ភពណិបទូន: ព្រះច័ន្ទ

ព្រះច័ន្ទ 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ ព្រះច័ន្ទនៃភពណិបទូន

សម្រាប់ការកំណត់ពេលវេលានៃកាលបរិច្ឆេទនៃការរកឃើញ សូមមើល បន្ទាត់ពេលវេលានៃការរកឃើញនៃភពប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ និងព្រះច័ន្ទរបស់ពួកគេ ។
ទិដ្ឋភាពពណ៌ធម្មជាតិនៃភពណិបទូនជាមួយ Proteus (ខាងលើ) Larissa (ខាងស្តាំក្រោម) និង Despina (ឆ្វេង) ពី កែវយឺតអវកាស Hubble
Neptune មាន ព្រះច័ន្ទ ចំនួន 14 ដែលគេស្គាល់ ។  Triton គឺជាព្រះច័ន្ទដ៏ធំបំផុតរបស់ Neptunian ដែលមានច្រើនជាង 99.5% នៃម៉ាស់នៅក្នុងគន្លងជុំវិញភពណិបទូន  ហើយវាគឺជាព្រះច័ន្ទតែមួយគត់ដែលមានទំហំធំល្មមដែលអាចមាន រាងស្វ៊ែរ ។ Triton ត្រូវបានរកឃើញដោយ William Lassell ត្រឹមតែ 17 ថ្ងៃបន្ទាប់ពីការរកឃើញរបស់ Neptune ខ្លួនឯង។ មិនដូចព្រះច័ន្ទភពធំផ្សេងទៀតទាំងអស់នៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យទេ ទ្រីតុនមាន គន្លងថយក្រោយ ដែលបង្ហាញថាវាត្រូវបានចាប់យកជាជាងបង្កើតនៅនឹងកន្លែង។ វាប្រហែលជាធ្លាប់ជា ភពមនុស្សតឿ នៅក្នុងខ្សែក្រវ៉ាត់ Kuiper ។  ជិតដល់ភពណិបទូន ដែលត្រូវចាក់សោរ ក្នុងការ បង្វិលសមកាលកម្ម ។ហើយ​វា​កំពុង​រំកិល​ចូល​យឺតៗ​ដោយ​សារ​តែ ​ល្បឿន​នៃ​ជំនោរ ។ នៅទីបំផុតវានឹងដាច់ចេញពីគ្នាក្នុងរយៈពេលប្រហែល 3.6 ពាន់លានឆ្នាំ នៅពេលដែលវាឈានដល់ ដែនកំណត់ Roche ។  ក្នុងឆ្នាំ 1989 ទ្រីតុនគឺជាវត្ថុត្រជាក់បំផុតដែលមិនទាន់ត្រូវបានវាស់នៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ  ជាមួយនឹងសីតុណ្ហភាពប៉ាន់ស្មាននៃ 38 K (−235 °C) ។ 

ផ្កាយរណបដែលគេស្គាល់ទីពីររបស់ Neptune (តាមលំដាប់នៃការរកឃើញ) ព្រះច័ន្ទមិនទៀងទាត់ Nereid មានគន្លងដ៏ចម្លែកបំផុតមួយនៃផ្កាយរណបនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។ ភាពចម្លែកនៃ 0.7512 ផ្តល់ឱ្យវានូវ apoapsis ដែលមាន ចម្ងាយ 7 ដងនៃ periapsis របស់វាពីណេបទូន។ 
ព្រះច័ន្ទ Proteus របស់ Neptune
រូបភាព Hubble ចម្រុះបង្ហាញពី Hippocamp ជាមួយព្រះច័ន្ទខាងក្នុងផ្សេងទៀតដែលបានរកឃើញពីមុននៅក្នុងប្រព័ន្ធរង្វង់របស់ Neptune

ចាប់ពីខែកក្កដាដល់ខែកញ្ញាឆ្នាំ 1989 យាន Voyager 2 បានរកឃើញព្រះច័ន្ទចំនួនប្រាំមួយនៃភពណិបទូន។  ក្នុងចំណោមនោះ Proteus ដែលមានរាងមិនទៀងទាត់ គួរឱ្យកត់សម្គាល់ថាមានទំហំធំដូចរាងកាយនៃដង់ស៊ីតេរបស់វា ដោយមិនត្រូវបានគេទាញចូលទៅក្នុងរាងស្វ៊ែរដោយទំនាញរបស់វាផ្ទាល់។  ទោះបីជាព្រះច័ន្ទ Neptunian ដ៏ធំបំផុតទីពីរក៏ដោយ វាមានត្រឹមតែ 0.25% នៃម៉ាស់ Triton ប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះច័ន្ទទាំងបួនខាងក្នុងបំផុតរបស់ណិបទូន - ណៃអា ដ ថា ឡា សា ដេ ស្ភី ណា និង កា ឡាតេ ា - គោចរជិតល្មមនៅក្នុងរង្វង់របស់ណេបទូន។ ភពបន្ទាប់ដែលឆ្ងាយបំផុត Larissa ត្រូវបានរកឃើញដំបូងក្នុងឆ្នាំ 1981 នៅពេលដែលវាបានចាប់យកផ្កាយមួយ។ occultation នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​កំណត់​គុណ​លក្ខណៈ​ទៅ​នឹង​ធ្នូ​ចិញ្ចៀន​, ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​ដែល​យាន Voyager 2 បានសង្កេតមើលភពណិបទូនក្នុងឆ្នាំ 1989 ហើយ Larissa ត្រូវបានរកឃើញថាបានបង្កវា។  ថ្មី ចំនួន 5 ដែលត្រូវបានរកឃើញនៅចន្លោះឆ្នាំ 2002 និង 2003 ត្រូវបានប្រកាសនៅឆ្នាំ 2004 ។  ដោយសារនេបទូនជាព្រះនៃសមុទ្ររ៉ូម៉ាំង ទើបព្រះច័ន្ទរបស់ណិបទូន ត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះតាមព្រះសមុទ្រតិចជាង។ 

