navinnseab/khmer-wikipedia-article huggingface dataset:
ខេត្តស្តូល

ខេត្តស្តូល ឬ សៈទូល  គឺជាខេត្តមួយនៅភាគខាងត្បូង ( ចង្វាត ) នៃ ប្រទេសថៃ ។ ខេត្តជិតខាងគឺ (ពីខាងជើងតាមទ្រនិចនាឡិកា) ខេត្តត្រាំង ខេត្តព័ទ្ទលុង និង ខេត្តសង្ខលា ។ នៅភាគខាងត្បូងវាមានព្រំប្រទល់ជាប់ Perlis នៃ ប្រទេសម៉ាឡេស៊ី ។ ខេត្តនេះនៅផ្នែកខាងលើនៃ ឧបទ្វីបម៉ាឡេ និងខាងលិចជាប់នឹង សមុទ្រអង់ដាម៉ង់ ខេត្តមួយនេះមានប្រជាជនរស់នៅចំនួន ៣ សែននាក់ដកស្រង់ចេញពីវីគីភីឌា
ខេត្តស្ទឹងជ្រៅ

+តតំបន់រដ្ឋបាលស្រុកបឹងបង្កង
 ខេត្តស្ទឹងជ្រៅ គឺជាខេត្តខ្មែរដែលចំណុះអោយសៀមក្នុងអំឡុង សតវត្សទី១៨ ដល់ សតវត្សទី១៩។

បច្ចុប្បន្នប្រទេសថៃ(សៀម) បានប្ដូរទៅជា ខេត្តឆាឈឿងសាវ។
ខេត្តស្ទឹងត្រែង

ខេត្តស្ទឹងត្រែង គឺជាខេត្តមួយនៅចុងខាងជើងនៃប្រទេសកម្ពុជា។ ឈ្មោះដើមហៅថា សុវណ៌្ណបុរ នៃដែនដីសុវណ៌្ណភូមិ កម្វុជទេឝ (ប្រាសាទបុរាណខ្មែរសាងច្រើនពីឥដ្ឋលាយថ្មភក់ ក្នុងសម័យហ្វូណន និងដើមសម័យចេនឡា) និងអាចតាមអ្នកស្រុកថា ឆ្ទិងតេង​ តាមភាសាសំស្ក្រឹត (ភាសាលាវថា សៀងតេង) ដែលមានព្រះសិវលិង្គរកឃើញចំនួន២គឺ វ្រះ ឝិវលិង្គ សុវណ៌្ណេឝ្វរ និងវ្រះឝិវលិង្គ សុវណ៌្ណលិង្គ និងមានទន្លេមេគង្គត្រូវហៅឈ្មោះដើមថា ទន្លេកម្វុជ / កម្ពុជា ហៅតាមសំស្ក្រឹតថា មហាតីថ៌ ហើយក្រុងស្ទឹងត្រែងត្រូវប្រសព្វទន្លេជាច្រើនខ្សែហៅថា តីថ៌ (តីថ៌ ត្រូវចាត់ជាទន្លេលាងបាប និងមានមន្តសិរីជ័យមង្គលដល់អ្នកស្រុក)។ ទីក្រុងរបស់ខេត្តស្ទឹងត្រែងមានឈ្មោះថា ទីក្រុងស្ទឹងត្រែង។ ខេត្តមួយនៃប្រទេសកម្ពុជានៅភាគឦសាន។ ដែលមានព្រំប្រទល់ជាប់ខេត្តរតនគិរីនៅខាងកើត ខេត្តមណ្ឌលគិរីនិងខេត្តក្រចេះនៅខាងត្បូង និងខេត្តកំពង់ធំនិងខេត្តព្រះវិហារ នៅខាងលិច ខេត្តនេះមានព្រំប្រទល់ខាងជើងជាប់នឹងព្រំដែនអន្តរជាតិឡាវ។ ក្នុងខេត្តនេះមានទន្លេមេគង្គ​ហូរកាត់​ខេត្ត។  ខេត្តនេះភាគច្រើនគ្របដណ្តប់ដោយព្រៃឈើ និងធនធានជលផលមានសភាពសម្បូរបែប។
ខេត្តស្ទឹងត្រែង: អំពីឈ្មោះ

