navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
បុណ្យចូលឆ្នាំចិន: ជំនឿ និងតំណមក្នុងថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំចិន

ជំនឿ និងតំណមក្នុងថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំចិន 

តាមប្រវត្តិសាស្រ្តចិន មានជំនឿលើការគោរពបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីយ៉ាងកប់ជ្រៅ។ គេមានតំណមជាច្រើន នៅក្នុងអំឡុងចូលឆ្នាំបីថ្ងៃ ជាពិសេសថ្ងៃទី១ ឫហៅថា ឈឺអ៊ិច។ ក្នុងរយ: ពេល ៣ ថ្ងៃនេះ គេចាត់ទុក ជាថ្ងៃពិសេសបំផុតដែលមិនត្រូវធ្វើអ្វីល្អក់កករនាំឱ្យប៉ះពាល់ដល់មង្គល ឫដល់ឆ្នាំថ្មីឡើយ។ គេត្រួវធ្វើ ឱ្យសប្បាយនាំសិរីសួស្តីចូលខ្លួន និងក្រុមគ្រួសារ។

 តំណមមិនយំ 

ក្នុងអំឡុងបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីជនជាតិចិនមានតំណមមិនឱ្យកើតរឿងយំសោកសៅ ពីព្រោះវាអាចនាំមក នូវរឿងអពមង្គលដល់ឆ្នាំថ្មី រហូតពេញមួយឆ្នាំ។ តំណមនេះសូម្បីតែកូនចៅ ដែលរឹងរូសក៏ឳពុកម្តាយ ឫមនុស្សចាស់មិនវាយប្រៀនប្រដៅដែរ គឺអត់ទ្រាំរហូតចប់បុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីសិន។

 តែងខ្លួនស្អាត ប៉ុន្តែមិនគួរកក់សក់ 

ការស្លៀកពាក់ខោអាវថ្មី និងខ្លួនស្អាតបាទជារឿងសំខាន់បំផុតសម្រាប់មនុស្សគ្រប់រូបក្នុងការទទួល ឆ្នាំថ្មី។ ទោះបីយ៉ាងណាក្នុងអំឡុងពេលនេះ គេមានតំណមមួយគឺហាមកក់សក់ក្បាល ប៉ុន្តែកន្លែង ដទៃៗទៀតអាចធ្វើការសម្អាតបានធម្មតាពីព្រោះថា ការកក់សក់គេមានជំនឿថាហាក់បីដូចជាការ លាងជម្រះជោគសំណាងចេញពីខ្លួនដូច្នេះដែរ។ ចំពោះសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមជាទីពេញនិយម បំផុត ដែលគេប្រើសម្រាប់ស្លៀកពាក់ក្នុងអំឡុងចូលឆ្នាំចិន។ ពណ៌នេះគេចាត់ទុកជាពណ៌ងូវហេងនាំ ជោគលាភ និងសិរីសួស្តី។ សម្រាប់ក្មេង ឫមនុស្សនៅលីវ គេតែងឱ្យ អាំងប៉ាវ ដែលជាកញ្ចប់ លុយពណ៌ក្រហម ព្រមទាំងក្រដាសប្រាក់ថ្មីៗ ដើម្បីទទួលជោគលាភ។

 ហាមចូលបន្ទប់របស់អ្នកដទៃ 

ការចូលទៅរកនរណាម្នាក់ក្នុងបន្ទប់ដេករបស់គេក្នុងថ្ងែបុណ្យចូលឆ្នាំចិន ចាត់ទុកជាជោគសំណាង អាក្រក់។ ដូច្នេះទោះបីអ្នកមានរោគជំងឺដែលត្រូវចូលទៅសួរសុខទុក្ខ ក៏ចាំបាច់ត្រូវចេញមកអង្គុយ ក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដែរ។
មិនគួរប្រើកាំបិត ឬកន្រ្តៃក្នុងថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មី
ព្រោះគេមានជំនឿថា នេះជាការកាត់ជោគលាភ ហើយបើមានមុតដៃជើងផង គឺកាន់តែជួបរឿងអាក្រក់ថែមទៀត។

 មិនឱ្យបែកចាន ឬកែវ 

ក្នុងថ្ងៃនេះគេមានការប្រយ័ត្នប្រយែងចំពោះការកាន់ចាន ឬកែវ ព្រោះបើមានបង្កឱ្យប្រេះស្រាំ ឬធ្លាក់ បែកជាការនាំឱ្យបាត់បង់ជោគលាភ ហើយជីវិតក្នុងឆ្នាំនោះនឹងជួបតែរឿងប្រេះឆាពុំសូវមានសេចក្តី សុខឡើយ។

ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:ពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មី
បុណ្យចូលឆ្នាំចិន: តំណមមិនយំ

តំណមមិនយំ 

ក្នុងអំឡុងបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីជនជាតិចិនមានតំណមមិនឱ្យកើតរឿងយំសោកសៅ ពីព្រោះវាអាចនាំមក នូវរឿងអពមង្គលដល់ឆ្នាំថ្មី រហូតពេញមួយឆ្នាំ។ តំណមនេះសូម្បីតែកូនចៅ ដែលរឹងរូសក៏ឳពុកម្តាយ ឫមនុស្សចាស់មិនវាយប្រៀនប្រដៅដែរ គឺអត់ទ្រាំរហូតចប់បុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីសិន។
បុណ្យចូលឆ្នាំចិន: តែងខ្លួនស្អាត ប៉ុន្តែមិនគួរកក់សក់

តែងខ្លួនស្អាត ប៉ុន្តែមិនគួរកក់សក់ 

ការស្លៀកពាក់ខោអាវថ្មី និងខ្លួនស្អាតបាទជារឿងសំខាន់បំផុតសម្រាប់មនុស្សគ្រប់រូបក្នុងការទទួល ឆ្នាំថ្មី។ ទោះបីយ៉ាងណាក្នុងអំឡុងពេលនេះ គេមានតំណមមួយគឺហាមកក់សក់ក្បាល ប៉ុន្តែកន្លែង ដទៃៗទៀតអាចធ្វើការសម្អាតបានធម្មតាពីព្រោះថា ការកក់សក់គេមានជំនឿថាហាក់បីដូចជាការ លាងជម្រះជោគសំណាងចេញពីខ្លួនដូច្នេះដែរ។ ចំពោះសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមជាទីពេញនិយម បំផុត ដែលគេប្រើសម្រាប់ស្លៀកពាក់ក្នុងអំឡុងចូលឆ្នាំចិន។ ពណ៌នេះគេចាត់ទុកជាពណ៌ងូវហេងនាំ ជោគលាភ និងសិរីសួស្តី។ សម្រាប់ក្មេង ឫមនុស្សនៅលីវ គេតែងឱ្យ អាំងប៉ាវ ដែលជាកញ្ចប់ លុយពណ៌ក្រហម ព្រមទាំងក្រដាសប្រាក់ថ្មីៗ ដើម្បីទទួលជោគលាភ។
បុណ្យចូលឆ្នាំចិន: ហាមចូលបន្ទប់របស់អ្នកដទៃ

ហាមចូលបន្ទប់របស់អ្នកដទៃ 

ការចូលទៅរកនរណាម្នាក់ក្នុងបន្ទប់ដេករបស់គេក្នុងថ្ងែបុណ្យចូលឆ្នាំចិន ចាត់ទុកជាជោគសំណាង អាក្រក់។ ដូច្នេះទោះបីអ្នកមានរោគជំងឺដែលត្រូវចូលទៅសួរសុខទុក្ខ ក៏ចាំបាច់ត្រូវចេញមកអង្គុយ ក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដែរ។
មិនគួរប្រើកាំបិត ឬកន្រ្តៃក្នុងថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មី
ព្រោះគេមានជំនឿថា នេះជាការកាត់ជោគលាភ ហើយបើមានមុតដៃជើងផង គឺកាន់តែជួបរឿងអាក្រក់ថែមទៀត។
បុណ្យចូលឆ្នាំចិន: មិនឱ្យបែកចាន ឬកែវ

