natgillin/translations-raw huggingface dataset:
I was impressed to see how a young girl from the snake charmer community was literally charming the mouse and making the most of digital India. 
பாம்பு பிடிக்கும் இனத்தைச் சேர்ந்த ஓர் இளம் பெண் கம்ப்யூட்டரின் மௌஸ்–ஐ தன் வசப்படுத்திக் கொண்டு டிஜிட்டல் இந்தியாவின் வசதிகள் அனைத்தையும் தனக்கு வசதியாகச் செய்து கொண்டதைக் கண்டபோது நாம் மிகவும் வியந்து போனேன்.
It is equally heartening to see how youth in villages are leveraging Wi-Fi and digital tools to help in clearing competitive exams. 
கிராமத்தில் வசிக்கும் நமது இளைஞர்கள் போட்டித் தேர்வுகளில் வெற்றி பெறுவதற்கான வைஃபை மற்றும் இதர டிஜிட்டல் கருவிகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதைப் பார்க்கும் போது நமக்கு பெருமையாக உள்ளது.
It is technology which is bridging the gap between the haves and have-nots in our country. 
நமது நாட்டிலுள்ள இருப்பவர்களுக்கும் இல்லாதவர்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளியை ஈடுகட்டும் தொழில்நுட்பமாக இது விளங்குகிறது.
Stories like these are writing a new chapter in the history of India. 
இதுபோன்ற சம்பவங்கள்தான் இந்திய வரலாற்றின் புதிய அத்தியாயங்களை எழுதி வருகின்றன.
With the support and partnership of the people, India has made rapid strides since 2014. 
மக்களின் ஆதரவுடனும் அவர்களோடு கூட்டாக இணைந்தும் 2014-ம் ஆண்டிலிருந்து இந்தியா துரிதமான முன்னேற்றங்களை கண்டிருக்கிறது.
This could not have been possible without Jan Bhagidaari. 
மக்களின் பங்கேற்பு இல்லாமல் இது சாத்தியமாகி இருக்காது.
It is this experience that gives us confidence that our country can provide adequate opportunities to all its citizens, to grow, prosper and excel. 
இத்தகைய அனுபவம்தான் தனது குடிமக்கள் அனைவரும் வளரவும், செழுமை பெறவும், சிறப்பான செயல்களை மேற்கொள்ளவும் நமது நாட்டினால் போதுமான வாய்ப்புகளை வழங்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையை நமக்குத் தந்துள்ளது.
We look forward to making India a ten trillion dollar economy, 
பத்து ட்ரில்லியன் மதிப்புள்ள ஒரு பொருளாதாரமாக இந்தியாவை மாற்றும் நாளையே நாம் எதிர்பார்க்கிறோம்.
We look forward to making India the third largest economy, 
உலகின் மூன்றாவது பெரிய பொருளாதார நாடாக இந்தியா மாறுவதை நாம் எதிர்பார்த்து நிற்கிறோம்.
We want to make an India of countless startups, 
எண்ணற்ற புதிய தொழில்முனைவுகளைக் கொண்ட நாடாக இந்தியாவை மாற்ற நாம் விரும்புகிறோம்.
We want to lead the global drive towards renewable sources of energy, 
மறுசுழற்சிக்கான எரிசக்தி ஆதாரங்களை நோக்கிய உலகளாவிய முயற்சிக்கு தலைமை ஏற்க நாம் விரும்புகிறோம்.
We want to give our people energy security 
எரிசக்திக்கான பாதுகாப்பை நமது மக்களுக்கு வழங்க நாம் விரும்புகிறோம்.
We want to cut down on import dependence; 
இறக்குமதியை சார்ந்திருப்பதைக் குறைக்க நாம் விரும்புகிறோம்.
We want to make India a world leader in electric vehicles and energy storage devices. 
மின்சார ஊர்திகள், எரிசக்தியை சேமிக்கும் கருவிகள் ஆகிய துறைகளில் உலகில் தலைமைப் பொறுப்பில் உள்ள நாடாக இந்தியாவை மாற்ற நாம் விழைகிறோம்.
With these goals in mind, let us re-dedicate ourselves to create a New India of our dreams. 
இத்தகைய இலக்குகளை மனதில் கொண்டுதான் நமது கனவாக உள்ள புதிய இந்தியாவை உருவாக்க நம்மை மீண்டும் அர்ப்பணித்துக் கொள்வோமாக!
