navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
សំណើ: Objections to propositions

Objections to propositions
Attempts to provide a workable definition of proposition include
 Two meaningful declarative sentences express the same proposition if and only if they mean the same thing.
thus defining proposition in terms of synonymity. For example, "Snow is white" (in English) and "Schnee ist weiß" (in German) are different sentences, but they say the same thing, so they express the same proposition.

Two meaningful declarative sentence-tokens express the same proposition if and only if they mean the same thing.
Unfortunately, the above definitions have the result that two sentences/sentence-tokens which have the same meaning and thus express the same proposition could have different truth-values, e.g. "I am Spartacus" said by Spartacus and said by John Smith; and e.g. "It is Wednesday" said on a Wednesday and on a Thursday.

A number of philosophers and linguists claim that all definitions of a proposition are too vague to be useful. For them, it is just a misleading concept that should be removed from philosophy and semantics. W.V. Quine maintained that the indeterminacy of translation prevented any meaningful discussion of propositions, and that they should be discarded in favor of sentences.Quine W.V. Philosophy of Logic, Prentice-Hall NJ USA: 1970, pp 1-14 Strawson advocated the use of the term "statement".
សំណេរ (អក្សរសាស្ត្រ)

ការសិក្សាស្នាដៃអក្សរសិល្ប៍គឺជាការសិក្សាពីទំនៀមទម្លាប់ប្រពៃណីជំនឿនិងរឿងរ៉ាវផ្សេងៗនៃសង្គម
សំណេរ (អក្សរសាស្ត្រ): សំណេរកថាខណ្ឌ

សំណេរកថាខណ្ឌ
តែងសេចក្ដីខ្នាតតូច។ សំណេរបែបនេះមិនត្រូវសរសេរវែងពេក រឺ ខ្លីពេកនោះទេ។ ត្រូវសរសេរត្រឹមតែពី ២៥ ល្បះ ទៅ ៣០ ល្បះ។​ ល្បះផ្ដើមសេចក្ដី (សេចក្ដីផ្ដើម), ល្បះគាំទ្រច្រើន (តួសេចក្ដី), ល្បះបញ្ចប់សេចក្ដី (សេចក្ដីបញ្ចប់)។
សំណេរ (អក្សរសាស្ត្រ): សំណេរតែងសេចក្ដីប្រៀបធៀប

សំណេរតែងសេចក្ដីប្រៀបធៀប
 ធាតុរបស់បញ្ជីផ្ដើមដោយលេខរៀង

ការអប់រំគឺជាសិទ្ធសេរីភាពដែលធ្វើអោយមនុស្សសម្រេចក្នុងជីវិត
សំទុះ

សំទុះ ជាទូទៅមានន័យថាជាបំរែបំរួលល្បឿន(នៅក្នុងស៊ីនេម៉ាទិច វ៉ិចទ័រល្បឿន)ធៀបទៅនឹងរយៈពេល។ នៅក្នុងអត្ថបទនេះយើងនឹងប្រើពាក្យសំទុះ​សំដៅទៅលើវ៉ិចទ័រសំទុះ លើកលែងតែក្នុងករណីមានបញ្ជាក់បន្ថែម។
សំទុះ: សញ្ញាណ

សញ្ញាណ 
នៅក្នុងជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ យើងអាចចាប់អារម្មណ៍ជាចលនាទាក់ទិននឹងសំទុះ៣ប្រភេទ៖
 ពេលយើងបង្កើនល្បឿន៖ សំទុះមានតំលៃវិជ្ជមាន មានន័យថាវាមានទិសដៅដូចនឹងវ៉ិចទ័រល្បឿន។
 ពេលយើងបន្ថយល្បឿន៖ សំទុះមានតំលៃអវិជ្ជមាន មានន័យថាវាមានទិសដៅផ្ទុយនឹងវ៉ិចទ័រល្បឿន។
 ពេលយើងប្ដូរទិសដៅចលនា(បត់)៖ សំទុំបំបែកជា២កុំប៉ូសង់គឺ សំទុះប៉ះ និង សំទុះកែង។ បើសិនជាយើងបត់ដោយមិនប្រែប្រួលល្បឿន នោះមានតែកុំប៉ូសង់កែងទេ។
សំទុះ: សំទុំមធ្យមនិងសំទុះខណៈ

សំទុំមធ្យមនិងសំទុះខណៈ 
 សំទុះមធ្យម៖ ជាទំហំស្កាលែរ។ សំទុះមធ្យម  នៅលើចន្លោះពេល  កំនត់ដោយរូបមន្ត៖

ដែល និង  ជាល្បឿនរៀងគ្នានៅខណៈ  និង 
 សំទុះខណៈ៖ ជាទំហំវ៉ិចទ័រ។ សំទុះខណៈ  ជាដេរីវេនៃវ៉ិចទ័រល្បឿន ៖

ខ្នាតអន្តរជាតិរបស់សំទុះគឺ ម៉ែត្រក្នុងមួយវិនាទីការ៉េ m.s-2 ។
សំទុះ: សំទុះប៉ះនិងសំទុះកែង

សំទុះប៉ះនិងសំទុះកែង 
នៅក្នុងចលនាកោង សំទុះខណៈមានរូបមន្ត៖

ដែល
  និង  ជាសំទុះប៉ះនិងសំទុះកែង
  និង  ជាវ៉ិចទ័រឯកតារបស់កុំប៉ូសង់ប៉ះនិងកែងនឹងគន្លង
  ជាតំលៃល្បឿនខណៈ
  ជាកាំកំនោង
សំទុះ: សំទុះនៅក្នុងឌីណាមិច

សំទុះនៅក្នុងឌីណាមិច 

នៅក្នុងឌីណាមិច សំទុះ​របស់អង្គធាតុក្រោមអំពើនៃកំលាំង កំនត់ដោយច្បាប់ញូតុន៖

ដែលជាម៉ាស់របស់អង្គធាតុ។
រូបមន្តនេះបញ្ជាក់ថា អោយតែមានកំលាំងមានអំពើទៅលើអង្គធាតុមួយ តែងតែមានសំទុះកើតឡើង។
សំទុះ: Jerk(jolt, surge, lurch) និង Jounce(snap)

Jerk(jolt, surge, lurch) និង Jounce(snap) 

Jerk ជាទំហំបញ្ជាក់ពីបំរែបំរួលសំទុះ ចំនែកJounce ជាទំហំបញ្ជាក់ពីបំរែបំរួល Jerk។ គេសរសេរ៖

ដែល
  ជា Jounce
  ជា Jerk
  ជា សំទុះ
  ជា ល្បឿន
  ជា បំលាស់ទី
  ជា ពេល
សំទុះ: អត្ថបទទាក់ទិន

អត្ថបទទាក់ទិន 
 សំទុះមុំ
 សំទុះចូលផ្ចិត
 សំទុះចាកផ្ចិត
 សំទុះទំនាញដី
 សំទុះហ្វែរមី
 ស៊ីនេម៉ាទិច
 ចលនាត្រង់ប្រែប្រួលស្មើ

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ស៊ីនេម៉ាទិច
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:មេកានិច
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:រូបវិទ្យា
សំទុះមុំ

សំទុះមុំ ជាបំរែបំរួលនៃល្បឿនមុំធៀបនឹងរយៈពេល។ សំទុះមុំជាដេរីវេធៀបនឹងពេលនៃសល្បឿនមុំ​និងជាដេរីវេទី២ធៀបនឹងពេលនៃទីតាំងមុំ។ គេសរសេរ៖

