាប់​នឹងខេត្តសៀមរាបនិង​បឹង​ទន្លេសាប​ខាងត្បូងជាប់នឹងខេត្តពោធិ៍សាត់និង​ខាងលិច​ជាប់នឹង​ខេត្តច័ន្ទបុរី ប្រទេសសៀម។ ខេត្តបាត់ដំបង​ក៏ដូច​ជា​ប្រទេស​កម្ពុជា​ទាំងមូលដែរមានរដូវ ០២ សំខាន់ៗគឺរដូវ​វស្សានិង​រដូវ​ប្រាំង។រដូវ​វស្សាចាប់​ផ្តើមពី​ខែមិថុនា​ដល់​ខែវិច្ឆិកាចំណែកឯរដូវ​ប្រាំងចាប់ផ្តើមពី​ខែធ្នូដល់ខែ​ឧសភា។អាកាសធាតុក្តៅបំផុតនៅរដូវប្រាំង​មានរហូត​ដល់ ៣៨ អង្សាសេ ត្រជាក់បំផុតដល់ ១២ អង្សាសេ ​ហើយ​អាកាសធាតុ​មាន​ការ​ប្រែប្រួលទៅ​តាម​រដូវ​កាល​នីមួយៗ។
ខេត្តបាត់ដំបង: រដ្ឋបាល

រដ្ឋបាល 
ខេត្តបាត់ដំបងចែកចេញជា ១៣ ស្រុក ក្រុង ០១ ក្នុងនោះមាន ៩៦ ឃុំ និង ៧៤១ ភូមិ។  
 លេខកូដ ស្រុក ជាអក្សរឡាតាំង ចំនួនឃុំ ០២០១ ស្រុកបាណន់ Banan ០៨ ០២០២ ស្រុកថ្មគោល Thma Koul ១០ ០២០៣ ក្រុងបាត់ដំបង Bat Dambang ១០(សង្កាត់) ០២០៤ ស្រុកបវេល Bavel ០៦  ០២០៥ ស្រុកឯកភ្នំ Aek Phnum ០៧ ០២០៦ ស្រុកមោងឫស្សី Moung Ruessei ១១ ០២០៧ ស្រុករតនៈមណ្ឌល Rotanak Mondol ០៤ ០២០៨ ស្រុកសង្កែ Sangkae ១០ ០២០៩ ស្រុកសំឡូត Samlout ០៧ ០២១០ ស្រុកសំពៅលូន Sampov Lun ០៦ ០២១១ ស្រុកភ្នំព្រឹក Phnum Proek ០៥ ០២១២ ស្រុកកំរៀង Kamrieng ០៦ ០២១៣ ស្រុកគាស់ក្រឡ Koas Krala ០៦ ០២១៤ ស្រុករុក្ខគិរី Rukhakiri ០៥
ខេត្តបាត់ដំបង: '''[[ប្រាសាទបាណន់]]'''

ប្រាសាទបាណន់ 
ប្រាសាទបាណន់​ជា​រចនាបថ​​កណ្តាល​សតវត្សរ៍​ទី ១១ និង ​ចុង​សតវត្សរ៍ទី ១២។ព្រះរាជា​ដែល​បាន​កសាង​មុនគេគឺព្រះ​បាទ​ឧទយាទិត្យា​វរ្ម័ន​ទី២ (១០៥០ ដល់ ១០៦៦) ក្រោយ​មក​ត្រូវ​បញ្ចប់​ដោយ​ព្រះ​បាទ​ជ័យវរ្ម័នទី៧ (១១៨១​ ដល់ ១២១៩)។ប្រាសាទ​បាណន់​ត្រូវបានកសាងលើកំពូលភ្នំ​ដែល​មាន​កំពស់​ប្រមាណជាង​ ១០០ម ដោយ​មាន​កាំ​ជណ្តើរ​ចំនួន ៣៥២​ កាំស្ថិតនៅក្នុង ​ឃុំ​កន្ទឺ២ ស្រុក​បាណន់​ មានចម្ងាយ​ ២៥ គម​ ពីទីរួមខេត្ត​តាម​ដង​ផ្លូវ​ខេត្ត​លេខ ​១៥៥​ ស្រប​តាម​ដង​ស្ទឹងសង្កែ​​ទៅទិស​និរតី។នៅ​ជើងភ្នំ​បាណន់មាន​គូទឹកនិង​ល្អាងសំខាន់​ពីរ​គឺ​ល្អាងព្រះទឹកនិង​ល្អាងបិទមាស។រមណីយដ្ឋាន​ប្រាសាទ​បាណន់​គឺជារមណីយដ្ឋានវប្បធម៌​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ផងនិង​ជារមណីយដ្ឋានធម្មជាតិ​ផងពីព្រោះវាកសាងឡើង​នៅលើ​កំពូលភ្នំប្រកប​ទៅដោយធម្មជាតិ​ព្រៃព្រឹក្សា​ដ៏ស្រស់ត្រកាលព្រមទាំង​មាន​ទឹកស្ទឹងសង្កែ​រួមជាមួយ​ផង។ភូមិសាស្ត្រ​ និងបរិស្ថាន​ជុំវិញ​បាន​ផ្តល់​អំណោយផល​​បន្ថែមទៀត​លើ​វិស័យ​ទេសចរណ៍ពីព្រោះ​សងខាងដងផ្លូវ​ទៅកាន់​រមនីយដ្ឋាននេះ​សម្បូរ​ទៅ​ដោយ​ភោគ​ផល​ដំ​នាំ​​កសិកម្ម​ដូដូចជាស្រូវជាពិសេសចម្ការក្រូចពោធិ៍សាត់ដ៏ល្បីល្បាញក្នុង​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​មានរសជាតិឆ្ងាញ់។ដំណាំក្រូចផ្តល់ផល​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ ០២ ដងហើយ​បាន​ដឹក​នាំទៅ​លក់​តាម​បណ្តា​ខេត្ត​នានា​និងរាជធានីភ្នំពេញផងដែរ។
ខេត្តបាត់ដំបង: '''​[[ប្រាសាទឯកភ្នំ]]'''