មិនឱ្យបែកចាន ឬកែវ 

ក្នុងថ្ងៃនេះគេមានការប្រយ័ត្នប្រយែងចំពោះការកាន់ចាន ឬកែវ ព្រោះបើមានបង្កឱ្យប្រេះស្រាំ ឬធ្លាក់ បែកជាការនាំឱ្យបាត់បង់ជោគលាភ ហើយជីវិតក្នុងឆ្នាំនោះនឹងជួបតែរឿងប្រេះឆាពុំសូវមានសេចក្តី សុខឡើយ។

ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:ពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មី
បុណ្យណូអែល

right|thumb|150px|បុណ្យខួប នៃប្រសូតិ ព្រះយេស៊ូ។

បុណ្យណូអែល (នៅភាសាអង់គ្លេស បុណ្យ គ្រិស្តម៉ាស)​ ជាបុណ្យ ទិវាប្រសូតិ​ របស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស។ គ្រឹស្តសាសនិក ជននៅទូទាំងពិភពលោកតែងតែ ប្រារព្ធពិធីបុណ្យនេះ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ នៅថ្ងៃទី ២៥ ខែធ្នូ ដែលជាខួបកំណើតរបស់ ព្រះយ៉េស៊ូគ្រឹស្ត។ នៅទីក្រុងប៊ែតឡេហ៊ែម (ប៉ាឡេស្ទីន) ដែលជាទីកន្លែងបង្កើតគម្ពីគ្រឹស្តសាសនា នៃកំនើតព្រះយ៉េស៊ូ គ្រឹស្ត។
បុណ្យណូអែល: អ្វីទៅគ្រិស្តម៉ាស ?

អ្វីទៅគ្រិស្តម៉ាស ? 
នៅស្រុកបារាំង គេហៅថា ណូអែល ដាណឺម៉ាក ហៅថា ជូល អ៊ីតាលី ហៅថា ណាតាលេ អេស្ប៉ាញ ហៅថា ណាវីដាដ រុស្ស៊ី ហៅថា Roschdevtvo Kristovo ។ល។ ដែលមានន័យ ប្រហាក់ប្រហែលគ្នាថា ថៃ្ងកំណើត យេស៊ូគ្រិស្ត។ តាមលំដាប់ថ្នាក់សំខាន់ នៃពិធីសូត្រមន្ត របស់សាសនាគ្រិស្ត គ្រិស្តម៉ាស មានសារសំខាន់ ទី ៤ បន្ទាប់ពីបុណ្យ អ៊ីស្ទ័រ ឬ ប៉ាក ដែលជាបុណ្យរំកថៃ្ង ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត រស់ឡើងវិញ បុណ្យផិនធិខស្ត ប៉ង់តឺកូត ឬ ថៃ្ងនក្ខត្តឫក្ស គម្រប់ ៥០ថៃ្ង ដែលជាថៃ្ងព្រះមេត្រីចិត្ត យាងចុះមកប្រទាន ឥទ្ធិឫទ្ធិ ដល់សាវ័កព្រះយ៉េស៊ូ គ្រឹស្ត ឲ្យអាចនិយាយបាន ច្រើនភាសា ដើម្បីសម្រួលដល់ ការផ្សព្វផ្សាយសាសនា នៅក្នុងលោកនេះ និងបុណ្យមួយទៀត គឺ អេពីហ្វានី La fete des Rois ជាថៃ្ងសម្ភោធ ព្រះយេស៊ូ ត្រូវនឹងថៃ្ងទី ៦ ខែមករា ។ នេះបើតាមកំណត់ នានា ខាងសាសនាគ្រិស្ត ដែល្តសូមអនុញ្ញាត លើកយកមកជម្រាប ដោយពិតទៅ ថៃ្ងកំណើត ឬ ទិវាប្រសូតិ ព្រះយេស៊ូ ពុំមាននរណាដឹង ពិតប្រាកដថា ជាថៃ្ងណាមែនទែន នោះឡើយ។
was heißt das?
បុណ្យថ្វាយព្រះឱរសយេស៊ូ នៅក្នុងព្រះវិហារ

បុណ្យថ្វាយព្រះឱរសយេស៊ូ នៅក្នុងព្រះវិហារ គឺជាវគ្គដំបូងនៃជីវិតរបស់ ព្រះយេស៊ូវ ដោយពិពណ៌នាអំពីការបង្ហាញរបស់ទ្រង់នៅ ព្រះវិហារបរិសុទ្ធក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម ។ ពិធីបុណ្យនេះត្រូវបានប្រារព្ធដោយគ្រិស្តសាសនាCandlemas ។ វាត្រូវបានពិពណ៌នានៅក្នុង ជំពូកទី ២ នៃ ដំណឹងល្អតាមលោកលូកា នៅក្នុង ព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី។
បុណ្យថ្វាយព្រះឱរសយេស៊ូ នៅក្នុងព្រះវិហារ: ព្រះគម្ពីរ

ព្រះគម្ពីរ 
រូបភាពតូច|left| បុណ្យថ្វាយព្រះឱរសយេស៊ូ នៅក្នុងព្រះវិហារ រូបតំណាង គ្រិស្តអូស្សូដក់របស់រុស្ស៊ី សតវត្សទី ១៥
ព្រឹត្តិការណ៍​នេះ​ត្រូវ​បាន​ពិពណ៌នា​នៅ​ក្នុង ​ដំណឹងល្អ​របស់​លូកា (  )។ យោងតាមដំណឹងល្អ នាងម៉ារៀ និង លោកយ៉ូសែប បានយកព្រះ ទារកយេស៊ូ ទៅ ព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ក្នុង ក្រុងយេរូសាឡិម សែសិបថ្ងៃ បន្ទាប់ពីព្រះ​យេស៊ូ​ប្រសូតដើម្បីបំពេញ ពិធីបរិសុទ្ធ ដើម្បី ប្រោសលោះកូនប្រុសច្បង ដោយគោរពតាម លេវីវិន័យ  ( ) ។​ ក្នុងការស្តាប់បង្គាប់នៅសម្ព័ន្ធមេត្រីចាស់ ព្រះយេស៊ូជាអម្ចាស់ បុត្រច្បង ត្រូវថ្វាយនៅព្រះវិហារ ដោយ ព្រះមាងម៉ារីនិងសន្តៈយ៉ូសែប។ នេះគឺជាការប្រារព្ធបុណ្យព្រះយេស៊ូសំដែងព្រះអង្គ គឺ ព្រះយេស៊ូកុមារ ត្រូវបង្ហាញ លក្ខណៈជាព្រះសង្គ្រោះ តាមរយៈទំនុកតម្កើងរបស់លោកតាស៊ីម៉ូន និងសក្ខីភាពរបស់ព្យាការិណីហាណ្ណា។

ពេល​នាំ​ព្រះ​យេស៊ូ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះ​វិហារ ពួក​គេ​បាន​ជួប​នឹង ​ស៊ីម្មាន ។ បន្ទាប់​មក លោកស៊ីម្មាន​បាន​បន្លឺ​ការ​អធិស្ឋាន​ដែល​នឹង​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់ជាភាសាឡាតាំង​ថា​ Nunc Dimittis ដែល​បាន​ព្យាករណ៍​អំពី​ការ ​ប្រោសលោះ ​នៃ​ពិភពលោក​ដោយ​ព្រះយេស៊ូវ ៖«បពិត្រ​ព្រះ​ដ៏​ជា​ចៅហ្វាយ!