ដែល
  ជាល្បឿនមុំ
  ជាសំទុះប៉ះ
  ជាកាំកំនោង

ជាទូទៅ សំទុះមុំជាទំហំស្កាលែរ។ ខ្នាតអន្តរជាតិរបស់សំទុះមុំគឺ រ៉ាដ្យង់ក្នុងមួយវិនាទីការ៉េ (rad/s2)
សំទុះមុំ: អត្ថបទទាក់ទិន

អត្ថបទទាក់ទិន 
 សំទុះ
 ល្បឿនមុំ

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ស៊ីនេម៉ាទិច
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:មេកានិច
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:រូបវិទ្យា
សំបុត្ររបស់ ប៉ុល

សំបុត្ររបស់Pauline  ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា សំបុត្ររបស់ប៉ុល  គឺជាសៀវភៅដប់បីនៃ គម្ពីរសញ្ញាថ្មី ដែលត្រូវបានសន្មតថាសរសេរដោយ សាវកប៉ុល ទោះបីជាការនិពន្ធរបស់ខ្លះមានជម្លោះក៏ដោយ។ ក្នុង​ចំណោម ​សំបុត្រ ​ទាំង​នេះ​គឺ​ជា​ឯកសារ​គ្រិស្ត​សាសនិក​ដែល​មាន​មុន​គេ​បំផុត​មួយ​ចំនួន។ ពួក​គេ​ផ្តល់​នូវ​ការ​យល់​ដឹង​មួយ​អំពី​ជំនឿ​និង​ភាព​ចម្រូងចម្រាស​នៃ ​គ្រិស្ត​សាសនា​សម័យ​ដើម ។ ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ ​គម្ពីរ ​សញ្ញា​ថ្មី ពួក​វា​ជា​អត្ថបទ​គ្រឹះ​សម្រាប់​ទាំង ​ទ្រឹស្ដី និង ​សីលធម៌ ​របស់​គ្រិស្តសាសនិក។
សំបុត្ររបស់ ប៉ុល: ភាពត្រឹមត្រូវ

ភាពត្រឹមត្រូវ 
 
រូបភាពតូច| ការចាប់ផ្តើមនៃសាត្រាស្លឹករឹតក្រិកដោយ Huldrych Zwingli នៃសំបុត្រ ប៉ុល ដែលត្រូវបានសរសេរនៅឆ្នាំ 1517 ត្រូវបានរក្សាទុកនៅក្នុង Zentralbibliothek Zürich
នៅ​ក្នុង​សំបុត្រ​ទាំង​អស់​នេះ លើក​លែង​តែ ​សំបុត្រ​ទៅ​កាន់​ពួក​ហេព្រើរ អ្នកនិពន្ធ និង​អ្នក​សរសេរ​អះអាង​ថា​ជា​ប៉ុល​។ សំបុត្រប្រហែលជាត្រូវបានសរសេរដោយប្រើឈ្មោះរបស់ប៉ុល ដូចដែលវាជារឿងធម្មតាក្នុងការសន្មតថាចំណុចនោះនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។ 

 កាឡាទី (គ.ស. ៤៨)
 ថែស្សាឡូនីចទីមួយ (គ.ស ៤៩–៥១)
 កូរិនថូសទី១ (គ.ស ៥៣–៥៤)
 កូរិនថូសទីពីរ (គ.ស  ៥៥–៥៦)
 រ៉ូម (គ.ស ៥៥–៥៧)
 ភីលីព (គ.ស ៥៧–៥៩ ឬ គ.ស ៦២)
 ភីលេម៉ូន (គ.ស ៥៧–៥៩ ឬ គ.ស ៦២)

 ថែស្សាឡូនីចទីពីរ (គ.ស ៥១–៥២)
 កូល៉ុស (គ.ស៥៧–៥៩ ឬ គ.ស ៦២)
 អេភេសូរ (គ.ស ៦២)

 ធីម៉ូថេទី១ (គ.ស ៦២–៦៤)
 ធីម៉ូថេទីពីរ (គ.ស ៦២–៦៥)
 ទីតុស (គ.ស ៦៦–៦៧)

ទីបំផុត សំបុត្រទៅកាន់ជនជាតិហេព្រើរ ទោះជាអនាមិក និងមិនមែនជាទម្រង់សំបុត្រក៏ដោយ ក៏ត្រូវបានរួមបញ្ចូលជាយូរមកហើយក្នុងចំណោមសំបុត្រដែលប្រមូលបានរបស់ប៉ុល។ ទោះបីជាក្រុមជំនុំខ្លះសរសេរភាសាហេព្រើរទៅប៉ូលក៏ដោយ  ភាគច្រើននៃគ្រិស្តសាសនា សម័យទំនើបមិនធ្វើដូច្នេះទេ។ New Testament Letter Structure, from Catholic Resources by Felix Just, S.J. 

នៅក្នុងលំដាប់ដែលពួកគេបង្ហាញនៅក្នុងគម្ពីរសញ្ញាថ្មី សំបុត្ររបស់ Pauline គឺ:
NameAddresseesGreekLatinAbbreviationsFullMin.RomansChurch at RomeΠρὸς ῬωμαίουςEpistola ad RomanosRomRo1 CorinthiansChurch at CorinthΠρὸς Κορινθίους ΑʹEpistola I ad Corinthios1 Cor1C2 CorinthiansChurch at CorinthΠρὸς Κορινθίους ΒʹEpistola II ad Corinthios2 Cor2CGalatiansChurch at GalatiaΠρὸς ΓαλάταςEpistola ad GalatasGalGEphesiansChurch at EphesusΠρὸς ἘφεσίουςEpistola ad EphesiosEphEPhilippiansChurch at PhilippiΠρὸς ΦιλιππησίουςEpistola ad PhilippensesPhilPhiColossiansChurch at ColossaeΠρὸς ΚολοσσαεῖςEpistola ad ColossensesColC1 ThessaloniansChurch at ThessalonicaΠρὸς Θεσσαλονικεῖς ΑʹEpistola I ad Thessalonicenses1 Thess1Th2 ThessaloniansChurch at ThessalonicaΠρὸς Θεσσαλονικεῖς ΒʹEpistola II ad Thessalonicenses2 Thess2Th1 TimothySaint TimothyΠρὸς Τιμόθεον ΑʹEpistola I ad Timotheum1 Tim1T2 TimothySaint TimothyΠρὸς Τιμόθεον ΒʹEpistola II ad Timotheum2 Tim2TTitusSaint TitusΠρὸς ΤίτονEpistola ad TitumTitTPhilemonSaint PhilemonΠρὸς ΦιλήμοναEpistola ad PhilemonemPhilemPHebrews*Hebrew ChristiansΠρὸς ἙβραίουςEpistola ad HebraeosHebH
+លំដាប់លំដោយនៃសំបុត្ររបស់ប៉ុល  កាលបរិច្ឆេទ ឈ្មោះ ទីតាំងនៃភាពជាអ្នកនិពន្ធ c. ៤៨ កាឡាទី អាន់ទីយ៉ូក (មិនច្បាស់លាស់) c. ៤៩–៥១ ១ ថែស្សាឡូនីច កូរិនថូស c. ៤៩–៥១ ២ ថែស្សាឡូនីច កូរិនថូស c. ៥៣–៥៥ ១ កូរិនថូស អេភេសូរ c. ៥៥–៥៦ ២ កូរិនថូស ម៉ាសេដូនៀ c. ៥៧ រ៉ូម៉ាំង កូរិនថូស c. ៦២ អេភេសូរ ទីក្រុងរ៉ូម c. ៦២ ភីលីព ទីក្រុងរ៉ូម c. ៦២ កូល៉ុស ទីក្រុងរ៉ូម c. ៦២ ភីលេម៉ូន ទីក្រុងរ៉ូម c. ៦២–៦៤ ១ ធីម៉ូថេ ម៉ាសេដូនៀ c. ៦២–៦៤ ទីតុស នីកូប៉ូលីស c. ៦៤–៦៧ ២ ធីម៉ូថេ ទីក្រុងរ៉ូម
សំបុត្រ​អេឡិចត្រូនិច