I also express grief at the passing away of senior journalist, Thiru R. Mohan. 
தந்தி 75வது ஆண்டு விழாவில் உங்களுடன் பங்கேற்பதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.
The Dina Thanthi has completed seventy five glorious years. 
தினத்தந்தி 75 பிரகாசமான ஆண்டுகளைக் கடந்துள்ளது.
Their stellar efforts over the last seven and a half decades, have made Thanthi one of the biggest media brands. 
அவர்கள் கடந்த 75 ஆண்டுகள் காட்டிய உறுதியான முயற்சிகள் தந்தியை மிகப்பெரிய ஊடகங்களில் ஒன்றாக உருவாக்கியிருக்கிறது.
Not just in the State of Tamil Nadu, but in the entire country. 
இது, தமிழ்நாட்டில் மட்டுமின்றி, நாடு முழுவதும் அமைந்திருக்கிறது.
I also compliment the management and staff of the Thanthi group for this success. 
இந்த வெற்றிக்காக தந்தி குழுமத்தின் நிர்வாகிகள், பணியாளர்களைப் பாராட்டுகிறேன்.
24 hour news channels are now available to millions of Indians. 
தற்போது, 24 மணி நேர செய்தி தொலைக்காட்சி அலைவரிசை சேவை பல லட்சம் இந்தியர்களுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.
Yet, for many, the day still begins with a cup of tea or coffee in one hand, and a newspaper in the other. 
இருந்தாலும், பலருக்கு ஒரு கோப்பை தேநீர் அல்லது காபி ஒரு கையிலும் ஒரு நாளேடு இன்னொரு கையிலும் என்ற நிலையில்தான் அன்றைய நாள் தொடங்குகிறது.
I am told that the Dina Thanthi offers this option today, through seventeen editions, not only in Tamil Nadu but also in Bengaluru, Mumbai and even in Dubai. 
தினத்தந்தி தமிழ்நாட்டில் மட்டுமின்றி பெங்களூரு, மும்பை, துபாய் உள்பட தற்போது 17 பதிப்புகளைக் கொண்டு வெளியிடப்படுகிறது என்று அறிகிறேன்.
The font size, simple language and easy to understand narrative made Dina Thanthi popular among the people. 
செய்தித் தாளில் இடம்பெறும் எழுத்துரு அளவு, எளிய மொழி, எளிதில் புரியும்படியான செய்தி ஆகியவை மக்களிடையில் தினந்தந்தி நாளேட்டை மிகப் பிரபலமாக்கின.
In those times, it brought them political awareness and information. 
அக்காலத்தில், அரசியல் விழிப்புணர்வு, தகவல் பரிமாற்றம் ஆகியவற்றை ஏற்படுத்தியது.
People used to throng the tea-shops to read this newspaper. 
இந்த நாளேட்டைப் படிப்பதற்காக மக்கள் தேநீர்க் கடைகளை மொய்த்தனர்.
Over the last seventy five years, the traditional telegram, delivered by the postal department, has become obsolete, and gone out of existence. 
ஆனால், கடந்த 75 ஆண்டுகளாக இயங்கி வந்த தந்தி சேவை இப்போது காலாவதியாகிவிட்டது, வழக்கத்தில் இல்லை.
But this telegram, continues to grow every day. 
ஆனால், இந்தத் தந்தி (தினத்தந்தி) தினந்தோறும் வளர்ந்து வருகிறது.
Such is the power of a noble idea, backed by hard work and commitment. 
அதுதான் கடும் உழைப்பு, கடப்பாடு ஆகியவற்றின் பின்னணியில் அமைந்த சிறந்த சிந்தனையின் சக்தியாகும்.
I am happy to learn that the Thanthi group has instituted awards for promoting Tamil Literature in the name of its founder Thiru Adithanar. 
தமிழ் இலக்கியத்திற்குச் சிறந்த சேவையாற்றி வருவோருக்கு நிறுவனர் திரு. ஆதித்தனாரின் பெயரில் தந்தி குழுமம் விருதுகள் வழங்குவது குறித்து மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.
I whole-heartedly congratulate the awardees: Thiru. 
தற்போது, விருது பெறும் திரு. தமிழன்பன், டாக்டர்.