ឥឡូវ​នេះ ព្រះអង្គ​បាន​សំរេច​តាម

ព្រះបន្ទូល​សន្យា​ហើយ។

ដូច្នេះ សូម​អោយ​ទូលបង្គំ

ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ

លា​ចាក​លោក​នេះ​ទៅ ដោយ​សុខសាន្ត​ផង​ចុះ

ដ្បិត​ភ្នែក​ទូលបង្គំ​បាន​ឃើញ​ការ​សង្គ្រោះ

ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ប្រទាន​មក​អោយ

ប្រជាជាតិ​ទាំង​អស់

គឺ​ជា​ពន្លឺ​ដែល​នាំ​អោយ​មនុស្ស

គ្រប់​ជាតិ​សាសន៍​ស្គាល់​ព្រះអង្គ

និង​ជា​សិរីរុងរឿង​របស់​អ៊ីស្រាអែល

ជា​ប្រជារាស្ត្រ​ព្រះអង្គ»។»។ . (  ) ។
បុណ្យថ្វាយព្រះឱរសយេស៊ូ នៅក្នុងព្រះវិហារ: ប្រវត្តិសាស្រ្ត

ប្រវត្តិសាស្រ្ត 
បុណ្យនេះជាថ្ងៃបុណ្យដែលព្រះសហគមន៍ខាងកើត ហៅថា “ការជួបប្រទះ”។ នៅ សតវស្សទី ៦ បានជាមានការប្រារព្វពិធីបុណ្យនេះនៅក្នុងព្រះសហគមន៍ខាងកើត។ នៅរ៉ូមមាន ទង្វើសងអំពើបាប នៅស្រុកកល (ប្រទេសបារាំងសព្វថ្ងៃ) មានការប្រសិទ្ធពរនិងដង្ហែទៀន ជូនកាលហៅ ថា “ខែទៀន” (Candlemas)។
បុណ្យថ្វាយព្រះឱរសយេស៊ូ នៅក្នុងព្រះវិហារ: ពិធីបុណ្យ

ពិធីបុណ្យ 
ការថ្វាយព្រះឱរសនេះ គឺជាការសរុបបុណ្យកំណើតព្រះយេស៊ូ ជាមួយនឹងព្រះនាងម៉ារី និងសន្តៈយ៉ូសែបដែលថ្វាយព្រះឱរស ព្រមទាំងទំនាយរបស់លោកតាស៊ីម៉ូន។ 

ព្រះគ្រីស្តជាពន្លឺបំភ្លឺពិភពលោក ដូច្នេះ បានជាមានប្រារព្ធពិធីដោយធ្វើក្បួន ដង្ហែទៀន។ នៅសម័យកណ្តាល ថ្ងៃនេះគឺ “បុណ្យជំរះរបស់ព្រះនាងម៉ារី” ឬ “ខែនៃទៀន” ដ៏មានសារៈ សំខាន់ណាស់។

លូកា​បាន​និយាយ​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា លោកយ៉ូសែប និង​ព្រះនាងម៉ារី យក​ជម្រើស​ដែល​បាន​ផ្តល់​សម្រាប់​មនុស្ស​ក្រីក្រ  បង្ហាញ​ថា ព្រឹត្តិការណ៍​នេះ​គួរ​តែ​កើត​ឡើង​សែសិប​ថ្ងៃ​បន្ទាប់​ពី​កើត​សម្រាប់​កូន​ប្រុស ដូច្នេះ​បទ​បង្ហាញ​ត្រូវ​បាន​ប្រារព្ធ​ឡើង​សែសិប​ថ្ងៃ​បន្ទាប់​ពី​បុណ្យ​ណូអែល ដូច្នេះ ពិធីបុណ្យនេះត្រូវបានប្រារព្ធជារៀងរាល់ឆ្នាំនៅថ្ងៃទី ២ ខែកុម្ភៈសែសិបថ្ងៃបន្ទាប់ពីបុណ្យណូអែលនៅថ្ងៃទី ២៥ ខែធ្នូ។
បុណ្យពោរ

Purim ( ភាសាហេព្រើរ: פּוּרִים‎  ;ភាសាអង់គ្លេស:‎Purim ⓘ  ច្រើន ' ; សូមមើល ឈ្មោះ ខាងក្រោម) គឺជា ថ្ងៃឈប់សម្រាករបស់ជនជាតិយូដា ដែលរំលឹកដល់ការជួយសង្គ្រោះ ជនជាតិយូដា ពី ការវិនាសអន្តរាយ នៅក្នុងដៃរបស់មន្ត្រីនៃ ចក្រភព Achaemenid ឈ្មោះ ហាម៉ាន ដូចដែលវាត្រូវបានរៀបរាប់នៅក្នុង គម្ពីរអេសធើរ (ជាធម្មតាចុះកាលបរិច្ឆេទដល់ចុងសតវត្សទី ៥ ឬទី ៤ មុនគ.ស)។ 

ហាម៉ាន​ជា ​អ្នក​ស្នង​រាជ្យ ​របស់​ស្តេច​ពែរ្ស ​អហាស៊ូរុស ( Xerxes I ឬ Artaxerxes I ;  និង  នៅក្នុង Old Persian រៀងគ្នា) ។     ផែនការ​របស់​គាត់​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ដោយ ​ម៉ាដេកាយ ​នៃ ​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន និង ​នាង​អេសធើរ ជា​បងប្អូន​ជីដូនមួយ​របស់​ម៉ាដេកាយ និង​កូន​ស្រី​ចិញ្ចឹម​ដែល​បាន​ក្លាយ​ជា​មហាក្សត្រី​នៃ​ប្រទេស​ពែរ្ស បន្ទាប់​ពី​នាង​បាន​រៀប​ការ​ជាមួយ​នឹង​អហាស៊ូរុស។  ថ្ងៃ​នៃ​ការ​រំដោះ​បាន​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ថ្ងៃ​នៃ​ការ​ជប់​លៀង ហើយ​អរ​សប្បាយ​ក្នុង​ចំណោម​ជន​ជាតិ​យូដា។

យោង​ទៅ​តាម ​រមូរ​របស់​នាង​អេសធើរ  «គេ​ត្រូវ​ធ្វើ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ឲ្យ​សប្បាយ​រីក​រាយ ព្រម​ទាំង​ចែក​ចំណែក​ដល់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក និង​អំណោយ​ដល់​ជន​ក្រីក្រ»។ បុណ្យពោរ ត្រូវបានប្រារព្ធក្នុងចំណោមជនជាតិយូដាដោយ:

 ដូរ​អំណោយ​ជា​គ្រឿង​ឧបភោគ​បរិភោគ​ដែល​គេ​ស្គាល់​ថា​ជា mishloach manot ។
 បរិច្ចាក​សប្បុរសធម៌​ដល់​ជន​ក្រីក្រ​ដែល​គេ​ស្គាល់​ថាmattanot la-evyonim ។ 
 ការទទួលទានអាហារអបអរជាមួយនឹងភេសជ្ជៈមានជាតិអាល់កុល ដែលគេស្គាល់ថា se'udat Purim ឬ "Mishteh" ។
 ការសូត្រជាសាធារណៈនៃរមូររបស់អេសធើរ (   ឬ "ការអាន មេជីឡា " ជាធម្មតានៅក្នុងសាលាប្រជុំ។
 សូត្រ​បន្ថែម​លើ​ការ​អធិស្ឋាន​ប្រចាំថ្ងៃ និង​ព្រះគុណ​បន្ទាប់​ពី​អាហារ ដែល​គេ​ស្គាល់​ថា Al HaNissim ។
 ការអនុវត្ត henna   ( Sephardic និង Mizrahi Jews) ។