សំបុត្រ​អេឡិចត្រូនិច ដែល​ជា​ទូទៅ​ភាគ​ច្រើន សំដៅ​ដល់​ថា​ជា អ៊ីមែល ឬ​អ៊ីម៉ែល​ចាប់​តាំង​ពី​ប្រហែល​ឆ្នាំ ១៩៩៣, គឺ​ជា​វិធីសាស្ត្រ​នៃ​ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​សារ​ឌីជីថល​ពី​អ្នក​និពន្ធ​មួយ​ទៅ​អ្នក​ទទួល​មួយ​ឬ​ច្រើន។ អ៊ីមែល​ទំនើប​ធ្វើ​ប្រតិបត្តិការ​ឆ្លង​កាត់​អ៊ីនធឺណិត​ឬ​បណ្ដាញ​កុំព្យូទ័រ​ផ្សេងទៀត។ ប្រព័ន្ធ​អ៊ីមែល​ដើម​មួយ​ចំនួន​បាន​ទាមទារ​ឲ្យ​អ្នក​និពន្ធ​និង​អ្នក​ទទួល​ទាំងពីរ​នាក់​ត្រូវ​នៅ​លើ​បណ្ដាញ​ក្នុង​ពេល​ដូច​​​គ្នា, ជាទូទៅ​ជា​មួយ​នឹង​ការ​ផ្ញើ​សារ​បន្ទាន់។ នាពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ ប្រព័ន្ធ​អ៊ីមែល​ត្រូវ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ម៉ូដែល ផ្ទុក​និង​បញ្ជូន​បន្ត។ ម៉ាស៊ីន​បម្រើ​អ៊ីមែល​ទទួលយក, បញ្ជូន​បន្ត, ផ្ញើ​ទៅ​ឲ្យ និងស្តុកទុក​នូវ​សារ។ ទាំង​អ្នក​ប្រើ ឬ​មិន​ថា​កុំព្យូទ័រ​របស់​ពួកគេ បាន​តម្រូវ​ឲ្យ​នៅ​លើ​បណ្ដាញ​ក្នុង​ពេល​ដំណា​គ្នា; ពួកគេ​ត្រូវ​ការ​តភ្ជាប់​​តែ​រយៈ​ខ្លី​, ដោយ​ធម្មតា​ទៅ​កាន់​ម៉ាស៊ីន​បម្រើ​, ដែល​វា​ត្រូវ​ការ​ដើម្បី​ផ្ញើឬទទួលសារ។ ពាក្យនេះគប្បីប្រើជា អ៊ីសំបុត្រវិញ ទើបវាត្រឹមត្រូវតាមភាសាខ្មែរយើង។ សូមមើលសេចក្ដីពន្យល់ក្នុងពាក្យ អ៊ីសំបុត្រ។
សំពត់ចងសម្លុយ

alt=|រូបភាពតូច| អាទិទេព​ស្ត្រី​ខ្មែរ​ស្លៀក សំពត់ចងសម្លុយ សារមន្ទីរ​ហ្គីមេត
សំពត់ចងសម្លុយ (  ) គឺជាការស្លៀកសំពត់ឲ្យស្លុយ គឺស្លៀកសំពត់ទម្លាក់ជាយម្ខាងចុះក្រោមទាំងអស់ (បែបយ៉ាង ស្លៀកស្បង់, ស្លៀកសារុង )ខុសពីការចងក្បិន ឬ សម្លៀកបំពាក់បំពង់រុំជុំវិញរាងកាយទាបប្រវែងដល់ជើង ដែលពាក់ដោយសហគមន៍ដ៏ធំមួយក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ។ ជារចនាប័ទ្មដ៏សំខាន់មួយដែលបានបែងចែកចេញពីសំពត់ ប្រពៃណីដែលចងភ្ជាប់ជាមួយនឹងសំពត់ចងក្បិន បុរាណ សម្លៀកបំពាក់នេះត្រូវបានស្ត្រីខ្មែរភាគច្រើននិយមចូលចិត្តរហូតដល់សតវត្សទី១៦ នៃសម័យលង្វែក ។ វា​បាន​ទាក់​ទាញអ្នក​អភិនុជនមួយចំនួនធំនៅក្នុងម៉ូដរចនារបស់ជ្វាដែល​មាន​ឥទ្ធិពល​ដែល​គេ​ស្គាល់​ច្រើន​ថា​ជាសារុង ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា សោម ឡូយ តំណាង​ឱ្យសម្លៀកបំពាក់ជាតិជាស្ត្រីបន្ថែមទៀត រួម​ជាមួយ​ស្បៃសម្រាប់កម្ពុជា ។

សម្លៀក​បំពាក់​ត្រូវ​បាន​បំប្លែង​ទៅ​ជា​ពួករាជវាំងថៃរួចហើយ រួម​ជាមួយ​សម្លៀក​បំពាក់​ខ្មែរ​ដ៏​ធំ​ចាប់​តាំង​ពី​ការ​ដួល​រលំ​នៃអាណាចក្រខ្មែរ ។ During the Rattanakosin era.
សំពត់ចងសម្លុយ: ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
សំពត់ចងសម្លុយ ត្រូវបានពាក់នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា តាំងពីសម័យហ្វូណន (សតវត្សទី១ ដល់ទី៦) ហើយវាត្រូវបានគេឃើញនៅលើរូបចម្លាក់ជាច្រើននៅសម័យនោះ។ វាជាសំពត់ដែលពេញនិយមបំផុតសម្រាប់នារីខ្មែរក្នុងសម័យនោះ ហើយបន្តរហូតដល់បច្ចុប្បន្ន។
សំពត់ចងសម្លុយ: សូម​មើល​ផង​ដែរ

សូម​មើល​ផង​ដែរ 

 សំពត់ចងក្បិន
 សំពត់
 ស្បៃ
 សំលៀកបំពាក់ប្រពៃណីខ្មែរ
 សារុង
សំពះ

រូបភាពតូច| សម្តេចព្រះ នរោត្តម សីហនុ ស្វាគមន៍ដោយ សំពះ
សំពះ  ជា​ការ​ស្វាគមន៍ ​របស់​ខ្មែរ ឬ​ជា​វិធី​បង្ហាញ​ការ​គោរព។ សំពះ គឺផ្អែកលើភាសា ឥណ្ឌា អញ្ជលីមុទ្រា ដែលប្រើក្នុង នមស្តេ ។ ប្រណម ឬ នមស្តេ ដែលជាផ្នែកនៃ វប្បធម៌ និងពិធីសាសនាឥណ្ឌា បុរាណបានផ្សព្វផ្សាយទៅកាន់ អាស៊ីអាគ្នេយ៍ ដែលជាផ្នែកមួយនៃ តំបន់ឥណ្ឌូណេស៊ី នៃ ប្រទេសឥណ្ឌា តាមរយៈ ការផ្សព្វផ្សាយសាសនាហិណ្ឌូ និង ព្រះពុទ្ធសាសនា ពីប្រទេសឥណ្ឌា។