អំពីឈ្មោះ 
ខេត្តស្ទឹងត្រែង កាលពីដើមឡើយមានឈ្មោះថា "ទន្លេរពៅ" កំណើតខេត្តស្ទឹងត្រែងកើតឡើងដោយសារព្រះសង្ឈមួយអង្គ (ជានេនលាចាកសិក្ខាបទ) ព្រះនាម សៀង ប៉េង មកពីស្រុកវៀងច័ន្ទ បានលើកដែនសារទឹងទែងនេះថ្វាយមកព្រះករុណាក្រុងកម្ពុជា ។ ព្រះករុណាក្រុងកម្ពុជាទ្រង់ទទួលដង្វាយនេះ ហើយទ្រង់បានតែងតាំងលោក ប៉េង ជាចៅហ្វាយខេត្ត នៅក្នុងអំណាចព្រះចៅក្រុងកម្ពុជា ។ បន្ទាប់ពីត្រូវព្រះរាជាតែងតាំងជាចៅហ្វាយខេត្ត លោកឧកញ៉ា ប៉េង បាននាំសួយសារអារកទៅថ្វាយព្រះចៅក្រុងកម្ពុជាបានរយៈពេល៣ឆ្នាំ ទើបគិតដោះខ្លួនចេញពីអំណាចខ្មែរ ហើយបានរត់ចាកចោលដែនសារទឹងទែងទៅរស់នៅស្រុកវ៉ើនសៃវិញ ។ ក្រោយពីលោកឧកញ៉ា ប៉េង បានរត់ចាកចោលដែនសារទឹងទែង កូនប្រុសរបស់លោកឈ្មោះថា ជា ប៉េងញ៉ាសំ ក៏ត្រូវបានទទួលងារជាចៅហ្វាយខេត្តបន្តពីលោក។ ជា ប៉េងញ៉ាសំ បានរួមគំនិតឃុបឃិតជាមួយរាស្ត្រក្នុងខេត្តរបស់ខ្លួនចូលទៅជ្រកកោនក្រោមម្លប់ព្រះចៅនគរសៀម សៀមបានតែងតាំងងារ ជា ប៉េងញ៉ាសំ ទៅជាចៅមឿងសៀងទែង ។ ដូច្នេះឈ្មោះ សៀង ទែង ជាភាសាឡាវប្រែថា លោកនេនដែលលាចាកសិក្ខាបទបានកសាងឡើង ។ យូរមកប្រជាជនខ្មែរយើងហៅក្លាយនាម សៀង ទែងនោះទៅជា ឈ្មោះស្ទឹងត្រែងវិញ រហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន គឺមានន័យថា ស្រុកមានស្ទឹងដុះស្មៅត្រែង។
ខេត្តស្ទឹងត្រែង: ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
ខេត្តស្ទឹងត្រែងមានរឿងភ្ជាប់ទៅនឹងពង្សាវតាតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយរវាង៦០០គ.ស ក្នុងរាជ្យព្រះបាទឥសានវ័រ្មន និងព្រះបាទជ័យវ័រ្មន ដោយពេលនោះក្រុងកម្ពុជា ត្រូវបានចែកចេញជា២នគរ ។ នគរមួយមានទីក្រុងឈ្មោះ ភវបុរ (ភវបុរៈ) មួយទៀតឈ្មោះទីក្រុង សម្ភុបុរ (សម្ភុបុរ = ស្រុកសំបូរសព្វថ្ងៃ)ហើយខេត្តស្ទឹងត្រែង គឺស្ថិតនៅក្នុងក្រុងទី២នេះ ហើយរហូតដល់ ៩០០គ.ស នគរទាំងពីរបានបង្រួបបង្រួមគ្នាទៅជាក្រុងកម្ពុជាតែមួយ និងបានលើកទីក្រុងទៅតាំងនៅអង្គរវិញ ។ នៅគ្រិស្តសករាជ១៤០០ កាលបែកបន្ទាយសង្វែក ដោយសារកងទ័ពសៀម ពេលនោះព្រះបាទសុទ្ធាភាស ព្រះអង្គបានរត់ទៅពួននៅស្ទឹងត្រែង ។ ក្នុងកំឡុងសករាជនេះទ័ពសៀម និងទ័ពលាវបានលុកលុយចូលក្រុងកម្ពុជាខាងជើង កងទ័ពទាំងនេះបានយកខេត្តស្ទឹងត្រែង រួចមកទ័ពទាំងនោះបានធ្វើដំណើរលុកលុយចុះតាមទន្លេធំ រហូតដល់កំពង់ចាមទើបកងទ័ពខ្មែរវាយបកដេញទ័ពសៀម និងទ័ពលាវខ្ចាត់ខ្ចាយចេញទៅវិញអស់ ។ រូបភាពតូច|ផែនទីព្រំប្រទល់នៃខេត្តស្ទឹងត្រែងនិងប្រទេសឡាវនៅសម័យអាណានិគមនិយមបារាំង
រូបភាពតូច|ទឹកដីទន្លេរពៅនិងម្លូព្រៃ(ស្ទឹងត្រែង)ត្រូវបានមកអោយខ្មែរវិញនៅឆ្នាំ១៩០៤
ក្រោយមកនៅគ្រិស្តសករាជ១៦០០ប្លាយ យួនចាប់ផ្តើមចូលលុកលុយយកខេត្តស្ទឹងត្រែង ប៉ុន្តែគ្រានោះទ័ពសៀមបានវាយចាញ់យួនទៅវិញនៅវេលាចំបាំងខេត្តស្ទឹងត្រែងចំណុះឱ្យខេត្តចំប៉ាសាក់ ឯខេត្តចំប៉ាសាក់ចំណុះឱ្យស្រុកសៀមទៀត ។ នៅឆ្នាំ១៨១៤ ទ័ពសៀមបានលុកលុយចូលនគរខ្មែរចាប់តាំងពីព្រំខេត្ត ព្រំទេពទៅដល់ភ្នំដងរែក ទ័ពសៀមបន្តលុកលុយយកខេត្តម្លូព្រៃ ខេត្តទន្លេពៅ កាលណោះទ័ពសៀមបានឈ្នះសឹកដោយងាយ។បន្ទាប់មកទៀតពួកគេបានបន្តឆ្លងទន្លេ ហើយចូលលុកលុយយកខេត្តស្ទឹងត្រែងជាថ្មី បញ្ចូលទៅក្រុងសៀម លុះខេត្តស្ទឹងត្រែងធ្លាក់ទៅជាខេត្តសៀម គ្រានោះព្រះករុណាក្រុងកម្ពុជាបានផ្តាច់ការទំនាក់ទំនងជាមួយប្រទេសលាវ ដោយសារខេត្តស្ទឹងត្រែងឃាំងជាប់ទៅនឹងស្រុកសៀម ។ បន្ទាប់ពីក្រុងកម្ពុជាគំលាតនៃការទំនាក់ទំនងជាមួយប្រទេសលាវយូរឆ្នាំ រហូតដល់ឆ្នាំ១៨៦៣ គ្រាដែលបារាំងបានមកតាំងអាណាព្យាបាលនៅក្រុងកម្ពុជា។នៅឆ្នាំ១៨៦៤ ក្រុងសៀមជាប់សញ្ញានិងក្រុងបារាំងសែស ហើយក្រុងកម្ពុជា ពេលនោះសៀមបានប្រគល់ខេត្តទន្លេពៅ ម្លូព្រៃ ស្ទឹងត្រែង សៀមប៉ាងមកឱ្យកម្ពុជាវិញ ប៉ុន្តែសៀមគ្មានប្រាថ្នានឹងឱ្យមកវិញទាល់តែសោះ តែសៀមទាល់តម្រិះដោយសារជាប់កិច្ចសញ្ញា។ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមបារាំង-សៀម ឆ្នាំ១៨៩៣ ស្ទឹងត្រែងត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយឡាវក្រោមបារាំងពីឆ្នាំ១៨៩៣ ដល់ឆ្នាំ១៩០៤ ។ នៅឆ្នាំ១៨៩៣ បារាំងបានបង្ខំសៀមដោយថ្វីដៃ ដើម្បីឱ្យសៀមបង្វែរខេត្តខ្មែរមកឱ្យក្រុងកម្ពុជាវិញខ្លះដូចជា៖ខេត្តស្ទឹងត្រែង ជាដើម ។ គ្រានោះសៀមភិតភ័យចុះសិទ្ធិសញ្ញានៅថ្ងៃទី១៣ ខែតុលា ឆ្នាំ១៨៩៣ ដោយសុខចិត្តលះបង់ចោលដីខេត្ត ហើយទឹកដីប៉ែកត្រើយខាងឆ្វេងទន្លេមេគង្គទាំងអស់ឱ្យបារាំងសែសវិញ ។ពេលនោះខេត្តស្ទឹងត្រែង សៀមប៉ាង ត្រូវចំណុះក្រុងលាវ ហេតុដូច្នេះក្រុងសៀមបានប្រគល់តែខេត្តទន្លេពៅ និងខេត្តម្លូព្រៃ តាមសិទ្ធិសញ្ញារបស់បារាំង ចុះថ្ងៃទី១៣ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ១៩០៤ ។ នៅឆ្នាំ១៩០៤ ឡាវក្រោមបារាំងបានដោះដូរខេត្តនេះទៅអាណាព្យាបាលបារាំងនៃកម្ពុជាជាថ្នូរនឹងតំបន់ខ្លះនៃខេត្តចំប៉ាសាក់ ដោយបន្សល់ទុកជនជាតិភាគតិចឡាវមួយនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ ក្រោយមកមានសន្ធិសញ្ញាបារាំងចុះថ្ងៃទី៦ ខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩១៤ បានដាក់ខេត្តស្ទឹងត្រែង និងសៀមប៉ាងបញ្ចូលមកក្នុងក្រុងកម្ពុជាវិញ ។ ខេត្តស្ទឹងត្រងក៏រើកែប្រែថ្មី គឺមានរាជការគ្រប់គ្រងរដ្ឋបាល២ខេត្ត គឺខេត្តស្ទឹងត្រែង១ និងខេត្តមូលពូមោក១(ស្រុកវ៉ើនស៊ី)។ ដោយសារទីតាំងព្រំដែនរបស់នៃខេត្តផង និងភ្នំព្រៃនៅភាគឦសាននៃខេត្តផងទៀត ខេត្តក្លាយកន្លែងក្តៅគគុកនៃសកម្មភាពបះបោរកុម្មុយនិស្ត និងជាគោលដៅសម្រាប់គ្រាប់បែករបស់សហរដ្ឋអាមេរិកក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៦០និង៧០។ ការ​បះបោរ​បាន​បន្ត​ពី​ការ​ជ្រៀត​ចូល​របស់​វៀតណាម​ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ១៩៥០ រហូត​ដល់​ចុង​ឆ្នាំ​ខ្មែរក្រហម។
ខេត្តស្ទឹងត្រែង: ភូមិសាស្ត្រ

