navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
បដិវត្តន៍ខែតុលា: កេរ្តិ៍មរតក

កេរ្តិ៍មរតក
thumb|240px|ទិដ្ឋភាពក្នុងគំរបខួបបដិវត្តន៍ខែតុលានៅរីកា, សហភាពសូវៀតក្នុងឆ្នាំ១៩៨៨

បដិវត្តន៍ខែតុលាគឺជាការចាប់ផ្តើមនៃរដ្ឋាភិបាលកុម្មុយនិស្តដំបូងបង្អស់នៅប្រទេសរុស្ស៊ី, ហើយជាមហារដ្ឋសង្គមនិយមដំបូងគេក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តពិភពលោក។ ក្រោយមក, រុស្ស៊ីក៏បានក្លាយមកជា សសសស រុស្ស៊ី និងបន្ទាប់មកក៏ក្លាយជាផ្នែកមួយនៃសហភាពសូវៀត, ដែលចុងក្រោយត្រូវបានរំលាយនៅឆ្នាំ១៩៩១។

បដិវត្តន៍ខែតុលាបានធ្វើឱ្យឥទ្ធិពលនៃលទ្ធិកុម្មុយនិស្តរីករាលដាលនៅជុំរិញពិភពលោកក្នុងសតវត្សទី២០។ បក្សកុម្មុយនិស្តមួយចំនួនបានចាប់ផ្តើមបង្កើតឡើងនៅតាមបណ្តាប្រទេសខ្លះៗបន្ទាប់ពីឆ្នាំ១៩១៧ (ពោលគឺក្រោយបដិវត្តន៍ខែតុលា)។

សៀវភៅមួយចំនួនដូចជាថ្ងៃទាំងដប់ដែលធ្វើឱ្យកក្រើកពិភពលោក, ដែលនិពន្ធដោយអ្នកយកព័ត៌មានជនជាតិអាមេរិកម្នាក់ឈ្មោះចន រីតបានរៀបរាប់ពីដំណើរនៃបដិវត្តន៍ខែតុលានេះ។

លោកឌីមីទ្រី សូស្តាកូវីកបាននិពន្ធភ្លេងមហោរីមួយហៅថា មហោរីទី២ដែលជាមហោរីតំណាងឱ្យបដិវត្តន៍ខែតុលា។

ខ្សែភាពយន្តអំពីបដិវត្តន៍ខែតុលាក៏មានដែរ។ ខ្សែភាពយន្តដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់ជាងគេគឺ ខែតុលា: ថ្ងៃទាំងដប់ដែលធ្វើឱ្យកក្រើកពិភពលោក ដឹកនាំដោយលោកហ្សឺជី អែសេនស្តែននិងគ្រីកូរី អាឡិកសាន់ដ្រូវ។

ពាក្យថា"តុលាក្រហម" ឫ"ខែតុលាពណ៌ក្រហម" (Красный Октябрь, Krasnyy Oktyabr) ពេលខ្លះត្រូវបានប្រើជំនួសឱ្យបដិវត្តន៍ខែតុលា។ រោងចក្រដែកថែបមួយត្រូវបានសូវៀតដាក់ឈ្មោះឱ្យថា"តុលាក្រហម" ,Ivanov, Mikhail (2007). Survival Russian. Montpelier, VT: Russian Information Service. p. 44 ហើយនិងរោងចក្រផលិតស្ករគ្រាប់មួយនៅមូស្គូមួយទៀតដែលមានរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន។

៧ វិច្ឆិកា, គឺជាថ្ងៃគំរបខួបនៃបដិវត្តន៍តុលាបើយោងទៅតាមប្រតិទិនគ្រីកូរី, ហើយជាថ្ងៃបុណ្យជាតិរបស់សហភាពសូវៀតចាប់ពីឆ្នាំ១៩១៨ មក ហើយបច្ចុប្បន្នវាជាថ្ងៃឈប់សម្រាកនៅប្រទេសបេឡារុស និងតំបន់ទឹកដីត្រាសនីទ្រីស។
បដិវត្តន៍ខែតុលា: តំណភ្ជាប់ក្រៅ

តំណភ្ជាប់ក្រៅ

 Read, Christopher: Revolutions (Russian Empire) , in: 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War.
 Peeling, Siobhan: July Crisis 1917 (Russian Empire), in: 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War.
 The October Revolution Archive
 Let History Judge Russia’s Revolutions, commentary by Roy Medvedev, Project Syndicate, 2007
 October Revolution and Logic of History
 Maps of Europe  and Russia  at time of October Revolution at omniatlas.com
 How the Bolshevik party elite crushed the democratically elected workers and popular councils - soviets - and established totalitarian state capitalism.

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ការបះបោរបុលសេវិក
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បដិវត្តន៍កុម្មុយនិស្ត
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ព្រឹត្តិការណ៍ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩១៧
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:រដ្ឋាភិបាលបណ្តោះអាសន្នរុស្ស៊ី
*
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ការរំលាយចោលនៃចក្រភពរុស្ស៊ី
បដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨

បដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨ ដែលត្រូវបានគេស្គាល់នៅក្នុងប្រទេសមួយចំនួនថាជា រដូវផ្ការីកនៃប្រជាជន Merriman, John, A History of Modern Europe: From the French Revolution to the Present, 1996, p. 715 ឬ រដូវផ្ការីកនៃប្រជាជាតិ គឺជាបណ្តា ចលាចលនយោបាយ នៅទូទាំងទ្វីបអឺរ៉ុបដែលចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ១៨៤៨។ វាស្ថិតនៅជា រលកបដិវត្ត ដែលរីករាលដាលធំបំផុតក្នុង ប្រវត្តិសាស្ត្រអឺរ៉ុប រហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន។

