navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
ខេត្តហ៊ឹងអៀន

ខេត្តហ៊ឹងអៀន  គឺជាខេត្តមួយនៅតំបន់ដីសណ្ដទន្លេក្រហមនៃភាគខាងជើងប្រទេសវៀតណាម ។ វាគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃដី  រួមមានទីក្រុង១  ស្រុកជនបទ៨ និងទីប្រជុំជនកម្រិតស្រុក១ ដែលមានប្រជាជនជាង១ លាននាក់គិតត្រឹមឆ្នាំ២០១៩ ។ ខេត្ត​នេះ​ជា​កន្លែង​តាំង​លំនៅ​តាម​ច្រាំងទន្លេ​ក្រហម ​ជាប់​ព្រំប្រទល់​នឹង​ខេត្ត​ក្រុង​ចំនួន​៥ ( ខេត្តបាកនិញ, ខេត្តហាយសឿង, រដ្ឋធានីហាណូយ, ខេត្តថាយប៊ិញ, ខេត្តហាណាម )។
ខេត្តហ៊្វូថោះ

ខេត្ត ហ្វ៊ូថោះ  គឺជាខេត្តមួយនៅ ភាគខាងជើងប្រទេសវៀតណាម ។ ទីរួមខេត្តរបស់​វា​គឺ វៀត​ទ្រី ដែល​មាន  ៨០ គីឡូម៉ែត្រ (៥០ ម៉ាយ៍) ពី ទីក្រុងហាណូយ និង  ពី អាកាសយានដ្ឋានអន្តរជាតិណយបៃ ។  ខេត្តនេះមានផ្ទៃដី ៣៥៣៤.៥៦ គីឡូម៉ែត្រការ៉េ ហើយគិតត្រឹមឆ្នាំ ២០១៩ វាមានប្រជាជនចំនួន ១ ៤៦៣ ៧២៦ ។
ខេត្តហ្នងគាយ

ខេត្តហ្នងគាយ ឬ ខេត្តហ្នងខាយ (, អានថា: ណងខាយ) ពីមុនជាខេត្ត (ចង្វាត) ភាគឦសាននៃប្រទេសថៃ រហូតដល់ស្រុកភាគខាងកើតចំនួន 8 ត្រូវបានបំបែកទៅជាខេត្តថ្មីបំផុតរបស់ប្រទេសថៃគឺ​ខេត្តបឹងកាលក្នុង​ឆ្នាំ 2011 ខេត្តហ្នងគាយស្ថិតនៅភាគឦសានខាងលើនៅប្រទេសថៃ ខេត្តជិតៗគឺ (ទ្រនិចនាឡិកាពីខាងកើត): ខេត្តបឹងកាល, ខេត្តសកលនគរ, ខេត្តឧត្តរធានី, និងខេត្តលើយ នៅខាងជើងជាប់នឹងខេត្តវៀងចន្ទន៍ ទីក្រុងវៀងចន្ទន៍ និងខេត្តបលិខាំសៃ នៅប្រទេសឡាវ
ខេត្តហ្នងបួលំភូ

ខេត្តហ្នងបួលំភូ ( ថៃ : หนองบัวลำภู , អានថា : ណងបួឡាំភូ ) គឺជាខេត្ត ( ចង្វាត )មួយក្នុងចំណោមខេត្តចិតសិបប្រាំពីររបស់ប្រទេសថៃ  ខេត្តនេះស្ថិតនៅភាគឦសាននៃប្រទេសថៃផងដែរ ខេត្តជិតខាងគឺ (ពីខាងជើងតាមទ្រនិចនាឡិកា) ខេត្តឧត្តរធានី , ខេត្តខនកែន និងខេត្តលើយ ។
ខេត្តហ្លួងព្រះបាង

ខេត្ត ហ្លួងព្រះបាំងធ្លាប់ជាអតីតខេត្តខ្មែរនៅសម័យអង្គរ តែឥឡូវខេត្ត ហ្លួងព្រះបាំងជាខេត្តមួយនៃប្រទេសឡាវ បច្ចុប្បន្ន សព្វថ្ងៃនេះជាខេត្តមួយដែលមានប្រជាជនរស់នៅច្រើន បន្ទាប់ពីទីក្រុង វៀងចន្ទន៍ ។
ខេត្តហ្លួងព្រះបាង: [[ប្រជាជន]]

ប្រជាជន 
ខេត្ត ហ្លួងព្រះបាំង មានប្រជាជនសរុប ៤៣១ ៤៣៩ នាក់ នៅក្នុងនោះមានប្រុស ២១៥ ៩៩៩ នាក់ ស្រីចំនួន ២១៥ ៤៤០ នាក់ ដង់ស៊ីតេ ២៦នាក់ / km2 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ខេត្តនៅប្រទេសឡាវ
ខេត្តហ្វាបិញ

ខេត្តហ្វាបិញ គឺជាខេត្តភ្នំនៃប្រទេសវៀតណាម ដែលមានទីតាំងនៅភូមិភាគពាយ័ព្យរបស់ប្រទេស។ វាមានព្រំប្រទល់ជាប់ខេត្តហ្វ៊ូថោះ និង ខេត្តសឺនឡា នៅភាគពាយ័ព្យទីក្រុងហាណូយនៅភាគឦសាន ខេត្តហាណាមខាងកើត ខេត្តនិញប៊ិញនៅភាគអាគ្នេយ៍ និង ខេត្តថាញ់ហ្វានៅភាគខាងត្បូង។ ខេត្តនេះគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃដី 4590.57 គីឡូម៉ែត្រការ៉េ ហើយគិតត្រឹមឆ្នាំ 2019 វាមានប្រជាជនចំនួន 854,131 នាក់។  ក្នុង​ឆ្នាំ ២០២០ GDP ក្នុង​មនុស្ស​ម្នាក់​នៃ​ខេត្ត​ត្រូវ​បាន​គេ​ប៉ាន់​ស្មាន​ថា​មាន​ចំនួន ២៦២៥ ដុល្លារ (ស្មើ​នឹង ៦០,៥ លាន ​វៀតណាម )។
ខេត្តហ្វូគូស៊ីម៉ា

ខេត្តហ្វូគូស៊ីម៉ា ឬ ខេត្តហ្វឹគឹស៊ិម៉ា () គឺជាខេត្តរបស់ប្រទេសជប៉ុន មានទីតាំងនៅតំបន់ថូហូគឹរបស់កោះហុងស្ស៊ូNussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Fukushima-ken" in ; "Tōhoku" in  ខេត្តហ្វូគូស៊ីម៉ាមានប្រជាជនចំនួន 1,810,286​ នាក់ () និងមានផ្ទៃដី 13,783 គីឡូម៉ែត្រការ៉េ (5,322 ម៉ាយការ៉េ) ខេត្តហ្វូគូស៊ីម៉ាមានព្រំប្រទល់ជាប់ខេត្តមីយ៉ាហ្គិនិងខេត្តយ៉ាម៉ាហ្កាតានៅភាគខាងជើង ខេត្តនីហ្កាតានៅភាគខាងលិច ខេត្តហ្គឹនម៉ានៅភាគនិរតី និងខេត្តតូឈិហ្គិនិងខេត្តអ៊ីបារ៉ាគិនៅភាគខាងត្បូង