ភូមិសាស្ត្រ 

 ទីតាំង 
ខេត្តស្ទឹងត្រែង ដោយមានផ្ទៃដី១១.០៩២ គីឡូម៉ែត្រក្រឡា គឺជាខេត្តមួយដាច់ស្រយាលជាប់ព្រំដែនប្រទេសឡាវ និងមានប្រជាជនរស់នៅតិចតួចនៅឯភូមិភាគឦសាននៃប្រទេសកម្ពុជា។ ហើយមានព្រំប្រទល់ជាប់ប្រទេសឡាវ នៅផ្នែកខាងជើង ខេត្តរតនគិរីនៅខាងកើត ខេត្តព្រះវិហារនៅខាងលិច និង ខេត្តក្រចេះ និងខេត្តកំពង់ធំនៅខាងត្បូង។  ខេត្តចែកចេញជា ១ក្រុង ៥ស្រុក ៣៤ ឃុំ និង ១២៨ ភូមិ។ រូបភាពតូច|ផែនទីភូមិសាស្ត្រខេត្តស្ទឹងត្រែង
រូបភាពតូច|ទន្លេមេគង្គខាងជើងក្រុងស្ទឹងត្រែង ប្រទេសកម្ពុជា
ខេត្តស្ទឹងត្រែងជាខេត្តដែលមានតែមួយគត់ខុសពីខេត្តផ្សេងទៀតរបស់កម្ពុជានៅក្នុងអាងនៃទន្លេមេគង្គ។ ព្រៃឈើធំទូលាយ ទន្លេ និងស្ទឹងប្រសព្វគ្នា និងដង់ស៊ីតេប្រជាជនទាបជាលក្ខណៈរបស់ខេត្ត។ ខេត្តស្ទឹងត្រែងរួមបញ្ចូលផងដែរនូវកំណាត់ខាងលិចនៃឧទ្យានជាតិវីរជ័យដ៏ធំ ដែលអាចចូលទៅដល់ពីខេត្តសៀមរាប។ ខេត្តនេះក៏មានទន្លេធំៗចំនួនបួនផងដែរ គឺ ទន្លេស្រែពក ទន្លេកុង ទន្លេសាន និងទន្លេមេគង្គ ដែលមានកោះតូចៗរាប់រយដែលរាយប៉ាយនៅលើទន្លេដែលលាតសន្ធឹងក្នុងខេត្តស្ទឹងត្រែង។ រហូតមកដល់ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២២ ជាខេត្តមួយក្នុងចំណោមខេត្តមួយចំនួនដែលអ្នកអាចឃើញផ្សោតដ៏កម្រ និងជិតផុតពូជនៅក្នុងព្រៃក្បែរព្រំដែនឡាវ ស្រុកបូរីអូរស្វាយសែនជ័យ និងអន្លង់ឈើទាលក្នុងខេត្តស្ទឹងត្រែង។

 អាកាសធាតុ 
នៅខេត្តស្ទឹងត្រែង រដូវវស្សាមានភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង រដូវប្រាំងមានពពកច្រើនផ្នែកហើយក្តៅពេញមួយឆ្នាំ។ ក្នុងអំឡុងពេលនៃឆ្នាំ សីតុណ្ហភាពជាធម្មតាប្រែប្រួលពី ២០°C (៦៧°F) ដល់ ៣៨ °C (១០០°F) ហើយកម្រទាបជាង ១៦°C (៦១°F) ឬលើសពី ៤០°C (១០៥°F)។
ខេត្តស្ទឹងត្រែង: ទីតាំង

ទីតាំង 
ខេត្តស្ទឹងត្រែង ដោយមានផ្ទៃដី១១.០៩២ គីឡូម៉ែត្រក្រឡា គឺជាខេត្តមួយដាច់ស្រយាលជាប់ព្រំដែនប្រទេសឡាវ និងមានប្រជាជនរស់នៅតិចតួចនៅឯភូមិភាគឦសាននៃប្រទេសកម្ពុជា។ ហើយមានព្រំប្រទល់ជាប់ប្រទេសឡាវ នៅផ្នែកខាងជើង ខេត្តរតនគិរីនៅខាងកើត ខេត្តព្រះវិហារនៅខាងលិច និង ខេត្តក្រចេះ និងខេត្តកំពង់ធំនៅខាងត្បូង។  ខេត្តចែកចេញជា ១ក្រុង ៥ស្រុក ៣៤ ឃុំ និង ១២៨ ភូមិ។ រូបភាពតូច|ផែនទីភូមិសាស្ត្រខេត្តស្ទឹងត្រែង
រូបភាពតូច|ទន្លេមេគង្គខាងជើងក្រុងស្ទឹងត្រែង ប្រទេសកម្ពុជា
ខេត្តស្ទឹងត្រែងជាខេត្តដែលមានតែមួយគត់ខុសពីខេត្តផ្សេងទៀតរបស់កម្ពុជានៅក្នុងអាងនៃទន្លេមេគង្គ។ ព្រៃឈើធំទូលាយ ទន្លេ និងស្ទឹងប្រសព្វគ្នា និងដង់ស៊ីតេប្រជាជនទាបជាលក្ខណៈរបស់ខេត្ត។ ខេត្តស្ទឹងត្រែងរួមបញ្ចូលផងដែរនូវកំណាត់ខាងលិចនៃឧទ្យានជាតិវីរជ័យដ៏ធំ ដែលអាចចូលទៅដល់ពីខេត្តសៀមរាប។ ខេត្តនេះក៏មានទន្លេធំៗចំនួនបួនផងដែរ គឺ ទន្លេស្រែពក ទន្លេកុង ទន្លេសាន និងទន្លេមេគង្គ ដែលមានកោះតូចៗរាប់រយដែលរាយប៉ាយនៅលើទន្លេដែលលាតសន្ធឹងក្នុងខេត្តស្ទឹងត្រែង។ រហូតមកដល់ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២២ ជាខេត្តមួយក្នុងចំណោមខេត្តមួយចំនួនដែលអ្នកអាចឃើញផ្សោតដ៏កម្រ និងជិតផុតពូជនៅក្នុងព្រៃក្បែរព្រំដែនឡាវ ស្រុកបូរីអូរស្វាយសែនជ័យ និងអន្លង់ឈើទាលក្នុងខេត្តស្ទឹងត្រែង។
ខេត្តស្ទឹងត្រែង: អាកាសធាតុ

អាកាសធាតុ 
នៅខេត្តស្ទឹងត្រែង រដូវវស្សាមានភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង រដូវប្រាំងមានពពកច្រើនផ្នែកហើយក្តៅពេញមួយឆ្នាំ។ ក្នុងអំឡុងពេលនៃឆ្នាំ សីតុណ្ហភាពជាធម្មតាប្រែប្រួលពី ២០°C (៦៧°F) ដល់ ៣៨ °C (១០០°F) ហើយកម្រទាបជាង ១៦°C (៦១°F) ឬលើសពី ៤០°C (១០៥°F)។
ខេត្តស្ទឹងត្រែង: រដ្ឋបាល

រដ្ឋបាល
ខេត្តស្ទឹងត្រែង រួមមាន​ ១ក្រុង ៥ស្រុក ក្នុងនោះរួមមាន ៣០ឃុំ​ និង​ ៤សង្កាត់ ។ 
រូបភាពតូច|ទីតាំងខេត្តស្ទឹងត្រែង ប្រទេសកម្ពុជា
 កូដស្រុក ស្រុក ឈ្មោះជាអក្សរឡាតាំង ១៩០១ សេសាន Sesan ១៩០២ សៀមបូក Siem Bouk ១៩០៣ សៀមប៉ាង Siem Pang ១៩០៤ ស្ទឹងត្រែង Stueng Traeng ១៩០៥ ថាឡាបរិវ៉ាត់ (ធារាបរិព័ទ្ធ) Thala Barivat១៩០៦ បុរីអូរស្វាយសែនជ័យBorey O'svay sen Chey
ខេត្តស្ទឹងត្រែង: សេដ្ឋកិច្ច