ទំនៀម​ទម្លាប់​ផ្សេង​ទៀត​រួម​មាន​ការ​ពាក់​ម៉ាស់ និង​សម្លៀក​បំពាក់ ការ​ប្រារព្ធ​ពិធី​ជា​សាធារណៈ និង​ការ​ដង្ហែ​ក្បួន ( Adloyada ) ការ​បរិភោគ​អាហារ hamantashen ( ប្រែថា. «ត្រចៀករបស់ហាម៉ាន» ) និង ផឹកស្រា ។ 

យោងទៅតាម ប្រតិទិនហេព្រើរ បុណ្យពោរ ត្រូវបានប្រារព្ធជារៀងរាល់ឆ្នាំនៅថ្ងៃទី ១៤ នៃខែហេព្រើរនៃ អ័ដារ ឬខែផល្គុន(ហើយវាត្រូវបានប្រារព្ធនៅក្នុង អ័ដារទី២នៅក្នុងឆ្នាំបង្គ្រប់ភាសាហេព្រើរដែលកើតឡើង ៧ ដងក្នុងរយៈពេល ១៩ ឆ្នាំ) ថ្ងៃបន្ទាប់ពីការទទួលជ័យជម្នះ។ ជន​ជាតិ​យូដា​លើ​សត្រូវ​របស់​ពួក​គេ គឺ​ថ្ងៃ​ទី ១៣ នៃ​អ័ដារ ជា​កាលបរិច្ឆេទ​ដែល​គេ​សង្កេត​ឃើញ​ក្នុង​រយៈពេល​ជាច្រើន​ឆ្នាំ​ជាមួយ​នឹង ​ការ​តម​អាហារ​របស់​នាង​អេសធើរ ។

នៅក្នុងទីក្រុងដែលត្រូវបានការពារដោយកំពែងព័ទ្ធជុំវិញនៅសម័យ យ៉ូស្វេ នោះ បុណ្យពោរ ត្រូវបានប្រារព្ធនៅថ្ងៃទី ១៥ នៃខែ អ័ដារ នៅលើអ្វីដែលហៅថា បុណ្យពោរស៊ូសាន ចាប់តាំងពីការប្រយុទ្ធគ្នានៅទីក្រុង ស៊ូសាន ដែលមានកំផែងបានបន្តរហូតដល់ថ្ងៃទី ១៤ នៃ អ័ដារ ។  សព្វថ្ងៃនេះមានតែនៅក្នុង ក្រុងយេរូសាឡឹម បុណ្យពោរ ប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅថ្ងៃទី ១៥ ហើយនៅក្នុងការតាំងទីលំនៅក្នុងព្រះគម្ពីរផ្សេងទៀតជាច្រើន (ដូចជា ហេប្រ៊ុន និង ស៊ីឡូ ) វាត្រូវបានប្រារព្ធនៅថ្ងៃទាំងពីរដោយសារតែការសង្ស័យទាក់ទងនឹងស្ថានភាពរបស់ពួកគេជាទីក្រុងដែលហ៊ុំព័ទ្ធដោយជញ្ជាំងចាប់តាំងពីសម័យយ៉ូស្វេ។
បុណ្យពោរ: ឈ្មោះ

ឈ្មោះ 
Purim គឺជាពហុវចនៈនៃពាក្យហេព្រើរ  (ប្រាក់កម្ចីពី Akkadian puru ) មានន័យថា " ច្រើន " ។   ការ​ប្រើ​វា​ជា​ឈ្មោះ​នៃ​ពិធីបុណ្យ​នេះ​មក​ពី អេសធើរ ៣:៦–៧ ដោយ​ពិពណ៌នា​អំពី​ជម្រើស​នៃ​កាលបរិច្ឆេទ៖
  តែលោកតោះតើយ នឹងចង់ចាប់ម៉ាដេកាយតែ១ប៉ុណ្ណោះ ដ្បិតគេបានជំរាបឲ្យលោកជ្រាបពីសាសន៍របស់ម៉ាដេកាយហើយ បានជាលោករកឱកាសនឹងបំផ្លាញសាសន៍យូដាទាំងអស់បង់ ដែលមាននៅពេញក្នុងនគររបស់អ័ហាស៊ូរុសទាំងមូលវិញ គឺជាជាតិរបស់ម៉ាដេកាយទាំងប៉ុន្មាន។រីឯនៅឆ្នាំ១២ ក្នុងរាជ្យអ័ហាស៊ូរុស គឺនៅខែទី១ ជាខែចេត្រ នោះគេវាយលេខតាមរបៀន «ពោរ» នៅមុខហាម៉ាន ដេញរកថ្ងៃខែ ទៅទល់នឹងខែ១២ ទើបត្រូវ គឺជាខែផល្គុន
បុណ្យពោរ: វិចិត្រសាល

វិចិត្រសាល 

 ជនជាតិយូដាពែរ្ស
 ភាសា Judeo-Persian
 ប្រវត្តិជនជាតិយូដានៅអ៊ីរ៉ង់
 ប្រវត្តិជនជាតិយូដានៅអាហ្វហ្គានីស្ថាន
 ជនជាតិយូដាភ្នំ
 ជនជាតិយូដា Bukharan
បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ

ភ្ជុំបិណ្ឌ​ 250px Cambodian people prepare Bay Ben at 3 to 4 am throwing to Preta near Vihara. 
By Professor Preap Chanmara (2004)ឆ្នាំបង្កើត ប្រហែល ស.វទី៩ រជ្ជកាល​ យសោវរ្ម័នទី១​លទ្ធិជំនឿជំនឿសែនដូនតាការបើកទ្វារឋាននរក១៥ ថ្ងៃសាសនាប្រតិបត្តិ ​ពុទ្ធសាសនា ព្រហ្មញ្ញសាសនា 

បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ (អង់គ្លេស: Pchum Ben Day) គឺជាពិធីបុណ្យ​នឹករលឹកសាច់ញាតិដែលបានស្លាប់របស់ជនជាតិខ្មែរ ដែលកំណត់តាម ប្រតិទិនពុទ្ធសាសនា (Buddhist calendar) តាមដំណើរគោលចររបស់ព្រះចន្ទដែលរាប់តាមរង្វាស់នៃឆ្នាំ ចន្ទគតិ (Lunar calendar) នៅក្នុងប្រពៃណីរបស់កម្ពុជា ពិធីបុណ្យនេះត្រូវបានគេហៅថា "ពិធីសែនដូនតា" (Ancestor Ceremony) ដែលមានប្រវត្តិតាំងពី សម័យមុនអង្គរមកម៉្លេះ ដែលជួបប្រទះនៅសិលាចរឹក K.279c ចារឹកនៅស.វទី៩ ក្នុងរាជព្រះបាទ វ៉ាន់ឆាតដែលបានរៀបរាប់ខ្លះៗអំពីការចាប់បាយបិណ្ឌ ដែលពូនជាដុំ ហើយបានផ្ដាំឱ្យព្រះកឹង មានន័យថា ព្រះភូមិ ឬ យមទូត ឱ្យចាប់ឆ្កែចង សុំផ្លូវទៅផង ទៅជូនដូនតា ។ Professor Pich Sal (1966) The 12-Month Royal Ceremony, Publisher: Commission Des Moeurs et Coutumes  of Buddhist Institute Cambodia, Original from University of California, Berkeley p.76  ពិធីសែនដូនតា ដែលជាអរិយធម៌ នៃវប្បធម៌ខ្មែរដើម ដែលធ្វើឡើងដើម្បីផ្ដល់កុសលផលបុណ្យដល់សាច់ញាតិខ្លួនដែលបានស្លាប់ទៅហើយក្ដី ។ ពិធីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ ដែលប្រារព្ធ​ឡើងរៀងរាល់ថ្ងៃ ១រោច ដល់ថ្ងៃ ១៥រោច ខែភទ្របទ ចន្លោះ 
ខែកញ្ញា និង ខែតុលា ដែលជាពិធីបុណ្យដែលមានរយៈពេលវែងជាងគេរហូតដល់ ១៥ថ្ងៃ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ប្រជាពលរដ្ឋ​កម្ពុជា​គ្រប់រូប និងត្រូវបានឈប់សំរាកពីការងាររយៈពេល ៣ថ្ងៃ ដើម្បីចូលរួមពិធីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌនេះនាថ្ងៃចុងក្រោយ ដើម្បីឱ្យពួកគេអាចរៀបចំម្ហូបអាហារ ដើម្បីសែនដូនតា ជូនសាច់ញាតិរបស់ពួកគេដោយសេចក្ដីនឹករលឹក រៀងរាល់មួយឆ្នាំម្ដង ។ United States. State Department (1974) Contemporary Cambodian, the Social Institutions, a Joint Project of the Foreign Service Institute and the Defense Language Institute, 1974, Publisher: Original from	University of Minnesota p.379
បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ: កិច្ចនៃពិធីបុណ្យ ភ្ជុំបិណ្ឌ

