វេស្សន្ដរជាតក: កណ្ឌចូឡពន

កណ្ឌចូឡពន 

រីឯចេតបុត្រដ៏ជាត្រកូលព្រានព្រៃ លុះបានស្តាប់សំដីជូជកពោលពាក្យកុហកមុសាវាទថា ជារាជទូតព្រះបាទស្រីសញ្ជ័យ ប្រើមកអារាធនាព្រះបាទស្រីវេស្សន្តរ ទៅគ្រប់គ្រងរាជសម្បត្តិនាជេតុត្តរនគរដូច្នោះហើយ ទើបឲ្យជូជកព្រឹទ្ធាចារ្យ បរិភោគអាហារផងដ៏បរិបូណ៌ ពុំយូរឡើយ ទើបឲ្យទឹកឃ្មុំនូវបាយ និងសាច់ទ្រាយឆ្អើរដ៏មានរសពិសា ប្រយោជន៍ នឹងឲ្យជាស្បៀងតាជូជកនឹងឆីលៀងជីវិតទៅឯមុខតាមផ្លូវទៅព្រៃហេមពាន្តហោង ទើបលើកហត្ថាស្តាំ ចង្អុលប្រាប់ផ្លូវ ទៅដោយជើងដែលជាទីឋានស្ងាត់ជ្រងំ សុទ្ធតែព្រឹក្សា ទើបសូត្រជាបាទ (២១២) ព្រះគាថាថា (២១៣) ហៃតាព្រាហ្មណ៍ រីភ្នំឯណោះ តាជីអើយ សុទ្ធតែថ្មដា ដាសពាសនូវថ្មបាយក្រៀមធំៗ ជាដុំខៀវស ល្អប្រុះឆ្លុះយល់ឆ្ងាយស្វាយក្រហម ខៀវលឿងទាំង៥ពណ៌ល្អប្លែកៗ ងងឹតអ័ព្ទមេឃបែកជាផ្សែង ភ្នំនោះឯង លោកសន្មតហៅឈ្មោះ គន្ធមាទន៍ ដែលមានគន្ធពិដោរប្រសើរ សុទ្ធឈើក្រអូបល្វែងល្វើយ ខ្ចរខ្ចាយសព្វសាយទៅនៅព្រៃប្រទេស រីឯព្រះបាទស្រីវេស្សន្តរ និងរាជមទ្រី ព្រះរាជបុត្រាបុត្រី ក៏សឹងជាឧត្តមបរមសុខទាំង ៤ ព្រះអង្គ ចេញមកទ្រង់ព្រ័ត ជាតាបសនៅក្នុងពនាល័យ អើតាជីអើយ ចូរប្រស្តែងប្រែមុខទៅត្រង់ផ្លូវដែលយើងចង្អុលប្រាប់ ក៏នឹងបានប្រសព្វនឹងព្រះអច្ចុតឥសី អ្នកតែងកាន់ ទម្ពក់បេះផលាផល តម្កល់ដាក់កញ្ជើសង្រែក ហើយអ្នករែកលើព្រះអង្សា ចងជដារុំព្រះកេសតាមភេទឥសី ដណ្តប់ស្បៃ ស្បែកខ្លាទាំងក្រចក សំបុរច្រាលវិលវង់ អ្នកទ្រង់សំបកឈើតាងព្រះពស្រ្តស្អាត ក្រវាត់ស្បូវក្លាំង ក្រាល (២១៤) ក្រងស្លឹកឈើរងជាទីបន្ទំ អ្នកប្រណម្យនមស្ការកងអគ្គី តាមប្រពៃណីបុរាណ អ្នកគង់នៅនាឋាននោះឯងហោង ។ ហៃតាជូជក រីឈើទាំងឡាយនៅសងខាងផ្លូវ មានផលាដោយពណ៌ដទៃៗ ខ្លះខ្ចី ចាស់ទុំស្រគាល ពុំដឹងបើនឹងគណនា ។ តាអើយ នឹងពណ៌នាផ្កាក្តាំងងា ចម្ប៉ា ចំប៉ី មាលតី មហាហង្ស ពុំដឹងបើស្រដីរាប់ឲ្យគ្រប់ ឈ្ងុយឈ្ងប់សព្វទិសា ។ ឧបមាបីដូចមាណពដែលកំពុងផឹកស្រា ទើបតែនឹងបានប្រទះផឹកតែម្តង ក៏កម្រើកសសៃ សំបុរជ្រួញច្រាញ ស្រៀវស្រាញ អង្រង់សិរសី វង្វេងស្មារតី ខំតែទប់ទល់ រីព្រឹក្សាផង មានឧបមេយ្យដូចមាណពនុ៎ះឯង ។ (២១៥) ម្នាលព្រាហ្មណ៍អើយ រីបក្សីទាំងឡាយ មាន ប៉ោលតោក ក្ងោក តាវ៉ៅ ស្វិចៅ ចាកក្រពាក ចង្កៀលខ្យង ត្រយង ត្រុំ ស្ទាំង ភូវំាង ឧកអក លលក សារិកា ឆ្មៀងរកអាហារ សំឡេងកង្កួច គ្រលួយ បីដូចដូរតន្ត្រី ត្រែស័ង្ខ រគាំងភេរី ពិណពាទ្យ រងំសមគ្នា ទាំងសងខាងផ្លូវ ។ 