បដិវត្តន៍មានលក្ខណៈដើមជា លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ និង សេរីនិយម ដោយមានគោលបំណងដករចនាសម្ព័ន្ធ រាជាធិបតេយ្យ ចាស់ចេញ និងបង្កើត រដ្ឋ ឯករាជ្យដូចការរំពឹងទុកដោយមនោគម ស្នេហាជាតិនិយម ។ បដិវត្តន៍នេះបានរីករាលដាលពាសពេញទ្វីបអឺរ៉ុប បន្ទាប់ពីបដិវត្តន៍ដំបូងបានចាប់ផ្តើមនៅ ប្រទេសបារាំងក្នុងខែកុម្ភៈ ។ ប្រទេសជាង ៥០ ត្រូវទទួលរងផលប៉ះពាល់ ប៉ុន្តែមិនមានការសម្របសម្រួល ឬកិច្ចសហប្រតិបត្តិការសំខាន់ៗក្នុងចំណោមអ្នកបដិវត្តន៍រៀងៗខ្លួននោះទេ។ កត្តារួមចំនែកសំខាន់ៗមួយចំនួនមានដូចជា ការមិនពេញចិត្តនឹងអ្នកដឹកនាំនយោបាយ ការទាមទារឱ្យ មានការចូលរួម កាន់តែច្រើននៅក្នុងរដ្ឋាភិបាល និងលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ ការទាមទារ សេរីភាពសារព័ត៌មាន ការទាមទារផ្សេងទៀតដែលធ្វើឡើងដោយ វណ្ណៈកម្មករ សម្រាប់សិទ្ធិសេដ្ឋកិច្ច ការងើបឡើងនៃចលនា ជាតិនិយម ការបង្កើតក្រុមឡើងវិញនៃកងកម្លាំងរដ្ឋាភិបាល R.J.W. Evans and Hartmut Pogge von Strandmann, eds., The Revolutions in Europe 1848–1849 (2000) pp. v, 4 និង ការបរាជ័យនៃដំឡូងអឺរ៉ុប ដែលបង្កឱ្យមានការអត់ឃ្លាន ការធ្វើចំណាកស្រុក និងចលាចលបះបោរ។ Ó Gráda, Cormac; Vanhaute, Eric; Paping, Richard (August 2006). 

ការ​បះបោរ​ត្រូវ​បាន​ដឹកនាំ​ដោយ​សម្ព័ន្ធ​បណ្ដោះ​អាសន្ន​នៃ​អ្នក​កំណែ​ទម្រង់ វណ្ណៈ​កណ្តាល វណ្ណៈ​ខ្ពស់ ( ពួក​ប័រជីរស៊ី ) និង​កម្មករ។ Edward Shorter, "Middle-class anxiety in the German revolution of 1848."  ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ សម្ព័ន្ធភាពនេះមិនបានរួបរួមគ្នាបានយូរទេ។ បដិវត្តន៍ជាច្រើនត្រូវបានបង្ក្រាបយ៉ាងឆាប់រហ័ស ដោយមនុស្សរាប់ម៉ឺននាក់ត្រូវបានសម្លាប់ ហើយថែមទាំងត្រូវបានបង្ខំឱ្យនិរទេសខ្លួនថែមទៀត។ កំណែទម្រង់យូរអង្វែងសំខាន់ៗ រួមមានការលុបបំបាត់ ពួកអ្នកងារ នៅក្នុងប្រទេសអូទ្រីស និងហុងគ្រី ការបញ្ចប់ របបរាជានិយមផ្តាច់ការ នៅដាណឺម៉ាក និងការដាក់បញ្ចូល លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យតំណាង នៅក្នុងប្រទេសហូឡង់។ បដិវត្តន៍មានសារៈសំខាន់បំផុតនៅក្នុងប្រទេសបារាំង ហូឡង់ អ៊ីតាលី ចក្រភពអូទ្រីស និងរដ្ឋនៃ សហព័ន្ធអាល្លឺម៉ង់ ដែលនឹងបង្កើតជា ចក្រភពអាល្លឺម៉ង់ នៅចុងសតវត្សទី ១៩ និងដើមសតវត្សទី ២០ ។ ទោះបីជា ចក្រភពអង់គ្លេស មិនបានឃើញមានសកម្មភាពគួរឱ្យកត់សម្គាល់ណាមួយនៅក្នុងស្រុកយ៉ាងណាក្តី ក៏នៅ សីឡុន របស់អង់គ្លេស មានការបះបោរស្របគ្នាប៉ុន្តែមិនបានជោគជ័យប្រឆាំងនឹងការគ្រប់គ្រងរបស់អង់គ្លេសដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ការបះបោរ ម៉ាតាល់ ។ រលកនៃការបះបោរបានបញ្ចប់នៅខែតុលាឆ្នាំ ១៨៤៩ ។
បដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨: ពលករទីក្រុង

ពលករទីក្រុង 
រូបភាពតូច| ការសម្លាប់ជនជាតិកាលីស៊ី (ប៉ូឡូញ៖ Rzeź galicyjska ) ដោយ Jan Lewicki (1795–1871) ដែលពណ៌នាអំពីការសម្លាប់រង្គាលរបស់ពួកអភិជនប៉ូឡូញដោយកសិករប៉ូឡូញនៅ ហ្គាលីសៀ ក្នុងឆ្នាំ ១៨៤៦ ។
ចំនួន​ប្រជាជន​នៅ​តាម​តំបន់​ជន​បទ​របស់​បារាំង​បាន ​កើន​ឡើង​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​កសិករ​ជា​ច្រើន​ស្វែង​រក​ការ​រស់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង។ មនុស្សជាច្រើននៅក្នុង វណ្ណៈកណ្តាល មានភាពភ័យខ្លាច និងរក្សាគម្លាតពី អ្នកក្រដែលមកធ្វើការ ។ កម្មករដែលគ្មានជំនាញជាច្រើនបាននឿយហត់ពី ១២ ទៅ ១៥ ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃនៅពេលដែលពួកគេមានការងារ ដោយរស់នៅក្នុងតំបន់អនាធិបតេយ្យដែលពោរពេញដោយជំងឺ។ សិប្បករប្រពៃណីហាក់មានសម្ពាធនៃ ឧស្សាហូបនីយកម្ម ដោយបានបាត់បង់ សមាគម របស់ពួកគេ។ 

សេរីភាវូបនីយកម្មនៃច្បាប់ពាណិជ្ជកម្ម និងការរីកលូតលាស់នៃរោងចក្របានបង្កើនគម្លាតររវាងមេឈ្មួញ និងឈ្មួញតូចតាច និងកូនជាង ដែលចំនួនរបស់ពួកគេបានកើនឡើងមិនសមាមាត្រដោយ ៩៣% ពីឆ្នាំ ១៨១៥ ដល់ឆ្នាំ ១៨៤៨ នៅក្នុងប្រទេសអាល្លឺម៉ង់។ ភាពចលាចលវណ្ណៈសង្គម ដ៏សំខាន់បានកើតឡើងនៅ ទីក្រុង លីយ៉ុង ក្នុងឆ្នាំ ១៨៣១ និង ១៨៣៤ និង ទីក្រុង ប្រាក ក្នុងឆ្នាំ ១៨៤៤ ។ លោក ចូណាថាន់ ស្ពែរប៊ើ បានផ្តល់យោបល់ថា ក្នុងរយៈពេលក្រោយឆ្នាំ ១៨២៥ កម្មករទីក្រុងក្រីក្រ (ជាពិសេសពលករ កម្មកររោងចក្រ និងសិប្បករ) បានឃើញអំណាចទិញរបស់ពួកគេធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំងដោយ ការបរិភោគសាច់ក្នុងទីក្រុងនៅបែលហ្ស៊ិក បារាំង និងអាល្លឺម៉ង់នៅទ្រឹង ឬធ្លាក់ចុះក្រោយឆ្នាំ ១៨៣០ ទោះបីជាចំនួនប្រជាជនកើនឡើងក៏ដោយ។ . Siemann, Wolfram, The German Revolution of 1848–1849 (London, 1998), p. 27; Lèvêque, Pierre in Dowe, p. 93; Pech, Stanley Z. The Czech Revolution of 1848 (London, 1969), p. 14 ការភ័យស្លន់ស្លោខាងសេដ្ឋកិច្ចនៅឆ្នាំ ១៨៤៧ បានបង្កើនភាពអត់ការងារធ្វើក្នុងទីក្រុងដោយ កម្មកររោងចក្រនៅវីយែន១ម៉ឺននាក់បានបាត់បង់ការងារ ហើយក្រុមហ៊ុននៅហាំប៊ួក ចំនួន ១២៨ បានក្ស័យធនក្នុងអំឡុងឆ្នាំ ១៨៤៧ Siemann (1998); Pech, p. 14 លើកលែងតែប្រទេសហូឡង់ មានការជាប់ទាក់ទងគ្នាយ៉ាងខ្លាំងក្នុងចំណោមប្រទេសដែលរងផលប៉ះពាល់ខ្លាំងបំផុតដោយបម្លាស់ប្តូរឧស្សាហកម្មឆ្នាំ ១៨៤៧ និងប្រទេសដែលបានទទួលបដិវត្តន៍នៅឆ្នាំ ១៨៤៨ Berger, Helge, and Mark Spoerer. 