ហ្វូគូស៊ីម៉ាគឺជារាជធានីនិងអ៊ីវ៉ាគិគឺជាទីក្រុងធំបំផុតរបស់ខេត្តហ្វូគូស៊ីម៉ា ជាមួយទីក្រុងធំៗផ្សេងទៀត រួមទាំងទីក្រុងកូរិយ៉ាម៉ា អៃហ្ស៊ឹវ៉ាកាម៉ាត្ស៊ឹ និងទីក្រុងស៊ឹកាហ្គាវ៉ាNussbaum, "Fukushima" in ​ ខេត្តហ្វូគូស៊ីម៉ាមានទីតាំងនៅលើឆ្នេរសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកភាគខាងកើតរបស់ប្រទេសជប៉ុននៅផ្នែកខាងត្បូងបំផុតរបស់តំបន់ថូហុគឹ និងជាទីតាំងរបស់បឹងអ៊ីណាវ៉ាស៊ីរ៉ុ បឹងធំជាងគេទីបួននៅប្រទេសជប៉ុន ខេត្តហ្វូគូស៊ីម៉ាគឺជាខេត្តធំទីបីរបស់ប្រទេសជប៉ុន (បន្ទាប់ពីខេត្តហុកកៃដូនិងអ៊ីវ៉ាតិ) និងបែងចែកដោយជួរភ្នំទៅជាតំបន់ទាំងបីនៃអៃហ្ស៊ឹ ណាកាដូរិ និងហាម៉ាដូរិ
ខេត្តហ្វូអៀន

ខេត្តហ្វូអៀន  គឺជាខេត្តមាត់សមុទ្រមួយនៅឆ្នេរសមុទ្រភាគកណ្តាលនៃប្រទេសវៀតណាម ។ វាជាខេត្តភាគខាងកើតបំផុតនៃដីគោករបស់ប្រទេសវៀតណាម។

ខេត្តហ្វូអៀន មានព្រំប្រទល់ជាប់ខេត្តប៊ិញឌិញខាងជើង ខេត្តខាញ់ហ្វា(កៅធរៈ)ខាងត្បូង ខេត្តដាក់ឡាក់ភាគនិរតី និង ខេត្តចារ៉ាយភាគពាយ័ព្យ។ ខេត្តហ្វូអៀន មានច្រកពីរគឺឆ្លងកាត់គូម៉ុងនៅភាគខាងជើង និង ឆ្លងកាត់ការនៅភាគខាងត្បូង។
ខេត្តឡាយចឺវ

ខេត្តឡាយចឺវ គឺជាខេត្តមួយនៅតំបន់ភាគពាយ័ព្យនៃប្រទេសវៀតណាម ។ ខេត្តឡាយចឺវ ជា​តំបន់​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​តំបន់​ដែល​មាន​ប្រជាជន​តិច​បំផុត​ក្នុង​ប្រទេស​វៀតណាម ហើយ​វា​មាន​ព្រំប្រទល់​ជាប់​នឹង​ប្រទេស​ចិន។ វាធ្លាប់ជាសហព័ន្ឋតៃ ពាក់កណ្តាលឯករាជ្យដែលគេស្គាល់ថាជាស៊ីបសុងចូវតៃ ប៉ុន្តែត្រូវបានបារាំងស្រូបចូលទៅក្នុងឥណ្ឌូចិនរបស់បារាំងក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៨៨០ ហើយក្រោយមកបានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃប្រទេសវៀតណាមបន្ទាប់ពីឯករាជ្យរបស់វៀតណាមនៅឆ្នាំ១៩៥៤។ Forbes, Andrew, and Henley, David: Vietnam Past and Present: The North (History and culture of Hanoi and Tonkin).   វាបានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃតំបន់ស្វយ័តភាគពាយ័ព្យនៃ សាធារណរដ្ឋប្រជាធិបតេយ្យវៀតណាមពីឆ្នាំ១៩៥៥ ដល់ឆ្នាំ១៩៧៥ នៅពេលដែលខេត្តឡាយចឺវ ត្រូវបានបង្កើតឡើង។ ខេត្តឌៀនបៀន ត្រូវបានឆ្លាក់ចេញពីឡាយចឺវ ក្នុងឆ្នាំ២០០៤។ ខេត្តនេះមានផ្ទៃដី ៩០៦៨.៧៩ គីឡូម៉ែត្រការ៉េ ហើយគិតត្រឹមឆ្នាំ២០១៩  វាមានប្រជាជនចំនួន ៤៦០ ១៩៦ នាក់។
ខេត្តឡាំងសឹន

ខេត្ត ឡាំងសឺន  គឺជាខេត្តមួយនៅភាគខាងជើង ប្រទេសវៀតណាម ។ ទីរួមខេត្ត​របស់​ខេត្តនេះ​គឺ ឡាំងសឺន ដែល​ជា​ទីក្រុង​សំខាន់​យុទ្ធសាស្ត្រ​នៅ​ព្រំដែន​ជាមួយ​ប្រទេស​ចិន​និង​មាន  ១៣៧ គីឡូម៉ែត្រ (៨៥ ម៉ាយ៍ ) ទីក្រុងហាណូយ តភ្ជាប់ដោយ ផ្លូវដែកនិងផ្លូវ។   ខេត្ត ឡាំងសឺន មានព្រំប្រទល់ជាប់ ខេត្ត កាវបាង  ខេត្ត បាកយ៉ាង ខេត្ត បាកកាន ខេត្ត ក្វាងនីញ ខេត្ត ថៃង្វៀន និង ខេត្ត ក្វាងសុី របស់ប្រទេសចិន។ ខេត្តនេះមានផ្ទៃដី ៨៣១០.០៩ គីឡូម៉ែត្រការ៉េ ហើយគិតត្រឹមឆ្នាំ ២០០៨ វាមានប្រជាជនចំនួន ៧៨១ ៦៥៦ ។
ខេត្តឡឹមដុង

ខេត្តឡឹមដុង គឺជាខេត្តមួយដែលមានទីតាំងនៅ តំបន់ខ្ពង់រាបកណ្តាល ( )តំបន់នៃ ប្រទេសវៀតណាម ។ ទីរួមខេត្តរបស់វាគឺ ដាឡាត់ ។ខេត្តឡឹមដុង មានព្រំប្រទល់ជាប់ខេត្តខាញ់ហ្វា និង ខេត្តនិញថ្វឹននៅខាងកើត ខេត្តដូនណៃ ភាគនិរតី ខេត្តប៊ិញថ្វឹន ភាគអាគ្នេយ៍ ខេត្តដាក់ឡាក់ នៅខាងជើង និង ខេត្តដាក់ណុង ភាគពាយ័ព្យ។ វា​គឺ​ជា​ខេត្ត​ខ្ពង់រាប​កណ្តាល​តែ​មួយ​គត់​ដែល​មិន​មាន​ព្រំដែន​ភាគ​ខាង​លិច​របស់​ខ្លួន​ជាមួយ​នឹង ​ប្រទេស​ឡាវ ឬ ​ប្រទេសកម្ពុជា ​ទេ។

ពួកគេត្រូវបានបែងចែកបន្ថែមទៅជាក្រុង-ឃុំ-សង្កាត់ចំនួន១២ (ឬទីប្រជុំជន) ឃុំ-សង្កាត់ចំនួន១១៨ និងសង្កាត់ចំនួន១៨ ។
ខេត្តអន្លង់រាជ

ជាអតីតខែត្រនៃកម្ពុជកាលពីសម័យ១៩០០-២៣ មីនា ១៩០៧។ ត្រូវបានបញ្ចូលក្នុងខែត្រកំពង់ឆ្នាំង ត្រូវនឹងឃុំព្រៃគ្រី ស្រុកជលគិរី ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង។
ខេត្តអាគីតា