​ប្រាសាទឯកភ្នំ 

ប្រាសាទ​វត្ត​ឯក​ ឬ ឯកភ្នំ ជា​​ស្ថាបត្យកម្ម​រចនាបទ​ក្នុង​សតវត្សរ៍​ទី ១១ កសាង​ឡើង​នៅ​ក្នុង​​ឆ្នាំ​ ១០២៧​ ក្នុងរជ្ជកាលព្រះ​បាទ​សុរិយវរ្ម័ន​ទី​១ (១០០២-១០៥០)។ប្រាសាទ​ឯកភ្នំ មាន​ទី​តាំងស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ ឃុំ​ពាម​ឯក ស្រុកឯកភ្នំ មានចម្ងាយ ១៥ គម ពី​ទីរួម​ខេត្ត។នៅ​ជុំ​វិញ​ប្រាសាទ​មាន​គូទឹក​មួយសព្វ​ថ្ងៃ​​ប្រាសាទ​នេះត្រូវ​បាក់​បែក​ជា​ច្រើន​អន្លើ​ដោយ​សារធម្មជាតិនិងការជីក​កកាយ​ពី​មនុស្សប៉ុន្តែ​ទោះជាយ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ក៏ប្រាសាទ​នេះនៅ​មាន​ទ្រង់​ទ្រាយ​ល្អ​ខ្លះ​គួរឲ្យអ្នក​ទេសចរណ៍​ជាតិ និង​អន្តរជាតិ​មក​ទស្សនាផងដែរ។
ខេត្តបាត់ដំបង: '''ប្រាសាទបាសែត'''

ប្រាសាទបាសែត 

ប្រា​សាទ​បាសែត​​​ត្រូវ​បាន​កសាង​​ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​សុរិយវរ្ម័ន​ទី១​ (១០០២-១០៥០) ដែល​មាន​ទី​តាំង​​លើ​ទួល​មួយ​ចំងាយ​​ ១៥ គ.ម ពីទីរួមខេត្ត ស្ថិតក្នុងភូមិបាសែត ឃុំតាប៉ុន ស្រុកសង្កែ។ ប្រាសាទ​បាសែត ជា​ស្ថាបត្យកម្ម​ក្នុង​ស.វទី​ ១១ កសាង​ឡើង​ក្នុង​ចន្លោះ​ឆ្នាំ ១០៣៦ ដល់ឆ្នាំ ១០៤២។​ នៅ​ក្បែរ​ប្រាសាទ​នេះ​មាន​ស្រះទឹក​បុរាណ​មួយរាង​ការេ ២០ម បួន​ជ្រុង ជំរៅ១២ម លក្ខណៈ​ពិសេស​របស់​ស្រះ​ទឹក​បុរាណ​នេះ​គឺ​មាន​ទឹក​ខួប​ប្រាំង ខួប​វស្សា។
ខេត្តបាត់ដំបង: '''​ប្រាសាទស្នឹង'''

​ប្រាសាទស្នឹង 

ប្រាសាទ​ស្នឹង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ឃុំ​ស្នឹង​ ស្រុក​បាណន់ មាន​ចំ​ងាយ ២២ គ.ម ពីទីរួមខេត្ត។ ប្រាសាទ​ស្នឹង​កសាង​អំពីឥដ្ឋ​នៅ​លើ​ទួល​មួយ​បណ្តោយ ៣០​ម ទទឹង ២០ម។​ តាម​ការ​សង្កេត​មើល​ ប្រាសាទនេះ​មាន​លក្ខណៈ​ប្រហាក់​ប្រហែល​គ្នានឹងបណ្តា​ប្រាសាទ​កសាង​ក្នុង​សតរត្ស​​ទី​ ១២ ដែរ។​ ប្រាសាទ​ចំនួន​ ២ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​បរិវេណ​រត្ត​ស្នឹង​ និង មួយទៀត​ស្ថិត​នៅ​ពី​មុខ​វត្ត នៅលើបណ្តោយ​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​ ៥៧ ដែល​ជា​ផ្លូវ​ត​ភ្ជាប់​ពីខេត្ត​បាត់ដំបង​ទៅ​ក្រុង​ប៉ៃលិន។
ខេត្តបាត់ដំបង: '''​ភ្នំសំពៅ'''