Tamilanban, Dr. Irai Anbu and Thiru. 
இறையன்பு, திரு. வி.ஜி.
I am sure, this recognition will be a motivating factor for those who have taken to writing as a noble profession. 
இத்தகைய அங்கீகாரம், எழுத்துப் பணியை உன்னதமாகக் கருதி சேவையாற்றுபவர்களுக்குத் தூண்டுகோலாக என உறுதியாக நம்புகிறேன்.
Ladies and Gentlemen. 
சகோதர, சகோதரிகளே,
Mankind’s quest for knowledge is as old as our history itself. 
மனிதகுலத்தின் அறிவுத் தேடல் நமது வரலாற்றைப் போல் மிகப் பழமையானது.
Journalism helps quench this thirst. 
அந்தத் தாகத்தைத் தணிக்க இதழியல் துறை துணை புரிகிறது.
Today, newspapers do not just give news. 
இன்று, செய்தித்தாள்கள் வெறும் செய்திகளை மட்டும் தந்துவிடுவதில்லை.
They can also mould our thinking and open a window to the world. 
நமது சிந்தனையைச் செதுக்கி, உலகைப் பார்ப்பதற்கான ஜன்னலைத் திறந்துவிடுகின்றன.
In a broader context, media is a means of transforming society. 
விரிவாகச் சொன்னால், ஊடகம் என்பது சமுதாயத்தை மாற்றும் வழியாகும்.
That is why, we refer to the media, as the fourth pillar of democracy. 
அதனால்தான், ஊடகத்தை ஜனநாயகத்தின் நான்காவது தூண் என்று கூறுகிறோம்.
I am fortunate today, to be among those who demonstrate the power of the pen, and show how it can be the vital life-force and conscience of society. 
பேனாவின் ஆற்றலை வெளிப்படுத்தி, அது எப்படி வாழ்க்கையின் முக்கிய சக்தியாகவும் சமுதாயத்தின் மனசாட்சியாகவும் இருக்கிறது என்று காட்டுபவர்களின் மத்தியில் இன்று இங்கு இருப்பது எனது பாக்கியம்.
During the dark days of colonialism, publications such as the Sambad Kaumudi of Raja Ram Mohan Roy, the Kesari of Lokmanya Tilak, and the Navjeevan of Mahatma Gandhi, lit a beacon, and inspired the freedom struggle. 
காலனி ஆதிக்கத்தின் இருண்ட ஆட்சியின்போது, ராஜாராம் மோகன் ராய் நடத்திய சம்பத் கவுமுதி, லோகமான்ய திலகர் நடத்திய கேசரி, மகாத்மா காந்தி நடத்தி வந்த நவஜீன் ஆகிய பத்திரிகைகள் மக்களுக்குக் கலங்கரை விளக்கங்களாக இருந்து, விடுதலைப் போராட்டத்தில் ஈடுபடுவதற்கு உந்துதலாக இருந்தன.
Across the country, there were pioneers in journalism, who often gave up a life of comfort. 
தங்கள் வாழ்க்கை வசதிகளைத் துறந்த இதழியலின் முன்னோடிகள் நாடு முழுவதும் வாழ்ந்தனர்.
They helped create a mass consciousness and awakening, through their newspapers. 
அவர்கள் தங்களது செய்தித் தாள்களின் மூலம் மக்களிடையே விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தத் துணைபுரிந்தனர்.
We must never forget that successive generations performed the duties required of them, towards society, and the nation. 
அவர்களுக்குப் பின்னால் வந்த தலைமுறையினரும் தங்களது கடமைகளை சமூகத்துக்கும் நாட்டுக்கும் ஆற்றி வந்தனர்.
That is how we achieved freedom. 
அதனால்தான் நாம் விடுதலை பெற்றோம்.
After independence, the rights of citizens gained importance in public discourse. 
சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு, குடிமக்களின் உரிமைகளுக்கு பொதுமக்களிடையே முக்கியத்துவம் கிடைத்தது.
Unfortunately, over time we seem to have neglected our individual and collective sense of duty. 
துரதிருஷ்டவசமாக காலம் செல்லச் செல்ல, தனிப்பட்ட மற்றும் ஒட்டுமொத்த கடமை உணர்வுகளைக் கைவிட்டதாகத் தோன்றுகிறது.