 ចិញ្ចៀនរបស់ភព 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ ចិញ្ចៀននៃភពណិបទូន
ចិញ្ចៀនរបស់ណេបតុន
ណុបទូនមាន ប្រព័ន្ធ រង្វង់ភព ទោះបីជាវាមិនសូវសំខាន់ជាង ភពសៅរ៍ ក៏ដោយ។ ចិញ្ចៀនអាចមានភាគល្អិតទឹកកកស្រោបដោយសារធាតុ silicates ឬសារធាតុកាបូន ដែលទំនងជាផ្តល់ឱ្យពួកគេនូវពណ៌លាំក្រហម។  ចិញ្ចៀនសំខាន់ទាំងបីគឺ ចិញ្ចៀនអ័ដាមតូចចង្អៀត ចម្ងាយ ៦៣.០០០ គីឡូម៉ែត្រពីកណ្តាលនៃណេបតុន, ចិញ្ចៀនឡឺវេរីរី នៅចម្ងាយ ៥៣.០០០ គីឡូម៉ែត្រ និងចិញ្ចៀន Galle ធំទូលាយជាង នៅចម្ងាយ ៤២.០០០ គីឡូម៉ែត្រ។ ផ្នែកបន្ថែមខាងក្រៅខ្សោយទៅ Le Verrier Ring ត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះថា Lassell; វាត្រូវបានចងនៅគែមខាងក្រៅរបស់វាដោយ Arago Ring នៅចម្ងាយ 57,000 គីឡូម៉ែត្រ។ 

រង្វង់​ភព​ដំបូង​គេ​ត្រូវ​បាន​រក​ឃើញ​ក្នុង​ឆ្នាំ 1968 ដោយ​ក្រុម​ដែល​ដឹកនាំ​ដោយ Edward Guinan ។  នៅដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1980 ការវិភាគនៃទិន្នន័យនេះ រួមជាមួយនឹងការសង្កេតថ្មីៗបាននាំឱ្យមានសម្មតិកម្មថា ចិញ្ចៀននេះអាចមិនពេញលេញ។  ភ័ស្តុតាងដែលថាចិញ្ចៀនអាចមានចន្លោះប្រហោងដំបូងបានកើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលនៃការចាប់យកផ្កាយ នៅ ឆ្នាំ 1984 នៅពេលដែលចិញ្ចៀនបានបិទបាំងផ្កាយមួយនៅលើការជ្រមុជទឹកប៉ុន្តែមិននៅលើ emersion ។  រូបភាពពី យាន Voyager 2 ក្នុងឆ្នាំ 1989 បានដោះស្រាយបញ្ហាដោយបង្ហាញចិញ្ចៀនខ្សោយជាច្រើន។

ចិញ្ចៀនខាងក្រៅបំផុត Adams មានធ្នូលេចធ្លោចំនួនប្រាំដែលឥឡូវនេះមានឈ្មោះ Courage , Liberté , Egalité 1 , Egalité 2 និង Fraternité (ភាពក្លាហាន សេរីភាព សមភាព និងភាតរភាព)។  អត្ថិភាពនៃធ្នូ ពិបាកពន្យល់ ព្រោះច្បាប់នៃចលនានឹងព្យាករណ៍ថា ធ្នូនឹងលាតសន្ធឹងទៅជារង្វង់ឯកសណ្ឋានក្នុងរយៈពេលខ្លី។ ឥឡូវនេះ ក្រុមតារាវិទូបានប៉ាន់ប្រមាណថា ធ្នូត្រូវបានបង្គត់ចូលទៅក្នុងទម្រង់បច្ចុប្បន្នរបស់ពួកគេដោយឥទ្ធិពលទំនាញរបស់ Galatea ដែលជាព្រះច័ន្ទដែលទើបតែចូលពីរង្វង់។ 

ការសង្កេតនៅលើផែនដីដែលបានប្រកាសក្នុងឆ្នាំ 2005 ហាក់ដូចជាបង្ហាញថា ចិញ្ចៀនរបស់ភពណិបទូនគឺមិនស្ថិតស្ថេរជាងការគិតពីមុន។ រូបភាពដែលថតបានពី WM Keck Observatory ក្នុងឆ្នាំ 2002 និង 2003 បង្ហាញពីការពុកផុយយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងចិញ្ចៀន បើប្រៀបធៀបទៅនឹងរូបភាពរបស់ Voyager 2 ។ ជាពិសេស វាហាក់ដូចជាថា ធ្នូ Liberté អាចនឹងបាត់ទៅវិញក្នុងរយៈពេលមួយសតវត្ស។