កិច្ចនៃពិធីបុណ្យ ភ្ជុំបិណ្ឌ 
Pchum Ben Ceremony
thumb|The use of cones "Saji" to place rice bowls for the counting ceremony around the Vihara

ភ្ជុំបិណ្ឌមានន័យថា ការប្រមូលផ្ដុំដុំបាយឱ្យមកជួបជុំគ្នា ក្នុងពិធីឧទ្ទិសបាយម្ហូបអាហារ ជូនដល់ដូនតាដែលបានចែកឋានទៅ ដែលជាសាច់ញាតិទាំង ៧សណ្ដាន ដែលមានទំនាក់ទំនងពីមុនមកនិងសមីខ្លួនដែលនៅរស់ ដើម្បីបានអាហារទាំងនោះទៅព្រលឹងខ្មោចដូនតារបស់ពួកគេ ពួកគេត្រូវរៀបចំបាយម្ហូបយកទៅប្រគេនព្រះសង្ឃ ដើម្បីសូត្រធម៌ជាកិច្ចចម្លងម្ហូបអាហារទាំងនោះទៅកាន់សាច់ញាតិរបស់ពួកគេ ។​ ពិធីបុណ្យភ្ជំុបិណ្ឌ តែងប្រារព្ធឡើងនៅរៀងរាល់ខែភទ្របទ នៅថ្ងៃ១ រោច រហូតដល់វេលា ១៥ រោច ដែលគុណគូ ទៅតាមប្រតិទិន នៃចន្ទគតិ តាមជំនឿពីបុរាណ គេនិយមយកបាយបត្តបូរ ដែលមានន័យថា បាយបំពេញបាត្រ គ្របដោយសារជី យកទៅរាប់បាត្រនាពេលព្រឹកព្រលឹមដើម្បី ប្រគេន​ភិក្ខុ​សង្ឃ នៅជុំវិញព្រះវិហារ ដែលភិក្ខុសង្ឃនិងដើរពីស្ដាំទៅឆ្វេង តាមក្បួនឧត្តរាព័ទ្ធ ដំណើរវិលបញ្ច្រាសទ្រនិច្ចនាឡិកា តំណាងឱ្យពេវេលាមុនៗ របស់មនុស្សដែលស្លាប់ទៅ ហើយសាច់ញាតិពួកគេ និង ​ឧទ្ទិស​បាយទាំងនេះ ជាផល​បុណ្យ​ជូន​ទៅ​បុគ្គល​ដែល​ជាសាច់ញាតិពួកគេដែលជាប់ឃុំឃាំងនៅឋានរក ដើម្បីទុកជាកុសលជូនសាច់ញាតិពួកគេដើម្បីរំដោះកម្ម ។ ការរាប់បាត្រ រមែងធ្វើឡើងនៅជុំវិញព្រះវិហ៊ារ តែបច្ចុប្បន្ន ព្រះសង្ឃ និង គណៈអាចារ្យវត្តមួយចំនួនធំនៅ កម្ពុជា បែរជានាំពុទ្ធបរិស័ទ្ធ មករាប់បាត្រ នៅសាលាឆាន់ទៅវិញ ដែលជាភាពខុសឆ្គង ពីទំនៀមរបស់ខ្មែរបុរាណ ក្រោយបញ្ចប់ពិធីរាប់បាត្រ ក៏បន្តមកពិធីសូត្រធម៌បង្សុកូល ដែលមានន័យថា ជាកិច្ចសូត្រធម៌ទានចម្លងអាហារ ទៅកាន់ព្រលឹងខ្មោចដែលជាសាច់ញាតិរបស់ពួកគេ ដើម្បីឱ្យខ្មោចញាតិរបស់ពួកគេទទួលបានអាហារទាំងអស់នេះ ដែលកិច្ចពិធីនេះរមែងធ្វើឡើងនៅសាលាឆាន់នេះឯង ។ Robert Headley, Rath Chim (1998) Cambodian Advanced Reader, Publisher: Dunwoody Press, Original from the University of Michigan p.309 ISBN: 188126565X 

 ការសែន កន្ទោងបាយ 
Sacrifice of Kantong Rice
 
កន្ទោងបាយ គឺជា បាយសិង្ឃាដក៍ ដែលមានន័យថាបាយដែលគេពូតជាដុំៗ ពី ១ដុំ ដល់ ១៥ដុំ តំណាងឱ្យថ្ងៃ ១រោច ដល់ ១៥រោច រួចគេយកទៅដាក់សែននៅតាមកែងផ្លូវ ឬ កែងរបងវត្ត ដែលសន្មតថាជាបាយតំណាងឱ្យផ្លូវបែកជា ៣ ឬ ផ្លូវបែកជា ៤ ដើម្បីហៅពួកព្រលឹងខ្មោចផ្សេងៗ ឱ្យជួយស្វែងរកខ្មោចញាតិរបស់ពួកគេ ដើម្បីជួយនាំផ្លូវព្រលឹងខ្មោចញាតិរបស់ពួកគេមកកាន់តំបន់ខ្លួនរស់នៅ ព្រោះខ្លាចក្រែងញាតិរបស់ពួកគេស្វែងរកពួកគេគ្រប់ ៧វត្ត មិនឃើញក៏ជេរប្រទេចដាក់បណ្ដាសារកូនចៅខ្លួន ឱ្យលំបាកក្រក្សត់វេទនាផ្សេងៗ។ Bejr Sál (1966) Bidhī pracāṃ ṭáp bīr khae, Publisher: Buṭdh Sāsanapaṇḍity, Original from University of California, Berkeley p.76
បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ: ការសែន កន្ទោងបាយ

ការសែន កន្ទោងបាយ 
Sacrifice of Kantong Rice
 
កន្ទោងបាយ គឺជា បាយសិង្ឃាដក៍ ដែលមានន័យថាបាយដែលគេពូតជាដុំៗ ពី ១ដុំ ដល់ ១៥ដុំ តំណាងឱ្យថ្ងៃ ១រោច ដល់ ១៥រោច រួចគេយកទៅដាក់សែននៅតាមកែងផ្លូវ ឬ កែងរបងវត្ត ដែលសន្មតថាជាបាយតំណាងឱ្យផ្លូវបែកជា ៣ ឬ ផ្លូវបែកជា ៤ ដើម្បីហៅពួកព្រលឹងខ្មោចផ្សេងៗ ឱ្យជួយស្វែងរកខ្មោចញាតិរបស់ពួកគេ ដើម្បីជួយនាំផ្លូវព្រលឹងខ្មោចញាតិរបស់ពួកគេមកកាន់តំបន់ខ្លួនរស់នៅ ព្រោះខ្លាចក្រែងញាតិរបស់ពួកគេស្វែងរកពួកគេគ្រប់ ៧វត្ត មិនឃើញក៏ជេរប្រទេចដាក់បណ្ដាសារកូនចៅខ្លួន ឱ្យលំបាកក្រក្សត់វេទនាផ្សេងៗ។ Bejr Sál (1966) Bidhī pracāṃ ṭáp bīr khae, Publisher: Buṭdh Sāsanapaṇḍity, Original from University of California, Berkeley p.76
បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ: ពិធីកាន់បិណ្ឌ