​ភ្នំសំពៅ 

ភ្នំសំពៅ គឺជារមណីយដ្ឋាន​ធម្មជាតិ​មួយ​​ដែល​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​និយម​ទៅ​កំសាន្ត ជា​ពិសេស​ភ្ញៀវ​ក្នុង​ស្រុក ក្នុង​ថ្ងៃសំរាក ឫ បុណ្យ​ប្រពៃណី​ផ្សេងៗ ដូចជា​បុណ្យ​ចូល​ឆ្នាំ​ខ្មែរ បុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ។ល។ រមណីយដ្ឋាន​នេះ​មាន​ទី​តាំង​ស្ថិត​នៅតាម​ដង​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​ ១០​ ខាងឆ្វេង​ដៃ​មាន​ចំងាយ​ ១៣ គ.ម ពីទីរួមខេត្ត​។​ បើពិនិត្យ​ឱយ​​ម៉ត់​ចត់ ភ្នំនេះ​មាន​ទ្រង់​ទ្រាយ​ដូចជា​សំពៅ មាន​កំពស់​ ១០០ ម មាន​កាំ​ជណ្តើរ​​ជាង​៧០០​កាំ។ ក្នុង​តួ​ភ្នំ​ទាំង​មូល​មាន​ល្អាង​ជា​ច្រើន​ ប៉ុន្តែ​ល្អាង​សំខាន់ៗ​ដែល​គេ​និយម​ទស្សនា​គឺ​ ល្អាង​ផ្កាស្លា​ ល្អាង​ល្ខោន ល្អាង​អសុក។ នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ​មាន​វត្ត​មួយ​ឈ្មោះ​ថា​ វត្តគិរីរម្យ ។ នៅជុំ​វិញ​ក្បែរ​ភ្នំ​សំពៅ​ មាន​ចង្កោម​ភ្នំ​ផ្សេងៗ​ទៀត​ដែល​មាន​​ទំនាក់​ទំនង​ជាមួយ​គ្នា​ក្នុងរឿង​ព្រេង​ខ្មែរ រាជកុល និង​ នាង​រំសាយសក់ ដូចជា​ភ្នំ​ក្តោង ភ្នំ​ក្រពើ ភ្នំ​ទ្រុងមាន់ ភ្នំ​ទ្រុងទា ភ្នំ​នាង​រំសាយសក់។ល។​ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​រមណីយដ្ឋាន​ធម្មជាតិ។ ភំ្ន​សំពៅ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ភូមិ-ឃុំ​ភ្នំសំពៅ ស្រុកបាណន់។
ខេត្តបាត់ដំបង: '''​អាងកំពីងពួយ'''

​អាងកំពីងពួយ 
right|thumb|200px|អាងកំពីងពួយ
អាង​កំពីងពួយ​បាន​ត្រូវ​កសាង​ឡើង​ក្នុង​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ​អំឡុង​ទស្សវត្ស​ទី ៧៦ប្រជាជន​ជា​ច្រើន​រយ​ពាន់​អ្នក​ត្រូវ​បាន​ពលី​ក្នុង​ការ​កសាង​អាង​ទឹក​នេះ។ អាង​កំពីងពួយ​​ស្ថិត​នៅចន្លោះភ្នំពីរ​គឺ ភ្នំគល់ និង​ភ្នំ​តាង៉ែន ក្នុង​ឃុំ​តាគ្រាម​ ស្រុក​បាណន់​ មាន​ចំងាយ ៣៥ គ.ម ពីទីរួមខេត្ត និង​មាន​ចំងាយ ១៩ គ.ម ពីផ្លូវ​ជាតិលេខ​ ៥៧ អតីត​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​ ១០ ត្រង់​ចន្លោះ​ភ្នំ​ក្រពើ​និង​ភ្នំទ្រុង​មាន់។ ទំនប់អាង មាន​បណ្តោយ ៧៥០០ ម និង​ទទឹង​មាន​ ១៩០០ម អាច​ផ្ទុក​ទឹក​បាន​ចំនួន​ ១១០.០០០.០០០ ម៉ែតគូប នៅ​ក្នុង​រដូវ​វស្សា គឺ​ជា​ប្រភពទឹក​សំរាប់​ស្រោច​ស្រព​ តាម​សេច​ក្តី​ត្រូវ​ការ​ក្នុង​វិស័យ​កសិកម្ម។ អាង​​កំពីងពួយ​មិន​គ្រាន់តែ​ផ្តល់​ផល​ប្រយោជន៍​យ៉ាង​ច្រើន​ក្នុងវិស័យ​កសិកម្មតែមួយ​មុខ​ប៉ុណ្ណោះទេ ជាពិសេស​លើស​ពី​នេះទៅទៀត​បាន​ផ្តល់​ប្រយោជន៍​យ៉ាង​សំខាន់​បំរើ​ឱ្យ​វិស័យ​ទេសចរណ៍ គឺ​ជា​រមណីយដ្ឋាន​មួយដែល​ទេសចរណ៍​ជាតិ​និង​អន្តរជាតិ​និយម​ទៅ​លំហែ​យក​ខ្យល់​អាកាស​បរិសុទ្ធ​ ទស្សនា​ភ្នំ​ និង​មុជទឹក​លេង។ ប្រជាជន​នៅ​ក្បែរ​អាង​កំពីង​ពួយ​មាន​អាជីវកម្ម​ធ្វើ​ស្រែ​ចំការ​និង​នេសាទ​ត្រី។
ខេត្តបាត់ដំបង: '''​សេកសក'''