សេដ្ឋកិច្ច 
អត្រាភាពក្រីក្រ របស់ប្រជាពលរដ្ឋក្នុងខេត្តស្ទឹងត្រែង មាន ការ ថយចុះ ពី ២៧ភាគរយ ក្នុងឆ្នាំ២០១៦ មកត្រឹម ២៤ភាគរយ ក្នុងឆ្នាំ២០១៩ ដែលកំណើនផលិតផលក្នុងស្រុកសរុបសម្រាប់ប្រជាជនម្នាក់កើនឡើងពី ១.១៥០ ដុល្លារក្នុងឆ្នាំ ២០១៦ ដល់ប្រមាណ ១.៥០០ ដុល្លារក្នុង ឆ្នាំ ២០១៩។ ខេត្តស្ទឹងត្រែង ស្ថិតនៅភាគឦសាននៃប្រទេសមានចម្ងាយ ៤៥៥គីឡូម៉ែត្រ ពីរាជធានីភ្នំពេញ  មាន ប្រជាពលរដ្ឋសរុប ១៥៩៥៦៥នាក់ (ស្រី ៧៦៤៧២នាក់) ដែលស្មើនឹង ៣៤៦២៧គ្រួសារ។ ខេត្តស្ទឹងត្រែង មានការរីកចម្រើនខ្ពស់ ផ្នែកកសិកម្ម ឧស្សាហកម្ម ដែលបានកសាងប្រព័ន្ធស្រោចស្រព ចំនួន១១ កន្លែង  ប្រវែង ១១.២៨៨ ម៉ែត្រ អាងស្តុកទឹកមានបរិមាណ ២៨ លាន ម៉ែត្រគូប ទំនប់ទ្វារទឹក ការពារទឹកជំនន់ ៤កន្លែង ក្នុងក្រុងស្ទឹងត្រែង។ យោងតាមរបាយការណ៍របស់ខេត្តស្ទឹងត្រែង បានឱ្យដឹងថាផលិតផល និង ផលិតកម្មកសិកម្មសម្រេចបានមានផ្ទៃដី ស្រូវស្រែ និង ស្រូវចម្ការចំនួន ២៨.០០០ ហិកតា  និង ផ្ទៃដីដាំដំណាំកសិឧស្សាហកម្ម  មានកៅស៊ូ ២០.០០០ ហិកតា ស្វាយចន្ទី ២០.០០០ ហិកតា ស្វាកែវល្មៀត ៣.០០០ ហិកតា ចេកអំបូងលឿង ៨០០ ហិកតា ដំឡូងមី ១២.០០០ ហិកតា ព្រមទាំងផ្ទៃដីដាំដំណាំកសិឧស្សាហកម្មផ្សេងទៀត ដែលមានដូចជា ម្នាស់ ល្ង និង សណ្តែកសៀង ជាដើម។ប្រជាពលរដ្ឋក្នុងខេត្តស្ទឹងត្រែង ប្រមាណជា៨០ភាគរយ ប្រកបរបរកសិកម្មដូចជា ផ្លែចេកដំបូង ស្វាយកែវល្មៀត  ដំណាំស្រូវ ស្វាយចន្ទី កៅស៊ូ ម្នាស់ទឹក ឃ្មុំ ផ្លែធូរ៉េន ខេត្តស្ទឹងត្រែងក៏មានការចិញ្ចឹមគោ ក្របី ជ្រូក មាន់ និង ទាជាដើមដែល មានសត្វគោ ប្រមាណជិត ៣០ម៉ឺន ក្បាល  ក្របី ៣៥ម៉ឺន ក្បាល  ជ្រូក ៣០ម៉ឺន និង សត្វបក្សី ១៤០ពាន់ ក្បាល។រូបភាពតូច|ជនបទនៅខេត្តស្ទឹងត្រែង
រូបភាពតូច|ទិដ្ឋភាពផ្សារនៅខេត្តស្ទឹងត្រែង
សេដ្ឋកិច្ចខេត្តស្ទឹងត្រែងពឹងផ្អែកលើវិស័យកសិកម្មតែប៉ុណ្ណោះ។  ចម្ការផ្សេងៗដូចជាឈើ កៅស៊ូ និងគ្រាប់ប្រាក់ត្រូវបានគេសាងសង់ពាសពេញខេត្ត។ ៨៥% នៃប្រជាជនរស់នៅក្នុងតំបន់ជនបទនៃខេត្ត ហើយពឹងផ្អែកលើវិស័យកសិកម្មសម្រាប់ប្រភពចំណូលរបស់ពួកគេ។  ការចិញ្ចឹមសត្វ ការនេសាទ និងការតម្បាញសូត្រក៏ជាឧស្សាហកម្មសំខាន់នៅក្នុងខេត្តផងដែរ។ សាជីវកម្មជាតិប្រេង ឧស្ម័ន និងលោហធាតុរបស់ប្រទេសជប៉ុនបានរកឃើញខ្សែក្រវាត់រ៉ែទង់ដែង និងស័ង្កសីនៅក្នុងខេត្តក្នុងឆ្នាំ២០១៩ ហើយគ្រោងនឹងបង្កើនការរុករកបន្ថែមទៀតជាមួយដៃគូជប៉ុនដើម្បីទាញយករ៉ែ។  ទីតាំង​រុក​រក​រ៉ែ​នេះ​មាន​ចម្ងាយ​ប្រហែល ២៦០ គីឡូម៉ែត្រ​ភាគ​ខាងជើង​រាជធានី​ភ្នំពេញ។

ផ្សារ៖ សៀមប៉ាង ស្ទឹងត្រែង អឹមផ្វូន
ខេត្តស្ទឹងត្រែង: តំបន់ទេសចរណ៍

តំបន់ទេសចរណ៍ 
 រមណីយដ្ឋានអូរពងមាន់ មានទីតាំងសិ្ថតនៅភូមិពងមាន់ឃុំអូរពងមាន់ស្រុកសឹ្ទងត្រែងមានចម្ងាយ៩គ.មពី ទីរួមខេត្ត។ តំបន់នេះជាប្រភេទរមណីយដ្ឋានធម្មជាតិនិង កែចៃ្ន។
 រមណីយដ្ឋានថាឡាបរិវាត់ មានទីតាំងសិ្ថតនៅក្នុងស្រុកថាឡាបរិវ៉ាត់ ដែលមានចម្ងាយ៤គ.មពីទីរួមខេត្ត។ តំបន់នេះត្រូវធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ ទនេ្លសេកុងនិង ទនេ្លមេគង្គទៅកាន់ផ្លូវខេត្តព្រះវិហារ។ ថាឡាបរិវាត់ ជាប្រភេទរមណីយដ្ឋានប្រវត្តិសា្រស្ត ដែលនៅក្នុងតំបន់នោះមានប្រាសាទព្រះគោ កសាងឡើងនៅសតវត្សទី៧-៨ធ្វើ អំពីឥដ្ឋក្រហម ក្នុងរជ្ជកាលស្តចជ័យវរ័្មនទី១។
 រមណីយដ្ឋានកោះខ្សាច់ មានទីតាំងនៅលើដងទនេ្លសេកុងដែលមានចម្ងាយ៥គ.មពី ទីរួមខេត្ត។ តំបន់នេះជាប្រភេទរមណីយដ្ឋានធម្មជាតិតាមរដូវគឺ អាចទៅលេង កំសាន្តបាននូវរដូវប្រាំងជាពិសេស ពេលបុណ្យចូលឆ្នាំប្រពៃណីខែ្មរយើង ។
 វត្តហាំងខូបា មានទីតាំងសិ្ថតនៅតាមភូមិហាំងខូបាឃុំហាំងខូស្រុកសឹ្ទងត្រែង មានចម្ងាយ៦គ.មពី ទីរួមខេត្ត។ លក្ខណៈពិសេសរបស់ខេត្តស្ទឹងត្រែងគឺ មានពីរយ៉ាង៖
 ផៃ្លអំពិលផែ្អម
 ត្រីប៉ាសេអ៊ី និងត្រីប៉ាវ៉ាតំបន់ទេសចរណ៍នៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ដោយលោក កែវ ភួង
ខេត្តស្ទឹងត្រែង: តំណភ្ជាប់ក្រៅ