ពិធីកាន់បិណ្ឌ  
Kan Ben Ceremony 
thumb|Ben Flower of Kan Ben Ceremony, Author Chab Pin (1969) Book Traditional Khmer, Tittle The 12-Month Royal Ceremony-Volume 3

ពិធីកាន់បិណ្ឌ គឺជាពិធីបុណ្យរបស់ ពិធីបុណ្យភ្ជំុបិណ្ឌ ដែលគេចែករយៈពេលកាន់បិណ្ឌចំនួន ១៤ថ្ងៃ ដែលចាប់ផ្ដើមពីថ្ងៃ ១រោច រហូតដល់ ១៤រោច ខែភទ្របទ ឬ (កន្លះខែ) រីឯ ព្រះរាជពិធីកាន់បិណ្ឌរបស់ព្រះមហាក្សត្រ មានរយៈពេលតែ ៥ថ្ងៃ ប៉ុណ្ណោះ ដែលរាប់ពីថ្ងៃ ១១រោច រហូតដល់​ថ្ងៃកំណត់ 
១៥រោច ភ្ជុំបិណ្ឌ។ ដើម្បីផ្ដើមពីធីកាន់បិណ្ឌទៅបាន ពុទ្ធបរិស័ទត្រូវមានផ្កាបិណ្ឌ ដែលផ្កាបិណ្ឌមានកម្ពស់ ៦០ សង់ទីម៉ែត្រ ធ្វើពីឈើ សំណុំផ្កាខាងក្រោមធំ ខាងលើតូច មានបង្គោលមូល១ ទំហំគល់ប៉ុនមេដៃ ទំហំចុងប៉ុនកូនដៃ ដាក់ចំកណ្ដាល សម្រាប់ដាក់កង់ធ្វើថ្នាក់ ផ្កាបិណ្ឌ​មានថ្នាក់៥ ថ្នាក់នីមួយៗ មានកម្រាស់ប៉ុនម្រាមដៃ ថ្នាក់ក្រោមទំហំ ៥ធ្នាប់ ស្មើនឹង ១០សង់ទីម៉ែត្រ មូលដូចកង់ ចោះចំកណ្ដាលកង់ សិតភ្ជាប់នឹងបង្គោល គេរចនាដោយស្ពាន់ និងបិទដោយពណ៌ផ្សេងៗតាមចំណង់ចំនូលចិត្ត បិទភ្ជាប់ជុំវិញកង់ទាំង​ ៥ថ្នាក់ មានដោតផ្កាញ័រ ធ្វើពីស្ពាន់ផងដែរ ហើយថ្នាក់ខាងក្រោមបង្អស់ គេដោតទង់ក្រពើចំនួន ៥ ដែលធ្វើពីឫស្សី គេមានបន្ថែមរូបនាគ៤ មានកន្ទុយរួមនឹងគល់ផ្កាបិណ្ឌ ក្នុងមាត់នាគ មានរូបស្លឹកពោធិ៍សំយុងចុះ ដែលបង្ហាញពីនាគទ្រផ្កាបិណ្ឌ មានឈើបួនជ្រុងដូចប្រអប់ កម្រាស់ ៨ធ្នាប់ដៃ ឬ ១៥សង់ទីម៉ែត្រ ខាងក្រោមធំ ខាងលើតូច បន្ថែមជាជើងទម្រផ្កាបិណ្ឌ មានផ្កាបិណ្ឌយ៉ាងប្រណិតហើយ ទើបសមប្រកបក្នុងពិធីកាន់បិណ្ឌ ដែលជាពីធីធ្វើចង្ហាន់បិណ្ឌបាត្រ ប្រគេនចំពោះព្រះសង្ឃ ដែលខុសប្លែកពីចង្ហាន់បិណ្ឌបាត្រធម្មតា ត្រង់អត្ថន័យសំខាន់នៃផ្កាបិណ្ឌនេះ តំណាងឱ្យការបូជាចំពោះព្រះកេសា(សសៃសក់) របស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ដែលព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់បានកាត់នូវកេសារបស់ខ្លួននៅពេលដែលទ្រង់យាងចាករាជសម្បត្តិ ក្នុងការចេញមកសាងផ្នួស។​ Chab Pin (1969) The 12-Month Royal Ceremony-Volume 3 Khmer Tradition Church of the Buddhist Academy of Cambodia p.157
បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ: ភាពខុសគ្នា អំពីព្រលឹងខ្មោច និង ប្រេត

ភាពខុសគ្នា អំពីព្រលឹងខ្មោច និង ប្រេត 

 បុរាណាចារ្យ លោកបានបែងចែក នៃពពួក ខ្មោច និង ប្រេត ដែលមានភាពខុសគ្នា ក្នុងការលើកជាឧទាហរណ៍ រឿងព្រេងជាច្រើន យកមកពន្យល់ ប៉ុន្តែមនុស្សមួយចំនួន មិនបានរៀនសូត្រស្វ័យសិក្សាស្រាវជ្រាវនោះទេ ទៅជាតិះដៀលមកលើ សាស្ត្រាចារ្យ ដូនតាខ្មែរ ថែមទៀតផង ។ ហើយពួកអគតិជនទាំងនោះ បានផុសវាយប្រហារទៅលើ ពិធីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌនេះ នៅលើបណ្ដាញសង្គម ថែមទៀតផង 

ឧទាហរណ៍៖ មានបុគ្គល ៣រូបដែលបានស្លាប់ទៅហើយនិងបានក្លាយខ្លួនទៅជាព្រលឹងខ្មោច និង ប្រេត បុគ្គលទី១ និង បុគ្គលទី២ បានក្លាយខ្លួនជាព្រលឹងខ្មោច នៅពេលនោះ បុគ្គលទី១ និង បុគ្គលទី២ បានមូលវិញាណ ស្ថិតនៅកន្លែងណាមួយមិនថាទីណា នៃភពមនុស្ស ពេលនោះក្រុមសាច់ញាតិ នៃក្រុមបុគ្គលទី១ ដែលរស់នៅដល់ ប្រទេសក្រៅក្ដី បានធ្វើពិធីបង្សុកូល វេរចង្ហាន់ ម្ហូបអាហារ ជាមួយព្រះសង្ឃ ក៏ញាំងឱ្យអាហារទាំងនោះ បានផុសចេញភ្លាមៗ នៅនិងមុខ ខ្មោចបុគ្គលទី១ បានជាការបរិភោគ ចំណែកខ្មោចបុគ្គលទី២ មិនមានសាច់ញាតិធ្វើពិធីឧទ្ទិសអាហារទាំងនោះមកសោះ ឃើញដូចនេះ ខ្មោចបុគ្គលទី១ អានិតទៅដល់ ខ្មោចបុគ្គលទី២ដែលជាមិត្តយ៉ាងខ្លាំង ក៏ចែករំលែកអាហាររបស់ខ្លួនឱ្យហូប ប៉ុន្តែអាហារទាំងនោះបែរជាប្រែជាដុំភ្លើងឆេះសន្ធោសន្ធៅ ក្ដៅក្រហល់ក្រហាយ ទៅដល់បុគ្គលខ្មោចទី២ ជាពន់ពេក ពីព្រោះតែការឧទ្ទិសអាហារ មិនបានធ្វើឱ្យចំឈ្មោះញាតិ នៃបុគ្គលខ្មោចទី២ នោះទេ ដោយមិនអាចបរិភោគនៅអាហារ ដែលខ្មោចជាមិត្តផ្ដល់ឱ្យនោះបាន បុគ្គលខ្មោចទី២ ក៏ចាកចេញ ទៅស្វែងរកញាតិរបស់ខ្លួនគ្រប់ចំនួន ៧វត្ត ហើយនៅតែរកមិនឃើញញាតិរបស់ខ្លួនមកឧទ្ទិសអាហារឱ្យខ្លួនសោះ ក៏សម្រេចចិត្ត ជេរប្រទេចបណ្ដាសារ ដាក់ទៅពួកញាតិរបស់ពួកគេ ឱ្យអស់បុណស័ក្ដិ រកសុីមិនបានចេះតែខ្វៀង រហូតដល់អស់ទ្រព្យធន ធ្លាក់ខ្លួនវេទនា ឱ្យសមនិងទង្វើរបំភ្លេចញាតិខ្សែរលោហិតរបស់ខ្លួន ។

ហេតុអ្វី បុគ្គលទី៣ ធ្លាក់ខ្លួនជាប្រេត !? យើងនិយាយពីដើមខាងលើមកវិញ បុគ្គលទី១ និង បុគ្គលទី២ បានរករបរចិញ្ចឹមជីវិតរៀងៗខ្លួន ដោយការសម្លាប់នូវជីវិតសត្វផ្សេងៗ ជាការលក់ដូរ ដើម្បីរកបានប្រាក់កម្រៃមកចិញ្ចឹមជីវិត ហើយបុគ្គលទាំងពីរ បានយល់ដឹងពីបាបបុណ្យ ក៏ធ្វើបុណ្យលាងបាបនៅអំពើរបស់ខ្លួនផងដែរ ដោយធ្វើទាន ចំពោះព្រះសង្ឃ អ្នកក្រសត់ អ្នកអត់ឃ្លាន អំពើបុណ្យរបស់បុគ្គលទាំង២ បានសន្សំនៅកុសលជាច្រើន ដូចនេះហើយ ទើបពួកគេស្លាប់ហើយមិនបានក្លាយជាប្រេត រីឯបុគ្គលទី៣ មិនបានទៅធ្វើបុណ្យលាងនៅអំពើបាបរបស់ខ្លួនកាលនៅរស់នោះទេ ក៏បានក្លាយខ្លួនជាប្រេត ដែលមានបាបកម្មក្រាស ដូចនេះត្រូវជាប់ឃុំឃាំងនៅឋាននរក ហើយក្រុមញាតិពួកគេទោះជាធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសបញ្ជូនអាហារ យ៉ាងណាក្ដី ក៏មិនអាចបានទៅដល់ផងដែរ ត្រូវរងចាំរហូតដល់ស្ដេចយមរាជ បើកទ្វារឋាននរកប្រលែងមក ទើបទទួលបានអាហារបាយបិណ្ឌនេះ តាមរយៈប្រជាពលរដ្ឋដែលធ្វើទាន ដោយការ បោះបាយបិណ្ឌនេះ និង អាចលាងនូវអំពើបាបរបស់ប្រេតទាំងនេះបន្តិចម្ដងៗ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ តាមរយៈការច្រូចទឹកលាងបាបនេះឯង អនុមោទនា ។
បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ: ពិធីបំបួសភ្នំខ្សាច់

ពិធីបំបួសភ្នំខ្សាច់ 

នៅតាមទីវត្តអារាមមួយចំនួន បានយល់ច្រឡំកិច្ចពិធី ពូនភ្នំខ្សាច់ ដែលប្រារព្ធក្នុងរដ្ឋប្បវេណី នៃពិធីបុណ្យ ចូលឆ្នាំខ្មែរ យកមកលាយឡំ នៅក្នុងពិធីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ ទៅតាមវត្តអារាមមួយចំនួន ដែលផ្ទុយពីនិទានសាសនា និង ទំនៀមទម្លាប់ខ្មែរបុរាណទាំងស្រុង កិច្ចពិធីដែលមានចែងក្នុង ពិធីទ្វារទសមាស ក្នុងវេលាកាន់បិណ្ឌនេះគេ ហៅថា ពិធីបំបួសភ្នំខ្សាច់ ។ ពិធីបំបួសភ្នំខ្សាច់ តាម​ទំនៀម​ខ្មែរ​បុរាណ កាល​បើ​គេ​ជញ្ជូន​ដី​ខ្សាច់​មក​ចាក់​គរ​ពូន​ឱមាន​ទ្រង់​ទ្រាយ​ប្រហែល​ភ្នំ មាន​កំពស់​ និង ​ទំហំ​​ល្មម​តាម​ដែល​គេ​ត្រូវ​ការ​ឡើង​ហើយ គេ​ច្រើន​យក​​​​ក្អម​ទាំង​មូល​មក​កប់​ឱ្យនៅ​ត្រឹម​ក​ ដាក់​​ត្រង់​កំពូល គ្រប់​ចេតិយ ឱ្យមាន​សណ្ឋាន​ដូច​ក្បាច់​ក​ចេតិយ​មែន​ទែន, ហើយ​គេ​ធ្វើ​រាជ​វ័តព័ទ្ធ​ជុំវិញ (របងក្បាច់) ពី​ក្រៅ​ចេតិយ​ទាំង​នោះ ទុក​តែ​មាត់​ទ្វារ​ចេញ​ចូល ៤ ទិស គេ​ធ្វើ​រាន​ទេព្តា ៨ ដាក់​គ្រប់ ៨ ទិស មាន​រាន​មួយ​ទៀត តំណាងឱ្យ ​ព្រះ​យមរាជ​ ដាក់​នៅ​ទិស​បូព៌ មាន​ទាំង​ឆត្រ​រួត និង ​ទង់​រលកទាំង៣ តំណាងឱ្យនិកាយទាំង៣ នៃសាសនាព្រះពុទ្ធ រួមមាន៖ 
 ទង់រលកទី១ តំណាងនិកាយ មហាយាន 
 ទង់រលកទី២ តំណាងនិកាយ ហិនយាន 
 ទង់រលកទី៣ តំណាងឱ្យនិកាយ ព្រះសាស្តារ ឬ ព្រះពុទ្ធថេរវាទ ។
គេដោតទង់រលក​គ្រប់​រាន​ទាំង​នោះ​ហើយ ព្រម​ទាំង​បូជា​ដោយ​ផ្កា​ភ្ញី និង ​ស្លាធម៌ ​ទឹក​អប់ ​ជា​ដើម ។ គេ​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​ដូច​រៀបរាប់​ខាង​លើ​នេះ​រួច​ហើយ គេ​យក​ទៀន​ធូប​ទៅ​អុជ យក​ផ្កា​ឈើ​មាន​ពណ៌​ផ្សេងៗ ទៅ​ដោត​ដាក់​បូជា​ និង ​យក​ទង់​ក្រពើរធ្វើ​ពី​ក្រដាស់​ពណ៌​ផ្សេងៗ ទៅ​ដោត​បូជា​នៅ​កំពូល​ចេតិយ​ដែលបង្កប់ជាមួយក្អមទាំង​នោះ ហើយ​មាន​អាចារ្យ​ម្នាក់​នាំ​ឧបាសក់ ឧបាសិកា 
ដើរ​ប្រទក្សិណ ៣ជុំ​ រួច​គេសូត្រនមស្ការ​ព្រះ​រតនត្រ័យ សមាទាន​សីល ​ហើយ​យក​សំពត់​ស​ទៅ​ព័ទ្ធ​ឈៀង ដូច​ពាក់អង្សា​ពី​លើ​វាលុកចេតិយ​ទាំង​នោះ​ រួច​នាំ​គ្នាសូត្រ​អធិដ្ឋាន​វាលុកចេតិយ​ ដែល​គេ​ហៅ​តាម​សំដី​អ្នក​ស្រុក​ថា «បំបួស​ភ្នំខ្សាច់» សូត្រតំណាង​​ព្រះ​​ចូឡាមណី​ចេតិយ​នៅ​ឯ​ឋាន​ត្រៃ​ត្រឹង្ស​សួគ៌​ដោយ​បាលី​ថា ឥមំ វាលុកចេតិយំ ចុឡាមណិចេតិយំ អធិដ្ឋាមិ (ប្រែ​ថា) «ខ្ញុំ​សូម​តាំង​ចិត្ត​អធិដ្ឋាន​ព្រះ​ចេតិយ​ខ្សាច់​នេះ ឱ្យជា​របស់​ដំណាង​ព្រះ​ចូឡាមណី​ចេតិយ» នៅពេលដែល ដែលភ្នំខ្សាច់បានបំបួសរួចរាល់ ទើបពេលល្ងាចគេធ្វើពិធី ផ្សឹកភ្នំខ្សាច់នោះវិញ ដោយដកយកក្អមដែលកប់នៅកំពូលខ្សាច់ ដែលមានដោតនៅទង់ក្រពើរចំរុះពណ៌នោះ យកមកសូត្រធម៌ផ្សឹកវិញ នៅសាលាឆាន់ គណៈអាចារ្យវត្ត ត្រូវឱ្យ ពុទ្ធបរិស័ទ មកអង្គុយជុំគ្នា ដោយយកដៃម្ខាងភ្ជុំគ្នា លើកភ្នំខ្សាច់នោះ ហើយពុទ្ធបរិស័ទផ្សេងៗទៀត ត្រូវយកដៃមកប៉ះបន្តគ្នា ដើម្បីសម្រេចផលបុណ្យនេះ ។ Chab Pin (1969) The 12-Month Royal Ceremony-Volume 3 Khmer Tradition Church of the Buddhist Academy of Cambodia p.157
បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ: ប្រវត្តិប្រេត

