natgillin/translations-raw huggingface dataset:
For this reason there must be crores of Indians like Kumar Krishna who have the same question in their hearts. 
ಹೀಗಾಗಿ, ಕುಮಾರ್ ಕೃಷ್ಣರಂತಹ ಕೋಟ್ಯಂತರ ದೇಶವಾಸಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏಳೋದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವೇ ಆಗಿದೆ.
I too accept this importance of Ganga. 
ಗಂಗೆಯಿಂದಾಗಿ ನಮಗೆ ತಿನ್ನಲು ಅನ್ನ ಸಿಗುತ್ತೆ.
But more than that, Ganga is the giver of life. 
ಗಂಗೆಯಿಂದಾಗಿ ನಮಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಹೊರೆಯುವ ಮಾರ್ಗ ಸಿಗುತ್ತೆ.
We get our daily bread from Ganga, we get our earnings from Ganga, and we get a new source of energy from Ganga to live our lives. 
ಗಂಗೆಯಿಂದಾಗಿ ನಮಗೆ ಬದುಕುವ ಒಂದು ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ ಸಿಗುತ್ತೆ.
The flow of Ganga adds momentum to the economic pace of the country. 
ಗಂಗೆ ತಾನು ಹರಿದ ಕಡೆಯೆಲ್ಲಾ, ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಆವೇಗವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೆ.
Bhagirath did bring down the river Ganga for us, but to save it, we need crores of Bhagiraths. 
ಒಬ್ಬ ಭಗೀರಥ ನಮಗೆ ಗಂಗೆಯನ್ನು ತಂದೇನೋ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ, ಆದರೆ, ಇದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೋಟ್ಯಂತರ ಭಗೀರಥರ ಶ್ರಮದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.
The project to clean Ganga cannot be successful without mass participation by the people. 
ಜನರ ಸಹಭಾಗಿತ್ವದ ಹೊರತಾಗಿ ಈ ಕೆಲಸ ಅಗುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.
So we all will have to become agents of change to achieve cleanliness. 
ಆದ್ದರಿಂದ ಶುದ್ಧೀಕರಣಕ್ಕಾಗಿ, ಸ್ವಚ್ಛತೆಗಾಗಿ ನಾವು ಒಂದು ಚೇಂಜ್ ಏಜೆಂಟ್ ಆಗಬೇಕಾಗಿದೆ.
We shall have to continuously keep on repeating this thing. 
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತೆ.
There are many efforts being made by the government. 
ಸರಕಾರದ ಕಡೆಯಿಂದ ಅನೇಕ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೀತಾ ಇವೆ.
We are also trying to get voluntary organisations to join us in this effort. 
ಗಂಗಾ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳ ಸಹಯೋಗವನ್ನೂ ಪಡೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೂ ನಡೆದಿವೆ.
We have taken several steps for surface cleaning and to stop industrial pollution. 
ಸಮತಲದ ಸ್ವಚ್ಛತೆ, ಕೈಗಾರಿಕಾ ಮಾಲಿನ್ಯವನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುವುದು ಇವುಗಳ ಕುರಿತು ಹಲವು ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ.
Every day, effluents and garbage in a large quantity flow into Ganga through drains. 
ಪ್ರತಿದಿನ ನಾಲೆಗಳ ಮುಖಾಂತರ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ತ್ಯಾಜ್ಯ ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ.
At Varanasi, Allahabad, Kanpur, Patna – trash skimmers have been deployed which clean the river while floating on it. 
ಇಂಥ ಕಸವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ವಾರಣಾಸಿ, ಅಲಹಾಬಾದ್, ಕಾನ್ಪುರ್, ಪಟನಾ ಇಂಥ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಟ್ರ್ಯಾಷ್ ಸ್ಕಿಮ್ಮರುಗಳು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೇಲುವ ಕಸವನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ.
All local bodies have been given this facility and they have been urged to carry on with this work continuously and clean all the garbage from the river. 
ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಈ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ, ಇದನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಸಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿಯೇ ತ್ಯಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಸೂಚನೆಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ.
I have been told a few days ago that in places where this work is being carried out properly nearly 3 to 11 tonnes of garbage are being taken out of the river every day. 
ನನಗೆ ತಿಳಿದುಬಂದಿರೋ ಪ್ರಕಾರ, ಈ ಕಾರ್ಯ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡಿತಾ ಇರೋ ಕಡೆ ದಿನವೊಂದಕ್ಕೆ ಮೂರರಿಂದ ಹನ್ನೊಂದು ಟನ್ನುಗಳಷ್ಟು ತ್ಯಾಜ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
So it would be correct to say that pollutants in such a large quantity are being stopped from getting into the river. 
ಇದರರ್ಥ, ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೊಲಸು ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ತಡೆದಂತಾಯಿತು.