This has in some way contributed to several ills that plague our society today. 
இது ஏதோ சில காரணங்களால் நமது சமூகத்தைப் பீடித்திருக்கும் துயரங்களுக்கு வித்திட்டுவிட்டது.
The need of the hour is to create a mass awakening towards “engaged, responsible, and aware citizens.” 
தொண்டாற்றும், பொறுப்புள்ள, விழிப்புள்ள குடிமக்களாக்கும் வகையில் ஒட்டுமொத்த விழிப்புணர்வை உருவாக்குவதே காலத்தின் தேவையாகும்.
The civic sense of “entitlement” must be suitably balanced by a civic sense of “responsible engagement.” 
குடிமக்களின் உரிமைகள் அவர்களது கடமைகளுடன் சமமாகவே அமைந்திருக்க வேண்டும்.
This should happen, of course, through our education system, and the conduct of our political leaders. 
இது நமது கல்வி முறையாலும் தலைவர்களின் நடத்தைகளாலும் ஏற்பட வேண்டும்.
But the media too, has a key role to play here. 
ஆனால், ஊடகங்களுக்கும் இதில் மிகப் பெரிய பங்கு இருக்கிறது.
Ladies and Gentlemen. 
சகோதர, சகோதரிகளே…
Many of the newspapers that shaped the discourse for freedom, were vernacular newspapers. 
பல செய்தித்தாள்கள் சுதந்திரப் போராட்டத்தைக் கூர்மைப்படுத்திய பல செய்தித் தாள்கள் இந்திய மொழிகளில்தான் வெளியாகியிருக்கின்றன.
In fact, the then British Government was fearful of the Indian Vernacular Press. 
உண்மையில் சொல்லப் போனால், ஆங்கிலேய அரசாங்கம் இந்திய மொழி இதழ்களைப் பார்த்துதான் அச்சமடைந்தன.
It was to muzzle vernacular newspapers, that the Vernacular Press Act was enacted in 1878. 
அதனால், இந்திய பிராந்திய மொழிச் செய்தித்தாள்களின் கழுத்தை நெரிப்பதற்காக மொழிச் செய்திதாள்கள் சட்டம் 1878ம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்டது.
In our diverse nation, the role of vernacular newspapers – newspapers published in regional languages – remains as important today, as it was then. 
பன்முகத் தன்மை கொண்ட நம் நாட்டில் பல்வேறு மொழிகளில் வெளியாகும் செய்தித் தாள்களின் பங்கு முன்பு இருந்ததைப் போலவே இப்போதும் முக்கியமானதாக உள்ளது.
They carry content in a language that is easily understood by people. 
மக்கள் எளிதாகப் புரிந்துகொள்ளும் மொழியில் செய்திகளை வெளியிடுகின்றன.
Very often, they cater to vulnerable and socially disadvantaged groups. 
மேலும், பாதிக்கப்படக் கூடிய, வலிமையில்லாத பிரிவினருக்குத் தேவையான தகவல்களைக் கொண்டு சேர்க்கின்றன.
Their strength, their impact, and thus, their responsibility, can never be under-estimated. 
அவற்றின் வலிமை, தாக்கம், பொறுப்புணர்வு ஆகியவற்றை குறைத்து மதிப்பிட முடியாது.
They are the messengers of the intent and policies of the Government, in far-flung areas. 
மூலை முடுக்குகளுக்கும் அரசின் கொள்கைகள், குறிக்கோள்களை எடுத்துச் செல்லும் தூதர்களாகவும் அவை இருக்கின்றன.
Equally, they are the torch-bearers of the thoughts, feelings and emotions of our people. 
அதைப் போல மக்களின் எண்ணங்கள், உணர்வுகளுக்கு வழிகாட்டும் ஒளியாகவும் இருக்கின்றன.
In this context, it is indeed heartening to note that today, among our vibrant print media, some of the largest selling newspapers, are published in the regional languages. 
இந்நிலையில், இன்றைக்கு துடிப்புள்ள அச்சு ஊடகங்களின் மத்தியில் அதிக அளவில் விற்பனையாகும் சில செய்தித்தாள்கள் மாநில மொழிகளில்தான் வெளியாவது மன மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.
The Dina Thanthi, is of course, one among them. 
தினத்தந்தி அத்தகையவற்றுள் ஒன்றாகும்.