គឺជាខេត្តរបស់ប្រទេសជប៉ុន មានទីតាំងនៅតំបន់ថូហុគឹរបស់កោះហុងស្ស៊ូNussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Provinces and prefectures" in ; "Tōhoku" in . ចំនួនប្រជាជនរបស់វាគឺប្រហែល 966,000 (គិតត្រឹមថ្ងៃទី 1 ខែតុលា ឆ្នាំ 2019) និងតំបន់ភូមិសាស្រ្តគឺ 11,637 km2 (4,493 sq mi) ខេត្តអាគីតាមានព្រំប្រទល់ជាប់ខេត្តអាអូម៉ូរីទៅភាគខាងជើង ខេត្តអ៊ីវ៉ាតិទៅភាគខាងកើត ខេត្តមីយ៉ាហ្គិទៅភាគអាគ្នេយ៍ និងខេត្តយ៉ាម៉ាហ្គាតាទៅភាគខាងត្បូង

ទីក្រុងអាគីតាគឺជារាជធានីនិងទីក្រុងធំរបស់ខេត្តអាគីតា ទីក្រុងសំខាន់ៗផ្សេងទៀតរួមមាន​យ៉ូកូតិ ដៃសេន និងយូរិហុងចូNussbaum, "Akita" in . ខេត្តអាគីតាស្ថិតនៅលើឆ្នេរសមុទ្រនៃសមុទ្រជប៉ុន ហើយលាតសន្ធឹងទៅទិសខាងកើតដល់ភ្នំអូអ៊ឹ ជួរភ្នំវែងបំផុតនៅប្រទេសជប៉ុន នៅព្រំដែនជាមួយខេត្តអ៊ីវ៉ាតិ ខេត្តអាគីតាបានបង្កើតពាក់កណ្តាលភាគខាងជើងនៃខេត្តដេវ៉ាជាប្រវត្តិសាស្ត្រជាមួយខេត្តយ៉ាម៉ាហ្កាតា
ខេត្តអាគីតា: ភូមិសាស្រ្ត

ភូមិសាស្រ្ត 

thumb|ផែនទីខេត្តអាគីតា
ខេត្តអាគីតាមានទីតាំងស្ថិតនៅលើកោះហុងស្សឺភាគខាងជើង និងភាគខាងលិចជាប់នឹងសមុទ្រជប៉ុន ។ ខេត្តនេះមានព្រំប្រទល់ជាប់នឹង ខេត្តអាអុម៉ុរី ភាគខាងជើង ខេត្តអ៊ីវ៉ាតិ ភាគខាងកើត, ខេត្តមីយ៉ាហ្គិ ភាគអាគ្នេយ៍, និងខេត្តយ៉ាម៉ាហ្គាតា ភាគខាងត្បូង។

ខេត្តអាគីតាមានរាងចតុកោណប្រវែងពិជើងទៅត្បូងប្រហែល១៨១គ.ម និងពីលិចទៅកើត១១១គ.ម។ 

 ក្រុង 
ខេត្តអាគីតាមានក្រុងចំនួន១៣
ឈ្មោះបរិវេណ (km2)ចំនួនប្រជាជនផែនទីភាសាខ្មែររ៉ូម៉ាជីភាសាជប៉ុន (តួកាន់ជី)គ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល អាគីតា (រាជធានី)Akita秋田市906.07305,625គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល ដៃសេនDaisen大仙市866.7781,133គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល កាតាហ្គាមិKatagami潟上市97.7632,585គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល កាហ្ស៊ឹណុKazuno鹿角市707.5230,715គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល គីតាអាគីតាKitaakita北秋田市1,152.7631,504គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល នីកាហុNikaho, Akitaにかほ市241.1324,291គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល ណុស្ស៊ិរ៉ុNoshiro能代市426.9552,283គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល អូហ្គាOga男鹿市241.0926,930គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល អូដាតិOdate大館市913.2271,558គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល សេមបូគឹSemboku仙北市1,093.6425,857គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល យ៉ូកូតិYokote横手市692.889,574គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល យូរិហុងចូYurihonjō由利本荘市1,209.676,077គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល យូហ្សាវ៉ាYuzawa湯沢市790.9144,346គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែល
ខេត្តអាគីតា: ក្រុង

ក្រុង 
ខេត្តអាគីតាមានក្រុងចំនួន១៣
ឈ្មោះបរិវេណ (km2)ចំនួនប្រជាជនផែនទីភាសាខ្មែររ៉ូម៉ាជីភាសាជប៉ុន (តួកាន់ជី)គ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល អាគីតា (រាជធានី)Akita秋田市906.07305,625គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល ដៃសេនDaisen大仙市866.7781,133គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល កាតាហ្គាមិKatagami潟上市97.7632,585គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល កាហ្ស៊ឹណុKazuno鹿角市707.5230,715គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល គីតាអាគីតាKitaakita北秋田市1,152.7631,504គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល នីកាហុNikaho, Akitaにかほ市241.1324,291គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល ណុស្ស៊ិរ៉ុNoshiro能代市426.9552,283គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល អូហ្គាOga男鹿市241.0926,930គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល អូដាតិOdate大館市913.2271,558គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល សេមបូគឹSemboku仙北市1,093.6425,857គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល យ៉ូកូតិYokote横手市692.889,574គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល យូរិហុងចូYurihonjō由利本荘市1,209.676,077គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែលគ្មានស៊ុម|25x25ភីកសែល យូហ្សាវ៉ាYuzawa湯沢市790.9144,346គ្មានស៊ុម|85x85ភីកសែល
ខេត្តអាងថង

ខេត្តអាងថង ( ថៃ : อ่างทอง អានថា: អាង-ថង) គឺជាផ្នែកមួយនៃភាគកណ្តាលខេត្ត(ចង្វាត)នៃប្រទេសថៃ ។ ឈ្មោះ "អាងថង" មានន័យថា "អាងមាស" ដែលគេគិតថាបានមកពីភូមិសាស្ត្រដូចអាងនៃតំបន់និងពណ៌មាសនៃស្រូវដែលដាំដុះក្នុងតំបន់។ ខេត្តជិតខាងគឺ (ពីខាងជើងតាមទ្រនិចនាឡិកា) ខេត្តសិង្ហបុរី , ខេត្តលពបុរី , ខេត្តព្រះនគរស្រីអយុធ្យា , និង ខេត្តសុពណ៌បុរី ។ ខេត្តអាងថងមានផ្ទៃក្រឡា ៩៦៨ គីឡូម៉ែត្រការ៉េ និងប្រជាជនរស់នៅ ២៨០ ៨៤០នាក់ (គិតត្រឹមឆ្នាំ២០១៨) ហើយមានក្រុងអាងថងជាទីរួមខេត្ត។  

រូបភាពតូច|ផែនទីខេត្តអាងថងត្រូវបានរំលេចដោយពណ៌ក្រហម
ខេត្តអាឆេ

ខេត្តអាឆេ ( ) គឺជាខេត្តភាគខាងលិចបំផុតនៃប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី ។ វាមានទីតាំងនៅភាគខាងជើងបំផុតនៃកោះស៊ូម៉ាត្រា ដោយមាន បានដាអាឆេជាទីរួមខេត្តនិងជាទីក្រុងធំបំផុតរបស់ខ្លួន។ ដោយទទួលបានឋានៈស្វ័យភាព ពិសេសអាចេះគឺជាទឹកដី អភិរក្ស សាសនា និងជាខេត្តតែមួយគត់របស់ឥណ្ឌូនេស៊ីដែលអនុវត្តច្បាប់សារិកា ជាផ្លូវការ។ មានក្រុមជនជាតិដើមភាគតិចចំនួន១០នៅក្នុងតំបន់នេះ ដែលធំជាងគេគឺជនជាតិអាឆេណេសេ ដែលមានចំនួនប្រហែល៨០% ទៅ ៩០% នៃចំនួនប្រជាជនក្នុងតំបន់។