In the coming days, we have plans to deploy such trash skimmers at other places also and the benefits of it will be felt by the people living on the banks of Ganga and Yamuna. 
ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಟ್ರ್ಯಾಷ್ ಸ್ಕಿಮ್ಮರ್ ಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಯೋಜನೆ ಇದೆ; ಬಹಳ ಬೇಗನೇ ಇವುಗಳ ಲಾಭದ ಅನುಭವ ಗಂಗೆ ಮತ್ತು ಯಮುನೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜನರಿಗೆ ಆಗುತ್ತೆ.
To monitor and control industrial pollution, an action plan has been prepared with the pulp and paper, distillery and sugar industries, and it has also been implemented to some extent. 
ಕೈಗಾರಿಕಾ ಮಾಲಿನ್ಯವನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುವ ಸಲುವಾಗಿ, ಪಲ್ಪ್ ಮತ್ತು ಪೇಪರ್, ಡಿಸ್ಟಿಲರಿ ಮತ್ತು ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ರಿಯಾಯೋಜನೆಯನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ.
I feel it will yield good results. 
ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದರ ಅನುಷ್ಠಾನ ಆಗ್ತಾ ಇದೆ.
I am very happy that in Uttarakhand and Uttar Pradesh, where there was discharge from distilleries, there has been a change for the better. 
ಈ ಯೋಜನೆಯೂ ಉತ್ತಮ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ನೀಡಬಲ್ಲುದು ಅಂತ ನನಗೆ ಈಗಲೇ ಅನ್ನಿಸ್ತಾ ಇದೆ.
Officers have told me that they have been successful in securing zero liquid discharge. 
ನನಗೆ ತಿಳಿದುಬಂದ ಪ್ರಕಾರ, ಉತ್ತರಾಖಂಡ್ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಇರೋ ಡಿಸ್ಟಿಲರಿಗಳ ಡಿಸ್ಚಾರ್ಜ್ ಇರುತ್ತಲ್ಲ, ಕೆಲವು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ನನಗೆ ಹೇಳಿದ ಪ್ರಕಾರ ಅವು ಜೀರೋ ಲಿಕ್ವಿಡ್ ಡಿಸ್ಚಾರ್ಜ್ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿವೆ.
The discharge from the pulp and paper industry or the liquor industry is almost coming to an end. 
ಪಲ್ಪ್ ಮತ್ತು ಪೇಪರ್ ಉದ್ಯಮ ಅಥವಾ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಲಿಕ್ಕರ್ ಇವುಗಳ ವಿಸರ್ಜನೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ತಾ ಇದೆ.
All these things are a sign that we are moving in the right direction and awareness has also increased. 
ನಾವು ಸರಿಯಾದ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗ್ತಾ ಇದ್ದೇವೆ; ಜನರಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿಯೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಅನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಇವು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿವೆ.
I have seen that not just on the banks of Ganga, even in far off South if one meets a person, he is sure to ask, “ Sir, will Ganga be cleaned?” 
ನಾನು ನೋಡಿರೋ ಹಾಗೆ, ಗಂಗೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸೋ ಜನ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ದೂರದ ದಕ್ಷಿಣದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಸಿಕ್ಕಾಗಲೂ ಖಂಡಿತ ಕೇಳ್ತಾರೆ, ಸ್ವಾಮೀ, ಗಂಗೆಯ ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಆಗುತ್ತಲ್ವಾ?
This faith and hope of the common people is going to ensure success in the cleaning of Ganga. 
ಜನರಲ್ಲಿ ಇರುವ ಈ ಶ್ರದ್ಧೇನೇ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ನಮಗೆ ಗಂಗೆಯ ಶುದ್ಧೀಕರಣದ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಫಲತೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತೆ.
People are even giving donations for this. 
ಗಂಗೆಯ ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಜನ ದೇಣಿಗೆಯನ್ನೂ ನೀಡೋದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.
Thus this effort is being made quite meticulously. 
ಬಹಳ ಉತ್ತಮವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ನಡೆಸಲಾಗ್ತಾ ಇದೆ.
My dear fellow citizens, today is the 24th of April. 
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ದೇಶಬಾಂಧವರೇ, ಇವತ್ತು ಏಪ್ರಿಲ್ 24.
This is observed as Panchayati Raj Day in India. 
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಪಂಚಾಯಾತ್ ರಾಜ್ ದಿನದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
On this day, the Panchayati Raj system was implemented in our country. 
ಇಂದಿನ ದಿನವೇ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪಂಚಾಯತ್ ರಾಜ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಆರಂಭ ಆಗಿತ್ತು.
Panchayati Raj system has gradually spread to the entire country and is functioning successfully as an important unit of our democratic system of governance. 
ಕ್ರಮೇಣ ಇಡೀ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಇವತ್ತು ಪಂಚಾಯತ್ ರಾಜ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಮ್ಮ ಜನತಂತ್ರದ ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ಘಟಕದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೆ.