I have often heard people wonder, as to how the amount of news that happens in the world every day always just exactly fits the newspaper. 
உலகில் நடக்கும் நிகழ்வுகள் அப்படியே செய்திகளாக ஏடுகளில் வெளியாகின்றன என்பதைக் கண்டு மக்கள் வியப்படைவார்கள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.
On a serious note, we are all aware, that there is just too much that happens in the world everyday. 
உண்மையைச் சொல்லப் போனால், தினமும் ஏதாவது உலகில் நடந்துகொண்டேயிருக்கிறது என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம்.
It is the editors who select and decide what is important. 
அவற்றில் எது முக்கியம் என்பதை இதழின் ஆசிரியர்கள்தான் தேர்ந்தெடுத்து முடிவு செய்கிறார்கள்.
This, of course, casts upon them, a great responsibility. 
இதற்கு மிகப் பெரிய பொறுப்பு தேவைப்படுகிறது.
Editorial freedom must be used wisely, in public interest. 
ஆசிரியர்களுக்கான சுதந்திரம் மக்கள் நலனுக்காக புத்திசாலித்தனமாகப் பயன்படுத்தப்படவேண்டும்.
Equally so, the freedom to write, and to decide what is to be written, does not include the freedom to be “less than accurate,” or “factually incorrect.” 
அதே சமயம் எழுத்துரிமையும் எதை எழுதவேண்டும் என்று முடிவெடுப்பதும் துல்லியம் இல்லாததையோ தகவல் பிழையுள்ளவற்றையோ எழுதுவதற்கான சுதந்திரம் ஆகாது.
As Mahatma Gandhi himself told us: “The press is called the Fourth Estate. 
மகாத்மா காந்தியே ஒரு முறை கூறியதுபோல, “பத்திரிகை என்பது ஜனநாயகத்தின் நான்காவது தூண் என அழைக்கப்படுகிறது.
Even though media may be owned by private individuals, it serves a public purpose. 
ஊடகங்கள் தனியாருக்குச் சொந்தமானவை என்றபோதும், அவை மக்களுக்குச் சேவையாற்றுகின்றன.
As scholars say, it is an instrument to produce reform through peace, rather than by force. 
சான்றோர்கள் கூறுவதைப் போல் அது வன்முறை மூலமாக அன்றி, அமைதியாக சீர்திருத்தம் கொண்டுவருவதற்கான தூண்டுகோலாகச் செயல்படுகிறது.
Hence, it has as much social accountability as the elected government or the judiciary. 
ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசையோ, நீதித்துறையையோ போல பத்திரிகைக்கும் சமூகக் கடப்பாடு உள்ளது.
And its conduct must be equally, above board. 
அதன் செயல்பாடும் உயர்ந்ததாகவும் இருக்க வேண்டும்.
Technology has brought about great change in the media. 
ஊடகத்துறையில் தொழில்நுட்பம் மகத்தான மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்துள்ளது.
There was a time, when the headlines of the day, written on a village blackboard, carried immense credibility. 
ஒரு காலத்தில், கிராமத்தில் கரும்பலகையில் எழுதப்படும் செய்தித் தலைப்புகள் நம்பகத் தன்மை வாய்ந்தவையாக இருந்தன.
Just as education now focuses a lot more on learning outcomes, our attitude towards consumption of content has changed. 
இப்போது கல்வி கற்றல் நடைமுறையில் அதிக கவனம் செலுத்துவதைப் போல், உள்ளடகத்தை அறிந்து கொள்வதிலும் மாற்றம் வந்துவிட்டது.
Today, every citizen analyses, discusses, and attempts to cross-check and verify the news that comes to him, through multiple sources. 
இன்று ஒவ்வொரு குடிமகனும் தன்னை வந்தடையும் செய்திகளை பல வழிகளில் அலசி, விவாதித்து, சரிபார்த்து, உறுதி செய்கிறான்.
Media, therefore, must make an extra effort, to maintain credibility. 
எனவே, ஊடகங்கள் நம்பகத் தன்மையைச் சீராகக் கடைப்பிடிப்பதற்கு, கூடுதலாக முயற்சி மேற்கொள்ள வேண்டும்.
Healthy competition among credible media platforms is also good for the health of our democracy. 