​សេកសក 

សេកសក​គឺ​ជា​រមណីយដ្ឋាន​ធម្មជាតិ​មួយ ស្ថិត​នៅ​ចំងាយ​៥៦ គ.ម ពី​ទីរួម​ខេត្ត ក្នុង​ភូមិសាស្រ្ត​​ភូមិ​ផ្លូវ​មាស​ ស្រុក​រតនៈមណ្ឌល លើ​កំនាត់​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​ ៥៧ អតីត​ផ្លូវជាតិ​លេខ ១០ មាន​ទឹក​ហូរ​ថ្លាឆ្វង់​ហូរ​កាត់ដោយ​ដុំ​​សិលា​រដិបរដុប​គួរ​ជាទី​មនោរម្យ។ នៅ​លើ​មាត់​ច្រាំង​មាន​ព្រៃ​ព្រឹក្សា​ដុះ​ស្អេក​ស្កះ​និង​មាន​ម្លប់​ត្រឈឹង​ត្រឈៃ។​ សកម្មភាព​រស់​​នៅ​របស់​ប្រជាជន​នៅក្បែរ​តំបន់​នេះ​គឺ​ពឹង​ទៅ​លើ​ការធ្វើ​ស្រែ​ចំការ។ ដំនាំ​ទាំងអស់​នេះ​គឺ​ សណ្តែកដី សណ្តែកបាយ ពោត ម្នាស់ ដូង ខ្នុរ ល្ង ។ល។
ខេត្តបាត់ដំបង: '''​ស្ទឹងចំលងគួយ'''

​ស្ទឹងចំលងគួយ 

រមនីយដ្ឋាន​ស្ទឹង​ចំលង​គួយ គឺ​ជា​រមនីយដ្ឋាន​ធម្មជាតិ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ចំលងគួយ ឃុំ​មាន​ជ័យ ស្រុក​សំឡូត មាន​ចំងាយ ៨២​គ.ម ពី​ទីរួម​ខេត្ត​បាត់ដំបង។​ ស្ទឹង​ចំលងគួយ ជា​ស្ទឹង​មួយហូរកាត់​មក​ស្ទឹង​សង្កែ   មាន​ទេសភាព​គួរ​ជាទី​ត្រេក​ត្រអាល​ មានទឹកថ្លាឆ្វង់​ហូរ​កាត់​ថ្ម​ដា​ធំៗ នៅមាត់ស្ទឹងមាន​ដើម​ឈើ​ធំៗ​ម្លប់ត្រឈឹងត្រឈៃសំរាប់​ការ​សំរាក​របស់ភ្ញៀវ​ទេសចរ​ជាតិ​និង​អន្តរជាតិ​ ដែល​បាន​ទៅ​កំសាន្តទី​នោះ។ ភូមិសាស្ត្រ​នៅ​តំបន់​នេះ​សំបូរ​ទៅ​ដោយ​ព្រៃ​ឈើ​ល្អ​ប្រណិត​ដូចជា​ក្រញូង ផ្ចឹក បេង នាងនួន ជាដើម។ ជីវភាព​រស់​នៅរបស់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ក្បែរ​តំបន់​នេះ​ ភាគច្រើន​ប្រកប​របរ​ធ្វើ​ស្រែ​ចំការ។
ខេត្តបាត់ដំបង: '''​បន្ទាយសត្វ'''

​បន្ទាយសត្វ 

បន្ទាយ​សត្វ​ជា​តំបន់​ជំរក​សត្វ​ស្លាប​គ្រប់​ប្រភេទរស់នៅ ស្ថិត​នៅ​ក្នុងភូមិ​កោះជីរាំង និងភូមិព្រែកទាល់ ឃុំ​កោះជីរាំង ស្រុក​ឯកភ្នំ ខេត្តបាត់ដំបង និងមាន​ចំងាយ​ ១០៥ គ.ម ពី​ទីរួម​ខេត្ត​បាត់ដំបង។ បន្ទាយ​សត្វ​ជាព្រៃ​រនាម​ជាប់​ព្រំ​ប្រទល់​ទន្លេសាប គឺ​គេ​អាច​​ទៅ​ទស្សនា​បាន​ដោយ​ធ្វើ​ដំនើរ​តាម​ផ្លូវទឹក​មាន​កាណូត​ទូក​ជាដើម នៅរដូវ​វស្សា​តាម​ដងស្ទឹង​សង្កែ។
ខេត្តបាត់ដំបង: រមណីដ្ឋានធម្មជាតិខេត្តបាត់ដំបង

រមណីដ្ឋានធម្មជាតិខេត្តបាត់ដំបង 
 រ​ម​ណីយ​ដ្ឋាន​សេក​សក 
សេកសក ​គឺ​ជា​ឈ្មោះ​រមណីយ​ដ្ឋាន​ធម្ម​ជាតិមួ​យស្ថិត​នៅ​ចំ​ងាយ ៥៦​គី​ឡូ​ម៉ែត្រ​ពី​ទី​រួម​ខេត្ត​ក្នុង​ភូមិ​សាស្រ្ត ភូមិ​ផ្លូវ​មាស ស្រុ​ករតនៈមណ្ឌុលលើ​កំ​ណាត់​​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​៥៧ អតី​តផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​១០ មាន​ទឹក​ហូរ ថ្លា​ឆ្វង់ ហូរ​កាត់​ប្រ​កប ដោយ​ដុំលិលា រដិ​ប​រ​ដុបគួ​ជា​ទីមនោរម្យ ។ នៅ​លើ​មាត់​ច្រាំង​មាន​ព្រៃ​ព្រឹក្សា​ដុះស្អេក​ស្កះនិង​មាន​ម្លប់ត្រឈឹង​ត្រ ​ឈៃ ។ សកម្ម​ភាព​រស់​នៅ​ប្រ​កប​របរក​ស៊ី​របស់​ប្រជា​ជន​នៅ​ក្បែរ​តំ​បន់​នេះ​គឺ​ ពឹង​ទៅ​លើ​ការ​ធ្វើ​ស្រែ​ចំ​ការ ។ ដំ​ណាំទាំង​អស់​នេះ​គឺ​សណ្តែក​ដី សណ្តែក​បាយ ពោត ម្នាស់ ដូង ស្វាយ ខ្នុរ ល្ង ។ល។​