From the birth anniversary of the great man who gave us the Constitution of India, to 24th April, the day Panchayati Raj was introduced in our country to empower our villages, which are the strongest link of our Constitution. 
ಒಂದು ಸುಯೋಗದ ಸಂಗತಿ ಅಂತಂದ್ರೆ, ನಮಗೆ ಭಾರತ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ನೀಡಿದ ಮಹಾಪುರುಷರ ಜನ್ಮದಿನ ಏಪ್ರಿಲ್ 14, ಹಾಗೆನೇ, ಸಂವಿಧಾನದ ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಕೊಂಡಿಯಾದ ಪಂಚಾಯತ್ ರಾಜ್ ದಿನ ಏಪ್ರಿಲ್ 24.
It was my good fortune that on 14th April, the birth anniversary of Babasaheb Ambedkar, I got the opportunity to visit his birthplace Mhow and pay my respects at that sacred place. 
ಏಪ್ರಿಲ್ 14ರಂದು ಬಾಬಾ ಸಾಹೇಬ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಜನ್ಮದಿನದಂದು ನನಗೆ ಅವರ ಜನ್ಮಸ್ಥಳವಾದ ಮಹೂವಾಗೆ ಹೋಗುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು, ಆ ಪವಿತ್ರ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಮಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ನನ್ನ ಸೌಭಾಗ್ಯವೇ ಸರಿ.
This campaign has worked in a major way to generate awareness. 
ಈ ಅಭಿಯಾನವು ಬಹುದೊಡ್ಡ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ತರುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿದೆ.
How can the democratic institutions at the village level, in every corner of India, be strengthened? 
ಭಾರತದ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ಗ್ರಾಮಗಳ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಜನತಂತ್ರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹೇಗೆ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕು?
How can the villages become self-reliant? 
ಗ್ರಾಮಗಳು ಹೇಗೆ ಸ್ವಾವಲಂಬಿಗಳಾಗಬೇಕು?
How can villages plan programmes for their own development? 
ಗ್ರಾಮವು ತಮ್ಮ ವಿಕಾಸದ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ತಾನೇ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ?
There should be due importance laid on physical and social infrastructure. 
ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಕ್ಕೂ ಮಹತ್ವ ಇರಬೇಕು; ಸಾಮಾಜಿಕ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಕ್ಕೂ ಮಹತ್ವ ಇರಬೇಕು.
In some villages people organised food donation on this occasion. 
ಕೆಲವು ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಂತೂ ಆಹಾರ ದೇಣಿಗೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಜರುಗಿದವು.
It happens very rarely that so many different programmes go on at the same time in so many villages of India. 
ಭಾರತದ ಇಷ್ಟೊಂದು ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಬಾರಿಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಹತ್ತು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದು ಬಹುಶಃ ಬಹಳ ಅಪರೂಪ.
The foundation for the progress of India is the rise of its villages; so if we all keep laying stress on the progress of the villages, we shall continue to get the desired results. 
ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಗ್ರಾಮೋದಯದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತು ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರೆ ನಾವು ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿದ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದಾಗಿದೆ.
Sharmila Dharpure from Mumbai has expressed her concern to me through her phone call. 
ಮುಂಬಯಿಯಿಂದ ಶರ್ಮಿಳಾ ಧಾರ್ಪುರೇ ಅವರು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ
I am Sharmila Dharpure speaking from Mumbai. 
ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಸುಧಾರಣೆಯ ಅಗತ್ಯ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ.
I have a question for you about the school and college education. 
ಸಾಕಷ್ಟು ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಲ್ಲ.
For the last so many years, a strong need for reforms has been felt in the education sector. 
ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟವೂ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ.
Either the required amount of schools and colleges are not there or else the quality in education is lacking. 
ಮಕ್ಕಳು ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರವೂ ಅವರಿಗೆ ಮೂಲಭೂತವಾದ ವಿಚಾರಗಳೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಇರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ.
How do you wish to bring about reforms?” 
ಈ ಕುರಿತು ದಯವಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಡಿ, ಧನ್ಯವಾದ.”
Sharmilaji, your concern is quite genuine. 
ಇವರ ಆತಂಕ ಬಹಳ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿದೆ.
Today in every home, the first thing that the parents dream of is to give their children good education. 
ಇವತ್ತು ಯಾವುದೇ ಕುಟುಂಬ ಒಂದು ಕನಸನ್ನು ಕಾಣ್ತಾ ಇದೆ ಅಂದರೆ, ಅದು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕೊಡಿಸುವ ಕನಸಾಗಿರುತ್ತೆ.
A house, a car – all that comes later. 
ನಾಗರಿಕರ ಇಂಥ ಭಾವನೆಗಳೇ ದೇಶದ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ.
And for a country like India, this common sentiment of the people is a very big force. 
ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಓದಿಸಬೇಕು; ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕೊಡಿಸಬೇಕು ಅನ್ನೋದು.
To educate their children and educate them well, this concern for the children to get good education should increase further and a greater awareness should come about. 
ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಿಗಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಜನರ ಆಸೆಗೆ ಇಂಬು ಕೊಡಬೇಕು; ಈ ಕುರಿತು ಹೆಚ್ಚು ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಬೇಕು.
The child is also aware of the purpose for which he or she goes to school. 
ತಾವು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೀವಿ ಅನ್ನೋದರ ಕುರಿತು ಮಕ್ಕಳೂ ಜಾಗರೂಕರಾಗ್ತಾರೆ.
So I would appeal to all guardians and parents to give not just enough time and attention to their children but also to everything that’s happenings in their school. 
ಆದ್ರಿಂದ, ನಾವು ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲ ಬಾಧ್ಯಸ್ಥರಲ್ಲಿ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪೋಷಕರಲ್ಲಿ ಕೇಳುವುದೇನಂದ್ರೆ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ವಿವರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿ.
And if something strikes your attention, please go to the school and discuss it with the teachers yourself. 
ಅದರಿಂದ ಏನಾದರೂ ಮಹತ್ವದ ವಿಚಾರ ಗೊತ್ತಾದ್ರೆ, ನೀವೇ ಖುದ್ದಾಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ಶಿಕ್ಷಕರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿ.
Vigilance can be of help to reduce many shortcomings in the education system. 
ಇಂಥ ವಿಚಕ್ಷಣೆ ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅನೇಕ ಕೊರತೆಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತೆ; ಜನರ ಸಹಭಾಗಿತ್ವದಿಂದ ಇದು ಖಂಡಿತ ಆಗುತ್ತೆ.
People’s participation will go a long way in achieving this. 
ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಸರಕಾರಗಳು ಶಿಕ್ಷಣದ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತು ಕೊಟ್ಟಿವೆ.
Every Government in our country has laid stress on education and every Government has made efforts for it in its own way. 
ಈ ಕುರಿತು ಎಲ್ಲಾ ಸರಕಾರಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಮಾಡಿವೆ.
It is true that for a long time our focus has been on setting up educational institutions, expanding the system of education, building schools, building colleges, recruiting teachers, ensuring maximum attendance of children. 
ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಬೇಕು; ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ವಿಸ್ತಾರಗೊಳ್ಳಬೇಕು.
So priority has been given in a way to the spread of education. 
ಶಾಲೆ, ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಬೇಕು.
This was necessary. 
ಶಿಕ್ಷಕರ ನೇಮಕಾತಿ ಆಗಬೇಕು.
But today more than expanding education what is necessary is to improve the quality of education. 
ಅಧಿಕ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಸೇರಬೇಕು- ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಲಕ್ಷ್ಯ ಈ ವಿಚಾರಗಳ ಕುರಿತು ಇದೆಯೆನ್ನುವ ಮಾತು ಸತ್ಯ.
We have already done a lot towards expanding education. 
ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ವಿಸ್ತಾರಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನಾವು ನೀಡುವ ಮಹತ್ವಕ್ಕಿಂತ ಇವತ್ತು ಅದರ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಸುಧಾರಣೆ ಮಾಡುವ ಕಡೆಗೆ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ.
Now we will have to focus on quality education. 
ವಿಸ್ತರಣೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಾವು ಸಾಕಷ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ.
Till now we concentrated on the outlay for education. 
ಈಗ ನಾವು ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.
The time has come to focus on the outcome of it. 
ಸಾಕ್ಷರತಾ ಅಭಿಯಾನದಿಂದ ಮುಂದುವರಿದು ಈಗ ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ, ಇದು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಥಮಿಕತೆ ಆಗಬೇಕಾಗಿದೆ.
Till now the stress has been on how many are attending school. 
ಈ ವರೆಗೆ ಔಟ್ ಲೇ ಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ನಡೀತಾ ಇತ್ತು; ಇವತ್ತು ಔಟ್ ಕಮ್ ಮೇಲೆ ಫ಼ೋಕಸ್ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ.
From now onward, more than schooling, we will have to lay stress on learning. 
ಈ ವರೆಗೆ, ಶಾಲೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಜನ ಮಕ್ಕಳು ಹಾಜರಾದರು ಅನ್ನೋದರ ಕಡೆ ಲಕ್ಷ್ಯ ಇರ್ತಿತ್ತು; ಇವತ್ತು ಹಾಜರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಲಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತು ಕೊಡಬೇಕಾಗಿದೆ.
Till now we have heard the echo of the mantra of Enrolment! 
ಎನ್ರೋಲ್ಮೆಂಟ್, ಎನ್ರೋಲ್ಮೆಂಟ್, ಎನ್ರೋಲ್ಮೆಂಟ್ ?