நம்பகத் தன்மை வாய்ந்த ஊடக தளங்களில் ஆரோக்கியமான போட்டி இருப்பது ஜனநாயக நலனுக்கு நல்லது.
Renewed emphasis on credibility, brings us to the subject of introspection. 
நம்பகத் தன்மை குறித்து மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துவது நம்மை சுயபரிசோதனைக்கு உள்ளாக்கும்.
I firmly believe that reform in the media, whenever required, can only come from within, through introspection. 
எப்போதெல்லாம் தேவைப்படுகிறதோ சீர்திருத்தத்தை ஊடகங்களில் தங்களுக்குள்ளேயே கொண்டு வர இயலும் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்.
Perhaps, it should happen more often. 
இது போன்ற செயல் அடிக்கடி நடக்கவேண்டும்.
It is only fair that politics be discussed at length, in a democracy. 
ஜனநாயக நாட்டில் அரசியல் குறித்து விரிவாகப் பேசுவது நல்லதுதான்.
However, India is more than just us politicians. 
எனினும், இந்தியா அரசியல்வாதிகளை மட்டும் கொண்ட நாடல்ல.
I would be happy to see media focus a lot more, on their stories, and their achievements. 
அவர்களது வாழ்க்கை, அவர்களது சாதனைகள் ஆகியவற்றில் ஊடகங்கள் கூடுதலான பார்வையைச் செலுத்தினால் நான் பெரிதும் மகிழ்ச்சி அடைவேன்.
In this endeavour, every citizen with a mobile phone is your ally. 
இந்த முயற்சியில் கைபேசி வைத்திருக்கும் ஒவ்வொரு குடிமகனும் உங்களது சகாதான்.
Citizen reporting can be an important tool in the sharing and dissemination of success stories of individuals. 
தனி நபர்களின் வெற்றித் தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதிலும் வெளியிடுவதிலும் மக்களின் செய்திப் பணி மிக முக்கியமான கருவியாக இருக்கிறது.
It can also be of immense help in directing relief and rescue efforts in times of crisis, or natural disasters. 
அது சிக்கலான சமயங்களிலோ இயற்கைச் சீற்றங்களிலோ நிவாரண, மீட்புப் பணிகளில் வழிகாட்டுவதற்கு பெரிதும் உதவிகரமாக இருக்கும்.
Let me also add, that during times of natural disasters, media usually does its best to cover various aspects of the incident. 
இயற்கைச் சீற்றங்களின்போது, ஊடகங்கள் நிகழ்வுகளைத் தங்களால் இயன்ற வரையில் செய்திகளைச் சேகரிக்கின்றன என்பதையும் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.
Natural calamities seem to be occurring with increasing frequency and intensity across the world. 
உலக அளவில் இயற்கைச் சீற்றங்கள் நிகழ்வது அதிகரித்து வருகிறது, அதன் தாக்கமும் அதிகமாக இருக்கிறது.
Climate change is a challenge for each one of us. 
பருவநிலை மாற்றம் நம் ஒவ்வொருவருக்கும் சவாலாக இருக்கிறது.
Can media take a lead in the battle against it? 
அதைச் சமாளிக்கும் போராட்டத்துக்கு ஊடகங்கள் தலைமை வகிக்க இயலுமா?
Can media devote just a little space, or a fixed time daily, to report, discuss, or increase awareness about what we can do to combat climate change? 
பருவநிலை மாற்றத்தை எதிர்கொள்வதற்கு என்ன செய்யலாம் என்று சிறிய அளவில் இடத்தையோ தினமும் குறிப்பிட்ட நேரத்தை ஒதுக்கியோ செய்திகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளவும், விவாதிக்கவும் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தவும் இயலுமா?
They have also pointed out the work that remains to be done, before we can claim to have achieved our goal. 
நமது இலக்கினை அடைவதற்கு முன்பாக என்னென்ன இன்னும் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது என்றும் ஊடகங்கள் சுட்டிக் காட்டுகின்றன.
There is another key area, where media can play an important role. 
ஊடகங்கள் செயல்படுவதற்கு இன்னொரு முக்கியமானதும் உண்டு.
This is the initiative of Ek Bharat, Shreshtha Bharat. 
ஒரே பாரதம், உன்னதமான பாரதம் என்ற முனைப்புகளும் உள்ளன.
Let me explain this with one example. 
அது குறித்து விவரிக்கிறேன்.