 រមណីយដ្ឋានពពុះពេជ្រចិន្តា 
ពេជ្រចិន្តា ​គឺ​ជា​ឈ្មោះ​រម្មណីយ​ដ្ឋាន​ធម្ម​ជាតិមួ​យ ដែល​មាន​ចំ​ងាយប្រ​មាណ ៤៤​ គីឡូ​ម៉ែត្រ​ពី​ទី​រួម​ខេត្តបាត់​ដំ​បងតាម​បណ្តោយ​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​១០ ទៅ​ប៉ៃលិន​​ដែលមាន​ទីតាំង​ស្ថិត​នៅ​ភូមិ​ត្រឹង ឃុំត្រឹង ស្រុក​រតនមណ្ឌល ។

 រមណីយដ្ឋានស្ទឹងចំ​លងគួយ 
រមណីយ ​ដ្ឋាន​ស្ទឹង​ចំ​លង​គួយ គឺ​ជា​រមណី​យដ្ឋាន​ធម្មជាតិ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ចំ​លង​គួយ ឃុំ​មាន​ជ័យ​ស្រុក​សំ​ឡូតមាន​ចំ​ងាយ​៨២ ​គី​ឡូ​ម៉ែត្រ​ពី​ទី​រួម​ខេត្ត​បាត់​​​ដំ​បង ស្ទឹង​ចំ​លងគួយ​ជា​ស្ទឹង​មួយ​ហូរ​កាត់​មកស្ទឹង​សង្កែមាន​ទេស​ភាពគួរជាទី​ ត្រេកត្រអាល ក្នុង​ស្ទឹង​មាន​ទឹក​ហូរ​ថ្លាឆ្វង់កាត់​ថ្ម​ដា​ធំៗបញ្ជេញសំ​លេង​​ខ្ទ័រខ្ទារ នៅ​មាត់​ស្ទឹង​មាន​ដើម​ឈើរ​ធំ​ម្លប់​ត្រឈឹង​ត្រឈៃសំ​រាប់​ការសំរាក​របស់​ ភ្ញៀវ​ទេស​ចរជាតិ និង​អន្តរជាតិដែល​បាន​ទៅ​កំ​សាន្តនៅ​ទី​នោះ ។ ភូមិ​​សាស្រ្ត​នៅ​តំ​បន់​នេះ​សំ​បូរ​ទៅ​ដោយ​ព្រៃ​ឈើ​ល្អប្រណិតដូចជា ក្រញូង ផ្ជឹក បេង នាងនួន ជា​ដើម។ ជីវភាព​រស់​នៅ​របស់​ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​នៅ​ក្បែរ​​តំ​បន់​នេះ​ភាគ​ច្រើន​ប្រ​ កបរបរ​ធ្វើ​ស្រែ ។

 រមណីយ​ដ្ឋាន​បន្ទាយ​សត្វ 

បន្ទាយ ​សត្វ​ជា​តំ​បន់​ជំ​រក​សត្វ​ស្លាប​គ្រប់​ប្រ​ភេទរស់​នៅ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ភូមិ កោះ​ជី​រាំង ឃុំ​កោះ​ជី​រាំង ស្រុក​ឯក​ភ្នំ​ មាន​ចំ​ងាយ​ ១០៥ ​គីឡូ​ម៉ែត្រ​ពី​ទី​រួម​ខេត្តបាត់​ដំ​បង ។ បន្ទាយ​សត្វ​ជា​ព្រៃ​រនាម​ជាប់​ព្រំ​ប្រ​ទល់​ទន្លេសាប​គឺ​គេ​អាច​ទៅ​ទស្សនា​ បាន​ ដោយ​ធ្វើ​ដំ​ណើរ​តាម​ផ្លូវ​ទឹក​ មាន​កាណូត ទូក ជា​ដើម នៅរដូវ​វស្សាគេ​អាច​ធ្វើ​តាម​ដង​ស្ទឹង​សង្កែ ។រមណីដ្ឋានធម្មជាតិខេត្តបាត់ដំបង
ខេត្តបាត់ដំបង: រ​ម​ណីយ​ដ្ឋាន​សេក​សក

រ​ម​ណីយ​ដ្ឋាន​សេក​សក 
សេកសក ​គឺ​ជា​ឈ្មោះ​រមណីយ​ដ្ឋាន​ធម្ម​ជាតិមួ​យស្ថិត​នៅ​ចំ​ងាយ ៥៦​គី​ឡូ​ម៉ែត្រ​ពី​ទី​រួម​ខេត្ត​ក្នុង​ភូមិ​សាស្រ្ត ភូមិ​ផ្លូវ​មាស ស្រុ​ករតនៈមណ្ឌុលលើ​កំ​ណាត់​​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​៥៧ អតី​តផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​១០ មាន​ទឹក​ហូរ ថ្លា​ឆ្វង់ ហូរ​កាត់​ប្រ​កប ដោយ​ដុំលិលា រដិ​ប​រ​ដុបគួ​ជា​ទីមនោរម្យ ។ នៅ​លើ​មាត់​ច្រាំង​មាន​ព្រៃ​ព្រឹក្សា​ដុះស្អេក​ស្កះនិង​មាន​ម្លប់ត្រឈឹង​ត្រ ​ឈៃ ។ សកម្ម​ភាព​រស់​នៅ​ប្រ​កប​របរក​ស៊ី​របស់​ប្រជា​ជន​នៅ​ក្បែរ​តំ​បន់​នេះ​គឺ​ ពឹង​ទៅ​លើ​ការ​ធ្វើ​ស្រែ​ចំ​ការ ។ ដំ​ណាំទាំង​អស់​នេះ​គឺ​សណ្តែក​ដី សណ្តែក​បាយ ពោត ម្នាស់ ដូង ស្វាយ ខ្នុរ ល្ង ។ល។​
ខេត្តបាត់ដំបង: រមណីយដ្ឋានពពុះពេជ្រចិន្តា