ស្ថានភាពនៅក្នុងបណ្តារដ្ឋអាល្លឺម៉ង់គឺស្រដៀងគ្នា។ ផ្នែកខ្លះនៃ ព្រូស ត្រូវបានចាប់ផ្តើមធ្វើឧស្សាហូបនីយកម្ម។ ក្នុងអំឡុងទសវត្សរឆ្នាំ ១៨៤០ ផលិតកម្មមេកានិចនៅក្នុងឧស្សាហកម្មវាយនភ័ណ្ឌបាននាំមកនូវសម្លៀកបំពាក់ដែលមានតំលៃថោកដែលកាត់បន្ថយផលិតផលធ្វើដោយដៃរបស់ជាងកាត់ដេរអាល្លឺម៉ង់។ Merriman, 1996, p. 724 កំណែទម្រង់បានកែលម្អលក្ខណៈដែលមិនពេញនិយមបំផុតនៃ សក្តិភូមិ នៅជនបទ ប៉ុន្តែកម្មករឧស្សាហកម្មនៅតែមិនពេញចិត្តនឹងកំណែទម្រង់ទាំងនេះ ហើយបានជំរុញឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរកាន់តែច្រើន។

កម្មករនៅទីក្រុងគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីចំណាយពាក់កណ្តាលនៃប្រាក់ចំណូលរបស់ពួកគេលើម្ហូបអាហារ ដែលភាគច្រើនមាននំប៉័ង និងដំឡូង។ ជាលទ្ធផលនៃការបរាជ័យនៃការប្រមូលផល តម្លៃម្ហូបអាហារ បានកើនឡើង ហើយតម្រូវការសម្រាប់ ទំនិញផលិត មានការថយចុះ ដែលបណ្តាលឱ្យមានការកើនឡើងនៃភាពអត់ការងារធ្វើ។ ក្នុងអំឡុងបដិវត្តន៍ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានៃភាពអត់ការងារធ្វើ សិក្ខាសាលាត្រូវបានរៀបចំឡើងសម្រាប់បុរសដែលចាប់អារម្មណ៍លើការងារសំណង់។ មន្ត្រីក៏បានបង្កើតសិក្ខាសាលាសម្រាប់ស្ត្រីនៅពេលដែលពួកគេមានអារម្មណ៍ថាពួកគេត្រូវបានដកចេញ។ សិប្បករ និងកម្មករដែលអត់ការងារធ្វើបានបំផ្លាញម៉ាស៊ីនឧស្សាហកម្ម នៅពេលដែលពួកគេគំរាមផ្តល់អំណាចបន្ថែមដល់និយោជក។
បដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨: តំបន់ជនបទ

តំបន់ជនបទ 
កំណើនប្រជាជននៅតាមជនបទបាននាំឱ្យមានការខ្វះខាតស្បៀងអាហារ សម្ពាធ ដីធ្លី និងការធ្វើចំណាកស្រុកទាំងក្នុង និងពីអឺរ៉ុប ជាពិសេសទៅកាន់ទ្វីបអាមេរិក។ ការមិនសប្បាយចិត្តរបស់កសិករនៅទសវត្សឆ្នាំ ១៨៤០ បានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ ការកាន់កាប់របស់កសិករលើដីសហគមន៍ដែលបាត់បង់បានកើនឡើងនៅក្នុងតំបន់ជាច្រើន; អ្នកដែលត្រូវបានផ្តន្ទាទោសពីបទលួចឈើនៅក្នុងតំបន់រ៉ែន បានកើនឡើងពី ១០០​ ០០០ នាក់ក្នុងឆ្នាំ ១៨២៩-៣០ដល់ ១៨៥ ០០០នាក់ក្នុងឆ្នាំ ១៨៤៦-៤៧ ។ Sperber, Jonathan.  ក្នុងឆ្នាំ ១៨៤៥ និង ១៨៤៦ ជម្ងឺដំឡូងបារាំង មួយបានបង្កឱ្យ មានវិបត្តិជីវភាពនៅអឺរ៉ុបខាងជើង ហើយបានលើកទឹកចិត្តឱ្យមានការវាយឆ្មក់ស្តុកដំឡូងនៅ ស៊ីឡេសៀ ក្នុងឆ្នាំ ១៨៤៧ ។ ផលប៉ះពាល់នៃគ្រោះទុរភិក្សត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរបំផុតនៅក្នុង មហាទុរ្ភិក្សអៀរឡង់ Helen Litton, The Irish Famine: An Illustrated History, Wolfhound Press, 1995,  ប៉ុន្តែក៏បណ្តាលឱ្យមានស្ថានភាពដូចទុរ្ភិក្សនៅ តំបន់ខ្ពង់រាបស្កុតឡេន និងទូទាំង ទ្វីបអឺរ៉ុប ។ ការប្រមូលផលនៃរ៉ៃ នៅតំបន់រុាំង គឺ ស្មើ២០% នៃកម្រិតមុនខណៈពេលដែលការប្រមូលផលដំឡូងនៅឆេកត្រូវបានកាត់បន្ថយពាក់កណ្តាល។ Sperber, Jonathan, Rhineland Radicals: The Democratic Movement and the Revolution of 1848 (Princeton, 1991), p. 140; Pech, Stanley Z. The Czech Revolution of 1848 (London, 1969), p. 45 ការប្រមូលផលដែលបានកាត់បន្ថយទាំងនេះត្រូវបានអមដោយការកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំងនៃតម្លៃ (តម្លៃនៃស្រូវសាលីកើនឡើងទ្វេដងនៅក្នុងប្រទេសបារាំង និង ហាប់ស្បួកអ៊ីតាលី)។ មានកុប្បកម្មម្ហូបអាហារបារាំងចំនួន ៤០០ដងក្នុងកំឡុងឆ្នាំ ១៨៤៦ ដល់ ១៨៤៧ ខណៈដែលការតវ៉ាសេដ្ឋកិច្ចសង្គមរបស់អាល្លឺម៉ង់បានកើនឡើងពី ២៨ ដងក្នុងកំឡុងឆ្នាំ ១៨៣០ ដល់ឆ្នាំ ១៨៣៩ ដល់ ១០៣ ក្នុងកំឡុងឆ្នាំ ១៨៤០ ដល់ ១៨៤៧។ Siemann, Wolfram, The German Revolution of 1848–1849 (London, 1998), p. 39 ការសោកស្ដាយរបស់កសិកររយៈពេលវែងគឺការបាត់បង់ដីសហគមន៍ ការរឹតបន្តឹងព្រៃឈើ (ដូចជាក្រមព្រៃឈើបារាំងឆ្នាំ ១៨២៧) និងរចនាសម្ព័ន្ធសក្តិភូមិដែលនៅសេសសល់ ជាពិសេសមនុស្សយន្ត (កាតព្វកិច្ចការងារ) ដែលមាននៅក្នុងចំណោមពួកអ្នកងារ និងកសិករដែលគេជិះជាន់នៅតំបន់គ្រប់គ្រងដោយរាជវង្សហាប់ស្បួក។Rath, Reuben J. The Viennese Revolution of 1848 (New York, 1969), p. 12 Sperber, Jonathan. 