But now we will have to turn our attention to providing good education, worthy education to children who have made it to schools. 
ಆದರೆ ಈಗ, ಶಾಲೆಯನ್ನು ತಲುಪಿರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ, ಯೋಗ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡೋ ಕಡೆಗೆ ನಾವು ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.
You must have seen the Budget of the present government. 
ಈಗಿನ ಸರಕಾರದ ಬಜೆಟನ್ನೂ ನೀವು ಗಮನಿಸಿರಬಹುದು.
An effort is being made to provide quality education. 
ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತುಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ಕಾಣಬಹುದು.
But it is true we still have a long way to go. 
ಕ್ರಮಿಸಬೇಕಾದ ಹಾದಿ ತುಂಬಾ ದೀರ್ಘವಾಗಿದೆ, ನಿಜ.
If we, 125 crore Indians, resolve, we can cover that distance. 
ಆದರೆ, ನಾವು ಈ ದೇಶದ ನೂರಾಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಕೋಟಿ ಜನ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದರೆ, ದೀರ್ಘ ಪಯಣವೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತೆ.
Sharmila ji has rightly said that we do need to bring reforms for quality education. 
ಶರ್ಮಿಳಾ ಅವರು ಹೇಳೋ ಮಾತು ನಿಜ; ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆಮೂಲಾಗ್ರ ಸುಧಾರಣೆ ಆಗಬೇಕಾಗಿದೆ.
You must have noticed in the Budget that we have decided to do something unconventional. 
ನೀವು ಈ ಬಾರಿಯ ಮುಂಗಡಪತ್ರದಲ್ಲಿ ನೋಡಿರಬಹುದು; ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ.
We have done this with the intention of giving them a free hand. 
ಅವರಿಗೆ ಮುಕ್ತವಾದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನೀಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಡಲಾಗಿದೆ.
Along with importance to education, there is importance to skill. 
ಇದರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಮಹತ್ವ ಸಿಗ್ತಾ ಇದೆಯೋ ಅಷ್ಟೇ ಮಹತ್ವ ಕೌಶಲ್ಯಕ್ಕೂ ಸಿಗಬೇಕು.
Likewise, technology plays a very big role in education. 
ಇದೇ ರೀತಿ, ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವೂ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.
Long distance education and technology will make the task of education simpler. 
ದೂರಶಿಕ್ಷಣ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಇವು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸರಳಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ; ಮತ್ತು ಬಹಳ ಬೇಗನೆ ಇದರ ಪರಿಣಾಮಗಳೂ ಗೋಚರಿಸುತ್ತವೆ ಅನ್ನೋ ವಿಶ್ವಾಸ ನನಗಿದೆ.
I believe that the results of this move are going to be seen in the near future. 
ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ನನಗೆ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಆಪ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೀತಾನೂ ಇರ್ತಾರೆ, ಈ ಯುವಜನ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬರೆಯೋದು ಏನೆಂದರೆ:
Since a long time people have been asking me questions on one topic. 
“ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಯವರೇ, ನಮಸ್ಕಾರ, ನಾನು ಮೋನಾ ಕರ್ಣವಾಲ್ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ.
Some have written on my web portal mygov.in, others have written to me on NarendraModiApp. 
ಇವತ್ತಿನ ದಿನ ಯುವಜನರು ಓದಿನ ಜೊತೆಗೆ ಕ್ರೀಡೆಗೂ ಮಹತ್ವ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ.
“Mr. Prime Minister Namaskar, I am Mona Karnwal from Bijnore. 
ಇದರಿಂದ ಅವರ ಸಮಗ್ರ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತೆ.
For the youth in today’s age, along with studies, sports are also of great importance. 
ಇದನ್ನು ನಾನು ಸ್ವಂತ ಅನುಭವದಿಂದ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ.
They should have a feeling of team spirit and the qualities of a good leader for their overall holistic development. 
ಏಕೆಂದರೆ, ನಾನು ಭಾರತ್ ಸ್ಕೌಟ್ಸ್ ಮತ್ತು ಗೈಡ್ಸ್ ನಲ್ಲಿದ್ದೆ, ಅದು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಮೇಲೆ ಮಹತ್ವದ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೀರಿದೆ.
I state this from my own experience because I have served in the Bharat Scouts and Guides and this had a very good impact upon my life. 
ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಯುವಜನರಿಗೆ ನೀವು ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು ನೀಡಿ, ಸರಕಾರವೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಎನ್ ಸಿ ಸಿ, ಎನ್ ಎಸ್ ಎಸ್ ಮತ್ತು ಸ್ಕೌಟ್ಸ್ ಮತ್ತು ಗೈಡ್ಸ್ ಇವುಗಳನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಆಶಯವಾಗಿದೆ.”
It was under pressure from you people, following your suggestions, that I recently called for a meeting with the chiefs of NCC, NSS, Bharat Scouts and Guides, Red Cross and the Nehru Yuva Kendra. 
ಇದರಲ್ಲಿ ಎನ್ ಸಿಸಿ ಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಿದ್ದರು, ಎನ್ ಎಸ್ ಎಸ್ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಿದ್ದರು, ಸ್ಕೌಟ್ಸ್ ಅಂಡ್ ಗೈಡ್ಸ್, ರೆಡ್ ಕ್ರಾಸ್, ನೆಹರು ಯುವ ಕೇಂದ್ರ, ಈ ಎಲ್ಲ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಿದ್ರು.
So first I would like to felicitate my young friends who put pressure on me, the result of which was that I held this meeting. 
ನಾನು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು, ಈ ಬಗೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಾಯ ಹೇರಿದ ಎಲ್ಲಾ ಯುವಮಿತ್ರರಿಗೆ ಅಭಿನಂದನೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು.
I felt glad that I met them. 
ಇದರಿಂದಾಗಿಯೇ ನಾನು ಸಭೆಯನ್ನು ಕರೆದೆ, ಇಂಥ ಸಭೆಯನ್ನು ಕರೆದದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯದೆ ಆಯಿತು ಅಂತ ನನಗನ್ನಿಸಿತು.
I felt the need for greater coordination. 
ಬಹಳಷ್ಟು ಸಮನ್ವಯದ ಅಗತ್ಯ ಇದೆ ಅನ್ನಿಸ್ತು ನನಗೆ.
They are doing a lot in their own way but if work is done collectively, in an organized manner, then these various organizations of ours can bring about huge results. 
ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಸಂಘಟನೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಾಡ್ತಾ ಇದೆ; ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ಈ ಎಲ್ಲ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಸಂಯೋಜಿತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ ಎಂಥ ಅದ್ಭುತ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಆಗುತ್ತೆ, ಎಷ್ಟೊಂದು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ, ಅಷ್ಟೊಂದು ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ಇದು ತಲುಪಬಲ್ಲುದು ಅಂತ ಮನವರಿಕೆ ಆಯ್ತು.
They are spread so wide, reaching out to so many families. 
ಇದರ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ನನಗೆ ಬಹಳ ಸಮಾಧಾನವಾಯ್ತು.
It’s true that I myself have been a cadet in the NCC and so I know firsthand how one acquires a fresh perspective through such organizations. 
ಆದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು, ಇಂಥ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಂದ ಒಂದು ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಸಿಗುತ್ತೆ, ಪ್ರೇರಣೆ ಲಭಿಸುತ್ತೆ, ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದ ವಿಕಾಸ ಆಗುತ್ತೆ.
I did get the benefit of that in my childhood. 
ನನಗೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದರ ಲಾಭವಂತೂ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.
I believe that we should infuse a new life, a new force into these organizations. 
ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸ್ತು, ಇಂಥ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ ಸಿಗಬೇಕು, ಹೊಸ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಬೇಕು ಅಂತ.
This time I put some issues before them. 
ನಾನು ಈ ಬಾರಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ಕೆಲವು ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.
I told them that for this season why don’t all these organizations and our youth make an effort for water conservation. 
ಈ ಸೀಸನ್ನಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಯುವಜನ ಜಲಸಂಗ್ರಹಣೆಯ ಮಹತ್ವದ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಘಟನೆಯೊಂದಿಗೆ ಏಕೆ ಕೈಜೋಡಿಸಬಾರದು?
We could collectively try and stop open defecation in so many blocks and so many districts. 
ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಎಷ್ಟು ಬ್ಲಾಕುಗಳಲ್ಲಿ, ಎಷ್ಟು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಶೌಚಕ್ಕಾಗಿ ಬಯಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದು?
What kind of programmes can we make to unite our country? 
ಗ್ರಾಮವನ್ನು ಬಯಲು ಶೌಚಾಲಯ ಮುಕ್ತ ಹೇಗೆ ಮಾಡಬಹುದು?
Can we have a common youth song for all these organizations? 
ದೇಶವನ್ನು ಒಂದುಗೂಡಿಸಲು ಇಂಥ ಯಾವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು?
We spoke on many issues. 
ನಮ್ಮ ಈ ಎಲ್ಲ ಸಂಘಟಣೆಗಳ ಸಾಮಾನ್ಯ ಯುವಗೀತೆ ಏನಾಗಬೇಕು?
Today, I appeal to you all as well. 
ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಕುರಿತು ಅವರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿದ್ದೇನೆ.
Please suggest the perfect ideas for these youth organizations. 
ಇವತ್ತು ನಾನು ನಿಮಗೂ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ, ಉತ್ತಮ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿ.
If you write to me on my NarendraModiApp , I will send them to the right place. 
ನೀವು ನನ್ನ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಆಪ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೆದರೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ತಲುಪಿಸ್ತೇನೆ.