រមណីយដ្ឋានពពុះពេជ្រចិន្តា 
ពេជ្រចិន្តា ​គឺ​ជា​ឈ្មោះ​រម្មណីយ​ដ្ឋាន​ធម្ម​ជាតិមួ​យ ដែល​មាន​ចំ​ងាយប្រ​មាណ ៤៤​ គីឡូ​ម៉ែត្រ​ពី​ទី​រួម​ខេត្តបាត់​ដំ​បងតាម​បណ្តោយ​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​១០ ទៅ​ប៉ៃលិន​​ដែលមាន​ទីតាំង​ស្ថិត​នៅ​ភូមិ​ត្រឹង ឃុំត្រឹង ស្រុក​រតនមណ្ឌល ។
ខេត្តបាត់ដំបង: រមណីយដ្ឋានស្ទឹងចំ​លងគួយ

រមណីយដ្ឋានស្ទឹងចំ​លងគួយ 
រមណីយ ​ដ្ឋាន​ស្ទឹង​ចំ​លង​គួយ គឺ​ជា​រមណី​យដ្ឋាន​ធម្មជាតិ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ចំ​លង​គួយ ឃុំ​មាន​ជ័យ​ស្រុក​សំ​ឡូតមាន​ចំ​ងាយ​៨២ ​គី​ឡូ​ម៉ែត្រ​ពី​ទី​រួម​ខេត្ត​បាត់​​​ដំ​បង ស្ទឹង​ចំ​លងគួយ​ជា​ស្ទឹង​មួយ​ហូរ​កាត់​មកស្ទឹង​សង្កែមាន​ទេស​ភាពគួរជាទី​ ត្រេកត្រអាល ក្នុង​ស្ទឹង​មាន​ទឹក​ហូរ​ថ្លាឆ្វង់កាត់​ថ្ម​ដា​ធំៗបញ្ជេញសំ​លេង​​ខ្ទ័រខ្ទារ នៅ​មាត់​ស្ទឹង​មាន​ដើម​ឈើរ​ធំ​ម្លប់​ត្រឈឹង​ត្រឈៃសំ​រាប់​ការសំរាក​របស់​ ភ្ញៀវ​ទេស​ចរជាតិ និង​អន្តរជាតិដែល​បាន​ទៅ​កំ​សាន្តនៅ​ទី​នោះ ។ ភូមិ​​សាស្រ្ត​នៅ​តំ​បន់​នេះ​សំ​បូរ​ទៅ​ដោយ​ព្រៃ​ឈើ​ល្អប្រណិតដូចជា ក្រញូង ផ្ជឹក បេង នាងនួន ជា​ដើម។ ជីវភាព​រស់​នៅ​របស់​ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​នៅ​ក្បែរ​​តំ​បន់​នេះ​ភាគ​ច្រើន​ប្រ​ កបរបរ​ធ្វើ​ស្រែ ។
ខេត្តបាត់ដំបង: រមណីយ​ដ្ឋាន​បន្ទាយ​សត្វ

រមណីយ​ដ្ឋាន​បន្ទាយ​សត្វ 

បន្ទាយ ​សត្វ​ជា​តំ​បន់​ជំ​រក​សត្វ​ស្លាប​គ្រប់​ប្រ​ភេទរស់​នៅ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ភូមិ កោះ​ជី​រាំង ឃុំ​កោះ​ជី​រាំង ស្រុក​ឯក​ភ្នំ​ មាន​ចំ​ងាយ​ ១០៥ ​គីឡូ​ម៉ែត្រ​ពី​ទី​រួម​ខេត្តបាត់​ដំ​បង ។ បន្ទាយ​សត្វ​ជា​ព្រៃ​រនាម​ជាប់​ព្រំ​ប្រ​ទល់​ទន្លេសាប​គឺ​គេ​អាច​ទៅ​ទស្សនា​ បាន​ ដោយ​ធ្វើ​ដំ​ណើរ​តាម​ផ្លូវ​ទឹក​ មាន​កាណូត ទូក ជា​ដើម នៅរដូវ​វស្សាគេ​អាច​ធ្វើ​តាម​ដង​ស្ទឹង​សង្កែ ។រមណីដ្ឋានធម្មជាតិខេត្តបាត់ដំបង
ខេត្តបាត់ដំបង: តំណភ្ជាប់ក្រៅ

តំណភ្ជាប់ក្រៅ 
 គេហទំព័ររដ្ឋាភិបាលខ្មែរ http://www.cambodia.gov.kh/unisql1/egov/english/province/battambang.html  (ភាសាអង់គ្លេស)
 http://www.cambodia.gov.kh/unisql1/egov/khmer/province/battambang.html  (ភាសាខ្មែរ)
 វិផតថល​របស់​ស្រុក​បាត់ដំបង http://www.battambang-town.gov.kh/ 
 ប្លក់បាត់ដំបង http://battambanglife.wordpress.com/ (ភាសាខ្មែរ)

បាត់ដំបង
បាត់ដំបង
ខេត្តបាសាក់

ផែនទីកម្ពុជាក្រោម

Hậu Giang () became Cần Thơ Province during/after 1975. Cần Thơ was the capital of Cần Thơ Province. It is located in the Mekong Delta of southern Vietnam. In late 2004, Cần Thơ and some surrounding cities became Cần Thơ Municipality (Thành Phố Cần Thơ). The remainder of Cần Thơ Province (old) became Hậu Giang Province (new).

Vị Thanh is the capital of Hậu Giang Province.  It has an industrial zone of 880,000 m² (217 acres). There are roads, National Highway 61 (which leads to National Highway 1 which leads to Cần Thơ Municipality on the Hau River which leads to Ho Chi Minh City), and water connections by canal and river to the Hau River.
ខេត្តបាសាន

ខេត្តបាសាន ស្ថិតនៅតំបន់ទួលបាសានបច្ចុប្បន្ន នៅក្នុង ឃុំបារាយណ៍ ស្រុកស្រីសន្ធរ ខេត្តកំពង់ចាម។ ដែលមានប្រាសាទនៅទីតាំងនោះគឺ ប្រាសាទព្រះធាតុទួលបាសាន។
ខេត្តនេះធ្លាប់ជារាជាធានីរបស់ខ្មែរ ដែលមានព្រះរាជាគ្រងរាជ្យនៅទីនោះគឺ

១- ព្រះបាទពញាយ៉ាត ១៣៩៤-១៤៦៣ ទ្រង់បានមកករទ័ពនៅទីនេះរយៈពេល៥ខែ ទើបលើកទ័ពទៅវាយរំដោះក្រុងអង្គរពីសៀម ក្រោយមកក៍មកតាំងរាជវាំងនៅទីនេះ១រយៈ រួចក៍មកតាំងរាជវាំងនៅចតុមុខភ្នំពេញសព្វថ្ងៃ។

២- ព្រះបាទស្រីសុរិយោទ័យ ១៤៧២-១៤៨៦ ជាបុត្រព្រះបាទនរាយណ៍រាជាត្រូវជាចៅព្រះព្រះបាទពញាយ៉ាត ដោយអាក់អន់ស្រពន់ចិត្តមិនបានស្នងរាជពីបីតាក៍មកតាំងតំបន់ស្វ័យយ័ត្ននៅទីនេះគ្រប់គ្រងតំបន់ រាជធានីទួលបាសាន រោងដំរី ព្រៃនគរ លង្ហោ ព្រៃបាក់ដែង ទៅទល់នគរចម្ប៉ា។

៣- ព្រះបាទស្រីសុគន្ធបទ ១៥០៤-១៥១២ ជាបុត្រព្រះបាទធម្មោរាជា និងជាចៅព្រះបាទពញាយ៉ាត ក៏មកគង់នៅរាជវាំងទួលបាសាន ប្រកបកិច្ចការផែនដី ដោយទុកឲ្យព្រះអនុចមហាឧបរាជ អង្គចន្ទគង់នៅគ្រប់គ្រងរាជវាំចតុមុខ។

៤- ព្រះបាទរាមាជើងព្រៃ ១៥៩៣-១៥៩៦ ជាក្សត្រដែលបានដឹកនាំទ័ពវាយរំដោះក្រុងលង្វែកពីសៀមមកវិញ ដោយក្រុងលង្វែកត្រូវសៀមដុតបំផ្លាញខ្ទេចអស់ ទ្រងក៍មកគង់នៅរាជរាំងទួលបាសាន ហើយក៍សុគតនៅទីនេះដែរ។

៥- គ.ស ១៥៩៦-១៦០៣ មានស្តេច៣អង្គគង់នៅរាជវាំងទួលបាសាន គឺទី១ អង្គតន់ទី១ -ទី២ អង្គអន និងទី៣សម្តេចកែវាពញាញោម (អន+ញោម)ជាស្តេចចោម្សៀត។

៦-​ ព្រះបាទស្រីសុរិយោពណ៌ ១៦០៣-១៦១៨ជាក្សត្រដែលទទួលការគោរពស្រឡាញចូលចិត្តពីប្រជារាស្គ្រ នៅពេលសៀមវាយចូលក្រុងលង្វែកព្រះអង្គបានប្រយុទ្ធយ៉ាងស្វិតស្វាញទល់នឹងចោសៀម តែចុងក្រោយក្រុងលង្វែកត្រូវសៀមវាយបែកទ្រង់ក៍ត្រូវសៀមចាប់ជាឈ្លើយសឹកហើយបញ្ជូលទៅប្រទេសវា។ក្រោយមកព្រះមហាទេវីក្សត្រីជាព្រះអយ្យកាបានសូមអង្វរព្រះចៅក្រុងសៀមសូមយាងព្រះស្រីសុរិយោពណ៌មកគ្រប់គ្រងនគរវិញ ព្រះចៅក្រុងសៀមក៍យល់ព្រមដោយគឹតថាអាចប្រើក្សត្រអង្គនេះជាកូនអុក តែខុសបំនងស្រឡះ។ព្រះបាទស្រីសុរិយោបណ៍បានមកគ្រងរាជដោយគង់នៅរាជវាំងទួលបាសាន ហើ្យក៍បានភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងនឹងក្រុងវ៉េនគរអណ្ណាមដើម្បីសងសឹកនឹងនគរសៀមដែលបានវាយកំទេចក្រុងលង្វែក។
ឧញ៉ាពិជ័យនាគ ជាមន្ត្រីនៅខេត្តបាសាននេះ។
ខេត្តបាសាន: លក្ខណៈភូមិសាស្ត្រ