Can a newspaper, devote just a few column inches of space, each day for one year, to this cause? 
செய்தித் தாள்கள் தினந்தோறும் சில பத்திகளை ஒதுக்க இயலுமா?
Every day, they can write one simple sentence in their language of publication, along with its translation, and trans-literation, in all major Indian languages. 
செய்தித் தாள்கள் தங்களது மொழியில் வெளியிடும் ஏதாவது ஒரு சொற்றொடரை எல்லா இந்திய மொழிகளிலும் மொழி பெயர்த்தும், அவற்றின் ஒலி வடிவங்களில் அமைத்தும் பிரசுரிக்கலாம்.
At the end of the year, the readers of the newspaper will have been exposed to 365 such simple sentences, in all major Indian languages. 
அப்படிச் செய்தால், ஆண்டு இறுதியில், செய்தித் தாளைப் படிக்கும் வாசகர்கள் எல்லா இந்திய மொழிகளிலும் 365 சொற்றொடர்களை அறிந்து கொள்ளலாம்.
Imagine the positive impact this simple step can create. 
இந்த எளிய முறை ஏற்படுத்தும் சாதகமான விளைவைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்.
Further, schools can be encouraged to discuss this in their classrooms daily for a few minutes, so that children too, are exposed to the strength and richness of our diversity. 
மேலும், பள்ளிகள் தங்களது வகுப்பறைகளில் தினமும் சில நிமிடங்கள் விவாதிப்பதை ஊக்குவிக்கலாம்.
Ladies and Gentlemen. 
சகோதர சகோதரிகளே,
Seventy five years may be a considerable amount of time in a human life-span. 
75 ஆண்டு என்பது மனித வாழ்க்கையின் குறிப்பிடத் தக்க காலமாகும்.
But for a nation, or an institution, it marks just a significant milestone. 
ஆனால், ஒரு தேசத்திற்கோ நிறுவனத்திற்கோ குறிப்பிடத் தக்க மைல் கல்லாக அமைகிறது.
About three months ago, we celebrated the 75th anniversary of the Quit India Movement. 
சில மாதங்களுக்கு முன் “வெள்ளியனே வெளியேறு” இயக்கத்தின் 75ஆவது ஆண்டு விழாவைக் கொண்டாடினோம்.
In a way, the journey of the Dina Thanthi, has mirrored the rise of India as a young, vibrant nation. 
தினத்தந்தியின் பயணம் இந்தியாவின் எழுச்சி உத்வேகமானது இளமையானது என்பதைப் பிரதிபலிக்கிறது.
Speaking in Parliament on that day, I gave a call for creating a New India by 2022. 
நாடாளுமன்றத்தில் ஒரு முறை பேசியபோது, “புதிய இந்தியா, 2022” உருவாக்குவது குறித்து அழைப்பு விடுத்தேன்.
An India that is free from the evils of corruption, casteism, communalism, poverty, illiteracy, and disease. 
ஊழல், சாதீயவாதம், வகுப்புவாதம், மதவாதம், வறுமை, எழுத்தறிவின்மை, பிணி அற்ற இந்தியாவை உருவாக்குவதற்கான அழைப்பு அது.
The next five years must be about Sankalp se Siddhi – accomplishment through resolve. 
அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகள் உறுதிபூண்டு அதை நிறைவேற்றுவதற்கானது.
Only then can we create the India of the dreams of our freedom fighters. 
அப்போதுதான் விடுதலைப் போராட்ட தியாகிகள் கனவு கண்ட இந்தியாவை உருவாக்க இயலும்.
As a newspaper that was born when the nation embraced the Quit India Movement, may I suggest that the Dina Thanthi has a special responsibility in this regard. 
வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம் கண்ட போது உருவான செய்தித்தாள் என்ற வகையில், இது விஷயத்தில் தனிப் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று தினத்தந்திக்கு வேண்டுகோள் விடுக்கிறேன்.
I hope that you will use this opportunity, to reflect upon what you can do for your readers, or for the people of India, over the next five years. 
அடுத்த ஐந்தாண்டுகளில் உங்களது வாசகர்களிடமோ இந்திய மக்களிடமோ தாக்கம் ஏற்படுத்தும் வகையில் இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.
And in doing so, continue to maintain the highest standards of professionalism, ethics, and objectivity. 