After this meeting, I feel they are going to gain a new momentum. 
ನಾವು ನಡೆಸಿದ ಸಭೆಯ ನಂತರ ಅವರೆಲ್ಲರ ಕಾರ್ಯಗಳು ಚುರುಕುಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಅಂತ ನನಗಂತೂ ಅನ್ಸುತ್ತೆ.
Now even you will wish to join one of them. 
ನಿಮಗೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಕೈಜೋಡಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತೆ.
My dear fellow citizens, I now wish to talk about something that will compel us all to think. 
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ದೇಶಬಾಂಧವರೇ, ನಾವು ಇವತ್ತು ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ.
I view it also as something that is going to shake us all. 
ಇದು ನಮ್ಮನ್ನು ಜರ್ಜರಿತ ಗೊಳಿಸುವ ಮಾತು ಅಂತ ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತೆ.
On the other hand, economists have put constant pressure to reduce the subsidy on gas cylinders. 
ಹೀಗಾಗಿ ಗ್ಯಾಸ್ ಸಿಲಿಂಡರ್ ಬಹುದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ ಆಗಿತ್ತು.
For this reason, many committees would sit which would receive many proposals and suggestions on the issue of lessening the gas subsidy. 
ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ, ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಿಂದ ಸಬ್ಸಿಡಿಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತನ್ನೋ ಒತ್ತಡವೂ ಇತ್ತು ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಹಲವಾರು ಸಮಿತಿಗಳು ಸೇರ್ತಾ ಇದ್ವು.
But the matter would remain at a standstill. 
ಈ ಸಮಿತಿಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಖರ್ಚೂ ಆಗುತ್ತಾ ಇತ್ತು.
This has been everybody’s experience. 
ಆದರೆ ಸ್ಥಿತಿ ಮಾತ್ರ ಹೇಗಿತ್ತೋ ಹಾಗೆ ಇರ್ತಿತ್ತು.
No one ever thought beyond this. 
ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿಚಾರ.
Today, my dear fellow citizens, I have utmost pleasure in placing before you all my own account on this. 
ಆದರೆ, ನಾವು ಈ ಚೌಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.
I have chosen the third way out and that is the path of placing trust and confidence in the people and the masses. 
ಇವತ್ತು, ನನ್ನ ದೇಶಬಾಂಧವರೇ, ನನ್ನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವನ್ನು ನಿಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸೋದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗ್ತಾ ಇದೆ, ನಾನು ಮೂರನೇ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
At times we political leaders should trust our people more than we trust ourselves. 
ಜನತಾ ಜನಾರ್ದನರ ಮೇಲೆ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಇಡುವ ಮಾರ್ಗ.
We should have implicit faith in the people. 
ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ತಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಮ್ಮವರ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ತಾಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು.
I had once said to you that if you can bear the expense of 1500-2000 rupees per year, then why don’t you give up your subsidy on gas? 
ನಾನು ಜನತಾ ಜನಾರ್ದನರ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿಟ್ಟು, ಹೀಗೇ ಒಮ್ಮೆ ಮಾತುಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅಂದಿದ್ದೆ, ನೀವು ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಹದಿನೈದು ನೂರು, ಅಥವಾ ಎರಡು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಸಹಿಸ್ತೀರೀ ಅಂತಾದರೆ, ನೀವು ಗ್ಯಾಸ್ ಸಬ್ಸಿಡಿಯನ್ನು ಏಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬಾರದು?
This could be of use to poor households. 
ಇದರಿಂದ ಬಡವರಿಗೆ ಪ್ರಯೋಜನ ಆಗುತ್ತೆ.
I had said it just like that, but today I can say with confidence that I am indeed very proud of you all. 
ನಾನು ಹೀಗೇ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಎದೆತುಂಬಿ ಹೇಳ್ತೇನೆ.
One crore families have voluntarily given up their subsidy on gas cylinders. 
ನನಗೆ ನನ್ನ ದೇಶಬಾಂಧವರ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಹೆಮ್ಮೆ ಇದೆ.
These one crore are not wealthy families. 
ಒಂದು ಕೋಟಿ ಕುಟುಂಬದವರು ಸ್ವಯಿಚ್ಛೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಗ್ಯಾಸ್ ಸಬ್ಸಿಡಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
Among them are retired teachers, retired clerks, farmers, small shopkeepers. 
ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಈ ಒಂದು ಕೋಟಿ ಕುಟುಂಬದವರು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಶ್ರೀಮಂತರಲ್ಲ, ನನಗೆ ಗೊತ್ತು, ನಿವೃತ್ತ ಶಿಕ್ಷಕರು, ನಿವೃತ್ತ ಕಾರಕೂನರು, ರೈತರು, ಚಿಕ್ಕ ಅಂಗಡಿ ಮಾಲೀಕರು ಹೀಗೆ ಮಧ್ಯಮ ಮತ್ತು ಕೆಳ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಜನ – ಇವರು ತಮ್ಮ ಸಬ್ಸಿಡಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
These are middle class and lower middle class families that have given up their subsidy. 