លក្ខណៈភូមិសាស្ត្រ
 មានលក្ខណៈភូមិសាស្ត្រ÷
 ទិសខាងកើត មានបឹង
 ទិសអាគ្នេយ៍ មានទន្លេមេគង្គ
 ទិសទក្សិណ មានព្រៃធំ
ខេត្តបឹងកក់

ខេត្តបឹងកក់ ដែលសៀមមានការផ្លាស់ប្ដូររាជធានីពី សុខោទ័យ មក អយុធ្យា រួចបន្តពី អយុធ្យា មក បាងកក។ តែសៀមបានទទួលស្គាល់ថា ទូក្រុងបាងកក កកើតឡើងនៅចន្លោះ ស.ត.វទី១២ ក្នុងរាជ្យស្ដេចតាក់ស៊ីន និង រាមាទី១។ មកដល់បច្ចប្បន្ន រាជ្យវង្ស ចក្រី សុទ្ធតែសោយរាជ្យនៅក្រុងបាកកនេះ
រាមាទី១ (ភូថាយុទ្ធហ្វ៊ាចូឡាឡុងកន)
រាមាទី២ (ភូថាឡេតឡា ណាភាឡៃ)
រាមាទី៣ (ណងខ្លាវ)
រាមាទី៤ (មុងគត់)
រាមាទី៥ (ចូឡាឡុងកន)
រាមាទី៦ (វ៉ាជីរ៉ាវុទ្ធ)
រាមាទី៧ (ប្រាជិតហីពុក)
រាមាទី៨ (អណាន់ដា ម៉ាហីឌុល)
រាមាទី៩ (ភូមិវិបុលអាឌុលយ៉ាដេត)
រាមាទី១០ (វិជ្ជរាលង្កណ)។
 សៀមមានអាណាជាច្រើនដូចជា÷
អាណាចក្រសុខោទ័យ (១២៣៨ - ១៤៤៨)
អាណាចក្រអយុធ្យា (១៣៥១ - ១៧៦៧)
អាណាចក្រធនបុរី (១៧៦៨ - ១៧៨២
អាណាចក្ររតនកូស៊ីន (០៦ មេសា ១៧៨២)
ព្រះរាជាណាចក្រថៃអាស្រ័យរដ្ឋធម្មនុញ្ញ (២៤ មិថុនា ១៩៣២)
ខេត្តបឹងកាល

ខេត្តបឹងកាល ឬ ខេត្តបឹងកាឡ (, អានថា: ប៊ឹងកាន) គឺជាជាខេត្តទី 76 របស់ប្រទេសថៃ ស្ថិតនៅភាគឦសាន បង្កើតឡើងដោយ ច្បាប់ព្រះរាជបញ្ញត្តិបង្កើតខេត្តបឹងកាល ព.ស. 2555 (គ.ស. 2011) នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ 23 ខែ​មីនា ឆ្នាំ​ 2011 ខេត្តដែលរួមមានស្រុក (អាំភើ) បែងចែកចេញពីខេត្តហ្នងគាយ ស្ថិតនៅភាគឦសានរបស់ប្រទេសថៃត្រូវបានដាក់ឈ្មោះតាមស្រុកកណ្តាលរបស់ខ្លួនគឺ មឿងបឹងកាល
ខេត្តបុរីរម្យ

ខេត្តបុរីរម្យ (, អានថា: ប៊ុ-រី-រ៉ាំ, ខ្មែរខាងជើង (ខ្មែរសុរិន្ទ): ) គឺជាខេត្ត (ចង្វាត) មួយក្នុងចំណោមខេត្តចិតសិបប្រាំមួយរបស់ប្រទេសថៃ ស្ថិតនៅភាគឦសានប្រទេសថៃ (បានហៅថាឥសាន ឬអ៊ីសាន) ខេត្តជិតខាងគឺ (ពីខាងត្បូងតាមទ្រនិចនាឡិកា) ខេត្តស្រះកែវ ខេត្តនគររាជសីមា ខេត្តខនកែន ខេត្តមហាសារគាម និងខេត្តសុរិន្ទ នៅភាគអាគ្នេយ៍ មានព្រំប្រទល់ជាប់ខេត្តឧត្តរមានជ័យ របស់ប្រទេសកម្ពុជា ឈ្មោះខេត្តនេះមានន័យថា "ទីក្រុងនៃសុភមង្គល"

ពីមុន ខេត្តបុរីរម្យធ្លាប់ជាខេត្តខ្មែរដែលចំណុះអោយសៀមក្នុងអំឡុង សតវត្សទី 18 ដល់ សតវត្សទី 19 អតីតកាលខេត្តបុរីរម្យជាខេត្តមួយផ្សេងដាច់ចេញពី ខេត្តនាងរង
ខេត្តបុរីរម្យ: ភូមិសាស្ត្រ

ភូមិសាស្ត្រ 
ខេត្តបុរីរម្យស្ថិតនៅចុងខាងត្បូងរបស់ខ្ពង់រាបគោរាជ ជាមួយនឹងភ្នំភ្លើងដែលផុតពូជជាច្រើននៅជុំវិញខេត្ត ដែនកំណត់ភាគខាងត្បូងរបស់ខេត្តគឺជាតំបន់ភ្នំនៅចន្លោះជួរសាន់កំពែង និងជួរភ្នំដងរែក​ ផ្ទៃដីព្រៃឈើសរុប 887 គីឡូម៉ែត្រក្រឡា (342 ម៉ែត្រការ៉េ) ឬ 8.8 ភាគរយរបស់ខេត្ត