ប្រវត្តិប្រេត  
Preta History

រៀងរាល់ខែ (ភទ្របទ) ដែលស្ថិតនៅក្រោមផ្ទៃមេឃពោរពេញ ទៅដោយពពកច្រើន បណ្តាលភាព ស្រអាប់ ក្នុងរាត្រីគ្មានពន្លឺព្រះចន្ទ័ ដែលពោពេញ​ដោយភ្លៀងរធ្លាក់ជោគជាំ ជាប្រចាំនេះ គេមានជំនឿថា ស្តេចយមរាជ (Yamaraj) និងបើកទ្វាឋាននរក ចំនួន ១៥ថ្ងៃ ដើម្បីដោះលែងពពួកប្រេត ឱ្យមកស្វែងរកអាហារសុីផង និង ជាក្ដីនឹករលឹកសាច់ញាតិរបស់ពួកគេដែលនៅរស់ផងដែរ ហើយវាជាការជួបញាតមិត្ត និង កូនចៅ របស់ពួកគេ ក្នុងរៀងរាល់១ឆ្នាំម្ដង ដើម្បីទទួលបាននូវកុសលផលបុណ្យ ដែលកូនចៅពួកគេបានធ្វើទានឧទ្ទិសបញ្ចូនមក តែបើកាលណាពួកប្រេតទាំងនោះខំស្វែងរកកុសលផលបុណ្យ របស់កូនចៅពួកគេទាំង ៧វត្ត (Seven Pagoda) នៅតែមិនឃើញ ប្រេតដែលជាញាតិទាំងនោះនិង ដាក់បណ្ដាសារ សាច់ញាតិ​ពួកគេ មិនឱ្យរកទទួលទានអ្វីបាន ដូចខ្លួនដែលជាប្រេតកំពុងរងទុកក្នុងការឃុំឃាំង នៅឋាននរកដូចគ្នា ។ Lim Hak Kheang, Madeline Elizabeth Ehrman, Kem Sos (1974) Contemporary Cambodian: The Social Institutions Foreign Service Institute basic course series Foreign Service Institute, Original from the University of Michigan p.379  

 រឿងព្រេង នៃពពួកប្រេត 
The Legend of Preta
thumb|Paintings of Preta asking Tathāgata help themselves to eat. Paintings from the 17th century. At the National Museum in Tokyo, Japan.​
  
ក្នុងគម្ពីរ តិរោកុឌ្ឌសូត្រ (Khuddaka Nikaya) បានបរិយាយថា ព្រះបាទពិម្ពិសារ (Bimbisara) ដែលកើតនៅឆ្នាំ 558 BC មុនគ.សករាជ ព្រះអង្គមានពួកញាតិមួយក្រុមបានបំពេញទានមិនបរិសុទ្ធ គឺបរិភោគអាហារ មុនព្រះសង្ឃ លុះពេលខាងមុខក៏បានលាចាកលោក ដោយសេចក្ដីប្រមាថទៅលើសាវៈ របស់ព្រះពុទ្ធបរមគ្រូ​ ក៏បានកើតទៅជាប្រេត ជាប់ឃុំឃាំងនៅឋាននរក ដោយមិនមានអាហារបរិភោគ ។ ពពួកប្រេតទាំងនោះតែងចូលតាមសុបិនទៅពន្យល់សប្តិសុំអាហារបរិភោគ ពីព្រះបាទពិម្ពិសារ ដោយការភិតភ័យក្នុងសុបិន ព្រះអង្គបានសុំឱ្យ អង្គតថាគត នៃព្រះពុទ្ធបរមគ្រូ ឱ្យជួយដោះស្រាយចម្ងល់នេះ ។ ព្រះពុទ្ធបរមគ្រូ បានសម្មាធិដកដួងវិញាណ ទៅកាន់ឋាននរក ក៏បានជួបពពួកប្រេតទាំងនោះកំពុងយំសោក ស្រេកឃ្លានអាហារជាពន់ពេក ព្រះអង្គក៏បានសួរអំពីហេតុការណ៍នេះ ហើយព្រះអង្គទ្រង់សម្ដែងថា "ចាំមើលព្រះបាទពិម្ពិសារជាញាតិ របស់ម្នាលប្រេតទាំងឡាយទ្រង់ឱ្យទានអាហារដល់សាវៈ របស់ តថាគត នោះសាវៈរបស់អត្មាតថាគត និងសូត្រធម៌ចម្លងអាហារទាំងនេះ នឹងញាំងឱ្យសំរេចដល់ម្នាលប្រេតទាំងឡាយ" ទុកជាកុសលផលបុណ្យដែលពួកគេបានឧទ្ទិសមក ។ ពេលនោះហើយទើបកើតមានការវេរចង្ហាន់ប្រគេនព្រះសង្ឃដើម្បីញាំងឱ្យអាហារទាំងអស់នោះបានដល់ ក្រុមញាត្តិការ របស់ពួកគេ ដែលផ្លាំងភ្លាត់ឧបប្រឌិតកើតជាកំណើតបាបកម្មទាំងអស់នេះ ហើយទំនៀមមួយនេះបានប្រតិបត្តិក្នុងសាសនាព្រះពុទ្ធដែលផ្សារផ្ជាប់ទៅនិងល្ធិជំនឿសែនដូនតា របស់ពលរដ្ឋ​កម្ពុជា មកដល់សព្វថ្ងៃនេះ ។​ Centre de documentation et de recherche sur la civilisation khmère (1981) Culture khmère, Issue 1 CEDORECK, Original from the University of Michigan.