இப்படிச் செய்வதன் மூலம் உயர் தரமான தொழில்முறை, நெறிகள், குறிக்கோள் ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து கையாள இயலும்.
In conclusion, I once again appreciate the efforts of the publishers of Dina Thanthi in the service of the people of Tamil Nadu. 
தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கு தினத்தந்தி வெளியீட்டாளர்கள் ஆற்றி வரும் அரும் பணிகளை நான் மீண்டும் பாராட்டுகிறேன்.
I am sure, they will continue to constructively help in shaping the destiny of our great nation. 
நமது நாட்டின் இலக்கை அடைவதற்கான செயல்களில் அந்நிறுவனத்தினர் தொடர்ந்து ஆக்கப்பூர்வமாகத் துணைபுரிவர் என்று உறுதியாகக் கருதுகிறேன்.
The Union Cabinet chaired by the Prime Minister Shri Narendra Modi today approved signing of a Memorandum of Cooperation between India and the United States of America on Homeland Security. 
பிரதமர் திரு. நரேந்திர மோடி தலைமையில் நடைபெற்ற மத்திய அமைச்சரவை கூட்டத்தில், இந்தியா அமெரிக்கா இடையே உள்நாட்டு பாதுகாப்பு குறித்த புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்திற்கு ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.
My dear citizens 
என் அன்புக்குரிய குடிமக்களே
I hope you ended the festive season of Diwali with joy and new hope. 
தீபாவளி பண்டிகையை மகிழ்ச்சியுடனும் புதிய நம்பிக்கையுடனும் கொண்டாடி இருப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.
Today, I will be speaking to you about some critical issues and important decisions. 
இன்றைக்கு, சில முக்கியமான விஷயங்கள் குறித்தும் முக்கியமான முடிவுகள் குறித்தும் உங்களுடன் நான் பேசப் போகிறேன்.
Today I want to make a special request to all of you. 
இன்றைக்கு உங்கள் அனைவரிடமும் விசேஷமான கோரிக்கை ஒன்றை வைக்க விரும்புகிறேன்.
You may recall the economic situation in May 2014 when you entrusted us with an onerous responsibility. 
2014 மே மாதம் கனமான பொறுப்பை எங்களிடம் ஒப்படைத்த போது இருந்த பொருளாதார நிலைமையை நீங்கள் நினைவுபடுத்திக் கொள்ளுங்கள்.
In the context of BRICS, it was being said that the “I” in BRICS was shaky. 
BRICS சூழ்நிலையில், BRICS -ல் உள்ள `I’ தடுமாற்றத்தில் உள்ளது என்று பேசப்பட்டது.
Since then, we had two years of severe drought. 
அப்போதிருந்து, நமக்கு இரண்டு ஆண்டுகள் கடுமையான வறட்சி.
Yet, in the last two and a half years with the support of 125 crore Indians, India has become the “bright spot” in the global economy. 
இருந்தாலும், கடந்த இரண்டரை ஆண்டுகளில், 125 கோடி இந்தியர்களின் ஆதரவுடன், உலக பொருளாதாரத்தில் இந்தியா “பிரகாசமான இடமாக” மாறிவிட்டது.
It is not just we who are saying this; it is being stated by the International Monetary Fund and the World Bank. 
இதை வெறுமனே நாம் மட்டும் கூறவில்லை; பன்னாட்டு நிதியமும் உலக வங்கியும் இதைக் கூறியுள்ளன.
This Government is dedicated to the poor. 
இந்த அரசாங்கம் ஏழைகளுக்காக அர்ப்பணித்துக் கொண்டுள்ளது.
It will remain dedicated to them. 
அவர்களுக்கான அர்ப்பணிப்பு தொடரும்.
In our fight against poverty, our main thrust has been to empower the poor, and make them active participants in the benefits of economic progress. 
ஏழ்மைக்கு எதிரான எங்களது போரில், ஏழைகளுக்கு அதிகாரம் அளித்து, பொருளாதார முன்னேற்றத்தில் அவர்களை தீவிர பங்கேற்பாளர்களாக ஆக்கிட வேண்டும் என்பதுதான் எங்களுடைய முதன்மையான கவனமாக இருந்தது.
The Pradhan Mantri Jan Dhan Yojana, 
பிரதமரின் ஜன் தன் திட்டம்,