ទ្រព្យសម្បត្តិ អភិជន (និងអំណាចដែលត្រូវគ្នា) គឺមានភាពដូចគ្នាជាមួយនឹងកម្មសិទ្ធិលើដីស្រែចំការ និងការគ្រប់គ្រងប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពលើ កសិករ ។ ការសោកសង្រេងរបស់កសិករបានផ្ទុះឡើងក្នុងកំឡុងបដិវត្តន៍ឆ្នាំ ១៨៤៨ ប៉ុន្តែជារឿយៗត្រូវបានផ្តាច់ចេញពីចលនាបដិវត្តន៍ទីក្រុង វោហាសាស្ត្រជាតិនិយមដ៏ពេញនិយមរបស់ សាន់ឌ័រ ពែតូហ្វី បដិវត្តនៅទីក្រុង ប៊ុយដាពែស មិនបានបកប្រែទៅជាជោគជ័យណាមួយជាមួយកសិករម៉ាកយ៉ា ខណៈពេលដែល ជនប្រជាធិបតេយ្យអូទ្រីស លោក ហាន គូឌ្លីច បានខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីធ្វើឱ្យកសិករអូទ្រីស "បានបាត់ខ្លួននៅក្នុងសមុទ្រដ៏អស្ចារ្យនៃភាពព្រងើយកន្តើយនិងក្លិនស្អុយ" ។ Sperber, Jonathan.
បដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨: តួនាទីនៃគំនិត

តួនាទីនៃគំនិត 
រូបភាពតូច|230x230ភីកសែល| ការបះបោរខែមិថុនា ឆ្នាំ ១៨៤៨ នៅ ទីក្រុងប្រាក បានចាក់បញ្ចូលធាតុនយោបាយដ៏រឹងមាំមួយចូលទៅក្នុង ការរស់ឡើងវិញនៃប្រជាជាតិឆេក ។
ទោះបីជាមានការខិតខំប្រឹងប្រែងដោយបង្ខំ និងជាញឹកញាប់ដោយហឹង្សានៃអំណាចដែលបានបង្កើតឡើង និងប្រតិកម្មដើម្បីរារាំងពួកគេក៏ដោយ គំនិតដែលរំខានបានទទួលប្រជាប្រិយភាពដូចជា ប្រជាធិបតេយ្យ សេរីនិយម ជ្រុលនិយម ជាតិនិយម និង សង្គមនិយម ។ Charles Breunig, The Age of Revolution and Reaction, 1789–1850 (1977) ពួកគេទាមទារឲ្យមាន រដ្ឋធម្មនុញ្ញ សិទ្ធិបោះឆ្នោត សេរីភាពសារព័ត៌មាន សេរីភាពនៃការបញ្ចេញមតិ និងសិទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យផ្សេងទៀត ការបង្កើតកងជីវពលស៊ីវិល ការរំដោះរាស្រ្តកសិករ សេរីភាវូបនីយកម្មសេដ្ឋកិច្ច ការលុបបំបាត់របាំងពន្ធគយ និងការលុបបំបាត់រចនាសម្ព័ន្ធអំណាចរាជាធិបតេយ្យ ដើម្បីគាំទ្រដល់ការបង្កើត រដ្ឋសាធារណរដ្ឋ ឬយ៉ាងហោចណាស់ការរឹតត្បិតអំណាចរបស់ពួកស្តេចក្នុងទម្រង់នៃរាជាធិបតេយ្យអាស្រ័យរដ្ឋធម្មនុញ្ញ។

នៅក្នុងភាសានៃទសវត្សឆ្នាំ ១៨៤០ លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ មានន័យថាការជំនួស អ្នកបោះឆ្នោតដែលជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិ ដោយ អ្នកបោះឆ្នោតដែលជាបុរសគ្រប់រូប ។ សេរីនិយម ជាមូលដ្ឋានមានន័យថា ការយល់ព្រមពីប្រជាពលរដ្ឋ ការកំណត់អំណាចសាសនា និង រដ្ឋ ការបង្កើត រដ្ឋាភិបាលសាធារណរដ្ឋ សេរីភាពសារព័ត៌មាន និងបុគ្គលនិយម។ ទសវត្សឆ្នាំ ១៨៤០ បានឃើញការលេចឡើងនៃការបោះពុម្ពសេរីរ៉ាឌីកាល់ដូចជា Rheinische Zeitung (១៨៤២); Le National និង La Reforme (១៨៤៣) នៅប្រទេសបារាំង; Grenzboten របស់ Ignaz Kuranda (១៨៤១) នៅប្រទេសអូទ្រីស; Pesti Hírlap របស់ Lajos Kossuth (១៨៤១) នៅក្នុងប្រទេសហុងគ្រី ក៏ដូចជាការកើនឡើងនៃប្រជាប្រិយភាពរបស់ Morgenbladet ចាស់នៅក្នុងប្រទេសន័រវេស និង Aftonbladet នៅក្នុងប្រទេសស៊ុយអែត។ Sperber (1994) pp. 99, 113; Ginsborg, p. 44;