ពេល​កំពុង​សំដែង​សំពះ អ្នក​នោះ​ដាក់​បាត​ដៃ​ក្នុង​លក្ខណៈ​ដូច​ការ​អធិស្ឋាន ខណៈ​ដែល​អោន​បន្តិច។ ពាក្យ​ដែល​គេ​និយាយ​ជា​ញឹក​ញាប់​ជាមួយ​សំពះ​ពេល ​សួរសុខទុក្ខ ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​គឺ  ខណៈ  ត្រូវបាននិយាយនៅពេលនិយាយលា។

ថ្វីត្បិតតែពាក្យសំដីជាទម្រង់នៃការសួរសុខទុក្ខក៏ដោយ វាក៏ជាវិធីសាមញ្ញមួយក្នុងការនិយាយអរគុណ ឬសុំទោស និងជាផ្នែកសំខាន់មួយនៃវប្បធម៌ ខ្មែរ ដែលមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងពីវប្បធម៌ ហិណ្ឌូ / ព្រះពុទ្ធសាសនា ឥណ្ឌា ។ មានវិធីផ្សេងគ្នានៃការឱនក្បាលនៅពេលសម្តែងសំពៅ។ នៅពេលអធិស្ឋានដល់ ព្រះពុទ្ធ (អ្នកបង្កើត ព្រះពុទ្ធសាសនា នៅ ប្រទេសឥណ្ឌា ) បុគ្គលដាក់បាតដៃនៅជិតមុខរបស់ពួកគេហើយយកដៃទៅដីបីដង។ ដូចគ្នានឹង អញ្ជលីមុទ្រា នមស្តេ របស់ឥណ្ឌា ដែរ វាក៏មានសារៈសំខាន់ផងដែរនៅពេលដែល សំពះ ដល់មនុស្សចាស់។ ដៃខ្ពស់និងធ្នូទាបជាង ការគោរពកាន់តែច្រើនត្រូវបានបង្ហាញ វាជាសញ្ញានៃការគោរព និងសុជីវធម៌។
សំពះ: ការសំពះរបស់ខ្មែរ

ការសំពះរបស់ខ្មែរ 
ការសំពះរបស់ខ្មែរយើងបច្ចុប្បន្នមាន៥:

១.កម្ពស់​ត្រឹម​ដើមទ្រូង៖ សម្រាប់​សំពះ​វ័យ ឋានៈ​ស្មើគ្នា ឬ​មិត្តភក្តិ។

២. កម្ពស់​ត្រឹម​មាត់៖ សម្រាប់​សំពះ​វ័យចាស់​ជាង ឋានៈ​ធំ​ជាង ឬ​ចៅហ្វាយនាយ។

៣. កម្ពស់​ត្រឹម​ចុង​ច្រមុះ៖ សម្រាប់​សំពះ មាតាបិតា ជីដូន​ជីតា គ្រូ​បា​អាចារ្យ។

៤. កម្ពស់​ត្រឹម​ចិញ្ចើម៖ សម្រាប់​សំពះ​ព្រះសង្ឃ ព្រះមហាក្សត្រ ឬ​វត្ថុ​ស័ក្តិសិទ្ធិ។

៥. កម្ពស់​ត្រឹម​ចិញ្ចើម​ឡើងទៅ៖ សម្រាប់​សំពះ ទេវតា ព្រះឥន្ទ ព្រះព្រហ្ម ឬ​បួងសួង៕
រូបភាពតូច|ត្រិមុត៌ិ, សំពះទ្រង់ភ្នែន
រូបភាពតូច|កិន្នរសំពះដោយឈរ, វត្តបទុម
រូបភាពតូច|សំពះដោយលត់ជង្គង់
រូបភាពតូច|សំពះដោយបញ្ឈរជង្គង់
រូបភាពតូច|អង្គុយចោងហោង?
រូបភាពតូច|ប្រាសាទតាព្រហ្ម
រូបភាពតូច|បាយ័ន
រូបភាពតូច|សំពះលាបាតដៃទទួលពរ
រូបភាពតូច|សំពះដោយឱនលំទនោនហើយមានម្នាក់ក្រាប់ដល់ដី
រូបភាពតូច
រូបភាពតូច|ដាក់ដៃលើដើមទ្រូងនិងម្នាក់នោះលើកដល់សិរ
រូបភាពតូច
សំពះ: សូមមើលផងដែរ

សូមមើលផងដែរ 

 វប្បធម៌កម្ពុជា។
 វប្បធម៌នៃប្រទេសឥណ្ឌា
 កិត្តិយសឥណ្ឌា
 សេមពះ
 វ៉ៃ
 នមស្តេ
 អញ្ជលីមុទ្រា
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:វប្បធម៌ខ្មែរ
សំយុត្តនិកាយ

ព្រះត្រៃបិដក > សុត្តន្តបិដក > សំយុត្តនិកាយ

ក្នុងព្រះត្រៃបិដកខ្មែរ គម្ពីរសំយុត្តនិកាយ (Samyutta Nikaya) ត្រូវបានគេរៀងលេខចាប់ពីសៀវភៅភាគ២៩ រហូតដល់ភាគ៣៩ ។ ​គម្ពីរ​សំយុត្តនិកាយ​ផ្ទុក​ទៅ​ដោយ​សូត្រ​ (សេចក្តី​បង្រៀន)​ សំខាន់ៗ​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ ដូច​ជា​សេចក្តី​បង្រៀន​ (Discourses of the Buddha) អំពី​អរិយសច្ច (the Four Noble Truths), បដិច្ចសមុប្បាទ (dependent origination), ពោជ្ឈង្គ ៧ (the seven factors of enlightenment), និង អដ្ឋង្គិកមគ្គ (the Noble Eightfold Path) ។ គម្ពីរ​សំយុត្តនិកាយ (The Connected Discourses of the Buddha) ឈរ​នៅ​លើ​លំដាប់​ថ្នាក់​ដ៏​សំខាន់​បំផុត​នៅ​ក្នុង​ឯកសារ​ពុទ្ធសាសានា​ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រមូល​ចងក្រង​បង្កើត​ជា​គម្ពីរ​ព្រះ​ត្រៃបិដក (the Buddhist canon) ។
សំយុត្តនិកាយ: '''[[សគាថវគ្គ]]'''