អាឆេ គឺជា​កន្លែង​ដែល​ការផ្សព្វផ្សាយ​សាសនា​ឥស្លាម​ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌូណេស៊ីបាន​ចាប់ផ្តើមហើយ​ជា​កត្តា​សំខាន់​នៃ​ការផ្សព្វផ្សាយ​សាសនា​ឥស្លាម​នៅ​អាស៊ីអាគ្នេយ៍ ។ សាសនាឥស្លាមបានទៅដល់អាចេះ (នគរហ្វាន់ស័រ និង ឡាមូរី ) ប្រហែលឆ្នាំ ១២៥០ គ.ស នៅដើមសតវត្សទី១៧ ស៊ុលតង់នៃអាឆេ គឺជារដ្ឋដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិ អំណាច និងដាំដុះច្រើនបំផុតនៅក្នុងតំបន់ ច្រកសមុទ្រម៉ាឡាកា ។ អាសេមានប្រវត្តិឯករាជ្យនយោបាយនិងការតស៊ូដើម្បីគ្រប់គ្រងដោយអ្នកខាងក្រៅ រួមទាំងអតីត អាណានិគមហូឡង់ និងក្រោយមករដ្ឋាភិបាលឥណ្ឌូនេស៊ី។

អាឆេមាន ​ធនធាន​ធម្មជាតិដ៏​ច្រើន​នៃ ​ប្រេង និង ​ឧស្ម័ន​ធម្មជាតិ ។ "How An Escape Artist Became Aceh's Governor" , Time, 15 February 2007 អាឆេគឺជាចំណុចដីជិតបំផុតទៅនឹង ចំណុចកណ្តាលនៃការរញ្ជួយដីនិងរលកយក្សស៊ូណាមិនៅមហាសមុទ្រឥណ្ឌាឆ្នាំ២០០៤ ដែលបានបំផ្លិចបំផ្លាញជាច្រើននៃឆ្នេរសមុទ្រភាគខាងលិចនៃខេត្តនេះ។ ប្រជាជនឥណ្ឌូនេស៊ីប្រហែល ១៧០ ០០០ នាក់បានស្លាប់ ឬបាត់ខ្លួននៅក្នុងគ្រោះមហន្តរាយនេះ។ United Nations.  គ្រោះ​មហន្តរាយ​នេះ​បាន​ជួយ​កាត់​បន្ថយ​កិច្ចព្រមព្រៀង​សន្តិភាព​រវាង​រដ្ឋាភិបាល​ឥណ្ឌូណេស៊ីនិង ​ក្រុម​ភេរវករ​ផ្តាច់ខ្លួននៃ​ចលនាអាឆេសេរី ។
ខេត្តអាអូម៉ូរី

គឺជាខេត្តរបស់ប្រទេសជប៉ុននៅតំបន់ថូហុគឹ រាជធានីរបស់ខេត្ត ទីក្រុងធំជាងគេនិងឈ្មោះជាទីក្រុងគឺទីក្រុងអាអូម៉ូរី អាអូម៉ូរីគឺជាខេត្តភាគខាងជើងបំផុតនៅលើកោះសំខាន់របស់ប្រទេសជប៉ុន កោះហុងស្ស៊ូ និងមានព្រំប្រទល់ជាប់មហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកខាងកើត ខេត្តអ៊ិវ៉ាតិទៅភាគអាគ្នេយ៍ ខេត្តអាគីតាទៅភាគនិរតី សមុទ្រជប៉ុននៅភាគខាងលិច និងហុកកៃដូឆ្លងកាត់ច្រកត្ស៊ឹហ្គារុទៅភាគខាងជើង ខេត្តអាអូម៉ូរីគឺជាខេត្តធំជាងគេទី 8 ជាមួយនឹងផ្ទៃដី 9,645.64 គីឡូម៉ែត្រ​ការ៉េ (3,724.20 ម៉ាយការ៉េ) និងខេត្តទី 31 ដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេ ជាមួយនឹងមនុស្សជាង 1.2 លាននាក់ ប្រហែល 45 ភាគរយរបស់អ្នកស្រុករបស់ខេត្តអាអូម៉ូរីរស់នៅក្នុងទីក្រុងស្នូលពីររបស់ខ្លួន អាអូម៉ូរីនិងហាឈិណុហិ ដែលស្ថិតនៅលើវាលទំនាបឆ្នេរសមុទ្រ ភាគ​ច្រើន​នៃ​ខេត្ត​ត្រូវ​បាន​គ្រប​ដណ្តប់​ដោយ​ជួរ​ភ្នំ​ព្រៃ​ឈើ ជាមួយនឹងមជ្ឈមណ្ឌលប្រជាជនកាន់កាប់ជ្រលងភ្នំ និងវាលទំនាប អាអូម៉ូរីគឺជាខេត្តដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេទីបីនៅក្នុងតំបន់ថូហុគឹ បន្ទាប់ពីខេត្តមីយ៉ាហ្គិ និងខេត្តហ្វូគូស៊ីម៉ា ភ្នំអ៊ិវ៉ាគិ ជាភ្នំភ្លើងផ្សំ (Stratovolcano) ដែលសកម្ម គឺជាចំណុចខ្ពស់បំផុតរបស់ខេត្ត ដែលមានកម្ពស់ជិត 1,624.7 ម៉ែត្រ (5,330 ហ្វីត)

មនុស្សបានរស់នៅក្នុងខេត្តនេះយ៉ាងហោចណាស់ 15,000 ឆ្នាំមកហើយ ហើយភស្តុតាងចំណាស់បំផុតនៃគ្រឿងស្មូននៅក្នុងប្រទេសជប៉ុនត្រូវបានរកឃើញនៅយុគសម័យចូម៉ុង ទីតាំងបុរាណវត្ថុអូដៃយ៉ាម៉ាម៉ុតុទី​១​ បន្ទាប់ពីការគ្រប់គ្រងជាច្រើនសតវត្សដោយត្រកូលណាន់ប៊ឹនិងត្ស៊ឹហ្គារឹ ខេត្តនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងពីភាគខាងជើងរបស់ខេត្តមុត្ស៊ឹកំឡុងពេលការស្តារឡើងវិញមេជី ទោះបីជាខេត្តនេះនៅតែគ្រប់គ្រងដោយឧស្សាហកម្មវិស័យបឋមក៏ដោយ​ បម្រើជាមជ្ឈមណ្ឌលដឹកជញ្ជូនផងដែរ ដោយសារទីតាំងរបស់វានៅភាគខាងជើងរបស់កោះហុងស្ស៊ូ
ខេត្តអូរកាប់

ខេត្តអូរកាប់ គឺជា​អតីតខេត្ត​នៃកម្ពុជានៅដែនដីកម្ពុជាក្រោមតែបច្ចុប្បន្នខេត្តមួយ​នេះក្លាយជាខេត្តរបស់​​ប្រទេសវៀតណាម។ វាមានទីតាំងនៅលើឆ្នេរសមុទ្រនៃតំបន់ភាគអាគ្នេយ៍របស់ប្រទេស។  វាក៏រួមបញ្ចូលផងដែរនូវកោះកុនដាវ(Côn Đảo) ដែលស្ថិតនៅចម្ងាយឆ្ងាយពីឆ្នេរសមុទ្រភាគអាគ្នេយ៍នៃប្រទេសវៀតណាម។  ពីឆ្នាំ១៩៥៤ ដល់ឆ្នាំ១៩៧៥ ខេត្តអូរកាប់ស្ថិតនៅក្រោមវៀតណាមខាងត្បូង ខេត្តនេះត្រូវបានគេហៅថាភុកទុយ(Phước Tuy) ។ខេត្តអូរកាប់ត្រូវបានប្រទេសវៀតណាម(យួន) ប្ដូរឈ្មោះទៅជាវុងតាវ (Vung Tau Province) ក្រោយមកបានផ្លាស់ទៅជាខេត្តបារៀ រឺ ខេត្តព្រះសួគ៌ា (Ba Ria Province) ។ ហើយខេត្តនេះត្រូវបានវៀតណាមបញ្ចូលឈ្មោះតែមួយថា ខេត្តបារៀ-វុងតាវ (Ba Ria-Vung Tau Province) ។
ខេត្តអូសាកា

ក្រុងអូសាកា (ភាសាជប៉ុន:大阪府) ជាទីក្រុងសេដ្ឋកិច្ចធំទី២ បន្ទាប់ពីទីក្រុងតូក្យូ របស់ប្រទេសជប៉ុន ស្ថិតនៅលើកោះហុងស្យឺ ក្នុងតំបន់ឃីនគិ។
ខេត្តអូសាកា: ប្រវត្តិ

ប្រវត្តិ 

ក្រុងអូសាកាត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅឆ្នាំ១៨៦៨ កាលចាប់ផ្តើមនៃសម័យម៉េជិ។ នៅខែកញ្ញាឆ្នាំ១៩៥៦ អូសាកាត្រូវបានតំឡើងជាទីក្រុងដែលត្រូវបានជ្រើសតាំងដោយបញ្ញតិ្តរបស់រដ្ឋាភិបាល។ ក្នុងឆ្នាំ២០០០ អូតា ហ្វឹសាអិ (ភាសាអង់គ្លេស:Fusae Ota, ភាសាជប៉ុន: 太田 房江) ត្រូវបានជ្រើសតាំងជាអភិបាលក្រុងដែលជាអភិបាលក្រុងស្រ្តីជាលើកដំដូងក្នុងប្រទេសជប៉ុន ជំនួសដោយលោក យ៉ុហ្គុហាម៉ា ណុគគឹ (ភាសាជប៉ុន: 横山ノック , ភាសាអង់គ្លេស: Knock Yokoyama) បន្ទាប់ពីបានសុំលាលែងពីមុខតំណែង ដោយលោកត្រូវបានតុលាការនាំទៅវិនិច្ឆ័យពីបទពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងអាសអាភាស។ នៅឆ្នាំ២០០៨ លោក ហាស៊ីម៉ុតុ តុរឹ (ភាសាជប៉ុន: 橋下 徹 , ភាសាអង់គ្លេស: Toru Hashimoto) ដែលជាទីប្រឹក្សាកម្មវិធីទូរទស្សន៍ បានជាប់ឆ្នោតជាអភិបាលដែលជាអភិបាលក្រុងវ័យក្មេងជាងគេក្នុងប្រទេសជប៉ុន (អាយុ ៣៨ឆ្នាំ)។
ខេត្តអូសាកា: ទីតាំងភូមិសាស្រ្ត

ទីតាំងភូមិសាស្រ្ត 
 ក្រុង 
រូបតូច|200px|ផែនទីក្រុងអូសាកា
អូសាកាមានក្រុងចំនួន ៣៣៖
ខេត្តអូសាកា: អាកាសធាតុ

អាកាសធាតុ 

សីតុណ្ហភាព និងកំរិតទឹកភ្លៀង នៅទីក្រុង អូសាកា​ បង្ហាញដូចតារាងខាងក្រោម៖
ខែមករាកុម្ភៈមិនាមេសា 	ឧសភាមិថុនាកក្កដាសីហាកញ្ញាតុលាវិច្ឆិកាធ្នូប្រចាំឆ្នាំសីតុណ្ហភាពអតិបរមាដាច់ខាត （℃）១៩,០២៣,៧២៤,២៣០,៧៣២,៧៣៤,៩៣៨,០៣៩,១៣៥,៩៣២,៩២៧,២២៣,៦៣៩,១សីតុណ្ហភាពមធ្យមអតិបរមា (°C)៩,៣៩,៦១៣,៣១៩,៦២៤,២២៧,៤៣១,៤៣៣,០២៨,៧២៣,០១៧,៣១២,០២០,៧សីតុណ្ហភាពមធ្យមអប្បបរមា (°C)២,៥២,៥៥,២១០,៥១៥,២១៩,៨២៤,០២៥,១២២,១១៥,០៩,៥៤,៧១២,៩សីតុណ្ហភាពអប្បបរមាដាច់ខាត（℃） -៧,៥ -៦,៥ -៥,២ -១,៤ ៣,៥ ៩,៨ ១៤,៨ ១៥,៩ ១០,៨ ៣,៤ -២,២ -៤,៥ -៧,៥កំរិតទឹកភ្លៀង (មីលីម៉ែត្រ)៤៣,៧៥៨,៧៩៩,៥១២១,១១៣៩,៦២0១,០១៥៥,៤៩៩,០១៧៤,៩១០៩,៣៦៦,៣៣៧,៧១៣០៦,១
ខេត្តអូសាកា: សូមមើលផងដែរ

សូមមើលផងដែរ 

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសជប៉ុន
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសជប៉ុន
ខេត្តអៀនបាយ

ខេត្តអៀនបាយ ( ភាសាវៀតណាម: Tỉnh Yên Bái ) គឺជាខេត្តមួយស្ថិតនៅក្នុងតៃបាកភាគខាងជើងនៃភាគខាងជើងវៀតណាម ។ វាមានព្រំប្រទល់ជាប់នឹងខេត្តចំនួនប្រាំមួយគឺ ខេត្តហាយ៉ាង ខេត្តឡាវកាយ ខេត្តឡាវចឺវ ខេត្តសឹនឡា ខេត្តហ៊្វូថោះ និង ខេត្តទ្វៀងក្វាង ។  ខេត្តនេះគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃដី 6887.46 គីឡូម៉ែត្រការ៉េ ហើយគិតត្រឹមឆ្នាំ 2019 វាមានប្រជាជនចំនួន 821,030 នាក់។  

ប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់អៀនបាយ មានសារៈសំខាន់នៅក្រោមអាណានិគមបារាំង ជាពិសេស " ការបះបោរអៀនបាយ " ជាបន្តបន្ទាប់ ការបះបោររបស់ទាហានវៀតណាមក្នុងកងទ័ពអាណានិគមបារាំងនៅថ្ងៃទី 10 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1930 ដោយសហការជាមួយអ្នកគាំទ្រជនស៊ីវិលដែលជាសមាជិកនៃកងទ័ព គណបក្សជាតិនិយមវៀតណាម  (VNQDD គណបក្សជាតិនិយមវៀតណាម)។ Maurice Rives, pp. 72–73 Marr, p. 55

ព្រៃឈើនិង​ការ​ធ្វើ​កសិកម្ម​ជា​កន្លែង​សេដ្ឋកិច្ច​សំខាន់​របស់​ខេត្ត។ បឹងថាក់បា ជាសម្បត្តិធម្មជាតិរបស់ប្រទេស រួមជាមួយនឹងវារីអគ្គិសនីថាក់បា ។ ពិធីបុណ្យដុងគ្រឿង គឺជាពិធីបុណ្យដ៏សំខាន់របស់ខេត្ត។
ខេត្តអំណាចចម្រើន

អំណាចចម្រើន ( ភាសាថៃ:   อำนาจเจริญ ; ភាសាឦសាន :  อำนาจเจริญ,) គឺជាខេត្តមួយក្នុងចំណោម ខេត្ត ចិតសិបប្រាំមួយរបស់ប្រទេសថៃ ( ឆាងវ៉ាត ) និងស្ថិតនៅ ភាគឦសានប្រទេសថៃ ដែលត្រូវបានគេហៅថា អ៊ីសាន ផងដែរ។ ខេត្តជិតខាងគឺ (ច្រាសទ្រនិចនាឡិកាពីភាគខាងត្បូង) ឧប្បលរាជធានី, យសោធរ និង មុក្ដាហារ ។ ខាងកើតជាប់ព្រំប្រទល់ ខេត្តសារ៉ាវ៉ាន់ នៃ ប្រទេសឡាវ ។ ឈ្មោះ​របស់​វា​គឺ​ជា​ការ​រួម​គ្នា​នៃ​ อำนาจ ("អំណាច") និង​ เจริญ ("រុងរឿង") ។
ខេត្តអំណាចចម្រើន: ភូមិសាស្ត្រ