'ជាតិនិយម' ជឿលើការបង្រួបបង្រួមមនុស្សដែលត្រូវបានចងភ្ជាប់ដោយ ភាសា វប្បធម៌ សាសនា ប្រវត្តិសាស្ត្រ និងជាការពិតណាស់ ភូមិសាស្ត្រ នៅក្នុងនោះក៏មានចលនា បង្រួបបង្រួមជាតិឡើងវិញ ផងដែរ។ ជាតិនិយមបានបង្កើតការអំពាវនាវយ៉ាងទូលំទូលាយក្នុងអំឡុងពេលមុនឆ្នាំ ១៨៤៨ ដូចដែលបានឃើញនៅក្នុង ១៨៣៦ របស់ František Palacký 's ប្រវត្តិសាស្រ្តនៃប្រជាជាតិឆេក ដែលសង្កត់ធ្ងន់លើដំណើរជាតិនៃជម្លោះជាមួយជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ ឬ Liederkranz ស្នេហាជាតិដ៏ពេញនិយម (រង្វង់ចម្រៀង) ដែល ត្រូវបានប្រារព្ធឡើងនៅទូទាំងប្រទេសអាឡឺម៉ង់៖ បទចម្រៀងស្នេហាជាតិ និងបះបោរអំពី Schleswig បានគ្របដណ្តប់ពិធីបុណ្យចម្រៀងជាតិ Würzburg ក្នុងឆ្នាំ ១៨៤៥ Stanley Z. Pech, The Czech Revolution of 1848 (1969), p. 25, Wolfram Siemann, The German Revolution of 1848–1849 (London, 1998), p. 47

'សង្គមនិយម' នៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៨៤០ គឺជាពាក្យដែលមិនមាននិយមន័យឯកច្ឆន្ទ ដែលមានន័យខុសគ្នាចំពោះមនុស្សផ្សេងគ្នា ប៉ុន្តែជាធម្មតាត្រូវបានគេប្រើនៅក្នុងបរិបទនៃអំណាចកាន់តែច្រើនសម្រាប់កម្មករនៅក្នុងប្រព័ន្ធមួយដោយផ្អែកលើកម្មសិទ្ធិរបស់កម្មករនៃ មធ្យោបាយផលិតកម្ម ។

គោលគំនិតទាំងនេះរួមគ្នា - លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ សេរីនិយម ជាតិនិយម និងសង្គមនិយម ក្នុងន័យដែលបានពិពណ៌នាខាងលើ - ត្រូវបានបញ្ចូលទៅក្នុងពាក្យនយោបាយ រ៉ាឌីកាល់និយម ។
បដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨: លំដាប់នៃនិន្នាការចម្បង

លំដាប់នៃនិន្នាការចម្បង 
ប្រទេសនីមួយៗមានពេលវេលាជាក់លាក់មួយ ប៉ុន្តែគំរូទូទៅបានបង្ហាញពីវដ្តដ៏មុតស្រួច នៅពេលដែលកំណែទម្រង់បានផ្លាស់ប្តូរឡើងចុះ។ John Merriman, A History of Modern Europe (3rd ed. 2010) ch 16 pp 613–48 online.

 និទាឃរដូវឆ្នាំ ១៨៤៨ ៖ ជោគជ័យដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល 
រូបភាពតូច| របាំងបដិវត្តន៍នៅ ទីក្រុងវីយែន ក្នុងខែឧសភាឆ្នាំ ១៨៤៨
ពិភពលោកមានការភ្ញាក់ផ្អើលនៅនិទាឃរដូវឆ្នាំ ១៨៤៨ នៅពេលដែលបដិវត្តន៍បានលេចឡើងនៅកន្លែងជាច្រើន ហើយហាក់ដូចជាជិតដល់ភាពជោគជ័យនៅគ្រប់ទីកន្លែង។ ពួក​អ្នក​ប្រឆាំង​ដែល​ត្រូវ​បាន​រដ្ឋាភិបាល​ចាស់​និរទេស​ចេញ​បាន​ប្រញាប់ប្រញាល់​ត្រឡប់មកវិញ ដើម្បី​ក្តាប់ឱកាស។ នៅ​ប្រទេស​បារាំង របប​រាជានិយម ​ត្រូវ​បាន ​ផ្ដួល​រំលំ​ម្តង​ទៀត​ហើយ​ជំនួស​ដោយ​សាធារណរដ្ឋ ។ នៅក្នុងរដ្ឋធំៗមួយចំនួនរបស់អាល្លឺម៉ង់ និងអ៊ីតាលី និងនៅក្នុងប្រទេសអូទ្រីស មេដឹកនាំចាស់ៗត្រូវបានបង្ខំឱ្យផ្តល់រដ្ឋធម្មនុញ្ញសេរី។ បណ្តារដ្ឋ​អ៊ីតាលី និង​អាល្លឺម៉ង់​ហាក់​ដូច​ជា​កំពុង​បង្កើត​ប្រទេស​រួបរួម​គ្នា​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស។ អូទ្រីសបានផ្តល់ដល់ហុងគ្រី និងឆេក នូវស្វ័យភាព និងឋានៈជាប្រជាជាតិ។ Melvin Kranzberg, 1848: A Turning Point? (1962) p xi, xvii–xviii.

 រដូវក្តៅ ១៨៤៨: ការបែងចែកក្នុងចំណោមអ្នកកែទម្រង់ 
នៅប្រទេសបារាំង ការប្រយុទ្ធគ្នាតាមផ្លូវបង្ហូរឈាមបានផ្ទុះឡើងរវាងអ្នកកំណែទម្រង់វណ្ណៈកណ្តាល និងពួករ៉ាឌីកាល់វណ្ណៈកម្មករ។ អ្នកកែទម្រង់អាល្លឺម៉ង់បានប្រកែកមិនចេះចប់ ដោយមិនបញ្ចប់លទ្ធផលរបស់ពួកគេ។ Kranzberg, 1848: A Turning Point? (1962) p xii, xvii–xviii.

 សរទរដូវឆ្នាំ ១៨៤៨: អ្នកប្រតិកម្មរៀបចំសម្រាប់ការប្រឆាំងបដិវត្តន៍ 
ដំបូងឡើយ ពួកអភិជន និងសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ពួកគេ បានរៀបចំផែនការវិលត្រឡប់ទៅកាន់អំណាចវិញ។ Kranzberg, 1848: A Turning Point? (1962) p xii, xvii–xviii.