សគាថវគ្គ 
សៀវភៅ​ភាគ២៩ និង​ ភាគ៣០
ទេវតាសំយុត្ត
នឡវគ្គ
នន្ទនវគ្គ
សត្តិវគ្គ
សតុល្លបកាយិកវគ្គ
អាទិត្តវគ្គ
ជរាវគ្គ
អន្ធវគ្គ
ឃត្វាវគ្គ
ឃត្វាសូត្រ
រថសូត្រ
វិត្តសូត្រ
វុឌ្ឍិសូត្រ
ភីតសូត្រ
នជីរតិសូត្រ
ឥស្សរសូត្រ
កាមសូត្រ
បាថេយ្យសូត្រ
បជ្ជោតសូត្រ
អរណសូត្រ
ទេវបុត្តសំយុត្ត
បឋមវគ្គ
អណាថបិណ្ឌិកវគ្គ
នានាតិត្ថិយវគ្គ
កោសលសំយុត្ត
បឋមវគ្គ
ទុតិយវគ្គ
តតិយវគ្គ
មារសំយុត្ត
បឋមវគ្គ
ទុតិយវគ្គ
តតិយវគ្គ
សម្ពហុលសូត្រ ទី១ (សៀវភៅភាគ ២៩ ទំព័រទី ៣២០)
សមិទ្ធិសូត្រ ទី២ (សៀវភៅភាគ ២៩ ទំព័រទី ៣២៤)
គោធិកសូត្រ ទី៣ (សៀវភៅភាគ ២៩ ទំព័រទី ៣២៨)
សត្តវស្សសូត្រ ទី៤ (សៀវភៅភាគ ២៩ ទំព័រទី ៣៣៤)
មារធីតុសូត្រ ទី៥ (សៀវភៅភាគ ២៩ ទំព័រទី ៣៣៩)
ភិក្ខុនីសំយុត្ត
ព្រហ្មសំយុត្ត
បឋមវគ្គ
ទុតិយវគ្គ
ព្រាហ្មណសំយុត្ត
អរហន្តវគ្គ
ឧបាសកវគ្គ
វង្គីសសំយុត្ត
វនសំយុត្ត
យក្ខសំយុត្ត
សក្កសំយុត្ត
បឋមវគ្គ
ទុតិយវគ្គ
សក្កបញ្ចកៈ
សំយុត្តនិកាយ: '''[[និទានវគ្គ]]'''

និទានវគ្គ 
សៀវភៅ​ភាគ៣១​ និង ភាគ៣២
និទានសំយុត្ត
អភិសមយសំយុត្ត
ធាតុសំយុត្ត
អនមតគ្គសំយុត្ត
កស្សបសំយុត្ត
លាភសក្ការសំយុត្ត
រាហុលសំយុត្ត
លក្ខណសំយុត្ត
ឱបមសំយុត្ត
ភិក្ខុសំយុត្ត (សៀវភៅ​ភាគ ៣២ ទំព័រ​ទី ៣៧៥)
សំយុត្តនិកាយ: '''[[ខន្ធវារវគ្គ]]'''​

ខន្ធវារវគ្គ​ 
សៀវភៅ​ភាគ៣៣ និង​ ភាគ៣៤
ខន្ធសំយុត្ត
រាធសំយុត្ត
ទិដ្ឋិសំយុត្ត
ឱក្កន្តសំយុត្ត
ឧប្បាទសំយុត្ត
កិលេសសំយុត្ត
សារិបុត្តសំយុត្ត
នាគសំយុត្ត
សុបណ្ណសំយុត្ត
គន្ធព្ពកាយសំយុត្ត
វលាហកសំយុត្ត
វច្ឆគោត្តសំយុត្ត
ឈានសំយុត្ត
សំយុត្តនិកាយ: '''[[សឡាយតនវគ្គ]]'''

សឡាយតនវគ្គ 
សៀវភៅ​ភាគ៣៥ និង ភាគ៣៦
សឡាយតនសំយុត្ត
វេទនាសំយុត្ត
មាតុគាមសំយុត្ត
ជម្ពុខាទកសំយុត្ត
សាមណ្ឌកសំយុត្ត
មោគ្គល្លានសំយុត្ត
ចិត្តសំយុត្ត
គាមណិសំយុត្ត
អសង្ខតសំយុត្ត
អព្យាកតសំយុត្ត
សំយុត្តនិកាយ: '''[[មហាវារវគ្គ]]'''

មហាវារវគ្គ 
សៀវភៅ​ភាគ៣៧ ភាគ៣៨ និង ភាគ៣៩
មគ្គសំយុត្ត សៀវភៅ​ភាគ៣៧ ទំព័រទី ១
ពោជ្ឈង្គសំយុត្ត សៀវភៅ​ភាគ៣៧ ទំព័រទី ១៦៨
សតិបដ្ឋានសំយុត្ត សៀវភៅ​ភាគ៣៨ ទំព័រទី ១ ដល់ ១២៩
ឥន្ទ្រិយសំយុត្ត សៀវភៅ​ភាគ៣៨ ទំព័រទី ១៣០ ដល់ ២៤៧
សម្មប្បធានសំយុត្ត
ពលសំយុត្ត
ឥទ្ធិបាទសំយុត្ត សៀវភៅ​ភាគ៣៨ ទំព័រទី ២៥៩
អនុរុទ្ធសំយុត្ត
ឈានសំយុត្ត សៀវភៅ​ភាគ៣៩ ទំព័រទី ២
អានាបានស្សតិសំយុត្ត សៀវភៅ​ភាគ៣៩ ទំព័រទី ៥
ឯកធម្មវគ្គ
ឯកធម្មសូត្រ
ពោជ្ឈង្គសូត្រ
សុទ្ធិកសូត្រ
ផលសូត្រ ទី១
ផលសូត្រ ទី២
អរិដ្ឋសូត្រ
កប្បិនសូត្រ
ទីបសូត្រ (ទំព័រទី ១៥)
វេសាលីសូត្រ
កិមិលសូត្រ
ទុតិយវគ្គ (ទំព័រទី ៣៥)
ឥច្ឆាមង្គលសូត្រ
លោមសកំភិយសូត្រ
អានន្ទសូត្រ ទី១
អានន្ទសូត្រ ទី២
ភិក្ខុសូត្រ ទី១
ភិក្ខុសូត្រ ទី២
សំយោជនសូត្រ
អនុសយសូត្រ
អន្ធានសូត្រ
អាសវក្ខយសូត្រ
សោតាបត្តិសំយុត្ត​ សៀវភៅ​ភាគ៣៩ ទំព័រទី ៦១
សច្ចសំយុត្ត សៀវភៅ​ភាគ៣៩ ទំព័រទី ២២៦
សមាធិវគ្គ
ធម្មចក្កប្បវត្តនវគ្គ
តថាគតសូត្រ ទី​១
តថាគតសូត្រ ទី២
ខន្ធសូត្រ
អាយតនសូត្រ
ធារណសូត្រ ទី​១
ធារណសូត្រ​ ទី​២
អវិជ្ជាសូត្រ
វិជ្ជាសូត្រ
សង្កាសនសូត្រ
តថសូត្រ
កោដិគាមវគ្គ
សីសបបណ្ណវគ្គ
បបាតវគ្គ
អភិសមយវគ្គ
អាមកធញ្ញបេយ្យាល បឋមវគ្គ
អាមកធញ្ញបេយ្យាល ទុតិយវគ្គ
អាមកធញ្ញបេយ្យាល តតិយវគ្គ
អាមកធញ្ញបេយ្យាល ចតុត្ថវគ្គ
សំយោជនៈ: សំយោជនៈ (Samyojana)

សំយោជនៈ (Samyojana) 

សំយោជនៈ (samyojana, mental fetter) ជាគ្រឿងញ៉ាំងចិត្តឲ្យជាប់ដោយកិលេស (kilesa, destructive emotions or mental defilements) ជាគ្រឿងចងក្រៀកសត្វឲ្យជាប់ក្នុងវដ្តសង្សារ គឺការវិលកើតវិលស្លាប់ឥតឈប់ឈរ ។ សំយោជនៈ​អាច​ប្រៀប​បាន​ទៅ​នឹង​ខ្សែច្រវាក់​ដែល​ចង​ភ្ជាប់​កដៃ កជើង មិនឲ្យរួចខ្លួនទៅកាន់ព្រះនិព្វានបាន ។ លុះត្រា​តែ​​បុគ្គល​អ្នក​ប្រតិបត្តិធម៌​​ផ្តាច់​សំយោជនៈ​ឲ្យ​អស់​រលីង​ នោះ​ទើប​អាច​សម្រេច​​​អរហត្តផល ដែល​ជាទីបំផុត​នៃ​សេចក្តីទុក្ខ ពោល​គឺ​និព្វាន ។
សំយោជនៈ: សំយោជនៈ ១០ ប្រការ​

សំយោជនៈ ១០ ប្រការ​

 ក. ឱរម្ភាគិយសញ្ញោជនៈ (orambhāgiya ) : សំយោជនៈ​ជាន់​ទាប​ទាំង ៥ 
១- សក្កាយទិដ្ឋិ (sakkāya-diṭṭhi) គឺ​ការឃើញកាយថាជារបស់ខ្លួន​ (Belief in permanent self)
២- វិចិកិច្ឆា (vicikicchā) គឺ​សេចក្តីសង្ស័យស្ទាក់ស្ទើរ​ (Doubt of the teachings or Dharma of the Buddha)
៣- សីលពត្តបរាមាសៈ (sīlabbata-parāmāso) គឺ​​ការ​ជាប់​ជំពាក់​​ចិត្តទៅក្នុង​កិច្ច​ខាង​សាសនា ឬ ការ​បួងសួងផ្សេងៗ (attachment to rites and rituals)
៤- កាមរាគៈ (kāmacchando) គឺ​សេចក្តីតម្រេកក្នុងកាម (sensual desire)
៥- បដិឃៈ (vyāpādo, byāpādo) គឺ​​សេចក្តី​ប្រាថ្នា​​ការ​អាក្រក់ (Ill will or hatred)

 ខ. ឧទ្ធម្ភាគិយសញ្ញោជនៈ (uddhaṃbhāgiya) : សំយោជនៈ​ជាន់​ខ្ពស់​ទាំង ៥ 
៦- រូបរាគៈ (rūparāgo)​ គឺ​តម្រេកក្នុងរូបភព (lust for material existence; lust for material rebirth)
៧- អរូបរាគៈ (arūparāgo) គឺ​តម្រេកក្នុងអរូបភព (lust for immaterial existence; lust for rebirth in a formless realm)
៨- មានៈ (māna) គឺ​សេចក្តីប្រកាន់មាំ (conceit, pride in self, arrogance)
៩- ឧទ្ធច្ចៈ (uddhacca) គឺ​ចិត្តរសាប់រសល់ (restlessness, distraction)
១០- អវិជ្ជា (avijjā) គឺ​សេចក្តីល្ងង់ ឬសេចក្តីមិនដឹង (ignorance) ។
សំយោជនៈ: ក. '''ឱរម្ភាគិយសញ្ញោជនៈ (orambhāgiya ) : សំយោជនៈ​ជាន់​ទាប​ទាំង ៥'''

ក. ឱរម្ភាគិយសញ្ញោជនៈ (orambhāgiya ) : សំយោជនៈ​ជាន់​ទាប​ទាំង ៥ 
១- សក្កាយទិដ្ឋិ (sakkāya-diṭṭhi) គឺ​ការឃើញកាយថាជារបស់ខ្លួន​ (Belief in permanent self)
២- វិចិកិច្ឆា (vicikicchā) គឺ​សេចក្តីសង្ស័យស្ទាក់ស្ទើរ​ (Doubt of the teachings or Dharma of the Buddha)
៣- សីលពត្តបរាមាសៈ (sīlabbata-parāmāso) គឺ​​ការ​ជាប់​ជំពាក់​​ចិត្តទៅក្នុង​កិច្ច​ខាង​សាសនា ឬ ការ​បួងសួងផ្សេងៗ (attachment to rites and rituals)
៤- កាមរាគៈ (kāmacchando) គឺ​សេចក្តីតម្រេកក្នុងកាម (sensual desire)
៥- បដិឃៈ (vyāpādo, byāpādo) គឺ​​សេចក្តី​ប្រាថ្នា​​ការ​អាក្រក់ (Ill will or hatred)
សំយោជនៈ: ខ. ឧទ្ធម្ភាគិយសញ្ញោជនៈ (uddhaṃbhāgiya) : សំយោជនៈ​ជាន់​ខ្ពស់​ទាំង ៥

ខ. ឧទ្ធម្ភាគិយសញ្ញោជនៈ (uddhaṃbhāgiya) : សំយោជនៈ​ជាន់​ខ្ពស់​ទាំង ៥ 
៦- រូបរាគៈ (rūparāgo)​ គឺ​តម្រេកក្នុងរូបភព (lust for material existence; lust for material rebirth)
៧- អរូបរាគៈ (arūparāgo) គឺ​តម្រេកក្នុងអរូបភព (lust for immaterial existence; lust for rebirth in a formless realm)
៨- មានៈ (māna) គឺ​សេចក្តីប្រកាន់មាំ (conceit, pride in self, arrogance)
៩- ឧទ្ធច្ចៈ (uddhacca) គឺ​ចិត្តរសាប់រសល់ (restlessness, distraction)
១០- អវិជ្ជា (avijjā) គឺ​សេចក្តីល្ងង់ ឬសេចក្តីមិនដឹង (ignorance) ។
សំយោជនៈ: វិធី​កាត់​ផ្តាច់​សំយោជនៈ​

វិធី​កាត់​ផ្តាច់​សំយោជនៈ​

នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​ព្រះ​ត្រៃបិដក អធិប្បាយ​​អំពី​ការ​កាត់​ផ្តាច់​សំយោជនៈ​ក្នុង​ ៤ ដំណាក់​កាល ៖

១- បុគ្គល​ដែល​កាត់​ផ្តាច់​ចោល​សំយោជនៈ​ទាំង ៣ ខាង​ដើម នឹង​បាន​សម្រេច​​ជា​សោតាបន្ន (sotapanna, stream enterer) ។
២- បុគ្គល​ដែល​កាត់​ផ្តាច់​ចោល​សំយោជនៈ​​ទាំង ៣ ខាង​ដើម ព្រម​ទាំង​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្រោម​ចុះ​នូវ​សំយោជនៈ​ ៣ បន្ទាប់​ទៀត​ នឹង​បាន​​​សម្រេច​ជា​​សកទាមី (sakadagami, once returner) ។
៣- បុគ្គល​ដែល​កាត់​ផ្តាច់​ចោល​សំយោជនៈ​​ទាំង ៥ ខាង​ដើម នឹង​បាន​សម្រេច​ជា​អនាគាមី (anagami, non-returner) ។
៤- បុគ្គល​ដែល​កាត់​ផ្តាច់​ចោល​សំយោជនៈ​​ទាំង ១០ នឹង​បាន​សម្រេច​ជា​ព្រះ​អរហន្ត (arahant). 

នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​មជ្ឈិមនិកាយ (MN 64) ព្រះ​ពុទ្ធ​សំដែង​ទុក​ថា មាគ៌ា​នាំ​ទៅ​ដល់​ការ​បោះបង់​ចោល​សំយោជនៈ​ជាន់​ទាប​ទាំង ៥ ពោល​គឺ​សំយោជនៈ​ទាំង ៥ ដំបូង​គឺ​ធ្វើ​ឡើង​តាម​រយៈ​ការ​ប្រតិបត្តិ​​ឲ្យ​បាន​សម្រេច​ឈាន (jhana attainment) និង ការ​ប្រតិបត្តិ​វិបស្សនា (vipassana insights) ដែល​ត្រូវ​តែ​ធ្វើ​​​ទាំង​ ២ ជាមួយ​គ្នា​ដោយ​អាក់​ខាន​មិន​បាន ។ នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​សំយុត្តនិកាយ (SN 35.54) ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​សំដែង​ទុក​ថា ៖ "ការ​លះកាត់​ចោល​នូវ​សំយោជនៈ​ទាំងឡាយ នៅ​ពេល​ដែល​បុគ្គល​ម្នាក់​ដឹង​ និង មើល​ឃើញ​​ ភាព​មិន​ទៀងទាត់ (អនិច្ចំ, impermanent) នៃ​អាយតនៈ (āyatana) ទាំង​ ១២,  នៃ​វិញ្ញាណ​ (viññaṇa) ពាក់ព័ន្ធ​ទាំង ៦ (six sense-consciousness), នៃ​ផស្សៈ (phassa, resultant contact) និង វេទនា (vedanā, sensations) ។ ក្នុង​ន័យ​ស្រដៀង​នេះ​ដែរ នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​សំយុត្តនិកាយ (SN 35.55), ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​សំដែង​ទុក​ថា ៖ "ការ​ជីក​រំលើង​​សំយោជន៍ នៅ​ពេល​ខ្លួន​គេ​ដឹង​និង​មើល​ឃើញ​ថា​ អនត្តា (anatta, non-self) នៃ​ឥន្ទ្រិយ​ទាំង ៦ (sense bases), ឥន្ទ្រិយារម្មណ៍ (sense consciousness), ផស្សៈ (contact) និង អារម្មណ៍​រំភើប (sensations)។
សំរោង

សំរោងជាឈ្មោះ​ឈើ​ធំ​មួយ​ប្រភេទ​ដែលផ្កា​វាមាន​ក្លិន​ស្អុយ, គ្រាប់​ផ្លែ​ប្រើ​ស្ល​ប្រេង​បាន : ប្រេង​សំរោង ។  
 សំរោងជាពិធី​មួយ​ប្រភេទ​​ឧបកិច្ច​ឲ្យ​ស្ត្រី​មាន​គ័ភ៌​តាំង​នៅ​ល្អ (ប្រើ​ចំពោះ​តែ​ជា​មួយ​នឹង​ពាក្យ ចង) ថា : រៀប​ពិធី​ចង​សំរោង (ទំនៀម​ក្សត្រិយ៍)។ 

សំរោងអាចសំដៅទៅលើឈ្មោះភូមិ ឃុំ ស្រុកមួយចំនួនក្នុងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។
សំរោង: ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ

ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ 
 ឃុំសំរោង៖ ជាឈ្មោះឃុំមួយក្នុងស្រុកអូរជ្រៅ  ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។
 ភូមិសំរោង៖ ជាឈ្មោះភូមិមួយស្ថិតនៅក្នុងឃុំសំរោង ស្រុកអូរជ្រៅ  ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។
សំរោង: ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ

ខេត្តឧត្ដរមានជ័យ 
 ស្រុកសំរោង ជាឈ្មោះស្រុកមួយក្នុងខេត្តឧត្ដរមានជ័យ។
 សំរោងជាឈ្មោះទីរួមខេត្តនៃខេត្តឧត្ដរមានជ័យ។
សំរោង: ខេត្តសៀមរាប

ខេត្តសៀមរាប 
 ឃុំសំរោង៖ ជាឃុំមួយក្នុងស្រុកសូត្រនិគម ខេត្តសៀមរាប។
 ភូមិសំរោង៖ ជាភូមិមួយក្នុងឃុំក្លាំងហាយ ស្រុកស្រីស្នំ ខេត្តសៀមរាប។
 ភូមិសំរោង៖ ជាភូមិមួយក្នុងឃុំខ្នារពោធិ៍ ស្រុកសូត្រនិគម ខេត្តសៀមរាប។
 ភូមិសំរោង៖ ជាភូមិមួយក្នុងឃុំស្នួល ស្រុកក្រឡាញ់ ខេត្តសៀមរាប។
 ភូមិសំរោង៖ ជាភូមិមួយក្នុងឃុំស្ពានត្នោត ស្រុកជីក្រែង ខេត្តសៀមរាប។
 ភូមិសំរោង៖ ជាភូមិមួយក្នុងឃុំលាងដៃ ស្រុកអង្គរធំ ខេត្តសៀមរាប។
សំរោង: ខេត្តបាត់ដំបង

ខេត្តបាត់ដំបង
 ភូមិសំរោង៖ ជាឈ្មោះភូមិក្នុងឃុំស្នឹង ស្រុកបាណន់ ខេត្តបាត់ដំបង។
សំរោង: ខេត្តតាកែវ

ខេត្តតាកែវ 
 ស្រុកសំរោង៖ ជាឈ្មោះស្រុកមួយក្នុងខេត្តតាកែវ។
 ឃុំសំរោង៖ ជាឃុំមួយស្ថិតក្នុងស្រុកសំរោង ខេត្តតាកែវ។
 ឃុំសំរោង៖ ជាឃុំមួយស្ថិតក្នុងស្រុកត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ។
 ភូមិសំរោង៖ ជាឈ្មោះភូមិក្នុងឃុំសំរោង ស្រុកសំរោង ខេត្តតាកែវ។
 ភូមិសំរោង៖ ជាឈ្មោះភូមិក្នុងឃុំទ្រា ស្រុកសំរោង ខេត្តតាកែវ។
 ភូមិសំរោង៖ ជាឈ្មោះភូមិក្នុងឃុំចំប៉ា ស្រុកព្រៃកប្បាស ខេត្តតាកែវ។
 ភូមិសំរោង៖ ជាឈ្មោះភូមិក្នុងឃុំត្រពាំងធំខាងត្បូង ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ។
 ភូមិសំរោង៖ ជាឈ្មោះភូមិក្នុងឃុំពន្លៃ ស្រុកអង្គរបុរី ខេត្តតាកែវ។
 ភូមិសំរោង៖ ជាឈ្មោះភូមិក្នុងឃុំធ្លក ស្រុកទ្រាំង ខេត្តតាកែវ។
 ភូមិសំរោង៖ ជាឈ្មោះភូមិក្នុងឃុំត្រឡាច ស្រុកទ្រាំង ខេត្តតាកែវ។
 ភូមិសំរោង៖ ជាឈ្មោះភូមិក្នុងឃុំសូភី ស្រុកបាទី ខេត្តតាកែវ។
 ភូមិសំរោង៖ ជាឈ្មោះភូមិក្នុងឃុំរមេញ ស្រុកកោះអណ្តែត ខេត្តតាកែវ។
សំលៀកបំពាក់

right|thumb|រូបភាពតូច|សំលៀកបំពាក់កាលពីសម័យមុន ដែលបង្ហាញដោយជនជាតិ  អេហ្សីប ក្រិចបុរាណ រ៉ួមមុំាង បីសង បារំាង នៅទ្វិបអ៊ីរ៉ុបនៅសតវត្សរ៏ទី១៣ និងទី១៥