ಇನ್ನೊಂದು ವಿಶೇಷತೆ ಅಂತಂದ್ರೆ, ಸಬ್ಸಿಡಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡೋದ್ರ ಬಗ್ಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫ಼ೋನ್ ಬಳಸಿ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು.
Now look at the other, rather unique, side of it. 
ಆನ್ ಲೈನ್ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು.
If the government gives even a small concession on tax or exemption from tax, then for a whole week we hear praise for that government being splashed on TV channels and in newspapers. 
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ದೇಶಬಾಂಧವರೇ, ಇದು ಸಣ್ಣ ವಿಚಾರವಲ್ಲ, ಸರಕಾರವು ಯಾವುದೇ ಒಂದು ತೆರಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ರಿಯಾಯತಿ ಕೊಟ್ಟರೂ, ವಿನಾಯಿತಿ ಕೊಟ್ಟರೂ ಸಾಕು, ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಸರಕಾರದ ಕುರಿತು ಹೊಗಳಿಕೆಗಳ ಹೊಳೆಯೇ ವಾರವಿಡೀ ಹರಿಯುತ್ತೆ.
Here, these one crore families have given up their subsidy. 
ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಬ್ಸಿಡಿ ಅನ್ನೋದು ಒಂದು ಬಗೆಯ ಹಕ್ಕು ಅನ್ನುವಂಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಕೋಟಿ ಕುಟುಂಬಗಳು ಸಬ್ಸಿಡಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟವು.
And in our country subsidy has turned into a kind of a right that people expect. 
ನಾನು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ಈ ಒಂದು ಕೋಟಿ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಶತಶತ ನಮನಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ.
A thing like that they have chosen to give up. 
ಅಭಿನಂದಿಸುತ್ತೇನೆ.
I humbly bow to them because they have compelled political leaders to think of coming up with something new. 
ಏಕೆಂದರೆ, ಇವರು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿದ್ದಾರೆ.
This has also forced the economists of the country to think differently. 
ಈ ಒಂದು ಘಟನೆ, ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಿಗೂ ಹೊಸ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಅನಿವಾರ್ಯಗೊಳಿಸಿದೆ.
Even the global economic experts who used to live in a world of their calculations would find this phenomenon to be beyond their limits of traditional wisdom. 
ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ರೂಪಿಸುವ ಸಮೀಕರಣಗಳ ಹೊರತಾಗಿ ಇದೆ ಈ ಘಟನೆ.
At some point of time they will also have to think of this novel experience that has defied conventional thinking. 
ಈ ಕುರಿತು ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ದಿನ ಯೋಚಿಸಬೇಕು.
One crore families giving up their subsidy on gas cylinders and in return one crore poor families getting gas cylinders with the money that is saved from the one crore families that have given up their subsidy. 
ಒಂದು ಕೋಟಿ ಕುಟುಂಬಗಳು ಸಬ್ಸಿಡಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದು; ಅದರ ಬದಲಿಗೆ, ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಬಡ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಅನಿಲ ಸಿಗುವುದು – ಹೊರಗಡೆಯಿಂದ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಮಾತಾಗಿದೆ.
Externally, it appears just an incident But, its extraordinary lesson is that if you place faith in the people, it leads to most handsome achievements. 
ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಮಾತು ಅಂತಂದ್ರೆ, ಜನತೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿಟ್ಟು ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬಹುದು ಎನ್ನುವುದು.
I would like to specially appeal to the entire political class to place implicit faith in the people. 
ನಾನು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜಕೀಯ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಇವತ್ತು ಆಗ್ರಹದಿಂದ ಹೇಳಬಯಸುತ್ತೇನೆ, ಜನರ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಇಡುವ ಒಂದು ವಿಚಾರವನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾಡಬೇಕು.
That will fetch such terrific results that one could have never ever imagined. 
ನೀವು ಊಹೆಯನ್ನೇ ಮಾಡಿರದಂಥ ಪರಿಣಾಮ ಇದರಿಂದ ಸಿಗಬಹುದು.
We should move in this direction. 
ನಾನು ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕು.
I have always felt this way, like when I felt why Class 3 and Class 4 employees should be made to go through interviews. 
ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅನ್ನಿಸ್ತಾ ಇತ್ತು, ಮೂರನೇ ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕನೇ ವರ್ಗದ ಹುದ್ದೆಗಳಿಗಾಗಿ ಸಂದರ್ಶನವನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ.
We should trust the person who has given the exams and submitted the marks. 
ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬರೆದು ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಅದರ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಇಡಿ.