មាលាដួងចិត្ត: វគ្គទី២។ សសេរខុសច្រើន

វគ្គទី២។ សសេរខុសច្រើន
សៀវភៅ​ដាក់​លើ​ដើមទ្រូង ទៀន​លើ​ក្បាល​ដំណេក​ឆេះ​ចោល​ទទេ អ្នក​ក​ម្លោះ​តែង​បង្ហើរ​គំនិត​ទៅ​ទី​ឆ្ងាយ​ដោយ​មនោ​រម្យ។ ឋិត​ក្នុង​សភាព​យ៉ាងនេះ ចិន្ដា​តែង​នឹក​គួច​ពី​ចម្ងាយ​នូវ​សោភណភាព​នៃ​សិល្បការិនី។ ម្លេះ​សម​នឹង​នាង​មានមុខ​មូល​ពេញ មាន​ភ្នែក​ខ្មៅ​ថ្លាយង់ ដែលមាន​រោម​ត្របកភ្នែក​ទ​ន្ទ្រាំ​ចាំ​កា​ពារ​មាន​សក់ខ្មៅ​រលើប​ទម្លាក់​រលក​អង្កាញ់​មកលើ​ស្មា ពណ៌​សណ្ដែកបាយ ហើយ​ជា​រនាំង​សម្រាប់​កញ្ចឹងក​ដែល​កម្រើក​ចុះឡើង​ដោយ​សមសួន​ធ្វើឱ្យ​ក្បាល​រេរា​គួរឱ្យ​គយគន់ បីដូច​ដើម​ស្នោ​យោល​ផ្កា​លឿង​ឆ្អិន​ក្នុង​ក្រសែ​ខ្យ​ស់​ជំនោរ។ ម្លេះ​សមនាង​មាន​បបូរមាត់​ពណ៌​ផ្កាឈូក​ដែល​បិទ​ហើយ​បើក ដើម្បី​បង្ហាញឱ្យឃើញ​ធ្មេញ​ស​ថ្លា​ដូច​ផ្កា​ម្លិះលា។ ម្លេះ​សម​នៅលើ​ទ្រូង​អាវ​ព្រែ សាច់​ម៉ដ្ឋខៃ កាត់ដេរ​ឡើង​ប្រណិត​ទុកឱ្យ​ស្មា​នៅ​រាង​ប៉ោង​ក្បំ​លើ​ឱ​រ៉ា នាង​ពាក់​បណ្ដោង​ពេជ្រ​ដែល​ដេញ​រស្មី​ភ្លើង​ភ្លឺ​ពព្រាយ។

ទីឃាវុធ ស្ដាប់​សម្លេង​ច្រៀង​ក្នុង​រាត្រី ហើយ​ស្រមៃ​ឃើញ​ជាក់ច្បាស់​ដូច​ទល់មុខ​គ្នា​នូវ​រូបឆោម​នារី​ដែលមាន​សម្ដី​ពិ​រោះ​ក្រអៅ។ សិស្ស​លី​សេ​មិនដែល​គិតដល់​ម្ដងណា​សោះ​ថា រមណី​វត្ថុ​នេះ​អាច​ចេញ​បានជា​រូបរាង​មួយ​ដែល​ធម្មជាតិ​ពុំមាន​សប្បុរសធម៌​ដើម្បី​តុបតែង​យ៉ាង​នោះទេ។ បើ​អ្នកណា​ចង់​ភ្នាល់​ក៏ ទីឃាវុធ ហ៊ាន​ភ្នាល់​ដែរ សម្លេង​បរិសុទ្ធ​ឥត​មន្ទិល​ឥត​ស្រាំ ឥត​ឆារ​យ៉ាងនេះ​ប្រាកដជា​ពុំមែន​ចេញពី​អង្គ​ខ្លួន​ក្រ​ងិ​ង​ក្រង​ង់​បានឡើយ ! កំពុងតែ​យល់សប្តិ​ទាំង​ភ្នែក​បើក​យ៉ាងនេះ​ស្រាប់តែ​វិទ្យុ​ឈប់​ស្ងាត់ឈឹង អន្ទះអន្ទែង​ក្រហាយ​ក្រហល់​ក្រៃលែង ទីឃាវុធ បិទ​សៀវភៅ​គណិតសាស្ត្រ​ដែល​ខ្លួន​មានបំណង​បញ្ចប់​មេរៀន​មួយ ហើយ​ចាប់​កម្រង​កវីនិពន្ធ​មក​អាន​វិញ។ នាយក​ម្លោះ​បើកក្រប​ជញ្ជក់​ម្ដងទៀត​នូវ​សាច់​កាព្យ “ឡឺ​សូល” របស់​អ័ល​ហ្រិដ​ដឺ​មុ​ស្សេ​ត៍។ មួយសន្ទុះ​ក្រោយមក លុះ​បាន​ផ្លុំ​ពន្លត់​ទៀន​រួច​ស្រ​ច​ហើយ សេចក្ដី​លង់លក់​ក៏​ស្រូប​គំនិត​ចិន្ដា​ចៅ​មាណព ទៅក្នុង​សកល​សុ​បិ​ន្ដ​យល់សប្ដិ។

ប៉ុន្តែ​នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃអាទិត្យ កម្លាំង​ដែល​ភ្ជាប់​អង្គុយ ទីឃាវុធ យ៉ាងយូរ​នៅលើ​គ្រែ​ពី​វិការ​ដ្ឋា​ន​ដែល​វិញ្ញាណ​ប្រតិស្ឋ​ឡើង​ក្នុងពេលដែល​ដេកលក់។ ថ្វីបើ​ដឹងថា​ជាការ​ភូតកុហក ថ្វី​បើជា​ក្ដីសង្ឃឹម​ក្លែងក្លាយ​ដែល​ភ្លឺ​ព្រោង​ព្រាយ​តែមួយ​ភ្លែត​ដូច​ផ្លេកបន្ទោ​រតែក​ម្លោះ​យើង​នៅតែ​សញ្ជឹងគិត​ទៅរក​ដោ​យស​ប្បាយ​ផង ឈឺ​អួល​ផ្សា​ផង។ ជា​ប្រក្រតី​សុ​បិ​ន្ដ​និម្មិត​ជា​តំណ​នៃ​ប្រាកដនិយម។

យល់សប្ដិ​នោះបាន​បន្លប់ ទីឃាវុធ ថា​មាន​រថយន្ដ​ដំបូល​ផ្លឹ​ត​ដែលមាន​នារី​ទី​ត្រួយ​ចិត្តជា​អ្នកបើកបរ ឯ​ខ្លួន​អ្នក​ក​ម្លោះ​ឯង​អង្គុយ​នែបនិត្យ​ក្រេប​ជា​រស​សុភមង្គល​ល្អ រក​និយាយ​ពុំបាន។ រថយន្ដ​បង្វិលខ្លួន​ធូរ​ខ្សៀ​កលើ​ថ្នល់​ចាក់​ជ័រ​ដែលមាន​គគីរ​ខ្ពស់​ត្រ​សៃ​ដុះ​អម​ហែ​សងខាង។ លុះ​ដល់ទី​ថ្នល់​ខ្វែង​ប្រទាក់​គ្នា ឡាន​បត់​តម្រង់​ទៅរក​ភ្នំ​ដែល​ព្រះអាទិត្យ​ពេល​ល្ងាច​កំពុង​យក​មាស​ស្រោប​លើ​កំពូល។ លលក​មួយគូ​ផ្អើល​នឹង​ឡាន ស្ទុះ​ហើរ​យ៉ាង​លឿន​ដោយ​ទទះ​ស្លាប​ញាប់​ខ្មាញ់។ ទីឃាវុធ ក៏​យកដៃ​ទៅ​បបោសអង្អែល​ស្មា​នៃ​ឆោម​ស្និទ្ធ។

រថយន្ដ​ឈប់​គៀក​នឹង​ជើងភ្នំ​ដ៏​មាន​ថ្មធំៗ ដែល​ភ្លៀង​និង​ធាតុអាកាស​បាន​ធ្លាក់​ជា​រូប​សត្វ​រស់នៅ​ក្នុងសម័យ​បុព្វ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ។ គូសង្សា​ទំនើប​អង្គុយ​លើ​ថ្មដារ​មួយ​ផ្ទាំង​នៅ​ចំ​ពីមុខ​បឹង​ទឹកថ្លា​ដែល​ក្នុង​ទីនោះ ព្រះ​សុរិយា​កំពុង​ទាញ​ពន្លត់​នូវ​កាំរស្មី​របស់ខ្លួន​ម្ដងមួយ។ ប្រប​ក​ផ្កាព្រលឹត​ដែល​រីក​រហង់​ក៏​ញាប់​ញ័រ​ព្រឺព្រួច ព្រោះ​សុ​ភី​វាត​បក់​មក​ថ្នាក់ថ្នម។ កូន​ត្រី​រ៉ស់ល្អិតៗពណ៌​ក្រហម​រងាល​នៅ​ហែបហែល​ចន្លោះ​ដើម​ស្លា ដែល​កំពុង​យោល​បង្អួត​គ្នា​នូវ​ចង្កោម​ផ្កា​លឿង​ឆ្អៅ និង​ត្រកួន​ផ្កា​ពណ៌​ស្វាយ​ដែល​កំពុង​បោះដៃ​រកគ្នា​រវាម។ រនាល​ស្លាប​ពណ៌​ជម្ពូ​ខំ​រំពៃ​រក​ឆ្មក់​មច្ឆា​ជាតិ​នៅ​រ៉​ប​មាត់បឹង ដើម្បី​ជា​អាហារ​បង្ហើយ​មុនពេល​វិល​រក​ទ្រនំ។ មួយសន្ទុះ​ក្រោយមក បក្សី​ជើងវែង​ស្ទុះ​ហើរ​ទាំងគូៗ ឆ្ពោះទៅ​ទិស​ខាងលិច ឯ​អា​កាល​ក៏​ធ្លាក់​ត្រជាក់​ស្រឺ​ត។

“ទិនករ​ល្អ​ថ្លា​រលាយ​សូន្យ​សល់​តែ​ម្លប់​ក្រអូប​ឈួ​ល”  ទីឃាវុធ ខ្សិ​ប​កាព្យ​នេះ​របស់​កវី​បារាំង​ម្នាក់ ដែល​ខ្លួន​ពេញចិត្ត​ហើយ​ស្ងើច​ក្រៃលែង។ ហ្វូង​ជ្រី​ង​ចេញពី​គុហា​ភ្នំ​យក​ស្លាប​ល្អិត​ជ្រាយ​វាយ​អាកាស​ប្រផេះ​នៃ​រាត្រីកាល។ ដោយមាន​សត្វ​នេះ​មួយ​ហើរ​ឆាប​មក​ជិត​នាង​ពេក យុវតី​តក់ស្លុត គេ​ចរក​ជម្រក​ពួន​ភ័យ​នា​ដើមទ្រូង​នៃ​នាយក​ម្លោះ។

មកដល់​ត្រឹមនេះ​សុ​បិ​ន្ដ​ក៏​អន្ដរធាន​បាត់​ទុកឱ្យ ទីឃាវុធ អល់ឯកព្រោះ​សុភមង្គល​ស្រពិចស្រពិល​នេះ នាំឱ្យ​រសាប់រសល់​ខ្វល់​ក្នុង​ចិន្ដា​ពន់ប្រមាណ។