សំលៀកបំពាក់គឺជាសរសៃអំបោះនិងជាសំភារះវាយនភណ្ឌសំរាប់បិទបំាងខ្លួន។ ការស្លៀកពាក់សំលៀកបំពាក់ភាគច្រើនគឺត្រូវបានតម្រូវទៅតាមរូបរាងនិងសមត្ថភាពរបស់មនុស្ស។ ចំនួននិងប្រភេទនៃសំលៀកបំពាក់ប្រើសំរាប់បិទបាំងនូវរាងកាយ ទៅតាមសង្គមនិងបច្ចេកវិទ្យានាពេលបច្ចុប្បន្ន សំលៀកបំពាក់មួយចំនួនអាចត្រូវទៅតាមខ្លូនមនុស្សទោះបីជាមិនបានវាស់ទំហំក៏ដោយ។ វិច្ចេកវិទ្យានៃការផលិតសំលៀកបំពាក់គឺអាចការពារយើងពីកម្លាំងធម្មជាតិដូចជាខ្យល់ ភ្លៀងនិងរលកជាដើមហើយអាចការពារពីការមានគ្រោះថ្នាក់នៅពេល ផ្សងព្រងនិងការប្រថុយផ្សេងៗទៀតដូចជានៅពេលដើរលេងនកាត់ព្រៃភ្នំឬពេលចំអិនអាហារ។ វាអាចការពារច្រើននូវការប្រើប្រាស់ច្រើននូវភាពគគ្រាត ការកោសពីបន្លាតូចៗនៅពេលដើរតាមផ្លូវ ការខាំពីសត្វល្អិត បំណែកតូចៗនៃបន្លាឬអ្វីៗដែលស្រួចនិងបាំងស្បែកពីបរិយាកាស។ សំលៀកបំពាក់អាចប្រឆាំងទៅនិងអាកាសធាតុត្រជាក់ឬក៏ក្ដៅបាន វាក៏អាចផ្ដល់នូវអានាម័យពីភាពកង្វក់ ការពារការឆ្លង់រោគនិងជាតិពុលអោយនៅឆ្ងាយពីខ្លួន និងអាចការពារការខូចស្បែកដែលបំផ្លាញដោយពន្លឺព្រះអាទិត្យ។
សំលៀកបំពាក់: '''ដើមកំណើតនៃសំលៀកបំពាក់'''

ដើមកំណើតនៃសំលៀកបំពាក់
វាមិនមានជាការងាយស្រួលទេក្នុងការកំណត់នូវសំលៀកបំពាក់នៅពេលដែលបង្កើតនៅពេលដំបួង ប៉ុន្ដែមានព័តមានខ្លះថាដូចជានៅនរកនៅពេលរៀនវា។ មនុស្សអាក្រក់មួយចំនួនដោយមិនសំដៅទៅលើនណារម្នាក់បានកេញប្រវ័ញនៅការផលិតសំលៀកបំពាក់ហើយញៀកដាច់ដោយឡែកៗពីគ្នាប្រហែល ១០៧,០០០កន្លងទៅហើយ។ ម៉ូតសំលៀកបំពាក់គឺស្ថិតនៅនិងមានសារះសំខាន់គ្រប់ពេលវេលា តាមទ្រឹស្ដីផ្សេងៗទៀតគឺនៅតែមានភាពល្បីល្បាញចំពោះមនុស្សទូទៅ ក្រោយពីមានគ្រោះថ្នាក់ពីរបីលើកមកហើយជាពិសេសវានរជាតិដែលជាសំលៀកបំពាក់ប្រហែលជាដាច់ឬចាស់ដែលបានប្រើប្រហែល៦៥០ពាន់លានឆ្នាំមកហើយ។ ហើយសំលៀកបំពាក់ត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងកំឡុងឆ្នាំ៤២,០០០ ដល់ ៧២,០០០។
សំលៀកបំពាក់: មុខងារនិងនាទី

មុខងារនិងនាទី
ជាក់ស្ដែងសំលៀកបំពាក់បង្កើតឡើងក្នុងគោលបំណងធ្វើអោយមានភាពងាយស្រួលការប្រើប្រាស់ច្រើននិងការពារពីកម្លាំងធម្មជាតិ។ នៅក្នុងរដូវក្ដៅសំលៀកបំពាក់បង្កើតឡើងសំរាប់ការពារកំដៅថ្ងៃពីពន្លឺព្រះអាទិត្យឬក៏ខ្យល់ កំឡុងពេលអាកាសធាតុត្រជាក់គេផលិតអោយមានភាពឧណ្ឌៗដើម្បីការពារធាតុត្រជាក់។ នៅពេលសម្រាកតែងតែត្រូវការសំលៀកបំពាក់ ឧទាហរណ៏ ដូចជាអាវធំ មួក ស្រាមដៃ ហើយនិងមានទ្រនាប់សើផ្សេងៗទៀតនិងការផ្លាស់ប្ដូរជាធម្មតានៅពេលដែលវាត្រឡប់មកអាកាសធាតុដើមវិញជាពិសេសប្រសិនបើមានកាកប្រេងឬកកនៅទីនោះ។ និងផលិតទៅតាមរដូវនិងទិដ្ឋភាពតាមតំបន់់ដូចពង្រាវនិងវត្ថុធាតុដើមហើយតិចជាងទ្រនាប់ទូទៅនៅរដូវហើយនិងតំបន់នីមួយៗ។
រូបភាពតូច|កូនង៉ែតពាក់អាវរងារគ្រប់ពេលវេលានៅរដូវរងារ

សំលៀកបំពាក់ត្រូវបានបែងចែកទៅតាមលំដាប់នៃសង្គមនិងវប្បធម៏ ដូចជា ឯកត្តភូត មុខរបរ ភេទ អវិកលកម្មហើយនិងសង្គមដែលខ្ពង់ខ្ពស់នៅក្នុងសង្គមភាគច្រើនតែងតែសំគាល់ទៅលើសំលៀកបំពាក់ថាជា អ្នកខ្ពងខ្ពស់ សាសនា ភេទហើយនិងភាពខ្ពងខ្ពស់នៅក្នុងសង្គម។សំលៀកបំពាក់ភាគច្រើននិយមទៅតាមការចូលចិត្តនិងការនិយមម៉ូតរបស់មនុស្ស។
សំលៀកបំពាក់: វប្បធម៏និងការស្លៀក

វប្បធម៏និងការស្លៀក
មានវប្បធម៏ជាច្រើននៅលើពិភពលោកដូចច្នេះសំលៀកបំពាក់ក៏ខុសគ្នាដែរទៅតាមប្រទេសនីមួយៗនិងតាមរបៀបបុរសនិងស្រ្ដី ហើយមានស្ទាយនិងពណ៏ខុសៗគ្នាទៅតាមគំនិតរបស់អ្នកច្នៃប្រឌិត។នៅភាគខាងលិចនៃប្រទេសសំពតភាគច្រើនស្រ្ដីតែងតែជាអ្នកស្លៀកហើយបុរសភាគច្រើនប្រើខាជើងវែងនិងក្រមារប៉ង់កហើយស្រ្ដីក៏មានស្លៀកខាជីវែងម្ដងម្កាលដែរប៉ុន្ដែសព្វថ្ងៃនេះគឺស្រ្ដីស្លៀកជាទូទៅហើយ      សំលៀកបំពាក់របស់បុរស់គឺវាមានភាពងាយស្រួលជាក្នុងការបង្កើតព្រោះវាមានលក្ខណះធំទូលាយ។ប៉ុន្ដែម៉ូតសំលៀកបំពាក់របស់ស្រ្ដីគឺមានការផ្លាស់ប្ដូរម្ដងបន្ដិចៗពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។កាលបុរសគឺមិនប្រើអ្វីដើម្បីបិទបាំងទ្រូងរបស់ពួកគេនោះទេ។