 ១៨៤៩-១៨៥១: ការផ្តួលរំលំរបបបដិវត្តន៍ 
បដិវត្តន៍ទទួលបរាជ័យជាបន្តបន្ទាប់ក្នុងរដូវក្តៅឆ្នាំ ១៨៤៩។ អ្នក​ប្រឆាំង​បាន​ឡើង​កាន់​អំណាច​វិញ ហើយ​មេដឹកនាំ​បដិវត្តន៍​ជា​ច្រើន​នាក់​បាន​ចូល​និរទេស​ខ្លួន។ កំណែទម្រង់សង្គមមួយចំនួនបានបង្ហាញឱ្យឃើញជាអចិន្ត្រៃយ៍ ហើយប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមកអ្នកជាតិនិយមនៅប្រទេសអាឡឺម៉ង់ អ៊ីតាលី និងហុងគ្រីបានសម្រេចគោលបំណងរបស់ពួកគេ។ Kranzberg, 1848: A Turning Point? (1962) p xii, .
បដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨: និទាឃរដូវឆ្នាំ ១៨៤៨ ៖ ជោគជ័យដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល

និទាឃរដូវឆ្នាំ ១៨៤៨ ៖ ជោគជ័យដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល 
រូបភាពតូច| របាំងបដិវត្តន៍នៅ ទីក្រុងវីយែន ក្នុងខែឧសភាឆ្នាំ ១៨៤៨
ពិភពលោកមានការភ្ញាក់ផ្អើលនៅនិទាឃរដូវឆ្នាំ ១៨៤៨ នៅពេលដែលបដិវត្តន៍បានលេចឡើងនៅកន្លែងជាច្រើន ហើយហាក់ដូចជាជិតដល់ភាពជោគជ័យនៅគ្រប់ទីកន្លែង។ ពួក​អ្នក​ប្រឆាំង​ដែល​ត្រូវ​បាន​រដ្ឋាភិបាល​ចាស់​និរទេស​ចេញ​បាន​ប្រញាប់ប្រញាល់​ត្រឡប់មកវិញ ដើម្បី​ក្តាប់ឱកាស។ នៅ​ប្រទេស​បារាំង របប​រាជានិយម ​ត្រូវ​បាន ​ផ្ដួល​រំលំ​ម្តង​ទៀត​ហើយ​ជំនួស​ដោយ​សាធារណរដ្ឋ ។ នៅក្នុងរដ្ឋធំៗមួយចំនួនរបស់អាល្លឺម៉ង់ និងអ៊ីតាលី និងនៅក្នុងប្រទេសអូទ្រីស មេដឹកនាំចាស់ៗត្រូវបានបង្ខំឱ្យផ្តល់រដ្ឋធម្មនុញ្ញសេរី។ បណ្តារដ្ឋ​អ៊ីតាលី និង​អាល្លឺម៉ង់​ហាក់​ដូច​ជា​កំពុង​បង្កើត​ប្រទេស​រួបរួម​គ្នា​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស។ អូទ្រីសបានផ្តល់ដល់ហុងគ្រី និងឆេក នូវស្វ័យភាព និងឋានៈជាប្រជាជាតិ។ Melvin Kranzberg, 1848: A Turning Point? (1962) p xi, xvii–xviii.
បដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨: រដូវក្តៅ ១៨៤៨: ការបែងចែកក្នុងចំណោមអ្នកកែទម្រង់

រដូវក្តៅ ១៨៤៨: ការបែងចែកក្នុងចំណោមអ្នកកែទម្រង់ 
នៅប្រទេសបារាំង ការប្រយុទ្ធគ្នាតាមផ្លូវបង្ហូរឈាមបានផ្ទុះឡើងរវាងអ្នកកំណែទម្រង់វណ្ណៈកណ្តាល និងពួករ៉ាឌីកាល់វណ្ណៈកម្មករ។ អ្នកកែទម្រង់អាល្លឺម៉ង់បានប្រកែកមិនចេះចប់ ដោយមិនបញ្ចប់លទ្ធផលរបស់ពួកគេ។ Kranzberg, 1848: A Turning Point? (1962) p xii, xvii–xviii.
បដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨: សរទរដូវឆ្នាំ ១៨៤៨: អ្នកប្រតិកម្មរៀបចំសម្រាប់ការប្រឆាំងបដិវត្តន៍

សរទរដូវឆ្នាំ ១៨៤៨: អ្នកប្រតិកម្មរៀបចំសម្រាប់ការប្រឆាំងបដិវត្តន៍ 
ដំបូងឡើយ ពួកអភិជន និងសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ពួកគេ បានរៀបចំផែនការវិលត្រឡប់ទៅកាន់អំណាចវិញ។ Kranzberg, 1848: A Turning Point? (1962) p xii, xvii–xviii.
បដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨: ១៨៤៩-១៨៥១: ការផ្តួលរំលំរបបបដិវត្តន៍

១៨៤៩-១៨៥១: ការផ្តួលរំលំរបបបដិវត្តន៍ 
បដិវត្តន៍ទទួលបរាជ័យជាបន្តបន្ទាប់ក្នុងរដូវក្តៅឆ្នាំ ១៨៤៩។ អ្នក​ប្រឆាំង​បាន​ឡើង​កាន់​អំណាច​វិញ ហើយ​មេដឹកនាំ​បដិវត្តន៍​ជា​ច្រើន​នាក់​បាន​ចូល​និរទេស​ខ្លួន។ កំណែទម្រង់សង្គមមួយចំនួនបានបង្ហាញឱ្យឃើញជាអចិន្ត្រៃយ៍ ហើយប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមកអ្នកជាតិនិយមនៅប្រទេសអាឡឺម៉ង់ អ៊ីតាលី និងហុងគ្រីបានសម្រេចគោលបំណងរបស់ពួកគេ។ Kranzberg, 1848: A Turning Point? (1962) p xii, .
បដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨: បណ្តារដ្ឋអ៊ីតាលី

បណ្តារដ្ឋអ៊ីតាលី 

រូបភាពតូច| វគ្គពី ៥ ថ្ងៃនៃទីក្រុង មីឡង់ គំនូរដោយ Baldassare Verazzi
ទោះបីជាមានការកត់សម្គាល់តិចតួចនៅពេលនោះក៏ដោយ ការផ្ទុះឡើងដ៏ធំដំបូងបង្អស់បានកើតឡើងនៅ ក្រុងប៉ាឡេម៉ូ កោះស៊ីស៊ីល ដែលចាប់ផ្តើមនៅខែមករាឆ្នាំ១៨៤៨ ។ ធ្លាប់មានការបះបោរជាច្រើនលើកប្រឆាំងនឹងការគ្រប់គ្រងរបស់រាជវង្ស ប៊ួរបុង ; ដោយបានបង្កើតរដ្ឋឯករាជ្យមួយដែលមានរយៈពេលត្រឹមតែ ១៦ ខែមុនពេលពួកប៊ូរបុង ត្រឡប់មកកាន់អំណាចវិញ។ ក្នុងអំឡុងពេលប៉ុន្មានខែនោះ រដ្ឋធម្មនុញ្ញមានភាពជឿនលឿនបន្តិចធៀបនឹងសម័យនោះ នៅក្នុងលក្ខខណ្ឌប្រជាធិបតេយ្យសេរី ដូចទៅនឹងសំណើរបស់សហព័ន្ធរដ្ឋអ៊ីតាលីដែរ។ ការបរាជ័យនៃការបះបោរត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរមកវិញនៅ ១២ ឆ្នាំក្រោយមក នៅពេលដែល ព្រះរាជាណាចក្រប៊ួរបុងនៃស៊ីស៊ីលទាំងពីរ បានដួលរលំនៅឆ្នាំ ១៨៦០-៦១ ជាមួយនឹង ការបង្រួបបង្រួមនៃអ៊ីតាលី ។
បដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨: ប្រទេសបារាំង

ប្រទេសបារាំង 

"បដិវត្តខែកុម្ភៈ" នៅប្រទេសបារាំងត្រូវបានបញ្ឆេះដោយការគាបសង្កត់នៃ campagne des banquets ។ បដិវត្តន៍នេះត្រូវបានជម្រុញដោយឧត្តមគតិជាតិនិយម និងសាធារណរដ្ឋក្នុងចំណោមសាធារណជនបារាំងទូទៅ ដែលជឿថាប្រជាជនគួរតែគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង។ វាបានបញ្ចប់ របបរាជានិយមអាស្រ័យរដ្ឋធម្មនុញ្ញ របស់ស្តេច ល្វី​ ហ្វីលីព ហើយនាំទៅដល់ការបង្កើត សាធារណរដ្ឋទីពីររបស់បារាំង ។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលបណ្តោះអាសន្ន លោក ល្វី ណាប៉ូលេអុង ដែលជាក្មួយប្រុសរបស់ ណាប៉ូលេអុង បូណាប៉ាត ត្រូវបាន ជ្រើសរើសជាប្រធានាធិបតី ។ នៅឆ្នាំ ១៨៥២ គាត់បានធ្វើ រដ្ឋប្រហារ ហើយបានតាំងខ្លួនជាអធិរាជផ្តាច់ការនៃ ចក្រភពបារាំងទីពីរ ។ William Roberts, Encyclopedia of Modern Dictators (2006) pp 209–211.

Alexis de Tocqueville បានកត់សម្គាល់នៅក្នុង ការចងចាំ របស់គាត់នៃសម័យកាលនោះ "សង្គមត្រូវបានកាត់ជាពីរ: អ្នកដែលគ្មានអ្វីរួបរួមគ្នាក្នុងការច្រណែននឹងអ្នកដែលមានអ្វីរួបរួមគ្នាក្នុងភាពភ័យរន្ធត់ទូទៅ" ។ Tocqueville, Alexis de.
បដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨: បណ្តារដ្ឋអាល្លឺម៉ង់

បណ្តារដ្ឋអាល្លឺម៉ង់ 
រូបភាពតូច| បដិវត្តន៍នៅ ទីក្រុងប៊ែរឡាំង ក្នុងខែមីនា ឆ្នាំ១៨៤៨ ដោយគ្រវី ទង់បដិវត្តន៍
"បដិវត្តខែមីនា" នៅក្នុងរដ្ឋអាល្លឺម៉ង់បានកើតឡើងនៅភាគខាងត្បូង និងភាគខាងលិចនៃប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ ដោយមានសន្និបាតដ៏ពេញនិយម និងមហាបាតុកម្ម។ ដឹកនាំ​ដោយ​និស្សិត និង​បញ្ញវន្ត​ដែល​មាន​ការ​អប់រំខ្ពស់Louis Namier, 1848: The Revolution of the Intellectuals (1964) ពួកគេ​ទាមទារ​ឲ្យ​មាន ​ឯកភាព​ជាតិ​អាល្លឺម៉ង់ សេរីភាព​សារព័ត៌មាន និង ​សេរីភាព​នៃ​ការ​ជួប​ជុំ ។ ការបះបោរត្រូវបានរៀបចំឡើងដោយច្របូកច្របល់ ប៉ុន្តែមានការបដិសេធរួមចំពោះរចនាសម្ព័ន្ធនយោបាយបែបប្រពៃណី និងស្វ័យភាពនៅក្នុងរដ្ឋឯករាជ្យចំនួន ៣៩ នៃ សហព័ន្ធអាល្លឺម៉ង់ ។ ធាតុផ្សំនៃវណ្ណៈកណ្តាល និងវណ្ណៈកម្មករនៃបដិវត្តន៍បានធ្វើឲ្យមានការបែកបាក់ ហើយនៅទីបញ្ចប់ ពួកអភិជនអភិរក្សនិយមបានយកឈ្នះ ដោយបង្ខំ ពួកសេរីនិយម ជាច្រើននាក់ឱ្យទៅនិរទេសខ្លួន។ Theodote S. Hamerow, Restoration, Revolution, Reaction: Economics and Politics in Germany, 1825–1870 (1958) focuses mainly on artisans and peasants
បដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨: ដាណឺម៉ាក

ដាណឺម៉ាក 
រូបភាពតូច| ទាហានដាណឺម៉ាកធ្វើព្យុហយាត្រាឆ្លងកាត់ ទីក្រុង Copenhagen ក្នុងឆ្នាំ ១៨៤៩ បន្ទាប់ពីជ័យជំនះក្នុង សង្គ្រាម Schleswig ទីមួយ។
ប្រទេសដាណឺម៉ាកត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយប្រព័ន្ធរាជាធិបតេយ្យផ្តា​ច់ការ ( ច្បាប់របស់ស្តេច ) ចាប់តាំងពីសតវត្សទី១៧ ។ ស្តេច គ្រីស្ទៀនទី៨ ដែលជាអ្នកកំណែទម្រង់កម្រិតមធ្យម ប៉ុន្តែនៅតែជាអ្នកផ្តាច់ការ បានទទួលមរណភាពនៅខែមករា ឆ្នាំ១៨៤៨ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការកើនឡើងនៃការប្រឆាំងពីកសិករ និងពួកសេរីនិយម។ ការទាមទារសម្រាប់រាជាធិបតេយ្យអាស្រ័យរដ្ឋធម្មនុញ្ញដែលដឹកនាំដោយ គណបក្សសេរីជាតិ បានបញ្ចប់ដោយការហែក្បួនដ៏ពេញនិយមទៅកាន់ ព្រះរាជវាំងគ្រីស្ទៀនបួក នៅថ្ងៃទី ២១ ខែមីនា។ ស្តេចថ្មីគឺ ហ្វ្រេដេរីកទី៧ បានបំពេញតាមការទាមទាររបស់ពួកសេរីនិយម ហើយបានដំឡើងគណៈរដ្ឋមន្ត្រីថ្មី ដែលរួមមានមេដឹកនាំលេចធ្លោនៃ គណបក្សសេរីជាតិ ។ Weibull, Jörgen. 

ចលនាជាតិ-សេរីនិយមចង់លុបបំបាត់របបផ្តាច់ការ ប៉ុន្តែរក្សារដ្ឋអំណាចកណ្តាលយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះមហាក្សត្រ​បាន​ទទួល​យក ​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​ថ្មី ​ដែល​យល់ព្រម​ចែក​អំណាច​ជាមួយ​សភា​ទ្វេភាគី​ដែល​ហៅថា រីគស្តាក ។ វាត្រូវបានគេនិយាយថាពាក្យដំបូងរបស់ស្តេចដាណឺម៉ាកបន្ទាប់ពីការចុះហត្ថលេខាលើអំណាចផ្តាច់ការរបស់គាត់គឺ "ល្អណាស់ឥឡូវនេះខ្ញុំអាចដេកនៅពេលព្រឹក" ។ Olaf Søndberg;
den danske revolution 1830–1866: p. 70, line 47–48 ទោះបីជាមន្រ្តីកងទ័ពមិនពេញចិត្តក៏ដោយ ក៏ពួកគេបានទទួលយកការរៀបចំថ្មី ដែលផ្ទុយពីអឺរ៉ុបផ្សេងទៀត មិនត្រូវបានបដិសេធដោយអ្នកប្រតិកម្មឡើយ។ Weibull, Jörgen.  រដ្ឋធម្មនុញ្ញសេរីមិនបានពង្រីកដល់ Schleswig ទេ ដោយទុកឱ្យ សំណួរ Schleswig-Holstein មិនមានចម្លើយ។

 ស្កេលស្វីគ 
ឌុចឈី នៃស្កេលស្វីគ ដែលជាតំបន់ដែលមានទាំងជនជាតិដាណឺម៉ាក (ជាពួកអាល្លឺម៉ង់ខាងជើង) និងជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ (ជាពូកអាល្លឺម៉ង់ខាងលិច) គឺជាផ្នែកមួយនៃរាជាណាចក្រដាណឺម៉ាក ប៉ុន្តែនៅតែជា ឌុចឈី ដាច់ដោយឡែកពីព្រះរាជាណាចក្រដាណឺម៉ាក។ ជំរុញដោយមនោសញ្ចេតនា អាឡឺម៉ង់និយម ជនជាតិអាឡឺម៉ង់នៅស្កេលស្វីគ បានលើកដៃតវ៉ាចំពោះគោលនយោបាយថ្មីដែលប្រកាសដោយរដ្ឋាភិបាល សេរីជាតិ របស់ប្រទេសដាណឺម៉ាក ដែលនឹងរួមបញ្ចូលទាំងស្រុងនូវឌុចឈីទៅក្នុងប្រទេសដាណឺម៉ាក។

ប្រជាជនអាល្លឺម៉ង់នៅ ស្កេលស្វីគ និង ហុលស្តែន បានបះបោរដែលបំផុសគំនិតដោយបព្វជិតប្រូតេស្តង់។ រដ្ឋអាឡឺម៉ង់បានបញ្ជូនជាកងទ័ព ប៉ុន្តែជ័យជម្នះរបស់ដាណឺម៉ាកនៅឆ្នាំ ១៨៤៩ បាននាំឱ្យមាន សន្ធិសញ្ញាទីក្រុងប៊ែកឡាំង (១៨៥០) និង ពិធីសារទីក្រុងឡុងដ៍ (១៨៥២) ។ ពួកគេ​បាន​បញ្ជាក់​ជាថ្មី​អំពី​អធិបតេយ្យភាព​របស់​ស្តេច​ដាណឺម៉ាក ខណៈ​ដែល​ហាមប្រាម​ការ​រួបរួម​ជាមួយ​ប្រទេស​ដាណឺម៉ាក។ ការរំលោភលើការផ្តល់ចុងក្រោយនេះបាននាំឱ្យ មានសង្គ្រាមជាថ្មីនៅឆ្នាំ ១៨៦៣ និងជ័យជម្នះព្រុស នៅឆ្នាំ ១៨៦៤ ។
បដិវត្តន៍ឆ្នាំ១៨៤៨: ស្កេលស្វីគ

ស្កេលស្វីគ 
ឌុចឈី នៃស្កេលស្វីគ ដែលជាតំបន់ដែលមានទាំងជនជាតិដាណឺម៉ាក (ជាពួកអាល្លឺម៉ង់ខាងជើង) និងជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ (ជាពូកអាល្លឺម៉ង់ខាងលិច) គឺជាផ្នែកមួយនៃរាជាណាចក្រដាណឺម៉ាក ប៉ុន្តែនៅតែជា ឌុចឈី ដាច់ដោយឡែកពីព្រះរាជាណាចក្រដាណឺម៉ាក។ ជំរុញដោយមនោសញ្ចេតនា អាឡឺម៉ង់និយម ជនជាតិអាឡឺម៉ង់នៅស្កេលស្វីគ បានលើកដៃតវ៉ាចំពោះគោលនយោបាយថ្មីដែលប្រកាសដោយរដ្ឋាភិបាល សេរីជាតិ របស់ប្រទេសដាណឺម៉ាក ដែលនឹងរួមបញ្ចូលទាំងស្រុងនូវឌុចឈីទៅក្នុងប្រទេសដាណឺម៉ាក។

ប្រជាជនអាល្លឺម៉ង់នៅ ស្កេលស្វីគ និង ហុលស្តែន បានបះបោរដែលបំផុសគំនិតដោយបព្វជិតប្រូតេស្តង់។ រដ្ឋអាឡឺម៉ង់បានបញ្ជូនជាកងទ័ព ប៉ុន្តែជ័យជម្នះរបស់ដាណឺម៉ាកនៅឆ្នាំ ១៨៤៩ បាននាំឱ្យមាន សន្ធិសញ្ញាទីក្រុងប៊ែកឡាំង (១៨៥០) និង ពិធីសារទីក្រុងឡុងដ៍ (១៨៥២) ។ ពួកគេ​បាន​បញ្ជាក់​ជាថ្មី​អំពី​អធិបតេយ្យភាព​របស់​ស្តេច​ដាណឺម៉ាក ខណៈ​ដែល​ហាមប្រាម​ការ​រួបរួម​ជាមួយ​ប្រទេស​ដាណឺម៉ាក។ ការរំលោភលើការផ្តល់ចុងក្រោយនេះបាននាំឱ្យ មានសង្គ្រាមជាថ្មីនៅឆ្នាំ ១៨៦៣ និងជ័យជម្នះព្រុស នៅឆ្នាំ ១៨៦៤ ។