រីចេតបុត្រកាលប្រស្រ័យពណ៌នា អំពីអាស្រមព្រះបរមពោធិសត្វ ក៏សូត្រជាបាទព្រះគាថាថា (២១៦, ២១៧, ២១៨, ២១៩, ២២០) ហៃតាអាចារ្យអើយ ឯព្រៃហេមពាន្តនោះ ជាព្រៃធំ រីអស់ព្រឹក្សានោះ មានពណ៌ទីទៃៗ ពុំដឹងបើនឹងប្រាប់ តាជីអើយ រីស្វាយព្រៃ ស្វាយស្រុក សឹងដុះប្រកិត ទាំងក្រសាំងខ្វិត ផ្លែដូចរំយោល រំដួល ពុទ្រា សម៉ ត្រៀលស្វា កន្ទួតព្រៃស្រុក ផ្លែដូចគេចាក់គរ ឧទុមពរ ព្និល ព្នៅ បង្គា បង្គៅ ម័កប៉ែន គូលែន សិរមាន់ ចាន់ ម័កបាត លាំងសាត ធុរេន មៀន ប្រដាក ម័កប្រេង ម័កប្រាំង ម័កសាង ខ្ជឹង ខ្ចាស់ ដូងព្រះ ស្រឡៅ តាត្រៅ ត្រៀក ត្រាច ផ្តុក ផ្តៀក អង្កាញ់ អង្កោល កណ្តោល កណ្តក់ ចម្បក់ រាំងភ្នំ ស្រគំ ពង្រ ញ ព្រីង ព្រូស ជន្លួស ក្រកោះ លំពោះ ក្រវ៉ាន់ ច័ន្ទក្រស្នា ចេកទេស សឹងដុះរហង់តាមផ្លូវ ។ មង្ឃុត ល្មុត សេដា អម្ពិល ទ្រមូង គ្រញូង ក្រឡាញ់ ឯផ្កានោះវិញដូចគេព្យួរ ជាកួទាំងទង បរិភោគសឹងមានរស មានដើមពុំទាបពុំខ្ពស់ ល្មមតែឈោងបេះប្រលេះឆីតាមចិត្ត ។ រីចេកអំពៅ ត្រាវ ដំឡូង ដូងស្លា ដុះនៅផ្លូវឯមុខ មានទាំងចេកភ្លុក ចេកព្រៃ ចេកស្នែង ចេកជ្វា ចេករាជសីហ៍ ផ្លែវែងរទង សឹងដុះទាបៗតាមផ្លូវ ។ មួយសោត ឯស្រះស្រង់ ក៏សឹងមាន ៤ ជ្រុង ស្មើរិះរាប ពុំទាបខ្ពស់ដូចអ្នករចនា ទឹកថ្លាយង់ឃើញដី មានផ្កាផ្សេងៗដុះលាយ លេចគ្នា ហ្វូងមច្ឆាហែលរេរាទៅមករកគូ ។ បក្សាបក្សីទាំងឡាយ ហើរប្រញាយទៅមក ខ្លះហើរទាបមកនាផែនដី ឆាបចំណីអាហារ យំកងរំពងនៅខាងអាស្រម សំឡេងរងំ ថ្វាយព្រះពរ ពុំដែលដាច់ខាតខានថា បពិត្រព្រះបាទ សូមចម្រើនសុខសួស្តី កុំបីមានទុក្ខសព្វទិវារាត្រី ឲ្យប្រកបនូវ (២២៣) មហេសីបុត្រាបុត្រី សូមមានព្រះជន្មវស្សាយឺនយូរ ដោយតេជះបារមីចតុព្រហ្មវិហារ នៃព្រះអង្គទ្រង់ព្រះរាជសម្ភារនោះឯងហោង ។ 

កាលចេតបុត្រប្រស្រ័យពណ៌នាប្រាប់តាជីសព្វគ្រប់ តាជីត្រេកអរសោមនស្សា ក៏សូត្រជាបាទព្រះគាថាថា ហៃចេតបុត្រ អ្នករក្សាទ្វារផ្លូវ នឹងទៅឯអាស្រមបទ អ្នកប្រាប់ឲ្យដឹង ប្រាកដនូវរបោះចន្លោះព្រៃ អើ! វាគាប់ចិត្តណាស់ហើយ ក្មួយសំឡាញ់មាអើរ មានឹងរកអ្វីតបស្នងសងគុណនោះពុំបានឡើយ មានតែចំណីដែលនាងអមិត្តតាបនា ជាភរិយាមា នាងរៀបរណ្តាប់ឲ្យមក ទើបជូជក ភើចយកថង់យាមមកបង្អួតចេតបុត្រព្រានព្រៃ ។ 

ក្សិណនោះ ចេតបុត្រ ស្តាប់ឮពាក្យព្រាហ្មណ៍ហើយ ឆ្លើយថា (២២៤) ហៃព្រាហ្មណ៍អើយ សដូវខៅតាក តានឹងឲ្យយើង ក៏យើងមិនប្រាថ្នាឡើយ ចូរយកទៅជាស្បៀង លៀងជីវិតទៅឯមុខ តាជូជកអើយ រីផ្លូវនោះត្រង់ ពុំវៀច ពុំវង្វេង ទៅមុខទៀតជាផ្លូវចង្អៀត ចុះតែជើងអ្នកមួយដើរ ចូរតាកុំថប់ តានឹងបានប្រសព្វនឹងព្រះអច្ចុតឥសី ធ្មេញសស្ញាចដូចចាន មានរោមចង្កា សិរសាពេញដោយល្អងធូលី ដូចគេប្រឡាក់ អ្នកពាក់ស្បែកខ្លាជានិច្ចកាល ពុំដែលដាច់ខាន អ្នកសេយ្យាស លើពសុធាតាងពូកព្រំ អ្នកបង្គំហោមពិធីតាមប្រពៃណីឥសីអំពីបុរាណ អ្នកគង់នៅនាឋាននោះឯងហោង ។ 

រីអាថ៌ធម៌ឯណា ពុំទាន់ប្រាកដ បទព្រះបាលីឯណា ពុំទាន់ចែងច្បាស់ លុះព្រះបានត្រាស់ហើយ ព្រះអង្គសូត្រនូវបាទគាថា (២២៥) ម្នាលភិក្ខុអើយ តាព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាផៅពង្សអ្នកហិនហោច ប្រយោជន៍ចង់លោភលន់ តាចាស់ដើរប្រទក្សិណ ៣ ជុំ ចេតបុត្រហើយ ពុំលង់ឡើយ តាជីមានចិត្តរីករាយស្រដីលាថា ក្មួយសំឡាញ់មាអើយ ចូរអ្នកនៅឲ្យសប្បាយ កុំបីមាន ទុក្ខសោករោគភ័យជរាព្យាធិ មានឹងលាអ្នកទៅហើយ ពុំលង់ឡើយ តាជីក៏យកសំពត់ មកក្រវាត់ចង្កេះផង យកថង់មកដាក់លើស្មា ហត្ថាប្រវាចាប់ឈើច្រត់មកទប់ប្រាណ ដើរចេញអំពីឋាននោះទៅងងក់ៗ តាជីខំតែទប់ ជំពប់ដួលខ្មោក ថង់យោគដូចគេគ្រវាត់ ភ្លាត់ធ្លាក់អំពីស្មា លាន់មាត់ថា ថុច្ចៈ ពះ! ទប់ឲ្យបាន គិតស្មានថាជាឆ្កែវាដេញ ខំស្រែកគំរោះគំរើយ បង្អើលថា ឆ្កែៗ បែរមុខទៅមើល លុះពុំឃើញ ទើបតាចាស់ទំពែកនៅតែជាយគ្រែង កណ្តាលរលីងហ្មត់ យកឈើច្រត់មកផ្ទប់ដើយទៅតាមផ្លូវ ឆ្ពោះសំដៅទៅអាស្រមនៃអច្ចុតឥសីហោង ។ 

បពិត្រអើយ អាត្មាភាពសម្តែងថ្លែងព្រះធម៌វិសេសទេសនា ព្រះមហាជាតក កណ្ឌចូឡពន ដ៏ប្រដាប់ប្រដានូវគាថា ៣៥ ព្រះគាថា ជាគ្រឿងប្រដាប់សតិប្បញ្ញា នៃឧបាសក ឧបាសិកា ក៏ចប់បរិបូណ៌សមគួរ ដោយនូវវេលានេះឯងហោង ។