ភូមិសាស្ត្រ 
ខេត្តនេះស្ថិតនៅជ្រលង ទន្លេមេគង្គ ។ នៅរដូវប្រាំង ចាប់ពីខែកុម្ភៈ ដល់ខែឧសភា ទឹកក្នុងទន្លេមេគង្គមានការថយចុះ ហើយអនុញ្ញាតឱ្យកោះលេចចេញជារូបរាង។ កោះរួមមាន Kaeng Tanglang នៅភូមិ Si Sombun ជិត Amphoe Chanuman និង Kaeng Hin Khan នៅ Ban Hin Khan ចម្ងាយ 30 គីឡូម៉ែត្រពីភាគខាងត្បូង Amphoe Chanuman ។ ទន្លេ​ពីរ​ទៀត​ក្នុង​ខេត្ត​គឺ​ទន្លេ​ឡាំ​សា​បុក និង​ឡាំ​សា​បៃ ។ ផ្ទៃដីព្រៃឈើសរុប    ឬ ៩.៥ ភាគរយនៃខេត្ត។ 

 ឧទ្យានជាតិ 
មានឧទ្យានជាតិមួយ រួមជាមួយនឹងឧទ្យានជាតិចំនួនប្រាំផ្សេងទៀត បង្កើតជា តំបន់ទី 9 (ឧប្បលរាជធានី) នៃតំបន់ការពាររបស់ប្រទេសថៃ។

 ឧទ្យានជាតិ ភូស្រះដកបៅ,
ខេត្តអំណាចចម្រើន: ឧទ្យានជាតិ

ឧទ្យានជាតិ 
មានឧទ្យានជាតិមួយ រួមជាមួយនឹងឧទ្យានជាតិចំនួនប្រាំផ្សេងទៀត បង្កើតជា តំបន់ទី 9 (ឧប្បលរាជធានី) នៃតំបន់ការពាររបស់ប្រទេសថៃ។

 ឧទ្យានជាតិ ភូស្រះដកបៅ,
ខេត្តអំណាចចម្រើន: ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
អំណាចចម្រើន ទទួលបានឋានៈជាទីក្រុងក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទ រាមាទី៣ ។ វា​ត្រូវ​បាន​គ្រប់គ្រង​ដំបូង​ពី​នគរ​ខេមរដ្ឋ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ពីឧប្បល​រាជ​ធានី។ វា​បាន​ក្លាយ​ជា​ខេត្ត​នៅ​ក្នុង​សិទ្ធិ​របស់​ខ្លួន​នៅ​ថ្ងៃ​ទី 12 ខែ​មករា ឆ្នាំ 1993 នៅ​ពេល​ដែល​វា​ត្រូវ​បាន​បំបែក​ចេញ​ពី ឧប្បល​រាជធានី ។ ដូច្នេះវាគឺជាខេត្តមួយក្នុងចំណោមខេត្តថ្មីបំផុតទាំងបួនរបស់ប្រទេសថៃ រួមជាមួយនឹងខេត្ត ណងបួរឡាំភូ និង ស្រះកែវ ដែលទាំងពីរក៏បានបង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ 1993 និង បឹងកាល ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ 2011។
ខេត្តអំណាចចម្រើន: សេដ្ឋកិច្ច

សេដ្ឋកិច្ច 
ខេត្ត​នេះ​មាន​កសិកម្ម​ច្រើន​លើសលប់។ នៅក្នុងឆ្នាំ 2008 អ្នកស្រុក អំណាចចម្រើន បានបង្កើតនូវអ្វីដែលគេហៅថា "កសិកម្មដោយធម៌" ដោយផ្អែកលើការគ្រប់គ្រងដោយខ្លួនឯង ហើយមានគោលបំណងធ្វើឱ្យខេត្តក្លាយជាមជ្ឈមណ្ឌលសម្រាប់កសិកម្មសរីរាង្គ។ យោងតាមការិយាល័យសេដ្ឋកិច្ចកសិកម្ម អំណាចចម្រើន ក្នុងឆ្នាំ 2016 មានផ្ទៃដីសរុបចំនួន 883,499 រ៉ៃ ដែលដាំនៅក្នុងអង្ករ ផ្ការំដួល ។ ចម្ការអំពៅបានកើនឡើងពី 40,688 រ៉ៃក្នុងឆ្នាំ 2015 ដល់ 51,446 រ៉ៃក្នុងឆ្នាំ 2016។
ខេត្តអំណាចចម្រើន: និមិត្តសញ្ញា

និមិត្តសញ្ញា 
នៅចំកណ្តាលត្រាខេត្ត មានរូប ព្រះពុទ្ធ មួយអង្គ ហៅថា ព្រះមង្គលមិងមឿង។ ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា ព្រះយ៉ៃ (ព្រះធំ) រូបសំណាកដែលមានកំពស់ 20 ម៉ែត្រនេះគឺជាកន្លែងពិសិដ្ឋបំផុតនៅក្នុងទីក្រុង អំណាចម្រើន 

ដើមឈើខេត្ត គឺ ដើមគគីរ ។ ជីវិត​ក្នុង​ទឹក​ខេត្ត​គឺ ​ត្រី​រៀលតុប ( Henicorhynchus siamensis ) ។

ពាក្យស្លោករបស់ខេត្តគឺ ព្រះមង្គល អាងទន្លេប្រាំពីរ ល្អាងពិសិដ្ឋ ព្រះឡាវ កោះដ៏ស្រស់ស្អាត និងភ្នំ សូត្រដ៏មានតម្លៃ និងប្រជាជនសាសនា ។
ខេត្តអំណាចចម្រើន: ការបែងចែករដ្ឋបាល

ការបែងចែករដ្ឋបាល 
ធ្វេង|រូបភាពតូច|256x256ភីកសែល| ស្រុក អំណាចចម្រើន

 រដ្ឋបាលខេត្ត 
ខេត្តនេះចែកចេញជា ៧ ស្រុក ( ឃុំ )។ ស្រុក​ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ចេញ​ជា​៥៦​ស្រុក​( ​ឃុំ ​)​និង​៦៥៣​ភូមិ​( ​មុ​បាន ​)​។
 មឿង អាំណាត ចំរើន
 ចាន់នូម៉ាន់
 ពុទ្ធិវង្សសា
 ផាន់ណា
 សែន​ខាន់​ខម
 ហួតាផាន
 លឿមណាត
ផែនទីជាមួយខេត្ត និងចំណាត់ថ្នាក់ HAI 20221671x1671ភីកសែល
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ខេត្តនៅប្រទេសថៃ
ខេត្តអំណាចចម្រើន: រដ្ឋបាលខេត្ត

រដ្ឋបាលខេត្ត 
ខេត្តនេះចែកចេញជា ៧ ស្រុក ( ឃុំ )។ ស្រុក​ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ចេញ​ជា​៥៦​ស្រុក​( ​ឃុំ ​)​និង​៦៥៣​ភូមិ​( ​មុ​បាន ​)​។
 មឿង អាំណាត ចំរើន
 ចាន់នូម៉ាន់
 ពុទ្ធិវង្សសា
 ផាន់ណា
 សែន​ខាន់​ខម
 ហួតាផាន
 លឿមណាត
ផែនទីជាមួយខេត្ត និងចំណាត់ថ្នាក់ HAI 20221671x1671ភីកសែល
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ខេត្តនៅប្រទេសថៃ
ខេត្តអ៊ីបារ៉ាគិ

គឺជាខេត្តរបស់ប្រទេសជប៉ុន មានទីតាំងនៅតំបន់ខាន់តូរបស់កោះហុងស្ស៊ូNussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Ibaraki-ken" in ; "Kantō" in . ខេត្តអ៊ីបារ៉ាគិមានប្រជាជនចំនួន 2,871,199 (1 មិថុនា 2019) និងមានទំហំភូមិសាស្ត្រ 6,097,19 គីឡូម៉ែត្រការ៉េ​ (2,354.14 ម៉ាយការ៉េ) ខេត្តអ៊ីបារ៉ាគិមានព្រំប្រទល់ជាប់ខេត្តហ្វូគូស៊ីម៉ានៅភាគខាងជើង ខេត្តតូឈិហ្គិនៅភាគពាយ័ព្យ ខេត្តសៃតាម៉ានៅភាគនិរតី ខេត្តឈីបានៅភាគខាងត្បូង និងមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកទៅខាងកើត

ទីក្រុងមីតុគឺជារាជធានីនិងទីក្រុងធំបំផុតរបស់ខេត្តអ៊ីបារ៉ាគិ ជាមួយទីក្រុងធំៗផ្សេងទៀត រួមទាំងទីក្រុងត្ស៊ឹគឹបា, ហ៊ីតាឈិ, និងហ៊ីតាឈិណាកាNussbaum, "Mito" at . ខេត្តអ៊ីបារ៉ាគិមានទីតាំងនៅលើឆ្នេរសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកភាគខាងកើតរបស់ប្រទេសជប៉ុនទៅភាគឦសាននៃទីក្រុងតូក្យូ និងគឺជាផ្នែកមួយនៃតំបន់អភិមហានគរតូក្យូ តំបន់ទីប្រជុំជនដែលមានប្រជាជនច្រើនបំផុតនៅលើពិភពលោក ខេត្តអ៊ីបារ៉ាគិមានបឹងកាស៊ឹមិហ្គាអ៊ុរ៉ា បឹងធំទីពីរនៅប្រទេសជប៉ុនគឺទន្លេតូណិ​ ទន្លេដែលវែងជាងគេទីពីររបស់ប្រទេសជប៉ុន និងអាងបង្ហូរទឹកធំជាងគេ និងភ្នំត្ស៊ឹគឹបា ភ្នំដ៏ល្បីល្បាញបំផុតមួយនៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន ខេត្តអ៊ីបារ៉ាគិក៏ជាកន្លែងរបស់សួនកៃរ៉ាគឹដែលជាសួនឧទ្យានដ៏អស្ចារ្យមួយក្នុងចំណោមសួនច្បារទាំងបីរបស់ប្រទេសជប៉ុនផងដែរ និង​ជា​មជ្ឈមណ្ឌល​ដ៏​សំខាន់​មួយ​សម្រាប់​សិល្បៈ​ក្បាច់គុនអៃគីដុ
ខេត្តអ៊ីវ៉ាតិ

ឬអាចសរសេរបានថា​ អ៊ីវ៉ាតេ គឺជាខេត្តរបស់ប្រទេសជប៉ុន មានទីតាំងនៅតំបន់ថូហូគឹរបស់កោះហុងស្ស៊ូFrédéric, "Tōhoku" in  ជាខេត្តធំទីពីររបស់ប្រទេសជប៉ុនដែលមានផ្ទៃដី 15,275 គីឡូម៉ែត្រការ៉េ (5,898 ម៉ាយការ៉េ​)​ ជាមួយនឹងចំនួនប្រជាជន 1,210,534 នាក់ (គិតត្រឹមថ្ងៃទី 1 ខែតុលា ឆ្នាំ 2020) ខេត្តអ៊ីវ៉ាតិមានព្រំប្រទល់ជាប់ខេត្តអាអូម៉ូរីទៅភាគខាងជើង ខេត្តអាគីតាទៅភាគខាងលិច និងខេត្តមីយ៉ាហ្គិទៅភាគខាងត្បូង

ទីក្រុងម៉ូរីអូកាគឺជារដ្ឋធានី និងជាទីក្រុងធំបំផុតនៃខេត្តអ៊ីវ៉ាតិ ទីក្រុងសំខាន់ៗផ្សេងទៀតរួមមានអ៊ីឈិណុសិគិ អូស្ស៊ូ និងហាណាម៉ាគិFrédéric, "Morioka" in ​​ មានទីតាំងនៅឆ្នេរសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិករបស់ប្រទេសជប៉ុន ខេត្តអ៊ីវ៉ាតិមានចំណុចភាគខាងកើតបំផុតនៃកោះហុងស្ស៊ូនៅជ្រោយតូដូ និងចែករំលែកកំពូលភ្នំអូអ៊ឹ ដែលជាជួរភ្នំវែងបំផុតនៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន នៅព្រំដែនជាមួយខេត្តអាគីតា ខេត្តអ៊ីវ៉ាតិជា​កន្លែង​សម្រាប់​ភាព​ទាក់ទាញ​ល្បីៗ​ដូចជាប្រាសាទម៉ូរីអូកា ប្រាសាទពុទ្ធសាសនារបស់ហ៊ីរ៉ៃហ្ស៊ឹមិ រួមមានវត្តឈូសុននិងវត្តម៉ូត្ស៊ឹ កន្លែងកុនហ្វ៊ឹជិវ៉ារ៉ាណុសាតូ និងសួនកម្សាន្តនៅអូស្ស៊ូ និងឧទ្យានតេនស្ស៊ូឈិនៅគីតាកាមិដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាមានទំហំធំ ដើមឈើផ្លែឆឺរីបុរាណ អ៊ីវ៉ាតិមានដង់ស៊ីតេប្រជាជនទាបបំផុតនៃខេត្តណាមួយនៅខាងក្រៅកោះហុកកៃដូ 5% នៃផ្ទៃដីសរុបរបស់ខ្លួន ត្រូវបានគេកំណត់ថាជាឧទ្យានជាតិ
ខេត្តឧញ៉ាឌិន: កោះ

កោះ
កោះត្រឡាច Đảo Côn Nôn ឬ Đảo Côn Sơn
កោះកំពង់ស្រកាត្រី Biên Hòa
កោះគ្រេច Cù Lao Tân Chanh
កោះក្នុង Cù Lao Cái Tắt
ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ

ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ គឺ​ជា​ខេត្ត​មួយស្ថិតនៅភាគពាយ័ព្យក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ដែលមានព្រំប្រទល់ជាប់នឹងខេត្តបន្ទាយមានជ័យ​នៅខាងលិច ខេត្តសៀមរាប​នៅខាងត្បូង និងខេត្ត​ព្រះវិហារ​នៅ​ខាង​កើត ហើយមានព្រំដែននៅខាងជើងជាប់នឹងព្រំដែននឹងប្រទេសថៃ។ ទីរួមខេត្តគឺសំរោង។ ខេត្តនេះមានចម្ងាយប្រហែលជាង ៤៦២ គីឡូម៉ែត្រពីរាជធានីភ្នំពេញបើចេញដំណើរពីខេត្តឧត្តរមានជ័យមកតាមបណ្តោយផ្លូវជាតិលេខ៦៨ និងភ្ជាប់មកផ្លូវជាតិលេខ៦។ ខេត្តនេះមានទេសចរណ៏ធម្មជាតិ និងទេសចរណ៏វប្បធម៌។ ខេត្តនេះជាតំបន់ដែល មានប្រាសាទបុរាណជាច្រើនផងដែរ។ រីឯតំបន់ទេសចរណ៏ធម្មជាតិវិញ ទីនោះមានតំបន់អច្ឆរិយមួយគឺតំបន់រមណីយដ្ឋានដីដុះ ឬ រលួសធំដីដុះ ដែលមានទីតាំងនៅជាប់ជើងភ្នំដងរែក និងជាប់ផ្លូវក្រវ៉ាត់ព្រំដែន។
ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ: អំពីឈ្មោះ

អំពីឈ្មោះ 
ឈ្មោះខេត្តមួយនៃកម្ពុជរដ្ឋ ខេត្តឧត្តរមានជ័យ គឺមានពាក្យ ឧត្តរ ប្រែថា ភាគខាងជើង និងពាក្យ មានជ័យ ប្រែថា ជ័យជំនះ ហើយក៏ជាខេត្តចុងក្រោយគេបង្អស់ក្នុងទូទាំងប្រទេសដែលបានសម្រេចធ្វើសមាហរណកម្មបញ្ចប់សង្គ្រាមស៊ីវិលរ៉ាំរ៉ៃ នាថ្ងៃទី២៣ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៩៨ ។
ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ: ប្រវត្តិខេត្ត

ប្រវត្តិខេត្ត

ខេត្ត​ឧត្តរមានជ័យ​បាន​​​បង្កើត​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៦៤ តាម​ព្រះរាជក្រម​លេខ ១៩៤ ប.ក ចុះ​ថ្ងៃ​ទី​១២ ខែ​កក្កដា ឆ្នាំ​១៩៦៤ នៅ​សម័យ​សង្គម​រាស្ត្រនិយម (១៩៥៣-១៩៧០)​ ក្រោម​ព្រះ​រាជកិច្ច​ដឹកនាំ​ដោយ​សម្ដេច​ព្រះបាទនរោត្តម​សីហនុ ប៉ុន្តែ​ក្រោយ​ឆ្នាំ​១៩៧០ សង្គ្រាម​បាន​ឆាបឆេះ​ឡើង​ រាល់​រចនាសម្ព័ន្ធ​រដ្ឋបាល​ត្រូវ​បាន​លើក​ទីតាំង​ដាក់​នៅ​ខេត្ត​សៀមរាប​។ខេត្តឧត្តរមានជ័យត្រូវជាមួយខេត្តសៀមរាបនៅសម័យកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យសៀវភៅ​មគ្គុទ្ទេសក៍​ទេសចរណ៍​ខេត្ត​ឧត្តរមានជ័យឬ សម័យខ្មែរក្រហមជាតំបន់ស្វយ័តដាច់ដោយឡែក(ភូមិភាគពិសេស)។ នៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ៨០-៩០ ខេត្តនេះក៏ជាទីតាំងភូមិសាស្ត្ររបស់ពួកខ្មែរក្រហម ជាពិសេសគឺស្រុកអន្លង់វែង ។ នៅខេត្តឧត្តរមានជ័យនេះជាទីតាំងដែរប៉ុលពតទទួលមរណៈភាពនៅទីនោះផងដែររហូតដល់ពួកខ្មែរក្រហមចុះចូលជាមួយនឹងរាជរដ្ឋាភិបាលនៅឆ្នាំ១៩៩៩។
រូបភាពតូច|ផ្នូរអធិធាតុរបស់ប៉ុលពតស្ថិតនៅលើជួរភ្នំដងរែក ស្រុកអន្លង់វែង ខេត្តឧត្តរមានជ័យ
យោង​ព្រះរាជក្រឹត្យ​លេខ/រកត/០១៩៥/០៧ ចុះ​ថ្ងៃ​ទី​២៨ ខែ​មករា ឆ្នាំ​១៩៩៥ ខេត្ត​នេះ​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​សារ​ជា​ថ្មី​ផ្ដាច់​ចេញ​ពី​ខេត្ត​សៀមរាប ​នៅ​ពេល​នោះ​ រាល់​រចនាសម្ព័ន្ធ​ពុំ​ទាន់​ដំណើរ​ការ​នៅ​ឡើយ លុះ​ដល់​ថ្ងៃ​ទី​២៧ ខែ​មេសា ឆ្នាំ​១៩៩៩ ស្ថិត​ក្រោម​អធិបតីភាព ឯកឧត្ដម ស ខេង​ ឧបនាយករដ្ឋមន្ត្រី និង​ជា​រដ្ឋមន្ត្រី​ក្រសួង​មហាផ្ទៃ ​ក៏​បាន​ប្រកាស​ដាក់​ឲ្យ​ដំណើរការ​ ការងារ​រដ្ឋបាល​ជា​ផ្លូវ​ការ។
ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ: ភូមិវិទ្យា

ភូមិវិទ្យា 
ខេត្តឧត្តរមានជ័យស្ថិតនៅប៉ែកខាងជើងឈៀងខាងលិចនៃប្រទេសកម្ពុជា ដែលមានព្រំប្រទល់ៈ
- ខាងជើងជាប់នឹងប្រទេសសៀម (ខ្មែរលើ) គឺ៖ ខេត្តបុរីរ៉ាំ,សុរិន្ទ និង ស៊ីសាកេត ដែលមានប្រវែង២២៤គ.ម ខ័ណ្ឌចែកដីយើងនិងថៃដោយភ្នំដងរ៉ែក (គ្មានដីវាលរាបទេជាមួយ
ប្រទេសថៃ គឺសុទ្ធតែភ្នំដោយមានតែច្រក៣សម្រាប់ចេញចូលប៉ុណ្ណោះគឺ៖ ច្រកជុបគគី, ច្រកអូស្មាច់, ច្រកជាំសាង៉ាម ។
- ខាងត្បូងជាប់នឹងខេត្តសៀមរាប
- ខាងកើតជាប់នឹងខេត្តព្រះវិហារ
- ខាងលិចជាប់នឹងខេត្តបន្ទាយមានជ័យ
ខេត្តឧត្តរមានជ័យមានចំងាយប្រមាណ ៤៣៩ គីឡូម៉ែត្រពីទីក្រុងភ្នំពេញ ដោយ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​៦អា និង​កាត់​តាម​ខេត្ត​កណ្តាល កំពង់ចាម និង​បន្ត​ដំណើរ តាមផ្លូវជាតិលេខ៦ ពីចំនុច​បំបែក​ស្គន់​កាត់​តាម​ខេត្ត​កំពង់ធំ សៀមរាប ដល់ចំណុច ស្រុកក្រឡាញ់នៃខេត្តសៀមរាប មានផ្លូវ​បំបែក​ឆ្ពោះ​ទៅ​ទិស​ខាង​ជើង​តាម​ផ្លូវ​លេខ ៦៨ ទៅកាន់ខេត្តឧត្តរមានជ័យ ។ ខេត្ត​មាន​ផ្ទៃដី​សរុប ៦ ១៥៨ គ.ម២។
រូបភាពតូច|ផែនទីភូមិសាស្ត្រខេត្តឧត្តរមានជ័យ
ខេត្តឧត្តរមានជ័យ​មានអាកាសធាតុ​ក្ដៅសើមដូចនៅទូទាំងប្រទេស​កម្ពុជាដែរ។ រដូវក្ដៅ​ចាប់ពីខែមិនាដល់ឧសភា(សីតុណ្ហភាពពី២៧ទៅ៣៥អង្សា) រដូវវស្សាចាប់ពីខែឧសភា​ដល់តុលា(សីតុណ្ហភាពពី២៤ទៅ៣២អង្សា និងសំនើម៩០%) និងរដូវរងារចាប់ពីខែវិច្ឆិការដល់ខែមិនា(សីតុណ្ហភាពណី២២​ទៅ២៨អង្សា)
thumb|right|400px|ផែនទីស្រុក-ក្រុងទាំង៥​នៃខេត្តឧត្តរមានជ័យ