តំណភ្ជាប់ក្រៅ 
 http://www.cambodia.gov.kh/unisql1/egov/english/province/stung_treng.html  
 http://www.cambodia.gov.kh/unisql1/egov/khmer/province/stung_treng.html  

ស្ទឹងត្រែង
ស្ទឹងត្រែង
ខេត្តស្រះកែវ

ខេត្តស្រះកែវ ( ថៃ : สระแก้ว , បញ្ចេញសំឡេង  គឺជាខេត្តមួយក្នុងចំណោម ខេត្តទាំង ៧៦ ( ចង្វាត ) ហើយស្ថិតនៅ ភាគខាងកើតប្រទេសថៃ ខេត្តនេះមានចម្ងាយប្រហែល ២០០ គីឡូម៉ែត្រពីទីក្រុង បាងកក។ ខេត្តស្រះកែវមានព្រំប្រទល់ខាងជើងជាប់នឹងខេត្ត ខេត្តនគររាជ ខេត្តបុរីរម្យខាងកើតជាប់នឹងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា គឺខេត្ត ខេត្តបន្ទាយមានជ័យនិងខេត្តបាត់ដំបង ចំណែកឯខាងលិចជាប់នឹង ខេត្តប្រាជិនបុរី និង ខេត្តស្ទឹងជ្រៅ ខាងត្បូងជាប់នឹង ខេត្តចន្ទបុរី ។​
 
នៅឆ្នាំ១៩៩២ ខេត្តនេះត្រូវបានរដ្ឋអំណាចថៃផ្ដាច់ ៦ស្រុកនៃ ខេត្តប្រាឈិនបូរី(ខេត្តបស្ចឹមបុរី) ទៅជាខេត្តស្រះកែវ ដោយសារតែរឿងចង់បញ្ចូល ប្រាសាទស្ដុកកក់ធំ ចូលក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌភិភពលោក។ បើតាមសិលាចារឹកនៃប្រាសាទនេះ បានសរសេរថា ប្រាសាទស្ដុកកក់ធំ ស្ថិតនៅក្នុង ខេត្តស្រះកែវ នៃអាណាចក្រអង្គរ។

បច្ចុប្បន្នប្រទេសថៃ(សៀម) បានដាក់ឈ្មោះ ខេត្តសាកែវ สระแก้ว ។
ខេត្តស្រះកែវ: រដ្ឋបាល

រដ្ឋបាល
 ខេត្តស្រះកែវ មាន ស្រុក គឺ
 ស្រុកស្រះកែវ 
 ស្រុកអរញ្ញ
 ស្រុកគោកខ្យង 
 ស្រុកភ្នំដងរែក 
 ស្រុក តាពញ្ញា ]]
 ស្រុក 
 ស្រុក
ខេត្តស្រៈបុរី

ខេត្តស្រះបុរី ( ថៃ : สระบุรี ) គឺជាខេត្តមួយនៅកណ្តាល (ចង្វាត) របស់ប្រទេសថៃ ខេត្តជិតខាងគឺ (ពីខាងជើងតាមទ្រនិចនាឡិកា) ខេត្តនន្ទបុរី ខេត្តនគររាជសីមា ខេត្តនគរបឋមនិង ខេត្តអយុធ្យា ។ ខេត្តនេះត្រូវបានគេជឿថាត្រូវបានសាងសង់នៅឆ្នាំ 1548 ក្នុងរជ្ជកាលរបស់សម្តេចព្រះមហាចក្រពត្តិជាមជ្ឈមណ្ឌលសម្រាប់ការជ្រើសរើសកងទ័ព។
ខេត្តស្វាយរៀង

ខេត្តស្វាយរៀង គឺជាខេត្តមួយដែលស្ថិតនៅអាគ្នេយ៍ (ខាងត្បូងឈៀងខាងកើត) នៃប្រទេសកម្ពុជា។ ហើយទីក្រុងខេត្តស្វាយរៀង មានឈ្មោះថា ទីក្រុងស្វាយរៀង ។ ខេត្តស្វាយរៀងមានព្រំប្រទល់ជាប់ប្រទេសវៀតណាមខាងកើតនឹងខាងត្បូង និងខេត្តព្រៃវែងខាងលិចនឹងខាងជើង។ តាមលក្ខណៈភូមិសាស្ត្រខេត្តស្វាយរៀង។ តំបន់​នេះ​ជា​ផ្នែកមួយនៃកសិកម្មរបស់កម្ពុជាជាចម្បង ដោយ​ការ​ធ្វើ​កសិកម្ម​ជា​សកម្មភាព​សេដ្ឋកិច្ច​សំខាន់។ ការដាំដុះស្រូវគឺជាការអនុវត្តកសិកម្មលេចធ្លោរួមជាមួយនឹងដំណាំផ្សេងទៀតដូចជាពោត ដំឡូងមី និងកៅស៊ូ។ 

ខេត្តស្វាយរៀង មានប្រវត្តិដ៏យូរលង់នឹងបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ដ៏សម្បូរបែប។ ខេត្តស្វាយរៀងត្រូវបានគេស្គាល់ថាសម្រាប់តួនាទីដ៏សំខាន់របស់ខ្លួនក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមវៀតណាម ជាពិសេសសមរភូមិស្វាយរៀងក្នុងឆ្នាំ១៩៧១។ ខេត្តនេះក៏មានវត្តអារាម និងកន្លែងប្រវត្តិសាស្ត្រជាច្រើនដែលទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរផងដែរ។ ស្វាយរៀងបានឆ្លងកាត់ការអភិវឌ្ឍន៍មួយចំនួន រួមទាំងការកែលម្អហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ និងការតភ្ជាប់ផ្លូវគមនាគមន៍ផងដែរ។  សាកលវិទ្យាល័យស្វាយរៀង បង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ២០០៧ ផ្តល់ឱកាសសិក្សាថ្នាក់ឧត្តមសិក្សាដល់និស្សិតក្នុងស្រុក។ ខេត្តស្វាយរៀង ផ្តល់នូវទិដ្ឋភាពនៃជីវភាពរស់នៅបែបជនបទរបស់ខ្មែរ ជាមួយនឹងទេសភាពកសិកម្ម និងសារៈសំខាន់ជាប្រវត្តិសាស្ត្រ។ ខេត្តស្វាយរៀងជាកន្លែងមួយដែលភ្ញៀវទេសចរអាចស្វែងយល់ពីជនបទ ស្វែងយល់​ពី​វប្បធម៌​ក្នុង​តំបន់ និង​ទទួល​បាន​បទពិសោធន៍​ពី​សម្រស់​ធម្មជាតិ​នៃ​តំបន់។
ខេត្តស្វាយរៀង: ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
ខេត្តស្វាយរៀង បង្កើតឡើងដោយពួកអាណានិគមបារាំង ក្នុងគោលបំណងចង់អោយមានងាយស្រួល គ្រប់គ្រង រដ្ឋបាលខេត្ត និង ប្រមូលពន្ធអាករពីបណ្តាលប្រជារាស្ត្រខ្មែរ ។ យោងតាមឯកសារប្រវត្តិសាស្ត្រមួយចំនួន និងឯកសារមហាបុរសខ្មែរ បានបញ្ជាក់ថាក្នុងរាជ្យព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ បានរៀបចំភូមិស្រុកមួយចំនួនសម្រាប់ជាការគ្រប់គ្រងដឹកនាំលើវិស័យដឹកនាំរដ្ឋបាល ។ នៅអំឡុងឆ្នាំ១៩២២ ពួកបារាំងបានយកខេត្តស្វាយទាប ខេត្តរំដួល ខេត្តរមាសហែក និងផ្នែកមួយនៃខេត្តរោងដំរី និង ខេត្តបាភ្នំ មកបង្កើតខេត្តស្វាយរៀងបច្ចុប្បន្ន។ អ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រជាច្រើនបានបញ្ជាក់ពី ការកកើតខេត្តមួយចំនួននៃដែនដីអាណាចក្រមហានគរខ្មែរ ខេត្តរោងដំរីមានភ្នំមួយឈ្មោះថា « ភ្នំជើមីដែង » ឬ « ភ្នំតៃនិញ » បច្ចុប្បន្នភ្នំនេះគ្រប់គ្រងដោយប្រទេសវៀតណាម(ដែនដីកម្ពុជាក្រោម) ហើយបានរៀបចំទៅជាតំបន់ទេសចរណ៍។ តាមប្រវត្តិសាស្ត្រនៅក្នុងសតវត្សទី១៣ ក្នុងរាជ្យព្រះបាទពញាយ៉ាត ខេត្តមួយចំនួនត្រូវបានបង្កើតឡើងនិងក្នុងសតវត្សទី១៤  ក៏ឃើញមានការ រៀបចំបង្កើតខេត្តមួយចំនួនបន្ថែមទៀត ដូចជា ខេត្តរំដួល ខេត្តស្វាយទាប ខេត្តរមាសហែក ដែលបានផ្តាច់ចេញពីខេត្តរោងដំរី ព្រៃនគរ ខេត្តបាភ្នំ និង ខេត្តត្បូងឃ្មុំ ។ ខេត្តស្វាយទាប និង ខេត្តរំដួល ភាគខាងត្បូងលាតសន្ធឹងដល់ខេត្តទួលតាមោគ និង ខេត្តគោកសណ្តែក ឬ កំពង់គោ ( បច្ចុប្បន្ន ខេត្តឡុងអាងប្រទេសវៀតណាម ) ។ ខេត្តបង្កើតថ្មីទាំងបី ត្រូវកំណត់បង់ពន្ធប្រមូលពន្ធដាក់ឃ្លាំងព្រះរាជទ្រព្យនៅខេត្តបាភ្នំ ។ បារាំងបានចាប់ផ្តើមមក ត្រួតត្រាធ្វើអាណនិគម និង គ្រប់គ្រងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ក្នុងរាជ្យព្រះបាទនរោត្តម អំឡុងឆ្នាំ១៨៦៣-១៨៨៤ មានរ៉េស៊ីដង់បារាំង ប្រចាំនៅប៉ុស្តិ៍ខេត្តរំដួលគ្រប់គ្រងខេត្តស្វាយទាប និង ខេត្តរមាសហែក ។ បារាំងបានយកខេត្តទាំងបីនេះបង្កើតខេត្តតែមួយ ដើម្បីងាយស្រួលគ្រប់គ្រង ។ ឆ្នាំ១៨៨៩  បារាំងបានបង្កើតប៉ុស្តិ៍រដ្ឋបាលថ្មី សម្រាប់ជាជំនួយដល់ការប្រមូលពន្ធ ជូនរាជការបារាំង ព្រះមហាក្សត្រខ្មែរបានរៀបចំព្រះរាជ្យប្រកាស ដើម្បីរៀបចំរាជការខ្មែរ និង រៀបចំបែងចែក រដ្ឋបាលដែនដីតាមបែបបារាំង ដោយចែកចេញជា ភូមិ ឃុំ ចំណុះឲ្យរាជការ ខណ្ឌ ស្រុក ខេត្ត ។ អំឡុងឆ្នាំ ១៩២០-១៩២១ អគ្គទេសាភិបាលបារាំងប្រចាំឥណ្ឌូចិន បានរៀបចំខេត្តខ្មែរមួយចំនួនឡើងវិញ ។ បន្ទាប់មក នៅឆ្នាំ ១៨៩៧  ដោយមានជំនួយផ្នែករៀបចំរាជការ ពីអាណាព្យាបាលបារាំង ព្រះមហាក្សត្រខ្មែរបានរៀបចំ ព្រះរាជ ប្រកាសដើម្បីរៀបចំរាជការខ្មែរ និង រៀបចំ បែងចែក រដ្ឋបាលដែនដីតាមបែបបារាំង ដោយចែកជា ភូមិ ឃុំ ចំណុះ ឲ្យរាជការ ខណ្ឌ ស្រុក ខេត្ត ។
ខេត្តស្វាយរៀង: ទីតាំង​ភូមិសាស្ត្រ

ទីតាំង​ភូមិសាស្ត្រ 
​
ខេត្ដស្វាយរៀង ឋិត​នៅ​ភាគ​អាគ្នេយ៍​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា ជាប់​ព្រំប្រទល់​ជាមួយប្រទេស​វៀតណាម ដែល​មាន​ច្រកព្រំដែនអន្ដរជាតិ​មួយ​ល្បីឈ្មោះ​គឺ​ច្រកព្រំដែន​បា​វិត ឋិត​នៅ​ចម្ងាយ​ប្រមាណ​ ៤៨​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ទីរួមខេត្ដ​ស្វាយ​រៀង​។ ធ្វើ​ដំណើរតាម​ផ្លូវជាតិ​លេខ​១​ចម្ងាយ​ប្រមាណ​១២២​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ ។ បា​វិត​ជាច្រក​ដ៏​សំខាន់​សម្រាប់​ចរាចរ​ផ្លូវគោក ទំនាក់ទំនងរវាង​ប្រទេស​ទាំង​ពីរគឺ​កម្ពុជានិង​វៀតណាម ជា​ពិសេស​គឺ​ទីក្រុងភ្នំពេញ និង​ទីក្រុង​ហូ​ជី​មិ​ញ​។ ក្រៅពី​ការ​បង្កើត​ជា​តំបន់​កំសាន្ដ​ហើយ តំបន់​នេះ​នៅ​មាន​ផ្សារណាត់​ដែល​មាន​ទំនិញ​គ្រប់ប្រភេទ​ជា​ផលិតផល​ក្នុងស្រុក និង​ផលិតផល​ពី​ប្រទេស​វៀតណាម​។ ច្រកព្រំដែន​បា​វិត​គឺជា​មជ្ឈមណ្ឌល​ទេសចរ ដែល​ទាក់ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​បាន​ច្រើន​ជាងគេ​ក្នុង​ចំណោម​តំបន់​កំសាន្ដ​ក្នុងខេត្ដ​នេះ​។
ខេត្តស្វាយរៀង: បំណែងចែករដ្ឋបាលខេត្ត

បំណែងចែករដ្ឋបាលខេត្ត 
thumb|right|250px|ខេត្ត​ស្វាយរៀង
ខេត្ដស្វាយរៀង​មានស្រុក​ ក្រុងទាំងអស់​ចំនួន​៨ គឺ​ស្រុកច​ន្ទ្រា ស្រុក​កំពង់​រោ​ទិ៍ ស្រុក​រំដួល ស្រុក​រមាស​ហែក ស្រុក​ស្វាយ​ជ្រំ ក្រុង​ស្វាយ​រៀង ស្រុក​ស្វាយ​ទាប និង ក្រុងបាវិត(បានបំបែកចេញពីស្រុកចន្ទ្រា) រួម​ទាំង​ឃុំទាំងអស់​ចំនួន​៨០ និង​៦៩០​ភូមិ​។ ខេត្តស្វាយរៀង រួមមាន ៨ស្រុក ក្រុង ៖

 កូដស្រុក/ក្រុង ស្រុក/ក្រុង ឈ្មោះស្រុក/ក្រុងជាអក្សរឡាតាំង ចំនួនឃុំ/សង្កាត់ ២០០១ ស្រុកចន្រ្ទា​  Chanthrea District៦ ២០០២ ស្រុកកំពង់រោទិ៍ Kampong Rou District១១ ២០០៣ ស្រុករំដួល Romdoul District១០ ២០០៤ ស្រុករមាសហែក Romeas Haek District១៦ ២០០៥ ស្រុកស្វាយជ្រំ Svay Chrom District១៦ ២០០៦ ក្រុងស្វាយរៀង Svay Rieng Municipality៧ ២០០៧ ស្រុកស្វាយទាប  Svay Theab District៩២០០៨ក្រុងបាវិតBavet Municipality៥
ខេត្តស្វាយរៀង: សេដ្ឋកិច្ច

សេដ្ឋកិច្ច
ផ្សារ៖ កំពង់ចក កំពង់ត្រាច ក្របៅ ជីភូ ថ្នល់បែក បាវិត ប្រសូត្រ ពោធិ៍តាហោ ព្រីសស្ទិក រមាសហែក រំដួល វាលយន្ត ស្វាយជ្រំ ស្វាយទាប អន្តរជាតិបាវិត អូសំដី
ខេត្តស្វាយរៀង: ឯកសារពិគ្រោះ

ឯកសារពិគ្រោះ 
 គណកម្មការជាតិរៀបចំការបោះឆ្នោត 
 ខេត្ត/ក្រុងនៅប្រទេសកម្ពុជា
 ក្រសួងទេសចរកម្ពុជា
ខេត្តហាណាម

ខេត្តហាណាម គឺជាខេត្តមួយនៃប្រទេស វៀតណាមភាគខាងជើងក្នុង តំបន់ដីសណ្តទន្លេ ក្រហម ។ ឈ្មោះខេត្តនេះបានមកពី ភាសាចិន-វៀតណាម河南មានន័យថា "ភាគខាងត្បូងនៃទន្លេ " ។
ខេត្តហាណាម: ប្រវត្តិសាស្ត្រ

ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
ខេត្តហាណាមនិងវៀតណាមទាំងមូលបានអនុវត្តផែនការប្រាំឆ្នាំទីពីររវាងឆ្នាំ១៩៧៥ និង១៩៨០។ ផែនការនេះរួមបញ្ចូលការការពារព្រំដែនជាតិរបស់ប្រទេស និងការជម្នះបន្តិចម្តងៗនូវការលំបាកក្នុងប្រទេសខ្លួនឯង។ នៅចន្លោះឆ្នាំ១៩៨១ ដល់ឆ្នាំ១៩៨៥ រដ្ឋបាលបានព្យាយាមកែលម្អសង្គម និងវប្បធម៌វៀតណាម។

ឆ្នាំរវាងឆ្នាំ១៩៧៥ និង១៩៨៥ គឺជាពេលវេលាដ៏លំបាកសម្រាប់ប្រទេសជាទូទៅ និងសម្រាប់ខេត្តហាណាម ជាពិសេស។ ក្នុងសម័យកាលនេះ សង្គម និងសេដ្ឋកិច្ចវៀតណាមបានឆ្លងកាត់ការលំបាកធ្ងន់ធ្ងរជាច្រើន ហើយកម្រិតជីវភាពរបស់ប្រជាជនភាគច្រើននៅទាបខ្លាំង។ ទោះបីជាមានព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនេះក៏ដោយ ហាណាមនៅតែអាចទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍សំខាន់ៗមួយចំនួន។
ខេត្តហាទិញ

ខេត្តហាទិញ គឺជាខេត្តមួយនៅឆ្នេរសមុទ្រភាគកណ្តាលនៃប្រទេសវៀតណាម ។ រួមជាមួយនឹងខេត្តងេះអាន ដែលនៅជិតខាងខេត្តទាំងពីរត្រូវបានរួមគ្នាហៅថា " ងេះទិញ " ហើយអ្នកស្រុកត្រូវបានគេស្គាល់ថានិយាយភាសាវៀតណាមជាមួយនឹងការបញ្ចេញសំឡេងក្នុងតំបន់គួរឱ្យកត់សម្គាល់។ Thê ́Anh Nguyêñ, Alain Forest Guerre et paix en Asie du Sud-Est Page 110 1998 " ... the regional way of speaking in the southern part of Thanh Nghệ, the so-called Nghệ Tĩnh (Nghệ An and Hà Tĩnh) dialect, ..." Jonathan D. London Education in Vietnam 2011 Page 186 "A teacher from Hà Tĩnh province acknowledged this issue, quipping that his distinctive and “heavy” Hà Tĩnh accent would be tough even for most Việt teachers, let alone students."

ខេត្តហាទិញ ស្ថិតនៅភាគខាងជើងនៃភាគកណ្តាលប្រទេសវៀតណាមប្រហែល៣៤០  គីឡូម៉ែត្រ (២១១ ម៉ាយ) ភាគខាងត្បូងនៃទីក្រុងហាណូយ មានព្រំប្រទល់ជាប់ខេត្តងេះអាន នៅភាគខាងជើងខេត្ត ក្វាងប៊ិញនៅភាគខាងត្បូង ប្រទេសឡាវនៅខាងលិច និង សមុទ្រចិនខាងត្បូងនៅខាងកើត។

សីតុណ្ហភាពខ្ពស់បំផុតមិនធ្លាប់មានរបស់វៀតណាមគឺ ៤៣.៤ អង្សាសេ (១១០ ហ្វារិនហៃ) ត្រូវបានកត់ត្រានៅក្នុងខេត្តក្នុងឆ្នាំ២០១៩ ។
ខេត្តហាយសឿង

Category:Articles with short description
Category:Short description is different from Wikidata

ខេត្តហាយសឿង  គឺជាខេត្តមួយនៅតំបន់ដីសណ្ដទន្លេក្រហមនៃភាគខាងជើងប្រទេសវៀតណាម ។ ឈ្មោះរបស់វាមកពីចិន - វៀតណាម "ព្រះអាទិត្យមហាសមុទ្រ" ទោះបីជាការពិតខេត្តទំនើបមិនមានផ្លូវគោកក៏ដោយ។ បច្ចុប្បន្ននេះខេត្តហាយសឿង គឺជាខេត្តមួយក្នុងចំណោមខេត្តឧស្សាហកម្ម និងអភិវឌ្ឍន៍បំផុតនៅវៀតណាម។
ខេត្តហាយ៉ាង

ខេត្តហាយ៉ាង ( Vietnamese: [hàː jāːŋ] (   ) គឺជា ខេត្តមួយនៅ ភូមិភាគឦសាន នៃ ប្រទេសវៀតណាម ។ Tim Doling North East VietNam: mountains and ethnic minorities - Page 101 2000 "With its current population of around 536,000, Hà Giang province is the northernmost province of Việt Nam, covering a total land area of 7,831 square kilometres and sharing a 274-kilometre border with China." វាមានទីតាំងនៅភាគខាងជើងឆ្ងាយនៃប្រទេស ហើយមានចំណុចខាងជើងបំផុតរបស់ប្រទេសវៀតណាម។ ព្រំប្រទល់របស់ខេត្តមាន 270 គីឡូម៉ែត្រ ជាប់ព្រំដែន ជាមួយ ខេត្តយូណាន ភាគខាងត្បូងប្រទេសចិន ហើយដូច្នេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាព្រំដែនចុងក្រោយរបស់វៀតណាម។ វាគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃដី    រួមមានទីក្រុង 1 និងស្រុកជនបទចំនួន 10 ដែលមានប្រជាជនជាង 850 ពាន់នាក់គិតត្រឹមឆ្នាំ 2019 ។

ទីរួម​ខេត្ត​នេះ​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ផង​ដែរ​ថា ហាយ៉ាង ត្រូវ​បាន​ត​ភ្ជាប់​ដោយ​ផ្លូវ​ហាយវេ 2 និង​មាន​ប្រវែង 320 គីឡូម៉ែត្រពី ទីក្រុងហាណូយ ។ ច្រកព្រំដែន ថាញ ធឿយ ចម្ងាយ ២៥ឆ្នាំ គីឡូម៉ែត្រពីទីរួមខេត្ត។ វាជាខេត្តមួយក្នុងចំណោមខេត្តក្រីក្របំផុតរបស់វៀតណាម ដោយសារវាមានសណ្ឋានដីភ្នំដែលមានសក្តានុពលតិចតួចបំផុតសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍន៍កសិកម្ម។
ខេត្តហឺបុី

ខេត្តហឺបុី (ភាសាចិន: 河北省) គឺជាខេត្តភាគខាងជើងនៃប្រទេសចិន។ ហឺបុី គឺជាខេត្តដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេទីប្រាំមួយរបស់ប្រទេសចិន ដែលមានប្រជាជនជាង ៧៤,៦១០,២៣៥លាននាក់គិតត្រឹមឆ្នាំ២០២២ ដោយរួមទាំងផ្ទៃដីសរុប១៨៨,៨០០ គីឡូម៉ែត្រការ៉េ ចំណែកឯ ជឺជៀឆួង (Shijiazhuang) ជាទីរួមខេត្ត។ ខេត្តនេះមានជនជាតិហាន ៩៦% ជនជាតិម៉ាន់ជូ ៣% ជនជាតិហ៊ូ ០.៨% និងជនជាតិម៉ុងហ្គោល ០.៣%។ គ្រាមភាសាចិនកុកងឺចំនួនបីត្រូវបាននិយាយនៅក្នុងខេត្តនេះ៖ កុកងឺជីលូ, កុកងឺបុីជីង និង កុកងឺជីន។ 
រូបភាពតូច|មហាកំពែងចិនស្ថិតនៅខេត្តហឺបុី
រូបភាពតូច|ផែនទីរដ្ឋបាលខេត្តហឺបុី
តាមប្រវត្តិសាស្ត្រ ក្នុងអំឡុងពេលនិទាឃរដូវ និងសរទរដូវ និងសម័យសង្រ្គាម តំបន់នេះត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយរដ្ឋចិន យាន និង ឆាវ ។ នៅក្នុងរាជវង្សយួន តំបន់នេះត្រូវបានគេហៅថា ខេត្តចុងស៊ូ ។ ហើយខេត្តនេះត្រូវបានគេហៅថា ស៊ីលីខាងជើង កំឡុងរាជវង្សមីង និងខេត្តស៊ីលី កំឡុងរាជវង្សឈីង។  ខេត្តហឺបុី សម័យទំនើបត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ១៩២៨ ។"河北省工业经济概况". 河北省工业和信息化厅. Archived from the original on 2020-01-21. Retrieved 2020-01-23. ខេត្តហឺបុី មានព្រំប្រទល់ជាប់ខេត្តសានស៊ី នៅភាគខាងលិច ហឺណាននៅភាគខាងត្បូង សានទុងនៅភាគអាគ្នេយ៍ លីវនីងនៅភាគឦសាន និងតំបន់ស្វយ័តម៉ុងហ្គោលីខាងក្នុងនៅខាងជើង។ ខេត្តហឺបុី ក៏មានព្រំប្រទល់ជាប់នឹងក្រុងដែលគ្រប់គ្រងផ្ទាល់របស់ទីក្រុងប៉េកាំង និង ធៀនជីន ដែលទឹកដីរបស់វា (រួមជាមួយនឹងសមុទ្រប៊ូហៃ) ដោយព័ទ្ធជុំវិញទាំងស្រុង។  សេដ្ឋកិច្ចរបស់ខ្លួនផ្អែកលើ វិស័យកសិកម្ម និង ផលិតកម្ម។  ខេត្តនេះជាខេត្ត ផលិតដែកនាំមុខគេរបស់ប្រទេសចិន ទោះបីជាឧស្សាហកម្មដែក បង្កើតការបំពុលបរិយាកាសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរក៏ដោយ។"河北钢铁工业概况". 中国铁合金网. Archived from the original on 2020-02-18. Retrieved 2020-01-23.
ខេត្តហឺបុី: សូមមើលផងដែរ

សូមមើលផងដែរ 
• ប៉េកាំង 

• ភាសាកុកងឺ

• តៃវ៉ាន់ 

• ខេត្តហេយឡុងជៀង 

• ខេត្តសានទុង 

• ខេត្តសានស៊ី
ខេត្តហេយឡុងជៀង

ខេត្តហេយឡុងជៀង (ចិន:黑龙江) គឺជាខេត្តមួយនៅភាគឦសានប្រទេសចិន ជាខេត្តដែលស្ថិតនៅភាគខាងជើង និងខាងកើតបំផុតនៃប្រទេស និងមានចំណុចភាគខាងជើងបំផុតរបស់ប្រទេសចិន (នៅក្នុងទីក្រុងមូហឺ តាមដងទន្លេអាមួរ) និងចំណុចខាងកើតបំផុត (នៅចំណុចប្រសព្វនៃទន្លេអាមួរ និង ឧស្សុរី)។ ខេត្តនេះមានផ្ទៃដីសរុប ៤៥៤,៨០០គីឡូម៉ែត្រការ៉េ និងមានប្រជាជនរស់នៅប្រមាណ ៣១,៨៥០,០៨៨ នាក់ គិតត្រឹមឆ្នាំ២០២០ ដោយក្នុងនោះមានជនជាតិហាន ៩៥% , ម៉ាន់ជូ ៣% , កូរ៉េ ១% , ម៉ុលហ្គោល ០.៤% , ហ៊ូ ០.៣% ។ 
រូបភាពតូច|ទេសភាពព្រិលនៃទីក្រុងហៃលីននៃខេត្តហេយឡុងជៀង
រូបភាពតូច|ផែនទីរដ្ឋបាលខេត្តហេយឡុងជៀង
ខេត្តនេះមានព្រំប្រទល់ជាប់នឹងខេត្តជីលីន នៅភាគខាងត្បូង និងម៉ុងហ្គោលីខាងក្នុងនៅខាងលិច ហើយក៏មានព្រំដែនជាមួយប្រទេសរុស្ស៊ី នៅខាងជើងនិងខាងកើត។ ទីរួមខេត្តនិងទីក្រុងធំជាងគេរបស់ខេត្តគឺ ហាប៊ីន។ ក្នុងចំណោមផ្នែករដ្ឋបាលថ្នាក់ខេត្តរបស់ចិន ទីក្រុងហេយឡុងជៀង គឺធំជាងគេទីប្រាំមួយដោយផ្ទៃដីសរុប មានប្រជាជនច្រើនជាងគេទី១៥ និងក្រីក្របំផុតទីពីរដោយ GDP សម្រាប់មនុស្សម្នាក់បន្ទាប់ពីខេត្តកាន់ស៊ូ តែមួយគត់។ ខេត្តនេះយកឈ្មោះរបស់វាពីទន្លេអាមួរ ដែលសម្គាល់ព្រំដែនរវាងសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិន និងរុស្ស៊ី។  ខេត្តនេះ មានផលិតកម្មកសិកម្មដ៏សំខាន់ និងវត្ថុធាតុដើមដូចជាឈើ ប្រេង និងធ្យូងថ្ម។ "Heilongjiang and China's Food Security". Stratfor. 5 March 2012. Retrieved 20 October 2019.Longman, J.C. (2008). Longman Pronunciation Dictionary (3 ed.). Pearson Education ESL. ISBN 978-1405881173.